Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 2944/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Bogdan Lubiński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Andrzej Jagiełło, sędzia WSA Jerzy Płusa, Protokolant Małgorzata Szamocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2004 r. sprawy ze skarg B. R. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] września 2003 r. Nr [...], [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oraz podatku leśnego 1/Uchyla zaskarżone decyzje; 2/ Określa, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości; 3/ Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz skarżącej kwotę 20zł (dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzją Wójta Gminy G. Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2003 rok. W uzasadnieniu stwierdzono, że w myśl art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatek od nieruchomości wymierza się wg. stawek określonych w uchwale Rady Gminy, z tym, że podatek ten nie może przekroczyć rocznie kwot wymienionych w tym przepisie. Uchwalą z [...].12.2002 r. Nr [...] Rada Gminy G. ustaliła owe stawki na 0,26 zł: od 1 m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych lub ich części oraz 2,92 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej pozostałych budynków. Wysokość stawek określonych w uchwale Rady Gminy nie przekracza wysokości stawek przewidzianych w art. 5 ust. 1 w/w ustawy. Tak więc, zdaniem SKO, podatek wymierzono prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ I instancji wyliczył podatek od nieruchomości zgodnie z danymi przedstawionymi przez podatniczkę w złożonym przez nią wykazie nieruchomości z dnia [...].02.2001 r.

Pismem datowanym na dzień [...].06.2003 r. podatniczka potwierdziła, że dotychczasowe dane o budynkach usytuowanych na jej nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym [...] nie wymagają korekty.

Zgodnie z regulacją art. 21 § 5 ustawy Ordynacja podatkowa, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania tego ustala się zgodnie z danymi w deklaracji, chyba, że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.

Reasumując SKO stwierdziło, że podatek ustalono zgodnie z danymi wynikającymi z wykazu nieruchomości.

Kolejną zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało mocy decyzję Wójta Gminy G. Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie wymiaru podatku leśnego na 2003 rok. W jej uzasadnieniu m.in. wskazano, że zgodnie z regulacją art.1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym, lasem w rozumieniu tej ustany są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy, zaś w myśl ust. 1 tego art., opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna.

Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów z dnia [...].03.2003 r., sporządzonego przez Starostwo Powiatowe w O. wynika jednoznacznie, że przedmiotowa działka położona we wsi K., oznaczona nr ewidencyjnym [...], oznaczona jest symbolem [...] (tj. lasy i grunty leśne ) co do powierzchni 0,45 ha, oraz symbolem [...] (tj. teren zabudowy mieszkalnej) co do powierzchni 0,43 ha.

Tak więc organ podatkowy prawidłowo dokonał wymiaru podatku, jako podatku leśnego.

Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że objęta przedmiotowym podatkiem działka nr [...] została, wskutek uprawomocnienia się decyzji Wojewody [...] z dnia [...].08.1979 r., znak: [...], odlesiona. Wskazał ponadto, że zgodnie z treścią tej decyzji, organ administracyjny wyraził wprawdzie zgodę na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych, jednakże z zastrzeżeniem, iż jeśli zmiana ta nie zostanie dokonana przed upływem terminu oznaczonego w zezwoleniu, tj. do dnia [...] grudnia 1980 r., to zezwolenie traci moc w, zakresie, w jakim, zmiana nie została dokonana.

Brak jest dowodów, które jednoznacznie wskazywałyby na to, że zmiana tego rodzaju użytkowania rzeczywiście nastąpiła. Ponadto przedstawiona przez podatniczkę kserokopia przedmiotowej decyzji dotyczy działki nr [...] przed jej podziałem.

W złożonej skardze na wymienione decyzje skarżąca m.in. stwierdziła, że od1979 roku jest właścicielką gospodarstwa rolnego i siedliska na działce [...] we wsi K. gm. G.. Do 1982 roku prowadziła na działce [...] plantację ziół dla H., w latach 83-89 było to gospodarstwo szklarniowo – szkółkarskie. Od 1981 roku jest właścicielką prywatnej drogi dojazdowej o szerokości 5m na działkach [...],[...] i [...] na mocy orzeczenia Sądu Rejonowego w O.. Po zmianie przepisów w 1989 roku jej gospodarstwo stało się działką użytkowaną rolniczo. Takie też płaciła podatki. Podniosła, że kwestionując w postępowaniu odwoławczym wymiar podatku przedstawiła decyzją Wojewody [...] [...] z dnia [...].08.1979r. odlesiającej działkę [...] ( w oryg. [...] oddz. [...]p.), oraz obowiązujący szczegółowy plan zagospodarowania działki [...] powstały na podstawie opinii ówczesnego Naczelnika Gminy G. i zatwierdzony w 1980 roku przez ówczesne władze gminy G. w ramach pozwolenia na budowę dwóch szklarni nr [...] z [...].07.1980r. Zawiera on zatwierdzone przez ówczesne władze stwierdzenie, że w 1980 roku działka [...] jest użytkowana rolniczo, a zatem klauzula wyżej wspomnianej decyzji Wojewody [...] została wykonana. Ponadto obowiązujący plan zawiera:

* drogę dojazdową o szerokości 5m,

* gospodarstwo szklarniowe na terenie budowlanym na działce [...],

* uprawy polowe na pozostałej części działki.

Natomiast ani Wójt Gminy G., ani Starostwo [...] nie przedstawiły żadnego dokumentu unieważniającego decyzję Wojewody lub obowiązujący plan zagospodarowania działki [...].

Podniosła, że SKO wydało niekorzystne dla niej decyzje w oparciu o wypis z rejestru gruntów z [...].04.2001r., w którym większość danych jest błędna i sprzeczna z innymi dokumentami.

Powyższy wypis z rejestru gruntów otrzymała w końcu maja 2001 roku jako efekt zmian [...] z dn. [...].04.2001r. wprowadzonych na podstawie pozwolenia na budowę i planu zagospodarowania działki [...] (zał. nr 20 i 21) oraz usuwających bezsporne błędy (nazwisko, adres, księga wieczysta). Z porównania dokumentów wynika: trzy z rzekomo usuniętych błędów (nazwisko, adres, księga wieczysta) pozostały nadal niezmienione, a wprowadzenie terenu budowlanego wykonane z błędem. Rejestr gruntów nadal pozostaje sprzeczny ze stanem faktycznym.

Mapy ewidencyjne i rejestr gruntów są sprzeczne z rejestrem gruntów i podstawową mapą geodezyjną wpisanymi do składnicy geodezyjnej Wojewódzkiego Biura [...]. Brak w ewidencji gruntów efektów orzeczenia sądowego NS 681/80 orzekającego prywatną drogę dojazdową o szerokości 5m, a więc efektów zarządu nad tą drogą oraz - nawet przyjmując interpretację SKO w O. różną od interpretacji składu orzekającego - z ograniczonych praw własnościowych do działek [...], [...] i [...].

Zdaniem skarżącej bezpodstawnie również za nieistotne dla sprawy uznało SKO w O. dowody w postaci wysiłków podatniczki mających na celu usunięcie fałszywych i przywrócenie prawdziwych informacji w ewidencji gruntów. Sprawa przeciąga się, ponieważ obie zainteresowane instytucje tzn. Starosta [...] i Wójt Gminy G. utrudniają sprawę np. nie ujawniając dokumentów, na podstawie których odlesiona w 1979 roku działka w 1999r. okazała się być znów lasem oraz dlaczego z obowiązującego planu zagospodarowania działki [...], wreszcie po 21 latach od zatwierdzenia, wprowadzono do ewidencji tylko część informacji.

W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, zawarte w zaskarżonych decyzjach, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Po połączeniu do wspólnego rozpoznania i rozpatrzenia obu spraw na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało uznać skargę za zasadną. Na wstępie należało stwierdzić, że w ramach sądowej kontroli legalności decyzji administracyjnej Sąd dokonuje oceny zgodności z prawem jedynie zaskarżonej decyzji, jak również decyzji czy aktów we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy.

Powyższe oznacza, iż w ramach prowadzonego postępowania ze skargi na decyzję dotyczącą przedmiotowo wymiaru podatku leśnego i od nieruchomości za 2003r. Sąd nie ma ustawowych uprawnień do dokonywania merytorycznych wiążących ustaleń i ocen co do innych czynności podjętych w ramach innego postępowania administracyjnego – w tym przypadku w ramach postępowania prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w O. w zakresie aktualizacji wykazu zmian gruntowych.

Z tych przyczyn zarzuty skarżącego co do niewłaściwego określenia powierzchni działki [...] będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie mogły podlegać merytorycznemu rozpoznaniu w ramach prowadzonego postępowania podatkowego.

Przechodząc do przyczyn uchylenia decyzji stwierdzić trzeba, że zgodnie z § 68 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) symbolem "[...]", oznaczone są lasy.

Nie można zatem w sposób prawidłowy zakwalifikować gruntów o powierzchni 0,4300ha, oznaczone symbolem "[...]" wchodzące w skład działki nr [...] – czy jako lasy, jak przyjął to organ I instancji, czy też jako grunty zabudowane, czego domagała się skarżąca odwołując się od decyzji o wymiarze podatku od nieruchomości.

A zatem nie przesądzając o ostatecznym rozstrzygnięciu spraw bowiem będą one przedmiotem ponownej oceny przed organami podatkowymi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oraz art. 200 orzeczono, jak w sentencji.