Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2784/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z  art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Iwona Dąbrowska, Protokolant ref. staż. Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. T. jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r. nr [...], utrzymująca w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], cofającą A. T. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje:

Komendant Wojewódzki Policji w K. wskazaną decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął A. T. pozwolenie na broń palną myśliwską w związku z ustaleniem, że został on skazany za przestępstwo z art. 178a § 1 Kodeksu karnego, tj. prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości - przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.

Organ uznał, że strona należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ustalił przy tym, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 2011 r., sygn. akt [...], A. T. został skazany za kierowanie samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości ([...] mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), na karę grzywny w wymiarze [...] stawek dziennych po [...] zł każda, nadto w stosunku do ww. orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres [...]. Zauważył, że prawomocne, skazujące za przestępstwo wyroki sądów karnych - bez względu na wymiar kary - wiążą organy Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń palną.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. T. zarzucił organowi I instancji rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik postępowania poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie (art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a), nieuwzględnienie wniosków dowodowych odwołującego się, mających dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie, a tym samym ustalenie przez organ błędnego stanu faktycznego i złamanie zasady prawdy obiektywnej oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania i przekonywania (art. 8 i 11 k.p.a.). Ponadto zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez uznanie, że strona należy do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie.

Komendant Główny Policji w dalszej części uzasadnienia decyzji z dnia [...] października 2011 r. przywołał treść art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba je posiadająca należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Organ podkreślił, że wobec A. T. zastosowano pkt 6 tego przepisu, w myśl którego, osobą wzbudzającą uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest w szczególności osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo taka, wobec której toczy się postępowanie karne o takie przestępstwa. Zdaniem organu, ustawodawca nie stworzył enumeratywnego katalogu przesłanek, które obawę taką uzasadniają, pozostawiając tym samym ustalenie jeszcze innych organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń. Od osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni lub je posiadających należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa. Wobec tych osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Oznacza to, że każde naruszenie przez nie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Organ odwoławczy przyjął, że taką okolicznością winno być m.in. oskarżenie o popełnienie lub dopuszczenie się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza tego, którego jednym ze znamion jest nietrzeźwość sprawcy, z uwagi na wagę tego rodzaju czynu dla stosunków społecznych (ewentualnym jego skutkiem może być bowiem śmierć lub kalectwo ludzi, a także zniszczenie mienia) oraz wysoki stopień społecznej szkodliwości (sprawca takiego przestępstwa godzi się na takie ewentualne następstwa swojego zachowania - ma ono bowiem charakter umyślny). Kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości jest wyrazem nie tylko wielkiej nieodpowiedzialności osoby, która się tego dopuszcza, ale także świadczy o braku wyobraźni co do możliwych następstw jej zachowań pod działaniem alkoholu, czyli w warunkach ograniczonej samokontroli. Takie cechy u osoby posiadającej pozwolenie na broń nie mogą być obojętne dla interesu społecznego. Z powyższych względów organ uznał, że strona dopuściła się takiego rodzaju przestępstwa, z którym organy Policji wiążą obawę użycia broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny i ustawodawca nie pozostawił organom Policji swobody wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych wobec wymienionych osób, przyznając tym samym pierwszeństwo interesowi społecznemu przed ich słusznym interesem w posiadaniu pozwolenia na broń. W takich przypadkach nawet pozytywna opinia z miejsca zamieszkania i wśród myśliwych oraz to, że strona przechowuje broń prawidłowo, nie dają podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy, niż cofnięcie pozwolenia na broń.

Odnosząc się do zarzutów niepełnego zgromadzenia materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, iż nie zasługują one na uwzgędnienie. Wskazał, iż organ I instancji zasadnie odmówił przeprowadzenia dodatkowych dowodów z przesłuchania świadków na okoliczność zachowania się strony w środowisku myśliwskim i lokalnym, albowiem już ustalił, że w tych środowiskach strona zachowuje się poprawnie. Jakkolwiek pozytywne opinie oraz dotychczasowy sposób przechowywania i używania broni mają znaczenie dla sprawy, to jednak nie mogą przysłonić faktu, że strona popęłniła przestępstwo umyślne działając pod wpływem alkoholu, a więc w okolicznościach, które przy ocenie każdego zachowania mają wpływ na negatywną ocenę takiego postępowania.

Komendant Główny Policji wyjaśnił dodatkowo, że na zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie ma wpływu podnoszony w odwołaniu argument, iż A. T. nie jest osobą nadużywającą alkoholu i brak jest przeciwwskazań lekarskich i psychologicznych do posługiwania się przez niego bronią. Nie było potrzeby przeprowadzania dowodu z opinii psychologa, bowiem to nie okoliczności, o których mowa w art. 15 ust. 5 ww. ustawy były podstawą zaliczenia strony do osób wskazanych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6. Fakt, że strona dopuściła się ww. rodzaju przestępstwa burzy w ocenie organów Policji jej dotychczasowy wizerunek osoby dającej rękojmię bezpiecznego posiadania broni.

Końcowo Komendant Główny Policji stwierdził, że organ I instancji miał prawo wskazać, że strona także w przeszłości naruszała zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym (wykroczenia drogowe). Jakkolwiek w większości przypadków kary za te wykroczenia należy uznać za niebyłe, to w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych zatarcie skazania, czy uznanie ukarania za niebyłe nie stanowi przeszkody w negatywnej ocenie posiadacza broni, jeżeli ustalone zostaną jeszcze inne okoliczności dające do niej podstawę.

A. T., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie, ewentualnie o przekazanie sprawy organowi I instancji w celu uzupełnienia dowodów i materiałów oraz ponownego rozpatrzenia sprawy.

Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie:

- przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego, pominięcie i nierozpatrzenie przez organy w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń stanu faktycznego i złamania zasady prawdy obiektywnej, a nadto rażące naruszenie zasady zaufania i przekonywania, wymienionych w art. 8 i art. 11 k.p.a.

- przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji skutkującą uznaniem, że skarżący należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że prowadzone przez organy Policji postępowanie dowodowe ukierunkowane było wyłącznie na wykazanie, iż skarżący należy do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Tymczasem organy były zobowiązane do przeprowadzenia rzetelnego i wyczerpującego postępowania dowodowego dla ustalenia, że wobec skarżącego istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. W tym celu organy winny zbadać dotychczasowe postępowanie skarżącego z bronią palną oraz sposób jego dotychczasowego życia. Organy orzekające nie podjęły wszelkich wymaganych prawem czynności, co stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania, tym bardziej, że pełnomocnik skarżącego wielokrotnie składał wnioski o dopuszczenie dowodów, mających świadczyć o prawidłowej postawie skarżącego.

W ocenie skarżącego, fakt skazania przez Sąd nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Konieczne jest wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez posiadacza broni czynem, a cechami jego charakteru i dotychczasowym zachowaniem, które mogłoby stwarzać obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Zdaniem skarżącego organy obu instancji, powinny przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające, a nie jedynie ograniczać się do zebranych z urzędu materiałów. Postępowanie organów prowadzone było z pogwałceniem zasad zaufania i przekonywania, wymienionych w art. 8 i art. 11 k.p.a.

Skarżący wskazał, że w czasie zatrzymania zachowywał się w sposób bardzo kulturalny, był zaskoczony wynikiem badania alkosensorem i od razu wyraził żal z powodu zaistniałej sytuacji. Ponadto fakt, że w chwili zatrzymania miał niewielkie stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu ([...] mg/l) świadczyć może o nieumyślności jego występku. W takim przekonaniu utwierdzać może również wyrok sądu karnego, który wymierzył skarżącemu jedynie karę grzywny i środek karny w najniższym możliwym wymiarze [...], odstępując całkowicie od kary pozbawienia wolności.

Natomiast naruszenie przez skarżącego w przeszłości porządku prawnego poprzez nieliczne wykroczenia drogowe, w powiązaniu ze skazaniem za popełniony czyn, nie może świadczyć o jego lekceważącym stosunku do ładu prawnego i stanowić bezwzględnej przesłanki cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni.

Powołując się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. II OPS 4/2009, skarżący podniósł, że z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, iż ma on w "szczególności" zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Sformułowanie to oznacza bliższe wskazanie osób, sytuacji, zdarzeń, które należą do określonego wcześniej w sposób szerszy kręgu pojęciowego. Ustawodawca ustalił normatywnie katalog osób, którym w przypadku popełnienia określonego czynu zabronionego, bezwzględnie należy cofnąć pozwolenie na posiadanie broni palnej. Fakt, iż katalog ten nie jest katalogiem zamkniętym, nie oznacza, że organy administracyjne mogą w sposób dowolny zaliczać podmioty do kręgu osób z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z ww. uchwałą na organie ciążył obowiązek szczegółowej analizy i uzasadnienia istnienia obawy użycia broni palnej w sposób sprzeczny z prawem. Nie bez znaczenia pozostaje redakcja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, wskazująca osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, podczas gdy skarżący został skazany za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 9 marca 2012 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie ugody w trybie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Zaproponował, aby organ, który odebrał mu uprawnienia do broni, wyznaczył 2 letni okres karencji zatrzymania pozwolenia na broń. Skarżący zobowiązał się do czynnego działania na rzecz podniesienia bezpieczeństwa publicznego poprzez uczestniczenie w szkoleniach kandydatów oraz członków Polskiego Związku Łowieckiego w zakresie bezpieczeństwa użytkowania broni palnej i współpracy z Polskim Związkiem Motoryzacyjnym, w organizacji szkoleń podnoszących bezpieczeństwo w komunikacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając legalność zaskarżonego aktu w oparciu o powołane wyżej przepisy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego, natomiast zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym i policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195). Zgodnie z jego treścią właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do kategorii osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy wynika, że ma on przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych na którekolwiek z przestępstw wymienionych w ww. przepisie. W takim przypadku jednostka, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Innymi słowy, sam fakt popełnienia ww. przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest jednak otwarty. Przepis ten daje organom Policji szeroki zakres możliwości dokonywania oceny, jakie to okoliczności faktyczne, leżące po stronie posiadacza pozwolenia na broń są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powołany przepis nie stwarza więc dla organów Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innego przestępstwa umyślnego może uzasadniać użycie broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 2011 r., (sygn. akt [...]) za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 kodeksu karnego. Dyspozycja tego przepisu obejmuje zachowanie polegające na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Podkreślenia wymaga, że kryminalizacja bezwypadkowego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego została wprowadzona nowelizacją kodeksu karnego z dnia 14 kwietnia 2000 r., z tym uzasadnieniem, że nietrzeźwi kierowcy pojazdów stwarzają duże zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu.

Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji z art. 178a § 1 k.k. nie należy do przestępstw wskazanych expressis verbis w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zatem w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do automatycznego cofnięcia pozwolenia na broń. Do organów Policji należała natomiast ocena, czy popełniony czyn wyczerpuje treść przesłanki z części pierwszej ww. przepisu.

Z uzasadnienia zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji I instancji wynika, że organy Policji oceny takiej dokonały przyjmując, że skazanie skarżącego za czyn polegający na kierowaniu samochodem w stanie nietrzeźwości stanowi rodzaj bezpośredniego narażenia zdrowia lub życia osób trzecich. Wskazały nadto na lekceważenie przez skarżącego zasad bezpieczeństwa i porządku publicznego, co sumarycznie stanowi przesłankę uzasadniającą cofnięcie pozwolenia na broń. Organ odwoławczy podkreślił, iż skarżący w dniu [...] grudnia 2010 r. bezsprzecznie kierował samochodem w stanie nietrzeźwości, bowiem badanie skarżącego na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu wykazało przekroczenie przez niego progu nietrzeźwości, określonego w art. 115 § 16 k.k. ([...] mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu na urządzeniu alkosensor). Zauważył również, że zatrzymanie skarżącego miało miejsce w dniu powszednim, o godz. [...], a więc w okresie potencjalnego największego natężenia ruchu, a stan nietrzeźwości wynikał z faktu spożycia przez skarżącego w godzinach późnowieczornych dnia poprzedniego [...] litra wina. Zdaniem organu, zachowania skarżącego nie można niczym usprawiedliwić w sytuacji, gdy zdecydował się on na spożycie alkoholu wieczorem mając świadomość, że następnego dnia rano będzie jechać samochodem do pracy. Mając powyższe na względzie, organ stwierdził, iż skoro skarżący będąc w stanie nietrzeźwości zdecydował się jechać samochodem po drodze publicznej narażając siebie oraz innych uczestników ruchu drogowego na ewentualne tragiczne skutki swojego nierozważnego postępowania, to nie można wykluczyć sytuacji, iż w takim stanie mógłby użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dopuszczenie się przez posiadacza pozwolenia na broń prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on użyć posiadanej broni z narażeniem zdrowia lub życia innych osób w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, ocena dokonana przez organ jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji wskazać należy, że skutki przestępstwa opisanego w art. 178a § 1 k.k. mogą być - i nierzadko są - wymierzone w życie lub zdrowie nie tylko sprawcy, ale i innych użytkowników dróg. Niekwestionowana jest ogromna skala katastrofalnych skutków negatywnego zjawiska, jakim jest prowadzenie różnego rodzaju pojazdów po spożyciu alkoholu. Zachowanie skarżącego polegające na świadomym lekceważeniu podstawowych zasad obowiązujących wszystkich uczestników ruchu drogowego świadczy o jego nieodpowiedzialności i - jak zasadnie przyjął organ - uzasadnia obawę, że nie daje on gwarancji, iż będzie przestrzegać innych przepisów prawa, w tym dotyczących posiadania i używania broni i amunicji. Godzenie się skarżącego na wystąpienie ewentualnych - często tragicznych - następstw kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, daje podstawę do uznania, iż A. T. należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Podkreślić należy, że broń palna jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. To właśnie ten wzgląd dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń, a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, a cofanie w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony.

Miarą osobistej odpowiedzialności jest to, aby będąc w stanie nietrzeźwości nie prowadzić jakiegokolwiek pojazdu. W przeciwnym razie odpowiedzialność ta jest podważana, co rozciąga się na pozostałe działania skarżącego, w tym ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni palnej. Nie wymaga dowodzenia fakt, że osoba będąca w stanie nietrzeźwości ma nie tylko osłabione reakcje psychofizyczne, ale również osłabione postrzeganie rzeczywistości. Prowadząc w takim stanie pojazd skarżący zachował się nieodpowiedzialnie, bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, a nawet - czego nie można wykluczyć - utracić życie.

W świetle powyższego należy podzielić stanowisko zaprezentowane przez organy orzekające w niniejszej sprawie, że skoro skarżący wiedział, że spożywał alkohol w późnych godzinach wieczornych i mimo tego zdecydował się następnego dnia rano jechać samochodem po drodze publicznej będąc w stanie nietrzeźwości, to nie można wykluczyć, że w takim samym stanie mógłby użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący dopuścił się czynu, który aktualnie stanowi swego rodzaju plagę społeczną. Wobec tego za uprawnioną należy uznać ocenę, że zachowanie skarżącego naruszające porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podkreślić należy, że prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi, czy szkodę w mieniu (por. wyroki NSA z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1226/09, z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1084/09, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodzić należy się ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącego, że rozpoznając przedmiotową sprawę cofnięcia pozwolenia na broń nie można powoływać się na fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem, albowiem warunkiem cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest wykazanie w toku postępowania przez organy administracji, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego danego przestępstwa (w tym w przypadku przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji), a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Chodzi tu o tzw. adekwatny związek przyczynowy, tzn. taki, który pozwala na uznanie prawnej doniosłości tych następstw, które są dla ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego okoliczności faktycznych zwykłe (typowe), a na odrzuceniu takich, które ocenić należy jako niezwykłe, nietypowe. Dla oceny spełnienia tej przesłanki, warunkującej cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, niezbędne jest wzięcie pod uwagę nie tylko faktu popełnienia przestępstwa przez skarżącego, ale również innych okoliczności faktycznych występujących w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt II OSK 994/07). W ocenie Sądu organ orzekający powinność tę zrealizował.

Organ wskazał, iż popełnione przez skarżącego przestępstwo ma charakter umyślny i należy do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a więc bezpośrednio godzi w życie i zdrowie człowieka. Podkreślił, że skarżący dokonał przedmiotowego przestępstwa w stanie nietrzeźwości. Oznacza to, że po spożyciu alkoholu skarżący traci umiejętność racjonalnego kierowania swoim działaniem. Wiedząc o zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów po spożyciu alkoholu, jak i o niebezpieczeństwach, jakie pociąga za sobą kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, zdecydował się na jazdę samochodem. Decyzję tę podjął wiedząc, że poprzedniego dnia w godzinach wieczornych spożywał alkohol, co wskazuje, że świadomie zlekceważył obowiązujące normy. Fakt ten uzasadnia stwierdzenie, że istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ponieważ w określonych sytuacjach nie potrafi podejmować racjonalnych decyzji.

Powyższe okoliczności zostały zbadane i uwzględnione przez organ, co pozwala na uznanie, że organ poczynił właściwe ustalenia, z których wyciągnął poprawne wnioski. Zbadał związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji a obawą, o jakiej stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 k.p.a. Wziął przy tym pod uwagę pozytywne opinie o posiadaczu broni (opinia Koła Łowieckiego [...] w O. z dnia [...] maja 2011r., opinia Polskiego Związku Łowieckiego z dnia [...] stycznia 2011 r., opinia z miejsca zamieszkania sporządzona przez Komendę Miejską Policji w S.) przyjmując, że nie są one w stanie przesłonić faktu popełnienia przez skarżącego przestępstwa umyślnego pod wpływem alkoholu, a więc w okolicznościach, które przy ocenie każdego zachowania mają wpływ na negatywną ocenę takiego postępowania. Zdaniem Sądu, zasadne jest stanowisko organu, że opinie te - jakkolwiek mające znaczenie dla sprawy - nie mogły wpłynąć na zmianę przekonania organu, że skarżący nie daje rękojmi przestrzegania ładu prawnego, w tym przepisów ustawy o broni i amunicji. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd orzekający, że nienaganna opinia posiadacza broni w środowisku zawodowym, jak i społecznym, nie stanowi dowodu mogącego "równoważyć" skutki skazania za popełnienie przestępstwa komunikacyjnego w stanie nietrzeźwości (por. wyroki NSA z dnia 15 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1160/08, z dnia 19 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 324/09, z dnia 1 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2017/09, z dnia 8 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1553/09).

W świetle powyższego nieuzasadnione są, zdaniem Sądu, zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Organy obu instancji wyczerpująco zbadały okoliczności faktyczne sprawy i dokonały należytej ich oceny (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Wbrew twierdzeniom skargi nieuwzględnienie przez organ I instancji wniosków dowodowych pełnomocnika skarżącego o dopuszczenie dowodów z zeznań świadków oraz z opinii psychologa nie stanowi naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak zasadnie podano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ I instancji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalił już, że w środowisku myśliwskim i lokalnym skarżący zachowuje się poprawnie, jednak dowody wskazujące na pozytywne cechy jego osobowości nie mogą skutecznie podważyć oceny, że skarżący należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Natomiast przeprowadzenie dowodu z opinii psychologa byłoby uzasadnione w sytuacji, gdyby istniały podstawy do zaliczenia skarżącego do kręgu osób, wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy o broni i amunicji. Powyższe czyni nieuzasadnionym zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 8 i 11 k.p.a.

W konkluzji stwierdzić nalezy, że organy orzekające w sprawie nie dopuściły się naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, dokonując jego wszechstronnej (nie zaś wybiórczej) oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz oceniając znaczenie i wartość dowodów dla przedmiotowej sprawy. Podjęte w sprawie rozstrzygnięcia należycie uzasadniły, mając na względzie wymogi z art. 107 § 3 k.p.a.

Nieuzasadnione są również zarzuty dotyczące błędnej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o obroni i amunicji. Nie jest bowiem w ocenie Sądu nadużywaniem prawa, czy też błędną wykładnią przepisu prawa przyjęcie, że wobec osoby posiadającej pozwolenie na broń palną, która dopuściła się popełnienia czynu zabronionego w stanie nietrzeźwości, mogą istnieć uzasadnione obawy, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy.

Podnoszone w skardze kwestie dotyczące ustalonych przez Sąd Rejonowy w S. okoliczności popełnienia przestępstwa oraz wymierzonego środka karnego również nie mogą stanowić argumentu przemawiającego za brakiem podstaw do cofnięcia pozwolenia na broń. Nie ulega wątpliwości, że skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., natomiast cofnięcie pozwolenia na broń nie jest karą dodatkową, lecz konsekwencją oceny skarżącego jako posiadacza tegoż pozwolenia. Dodatkowo wskazać należy, że powoływanie się przez skarżącego na okoliczność braku świadomości co do stanu nietrzeźwości wpływa negatywnie na ocenę jego osobowości i prowadzi do prawidłowego wniosku, że stan nietrzeźwości powoduje u skarżącego obniżoną (błędną) samoocenę.

Końcowo zaznaczyć należy, że złożony na rozprawie wniosek skarżącego o przeprowadzenie "ugody" nie mógł zostać przez Sąd uwzględniony w świetle art. 115 §1 p.p.s.a., który przewiduje możliwość przeprowadzenia postępowania mediacyjnego na wniosek złożony przed wyznaczeniem rozprawy.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.