Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1593/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 130 ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 2017 poz 128
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: § 8 ust. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 488
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu  drogowego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie NSA Monika Nowicka (spr.) del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant starszy sekretarz sądowy Julia Chudzyńska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1563/15 w sprawie ze skargi M.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 1 marca 2016 r. (sygn. akt I OSK 1593/16), oddalił skargę M.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją z dnia 25 lutego 2015 r. [...], Prezydent m. st. Warszawy – działając na wniosek Komendanta Stołecznej Policji – skierował M.L. na egzamin teoretyczny i praktyczny sprawdzający kwalifikacje w zakresie prawa jazdy kat. A i B, z uwagi na fakt, że w/w w okresie od dnia 28 grudnia 2013 r. do dnia 27 grudnia 2014 r. otrzymał łącznie 28 punktów karnych. Rozpoznając zaś sprawę w trybie odwoławczym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, decyzją z dnia 2 czerwca 2015 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów, otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu, Kolegium podniosło, iż wskazywane przez odwołującego się argumenty, dotyczące posiadania przez niego mniejszej liczby punktów karnych aniżeli ta, która wynikała z wniosku Komendanta, nie miały w sprawie znaczenia. Prezydent m.st. Warszawy związany był bowiem w tym przypadku powyższym wnioskiem. W postępowaniu o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy – jak wywodziło Kolegium – wydawana decyzja ma charakter związany, gdyż prowadzenie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i przypisywanie im punktów karnych stanowi kwestią odrębną, pozostającą poza kontrolą i właściwością organu. Ewidencję tę prowadzi policja a zatem kontroli prawidłowości prowadzenia ewidencji nie może dokonywać organ, prowadzący postępowanie dotyczące skierowania ukaranego kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Przypisywanie przez policję punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego jest natomiast czynnością materialno-techniczną, podlegającą kontroli sądów administracyjnych. W przypadku więc nie zgadzania się kierowcy z wpisami wykazanymi w ewidencji możliwe jest domaganie się przez niego od organów policji podjęcia działań, mających na celu zmianę wpisów, a następnie wniesienie skargi do sądu administracyjnego.

Ponadto, niezależnie od powyższego, Kolegium dodatkowo stwierdziło, że w dniu 28 maja 2015 r. otrzymało pismo z Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi, zawierające prawomocne postanowienie z dnia 29 kwietnia 2015 r. (sygn. akt [...]) odmawiające uchylenia mandatu karnego nałożonego na M.L. w dniu 27 grudnia 2014 r. a poza tym, szkolenie, na które powoływał się M.L., zostało przez niego odbyte dopiero w dniu 30 grudnia 2014 r., tj. już po przekroczeniu przez niego dopuszczalnego limitu 24 punktów karnych.

Na wyżej przedstawioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2015 r. M.L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której akcentował, że odbył szkolenie nie wiedząc o przekroczonym limicie 24 punktów karnych i dlatego – jego zdaniem - fakt odbycia szkolenia powinien zostać uwzględniony poprzez odjęcie mu 6 punktów karnych. Twierdził również, że skoro ustawa nie precyzuje, kiedy taki kurs można skutecznie zaliczyć, to należy przyjąć, że jest to ustawowy przywilej każdego kierowcy. Wskazywał również, że przez lata jeździł bezkolizyjnie, a punkty naliczono mu za drobne wykroczenia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie zasługiwała ona na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu, skoro z wniosku Komendanta Stołecznej Policji z dnia 19 stycznia 2015 wynikało, iż skarżący przekroczył limit 24 punktów, uzyskanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego ( w okresie od dnia 28 grudnia 2013 r. do dnia 27 grudnia 2014 r. otrzymał łącznie 28 punktów karnych), to Prezydent m. st. Warszawy był zobowiązany do wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie uprawnień kierowcy. Sąd zgodził się bowiem w pełni z poglądem Kolegium, że tego rodzaju decyzja miała charakter związany. Podkreślił przy tym, iż zarówno organy administracji jak i sądy administracyjne nie są w żadnym przypadku uprawnione do korygowania w takim postępowaniu liczby punktów karnych.

Odnosząc się do kwestii zmniejszenia liczby punktów w związku z odbytym szkoleniem, Sąd jednocześnie wyjaśnił, że mogło to nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem takiego szkolenia, przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła jeszcze sumy 24 punktów. Zgodnie bowiem z § 8 ust 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. o postępowaniu z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego – odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24.

Poza tym Sąd podkreślił, że w orzecznictwie sądowo - administracyjnym dominuje stanowisko, zgodnie z którym, regulacja zawarta w powołanym § 8 ust 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w pełni służy realizacji celu unormowań ustawowych i nie została wydana z przekroczeniem upoważnienia ustawowego (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2011 r., I OSK 723/10, LEX nr 990279, wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2010 r., I OSK 275/10, LEX nr 7451196, wyrok NSA z dnia 20 lutego 2013 r., I OSK 1733/11).

W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, M.L. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie:

I. prawa materialnego, to jest:

1. art. 130 ust. 3 w zw. z art. 130 ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. w zw. z paragrafem 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego poprzez ich błędną wykładnię,

2. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zw. z paragrafem 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego - poprzez jego niezastosowanie,

3. art. 92 ust. 1 Konstytucji RP Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zw. z paragrafem 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego - poprzez jego niezastosowanie,

II. przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez nie dokonanie należytej kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że w dniu 30 stycznia 2014 r. M.L. odbył szkolenie na podstawie ustawy Prawo o ruchu drogowym. Nastąpiło to wprawdzie po przekroczeniu przez skarżącego limitu 24 punktów, jednak zanim został o tym fakcie poinformowany,

Twierdzono również, że przepis art. 130 ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie zawiera upoważnienia do wydania rozporządzenia, którego materia będzie rozszerzać sytuacje, w których nie będzie możliwe odbycie kursu, przewidzianego w art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Mimo jednak sformułowanej delegacji ustawowej, Minister Spraw Wewnętrznych w paragrafie 8 ust. 6 rozporządzenia z dnia 26 kwietnia 2012 r. wskazał, iż odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wolne osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła tub przekroczyłaby 24. Zatem - zdaniem skarżącego - Sąd rozpoznający sprawę powinien dogłębnie zbadać, czy wskazany przepis rozporządzenia jest zgodny z Konstytucją.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów, sformułowanych w granicach podstaw kasacyjnych.

Wprawdzie przy tym autor skargi kasacyjnej stał na stanowisku, że podstawy te obejmowały zarzuty zarówno obrazy prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), jak i istotnego naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), to jednak - w istocie rzeczy - skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na postawie wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Przepis bowiem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ma charakter ustrojowy a nie procesowy.

Zgodnie zaś z treścią tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej jest sprawowana przez sąd administracyjny pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy inaczej nie stanowią. Nic nie wskazuje zaś na to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wydając zaskarżony wyrok, uchybił temu przepisowi.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, naruszenie powyższego przepisu miałoby polegać na zaakceptowaniu przez Sąd I instancji normy, wynikającej z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, a która – w ocenie skarżącego - wykraczała poza delegację ustawową, określoną w art. 130 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. To z kolei prowadziło do naruszenia art. 31 ust. 3 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP Rzeczypospolitej Polskiej.

Stanowiska tego nie podziela jednak skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpatrujący niniejszą sprawę.

Przede wszystkim bowiem należy wyjaśnić, że wymienione w skardze kasacyjnej przepisy nie miały w tej sprawie w ogóle zastosowania. Istota zagadnienia, które wystąpiło w niniejszej sprawie sprowadzała się zaś do kwestii, czy organ orzekający w sprawach wydawania prawa jazdy, a z tego względu również o skierowaniu kierowcy na egzamin sprawdzający kwalifikacje w związku z przekroczeniem przez kierowcę limitu 24 punktów karnych, ujawnionych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji, jest lub nie jest uprawniony by samodzielnie, w toku prowadzonego w/w postępowania administracyjnego, uwzględniać – niezależnie od treści wpisu istniejącego w ewidencji - skutki odbycia przez kierowcę szkolenia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Udzielenie odpowiedzi na to pytanie przesądzało w tym wypadku o zasadności wszystkich zarzutów kasacyjnych.

W związku z powyższym wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do ewidencji. Natomiast, na zasadzie art. 130 ust. 4 w/w ustawy, Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem właściwym do spraw transportu i Ministrem Sprawiedliwości, ze względu na konieczność dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, został upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia:

1. sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego;

2. warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz trybu występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji;

3. programu szkolenia i jednostek upoważnionych do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3;

4. liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia;

5. podmiotów uprawnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1.

W wykonaniu tak zakreślonej delegacji ustawowej, w rozporządzeniu z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego wskazano, że ewidencję takich kierowców prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych (§ 3 ust. 1 rozporz.). Osoba zainteresowana ma przy tym prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach ostatecznych lub tymczasowych, dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez nią naruszeniom. Informacji udziela się lub wydaje się zaświadczenie w siedzibie organu prowadzącego ewidencję, albo – w miarę możliwości technicznych – w innej jednostce Policji (§ 9 rozporz.). Poza tym, informacji o wpisach udziela się podmiotom wymienionym w (§ 10 rozporz.).

Z kolei, zgodnie z § 7 w/w rozporządzenia, komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez kierowcę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Analiza treści powyższych regulacji prawnych prowadzi więc do wniosku, że ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. On tylko również ma kompetencję do usuwania punktów karnych, przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 omawianej ustawy. W sytuacji bowiem, w której danemu podmiotowi zostało przyznane prawo do prowadzenia określonej ewidencji, rejestru czy innego wykazu ( w braku odmiennych postanowień) tylko ten podmiot jest odpowiedzialny za prawidłowe jego prowadzenie i zgodność z prawem dokonanych wpisów.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że – zgodnie z jednolitym orzecznictwem Naczelnego Sadu Administracyjnego (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13, z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/11 i I OSK 1306/11, z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 413/11, z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 73/11, z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt 1721/10, z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1456/09, z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1451/09 i postanowienie z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1413/11) – wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych więc, tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji.

Uprawnionym zatem jest pogląd, że ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowania w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Organy te - po myśli art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym - wiąże wniosek komendanta wojewódzkiego Policji o skierowanie danego kierowcy na egzamin sprawdzający jego kwalifikacje, który to wniosek jest składany, gdy w ewidencji wykazane zostało, że kierowca ten przekroczył limit 24 punktów karnych. Zgodnie bowiem z w/w przepisem kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 cytowanej ustawy.

Nie jest możliwe przyjęcie poglądu odmiennego, jaki reprezentuje skarżący kasacyjnie. Stanowisko takie mogłoby bowiem skutkować tym, że po pierwsze, nie było by żadnej pewności, ile punktów karnych zostało danemu kierowcy przyznane. Inna ich ilość wynikałaby z wpisów zawartych w ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji, a inna - byłaby przyjmowana jako fakt w prowadzonym przez dany organ postępowaniu administracyjnym. Po drugie, taki stan rzeczy prowadziłby praktycznie do obejścia przepisów prawa, gdyż organ niebędący komendantem wojewódzkim Policji, prowadząc własne postępowanie dowodowe na okoliczność ilości naliczonych kierowcy punktów karnych, w ten sposób w rzeczywistości decydowałby o ich ilości. W rezultacie ewidencja policyjna stawałaby się całkowicie zbędną. Po trzecie, w ten sposób inny organ administracyjny, uznając, że stan faktyczny jest odmienny, niż wynika to z zapisów istniejących w ewidencji, niejako "poprawiałby" zawarte w niej dane. Taka zaś sytuacja powodowałaby, że to nie sąd administracyjny sprawowałby kontrolę administracji publicznej, a kontrolę tę sprawowałby de facto inny organ administracyjny, choć takich uprawnień nie posiada.

Skoro zatem jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do w/w ewidencji a więc w drodze czynności materialno- technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości takich wpisów a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność.

Z tej przyczyny w analizowanej sprawie nie miały w ogóle zastosowania przepisy art. 130 ust. 3 i ust. 4 pkt 1 i 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Przepisy te mają bowiem zastosowanie tylko w postępowaniu przed organem policyjnym prowadzącym ewidencję. Powyższe czyniło więc automatycznie niezasadnymi zarzuty kasacyjne zarzucające obrazę tych przepisów oraz zarzuty naruszenia przepisów konstytucyjnych. Rozstrzygnięcie o tym, czy przepis § 8 ust. 6 cytowanego wyżej rozporządzenia jest zgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej w tym sensie, że nie wykracza poza delegację ustawową, czy też jest bardziej restrykcyjny niż przepis ustawowy ( art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym) może być bowiem przedmiotem rozważań, ale w innym, odrębnym postępowaniu.

Przy tego rodzaju wykładni prawa niezasadny okazał się również zarzut dotyczący obrazy art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d.

Jedynie więc informacyjnie skład orzekający w tej sprawie pragnie zwrócić uwagę, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego od szeregu lat utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym choć w myśl art. 130 ust. 3 w/w ustawy, kierowca wpisany do ewidencji może uczestniczyć na własny koszt w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów przyznanych za naruszenie ruchu drogowego (z wyłączeniem kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy), a zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego, odbycie takiego szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów karnych wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła liczbę 24, to nie można twierdzić, iż w/w przepis rozporządzenia wykracza poza zakres delegacji przewidzianej Prawem o ruchu drogowym a zatem narusza przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Naczelny Sąd Administracyjny stoi bowiem na stanowisku, że regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia w pełni służy realizacji celu unormowań ustawowych. Udzielając upoważnienia w art. 130 ust. 4 ustawodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań przyjętych w rozporządzeniu. Miały one zaś na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Zaakceptowanie stanowiska przeciwnego pozostawałoby w kolizji z celem ustawy oraz mogłoby doprowadzić do zagrożenia dla ruchu drogowego, poprzez dopuszczenie do niego kierowców, którzy z różnych przyczyn utracili zdolność bezpiecznego kierowania pojazdami ( vide: wyroki z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1306/11 i I OSK 1203/11, z dnia 1 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 225/12, z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10, z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 413/11, z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1812/10 i z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10).

Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny – na zasadzie art. 184 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.