Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2707/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.) skierował D. K. na badanie lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja został wydana z uwagi na posiadane w prowadzonej ewidencji kierowcy D. K. dwóch – sprzecznych ze sobą orzeczeń lekarskich w zakresie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., sygn. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania D. K. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy powołując się na art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 75 ust. 1 pkt 5 i ust. 2, art. 137 ustawy o kierujących pojazdami oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami wskazał, że sprawdzenie stanu zdrowia kierującego jest ograniczone i może nastąpić tylko gdy nasuną się zastrzeżeniach do stanu zdrowia kierowcy.

Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie podstawą do wszczęcia postępowania w sprawie skierowania D. K. na badania lekarskie było otrzymanie przez organ administracyjny orzeczenia lekarskiego nr [...] wystawionego w dniu [...] lipca 2013r. przez dr L. D. - lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami, która orzekła, iż w stosunku do D. K. istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami silnikowymi do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B. Jak wynika z karty badania lekarskiego nr [...] u D. K. istnieje podejrzenie miażdżycy zarostowej tętnic. W zakresie badań narządu ruchu stwierdzono: ruchy spowolniałe, nieprawidłowa siła mięśni. W zakresie badań układu nerwowego stwierdzono nieprawidłową konwergencję. Jednocześnie z karty wynika, iż odstąpiono od konsultacji okulistycznej oraz dalszych konsultacji ze względu na przeciwwskazania w badaniu psychologicznym.

W aktach sprawy znajduje się także orzeczenie z dnia [...] sierpnia 2013 r. wystawione przez lekarza uprawnionego – B. K., z którego wynika brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami.

Taka sytuacja oznacza, że w aktach znajdują się dwa orzeczenia lekarskie wystawione przez lekarzy uprawnionych do badań lekarskich osób kierujących pojazdami, z których jedno stwierdza istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B, drugie natomiast stwierdza brak takich przeciwwskazań.

Zdaniem organu, istnienie dwóch sprzecznych orzeczeń lekarskich uzasadnia skierowanie D. K. na badanie lekarskie, by rozstrzygnąć wątpliwości, co do jego predyspozycji zdrowotnych do kierowania pojazdami. Uprawnionym do stwierdzenia czy istnieją, czy też nie istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami jest lekarz, a nie organ administracji.

Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że skierowanie na badanie lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem prawa jazdy.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł D. K.

Skarżący zakwestionował sposób przeprowadzenia badania przez lek. L. D., a ponadto wskazał, że po przeprowadzeniu dodatkowych badań uzyskał prawo jazdy do 2018 r.

Zdaniem skarżącego brak jest podstaw do wysyłania go na badania lekarskie, co potwierdzają badania i dokumenty wystawione przez 6 lekarzy oraz dokumentacja medyczna dołączona do akt sprawy.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.".

Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnoszono w skardze.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja odpowiadają przepisom prawa.

Przedmiotem sądowej kontroli, w rozpoznawanej sprawie, była zasadność skierowania skarżącego na badanie lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Materialnoprawną podstawę działania organów w rozpatrywanej sprawie stanowił przepis art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.), zgodnie z którym badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy (...) jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Uzupełnieniem tej regulacji jest art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy, według którego starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie, jeśli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia, a także przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2013 r. poz. 133). Wskazany akt wykonawczy - wydany na podstawie art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137) - zachował moc obowiązującą pod rządem ustawy o kierujących pojazdami na mocy art. 137 tej ustawy. Zgodnie z § 2 ust. 5 wymienionego rozporządzenia, skierowana na badania lekarskie może zostać również osoba, co do której starosta powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie jej zdrowia, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów.

Obowiązek wydania przez starostę decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie realizuje się w chwili powzięcia przez starostę informacji o "istnieniu uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia" kierowcy. Nietrudno zauważyć, że wydanie decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami nie wymaga medycznego stwierdzenia u kierowcy konkretnego schorzenia uniemożliwiającego prowadzenie pojazdów. Celem unormowania zawartego w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami jest tymczasem podjęcie działań prewencyjnych (badań lekarskich) już na etapie pojawienia się informacji o "istnieniu uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia" kierowcy, aby zapewnić maksymalne bezpieczeństwo w ruchu drogowym.

Powołane powyżej regulacje prawne nie wskazują precyzyjnie, jakie zastrzeżenia są wystarczające do skierowania danej osoby na badania lekarskie, jednakże mowa w nich jedynie o tym, że zastrzeżenia te muszą być "uzasadnione" i "poważne" oraz, że informacja o nich musi być wiarygodna. Za wiarygodną informację należy uznać taką informację, która z dużym prawdopodobieństwem wskazuje na istotne zmniejszenie sprawności organizmu kierującego pojazdem, czy też na ewentualne przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu drogowym w takim charakterze (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 156/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Go 777/11).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w sprawie ustalono, iż skarżący posiada prawo jazdy kategorii B, terminowe: do dnia [...] sierpnia 2013 r. W dniu [...] lipca 2013 r. L. D., po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydała orzeczenie lekarskie nr [...] stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Zaś w trakcie badania w dniu [...] sierpnia 2013 r. B. K. stwierdziła brak takich przeciwwskazań (orzeczenie lekarskie nr [...]) oraz wskazała jako datę kolejnego badania dzień [...] sierpnia 2018 r. W efekcie w aktach sprawy znajdują się dwa sprzeczne ze sobą orzeczenia lekarskie w zakresie przeciwwskazań do kierowania pojazdami wydanie przez dwóch lekarzy uprawnionych do badań lekarskich osób kierujących pojazdami.

W ocenie Sądu , w świetle powyższych okoliczności, organy zasadnie powzięły wątpliwości co do predyspozycji zdrowotnych skarżącego do kierowania pojazdami. W efekcie także prawidłowo uznały, że skoro w odstępie prawie miesiąca stan zdrowia w zakresie możliwości prowadzenia przez skarżącego pojazdów został oceniony diametralnie odmiennie, to niezbędne jest skierowanie skarżącego na badania lekarskie, które oceni stan zdrowia skarżącego i tym samy zweryfikuje istniejącą w tym zakresie sprzeczność wywołaną ww. orzeczeniami.

Podkreślić również należy, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie przesądza jeszcze o istnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów w przypadku konkretnego kierowcy. Służy ona tylko do wyjaśnienia istniejących w tym względzie uzasadnionych zastrzeżeń. W wyniku przeprowadzonego badania może się więc okazać, że zastrzeżenia te nie zostaną potwierdzone, a zatem, że nie istnieją żadne przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów. Celem badań jest weryfikacja powziętych przez organ zastrzeżeń.

Odnosząc się do wątpliwości skarżącego należy wyjaśnić, że ostateczne rozstrzygnięcie o stanie zdrowia kierowcy, a co za tym idzie, czy istnieją przeciwwskazania do kierowania pojazdami, czy nie, powierzone zostało uprawnionym w tym zakresie lekarzom. Organ nie ma wiedzy specjalistycznej, by zadecydować, o tym który z lekarzy uprawnionych do wydania zaświadczenia miał rację oceniając stan zdrowia skarżącego w kontekście możliwości prowadzenia przez niego pojazdów. Zatem konieczne jest przeprowadzenie dodatkowego badania przez uprawnionego lekarza diagnostę, aby wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość sytuację zdrowotną skarżącego w zakresie jego możliwości prowadzenia pojazdów.

Nie mają przy tym znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy dołączone na użytek postępowania dokumenty, epikryzy, itp. świadczące o stanie zdrowia skarżącego, albowiem ani Sąd ani organ nie ma stosownej wiedzy, aby w oparciu o te dokumenty rozstrzygnąć czy stan zdrowia skarżącego umożliwia mu prowadzenie pojazdów. Innymi słowy do oceny merytorycznej dokumentacji uprawniony jest tylko lekarz, zaś organ administracji jak i Sąd dokonują oceny tylko pod względem formalnym z uwagi na brak wiadomości specjalnych z zakresu medycyny.

Wbrew twierdzeniom skarżącego organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.