Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 953/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 1 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: zwolnić skarżącego A. S. od kosztów sądowych


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 10 lutego 2013 r., skarżący – A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

Wraz ze skargą skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej i rodzinnej, nie stać go na opłacenie kosztów sądowych. Obecnie skarżący nie mieszka z rodziną ponieważ się rozwiódł, w związku z czym wynajmuję mieszkanie u rodziny.

Mając na uwadze, iż oświadczenia zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy były niewystarczające dla oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącego, na podstawie zarządzenia referendarza sądowego skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni poprzez nadesłanie wyciągów z posiadanych przez skarżącego rachunków bankowych za okres ostatnich 3 miesięcy obejmujących informację o wszystkich transakcjach dokonanych na rachunkach, a w przypadku jeżeli skarżący nie posiada rachunków bankowych, zobowiązano skarżącego do złożenia w zakreślonym terminie stosownego oświadczenia.

Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 953/13 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, z uwagi na fakt, iż skarżący w zakreślonym terminie nie przedłożył wyciągów z rachunków bankowych, ani nie złożył oświadczenia, że takich rachunków nie posiada.

Pismem z dnia 10 września 2013 r. skarżący wniósł w terminie sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego argumentując, iż brak odpowiedzi na pismo w sprawie uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy nastąpiło z przyczyn losowych bowiem skarżący nie zamieszkuje z rodziną i korespondencję odebrał z opóźnieniem. Wskazał, że obecnie jego sytuacja osobista i finansowa nie uległa zmianie. Skarżący nadal pozostaje bez pracy i korzysta z pomocy rodziny, nie stać go na pokrycie kosztów sądowych. Oświadczył, że nie posiada rachunków bankowych ani innych cennych przedmiotów, depozytów czy walut.

Skarżący dołączył do pisma Informację z Urzędu Skarbowego w P. o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za rok 2012 r., z którego wynika, że w 2012 r. skarżący uzyskał dochód w wysokości 6826,1 zł tytułem świadczenia wypłaconego z Funduszu Pracy i Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Skarżący przedstawił również zaświadczenie z dnia [...] sierpnia 2013 r. z Powiatowego Urzędu Pracy w P., potwierdzające, że od 1 września 2011 r. jest zarejestrowany jako bezrobotny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., od postanowień wydanych na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 cyt. ustawy strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw. W związku z tym należy uznać, iż właściwy do rozpatrzenia sprzeciwu jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.

Dokumenty dołączone przez skarżącego do złożonego sprzeciwu potwierdzają, że skarżący nie uzyskuje żadnych dochodów, jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku i utrzymuję się dzięki pomocy rodziny. Uznać zatem należy, iż skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania i w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 260 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.