Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 638/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6369 Inne o symbolu podstawowym 636
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Stwierdzono niezgodność z prawem  zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 2 pkt 15
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 16
journal: Dz.U. 2003 nr 162 poz 1568
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędzia WSA – Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Kłodzku z dnia 26 kwietnia 2007 r. nr VIII/71/2007 w przedmiocie zmiany uchwały Rady Miejskiej w Kłodzku nr XLIX/409/2006 z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie powołania Rady Konsultacyjno-Naukowej przy Fortecznym Parku Kulturowym-Twierdza Kłodzko oraz ustalenia jej składu osobowego oraz zakresu działania I. stwierdza niezgodność z prawem zaskarżonej uchwały: II. orzeka, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

W dniu 26 kwietnia 2007 r. Rada Miejska w Kłodzku, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) w związku z art. 16 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2003 r. nr 162, poz. 1568 ze zm.); dalej: ustawa i z § 2 ust. 2 lit. a uchwały nr XLIII/355/2005 Rady Miejskiej w Kłodzku z dnia 27 października 2005 r. w sprawie utworzenia Fortecznego Parku Kulturowego - Twierdza Kłodzko w Gminie Miejskiej Kłodzko, podjęła uchwałę nr VIII/71/2007 w sprawie zmiany uchwały nr XLIX/409/2006 Rady Miejskiej w Kłodzku z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie powołania Rady Konsultacyjno – Naukowej przy Fortecznym Parku Kulturowym – Twierdza Kłodzko oraz ustalenia jej składu osobowego i zakresu działania.

W § 1 tej uchwały Rada postanowiła o zmianie składu osobowego Rady Konsultacyjno – Naukowej przy Fortecznym Parku Kulturowym – Twierdza Kłodzko.

W jej § 2 uchwalono, że:

"Pozostała treść uchwały nr XLIX/409/2006 Rady Miejskiej w Kłodzku z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie powołania Rady Konsultacyjno - Naukowej przy Fortecznym Parku Kulturowym - Twierdza Kłodzko oraz ustalenia jej składu osobowego i zakresu działania pozostaje bez zmian."

Z kolei, w § 3 zawarto zapis, iż:

"Wykonanie uchwały powierza się Burmistrzowi Miasta Kłodzka."

Zgodnie z jej § 4: "Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia."

Powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zaskarżył Wojewoda Dolnośląski. Wniósł o stwierdzenie jej niezgodności z prawem w związku z naruszeniem art. 16 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, art. 21 ust. 1 oraz art. 33 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym, a także art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

Uzasadniając swe stanowisko Wojewoda wskazał, że w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały Rada Miejska w Kłodzku powołała się na art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 16 ustawy i z § 2 ust. 2 lit. a uchwały nr XLIII/355/2005 Rady Miejskiej w Kłodzku z dnia 27 października 2005 r. w sprawie powołania Rady Konsultacyjno - Naukowej przy Fortecznym Parku Kulturowym - Twierdza Kłodzko oraz ustaleniu jej składu osobowego i zakresu działania.

W oparciu o § 2 ust. 2 lit a uchwały z dnia 27 października 2005 r., Rada Miejska w Kłodzku postanowiła powołać Radę Konsultacyjno - Naukową jako ciało doradcze Rady Miejskiej w Kłodzku, Burmistrza Miasta Kłodzko oraz jednostki organizacyjnej powołanej do zarządzania parkiem.

Realizując zapis § 2 ust. 2 lit. a uchwały z dnia 27 października 2005 r. Rada Miejska w Kłodzku w dniu 30 marca 2006 r. podjęła uchwałę nr XLIX/409/2006 w sprawie powołania Rady Konsultacyjno - Naukowej przy Fortecznym Parku Kulturowym - Twierdza Kłodzko oraz ustalenia jej składu osobowego i zakresu działania. Na mocy § 2 tejże uchwały do składu Rady Konsultacyjno - Naukowej powołanych zostało pięciu ekspertów, dwóch przedstawicieli Rady Miejskiej w Kłodzku, Zastępca Burmistrza Miasta Kłodzka, Dyrektor Muzeum Ziemi Kłodzkiej w Kłodzku, Komendant Stowarzyszenia "Akademii Przyrody", użytkownik Zespołu Żurawina Twierdzy Głównej w Kłodzku, przewodnik sudecki oraz pracownik Urzędu Miasta w Kłodzku. W kolejnych zapisach tejże uchwały Rada Miejska w Kłodzku określiła natomiast szczegółowo tryb oraz zakres działania Rady Konsultacyjno - Naukowej.

Następnie, w dniu 26 kwietnia 2007 r., Rada Miejska podjęła zaskarżoną uchwałę w sprawie zmiany uchwały nr XLIX/409/2006 Rady Miejskiej w Kłodzku z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie powołania Rady Konsultacyjno - Naukowej przy Fortecznym Parku Kulturowym - Twierdza Kłodzko oraz ustalenia jej składu osobowego i zakresu działania, w której to w § 1 zmieniła treść § 2 ust. 1 tej uchwały powołując nowy skład Rady Konsultacyjno - Naukowej przy Fortecznym Parku Kulturowym - Twierdza Kłodzko.

Jak dalej podał Wojewoda, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zapis § 2 ust. 2 lit. a uchwały nr XLIII/355/2005 Rady Miejskiej w Kłodzku z dnia 27 października 2005 r. z uwagi na brak upoważnienia dla Rady do powołania podmiotu, o którym w nim mowa. Kolejną skargą zaskarżył uchwałę Rady Miejskiej w Kłodzku z dnia 30 marca 2006 r. nr XLIX/409/2006 w związku z naruszeniem art. 16 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, art. 21 ust. 1 oraz art. 33 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym, a także art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

W ocenie organu nadzoru zaskarżona uchwała z tych samych przyczyn narusza przepisy prawa, co uchwała Rady Miejskiej w Kłodzku nr XLIX/409/2006 z dnia 30 marca 2006 r.

Po myśli art. 16 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami:

"1. Rada gminy, po zasięgnięciu opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków, na podstawie uchwały, może utworzyć park kulturowy w celu ochrony krajobrazu kulturowego oraz zachowania wyróżniających się krajobrazowo terenów z zabytkami nieruchomymi charakterystycznymi dla miejscowej tradycji budowlanej i osadniczej.

2. Uchwała określa nazwę parku kulturowego, jego granice, sposób ochrony, a także zakazy i ograniczenia, o których mowa w art. 17 ust. 1.

3. Wójt (burmistrz, prezydent miasta), w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków, sporządza plan ochrony parku kulturowego, który wymaga zatwierdzenia przez radę gminy.

4. W celu realizacji zadań związanych z ochroną parku kulturowego rada gminy może utworzyć jednostkę organizacyjną do zarządzania parkiem.

5. Park kulturowy przekraczający granice gminy może być utworzony i zarządzany na podstawie zgodnych uchwał rad gmin (związku gmin), na terenie których ten park ma być utworzony.

6. Dla obszarów, na których utworzono park kulturowy, sporządza się obowiązkowo miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego."

Zdaniem skarżącego powoływanie przez radę podmiotu poza ramami ustawy o samorządzie gminnym musi mieć uzasadnienie w innym przepisie prawa ustanawiającym dla rady taką kompetencję. Tymczasem, przepis art. 16 ustawy nie upoważnia organu stanowiącego gminy do powoływania takiego podmiotu, jedynie w art. 16 ust. 4 ustawy przewiduje możliwość powołania specjalnej jednostki organizacyjnej do zarządzania parkiem. Również żaden inny przepis ustawy takiego upoważnienia nie zawiera. Zatem rada gminy, przy określaniu sposobu ochrony parku kulturowego, powinna uwzględnić jedynie te rozwiązania, które przewidują ustawy, w tym ustawa o samorządzie gminnym, która w odniesieniu do omawianego przypadku zawiera delegację do kształtowania struktur organizacyjnych gmin. Należy bowiem mieć na względzie, że każde zadanie gminy musi być realizowane z uwzględnieniem zasad wynikających z Konstytucji oraz ustaw ustrojowych.

Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej wprost wskazuje, że jednostki samorządu terytorialnego wykonują swoje zadania za pośrednictwem organów stanowiących i wykonawczych (art. 169 ust. 1), a ustrój wewnętrzny jednostek samorządu terytorialnego określają, w granicach ustaw, ich organy stanowiące (art. 169 ust. 4). Należy wskazać, iż kompetencje wynikające z innych ustaw, w tym kompetencja rady gminy do utworzenia parku kulturowego oraz określenia sposobów jego ochrony, nie mogą być interpretowane w oderwaniu od innych przepisów ustawy ustrojowej, decydującej o sposobie realizacji zadań przez daną jednostkę samorządu terytorialnego.

W ustawie o samorządzie gminnym istnieje bowiem szereg przepisów, które regulują kwestię wykonywania zadań samorządu gminnego. W pierwszej kolejności należy wskazać na art. 11a ust. 1 ustawy, w którym ustawodawca wskazuje wprost, iż organami gminy są rada gminy oraz wójt (burmistrz, prezydent miasta). Dalsze przepisy ustawy o samorządzie gminnym wskazują, iż rada gminy na podstawie art. 21 ust. 1 jest upoważniona do powoływania, ale tylko ze swojego grona stałych i doraźnych komisji do określonych zadań, ustalając przy tym przedmiot ich działania oraz skład osobowy. Z kolei, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym: "Organizację wewnętrzną oraz tryb pracy organów gminy określa statut gminy". Jak wynika z § 91 ust. 1 załącznika nr 1 do uchwały Rady Miejskiej w Kłodzku z dnia 30 października 2008 r. w sprawie Statutu Gminy Miasta Kłodzko (Dz.Urz. Woj.Doln. z 2009 r., nr 326, poz. 4316): "Rada w drodze uchwały może powoływać ze swego grona stałe i doraźne komisje do określonych zadań ustalając ich przedmiot działania oraz skład osobowy." Wskazane przepisy oznaczają zatem, że Rada Miejska w Kłodzku może do określonych zadań powołać w drodze uchwały jedynie komisje stałe i komisje doraźne, w których skład mogą wchodzić wyłącznie radni Rady Miejskiej w Kłodzku. Natomiast nie istnieje żaden przepis, który stanowiłby podstawę dla rady gminy do tworzenia dodatkowych ciał, uczestniczących w realizacji zadań samorządu gminnego, choćby wyposażonych tylko w kompetencje doradcze czy opiniujące. Nie ma też żadnego znaczenia, w jakiego rodzaju kompetencje zostaje wyposażone takie ciało, skoro w ogóle nie ma żadnych podstaw do jego powołania.

Należy ponadto zauważyć, iż ilekroć ustawodawca stwierdzi konieczność utworzenia jakiegokolwiek innego podmiotu, czy też ciała doradczego, uczestniczącego w realizacji zadań jednostki samorządu terytorialnego, wskazuje to wprost w przepisach. Tytułem przykładu Wojewoda przywołał art. 48 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz. U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572, ze zm.) i art. 44b ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (t.j. Dz.U. z 2007 r. nr 14, poz. 89).

Przywołał też pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego Oddział Zamiejscowy we Wrocławiu wyrażony w wyroku z dnia 4 kwietnia 2003 r., sygn. akt II SA/Wr 1948/02 (publ. OwSS 2005/3/69), w którym Sąd w sprawie dotyczącej powołania komisji doradczej w oparciu o przepis kompetencyjny uprawniający do określenia trybu przyznawania nagród nauczycielom stwierdził, że ustawowe upoważnienie organu prowadzącego szkołę do ustalania kryteriów i trybu przyznawania nagród dla nauczycieli nie obejmuje kompetencji do powoływania komisji uczestniczącej w sformalizowany sposób w procedurze przyznawania świadczeń. W ocenie Sądu powoływanie komisji rady poza ramami wykraczającymi poza strukturę ustrojową i proceduralną przewidzianą w ustawie o samorządzie gminnym może zachodzić wyłącznie na podstawie i w ramach wyraźnego upoważnienia normatywnego, określającego ich zadania, kompetencje, skład, a w miarę potrzeby także tryb działania (por. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2003 r., sygn. akt II SA/Wr 1948/02 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 593/09).

Nadto skarżący podał, że Rada Miejska w Kłodzku, podejmując uchwałę nr XLIX/409/2006 z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie powołania Rady Konsultacyjne - Naukowej przy Fortecznym Parku Kulturowym - Twierdza Kłodzko, wkroczyła w kompetencje organu wykonawczego gminy. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym wójt wykonuje zadania przy pomocy urzędu gminy i jest jego kierownikiem.

Ponadto, w świetle ust. 5 tegoż artykułu wójt wykonuje uprawnienia zwierzchnika służbowego w stosunku do pracowników urzędu oraz kierowników gminnych jednostek organizacyjnych. Wedle art. 7 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2008 r. nr 223, poz. 1458) wójt wykonuje czynności w sprawach z zakresu prawa pracy wobec swojego zastępcy, sekretarza, skarbnika i pozostałych pracowników urzędu. Zatem w świetle powyższego, to Burmistrz Miasta Kłodzko jest uprawniony do wyznaczania zadań odpowiedniemu gronu osób, którego skład Rada Miejska w Kłodzku wymienia w zaskarżonej uchwale oraz w uchwale z dnia 30 marca 2006 r.

W ocenie Wojewody Dolnośląskiego, istnieją dwie możliwości rozwiązania powyższych kwestii. Po pierwsze, Rada Miejska w Kłodzku może w granicach omówionych wyżej przepisów powołać ze swojego grona komisję, której przedmiotem działania byłby udział w sprawowaniu ochrony nad Fortecznym Parkiem Kulturowym. Po wtóre, skoro intencją Rady było stworzenie ciała doradczego dla wykonania ściśle określonych zadań związanych z realizacją podjętej uchwały nr XLIII/355/2005 z dnia 27 października 2005 r. w sprawie utworzenia Fortecznego Parku Kulturowego - Twierdza Kłodzka, to winien był to uczynić Burmistrz Miasta Kłodzko w zakresie swoich kompetencji wykonawczych.

W związku z powyższym, w opinii organu nadzoru zaskarżona uchwała wykracza poza strukturę ustrojową i proceduralną przewidzianą w ustawie o samorządzie gminnym, w związku z czym należy uznać ją za niezgodną z prawem w całości.

Poza tym, jak wskazał, każde wykroczenie poza ramy upoważnień ustawowych stanowi naruszenie art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Jest to jedna z podstawowych zasad polskiego systemu prawnego. Oznacza ona, że organy władzy publicznej mogą działać tylko na podstawie prawnej, a normy prawne określają ich kompetencje, zadania i tryb postępowania, wyznaczając jednocześnie ramy ich działania. Organy władzy publicznej mogą działać tylko w takiej formie i w taki sposób, na jakie pozwalają im przepisy prawa. Oznacza to, iż podstawą do wydania aktu prawnego w postaci uchwały i zamieszczenia w niej uregulowań o określonej treści jest wyraźne upoważnienie ustawowe wynikające z ustawy.

Zatem podjęcie przez radę gminy uchwały, bez istnienia w obowiązujących przepisach normy upoważniającej do takiego działania, stanowi istotne naruszenie prawa. W tym miejscu skarżący przywołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyrażone w wyroku z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97 (publ. OwSS 1998/3/79) oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt IV SA/Wr 313/07.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Kłodzku skargę uznała za zasadną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak wskazano w części historycznej tego uzasadnienia zaskarżona uchwała podjęta została m.in. na podstawie § 2 pkt 2 lit. a uchwały Rady Miejskiej w Kłodzku z dnia 27 października 2005 r. nr XLIII/355/2005 w sprawie utworzenia Fortecznego Parku Kulturowego – Twierdza Kłodzko w Gminie Miejskiej Kłodzko. W przepisie tym postanowiono, że ochrona materialnego i przyrodniczego dziedzictwa oraz krajobrazu kulturowego na obszarze Fortecznego Parku Kulturowego – Twierdza Kłodzko będzie sprawowana poprzez powołanie Rady Konsultacyjno - Naukowej jako ciała doradczego Rady Miejskiej w Kłodzku, Burmistrza Miasta oraz jednostki organizacyjnej powołanej do zarządzania parkiem.

Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 636/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził nieważność m.in. wyżej wskazanego zapisu uchwały z dnia 27 października 2005 r.

W motywach tego rozstrzygnięcia Sąd podał, że Rada Miejska w Kłodzku powołała dodatkowe ciało doradcze w postaci Rady Konsultacyjno – Naukowej w sytuacji, gdy normy zawarte w przepisie art. 16 ustawy, nie przewidują upoważnienia dla rady gminy do powołania w drodze uchwały tego rodzaju podmiotu. Sąd stwierdził, że również w ustawie ustrojowej o samorządzie gminnym brak jest regulacji pozwalającej na takie działanie uchwałodawcze rady gminy. W tym zakresie wskazał, iż w art. 21 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wprost przewidziano, że rada gminy upoważniona jest do powoływania ze swojego grona stałych i doraźnych komisji do określonych zadań, ustalając przedmiot działania oraz skład osobowy. Z brzmienia zapisów uchwały z dnia 27 października 2005 r. nie wynika, aby powołany podmiot miał charakter komisji, o jakiej mowa w art. 21 ustawy o samorządzie gminnym. Zakwestionowany zapis § 2 ust. 2 lit. a uchwały wykracza poza normę kompetencyjną przyznaną Radzie, a tym samym narusza prawo w sposób istotny.

Stwierdził też, że zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Powyższa zasada konstytucyjna oznacza, że każda norma kompetencyjna musi być tak realizowana, aby nie naruszała innych przepisów ustawy. Zakres upoważnienia musi być zawsze ustalony przez pryzmat zasad demokratycznego państwa prawego, działania w granicach i na podstawie prawa. Realizując kompetencję organ musi uwzględniać treść normy ustawowej. Odstąpienie od tej zasady z reguły stanowi istotne naruszenia prawa. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, ugruntował się pogląd dotyczący dyrektyw wykładni norm o charakterze kompetencyjnym. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Ponadto podkreślił, że normy upoważniające powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Jednocześnie zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 593/09). Oceniając wyłącznie pod takim kątem zakwestionowany zapis § 2 ust. 2 lit. a Sąd uznał, że został on podjęty z przekroczeniem normy kompetencyjnej zawartej w art. 16 ustawy.

W związku z powyższym zabrakło upoważnienia dla Rady do powołania i ustalania składu osobowego podmiotu, o którym mowa we wskazanym zapisie. Wydana m.in. w oparciu o ten zapis uchwały z dnia 27 października 2005 r. zaskarżona uchwała nie mogła pozostać w obrocie prawnym.

Przedstawioną w wyroku z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 636/10 argumentację Sądu, podzielił Sąd wydając wyrok w sprawie, sygn. akt IV SA/Wr 637/10, którym stwierdził niezgodność z prawem uchwały z dnia 30 marca 2006 r., zmienionej zaskarżoną uchwałą. Znajduje ona odniesienie do niniejszej sprawy, gdyż w istocie powoływanie przez radę podmiotu i ustalanie jego składu poza ramami ustawy o samorządzie gminnym musi mieć uzasadnienie w innym przepisie prawa ustanawiającym dla rady taką kompetencję. Tymczasem przepis art. 16 ustawy nie upoważnia organu stanowiącego gminy do powoływania takiego podmiotu, jedynie jej art. 16 ust. 4 przewiduje możliwość powołania specjalnej jednostki organizacyjnej do zarządzania parkiem. Również żaden inny przepis ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami takiego upoważnienia nie zawiera. Rada, przy określaniu sposobu ochrony parku kulturowego, winna była uwzględnić jedynie te rozwiązania, które przewidują ustawy, w tym ustawa o samorządzie gminnym, która w odniesieniu do omawianego przypadku zawiera delegację do kształtowania struktur organizacyjnych gmin. Należy bowiem mieć na względzie, że każde zadanie gminy musi być realizowane z uwzględnieniem zasad wynikających z Konstytucji oraz ustaw ustrojowych.

Wobec tego co powiedziano, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku.

Orzeczenie w pkt II sentencji wyroku znajduje uzasadnienie w art. 152 tej ustawy.