Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1556/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-09-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 14 ust. 2 pkt. 1 lit. a w zw. z par. 6 pkt. 7 i ust. 2 pkt. 2 lit. c
journal: Dz.U. 2013 poz 490
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego (odmowy stwierdzenia nadpłaty) postanawia: zasądzić od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 11.739 zł (jedenaście tysięcy siedemset trzydzieści dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 marca 2017 r., tutejszy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. oraz zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 11.739 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W ustawowym terminie do Sądu wpłynęło zażalenie strony skarżącej na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zawarte w ww. wyroku. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem skarżąca Spółka wniosła o zmianę postanowienia poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kwoty 18.819 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej niezbędnych kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." – w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (w brzmieniu obowiązującym do dnia 26 października 2016 r.) poprzez ustalenie wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości niższej niż obowiązująca stawka minimalna.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej od dnia 16 września 2016 r. tj. od daty wydania w niniejszej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I GSK 1401/14, uchylającego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 marca 2014 r. i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi, trwało postępowanie w którym miały już zastosowanie nowe przepisy rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. Oznacza to, że zgodnie z § 2 pkt 7 tego rozporządzenia stawka minimalna wynagrodzenia radcy prawnego powinna wynosić 14.400 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt I GZ 177/17, uchylił zaskarżone postanowienie zawarte w drugim punkcie wyroku z dnia 3 kwietnia 2017 r. i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi.

W ocenie Sądu II instancji uzasadnienie rozstrzygnięcia o kosztach zastępstwa procesowego, zawarte w wyroku Sądu I instancji nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd ten nie wskazał bowiem powodów zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów w wysokości wskazanej w drugim punkcie wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 205 § 2 P.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub rady prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2016 r., sygn. akt I GSK 1401/14, uchylający pierwotny wyrok tutejszego Sądu z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 576/13 i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi, zakończył fazę drugoinstancyjną postępowania sądowoadministracyjnego i sprawa powróciła tym samym do fazy postępowania pierwszoinstancyjnego.

Rozpoznając sprawę ponownie, Sąd uwzględnił przepisy przejściowe zawarte w § 21 rozporządzenia Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. (§ 23 tego rozporządzenia). Zgodnie z tą normą intertemporalną, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.

Taką samą normę intertemporalną zawiera rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1667), którym znowelizowano z dniem 27 października 2016 r. cytowane wyżej rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r.).

Postępowanie pierwszoinstancyjne wszczęte zostało w dniu 25 stycznia

2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym przesyłki zawierającej skargę na ww. decyzję do organu – koperta znajduje się w aktach sądowych sprawy).

Uwzględniając przepisy intertemporalne w obu aktach normatywnych, stwierdzić należy, że sprawa niniejsza wszczęta została przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. i rozporządzenia nowelizującego to rozporządzenie i nie została zakończona przed wejściem obu tych aktów w życie.

W tym stanie rzeczy przyjąć należało, że w sprawie tej stosować należy przepisy obowiązującego w dniu wszczęcia postępowania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tj. w Dz. U. z 2013 r., poz. 490) – zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem".

Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi stawka obliczona na podstawie § 6 rozporządzenia. Z uwagi na to, że wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynosi 441.890 zł zastosowanie będzie miał § 6 pkt 7 rozporządzenia, zgodnie z którym stawki minimalne, przy wartości przedmiotu zaskarżenia (sporu) powyżej 200.000 zł wynoszą 7.200 zł.

Z kolei stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł.

W tym stanie rzeczy, na zwrot kosztów postępowania sądowego w tej sprawie składa się: kwota 4.419 zł (wpis sądowy od skargi) i kwota 7.200 zł (wynagrodzenie dla radcy prawnego reprezentującego skarżącą spółkę).

Jednocześnie należało zasądzić stronie kwotę 120 zł tytułem stawki minimalnej należnej radcy prawnemu w postępowaniu zażaleniowym (na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.