Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 608/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 257
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.R. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 maja 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 25/15 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi T.R. na Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. w przedmiocie nadzoru sanitarnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 8 maja 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 25/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w sprawie ze skargi T.R. na Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. w przedmiocie nadzoru sanitarnego, zarządził pozostawienie wniosku z dnia 25 marca 2015 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 27 marca 2015 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W związku z powyższym wezwano skarżącą do usunięcia braków wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zarządzenie to zostało doręczone skarżącej w dniu 14 kwietnia 2015 r., natomiast wniosek został przedłożony w dniu 22 kwietnia 2015 r., a więc po upływie terminu.

W związku z tym, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", zarządzono o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, wskazując, że spóźnienie w przedłożeniu dokumentów wynikało z tego, iż była chora.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 243 § 1 P.p.s.a. stanowi, że prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Wniosek taki składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 P.p.s.a.). Niezachowanie formy wniosku, a więc złożenie go w inny sposób niż na urzędowym formularzu, uzasadnia wezwanie strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Ponadto, uwzględniając specyficzny wymóg formalny, jaki ustawa stawia wnioskowi o przyznanie prawa pomocy, wraz z wezwaniem doręcza się stronie formularz PPF. W przypadku, kiedy strona nie wypełni wniosku i w zakreślonym terminie nie złoży go w Sądzie, wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie taka sytuacja miała miejsce. Zarządzeniem z dnia 1 kwietnia 2015 r. skarżąca została wezwana do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (wg załączonego wzoru), w terminie siedmiu dni, licząc od daty doręczenia niniejszego wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to wraz z formularzem PPF zostało doręczone skarżącej w dniu 14 kwietnia 2015 r., zatem termin do wykonania tego zarządzenia upłynął z dniem 21 kwietnia 2015 r. Tymczasem skarżąca złożyła wniosek na formularzu w dniu 22 kwietnia 2015 r., w więc dzień po upływie terminu, czego nie kwestionuje.

W tej sytuacji zasadnie, na podstawie art. 257 P.p.s.a., przedmiotowy wniosek pozostawiono bez rozpoznania.

Zaś kwestia ewentualnej przeszkody po stronie skarżącej do wypełniania wezwania w terminie nie może stanowić przyczyny uchylenia zakwestionowanego zarządzenia.

W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że skoro niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 tej ustawy, to pozostawienie wniosku bez rozpoznania następuje w drodze zarządzenia referendarza (art. 258 § 2 pkt 6 P.p.s.a.), albo przewodniczącego lub innego sędziego (art. 49 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie wprawdzie sentencja zarządzenia została sformułowana nieprawidłowo – wynika z niej, że zaskarżone zarządzenie wydał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, a nie przewodniczący lub inny sędzia, jednakże powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 198 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.