Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2847/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA Aldona Gąsecka - Duda AWSA Janusz Kasprzycki ( spr.) Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi C. R. na decyzję Wojewody z dnia 2 października 2002 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od Wojewody na rzecz C. R. kwotę 10 zł. (dziesięć złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...], na podstawie art. 34 ust. 4 i 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r., Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) Burmistrz Miasta W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego "[...]" opracowany przez Firmę Projektową Sp. z o.o. w K. a adoptowany przez projektanta B. B. dla J. i W. R.

W uzasadnieniu Burmistrz wskazał, że budowa budynku mieszkalnego, gospodarczego wraz z zewnętrznymi przyłączami sieciowymi uzyskała pozytywną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, znak : [...] z dnia 12 lutego 2002 r. i jest zgodna z przeznaczeniem terenu w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W., symbol terenu na planie "6 MR" - teren zabudowy zagrodowej, z dopuszczeniem zabudowy jednorodzinnej w uzasadnionych przypadkach. Na działce znajdują się media : woda, energia, gaz, telekomunikacja. Zrzut ścieków gospodarczych projektuje się do szamba. Grunt w rejonie posadowienia nie wymaga dodatkowego wzmocnienia konstrukcji obiektu. Nie zachodzi konieczność wyłączania gruntu z produkcji rolnej z uwagi na mineralne pochodzenie gruntu, znak pisma : [...] z dnia 14 sierpnia 2002 r. Realizacja inwestycji przyczyni się do poprawy warunków mieszkaniowych rolnika oraz do efektywniejszego gospodarowania na posiadanym areale rolnym. Nie prowadzono postępowania zgodnie z zapisem art. 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo Ochrony Środowiska z ustawą o odpadach (Dz. U. nr 62, poz., 627 oraz poz. 628). Wobec zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym postanowiono jak w sentencji niniejszej decyzji.

Z decyzją tą nie zgodził się C. R. i wniósł od niej odwołanie. Podniósł w nim między innymi, że projektowana inwestycja spowoduje zadymienie jego działki. Istnieje również, jego zdaniem, niebezpieczeństwo powstania smogu.

W wyniku rozpoznania tego odwołania decyzją z dnia 2 października 2002 r., znak: [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że zaskarżoną decyzją Burmistrz Miasta W. na podstawie art. 28 ustawy Prawo budowlane zatwierdził projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił Inwestorom pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego "[...]" wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wod.- kan., c.o. i gazową oraz szamba, na działce nr ewid. 1 położonej w C. Zarzuty odwołującego są zupełnie niezrozumiałe. Zarzut dotyczący zaciemnienia tarasu oraz elewacji zachodniej budynku odwołującego nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisy Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 1995 r., Nr 10 z póżn. zm.) w § 13, dotyczącym naturalnego oświetlenia, odnoszą się do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Taras budynku odwołującego, usytuowany zresztą na ścianie budynku prostopadłej do projektowanego budynku inwestora, nie stanowi pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi. Ponadto, nie sposób rozważać jakiegokolwiek zacieniania pomieszczeń budynku odwołującego, bowiem jak wynika z projektu zagospodarowania działki, oba budynki prawie się mijają. Południowa ściana budynku odwołującego znajduje się nieomal w linii prostej z najbardziej wysuniętą na północ ścianą projektowanego budynku mieszkalnego inwestora. Odległość usytuowania budynku inwestora od granicy z działką odwołującego wynosi od 3,5 m. do 4,0 m., zaś budynek odwołującego usytuowany jest w odległości około 3.0 m. od granicy z działką inwestora. Wysokość projektowanego budynku inwestora wynosi 8,0 m.

Także zarzut dotyczący nieprawidłowych odległości przeciwpożarowych od budynku mieszkalnego i stodoły odwołującego jest chybiony. W przywołanym wyżej rozporządzeniu brak jest przepisów normujących odległości ze względu na ochronę przeciwpożarową między budynkami w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej. Ostatni z wymienionych zarzutów, dotyczący rzekomej niezgodności z planami geodezyjnymi granicy między działkami odwołującego i inwestora również nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisy prawa budowlanego nie wymagają, aby przed zatwierdzeniem projektu i udzieleniem pozwolenia na budowę konieczne było prowadzenie z inicjatywy inwestorów postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości z sąsiednimi nieruchomościami. W razie sporu co do przebiegu granic, ich ustalenie następuje w trybie odrębnego postępowania o rozgraniczenie przewidzianego przepisem ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) inicjowanego z reguły na wniosek strony, która ich przebieg kwestionuje. Akta sprawy wskazują, że inwestor spełnił warunki wymagane przepisem art. 33 ust. 2.. ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. Wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a inwestor wykazał się prawem do dysponowania terenem na cele budowlane. Powyższe wyczerpuje wymóg zawarty w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89 poz. 414 z dnia 7.07.1994 r., z późn. zm.), a uzyskanie przez Inwestora niezbędnych opinii i uzgodnień - również art. 32 ust. 1 w/w ustawy. Projekt zagospodarowania działki jest ponadto zgodny z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia i jest wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w ust. 1 art. 35 oraz w ust. 4 art. 32, ustawy Prawo budowlane, stosownie do brzmienia przepisu art. 35 ust.4 w/w ustawy nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na koniec należy zaznaczyć, że zaskarżona decyzja nie upoważnia inwestora do budowy budynku gospodarczego narysowanego na rysunku projektu zagospodarowania terenu, oznaczonego w legendzie jako "projektowany". Zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt architektoniczno-budowlany nie zawiera projektu budynku gospodarczego; również zaskarżona decyzja nie zawiera w swej treści wyrzeczenia o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego.

Powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie zaskarżył C. R. wnosząc o formalno-prawne rozsądzenie niniejszej sprawy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.).

W świetle art. 1 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych ( art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu.

Skarga jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego mających wpływ na wynik sprawy.

Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ zobowiązany jest sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 35 Prawa budowlanego, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego pozwolenie może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W rozpatrywanej sprawie wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego nie został podpisany w sposób właściwy przez osoby go składające.

W myśl natomiast art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ administracji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z:

a/ miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska,

b/ wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

c/ przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

W tej sprawie wbrew twierdzeniom organu odwoławczego nie zostały spełnione wymogi, o których jest mowa w wyżej przytoczonym ust. 1 art. 35 Prawa budowlanego.

Szczegółowy zakres i forma projektu budowlanego zostały ściśle określone

w rozporządzeniu z 3 listopada 1998 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji

(Dz. U. z 1998 r., Nr 140, poz. 906).

W rozdziale 2 w/w rozporządzenia określono wymagania dotyczące formy projektu budowlanego. W świetle tych regulacji powinien mieć on stronę tytułową z zamieszczeniem nazwy i adresu obiektu budowlanego, numerów ewidencyjnych działek, na których obiekt jest usytuowany, imię i nazwisko, adres inwestora, nazwę i adres jednostki projektowania, imię i nazwiska projektantów z podaniem, które części projektu opracowywali, zakres ich uprawnień budowlanych, specjalność i numer posiadanych uprawnień budowlanych oraz datę opracowania i podpisy pod projektem, spis zawartości projektu. Wszystkie strony projektu powinny być ponumerowane podobnie jak i załączniki do niego. W myśl § 6 tego rozporządzenia projekt powinien być sporządzony w czytelnej technice graficznej oraz powinien być oprawiony w okładkę formatu A-4, w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu.

W niniejszej sprawie wymogi wynikające z § 6 nie zostały spełnione albowiem projekt przedmiotowego obiektu nie jest samodzielnym opracowaniem, nie został odrębnie od akt administracyjnych oprawiony i nie spełnia wszystkich wymogów, o których jest mowa w rozdziale 2 cytowanego wyżej rozporządzenia.

W aktach sprawy znajduje się kserokopia uprawnień autora adaptacji projektu gotowego – B. B.. Nie wynika z nich aby był on uprawniony do projektowania w specjalności architektoniczno-konstrukcyjnej. Jest on jedynie uprawniony do kierowania robotami budowlanymi w tej specjalności. Projekt budowlany został zatem sporządzony przez osobę nieuprawnioną. Nie została zatem spełniona przesłanka z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Zgodnie z § 8 w/w rozporządzenia projekt zagospodarowania działki lub terenu jako element projektu budowlanego, powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z zastrzeżeniem § 10. Ust. 2 § 8 rozporządzenia stanowi, że część opisowa, o której mowa w ust. 1 sporządzona z uwzględnieniem § 7, powinna określać: przedmiot inwestycji, istniejących stan zagospodarowania działki lub terenu z omówieniem przewidywanych w nim zmian, w tym adaptacji i rozbiórek w zakresie niezbędnym do uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektowane zagospodarowanie działki lub terenu, w tym urządzenia budowlane związane z obiektami, układ komunikacyjny, sieci uzbrojenia terenu z przeciwpożarowym zaopatrzeniem wodnym, ukształtowanie terenu i zieleni w zakresie niezbędnym do uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu, zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu jak powierzchnia zabudowy projektowanych i adaptowanych obiektów, powierzchni dróg, chodników, placów, powierzchni zieleni oraz innych części, dane informujące, czy działka lub teren, na którym projektowany jest obiekt są wpisane do rejestru zabytków oraz, czy podlegają ochronie na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, informacje i dane o charakterze i cechach istniejących

i przewidywanych zagrożeń dla środowiska higieny i zdrowia użytkowników projektowanych obiektów i ich otoczenia w zakresie zgodnym z przepisami odrębnymi, inne konieczne dane wynikające ze specyfiki, charakteru i stopnia skomplikowania obiektu lub robót budowlanych.

Projekt przedmiotowego obiektu budowlanego nie zawiera części opisowej projektu zagospodarowania działki, w formie o której jest mowa w § 8 wyżej cytowanego rozporządzenia. Ponadto projekty branżowe nie zostały podpisane przez projektanta. Skoro w tym konkretnym przypadku gotowy projekt został włączony jako projekt architektoniczno-budowlany do projektu budowlanego przedmiotowego obiektu, to w projekcie tym powinna znajdować się zgoda autora projektu gotowego na wprowadzenie przez projektanta przedmiotowego obiektu zmian adaptacyjnych oraz określony przez autora dopuszczalny zakres tych zmian. W niniejszej sprawie znajduje się w projekcie przedmiotowego obiektu zgoda autora projektu gotowego. Nie jest to jednak zgoda udzielona projektantowi przedmiotowego obiektu – B. B. Niedopuszczalne było więc stwierdzenie organu odwoławczego o kompletności projektu.

Stwierdzić zatem należy, że decyzja organu I instancji jest nieprawidłowa i narusza postanowienia art. 32 i 35 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy powtórnie rozpoznając i ponownie rozstrzygając niniejszą sprawę nie usunął naruszeń organu I instancji. Uchybił tym samym zasadzie dochodzenia do prawdy obiektywnej oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, rzeczą organu administracji będzie uzupełnienie wskazanych braków projektu.

Wobec powyższego uznać należy, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji jak

i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji doszło do naruszenia przepisów prawa budowlanego art. 32 i 35 oraz przepisów prawa procesowego art. 7, 77 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W takim stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak

w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

O kosztach natomiast orzekł w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1271 ze zm.).