Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 697/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 9 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Leszek Tyliński sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 roku sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz J. W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 7 stycznia 2014 r. J. W. (skarżący) zwrócił się do Wójta Gminy L. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektu handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą (w tym miejsca parkingowe), trzech masztów flagowych oraz bilbordu reklamowego, na terenie działek o nr ew. [...]/1 oraz [...]/2 w miejscowości L., gm. L.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], Wójt Gminy L. zawiesił postępowanie do chwili uzyskania przez wnioskodawcę prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. Na skutek złożonego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uchyliło powyższe postanowienie. Następnie, decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], organ I instancji odmówił wnioskodawcy wydania decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na konieczność uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] uchyliło powyższą decyzję Wójta Gminy L. ze względu na to, iż projekt decyzji nie został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów, a także z powodu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i 77 § 3 k.p.a., gdyż nie ustalono istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych dotyczących podstawy ustalenia obowiązku inwestora do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Pismem z dnia 23 stycznia 2015 r., skarżący, po zapoznaniu się z projektem decyzji w niniejszej sprawie, wystąpił o zwiększenie obszaru objętego analizą, gdyż w bliskiej odległości działek objętych wnioskiem znajdują się działki umożliwiającej stwierdzenie występowania kontynuacji funkcji usługowej. Na skutek powyższego pisma opinię sporządził urbanista przygotowujący projekt decyzji w niniejszej sprawie, gdzie wskazał, iż szerokości działek objętych wnioskiem wynosi 64 m, a zatem trzykrotność szerokości 192 m. Podał ponadto, że analizowany w sprawie obszar znajduje się w promieniu nie mniejszym niż 220 m od działek, których dotyczy wniosek. Odniósł się również do działek wskazanych w piśmie wnioskodawcy, podając ich odległości od działek objętych wnioskiem oraz sposób ich zabudowania. Uznając zasięg obszaru analizowanego w projekcie decyzji za wystarczający, podał, iż poszerzanie zakresu obszaru analizowanego nie doprowadziłoby do znalezienia obiektów podobnych na przestrzeni ok. 1000 m od wzmiankowanych działek.

Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], Wójt Gminy L. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji wskazanej we wniosku skarżącego z dnia 7 stycznia 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, przywołał treść art. 6 ust. 2, art. 53 ust. 3 oraz art. 61 ust. 1, pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) – dalej "u.p.z.p.", a także § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania tereny w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) – dalej "rozporządzenie". Stwierdził, że dla przedmiotowej inwestycji granice obszaru analizy wyznaczono w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu działek o nr ewd. [...]/1 oraz [...]/2 i w tak ustalonym obszarze nie występuje zabudowa usługowa, w związku z czym planowana inwestycja nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu przestrzennym.

Pismem z dnia 4 marca 2015 r. skarżący odwołał się od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., zarzucając jej naruszenie § 3 ust. 1 rozporządzenia poprzez błędne wyznaczenie obszaru analizowanego, a także naruszenie art. 6, art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że obszar analizowany właściwy dla przedmiotowej inwestycji został wyznaczony w sposób zbyt wąski.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy, po przytoczeniu treści art. 1 ust. 1, art. 59 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia, stwierdził, że załącznik graficzny do analizy terenu w rozpatrywanej sprawie świadczy o zgodności wyznaczenia analizowanego terenu z powyższymi przepisami. Wyjaśnił, że zawarty w § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia zwrot "nie mniej niż" określa jedynie minimalny zakres wyznaczenia obszaru analizowanego, ale samo wyznaczenie obszaru nie może być zupełnie dowolne i nie może prowadzić do jego rozszerzania bez poszanowania postulatów zachowania ładu przestrzennego. Podkreślił ponadto, że zdaniem urbanisty sporządzającego projekt decyzji pierwszoinstancyjnej nawet w odległości 1000 m od działek objętych wnioskiem nie można znaleźć obiektów podobnych do planowanej inwestycji. Organ odwoławczy potwierdził za Wójtem Gminy L., iż w analizowanym obszarze nie występuje zabudowa pełniąca funkcję pozwalającą na ustalenie spełnienia warunku "dobrego sąsiedztwa" z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie kontynuacji funkcji, w związku z czym decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji jest w pełni uzasadniona.

Pismem z dnia 15 maja 2015 r. J. W., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., zarzucając jej naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja nie spełnia zasady dobrego sąsiedztwa; naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia, poprzez przyjęcie, że organ wydający decyzje o warunkach zabudowy może ograniczyć badanie kontynuacji funkcji zabudowy jedynie do fragmentu terenu objętego analizą urbanistyczną, tj. z pominięciem działek zabudowanych, dostępnych z tej samej drogi publicznej, pozwalających określić wartości z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.; oraz naruszenie § 3 ust. 1 rozporządzenia poprzez błędne wyznaczenie obszaru analizowanego. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego w postaci art. 6, art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności oraz błędne ustalenie stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. Uzasadniając zarzuty skarżący wskazał, że organ odwoławczy błędnie uznał ograniczenie obszaru analizowanego do minimum, pomijając przy tym zasadę "dobrego sąsiedztwa" z art. 61 u.p.z.p. oraz wyrażoną w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zasadę szerokiego rozumienia pojęcia działki sąsiedniej. Przywołał przykłady orzeczeń sądowoadministracyjnych traktujących o istocie sąsiedztwa urbanistycznego jako sąsiedztwa nieutożsamianego ze wspólną granicą działek, konieczności wyznaczania obszaru analizowanego wokół centralnie umiejscowionej działki budowlanej w tym obszarze oraz konieczności rozumienia kontynuacji funkcji zabudowy w sposób możliwie szeroki, tj. prowadzący do wniosku, że stwierdzenie przynajmniej jednej nieruchomości posiadającej pożądaną funkcję uprawnia do ustalenia ciągłości funkcji zabudowy. Skarżący wskazał, że w bliskim sąsiedztwie działek inwestycyjnych znajdują się na działkach nr [...]/5, [...]/7, [...]/5, [...]/5, [...]/10 i [...]/5 obiekty o podobnej funkcji, w tym budynek wulkanizacji, sklep z oknami i drzwiami, sklep spożywczy oraz warsztat samochodowy, znajdujące się odpowiednio w odległości 252-732 m od granicy działek objętych wnioskiem. Podniósł, że organ odwoławczy nie dokonał wszechstronnej oceny okoliczności sprawy wraz z wyjaśnieniem wszystkich wątpliwości na korzyść inwestora, nie przeprowadził postępowania z należytą starannością i wnikliwością oraz dokonał błędnych ustaleń faktycznych, przez co naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym zaskarżona decyzja może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a także stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie spór dotyczy zasadności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], którą to decyzją organ I instancji odmówił skarżącemu ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą oraz obiektami towarzyszącymi na terenie działek nr [...]/1 oraz [...]/2 w miejscowości L., gm. L. Skarżący kwestionuje prawidłowość wyznaczenia przez organ I instancji obszaru analizowanego wokół działek inwestorskich - potwierdzonej decyzją organu odwoławczego - podnosząc, że organ bezpodstawnie odmówił poszerzenia przedmiotowego obszaru, zwłaszcza, że w bliskiej odległości od granic wyznaczonego obszaru znajduje się zabudowa kontynuująca funkcje, które pełnić ma zamierzona inwestycja.

Przepisy prawa materialnego właściwe w zawisłej sprawie zawiera ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm. – dalej: "u.p.z.p."). Art. 59 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy – tak jak prawidłowo wskazały organy obu instancji - jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zawarty w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy warunek wyraża tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, z której wynika, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Powyższe wymaga przeprowadzenia każdorazowo analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, której zasady określa rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588; dalej: "rozporządzenie"). Rozporządzenie to zawiera przepisy dotyczące zarówno sposobu wyznaczania obszaru, na którym organ ma zbadać istniejącą zabudowę, jak też zbioru badanych cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust. 1), przy czym granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Powyższy przepis określa zatem minimalne granice obszaru analizowanego, co oznacza, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może wyznaczyć większy obszar wokół terenu inwestycji, który będzie tworzył całość urbanistyczną, powinien jednak uzasadnić dlaczego przyjął taki, a nie inny obszar. Uzasadnienie dla przyjętej wielkości obszaru analizowanego winno spełniać warunki określone w art. 107 § 3 k.p.a. i przekonywać o słuszności tego wyboru (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 919/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 601/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 1131/14; dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przechodząc do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji stwierdzić przyjdzie, iż obszar analizowany właściwy dla wnioskowanej inwestycji nie został wyznaczony zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami. Jak wynika z załącznika graficznego zawartego w aktach administracyjnych sprawy, obszar analizowany wyznaczony został wokół działek nr [...]/1 i [...]/2, z tym że przybrał formę kwadratu, którego każdy bok oddalony jest od najbliższej krawędzi prostokąta wyznaczonego przez działki inwestycyjne o 192 m., tj. o trzykrotność frontowej szerokości obu działek (64 m). Wybranie takiej techniki wyznaczania obszaru analizowanego spowodowało jednak, iż obejmuje on tereny wykraczające poza narzucone przez organ ograniczenie w postaci odległości mniejszej lub równej 192 m od granicy działek. Wynika to z charakterystyki kształtu przyjętego przez organ kwadratu, za którego centralny punkt obrano prostokąt wyznaczony przez obie działki inwestycyjne, zorientowany skośnie względem boków tego kwadratu. W związku z powyższym obszarem analizowanym nieprawidłowo objęte zostały chociażby części działek nr [...]/33, [...]/2, czy [...]/26, a także część działki nr [...]/5, która, zgodnie z opinią urbanistyczną potwierdzającą prawidłowość analizy terenu w sprawie i stanowiącą podstawę decyzji pierwszoinstancyjnej (k. 64 akt administracyjnych), oddalona jest od granicy działek o 255 m. Jak wskazano wcześniej, rozszerzenie takie jest co do zasady dopuszczalne, albowiem § 3 rozporządzenia określa jedynie minima dotyczące zasięgu obszaru analizowanego, ale zabieg ten powinien jednak zostać prawidłowo przez organ uzasadniony. W treści decyzji z kolei odniesienia do tak powiększonego obszaru analizowanego nie ma, nie wynika to również z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego. Zamiast tego organy obu instancji podkreślały, iż obszar analizowany wyznaczony został według ustawowych minimów, tj. miał zasięg trzykrotności szerokości frontu działek inwestycyjnych liczonej od granic tych działek. Powyższe, jak wynika z analizy akt sprawy, w żaden sposób nie koresponduje z faktycznym zasięgiem przedmiotowego obszaru, o czym świadczy załączona do decyzji mapy (załącznik graficzny – k. 72-76 akt administracyjnych).

Użyty w § 3 ust. 1 rozporządzenia zwrot "wokół" nie oznacza, że wyznaczony obszar analizowany musi mieć formę okręgu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1934/13; dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie orzekającym stoi jednak na stanowisku, iż przyjęta przez organ technika wyznaczenia w danej sprawie przedmiotowego obszaru, jak i końcowy kształt figury go określającej winny obrazować jak najpełniejszą realizację dyspozycji właściwych przepisów u.p.z.p. i rozporządzenia. Skoro więc wymaganym jest, by obszar analizowany wyznaczony był w odległości min. trzykrotności szerokości frontu działki i jednocześnie nie mniejszej niż 50 m, a ewentualne poszerzenie tego obszaru wymaga stosownego uzasadnienia, to nie sposób uznać prawidłowości decyzji opartej o de facto poszerzony obszar analizowany, w której organ w żaden sposób nie odnosi się ani do przyczyn tego poszerzenia, ani zastosowania takiej a nie innej techniki wyznaczenia przedmiotowego obszaru, a przede wszystkim utrzymuje, że obszaru tego nie powiększył.

Z powyższym łączy się ponadto kwestia nieodniesienia się przez organy obu instancji do zgłaszanego przez skarżącego w toku postępowania postulatu uwzględnienia istnienia zabudowy, w której prowadzona jest, jak podnosił, działalność pozwalająca na stwierdzenie spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W piśmie z dnia 23 stycznia 2015 r. zaadresowanym do Wójta Gminy L. skarżący podniósł, iż w bliskim sąsiedztwie wyznaczonego obszaru analizowanego zachodzi kontynuacja funkcji usługowej na działkach nr [...]/5, [...]/7, [...]/5, [...]/5, [...]/10 i [...]/5. Pismo to stanowiło część materiału dowodowego zebranego w sprawie i zarówno organ pierwszoinstancyjny, jak i powtórnie rozpoznający sprawę organ odwoławczy, powinny odnieść się do twierdzeń w nim zawartych, zwłaszcza, że część działki nr [...]/5, na której prowadzony jest warsztat samochodowy (co potwierdza opinia urbanisty zawarta w aktach sprawy), objęta została zasięgiem finalnie wyznaczonego obszaru analizowanego. Rzeczą organu było więc przeanalizowanie, czy w istocie na wymienionych przez skarżącego działkach prowadzona jest działalność usługowa, a także czy odległość tych działek od granic wyznaczonego według ustawowych minimów obszaru analizowanego uzasadniałaby ewentualne poszerzenie tego obszaru. Rozważania organu w tym zakresie powinny zostać przedstawione w uzasadnieniu decyzji. Niewystarczającym było jedynie powołanie się w treści uzasadnienia decyzji na "zdanie urbanisty" bez oceny tego dowodu w kontekście zgłoszonych przez skarżącego, zarówno w piśmie z dnia 23.01. 2015 r., jak i w odwołaniu, konkretnych argumentów dotyczących przesądzającej w tej sprawie kwestii istnienia, bądź nie "dobrego sąsiedztwa" dla planowanej inwestycji.

Zauważyć ponadto należy, iż w opinii urbanistycznej dotyczącej prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego występuje nieścisłość polegająca na twierdzeniu, iż nawet poszerzenie o 1000 m zasięgu obszaru nie doprowadziłoby do znalezienia obiektów podobnych, podczas gdy z wcześniejszych uwag zawartych w tej opinii wynika obecność zabudowy usługowej w odległości już 255 m od działek inwestorskich. Wątpliwości budzi też twierdzenie o nieistnieniu działki [...]/5 w obrębie geodezyjnym L.

Mając na uwadze powyższe, uznając że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca je decyzja Wójta Gminy L. z dnia [...].02.2015 r. naruszają zarówno przepisy prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jak i procesowego, a to art. 7,77, 107 § 3 k.p.a. i to w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono według zasady wynikającej z art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a., jak w pkt 2 sentencji wyroku.