Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2347/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.  1  par.  1,  art.  3  par.  1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134  par.  1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7,  art.  77  par.  1,  art.  107  par.  3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant ref. staż. Agata Próchniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. sprawy ze skargi Spółdzielni T. w M. w likwidacji na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. z dnia [...] marca 2013 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego Spółdzielni T. w M. w likwidacji kwotę 617 (słownie: sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 2347/13

UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1 i ust 1b pkt 1, art. 40c, art. 41 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260) – także jako ustawa lub u.d.p. - oraz lp. 7 pkt 6 lit. d) i e), lp. 7 pkt 7 lit. d) i e), lp. 9 pkt 5 lit. c) załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), art 5 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz. 1321), po rozpatrzeniu odwołania S. – także jako spółdzielnia - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r., nakładającą na spółdzielnię karę pieniężnej w wysokości 20.540 zł. Za przejazd pojazdem nienormatywnym.

Decyzję wydano w następujących ustaleniach;

W dniu [...] sierpnia 2012 r. na ul. S. w B. zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z ciągnika marki D. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki W. o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował K. S., który wykonywał przewóz drogowy masy bitumicznej w imieniu S. Przebieg kontroli utrwalono protokołem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]. W wyniku kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogę

Miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia [...] września 2009 r. zatwierdzającym stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C IIII o nr [...] i [...]. Wagi legitymowały się w dniu kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą ważności do dnia [...] grudnia 2012 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono ww. protokół kontroli z dnia [...] sierpnia 2012 r.

W czasie kontroli przesłuchano kierującego pojazdem, który podał, że ładunek masy bitumicznej odebrał w dniu kontroli z W. należącej do M. s.a. w K. Ładunek załadował pracownik M. Na terenie załadowcy znajduje się waga przeznaczona do ważenia pojazdów wjeżdżających i wyjeżdżających, na podstawie wskazań której wypisywane są dokumenty dostawy. Jak podał kierowca "moja firma, czyli S. w M., nie uczestniczy w budowie drogi B.-J., a jedynie świadczy usługi transportowe na rzecz firmy M". Protokół z przesłuchania podpisał kierowca jako zgodny z jego zeznaniami.

W czasie kontroli pozyskano kwit wagowy wystawiony przez M. s.a. [...] sierpnia 2012 r. o godz. [...] nr [...] załadowanie pojazdu nr rej. [...] netto 31520kg co brutto dawało 45920kg (tara – 14400kg). Kwit wagowy podpisał ważący pojazd i kierowca.

Po zawiadomieniu spółdzielni o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz po poinformowaniu o prawach strony oraz po zapoznaniu się przez spółdzielnię z aktami sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2012 r. nałożył na spółdzielnię karę pieniężną w wysokości 20.540 zł.

Od decyzji S. w M. złożyła odwołanie domagając się jej uchylenia i wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności.

Spółdzielnia powołując się na raport NIK podnosiła, że wagi typu SAW 10C, zgodnie z tym raportem, nie nadają się do mierzenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów. Wagi te mogą służyć jedynie do wyznaczania nacisku kół i osi pojazdów na drogę. Podnoszono naruszenie także § 11 ust. 1 i § 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 26, poz. 152), gdyż wagi użyte w czasie kontroli nie zostały zalegalizowane w normalnych warunkach użytkowania, a więc na stanowisku do ważenia pojazdów. Nadto ważenia dokonano na podstawie instrukcji obsługi tych wag, który to dokument nie jest przepisem powszechnie obowiązującym. Zakwestionowano również stanowisko do ważenia pojazdów, jako zdaniem spółdzielni posiadające spadki mogące powodować błędy w wynikach ważenia.

Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. wstrzymała natychmiastowa wykonalność zaskarżonej decyzji oraz decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Organ odwoławczy wskazał na wejście w życie z dniem 18 października 2011 r. ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz. 1321) wprowadzając przepis art. 5, na podstawie którego przewoźnik może zostać zwolniony z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Organ I instancji nie zbadał natomiast sprawy pod kątem tego przepisu i nie umożliwił stronie wypowiedzenia się w kwestii dotyczącej jej braku odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie, czym naruszono art. 9 i w związku z tym także przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Ponownie rozpatrując sprawę [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nałożył na spółdzielnię karę pieniężną w wysokości 20.540 zł. Organ stwierdził, że pojazd poruszający się po drodze krajowej nr [...], przekroczył dopuszczalne naciski osi pojazdu na drogę o dopuszczalnych naciskach do 10t dla pojedynczej osi napędowej przy przekroczeniu powyżej 11t do 11,5t, za co nałożono karę pieniężną w kwocie 1140zł; za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5t powyżej 11,5t dodatkowo nałożono karę pieniężną w kwocie 1560zł; za przekroczenie nacisku potrójnej osi pojazdu silnikowego, przyczepy i naczepy, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3m i nie większej niż 1,4m o sumie nacisków powyżej 27t do 28,5t nałożono karę pieniężną w kocie 5600zł; oraz za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,5t powyżej 28,5t dodatkowo karę pieniężną w kwocie 10800zł; a za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego powyżej 50t do 64t nałożono karę pieniężną w kwocie 1440zł.

Wyniki ważenia wykazały przekroczenie pojedynczej osi napędowej pojazdu o 2,1t; potrójnej osi nie napędowej pojazdu o 8,3t, a całkowita masa zespołu pojazdów przekraczała dopuszczalną o 11,3t.

Z uwagi na powołanie przez organ odwoławczy przesłanek wskazany w ustawie z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, organ wezwał stronę pismem z dnia [...] lutego 2013 r. do wypowiedzenia się i przedstawienia dowodów co do przesłanek z art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy zmieniającej. Strona nie wypowiedziała się w tej kwestii nie przedstawiając żadnych dowodów.

Co do zarzutu użycia wag nienadających się do wyznaczenia dmc pojazdu, organ stwierdził, że wg ich instrukcji obsługi wielkość tę można było pomierzyć tym bardziej, że pomiaru dokonano na specjalnie przygotowanym stanowisku do ważenia pojazdów.

Od decyzji S. w M. złożyła odwołanie domagając się jej uchylenia i wstrzymania wykonania decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

W odwołaniu spółdzielnia ponownie powołała się na raport NIK stwierdzając nieprawidłowość wag użytych do wyznaczenia dmc pojazdu wskazując na brak odniesienia się w decyzji do przedmiotowego raportu. Odwołano się również do Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wag nieautomatycznych, zmieniającej Dyrektywę nr 90/384/EWG oraz do wskazań międzynarodowej organizacji metrologicznej WELMEC stwierdzających, że wagi osiowe nie nadają się do pomiaru obciążenia osi składowych wielokrotnych. Natomiast instrukcja obsługi wag SAW 10C nie jest przepisem prawa określającym procedury kontroli i prawidłowość jej ustaleń.

Spółdzielnia wskazała także, iż organ I instancji nie wyjaśnił podstawy do odliczenia od wyniku pomiaru osi pojazdu 2 % i zaokrągleniu do 0,1 t w górę. Jak wynika z treści protokołu pomiaru pochylenia terenu miejsca, gdzie przeprowadzono czynności ważenia, wartości pochylenia osiągają ok. 1,82 %, co w ocenie spółdzielni wypacza wyniki pomiarów.

Odwołując się do załączonej umowy z M. s.a. w K. spółka podnosiła brak jej odpowiedzialności, jako przewoźnika, za przeładowanie pojazdu.

Spółdzielnia podkreślała, że z protokołu kontroli wynika, iż pojazd został zatrzymany do kontroli na drodze krajowej o dopuszczalnych naciskach pojedynczej osi napędowej do 11,5t (droga krajowa podniesiona 11,5t). Tymczasem z opisu zawartego w załączniku protokołu i z decyzji wynika, że była to droga krajowa o dopuszczalnych naciskach do 10t. Podobnie zdaniem spółdzielni są nieścisłości co do godziny rozpoczęcia kontroli i miejsca zatrzymania do kontroli. Pojazd został zatrzymany przez, jak się później okazało, umundurowanego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego na ul. S., który poruszał się w nieoznakowanym pojeździe i po pobraniu dokumentów od kierowcy skierował go na ul. Gen. F. K., gdzie stał patrol ITD i stamtąd pojazd został skierowany na stanowisko ważenia. Na okoliczności te spółdzielnia wnosiła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wskazanych osób. Zdaniem spółdzielni Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie miał upoważnienia do zatrzymania pojazdu, a więc okoliczność ta uzasadniała umorzenie postępowania.

W tych ustaleniach Główny Inspektor Transportu Drogowego, opisując stan faktyczny sprawy i powołane przepisy, wydał wymienioną na wstępie decyzje administracyjną utrzymującą w mocy decyzję zaskarżoną.

Organ odwoławczy odwołując się do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t (Dz. U. Nr 138, poz. 933) oraz z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t (Dz. U. Nr 138, poz. 932) stwierdził, że droga krajowa nr [...] wymieniona w załączniku nr 1, po której poruszał się pojazd kierowany przez K.S. na ul. S. w B., to droga wymieniona w rozporządzeniu z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Zespół pojazdów został zważony na zatwierdzonym stanowisku do ważenia pojazdów wagami do pomiarów statycznych typu SAW 10C posiadającym ważne świadectwa legalizacji ponownej i kierowca został poinformowany o zasadach przeprowadzania kontroli. Pomiary wykazały przekroczenia podane w zaskarżonej decyzji, zatem zarzuty skarżącego były niezasadne.

Co do zarzutu zatrzymania pojazdu przez, jak to określała spółdzielnia, niewłaściwą osobę, organ odwoławczy stwierdził, że okoliczność ta nie wynika z protokołu kontroli, a kierowca tej uwagi nie wniósł do protokołu kontroli.

Odnosząc się do zarzutu użycia w czasie kontroli niewłaściwych wag organ odwoławczy stwierdził, że miejsce ważenia (zatwierdzone stanowisko do ważenia pojazdów) nie musiało podlegać wymaganiom określony w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe (...) (Dz. U. Nr 188, poz. 1345), gdyż wagi użyte do kontroli mogły spełniać swoje funkcje na wszystkich normalnych nawierzchniach drogi, a kontrole przeprowadzono na specjalnym stanowisku. Kontrolę w przedmiotowej sprawie przeprowadzono na miejscu do tego rodzaju czynności zatwierdzonym przez kompetentny organ, legitymujący się protokołem z pomiaru pochylenia równości terenu z dnia [...] września 2009 r. Pomiary zawarte w jego treści wskazują, że pomierzone spadki mieszczą się w normie, przewidzianej nawet dla wag do pomiarów dynamicznych (do ważenia pojazdów w ruchu) tj. 1,2 % spadku podłużnego (przy dopuszczalnym 2 %), 1,1 % spadku poprzecznego (przy dopuszczalnym 2%), co oznacza, że na takim miejscu mogłyby być również dokonywane pomiary dynamiczne.

Zdaniem organu odwoławczego powołane przez spółdzielnię stanowiska NIK i GUM nie zostały poparte żadną analizą prawną lub faktyczną. Tymczasem wagi użyte do kontroli (o dokładności IIII) zostały dopuszczone stosownymi dokumentami do kontroli pojazdów w zakresie dokonanym przez kontrolujących, a także przez rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (...) (Dz. U. Nr 26, poz. 152). Wagami tymi, w ocenie organu odwoławczego, można było ustalić także dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów. Ważenie odbyło się zgodnie z procedurą, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych przez kompetentne organy i jego wyniki jako wiarygodne zawarto w protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2012 r., który kierowca podpisał bez uwag.

Kontrolowanym zespołem pojazdów przewożono masę bitumiczną, która nie stanowiła ładunku sypkiego, ani drewna. Poodczas czynności kontrolnych, obok stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu ujawniono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej. Zdaniem organu nie znajduje więc zastosowania art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Odnosząc się do rozumienia przesłanek z wymienionego przepisu Główny Inspektor Transportu Drogowego podał, co w jego ocenie, należy rozumieć pod pojęciami "należytej staranności" oraz "braku wpływu". Tymczasem spółdzielnia zarówno w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na istnienie przesłanek wymienionych w treści art. 5 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy wskazujących na to, że dochowała należytej staranności oraz, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a zgodnie z orzecznictwem, okoliczności wyłączające odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie powinien przedsiębiorca udowodnić, ponieważ to on wywodzi z tego korzystne dla siebie skutki.

Zdaniem organu przedłożone przez spółdzielnię umowy nie mogły przenieść odpowiedzialności za naruszenia przewoźnika powstałe podczas wykonywania przewozu. W związku z tym Główny Inspektor Transportu Drogowego nie podzielił także zarzutu spółdzielni o naruszeniu przez organ I instancji przepisów postępowania.

S. o w M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego i zarzucając: naruszenie interesu prawnego skarżącego poprzez błędną ocenę stanu faktycznego i w rezultacie bezpodstawne stwierdzenie zaistnienia przesłanki uzasadniającej nałożenie kary pieniężnej określonej w ustawie o drogach publicznych, naruszenie ustawy o drogach publicznych, poprzez przyjęcie dowolnej, nieobiektywnej i stronniczej interpretacji jej przepisów wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazała, że organ dokonał błędnej wykładni stanu faktycznego, bowiem z akt jednoznacznie wynika zastosowanie przy kontroli wag typu SAW 10C. Wskazała, że urządzenie to nie posiada homologacji na dokonywanie pomiarów masy całkowitej pojazdów, co miało miejsce w niniejszym przypadku. Świadczy to niewątpliwie o działaniu organu wbrew przepisom prawa, co podważa legalność całego postępowania. Skarżąca zaznaczyła, że z raportu NIK wynika, że w instrukcjach użytkowania wag LP 600 i SAW 10C podano, że urządzenia te przeznaczone są do statystycznego pomiaru nacisków kół i osi pojazdów. Brak było informacji, że za ich pomocą można określać masę całkowitą pojazdów. Ponadto wskazała, że z wyjaśnień GUM, pozyskanych w kwietniu 2011 r. na podstawie art. 29 ustawy o NIK wynika, że wagi SAW 10C nie powinny być stosowane do wyznaczania masy całkowitej pojazdu, a wynik takiego ważenia (poprzez sumowanie nacisków na osie) może być traktowany wyłącznie jako orientacyjny, wymagający sprawdzenia na innych urządzeniach.

Zdaniem skarżącej w uzasadnieniu decyzji organ I instancji nie odniósł się merytorycznie do zarzutów podniesionych w odwołaniu od pierwszej decyzji sformułowanych w oparciu o raport Najwyższej Izby Kontroli, w którym został oceniony jednoznacznie negatywnie, a stosowane przez niego procedury kontroli za niedopuszczalne. Skarżąca wskazała, że zgodnie z punktem 1.3 instrukcji obsługi wagi SAW 10 C dokładność pomiaru nacisków pojedynczej osi pojazdu w zakresie do 5000 do 20000 kg wynosi +/- 100 kg. Zdaniem skarżącej niezrozumiałym wobec tego jest opis 7 kolumny tabeli zawierającej wyniki ważenia, zgodnie z którym wyniki podaje się w niej po odjęciu 2% i zaokrągleniu do 0,1 tony w górę. Organ w żadnym miejscu nie podał podstawy prawnej takiego sposobu obliczania wyników oraz nie uzasadnił, dlaczego zaokrąglane są w górę, a nie w dół, co wynika z instrukcji obsługi wagi. Naruszył tym samym zawartą w art. 6 Kpa zasadę działania na podstawie przepisów prawa, jak również określoną w art.7 Konstytucji RP zasadę praworządności, zgodnie z którą organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa. Zdaniem skarżącej organ również nie oparł się na jakichkolwiek podstawach prawnych stanowiska dotyczącego tego, że tabela w pkt 2.5 instrukcji przedstawia propozycje ustawienia wag dla różnych pojazdów i nie wyklucza to ważenia pojazdu 4 i 5 osiowego dwoma wagami. Każdą oś waży się osobno, a wyniki osi wielokrotnych uzyskuje się przez ich sumowanie. Skarżąca wskazała, że nie zna żadnej podstawy uprawniającej Głównego Inspektora Transportu Drogowego do wydawania aktów prawnych wiążących strony postepowania a z zarządzenia nr 50/2011 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 listopada 2011 r. wynika obowiązek odejmowania od wyniku pomiaru 2% i zważenia go o 0,1t w górę.

Podnoszono także wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie dokonanych ustaleń co do kategorii drogi, na której był wykonywany przejazd. W protokole kontroli wskazano tę drogę jako 11,5 tonową, natomiast w opisie zawartym w protokole kontroli i w decyzji już jako drogę o dopuszczalnych naciskach osi do 10t. W związku z tym zarzucono naruszenie art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie wskazując jako pomyłkę zaliczenie drogi, po której poruszał się kontrolowany pojazd, do drogi krajowej nr [...], a nie do drogi krajowej nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest zasadna.

W sytuacji, kiedy skarga, jak w rozpoznawanej sprawie, zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony.

Przede wszystkim skarżąca stawiała zarzut, w zakresie naruszenia przepisów postępowania, niewłaściwego i niespójnego określenia w protokole kontroli i w zaskarżonych decyzjach kategorii drogi, po której wykonywany był kontrolowany przewóz. W protokole kontroli na pierwszej jego stronie zawarto dwie informacje o kategorii drogi, po której poruszał się kontrolowany zestaw pojazdów: "droga krajowa podniesiona 11,5 T" oraz "Dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu na danej drodze w (t): 11,5". Natomiast już w opisie zdarzenia i w decyzjach organy administracji publicznej skategoryzowały przedmiotową drogę jako drogę o dopuszczalnych naciskach osi do 10t. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał w swoich ustaleniach, jako na przepisy prawa, na dwa rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t (Dz. U. Nr 138, poz. 933) i na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t (Dz. U. Nr 138, poz. 932) stwierdzając, że skarżąca, zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia ogłoszonego w dzienniku promulgacyjnym Dz. U. Nr 138, poz. 933, poruszała się pod drodze o dopuszczalnych naciskach osi do 10t.

W decyzjach zgodnie zawarto ustalenie, że pojazd skarżącej został zatrzymany do kontroli na drodze krajowej nr [...]. Zgodnie zatem z ustaleniami organu administracji i według rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t (Dz. U. Nr 138, poz. 933) – załącznik nr 1 lp. 4 – droga nr [...] ma przebieg - granica państwa – K. /droga [...]/. Należy zatem zgodnie z ustaleniami organów Inspekcji Transportu Drogowego stwierdzić, że kontrolowany przewóz nie mógł odbywać się na drodze wskazanej w wymienionym załączniku i podanej w obu decyzjach, gdyż nie przebiegał przez B., tj. przez miejsce zatrzymania pojazdu do kontroli. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego te ustalenia, będące zasadniczą podstawą stwierdzonych naruszeń i nałożenia kary pieniężnej uznał za dokonane pomyłkowo, gdyż faktycznie przewóz spółdzielnia wykonywała po drodze nr [...] wskazanej pod lp. 51 załącznika nr 1 do wymienionego rozporządzenia. Zgodnie zatem z podaną lp. 51 tego załącznika droga nr [...] ma przebieg- E. /droga [...]/ - [...] – [...] – [...] /droga [...]/. Stwierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę nie mogą jednak żadną miarą stanowić uzupełnienia obu decyzji organów administracji, jednakże i te "ustalenia" organu wskazują na rozbieżności faktycznych ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym.

Ponieważ, jak nadmieniono wcześniej, wszystkie ustalenia Inspekcji Transportu Drogowego poczynione w toku postępowania administracyjnego określiły, że przewóz spółdzielnia wykonywała po drodze krajowej nr [...], to odwołując się do ustaleń organu odwoławczego wskazujących na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t (Dz. U. Nr 138, poz. 932) należy za organem odwoławczym zauważyć, iż zgodnie z załącznikiem nr 1 pod lp. 8 faktycznie występuje droga krajowa nr [...] o przebiegu - [...] /droga [...]/ - [...]- [...] – [...] – [...] – [...] – [...] – [...] – [...] – [...] – [...] – [...] – [...] – [...] – [...] – [...] – [...] – [...]- [...] - granica państwa. Jak zatem wynika z ustaleń organu odwoławczego droga nr [...] o dopuszczalnych naciskach osi do 11,5t przebiega przez B., tj. przez miejscowość, w której przeprowadzona była kontrola.

W związku z tym ustalenia organów administracji kategoryzujące przejazd po innej drodze zostały dokonane z naruszeniem art. 7 k.p.a., przy braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), co uzasadnia także zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. oraz niespełnienie przesłanek z art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stwierdzając zatem naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, Sąd orzekający w sprawie nie wypowiadał się w kwestii naruszenia prawa materialnego, bowiem przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji publicznej dokona powtórnie ustaleń materialnoprawnych.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a.