Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1080/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 14g par  1, art. 169 par 1 w zw. z art. 14h
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Protokolant: Specjalista Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A.G. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 października 2017 r. nr 0113-KDIPT1-3.4012.173.2017.4.MWJ w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

We wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej A. G. wskazała, że aktem notarialnym z dnia 23 marca 2017r. sprzedała działki oznaczone nr 60/10, 60/11 oraz 60/37. Na podstawie umowy przedwstępnej zobowiązała się również do sprzedaży działek oznaczonych nr 60/9 i 60/38. Przed podpisaniem umowy przedwstępnej zostało złożone właściwemu dla nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego oświadczenie o wyborze opodatkowania dostawy terenów na podstawie art. 43 ust. 10 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017r. poz. 1221, dalej "ustawa o VAT").

Działka 60/10 stanowi nieruchomość oznaczoną w rejestrze gruntów jako Bi, jej powierzchnia wynosi 0,235 ha. Na działce znajduje się budynek magazynowy o pow. 760 m².

Działka 60/11 stanowi nieruchomość oznaczoną w rejestrze gruntów jako Bi, jej powierzchnia wynosi 818 m², na działce znajduje się budynek biurowy o pow. 60m², pozostała część działki jest utwardzona płytami "JUMBO".

Działka 60/37 stanowi nieruchomość gruntową, utwardzoną asfaltem, oznaczoną w rejestrze gruntów jako dr i zostanie przyłączona do działki nr 60/10.

Działka 60/9 w zdecydowanej większości jest utwardzona asfaltem oraz trylinkami zalanymi betonem.

Działka 60/38 w zdecydowanej większości jest utwardzona asfaltem oraz kostką betonową w stopniu umożliwiającym wykorzystanie jej jako parking, działka ta ma zostać przyłączona do działki 60/9.

Wszystkie nieruchomości zostały nabyte przez wnioskodawczynię 9 stycznia 1996r. jako zorganizowana część przedsiębiorstwa, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.

W tak przedstawionym staniem faktycznym wnioskodawczyni sformułowała następujące pytania:

Czy sprzedaż działek oznaczonych numerami 60/10, 60/11 oraz 60/37 powinna być traktowana jako dostawa terenów zabudowanych, a w konsekwencji - wobec braku złożenia oświadczenia na podstawie art. 43 ust. 10 ustawy o VAT przed zawarciem umowy -powinna podlegać zwolnieniu z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT?

Czy sprzedaż działek oznaczonych numerami 60/9, 60/38 powinna być traktowana jako dostawa terenów zabudowanych, a w konsekwencji - wobec złożenia oświadczenia na podstawie art. 43 ust. 10 ustawy o VAT jeszcze przed zawarciem umowy przedwstępnej oraz otrzymaniem zaliczki na poczet ceny - czy będzie podlegała opodatkowaniu według stawki 23%?

W ocenie Wnioskodawczyni sprzedaż działek oznaczonych numerem 60/10, 60/11 oraz 60/37 powinna być traktowana jako dostawa terenów zabudowanych i w konsekwencji powinna podlegać zwolnieniu od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

Po wezwaniu Wnioskodawczyni do uzupełninia braków formalnych wniosku postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2017r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił wniosek A. G. bez rozpatrzenia.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Wnioskodawczyni nie udzieliła odpowiedzi na pytania: czy obiekty znajdujące się na działkach stanowią budynki/budowle w rozumieniu ustawy – Prawo budowlane, czy są trwale związane z gruntem i jaka jest klasyfikacja budynków/budowli znajdujących się na działkach według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB). Zgodnie z ogólnymi zasadami zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzona działalność, swoje produkty, towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie jest organem uprawnionym do dokonywania klasyfikacji statystycznych oraz weryfikacji prawidłowości zaklasyfikowania jako podatnika danego wyrobu, bądź usługi do właściwego grupowania. Organ wydaje interpretację przepisów prawa podatkowego i nie może dokonywać interpretacji przepisów ustawy – Prawo budowlane. Informacje, czy obiekty znajdujące się na działkach są budynkami/budowlami w rozumieniu ustawy – Prawo budowlane, czy są trwale związane z gruntem oraz ich sklasyfikowanie według PKOB są niezbędne do wydania interpretacji indywidualnej, a ich brak uniemożliwia merytoryczne rozpatrzenia wniosku.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia strony postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...]r.

W skardze do sądu administracyjnego A. G. wniosła o uchylenie powyższego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Strona skarżąca podniosła następujące zarzuty:

Naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

a. art. 14b §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2017r., poz. 201 ze zm., dalej: "O.p.") w zw. z art. 3 pkt 2 O.p. oraz z art. 3 pkt 1 O.p. w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT poprzez uznanie, iż wydanie interpretacji wymagałoby dokonania interpretacji przepisów prawa budowlanego, które - zdaniem organu - nie są przepisami prawa podatkowego, podczas gdy poprzez wyraźne odwołanie w at. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT do pojęć używanych na gruncie prawa budowlanego następuje nadanie tym pojęciom charakteru normy prawa podatkowego, co wynika z utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, a przedmiotem interpretacji podatkowej nie jest norma prawa budowlanego, lecz norma prawa podatkowego, która zapożycza aparaturę pojęciową z innych gałęzi prawa.

Naruszenie przepisów prawa proceduralnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 i w zw. z art. 165a § 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z [...]r. ([...]), odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej - pomimo braku podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej;

art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 239 O.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której zaskarżone postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z [...] r. ([...]) powinno było zostać uchylone - z przyczyn wskazanych w pkt a powyżej;

art. 165a § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. poprzez zastosowanie w sytuacji, w której brak było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zainicjowanego wnioskiem Skarżącej z 12 kwietnia 2017r.;

art. art. 121 §1 O.p w zw. 14h O.p. poprzez:

- lakoniczne odniesienie się do argumentacji prowadzonej przez Wnioskodawczynię odnośnie stanowienia przez pojęcie "budowla lub jej część" elementu normy dekodowanej w przepisach prawa podatkowego, a w konsekwencji kompetencję (zarówno uprawnienie jak i obowiązek) organu do wydania interpretacji indywidualnej w okolicznościach niniejszej sprawy, podczas gdy organ powinien w wszechstronny i wyczerpujący sposób odnieść się do przytaczanych przez Skarżącą argumentów,

- poczynienie wniosków w sposób rażący sprzeczny z dotychczasową praktyką organu oraz wynikającą z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, podczas gdy rozstrzygnięcia organów administracji publicznej cechować powinien określony stopień stałości.

e. art. 125 § 10.p. w zw. z art. 14h O.p. poprzez skierowanie do Wnioskodawczyni pytania w końcowym okresie terminu prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej oraz zadania pytań, które wynikały już z treści złożonego wniosku (m.in. wykaz obiektów zlokalizowanych na terenie działek będących przedmiotem wydanej interpretacji indywidualnej).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zasadniczym przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie pozostaje okoliczność, czy zgodne z prawem było pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia z tego powodu, że strona nie odpowiedziała w sposób wyczerpujący na wszystkie pytania organu.

Zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia. Użyte w art. 14b § 3 O.p. ustawowe sformułowanie "wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego" należy rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2016r., sygn. akt II FSK 536/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dla oceny zakresu informacji, które są niezbędne dla udzielenia interpretacji istotne są przepisy prawa materialnego, które mają mieć w sprawie zastosowanie. Wnioskodawczyni we wniosku o udzielenie interpretacji wnosiła o wyjaśnienia, czy w przedstawionym stanie faktycznym będą miały zastosowanie art. 43 ust. 1 pkt 9 i 10 oraz art. 43 ust. 1 ustawy o VAT. Interpretacja ma więc dotyczyć przepisów prawa podatkowego, jakkolwiek dla jej wydania posiłkowo należy odnieść się do przepisów ustawy – Prawo budowlane.

Wnioskodawczyni we wniosku o wydanie interpretacji dokładnie wskazała, jakie budynki i naniesienia (utwardzenia) znajdują się na działkach oraz, w jaki sposób są związane z gruntem – przy budynkach ta kwestia nie wymagała bliższych wyjaśnień.

Nie można podzielić stanowiska organu, że wskazanie przez wnioskodawcę klasyfikacji budynków i budowli według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych należy do elementów stanu faktycznego, które są niezbędne do wydania interpretacji. Podatnik może sam dokonać klasyfikacji budynków czy budowli według PKOB, ale to nie oznacza, że taka klasyfikacja ma charakter wiążący dla organów podatkowych i nie może podlegać weryfikacji. Udzielając interpretacji przepisów prawa podatkowego organ jest uprawniony do samodzielnej oceny, czy w przedstawionym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) naniesienia szczegółowo opisane we wniosku i jego uzupełnieniu stanowią budynki lub budowle. Odpowiedź na sporne pytania nie była więc warunkiem koniecznym do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w naruszeniem przepisów art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa uznał, że zachodzą podstawy do pozostawienia wniosku skarżącej bez rozpatrzenia.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369) należało orzec jak w sentencji wyroku.

Ake.