Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2026/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 3 pkt 1, art. 20
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. S.A. z siedzibą w O. (następcy prawnego "A." sp. z o.o. z siedzibą w O.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2009/14 w sprawie ze skargi "A.l" sp. z o.o. z siedzibą w O. na uchwałę Rady Gminy J. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2009/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej skarżąca spółka) na uchwałę Rady Gminy J. z [...] marca 2014r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. - części północno-zachodniej wsi T. oraz działek nr [...],[...],[...] w obrębie wsi R. (dalej plan miejscowy) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części: § 6 ust. 2 pkt 10 lit. e), f), g), h), o), p), q), r), s); - § 8 ust. 2 pkt 9 lit. c), d); - § 17 oraz załącznika graficznego w zakresie w jakim dotyczą ustaleń dróg wewnętrznych oznaczonych symbolami: 65 KDW, 73 KDW, 77 KDW, 81 KDW, 83 KDW;

Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Pismem z 14 lipca 2014 r. skarżąca spółka wezwała Radę Gminy J. do usunięcia naruszenia prawa jakie nastąpiło poprzez uchwalenie ww. planu miejscowego w odniesieniu do nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], gdyż zdaniem skarżącej spółki ustalenia planu w sposób nadmierny ingerują w jej prawo własności nieruchomości.

Z uwagi na bezskuteczność powyższego wezwania, skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powołaną uchwałę, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa:

1. art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (wówczas Dz.U.2012.647 ze zm., dalej upzp) poprzez nierozpoznanie przez Radę Gminy J., w procedurze uchwalania planu uwag, które nie zostały uwzględnione przez Wójta Gminy, stanowiące istotne naruszenie procedury uchwalania aktu prawa miejscowego, będące przesłanką do stwierdzenia nieważności tego aktu;

2. art. 63 i art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w związku z art. 140 Kc poprzez naruszenie zasady proporcjonalności przy nakładaniu ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości przez jej właściciela;

3. art. 1 ust. 2 upzp poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego i nadmierną oraz nieuprawnioną ingerencję w prawo własności skarżącej spółki polegającą na nieuzasadnionym i nie odpowiadającym stanowi faktycznemu narzuceniu przebiegu dróg wewnętrznych do obsługi komunikacyjnej

4. art. 7 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446, ze. zm.) w zw. z art. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.; dalej ugn) poprzez zaplanowanie dostępu komunikacyjnego siecią dróg wewnętrznych, zamiast siecią dróg publicznych, czego skutkiem jest przerzucenie na właścicieli nieruchomości, obowiązków związanych z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb wspólnoty i realizacją celów publicznych, ciążących na gminie;

5. art. 6 w zw. z art. 15 ust. 3 pkt. 1 upzp poprzez nie wyznaczenie granic obszarów podlegających scaleniu i podziałowi nieruchomości, pomimo istnienia okoliczności faktycznych obejmujących kształt nieruchomości, ich znaczne rozdrobnienie i stosunki właścicielskie, przemawiających za wyznaczeniem tego obszaru;

6. art. 1 ust. 2 upzp poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego i nadmierną oraz nieuprawnioną ingerencję w prawo własności nieruchomości skarżącej spółki polegającą na zakwalifikowaniu części działek jako tereny zieleni urządzonej (ZP).

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy J. wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny powołanym na wstępie wyrokiem powyższą skargę częściową uwzględnił i stwierdził nieważność planu miejscowego w części: - § 6 ust. 2 pkt 10 lit. e), f), g), h), o), p), q), r), s); - § 8 ust. 2 pkt 9 lit. c), d); - § 17 oraz załącznika graficznego w zakresie w jakim dotyczą ustaleń dróg wewnętrznych oznaczonych symbolami: 65 KDW, 73 KDW, 77 KDW, 81 KDW, 83 KDW.

Zdaniem Sądu I instancji w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że gmina przeznaczając tereny oznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolami 13.MN, 14.MN, 15.MN,16.MN, 23.MN, 24.MN 25.MN, 26.MN, 27-MN, 28-MN, 41.MN-U, 42.MN-U pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z towarzyszącą zabudową usługową winna była, w ramach przyznanych jej uprawnień, dokonać stosownych ustaleń w zakresie właściwego skomunikowania tych terenów z pozostałymi terenami, w tym ich właściwego połączenia z siecią istniejących i zaprojektowanych dróg.

Z załącznika graficznego do przedmiotowego planu, wynika, że obsługa komunikacyjna terenów przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową będzie odbywać się układem dróg wewnętrznych do głównej okalające całe założenie mieszkaniowe drogi lokalnej publicznej o symbolu 3 KDL. Jakkolwiek zatem gmina decydując o zaprojektowaniu obsługi komunikacyjnej terenów przewidzianych pod zabudowę mieszkaniową układem dróg wewnętrznych dochodzących do głównej drogi lokalnej o symbolu 3 KDL działała w ramach przysługujących jej uprawnień (władztwo planistyczne), to w niniejszej sprawie należy uznać, iż władztwo to bez podania uzasadnionych przyczyn przekroczyła. Brak racjonalnego uzasadnienia dla przyjęcia w miejscowym planie przebiegu projektowanych dróg wewnętrznych oznaczonych symbolami: 65 KDW, 83 KDW, 77 KDW i 73 KDW w całości przez działkę skarżącej oznaczonej nr 130/1 i drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem 81 KDW w całości przez część działki skarżącej oznaczonej symbolem 136/1.

Natomiast w pozostałym, zakresie zarzuty spółki zostały uznane za niezasadne. Zdaniem Sądu I instancji fragment drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem 75 KDW, w części w jakiej zlokalizowana jest na działce skarżącej nr [...] odpowiada regułom proporcjonalnego obciążenia właścicieli sąsiednich gruntów.

Również brak jest podstaw do kwestionowania zasadności zakwalifikowania części działek skarżącej oznaczonych numerami [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]jako tereny zieleni urządzonej (52 ZP i 53 ZP). tereny zielone znajdują się w zagłębieniu wzdłuż dolinek smużnych i z uwagi na występującą w nich strukturę gleby nie jest zalecana ich zabudowa. Ponadto jak wynika z zapisów § 11 uchwały m.in. tereny 52 ZP i 53 ZP tereny te znajdują się w obszarze narażonym na niebezpieczeństwo powodzi.

Zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 1 upzp w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości. W przedmiotowej sprawie organ wskazał, że kwestia określenia granic obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości była w toku procedury planistycznej przedmiotem rozmów na spotkaniach z właścicielami nieruchomości. W wyniku tych rozmów ustalono, że właściciele podejmą wspólnie inicjatywę i przystąpią na wniosek do połączenia i podziału nieruchomości po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji kwestionowanie tego stanowiska przez skarżącą jest nieuzasadnione.

Za bezzasadny Sąd I instancji uznał, również zarzut dotyczący nierozpoznania uwag skarżącej spółki. Jak wynika bowiem z załącznika nr 1 do Zarządzenia nr [...] Wójta Gminy J. z [...] lipca 2012 r. uwagi wniesione przez skarżącą zostały rozpatrzone. W ramach pkt 16 nie została uwzględniona uwaga 2 zarzucająca, że projekt planu nie ustala granic obszarów wymagających scalenia i podziału nieruchomości, co oznacza, że ciężar dokonania odpowiednich czynności prawnych w celu wydzielenia dróg wewnętrznych przerzucony został na właścicieli poszczególnych nieruchomości. Załącznik nr 2 do uchwały z [...] marca 2014 r. zawiera rozstrzygniecie Rady Gminy J. o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag do projektu planu miejscowego. Pod pozycją 10 nieuwzględnionych uwag wniesionych do pierwszego wyłożenia do publicznego wglądu oraz pod pozycją 25 nieuwzględnionych uwag wniesionych do drugiego wyłożenia do publicznego wglądu Rada Gminy rozstrzygnęła uwagi zgłoszone przez skarżącą.

Skarżąca spółka wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie następujących przepisów :

1) przepisów postępowania, których naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy:

a) art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej Ppsa) i art. 141 § 4 Ppsa poprzez zaniechanie ustalenia i wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku czy stwierdzenie nieważności planu miejscowego w części, nie powoduje dezintegracji postanowień całego planu;

b) art. 133 § 1 i art. 134 § 1 Ppsa poprzez błędne ustalenia, że naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego dotyczy jedynie nieruchomości skarżącego;

c) art. 134 § 1 i art. 141 § 4 Ppsa poprzez nieuwzględnienie treści art. 15 ust. 2 pkt 2 upzp i w konsekwencji zaniechanie wyjaśnienia, czy stwierdzenie nieważności planu miejscowego w części nie spowoduje naruszenia zasad "ładu przestrzennego" na terenie objętym zaskarżoną uchwałą;

d) art. 147 § 1 w zw. z art. 133 § 1 Ppsa poprzez nieuwzględnienie zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 20 ust. 1 upzp i w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że Rada Gminy J. rozpoznała w procedurze uchwalenia planu uwagi, które nie zostały uwzględnione przez Wójta Gminy, w sytuacji kiedy z dowodów zgromadzonych w sprawie wynikają wprost wnioski przeciwne;

e) art. 134 § 1 Ppsa poprzez nieuwzględnienie treści art. 17 upzp oraz § 10, 12 w zw. z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymagane zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) i w konsekwencji przyjęcie, że przeznaczenie części działek skarżącej jako zieleni urządzonej 52 ZP i 53 ZP było uzasadnione i nastąpiło na podstawie aktualnych materiałów planistycznych;

f) art. 133 § 1 Ppsa poprzez ustalenia położenia terenów oznaczonych jako tereny zieleni urządzonej 52 ZP i 53 ZP w obszarze narażonym na niebezpieczeństwo powodzi wbrew treści ostatecznego Rozstrzygnięcia Nadzorczego Wojewody Mazowieckiego z [...] kwietnia 2014 r.;

g) art. 147 § 1 Ppsa poprzez nieuwzględnienie zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez Radę Gminy J. art. 1 ust. 2 upzp w zw. z art. 140 Kc i w konsekwencji przyjęcie, że przeznaczenie części działek jako tereny zieleni urządzonej 52 ZP i 53 ZP nastąpiło bez przekroczenia granic władztwa planistycznego i nie stanowiło nadmiernej i nieuprawnionej ingerencji w prawo własności skarżącego;

h) art. 147 § 1 w zw. z art. 133 § 1 Ppsa poprzez nieuwzględnienie zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez Radę Gminy art. 15 ust. 3 pkt 1 upzp i w konsekwencji przyjęcie, że w granicach terenu objętego planem nie występują obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziałów;

i) art. 147 § 1 Ppsa poprzez stwierdzenie nieważności planu miejscowego w części i nie rozstrzygnięcie co do pozostałej części skargi, a tym samym uniemożliwienie skarżącej spółce prawidłowego oznaczenia zakresu zaskarżenia oraz żądania skargi kasacyjnej;

2) przepisów prawa materialnego:

a) art. 15 ust. 3 pkt 1 upzp poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż możliwość złożenia przez właścicieli nieruchomości wniosku o ich połączenie i ponowny podział wyłącza konieczność wyznaczenia w planie granic obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów;

b) art. 15 ust. 2 pkt 10 upzp w zw. z art. 6 ust. 1 ugn poprzez błędną wykładnię i uznanie, że dopuszczalne było zlokalizowanie drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem 75 KDW na gruntach skarżącej, bez zgody właściciela nieruchomości, a także uznanie za dopuszczalne przyjęcie w planie miejscowym rozwiązań komunikacyjnych opartych na drogach wewnętrznych zlokalizowanych na gruntach osób prywatnych;

c) art. 20 ust. 1 upzp poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż rozstrzygnięcie przez Radę Gminy uwag w sposób niegwarantujący ich należytego rozpoznania nie stanowi istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego;

d) art. 28 ust. 1 upzp poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nie wystąpiły naruszenia trybu i zasad sporządzania planu miejscowego kwalifikujące do stwierdzenia nieważności planu miejscowego w całości;

e) art. 88k pkt 1 i art. 88l ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że tereny oznaczone symbolami 52 ZP i 53 ZP znajdują się w obszarze narażonym na niebezpieczeństwo powodzi, co uzasadnia ich zakwalifikowanie jako tereny zieleni urządzonej, podczas gdy zaskarżony plan nie przewiduje takich terenów.

W skardze kasacyjnej powyższe zarzuty zostały szczegółowo uzasadnione.

W związku z powyższymi zarzutami, skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności planu miejscowego w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera częściowo uzasadnione podstawy.

Rozpoznając sprawę w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 Ppsa ograniczony jest do sformułowanych w złożonym środku odwoławczym podstaw, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie podstawy nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 Ppsa, które wszakże w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły.

Ocenę zarzutów w przedmiotowej sprawie, z uwagi na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia jak i treść zarzutów należy rozpocząć od zarzutów prawa materialnego. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela argumentację Sądu I instancji co do tego, że brak wyznaczenia granic obszarów wymagających scalenia i podziału nie może stanowić podstawy unieważnienia powołanego planu miejscowego. Ten element planu zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 1 upzp ma bowiem charakter fakultatywny i nie skorzystanie przez gminę jako dysponenta władztwa planistycznego z tej kompetencji nie może być uznane za naruszenie prawa (zarzut oznaczony w niniejszej sprawie jako 2a).

Również zarzut 2b dotyczący naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 10 upzp w zw. z art. 6 ust. 1 ugn jest niezasadny. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej z art. 6 pkt 1 ugn nie wynika obowiązek zapewnienia komunikacji terenów mieszkaniowych poprzez drogi publiczne. Podmioty, które wskutek ustaleń planu miejscowego otrzymują przysporzenie w postaci przekwalifikowania ich gruntów na cele mieszkaniowe muszą się liczyć z tym, że elementem rozwiązań komunikacyjnych będą również drogi wewnętrzne, utrzymywane przez ich właścicieli a nie wyłącznie sieć dróg publicznych. Jak prawidłowo wywiódł to Sąd I instancji fragment drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem 75 KDW, w części w jakiej zlokalizowana jest na działce skarżącej nr [...] odpowiada regułom proporcjonalnego obciążenia właścicieli sąsiednich gruntów.

Zarzut 2c dotyczący naruszenia art. 20 ust. 1 upzp jest także nieuzasadniony. Załącznik nr 2 do planu miejscowego zawiera rozstrzygniecie o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag do projektu planu miejscowego. Pod pozycją 10 nieuwzględnionych uwag wniesionych do pierwszego wyłożenia do publicznego wglądu oraz pod pozycją 25 nieuwzględnionych uwag wniesionych do drugiego wyłożenia Rada Gminy rozstrzygnęła uwagi zgłoszone przez skarżącą. Niezadowolenie z formy rozpatrzenia uwag nie ma żadnego wpływu na legalność planu miejscowego. Nie można bowiem uznać aby doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego.

Natomiast zarzuty 2d i 2e nie mogą być rozpoznane na tym etapie z uwagi na naruszenia prawa procesowego jakich dopuścił się Sąd I instancji i nie wyjaśnienie kluczowych dla oceny legalności planu miejscowego kwestii oceny czy stwierdzenie nieważności części ustaleń planu miejscowego nie prowadzi do dezintegracji planu miejscowego jako całości oraz kwestii oceny zasadności zakwalifikowania części nieruchomości skarżących jako zieleni urządzonej.

Na uwzględnienie zasługiwały zarzuty nr 1a, 1c oraz 1f tj. naruszenia art. 134 § 1 Ppsa i art. 141 § 4 Ppsa poprzez zaniechanie ustalenia i wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku czy stwierdzenie nieważności planu miejscowego w części nie powoduje dezintegracji postanowień całego planu, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 Ppsa poprzez nieuwzględnienia treści art. 15 ust. 2 pkt 2 upzp i w konsekwencji zaniechanie wyjaśnienia, czy stwierdzenie nieważności planu miejscowego w części nie spowoduje naruszenia zasad "ładu przestrzennego" na terenie objętym zaskarżoną uchwałą oraz art. 133 § 1 Ppsa poprzez ustalenia położenia terenów oznaczonych jako tereny zieleni urządzonej 52 ZP i 53 ZP w obszarze narażonym na niebezpieczeństwo powodzi wbrew treści ostatecznego Rozstrzygnięcia Nadzorczego Wojewody Mazowieckiego z [...] kwietnia 2014 r.

Stosownie do treści art. 141 § 4 Ppsa - uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego powinno zawierać przytoczenie zarzutów sformułowanych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Należy podzielić zarzut skargi kasacyjnej, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zawarto wystarczającego wyjaśnienia podstawowych dla sprawy okoliczności, a mianowicie czy unieważnienie planu w części dotyczącej wskazanych dróg wewnętrznych oznaczonych symbolami: 65 KDW, 73 KDW, 77 KDW, 81 KDW, 83 KDW nie powoduje dezintegracji całego planu. Tymczasem wyłączenie tych terenów z ustaleń planistycznych po pierwsze będzie miało ogromny wpływ na możliwość dokonania scalenia i podziału nieruchomości, ponieważ skoro niektóre z działek względnie części działek nie będą objęte planem miejscowym, to niedopuszczalne byłoby stosowanie do nich instytucji scalenia i podziału, zgodnie z treścią art. 101 ust. 2 ugn.

Z uwagi na specyficzne ukształtowanie geodezyjne wąskich i długich działek objętych planem - zasady scalenia i podziału określone w § 5 ust. 3 planu miejscowego mają podstawowe znaczenie dla jego wykonania i zapewnienia ładu przestrzennego, tym samym konieczne było rozważenie, czy możliwe będzie w ogóle dokonanie scalenia i podziału w sytuacji kiedy działka nr [...] i część działki nr [...] nie będą objęte planem miejscowym. Również odwoływanie się przez Sąd I instancji do możliwości zastosowania instytucji połączenia działek i ich ponownego podziału uregulowanego w art. 98b ugn powinno było zostać ocenione przez Sąd I instancji poprzez powyższy pryzmat.

Wprawdzie wadliwość dotycząca tylko niektórych terenów objętych planem nie zawsze musi skutkować nieważnością całego planu, jednak zawsze konieczne jest rozważenie czy stwierdzenie nieważności kontrolowanej uchwały w części prowadziłoby do istotnej dezintegracji planu i czy konieczne jest stwierdzenie nieważności miejscowego planu w całości.

Dodatkowo Sąd I instancji oceniając zastosowanie władztwa planistycznego w odniesieniu do terenów oznaczonych jako tereny zieleni urządzonej 52 ZP i 53 ZP nie uwzględnił treści ostatecznego Rozstrzygnięcia Nadzorczego Wojewody Mazowieckiego z [...] kwietnia 2014 r. i błędnie uznał, że jest to obszar narażony na niebezpieczeństwo powodzi. Prawidłowa ocena zarzutów skargi w tym zakresie, powinna odnosić się do okoliczności czy samo ukształtowanie ww. terenu uzasadnia wyłącznie zabudowy i mieści się w granicach władztwa planistycznego.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela także zarzut nr 1i dotyczący naruszenia art. 147 Ppsa poprzez stwierdzenie nieważności planu miejscowego w części i nie rozstrzygnięcie co do pozostałej części skargi. Sąd I instancji uznając część zarzutów za nieuzasadnione, powinien w tym zakresie skargę oddalić.

Natomiast zarzuty prawa procesowego nr 1b, 1d, 1f, 1g, 1h zostały błędnie sformułowane ponieważ w istocie zarzucają dokonanie błędnej oceny prawa materialnego, a nie procesowego i z tego powodu wymykają się kontroli instancyjnej.

Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd I instancji dokona kontroli zaskarżonego w zakresie wymagany przepisami Ppsa czemu da wyraz w uzasadnieniu wyroku spełniającemu wymogi art. 141 § 4 Ppsa, w szczególności oceniając czy plan w wersji częściowo unieważnionej będzie mógł funkcjonować oraz oceni zasadność przeznaczenia działek skarżącej spółki jako terenów zieleni urządzonej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 Ppsa., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W pkt 2 wyroku na podstawie art. 207 § 2 Ppsa odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.