Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 226/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 13 lipca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Asesor Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant: asystent sędziego Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. i T. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] Nr [...][...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz J. i T. M. solidarnie 500,00 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2005r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., działając na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane ("Dz.U. z 2000r. nr 106, poz. 1126 z późn.zm."), po ponownym rozpatrzeniu sprawy budowy obiektu budowlanego z istotnymi odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę, zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił J. i T. M., pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, polegających na budowie budynku mieszkalno - usługowego, zlokalizowanego w B., przy ul. A, na działkach o numerach 85/33,85/34, 87/21 oraz 87/22, powierzchni zabudowy 185,00 m2, powierzchni całkowitej ogółem 369,38 m2, w tym części usługowej 104,70 m2, powierzchni użytkowej całkowitej 301,56 m2, w tym części usługowej 90,65 m2 oraz kubaturze 1305,32 m2. Zobowiązał też inwestorów do uzyskania pozwolenia na użytkowanie wznoszonego obiektu budowlanego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w następstwie prowadzonego postępowania administracyjnego, wszczętego na wniosek J. S., właściciela sąsiedniej nieruchomości, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., nakazał inwestorom – J. i T. małżonkom M. wykonanie obowiązków, określonych w decyzji Nr [...] z dnia [...]06.2003r. znak [...], które przez zobowiązanych zostały wykonane w dniu 8.07.2003r.

Wraz z żądanymi dokumentami, inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., decyzją Nr [...] udzielił inwestorom pozwolenia na wznowienie robot budowlanych, która w postępowaniu odwoławczym została uchylona.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji w dniu 15.03.2004r. wydał kolejną decyzję o zatwierdzeniu projektu zamiennego i udzielił wnioskodawcom pozwolenia na wznowienie robót. Jednakże również wspomniana decyzja, została uchylona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.

Inwestorzy w dniu 22.09.2004r. złożyli kolejny projekt zamienny, opisanej wyżej inwestycji, który to projekt stał się podstawą zatwierdzenia i pozwolenia na kontynuowanie robót. Przedłożony ostatecznie projekt zakłada obniżenie budynku o l,95m, co powoduje, iż pomieszczenie poddasza nie ma charakteru użytkowego. Budynek posiada dwie kondygnacje a odległość okapu od poziomu terenu zostaje zachowana. Na terenie obiektu prowadzone będą usługi typu fltness, o dopuszczalności których rozstrzygnęła decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyli J. S. oraz T. M. i J. M., przy czy odwołanie złożone przez inwestorów, podpisane zostało wyłącznie przez T. M.

J. S. zarzucił rozstrzygnięciu nienależyte zabezpieczenie jego interesów w kwestii zacienienia należącego doń budynku mieszkalnego. Wskazał ponadto, iż zatwierdzony projekt nie określa terminu rozbiórki, obecnie istniejącej trzeciej kondygnacji, zacieniającej jego budynek oraz nie uwzględnia postanowienia "art. 3 ust.2a Prawa budowlanego w zakresie dopuszczalnych powierzchni usług w przedmiotowym budynku". Zakwestionował również zgodność lokalizacji usług z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., który na terenie objętym inwestycją dopuszcza jedynie lokalizację "rzemiosła nieuciążliwego".

W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odwołaniu J. i T. M., inwestorzy zarzucili zaś rozstrzygnięciu, "drastyczne zmniejszenie powierzchni usługowej" obiektu, w następstwie zastosowania regulacji z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane. To zaś uniemożliwiać będzie w przyszłości rentowne prowadzenie działalności gospodarczej, ze względu na prawie dwukrotne zmniejszenie sali fitness. Zmniejszeniu uległa również powierzchnia mieszkalna budynku, co z kolei uniemożliwi inwestorom "mieszkanie zgodnie z (ich) potrzebami". Wskazując na powyższe wnieśli o "powtórne rozpatrzenie sprawy".

Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.) oraz art.51 ust. 4 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. ("Dz.U. Nr 207/03, poz.2016 z późn.zm."), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy wskazał, iż "zgodnie z dyspozycją przepisu art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, po upływie udzielonego terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. l pkt 3 i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, albo -jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

W przedmiotowej sprawie, na skutek decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] 04.2003 r. znak: [...], uchylającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...].02.2003 r. znak: [...] oraz stwierdzającej nieważność decyzji Starosty B. z dnia [...] 06.2002 r. znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wraz z częścią usługową na w/w nieruchomości, zgodnie z projektem zamiennym, koniecznym było przeprowadzenie postępowania, w trybie określonym w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. W sprawie legalizacji wykonanych przez J. i T. małżonków M. robót budowlanych, organ I instancji, decyzją ostateczną z dnia [...] 06.2003 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego, zobowiązał inwestorów do wykonania m.in. inwentaryzacji budowlanej, wykonanych robót oraz projektu technicznego robót budowlanych, pozostających do zakończenia inwestycji. Taki zakres obowiązków, zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., odpowiada obowiązującej w dacie wydania w/w decyzji, regulacji art. 51.

Nie bez znaczenia dla prawidłowości podjęcia w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia, jest dwukrotna - od daty wydania decyzji Nr [...] - nowelizacja ustawy Prawo budowlane, która w znacznym zakresie zmieniła tryb postępowania przewidziany w art. 51.

Pierwsza nowelizacja, dokonana ustawą z dnia 27.03.2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), wprowadziła oprócz dotychczasowej regulacji art. 51 ust. l pkt 2, dodatkowy pkt 3 tj. wydanie decyzji nakładającej obowiązek sporządzenia i przedstawienia, w określonym terminie, projektu zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Rozwiązanie przewidziane zarówno w art. 51 ust. l pkt 2 jak pkt 3, obligowało organ nadzoru do wydania, zgodnie z art. 51 ust. 3 ustawy, decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.

Druga nowelizacja art. 51, dokonana ustawą z dnia 16.04.2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 93, poz.888 ), odrębnie w ust. 3 i ust. 4 uregulowała obowiązki organu, w zakresie orzekania o wykonaniu obowiązków nałożonych decyzją w trybie 51 ust. l pkt 2 oraz w trybie art. 51 ust. l pkt 3.

Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, iż sprawa prawidłowości wykonania, nałożonych decyzja ostateczną Nr [...] z dnia [...] czerwca 2003r. obowiązków, była już dwukrotnie przedmiotem postępowań odwoławczych, w wyniku których uchylano decyzję organu I instancji. Kontrolowane rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. zapadło zatem w oparciu o stan prawny wynikający z art. 2 ust. l w/w ustawy z dnia 16.04.2004 r., zgodnie z którym do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia jej w życie (tj. 31.05.2004 r.). Oznacza to, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., prowadząc ponownie postępowanie w sprawie wykonania przez inwestorów obowiązków, określonych w decyzji ostatecznej z dnia [...] 06.2003 r. Nr [...] znak: [...], zobowiązany był do orzekania na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obwiązującym od dnia 31.05.2004 r. W ocenie organu odwoławczego, zakres obowiązków - wynikających z decyzji Nr [...] z dnia [...] 06.2003 r. - których wykonanie podlega ocenie organu nadzoru budowlanego, w istocie swej odpowiada obecnemu zakresowi obowiązków, przewidzianych w art. 51 ust. l pkt 3 Prawa budowlanego, co powoduje konieczność zakończenia tego postępowania w myśl art. 51 ust. 4 ustawy.

Organ II instancji stwierdził też, iż przedłożony ostatecznie przez inwestorów projekt zamienny, spełnia wymogi przewidziane dla projektu budowlanego zamiennego, co w tym stanie faktyczno-prawnym uzasadnia jego zatwierdzenie i udzielenie pozwolenia na wznowienie robót.

Odnosząc się natomiast do podnoszonych przez inwestorów zarzutów, [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził, iż są one nietrafne. "Drastyczne zmniejszenie powierzchni usługowej inwestycji", uniemożliwiające rentowne prowadzenie działalności gospodarczej, ze względu na prawie dwukrotne zmniejszenie powierzchni sali fitness, nie ma żadnego wpływu na podjęte w niniejszej sprawie rozstrzygniecie. Skutkiem prawnym stwierdzenia przez GINB nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, jest bowiem przeprowadzenie postępowania administracyjnego, przewidzianego w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Okoliczność, iż

inwestorzy, na skutek unieważnienia pozwolenia na budowę, nie mogą na dzień dzisiejszy zrealizować obiektu w planowanej przez siebie wielkości, może stanowić jedynie podstawę do dochodzenia odszkodowania od Skarbu Państwa, w drodze postępowania cywilnego przed sądami powszechnymi, "zgodnie z art. 417 KC".

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyli J. i T. małżonkowie M., wnosząc o rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o stan prawny z okresu, w którym sporny budynek wybudowany został w stanie surowym, zgodnie z ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...]czerwca 2002r. Powtórnie wskazali na nierentowność prowadzonej działalności usługowej w następstwie "drastycznego zmniejszenia powierzchni użytkowej budynku".

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 13.lipca 2005r. skarżący podnieśli, iż skarga J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]czerwca 2002r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego została prawomocnie oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Zgodnie z treścią art. l § l ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przy czyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.. Po myśli art. 134 § l p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy prawa materialnego jak również normy procedury administracyjnej w stopniu określonym w cytowanym przepisie.

W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż postępowanie administracyjne, prowadzone w niniejszej sprawie, było następstwem ostatecznego i prawomocnego stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2002r. znak [...] o zmianie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w B. nr [...] z dnia [...] czerwca 1998r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz uchylenia wspomnianej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1998r. o udzieleniu pozwolenia na budowę. Oznacza to, iż decyzje, stanowiące dla inwestorów legitymacje do prowadzenia budowy zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, w następstwie czego zasadnym było podęcie czynności przez organy nadzoru budowlanego, w trybie art. 50 i 51 ustawy z dnia 7.1ipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Nr 207 z 2003r., póz. 2016 ze zm.). Nie jest zatem możliwe, postulowane przez skarżących "rozstrzyganie (..) sprawy w oparciu o stan prawny z okresu budowy budynku w stanie surowym". Nie oznacza to wszakże, iż przepisy ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, zostały zastosowane prawidłowo. Faktem jest bowiem, iż na przestrzeni od dnia 30. sierpnia 2002r. (data wszczęcia postępowania na wniosek J. S.) do dnia wydania orzeczenia, poddanego kontroli sądowej przepisy ustawy z dnia 7.1ipca 1994r. Prawo budowlane podlegały kilkakrotnie nowelizacji, z których dwie, mają dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej znaczenie zasadnicze.

Ustawą z dnia 27.marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), która w przeważającej części weszła w życie w dniu 11 .lipca 2003r., dodano bowiem do ustawy Prawo budowlane m.in. art. 3 pkt 2a, definiujący pojęcie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zmieniono szereg jej przepisów, w tym także brzmienie art. 50 i 51 ustawy. W art. 7 ust. l ustawy z dnia 27.marca 2003r. zastrzeżono wszakże, iż do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy lecz niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się, co do zasady przepisy dotychczasowe.

Na tym tle zaś, rozważenia wymagała kwestia interpretacji pojęcia "zakończenia postępowania decyzją ostateczną", w szczególności czy postępowanie traktować należy za zakończone, jeżeli w sprawie wydana została decyzja ostateczna (nawet jeżeli kończyła tylko pewien etap postępowania), czy też wymagane jest by decyzja ta kończyła postępowanie nie tylko w sensie formalnym (posiadała walor ostateczności) lecz również funkcjonalnym tj. by w sposób kompletny i całościowy rozstrzygała daną sprawę. W badanej sprawie bowiem, w dniu [...] czerwca 2003r. zapadła decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. Nr [...], zobowiązująca inwestorów do przedłożenia inwentaryzacji budowlanej oraz inwentaryzacji geodezyjnej wykonanych robót budowlanych, opinii technicznej o prawidłowości ich wykonania oraz projektu technicznego robót budowlanych, pozostałych do zakończenia inwestycji.

W ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie można jednak uznać by decyzja ta (choć ostateczna) zakończyła postępowanie w sprawie. Zatem w toczącym się dalej postępowaniu nie mogły znaleźć zastosowania przepisy ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą z dnia 27.marca 2003r. Tym samym regulacja art. 3 pkt 2a tejże ustawy nie mogła też stanowić podstawy do

ograniczenia powierzchni użytkowej "budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową", wznoszonego przez inwestorów.

Wadliwie też zastosowano przepisy ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia l6.kwietnia 2004r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz.U. Nr. 93, póz. 888), która weszła w życie w dniu 31 .maja 2004r. Gdyby nawet przyjąć, iż projekt budowlany zamienny, złożony przez inwestorów, jest następstwem wykonania przez nich opisanej wyżej decyzji z dnia [...] czerwca 2003r. Nr [...] (ustawa zmieniająca z dnia l6.kwietnia 2004r. w przepisach przejściowych nakazywała stosowanie regulacji znowelizowanej do postępowań toczących się w dacie jej wejścia w życie - art. 2 ust. l ustawy), nie sposób nie zauważyć, iż celem prowadzonego postępowania było doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. l pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia l6.kwietnia 2004r., oraz obowiązujący poprzednio art.51 ust. l pkt 2 ustawy Prawo budowlane) oraz uzyskanie pozwolenia na wznowienie robót. Tymczasem projekt budowlany zamienny, złożony przez skarżących, de facto w wykonaniu postanowienia dowodowego z dnia 19.1istopada2003r. Nr [...], następstwie modyfikowany w oparciu o wytyczne, zawarte w decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2004r. Nr [...], zmusza inwestorów do rozbiórki znacznej części wzniesionego przez nich obiektu. Nie sposób ocenić przy tym, czy lansowana przez organy koncepcja, stanowi powrót do projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją pierwotną o udzieleniu pozwolenia na budowę z dnia [...]czerwca 1998r. (uchylonego) czy też zmierza do realizacji projektu zamiennego, będącego podstawą orzeczenia z dnia [...]czerwca 2002r. (którego nieważność stwierdzono), ponieważ w aktach administracyjnych brak jest zarówno obu projektów, jak i decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę z dnia [...]czerwca 1998r. Nieprawidłowa jest również, zdaniem Sądu, interpretacja przepisów miejscowych, będących podstawą wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zastosowania art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane. Niezależnie bowiem od braku materiału dowodowego, pozwalającego na jednoznaczną ocenę, czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o który decyzja wspomniana została wydana nadal obowiązuje (treść uzasadnienia decyzji o warunkach zabudowy sugeruje, że plan wspomniany wygasł), podnieść należy, iż zapis odnoszący się do liczby kondygnacji ("przy zabudowie obowiązuje nieprzekroczenie wysokości 2 kondygnacji z ewentualnym podpiwniczeniem i poddaszem użytkowym oraz maksymalna odległość okapu od poziomu terenu 6,0 m"), nie pozwala na traktowanie jako jednej z nich, poddasza użytkowego. Literalne brzmienie cytowanego zapisu planu, nie upoważnia do traktowania zarówno podpiwniczenia jak i poddasza użytkowego jako kondygnacji ("2 kondygnacji z ewentualnym podpiwniczeniem i poddaszem użytkowym") Odmienna interpretacja przedmiotowego zapisu prowadziłaby bowiem do konkluzji kuriozalnej: skoro bowiem zarówno podpiwniczenie jak i poddasze użytkowe to kondygnacja, budynek posiadający oba wspomniane elementy nie mógłby mieć już żadnej innej kondygnacji. Również teza o konieczności zachowania podobieństw w ciągu zabudowy, podnoszona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jest co najmniej przedwczesna, skoro w aktach administracyjnych brak jest materiału dowodowego (poza fotografiami nieruchomości skarżących i uczestnika), dla określenia "ciągu zespołu zabudowy wzdłuż ulicy lub dającym się czytelnie wyodrębnić zespole". Ustalenia poczynione przez organy w tej materii uznać należy zatem za dowodne, a przeprowadzone postępowanie dowodowe za niewystarczające, naruszające przepisy art. 7, 77 § l i 80 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.).

Osobną kwestię stanowi problem nasłonecznienia budynku mieszkalnego uczestnika. Ponieważ jednak kwestia ta nie stanowiła przedmiotu badania przez organy, brak jest też możliwości oceny zasadności zarzutów uczestnika, podnoszonych w składanych w toku postępowania odwołaniach. Tym niemniej w toku dalszego postępowania, rozważyć należy również kwestię poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. l pkt 9 ustawy Prawo budowlane).

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § l pkt l lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Po myśli art. 152 p.p.s.a. rozstrzygnięto natomiast o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do dnia uprawomocnienia się wyroku.

W oparciu o treść art. 200 p.s.a. zasądzono zaś od organu na rzecz skarżących solidarnie, zwrot kosztów postępowania, w kwocie równej uiszczonemu przezeń wpisowi sądowemu.