Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 847/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2019 poz 1397
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 października 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 9 września 2019 r. [...] wydaną na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1397; dalej powoływanej w skrócie jako "u.e.l.") Prezydent Miasta G. orzekł o wymeldowaniu E. M. (dalej także jako: "strona" albo "skarżąca") z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w G.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że postępowanie w sprawie wymeldowania E. M. zostało wszczęte na wniosek A., po powzięciu informacji o opuszczeniu przez nią przedmiotowego lokalu i nieprzebywaniu w nim. Przedmiotowa nieruchomość, zgodnie z wypisem z księgi wieczystej, stanowi własność Gminy Miasta G. Ponadto pismem z dnia 21 maja 2019 r. A. wyjaśniło, że cały budynek przy ul. [...] został wykwaterowany z użytkowników oraz odłączony od mediów. Przedmiotowa nieruchomość została wyłączona z eksploatacji.

Organ wskazał, że z protokołu przesłuchania strony sporządzonego w dniu 25 czerwca 2019 r. wynika, że E. M. od 2014 r. stale mieszka w Niemczech gdzie podjęła zatrudnienie i się zameldowała. Strona oświadczyła do protokołu, że nie ma zamiaru stałego pobytu poza granicami kraju. Swój powrót do kraju planuje nie wcześniej niż za około dwa lata. Oświadczyła także, że zna obecny stan budynku. Wie, że obecnie nikt nie ma prawa w nim zamieszkiwać i jest świadoma braku możliwości powrotu do przedmiotowego budynku. Wskazała, że jej centrum życiowe znajduje się w Niemczech. Podczas pobytów w Polsce nocuje w hostelu. Wyraziła jednakże sprzeciw na dobrowolne wymeldowanie się z miejsca pobytu stałego wskazując, że oczekuje na lokal zastępczy.

Organ wskazał nadto, że Wydział Gospodarki Komunalnej w G. w piśmie z dnia 30 kwietnia 2019 r. poinformował pełnomocnika strony, że jej wniosek o przyznanie lokalu zamiennego nie może zostać rozstrzygnięty pozytywnie. Organ ustalił bowiem, że strona wraz z rodziną opuściła sporny lokal zabierając wraz ze sobą swoje rzeczy. Opłaty czynszowe oraz opłaty za media przestały być przez najemców uiszczane. Od chwili opuszczenia lokalu wskazane osoby nie wykonywały już swoich obowiązków wynikających z zawarcia umowy najmu lokalu. Nie interesowały się nadto lokalem ani o niego nie dbały. Powyższe okoliczności determinowały uznanie, że doszło do wygaśnięcia umowy najmu w sposób dorozumiany, a lokal został przejęty przez zarządcę do dyspozycji Gminy Miasta G.

Organ definiując miejsce stałego zamieszkania wskazał, że jest nim lokal, w którym dana osoba zamieszkuje, odpoczywa, odbiera korespondencję, posiada zgromadzone przedmioty majątkowe, przedmioty osobiste, z którego udaje się do pracy (szkoły) i do niego wraca, w lokalu tym dokonuje różnych czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego, uczestniczy w kosztach utrzymania lokalu.

W ocenie organu strona podejmując wiele lat temu decyzję o wyjeździe za granicę przeniosła tym samym swoje centrum życiowe. Opuszczając miejsce zameldowania nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku meldunkowego wynikającego z art. 33 ust. 1 u.e.l., tzn. nie wymeldowała się z niego, nie zgłosiła też wyjazdu za granicę z zamiarem pobytu. Zachowanie zapisu o zameldowaniu tożsame jest z zamieszkiwaniem w nim, co winno więc łączyć się ze skoncentrowaniem w danym lokalu centrum życiowego określonej osoby. Sama wola strony dotycząca mieszkania w spornym lokalu i uzależnienie powrotu od przyszłych zdarzeń, nie poparte żadnymi dającymi się obiektywnie i prawnie sprawdzić okolicznościami, nie może być - w świetle przepisów ustawy o ewidencji ludności - przesłanką do zachowania zapisu o zameldowaniu. Nie bez znaczenia pozostaje też, znany stronie, zły stan techniczny budynku, który bezwzględnie uniemożliwia jakikolwiek dostęp do lokalu i wstęp do całego budynku.

Dla ustalenia przesłanek wymeldowania określonych w ustawie o ewidencji ludności jest istotne, że w chwili wydawania decyzji o wymeldowaniu z określonego lokalu, zainteresowana osoba w lokalu tym nie przebywa. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 4 u.e.l., zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Podstawą zaś do wymeldowania jest potwierdzenie faktu niezamieszkiwania osoby w miejscu stałego lub czasowego zameldowania. Odmowa wymeldowania stwarzałaby pozory utrzymywania fikcji meldunkowej i poddawałaby w wątpliwość potrzebę i sens istnienia rejestru ewidencji ludności.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia 15 października 2019 r. [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a.") w zw. z art. 35 u.e.l. - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, przytaczając treść art. 28 ust. 1 i 2 oraz art. 35 u.e.l., wskazał, że posiadanie pobytu stałego związane jest z przebywaniem pod danym adresem z zamiarem pobytu stałego, co oznacza, że dany lokal jest miejscem, w którym koncentruje się ogół spraw życiowych zainteresowanej osoby, a więc posiada ona w nim tzw. centrum życiowe. Pod pojęciem centrum życiowego należy rozumieć sytuacje, gdy w spornym lokalu dana osoba stale przebywa, nocuje, spożywa posiłki, przyjmuje gości. Zamiar przebywania osoby w takim lokalu musiałby być połączony z przebywaniem w tym lokalu z zamiarem pobytu stałego i koncentrowaniu w tym miejscu swoich interesów życiowych.

Organ odwoławczy stwierdził, że budynek, w którym strona posiadała zameldowanie na pobyt stały przeznaczony jest do rozbiórki. Budynek ten został wykwaterowany z lokatorów, a następnie zabezpieczony przed dostępem osób postronnych. Jego zły stan techniczny spowodował, że administrator zdecydował się wyłączyć ten budynek z eksploatacji (pismo A. z dnia 25 stycznia 2019 r. oraz oświadczenia strony złożone do protokołu w dniu 25 czerwca 2019 r.).

Wojewoda [...] podkreślił, że istotę ewidencji ludności stanowi gromadzenie informacji w zakresie danych o miejscu pobytu osób w taki sposób, aby dane te odpowiadały stanowi faktycznemu i nie tworzyły fikcji meldunkowej, dlatego organy prowadzące ewidencję mają obowiązek podejmować wszelkie czynności służące rejestracji prawdziwych danych o miejscu pobytu osób. Posiadanie pobytu stałego związane jest z przebywaniem pod danym adresem z zamiarem pobytu stałego, co oznacza, że dany lokal jest miejscem, w którym koncentruje się ogół spraw życiowych zainteresowanej osoby, a więc posiada ona w nim tzw. centrum życiowe.

W ocenie organu odwoławczego protokół przesłuchania z dnia 25 czerwca 2019 r. wskazuje, że strona utraciła więź ze spornym lokalem, co stanowiło podstawę do stwierdzenia o pogodzeniu się jej z utratą posiadania tego lokalu (to jest od 2015 r. nie mieszka w przedmiotowym lokalu bowiem przebywa w Niemczech, gdzie pracuje zawodowo i koncentruje swoje sprawy życiowe; zamierza tam pozostać jeszcze minimum 2 lata; gdy okazjonalnie przyjeżdża do Polski okazjonalnie nocuje wówczas hostelu). O pogodzeniu się z utratą możliwości koncentrowania swoich spraw życiowych w przedmiotowym lokalu świadczy oczekiwanie strony na wydanie pozytywnej decyzji w sprawie przydziału jej lokalu zastępczego.

Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że w przedmiotowym lokalu nie ma przedmiotów bądź warunków, które są niezbędne do codziennego funkcjonowania, gdyż zarówno samo mieszkanie, jak i cały budynek przy ul. [...] 6 został wyłączony z eksploatacji i pozbawiony mediów. W tych okolicznościach twierdzenie skarżącej, że z przedmiotowym lokalem wiąże swoją przyszłość, przy jednoczesnym wnioskowaniu o przydział lokalu zastępczego, nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ odwoławczy stwierdził, że wbrew stanowisku strony, nie występują czynniki świadczące o jej więzi z tym lokalem, które dawałyby podstawę do przyjęcia zamiaru stałego w nim przebywania. W sprzeczności z takimi deklaracjami stoi również obiektywny brak możliwości ponownego zamieszkania strony w spornym mieszkaniu związany z planowanym wyburzeniem obiektu i powstaniem w jego miejscu nowej zabudowy mieszkaniowo-usługowej.

Zameldowania na pobyt stały dokonuje się w miejscu, gdzie ma się zamiar stałego przebywania i koncentrowania tam swoich wszystkich interesów życiowych. Sporny lokal nie stanowi już centrum życiowego strony, gdyż ta opuściła go w sposób bezpowrotny, a zatem obowiązkiem organów jest dokonanie jej wymeldowania zgodnie z ustalonym stanem faktycznym. Dalsze utrzymywanie meldunku strony pod dotychczasowym adresem stanowiłoby tym samym fikcję. Stwierdzić należy, że lokal o wskazanym adresie - jako nie stanowiący centrum życiowego strony od 2015 r., a obecnie dodatkowo wyłączony z eksploatacji - nie może być centrum życiowym strony.

E. M. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o uchylenie wydanych w jej sprawie rozstrzygnięć.

W złożonej skardze skarżąca podniosła zarzuty naruszenia przepisów:

1/ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 35 u.e.l., poprzez uznanie, że stan faktyczny pozwala na podjęcie decyzji o wymeldowaniu;

2/ postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 7 w zw. z art. 7a § 1, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 81a k.p.a., poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz uznanie, pomimo niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego i rozstrzygnięcie ich na niekorzyść strony, to jest że skarżąca opuściła miejsce pobytu stałego;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Według skarżącej organ deprecjonuje fakt, że nie każde opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stanowi podstawę do orzeczenia o wymeldowaniu. Skarżąca podkreśliła, że w postępowaniu administracyjnym wskazywała, że bez jej winy została pozbawiona możliwości korzystania z przedmiotowego lokalu. Wskazała, że od kwietnia 2018 r. przebywając w Polsce nie nocowała w lokalu ze względu na jego stan techniczny i obecność w nim osób bezdomnych. Brak jakichkolwiek przedmiotów w lokalu, należących do skarżącej, nie jest też skutkiem jej działania, lecz kradzieży, która miała miejsce w kwietniu 2018 r. (o której skarżąca zawiadomiła Policję). Do tego bowiem momentu skarżąca przebywała w lokalu kilka razy w roku, spędzając tam każde święta oraz urlopy, zaś po kwietniu 2018 r., podczas wizyt w Polsce każdorazowo udawała się do lokalu celem weryfikacji jego stanu technicznego pod kątem możliwości powrotu do niego. Nie bez wpływu dla ustalenia czy wykonuje w przedmiotowym lokalu czynności właściwe dla miejsca pobytu stałego pozostaje okoliczność w jakim stanie technicznym jest rzeczona nieruchomość (od kwietnia 2018 r. nie przebywa w przedmiotowym lokalu wyłącznie z powodu jego stanu technicznego). Skarżąca wskazała ponadto, że przepisy meldunkowe nie mogą służyć do usuwania z mieszkań osób, które nie są w stanie stale w nim przebywać z uwagi na stan techniczny mieszkania (brak naprawy dachu, zawilgocenie, brak szyby itp.). Przepisy meldunkowe nie mogą służyć również do usuwania z mieszkań osób, co do których nie został wykonany wyrok sądu powszechnego o eksmisji z zapewnieniem lokalu socjalnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zakres wskazanej powyżej kontroli sądu administracyjnego wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie skarżąca uczyniła decyzję Wojewody [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. orzekającą o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego z lokalu położonego w G. przy ul. [...].

Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły art. 35 u.e.l, który stanowi, że organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 4 u.e.l. zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała.

Z treści przywołanych przepisów wynika, że obowiązek wymeldowania powstaje w przypadku opuszczenia miejsca pobytu stałego bez wymeldowania, a działanie takie związane jest z koniecznością utrzymania aktualnych wpisów w ewidencji ludności.

Warto w tym miejscu przywołać stanowisko Trybunału Konstytucyjnego w kwestii charakteru i celu obowiązku meldunkowego oraz ewidencji ludności, zaprezentowane w wyroku z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01; publ. OTK- A 2002/3/34): "Niezależnie od zmian sposobu jego realizacji obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Należy podkreślić, iż ewidencja ludności polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób służy także ochronie interesów samych zainteresowanych (np. dzięki zameldowaniu można odnaleźć osobę w przypadku dziedziczenia przez nią majątku) oraz ochronie praw osób trzecich (np. wierzycieli w przypadku "przeprowadzki" dłużnika). Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki". Ponadto w wyroku tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu".

Mając na uwadze treść art. 28 ust. 4 u.e.l. oraz zaprezentowane stanowisko Trybunału Konstytucyjnego stwierdzić trzeba, że celem instytucji wymeldowania jest przede wszystkim zagwarantowanie, że dane uwidocznione w ewidencji są aktualne i zgodne z rzeczywistością. Postępowanie to ma zatem na celu ustalenie czy dana osoba – w zależności od charakteru posiadanego meldunku – koncentruje nadal pod określonym adresem na stałe czy też czasowo swoje życiowe interesy czy też opuściła miejsce swojego zameldowania na pobyt stały czy czasowy. Kwestie dotyczące znaczenia opuszczenia przez osobę zameldowaną lokalu w kontekście jej wymeldowania w oparciu o przepisy ustawy o ewidencji ludności, zostały wypracowane m.in. przez orzecznictwo sądowoadministracyjne (także odnoszące się do uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych; tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r,. Nr 139, poz. 993 ze zm.).

Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 u.e.l.). Na pojęcie zamieszkiwania składają się dwa elementy, to jest faktyczne przebywanie i zamiar. Opuszczenie miejsca pobytu stałego cechować musi zatem zarówno element faktyczny, polegający na stałym nieprzebywaniu w mieszkaniu, jak i element wolicjonalny, łączony z dobrowolnością zmiany miejsca pobytu. Dla zaistnienia przesłanki opuszczenia miejsca pobytu konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu niż miejsce pobytu stałego towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2001 r.; sygn. akt V SA 3169/00, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ we Wrocławiu z dnia 10 lutego 1989 r.; sygn. akt SA/Wr 789/88). Zamiar taki określa się jednak na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Przez termin "zamiar" w przypadku opuszczenia miejsca pobytu należy rozumieć nie tylko wolę wewnętrzną, ale także wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dla jego oceny istotne będzie ustalenie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę wewnętrzną zainteresowanego pozostawania w danym lokalu.

Sąd podziela aktualny także na gruncie obowiązującej obecnie ustawy pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 22 września 2005 r. (sygn. akt IV SA/Wa 600/05), w świetle którego miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami.

Przyjąć zatem należy, że opuszczenie miejsca stałego pobytu zachodzi wtedy, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany – przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu.

W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych przez opuszczenie lokalu rozumie się fizyczne nieprzebywanie w nim połączone z zamiarem opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i skoncentrowanie swoich interesów osobistych i majątkowych w nowym miejscu. Opuszczenie lokalu musi być oczywiste i trwałe. Innymi słowy chodzi o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. Rozstrzygając wątpliwości co do charakteru pobytu, organ administracji publicznej nie może jednak ograniczyć się do bezkrytycznego przyjęcia oświadczenia osoby, której dotyczy wniosek o wymeldowanie. O kwalifikacji pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje bowiem nie tylko treść oświadczenia składanego przez stronę postępowania, ale całokształt okoliczności faktycznych sprawy wykazujących to jaki jest rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2014 r.; sygn. akt II OSK 2408/12).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy Sąd uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na ustalenie, że skarżąca nie zamieszkuje w lokalu położonym w G. przy ul. [...], a całokształt okoliczności faktycznych sprawy nie wskazuje, by posiadała (i mogła nadal posiadać) zamiar w nim przebywania.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że skarżąca mieszka w Niemczech, dokąd przeniosła się w 2015 r. i gdzie na co dzień koncentruje swoje podstawowe interesy życiowe (m.in. tam podjęła zatrudnienie). Okoliczność ta została wprost wskazana przez skarżącą w toku przesłuchania w dniu 25 czerwca 2019 r. Jednocześnie – co także w okolicznościach sprawy jest istotne – należy przyjąć, że w miejscu dotychczasowego meldunku na pobyt stały (przy ul. [...]w G.) skarżąca nie posiada obecnie żadnych rzeczy osobistych (w 2018 r. do lokalu dokonano włamania, kilkukrotnie wybuchały w nim pożary, okna w lokalu są powybijane i jest on doszczętnie zdewastowany). Zły stan techniczny budynku uniemożliwia jakikolwiek dostęp do lokalu (wstęp do całego budynku); budynek został przez administratora –A. wyłączony z eksploatacji, pozbawiony mediów i przeznaczony jest do rozbiórki.

W opisanym stanie faktycznym przyjąć należy, że organy meldunkowe słusznie uznały, iż skarżąca przebywając za granicą, tam w rzeczywistości zorganizowała centrum życiowe swoje i swojej rodziny (tam mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania, dokonuje wszelkich czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego, a zatem tam koncentrują się jej sprawy osobiste, a także zawodowe). Skarżąca w lokalu przy ul. [...] w G. nie ma zarówno własnych przedmiotów, jak też warunków, które są niezbędne do codziennego w nim funkcjonowania. Utrzymywania w opisanym stanie faktycznym dalszego zameldowania skarżącej na pobyt stały pod adresem przy ul. [...] w G. w żadnym wypadku nie może usprawiedliwiać oczekiwanie skarżącej na przydział od gminy mieszkania zastępczego w związku faktem wyłączenia przedmiotowego budynku (lokalu) z eksploatacji i przeznaczenia go do rozbiórki. W istocie – na co zwrócił uwagę organ odwoławczy – okoliczność ta świadczy o pogodzeniu się skarżącej z utratą możliwości koncentrowania swoich spraw życiowych w przedmiotowym lokalu. Należy raz jeszcze podkreślić, że ewidencja ludności ma charakter wyłącznie rejestracyjny, tak wiec zapis o zameldowaniu musi odzwierciedlać faktyczne miejsce i charakter pobytu danej osoby, a zatem bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie wymeldowania pozostają jakiekolwiek oczekiwania - czy choćby nawet roszczenia prawne - określonej osoby związane z danym lokalem. W ocenie Sądu należy także przyznać rację organom, które zwróciły uwagę, że o zerwaniu więzi skarżącej (i jej rodziny) z przedmiotowym lokalem świadczy także to, że po jego opuszczeniu opłaty za czynsz i media przestały być przez rodzinę M. uiszczane. Od chwili opuszczenia lokalu najemcy przedmiotowego lokalu nie wykonywali obowiązków wynikających z umowy najmu, a także nie korzystali z przysługujących im praw najemcy, tzn. nie interesowali się lokalem oraz o niego nie dbali.

Zaistniały w sprawie stan faktyczny wskazuje na to, że skarżąca opuściła zajmowany dotychczas lokal położony w G. przy ul. [...], a opuszczenie to miało charakter dobrowolny i trwały. W konsekwencji okoliczność ta musiała skutkować jej wymeldowaniem z pobytu stałego pod tym adresem. W postępowaniu organy wykazały, że skarżąca przeniosła centrum swoich interesów życiowych w inne miejsce (za granicę), zaś więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania zostały obiektywnie zerwane. Obecnie budynek przy ul. [...] w G. wraz z lokalem nr [...] został wyłączony z eksploatacji, pozbawiony mediów i przeznaczony do rozbiórki. Utrzymanie zameldowania w lokalu, w którym dana osoba faktycznie nie przebywa (czy to z przyczyn natury subiektywnej związanej z przeniesieniem centrum życiowego w inne miejsce, czy też powodów obiektywnych związanych ze stanem technicznym budynku/lokalu), stanowiłoby tzw. fikcję meldunkową. Byłoby to sprzeczne z celem instytucji zameldowania, a przede wszystkim z jej rejestrowym (ewidencyjnym) charakterem. Zapis o zameldowaniu musi odzwierciedlać faktyczne miejsce i charakter pobytu danej osoby, tak więc bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje w tej sytuacji wyrażona przez skarżącą chęć powrotu do kraju umotywowana warunkiem przydzielenia jej przez gminę lokalu zastępczego.

W tej sytuacji Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi, co skutkowało - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - jej oddaleniem.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).