Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2677/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: par. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 61 poz 548
law: Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Bożena Popowska Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 671/12 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania broni palnej krótkiej do celów łowieckich 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. K. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 671/12 oddalił skargę A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania broni palnej krótkiej do celów łowieckich.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Komendant Wojewódzki Policji w S. decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., wydaną na podstawie art. 13 w zw. z art. 17 ust. 3 i art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity - Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz oraz na podstawie art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił A. K. zarejestrowania broni palnej krótkiej do celów łowieckich.

W uzasadnieniu organ wskazał, że A. K. posiada pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich przyznane postanowieniem Komendanta MO w G. nr [...] z dnia [...] stycznia 1976 r.

W dniu 18 października 2011 r. A. K. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z wnioskiem o zarejestrowanie pistoletu marki [...] o nr [...] oraz kal. 7,65 mm, jako broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Załącznik do przedmiotowego wniosku stanowi faktura nr [...] z dnia [...] października 2011 r. potwierdzająca faktyczne nabycie ww. broni przez A. K.

Organ wyjaśnił, iż w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, w oparciu o pismo Przewodniczącego Związku Okręgowego PZK w S. z dnia 3 sierpnia 2011 r., że szkolenia organizacyjne, jak i egzaminy składane na uprawnienia do wykonywania polowania nie obejmowały znajomości zarówno teoretycznych, jak i praktycznych zasad posługiwania się bronią palną krótką do celów łowieckich przez członków ZO PZŁ w S.

W związku z tym organ uznał, iż A. K. nie jest przeszkolony z posługiwania się bronią palną krótką.

Biorąc powyższe pod uwagę oraz uznając, że [...] nie spełnia przesłanek broni myśliwskiej, o której mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.) ze względu na kwestię energii kinetycznej pocisków wystrzeliwanych z tej broni, organ odmówił zarejestrowania broni palnej krótkiej w postaci pistoletu [...] o nr [...] i kal. 7,65 mm do celów łowieckich.

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania A. K., decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 13 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61 poz. 548 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że do dnia 9 marca 2011 r. osoby posiadające pozwolenie na broń palną myśliwską obowiązywał wyraźny, nie budzący żadnych wątpliwości prawny zakaz używania do celów łowieckich, m.in. broni krótkiej w postaci pistoletów i rewolwerów (§ 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń - Dz. U. Nr 19, poz. 240 ze zm.). W związku z nowelizacją ustawy o broni i amunicji dokonaną ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. Nr 38 poz. 195), rozporządzenie to uważa się za uchylone, natomiast określenie rodzajów broni dopuszczonej do używania w zależności od celu, do jakiego zostało wydane pozwolenie, prawodawca przeniósł do tej ustawy, wskazując w jej art. 10 ust. 4 pkt 3 jedynie blankietowo, że do celów łowieckich można posiadać broń dopuszczoną do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów.

Przepisy takie zawiera rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.). W dacie wydania decyzji przez organ I instancji obowiązywał przepis § 3 ust. 1-3 tego rozporządzenia stanowiący, iż do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, przy czym magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje. Polowanie na zwierzynę grubą odbywało się wyłącznie przy użyciu myśliwskiej broni palnej o lufach gwintowanych i kalibrze minimum 5,6 mm oraz stosowanych do niej naboi myśliwskich z pociskami półpłaszczowymi, które w odległości 100 m od wylotu lufy posiadały energię 1000 J (dot. polowania na sarny, dziki warchlaki i drapieżniki), 2000 J (na jelenie, daniele, muflony i dziki) i 2500 J (na łosie), przy czym dopuszczano polowanie na wymienioną zwierzynę (z wyłączeniem łosi i jeleni byków) również z broni o lufach gładkich, lecz z użyciem myśliwskich naboi kulowych (§ 3 ust. 3).

W oparciu o powyższe przepisy organ I instancji m. in. uznał, iż przyniesiona przez stronę do rejestracji broń - pistolet [...] kal. 7,65 mm nr [...] - nie może być zarejestrowana jako broń do celów łowieckich, bowiem nie umożliwia ona nadania pociskowi energii kinetycznej, o której mowa w rozporządzeniu.

Komendant Główny Policji wskazał, że nie czyni jednak ani z tej okoliczności, ani z faktu dotyczącego tego, iż egzamin PZŁ skarżący zdawał celem uzyskania podstawowych uprawnień do wykonywania polowania, obejmował tylko zagadnienia związane z posługiwaniem się bronią palną, a zatem nie posiada on stosownych umiejętności do posługiwania się bronią krótką, podstawy uzasadniającej odmowę zarejestrowania do celów łowieckich nabytego przez stronę pistoletu. Organ wyjaśnił, iż wydając niniejszą decyzję zobowiązany był do rozpoznania sprawy z uwzględnieniem zmian jej stanu faktycznego i prawnego, które nastąpiły po dniu wydania orzeczenia w I instancji. Zapadło ono w dniu [...] listopada 2011 r., tymczasem w dniu 14 grudnia 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 257, poz. 1548). Aktualnie zatem, w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r., do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów (...). Z tego względu kwestia egzaminu oraz energii kinetycznej pocisków nie ma znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy strony. Z przytoczonego przepisu prawa wprost bowiem wynika, iż strona nie może posiadać pistoletu [...] kal. 7,65 mm do celów łowieckich, ponieważ tego typu broń nie może być używana do wykonywania polowania. Taka wola prawodawcy wskazuje pośrednio, zdaniem organu II instancji, na prawidłowość tego stanowiska organów Policji, w myśl którego również przed dniem 14 grudnia 2011 r. brak było dostatecznych przesłanek przemawiających za rejestrowaniem broni krótkiej do celów łowieckich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę A. K. stwierdził, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 13 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., zwanej dalej ustawą). Stosownie do pierwszego z powołanych przepisów, rejestracji broni dokonują organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń, karty rejestracyjnej broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz karty rejestracyjnej broni pneumatycznej, o których mowa w art. 9 ust. 1-4.

W myśl art. 10 ust. 1 ustawy, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Zgodnie z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy, pozwolenie na broń wydane w celach, o których mowa w ust. 2, uprawnia do posiadania następujących rodzajów broni i amunicji do niej: do celów łowieckich - broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów.

Przepisem takim jest § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.). W dniu 15 listopada 2011 r. Minister Środowiska wydał rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 257, poz. 1548). Na mocy tego rozporządzenia § 3 ust. 1 otrzymał brzmienie: do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, z tym że do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje. Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 14 grudnia 2011 r., a więc przed wydaniem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przez organ odwoławczy.

W tej sytuacji zdaniem Sądu zaskarżona decyzja jest prawidłowa, bowiem pistolet [...] o nr [...] oraz kal. 7,65 mm nie jest bronią myśliwską.

Sąd wskazał, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym organ odwoławczy obowiązany jest uwzględniać zmiany stanu prawnego i faktycznego, jakie zaszły w sprawie po wydaniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Kompetencje orzecznicze organu odwoławczego nie sprowadzają się bowiem jedynie do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji, ale do ponownego rozpatrzenia całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie z uwzględnieniem zmian stanu faktycznego i prawnego sprawy. Oznacza to, że jeśli przepisy prawa materialnego ulegną zmianie w czasie między wydaniem decyzji w pierwszej instancji a rozpatrzeniem odwołania, organ odwoławczy - zachowując tożsamość sprawy - obowiązany jest uwzględnić nowy stan prawny, chyba że z nowych przepisów wynika coś innego. Organ odwoławczy orzeka bowiem w sposób merytoryczny (apelacyjny).

Biorąc pod uwagę, iż przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz nie zawierają żadnych regulacji intertemporalnych w zakresie stosowania znowelizowanych przepisów do stanów faktycznych powstałych przed datą wejścia w życie tych przepisów, organ odwoławczy zobligowany był zastosować w niniejszej sprawie nową regulację prawną.

Organ trafnie wskazał, iż do dnia 9 marca 2011 r. osoby posiadające pozwolenie na broń palną myśliwską obowiązywał wyraźny prawny zakaz używania do celów łowieckich m. in. broni krótkiej w postaci pistoletów i rewolwerów (§ 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń - Dz. U. Nr 19, poz. 240 ze zm.).

Rozporządzenie to utraciło moc w związku z wejściem w życie nowelizacji ustawy o broni i amunicji. Pozostające w mocy rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, z uwagi na zapisy zawarte w wyżej powołanym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń, nie zawierało precyzyjnych zapisów w zakresie wyłączenia z wykorzystywania do celów myśliwskich pistoletów i rewolwerów. Z uwagi na powyższe, w celu rozwiania wątpliwości we wskazanym zakresie, w dniu 15 listopada 2011 r. Minister Środowiska wydał rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, które zawiera jednoznaczny zakaz wykonywania polowania przy użyciu pistoletów i rewolwerów.

Sąd zgodził się z organem, iż zarówno przed nowelizacją ustawy o broni i amunicji, jak i po jej nowelizacji intencją ustawodawcy było uniemożliwienie wykonywania polowania przy użyciu pistoletów i rewolwerów.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a., oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. K., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że oceny dopuszczalności rejestracji broni należy dokonywać przez pryzmat przepisów obowiązujących w dacie wydawania ostatecznej decyzji w tym przedmiocie, podczas gdy rejestracja jest czynnością materialno-techniczną, która powinna być dokonywana w oparciu o regulacje prawne obowiązujące w dacie zakupu broni;

2) naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 10 ust. 4 pkt 3

ustawy o broni i amunicji w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, poprzez błędne przyjęcie, że broń krótka, w szczególności pistolet marki [...], nie może stanowić myśliwskiej broni palnej.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjnie w trybie art. 188 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Komendant Główny Policji, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, poprzez błędne przyjęcie, że broń krótka, w szczególności pistolet marki [...], nie może stanowić myśliwskiej broni palnej.

Stosownie do art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na posiadanie broni do celów łowieckich uprawnia do posiadania broni i amunicji dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Tymi odrębnymi przepisami są przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (j.t. Dz. U. z 2005 r., nr 127, poz. 1066 ze zm.). Przepisy rozporządzenia z 2005 r. ulegały zmianom i § 3 ust. 1 uzyskał nowe brzmienie na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. nr 257, poz. 1548). Nowe brzmienie § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2005 r., obowiązującego w dacie wydania decyzji przez organ II instancji, nie budzi żadnych wątpliwości. Przepis ten wyraźnie stanowi, że do polowań dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów. Przed dokonaniem tej zmiany, w okresie od 10 marca 2011 r. do 14 grudnia 2011 r. obowiązywał § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2005 r., który stanowił, że "do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów; magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje". Przepis ten nie wykluczał wyraźnym brzmieniem pistoletów i rewolwerów z broni myśliwskiej, jednakże nie mogły być one uznane za broń myśliwską między innymi z tego powodu, że nie spełniały wymogów z § 3 ust. 2 rozporządzenia z 2005 r. - ich pociski nie posiadały wymaganej przepisami energii kinetycznej. Należy uznać, że zmiana treści § 3 rozporządzenia z 2005 r., wprowadzona z dniem 14 grudnia 2011 r., nie zmieniła wcześniejszego stanu prawnego w stosunku do pistoletów i rewolwerów, lecz tylko doprecyzowała brzmienie przepisów tego rozporządzenia, usuwając możliwe wątpliwości co do tego, że broń ta nie może służyć polowaniom (zob. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2013 r., II OSK 1784/12, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Niezależnie od wyżej wskazanych zmian rozporządzenia z 2005 r., wskazać należy, że pogląd, iż pistolet jako broń bojowa, nie może być uznany jednocześnie za broń myśliwską, znajduje swoje oparcie przede wszystkim w treści art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, gdzie ustawodawca umieszczając obok siebie dwa pojęcia broni palnej - bojowej i myśliwskiej, dokonuje wyraźnego ich rozróżnienia. Zróżnicowanie rodzajów broni palnej istniało w ustawie o broni i amunicji od czasu jej wejścia w życie, natomiast po zmianie tej ustawy w 2011 r., w art. 10 ust. 2 w zw. z ust. 4 wskazano, jakim celom mają służyć wymienione rodzaje broni, przypisując jednoznacznie broń bojową do innych celów niż łowieckie.

Sąd I instancji prawidłowo zatem uznał, że pistolet [...] o nr [...] oraz kal. 7,65 mm nie może być uznany za broń myśliwską.

Za nieusprawiedliwiony należało uznać także zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy o broni i amunicji przez błędną wykładnię. Przepis ten stanowi, że nabywca broni jest obowiązany zarejestrować ją w ciągu 5 dni od dnia nabycia. Obowiązek rejestracji nie dotyczy broni, o której mowa w art. 11 pkt 1, 4, 5, 7, 8, 10 i 11. Sąd I instancji nie dokonywał wykładni powyższego przepisu. Nie sposób zaś podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie, że w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy obowiązujące w dacie zakupu broni, gdyż rejestracja jest czynnością materialno – techniczną i w przypadku dokonywania tej czynności ustawodawca nie przewidział konieczności prowadzenia postępowania administracyjnego i wydawania decyzji administracyjnej. Należy zwrócić uwagę, że o ile dokonanie rejestracji broni jest czynnością materialno - techniczną, o tyle już odmowa jej dokonania następuje w drodze decyzji administracyjnej. Konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego może pojawić się w sytuacji, gdy organ poweźmie wątpliwości, przykładowo w kwestii uprawnień do posiadania określonego rodzaju broni przez ubiegającego się o rejestrację. Także w innych postępowaniach, które co do zasady kończą się czynnością materialno-techniczną, ustawodawca dopuszcza prowadzenie postępowania wyjaśniającego, które w przypadku odmowy dokonania rejestracji, kończą się wydaniem decyzji (przykładowo – na podstawie art. 10 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 2, art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - j.t. Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.). Organy przed dokonaniem rejestracji broni są zatem uprawnione do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Zasadnie natomiast Sąd I instancji wyjaśnił skarżącemu, że organ odwoławczy obowiązany jest uwzględniać zmiany stanu prawnego i faktycznego, jakie zaszły w sprawie po wydaniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego zdeterminowany jest bowiem zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy administracyjnej. Działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym. W niniejszej sprawie organ II instancji prawidłowo rozpatrzył sprawę na podstawie przepisów obowiązujących w dniu wydania przez ten organ decyzji.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.