Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 156/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122 ust. 1 pkt 4;
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2009 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Warszawie M. K. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. M. z Kancelarii Adwokackiej przy ulicy M. [...],[...]-[...] W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu: kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, w tym kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem opłaty i kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem 22% podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako SKO) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. (dalej jako Prezydent) z dnia [...] lipca 2008 r., którą skierowano P. Z. (dalej jako skarżący) na badania lekarskie, celem stwierdzenia braku (lub istnienia) przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez niego pojazdami mechanicznymi w ramach posiadanej kategorii.

Niniejsze rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Prokurator Rejonowy W. (dalej jako Prokurator) zwrócił się do Prezydenta o skierowanie skarżącego na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia (lub braku) przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez niego pojazdami oraz o wszczęcie postępowania w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, w przypadku stwierdzenia takich przeciwwskazań. W uzasadnieniu wniosku Prokurator wskazał, że nadzorował postępowanie przygotowawcze przeciwko skarżącemu o popełnienie czynu z art. 177 § 1 k.k., w toku którego biegli psychiatrzy rozpoznali u skarżącego przewlekły proces psychotyczny – schizofrenię paranoidalną. W załączeniu tego wniosku znajduje się opinia sądowo – psychiatryczna.

Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. - po wszczęciu postępowania administracyjnego w tym przedmiocie, Prezydent skierował skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia (bądź nie) przeciwwskazań do prowadzenia przez niego pojazdów mechanicznych.

Od powyższej decyzji skarżący odwołał się podnosząc, że nie wnosi zastrzeżeń odnośnie faktu skierowania go na ww. badania, jednakże nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z takimi badaniami. Załączając do odwołania decyzję o przyznaniu mu zasiłku w kwocie 228,24 złotych, wniósł o sfinansowanie kosztów badań przez Prokuratora lub też skierowanie go na badania bezpłatne.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że wobec skarżącego ziścił się ustawowy obowiązek skierowania go na ww. badania, przewidziane w art. 122 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm), dalej jako r.d., Wobec tego zdaniem SKO organ pierwszej instancji prawidłowo podjął decyzję o skierowaniu skarżącego na ww. badania. SKO podniosło ponadto, że kwestia odpłatności za badania wykracza poza granice niniejszego postępowania i dlatego nie można rozstrzygnąć tej kwestii w ramach niniejszego postępowania administracyjnego.

W skardze do sądu administracyjnego na ww. decyzję SKO skarżący stwierdził, że nie kwestionuje jej, ponieważ jego zdaniem jest ona słuszna. Wnoszący skargę wniósł natomiast o rozłożenie kosztów badań na raty, ponieważ na jednorazowy wydatek związany z ich odbyciem nie stać go.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne lub procesowe, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ.

Rozpatrując niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną orzekania stanowiły w przedmiotowej sprawie przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz postanowienia Kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle tych przepisów Sąd oceniał więc zgodność z prawem zaskarżonej decyzji i zbadał, czy nastąpiło jakiekolwiek naruszenie postanowień tejże ustawy lub też przepisów prawa procesowego, na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 122 ust. 1 pkt 4 r.d. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem, skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Zatem, aby organ mógł skierować konkretną osobę na badanie lekarskie, po pierwsze, musi istnieć przesłanka materialnoprawna w postaci "nasuwających się zastrzeżeń co do stanu zdrowia", a po drugie, zastrzeżenia co do stanu zdrowia muszą być potwierdzone w wyniku przeprowadzonego postępowania na skutek wiarygodnej informacji.

W niniejszej sprawie wobec stwierdzenia u skarżącego przez biegłych psychiatrów przewlekłego procesu psychotycznego – schizofrenii paranoidalnej, Prokurator zwrócił się do Prezydenta o wszczęcie postępowania administracyjnego i skierowanie skarżącego na stosowne badania. Prezydent wydał w tym zakresie stosowną decyzje, którą po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego SKO utrzymało w mocy.

Zdaniem Sądu powyższe decyzje zostały wydane w zgodzie z ww. przepisami prawa materialnego i procesowego, w oparciu o materiał dowodowy, wystarczający do powzięcia wątpliwości, co do stanu zdrowia psychicznego skarżącego. Z opinii biegłych psychiatrów sądowych, znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy wynika bowiem, że skarżący ma zaburzenia psychiczne, czego sam nie kwestionuje. Nadto – co w oceni Sądu wymaga raz jeszcze podkreślenia, skarżący nie kwestionuje zasadności ww. decyzji administracyjnych, przyznając wprost, że są one słuszne. Kwestią problematyczną w niniejszej sprawie jest odpłatność badań, na które skarżący został skierowany zaskarżoną decyzją. Skarżący w odwołaniu do decyzji pierwszej instancji domagał się bowiem, aby koszty badań zostały poniesione przez Prokuratora, bądź też żeby został skierowany na badania bezpłatne. Organ odwoławczy słusznie w zaskarżonej decyzji wskazał, że taki wniosek wykracza poza jego kompetencje i w ramach niniejszego postępowania administracyjnego nie mógł zostać przez niego rozpoznany. Tym samym SKO wydając zaskarżoną decyzję, także w tym zakresie nie dopuściło się naruszenia przepisów, co mogłoby być podstawą wzruszenia zaskarżonej decyzji.

Z powyższych względów Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, czy procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy. Organy obu instancji wobec powzięcia informacji o wątpliwościach co do stanu zdrowia skarżącego prawidłowo wszczęły postępowanie administracyjne i w oparciu o opinię biegłych psychiatrów, stanowiącą dowód w sprawie, skierowały skarżącego na ww. badania.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.

O wynagrodzeniu z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).