Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 2254/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia WSA Bożena Popowska Protokolant: referent stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi J. F. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego o d d a l a s k a r g ę /-/B.Popowska /-/M.Dybowski /-/P.Miładowski


UZASADNIENIE

4/II SA/Po 2254/02

U Z A S A D N I E N I E

Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ż., działając z upoważnienia Rady Gminy w Ż. z dnia [...] kwietnia 1999 r. decyzją nr [...], akcentując że ponownie rozpatrywał wniosek postanowił odmówić przyznania J. R. pomocy finansowej w formie zasiłku celowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreślano, że wnioskodawca nie współpracuje z tutejszym Ośrodkiem Pomocy Społecznej w celu rozwiązania swojej trudnej sytuacji życiowej, że od sierpnia 2001 r. do kwietnia 2002 r. otrzymywał pomoc finansową tutejszego ośrodka, jednakże nie dotrzymuje zobowiązań których się wcześniej podjął. Według ustaleń organu J. F. R. nie posiada żadnego stałego dochodu prowadząc jednoosobowe gospodarstwo domowe, ma ustalony lekki stopień niepełnosprawności z możliwością podjęcia pracy. Nie podejmuje on jednak żadnych działań ani inicjatywy w podjęciu zatrudnienia, nie zarejestrował się w urzędzie pracy. Kryterium dochodowe według art. 4 ust. 1 pkt 2, 3, 4 wynosi od 1 czerwca 2002 r. 461,- złotych. Mimo, że J. R. nie posiada żadnych dochodów to brak współpracy stanowi dostateczną podstawę do odmowy pomocy finansowej.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. R., który kwestionował zarzucany mu brak współpracy z organem pomocowym.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 nr [...] uchyliło rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i umorzyło postępowanie w sprawie. Według ustaleń Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ pomocy dwukrotnie rozpatrywał merytorycznie ten sam wniosek J. R. o przyznanie zasiłku celowego z dnia [...] kwietnia 2002 r. a zarejestrowanego w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w Ż. [...] maja 2002 r. J. R. nie złożył ponownego wniosku wbrew zaskarżonemu rozstrzygnięciu. Wniosek odwołującego się (z dnia [...] kwietnia 2002 r. a zarejestrowany [...].05.2002 r.) został rozpoznany decyzją Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej już wcześniej bo [...] maja 2002 r. Decyzja ta uprawomocniła się [...] czerwca 2002 r. W tej sytuacji organ pomocowy nie powinien dwukrotnie rozstrzygać tej samej sprawy co prowadzi zgodnie z art. 138 § pkt 2 do uchylenia kwestionowanego aktu i umorzenia postępowania w sprawie.

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. F. R. Skarżący zarzucał naruszenie prawa a nadto argumentował, że nie może ponosić konsekwencji zagubienia dokumentów nie precyzując jaki dokument ma na uwadze. W konkluzji skarżący w sposób bardzo ogólnikowy podnosił, że rozpoznano sprawę w oparciu nie o te dokumenty które złożył.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Skargę wniesiono pod rządami ustawy z dnia 11.5.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W międzyczasie doszło do reformy sądownictwa administracyjnego. W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Z niezakwestionowanych przez skarżącego ustaleń organów obu instancji wynika, że wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2002 r. zarejestrowanym w organie w organie pierwszoinstancyjnym [...] maja 2002 r. Pan J. F. R. zwrócił się z prośbą o przyznanie pomocy finansowej. Rozpatrując ów wniosek organ I instancji decyzją z [...] maja 2002 r. nr [...] odmówił J. R. przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na cele bytowe. Następnie organ rozpoznając ten sam wniosek Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ż. kolejną decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. o numerze [...] z [...] lipca 2002 r. ponownie odmówił Panu R. przyznania pomocy finansowej. Ma zatem tu miejsce dwukrotne orzekanie w tej samej sprawie. Poza sporem było, że pierwsza decyzja rozstrzygająca przedmiotowy wniosek uprawomocniła się. W tej sytuacji niewadliwie organ II instancji wyeliminował powtórną decyzję w tej samej sprawie z obrotu prawnego, a wobec prawomocnego rozstrzygnięcia objętej przedmiotowym wnioskiem kwestii postępowanie w sprawie umorzono. To rozstrzygnięcie ma swoje oparcie w przywołanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przepisach w szczególności art. 138 § 1 pkt 2 kpa i art. 105 § 1 kpa. Z akt administracyjnych nie wynika przy tym by istniały jakiekolwiek dokumenty, które pominięto przy rozstrzyganiu sprawy, a wobec ogólnikowych określeń zawartych w skardze nie można przyjąć by zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem prawa. Skutkuje to z mocy przywołanych wyżej przepisów, a nadto art. 151 ustawy z 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152 poz 1270 ze zm.) oddaleniem tak skonstruowanej skargi.

/-/B.Popowska /-/M.Dybowski /-/P.Miładowski

KB/