Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 790/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 59 poz 404
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej - tekst jednolity.
article: art. 218 par. 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant starszy specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2010 r. sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia ... stycznia 2010 r. nr ... w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 2 marca 2010 r. wniesionej przez Z. K. prowadzącego ... jest postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z ... stycznia 2010 r. nr ... utrzymujące w mocy postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes Zarządu PFRON) z ... października 2009 r. nr ... o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis (omyłkowo wskazano 20 października 2009r.)

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

Pismem z 7 stycznia 2009 r. (data wpływu do Funduszu – 14 stycznia 2009r.) Z. K. zwrócił się do PFRON o wydanie zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis, na podstawie rozporządzenia RM z dnia 19.12.2007r. w sprawie Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz.U. z 2007r., Nr 245, poz. 1810), na wydatki sfinansowane ze środków pochodzących z dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych w ramach indywidualnych programów rehabilitacji oraz art.33 ust.11 ustawy z dnia 27.08.1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz.776 ze zm.). Wnioskodawca oświadczył, iż pomoc została przeznaczona na szkolenie i przekwalifikowanie w celu nabycia lub podnoszenia kwalifikacji zawodowych, na który utworzono indywidualny program rehabilitacji. Do wniosku załączono dokumentację potwierdzającą dokonanie przelewów, tj. wyciąg bankowy z konta zfron nr ...05.2008, potwierdzenie przelewu z dnia ...12.2008r. oraz fakturę VAT nr ... wystawioną w dniu ...12.2008r.

W wyniku rozpoznania wniosku, postanowieniem z ... października 2009 r. nr ... Prezes Zarządu PFRON odmówił wydania zaświadczenia o pomocy de minimis na dzień ...12.2008 r. na kwotę ... zł, tj. ... euro. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż brak kompletnej dokumentacji związanej z poniesionymi wydatkami (strona odmówiła przesłania indywidualnych programów rehabilitacji, na podstawie których poniesiono wydatki) uniemożliwia rzetelną ocenę zebranego materiału dowodowego i wydanie zaświadczeń o pomocy de minimis.

W zażaleniu na to postanowienie strona podniosła, iż rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 19 grudnia 2007r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych wskazuje, jakie dokumenty pracodawca obowiązany jest przedłożyć występując z wnioskiem o wydanie przedmiotowego zaświadczenia, tym samym, w ocenie strony, żądanie przez organ przedłożenia dokumentów księgowych oraz indywidualnych programów rehabilitacji było nieuzasadnione.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z ... stycznia 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 144 i art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zm., dalej k.p.a.) Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Podtrzymując stanowisko organu pierwszej instancji podkreślił, iż postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń, choć jest postępowaniem uproszczonym, to ma charakter prawny zbliżony do postępowania administracyjnego. A zatem mają tu zastosowanie zasady ogólne postępowania administracyjnego, w szczególności zasada dochodzenia prawdy obiektywnej. W toku postępowania można zatem wykorzystać środki dowodowe, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu dowodowym zawarte w k.p.a. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem strony, iż nie miał prawa żądać przedłożenia indywidualnych programów rehabilitacji. Zdaniem organu, z uwagi na brak stosownej dokumentacji umożliwiającej rzetelną ocenę zebranego materiału dowodowego, należało odmówić wydania zaświadczenia o pomocy de minimis.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej skarżący wniósł o jego uchylenie zarzucając naruszenie art.217 § 2 pkt 2 i art.218 k.p.a. poprzez ich zastosowanie oraz art.217 § 2 pkt 1 k.p.a., art.11, art.12 k.p.a. i § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 19 grudnia 2007r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych poprzez ich niezastosowanie, art.33 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez ich niezastosowanie. Ponadto zarzucił naruszenie art.23 ust.1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych poprzez jego błędną wykładnię. Rozwijając motywy skargi skarżący podniósł m.in., iż katalog dokumentów, jakie jest obowiązany przedłożyć ubiegający się o zaświadczenie przedsiębiorca jest katalogiem zamkniętym. Regulacja prawna w tym zakresie jest pełna i precyzyjna. Wskazał, iż wydatki w ramach IPR dokonywane są z Funduszu ZFRON, którego prawidłowość zgodnie z art.33 ustawy o rehabilitacji zawodowej ... kontrolowana jest wyłącznie przez właściwe terenowo urzędy skarbowe. Skarżący zarzucił, iż organy administracji nie wskazały podstawy prawnej do żądania przedmiotowej dokumentacji.

W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W oparciu o treść art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne, w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", w którym wskazano, że owe sądy stosują środki określone w ustawie.

Kierując się ww. przesłankami i badając zaskarżone postanowienie w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie jest prawidłowe - nie narusza prawa, zaś zarzuty podniesione w skardze są nieuzasadnione.

Jak wynika z akt sprawy zaskarżonym postanowieniem z ... stycznia 2010 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy postanowienie Prezesa Zarządu PFRON z ... października 2009 r. o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis (omyłkowo wskazano datę .. października 2009 roku wskazując prawidłowy numer).

Kwestią sporną w sprawie niniejszej pozostaje prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego.

Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007 r., rozporządzenie to określa szczegółowe warunki udzielania przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej pomocy, o której mowa w art. 26a ust. 5 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, w ramach pomocy de minimis, o której mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. Pomoc ta może być udzielana, jeżeli spełnione zostaną łącznie warunki dotyczące przyznawania takiej pomocy, określone w ww. rozporządzeniu (§ 2), dotyczące m.in. przeznaczenia pomocy na sfinansowanie wydatków, o których mowa w § 4 rozporządzenia.

Podstawą zakwalifikowania pomocy jako pomocy de minimis jest zaświadczenie wydane przedsiębiorcy przez (...) organ udzielający pomocy. Prowadzący zakład pracy chronionej w celu uzyskania zaświadczenia przedstawia informację o dokonaniu wydatku ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w ciągu 30 dni od dnia jego dokonania wraz ze stosownymi dokumentami (§ 5 ww. rozporządzenia).

Natomiast podstawą prawną wydania przedmiotowego zaświadczenia jest art. 5 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zgodnie z którym podmioty udzielające pomocy wydają beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis (...) oraz - wydane na podstawie art. 5 ust. 4 ww. ustawy - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i pomocy w rolnictwie i rybołówstwie określające formę, treść, termin i sposób wydawania zaświadczenia stwierdzającego, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis (§ 1).

W zakresie nieuregulowanym postanowieniami ww. aktów prawnych znajdują zastosowanie przepisy działu VII k.p.a. – Wydawanie zaświadczeń (art. 217 – 220 k.p.a.). Zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Zakres tego postępowania wynikać będzie nie tylko z żądania osoby zainteresowanej, lecz również z oceny możliwości jego spełnienia przez organ. Postępowanie wyjaśniające powinno zmierzać w kierunku ustalenia stanu faktycznego i prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem. W jego toku można wykorzystać środki dowodowe stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu dowodowym zawarte w k.p.a. (v. Borkowski, [w] Adamiak/Borkowski, KPA, Komentarz, 6, wyd. Warszawa 2004, Art. 217 Nb 3.). W przypadku, gdy nie można spełnić żądania osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia odnośnie potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, np. ze względu na treść posiadanych dokumentów, właściwy organ odmawia wydania zaświadczenia. Odmowa następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 k.p.a.).

Mając na względzie powyższe wskazać należy, iż organ, do którego skierowany zostaje wniosek o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis ma obowiązek zbadać, czy pomoc objęta wnioskiem może być uznana za pomoc de minimis, a tym samym, czy spełnione zostały przesłanki ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007 r. warunkujące uzyskanie zaświadczenia. Tym samym organ miał podstawę prawną do żądania nadesłania indywidualnych programów rehabilitacji. Dopiero bowiem analiza całości zebranego materiału dowodowego co do celowości poniesienia przedmiotowych wydatków i ich zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki społecznej z dnia 19 grudnia 2007r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych pozwala na wydanie zaświadczenia.

W ocenie Sądu, w sprawie przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, prawidłowo ustalono stan faktyczny i dokonano jego oceny mając na względzie zastosowanie przepisów prawa materialnego, przy czym ocena ta nie nosi znamion dowolności.

Wskazując na powyższe Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte postanowienie. Nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego.

Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.