Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3118/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] marca 2015 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Pismem z [...] lipca 2015 r. M. M. (dalej jako: "skarżący", "wnioskodawca" lub "strona"), zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] czerwca 2015 r. nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 48.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Autor skargi wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W., wskazując, iż wykonanie decyzji grozi spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków w interesach skarżącego. Podkreślił, że zapłata kwoty 48.000 zł wpłynie na sytuację finansową strony. Dodał, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, albowiem pozbawi skarżącego i jego rodzinę środków koniecznych do codziennej egzystencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek Strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne ku temu okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z brzmienia cytowanego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie Sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, przy czym obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na Stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające jej zastosowanie, albowiem zasadą jest wykonywanie zaskarżonych aktów, zwłaszcza decyzji administracyjnych.

Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa ciężar uprawdopodobnienia, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia jest uzasadnione. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody i niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę – majątkową, a także niemajątkową – która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 106/14, dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak jak sama szkoda ma wystąpić po stronie wnioskodawcy, tak jej wielkość określana jako "znaczna" musi być oceniana na tle kondycji finansowej wnioskodawcy, czyli całościowej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych.

Natomiast za "trudne do odwrócenia skutki" należy uznać skutki faktyczne lub prawne które raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I GZ 211/13 i postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 671/13, dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu zdawkowe twierdzenie skarżacego, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki albowiem pozbawi wnioskodawcę i jego rodzinę środków koniecznych do codziennej egzystencji, nie prowadzi do stwierdzenia zaistnienia konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Rodzaj obowiązku nałożony na skarżącego, tj. zapłata kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09, dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu stronie skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji.

Oceniając wniosek w zakresie badania przesłanki dotyczącej niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że aby uznać za prawdopodobne spełnienie omawianej przesłanki konieczne jest zestawienie wysokości wymierzonej kary z sytuacją majątkową i możliwościami płatniczymi strony. W tym celu skarżący winien jasno i przejrzyście zobrazować swoją sytuację finansową, a także poprzeć twierdzenia odpowiednimi dokumentami.

W niniejszej sprawie, w związku ze złożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżący złożył w tutejszym Sądzie dokumenty dotyczące jego sytuacji majątkowej. Należy jednak podkreślić, iż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II GZ 916/15 oddalił zażalenie strony skarżącej na postanowienie WSA w Warszawie odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. NSA podzielił w tym zakresie ocenę sądu I instancji stwierdzając, że wskazane przez wnioskodawcę okoliczności mające decydować o przyznaniu prawa pomocy nie są wystarczające, gdyż nie przedstawił on spójnych informacji dotyczących dochodów swoich oraz członków rodziny pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, jak również swego stanu majątkowego. NSA podkreślił przy tym, że twierdzenia skarżącego nie pokrywają się ze złożonymi przez niego dokumentami. Wskazać również należy, że skarżący uiścił należny wpis sądowy od skargi w niniejszej sprawie w kwocie 1.440 zł (k. 91 akt sądowych).

Reasumując powyższe stwierdzić należy, że poprzez szczątkowe uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poparte jedynie treścią niepełnej dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę na etapie rozpatrywania wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.