Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1209/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Komendant Policji
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. Z. z dnia 29 czerwca 2011 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowić w niniejszej sprawie dla W. Z. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie.


UZASADNIENIE

W. Z. wnioskiem z dnia 29 czerwca 2011 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu.

Z treści wniosku oraz złożonych do akt dokumentów źródłowych wynika, że wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, a źródłem utrzymania w tym gospodarstwie jest świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w wysokości 520 zł netto.

Ponadto sytuacja majątkowa skarżącego jest znana z urzędu, bowiem była ona już przedmiotem oceny w ramach wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożonego do sprawy o sygn. akt II SA/Wa 1964/10 (postanowieniem referendarza sądowego z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt jw., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata).

To zaś oznacza, że rozpatrując wniosek z dnia 29 czerwca 2011 r. można oprzeć się na ustaleniach poczynionych w związku z wcześniej złożonym wnioskiem i to tym bardziej, że od tego czasu sytuacja majątkowa skarżącego nie uległa zmianie.

Skarżący nadal sam prowadzi gospodarstwo domowe, a na dochód w tym gospodarstwie składa się świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 520 zł miesięcznie, przyznane z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Przed uzyskaniem tego świadczenia skarżący był osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku.

Nadto, skarżący jest zobowiązany do opłacania alimentów na syna w wysokości 500 zł miesięcznie.

Zgodnie zaś z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Natomiast stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest

w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Wnioskodawca wykazał, iż spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Skarżący dysponuje niewielkim dochodem, który właściwie w całości przeznacza na opłacenie alimentów. W codziennym utrzymaniu skarżącemu pomaga finansowo matka, którą się opiekuje.

Wnioskodawca nie dysponuje środkami finansowymi, które mogłyby zostać przeznaczone na poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Nie ma żadnych oszczędności.

W związku z tym, że w sprawie niniejszej skarżący obowiązany jest do uiszczania kosztów sądowych w toku całego postępowania, a przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia sądu I instancji obowiązuje przymus adwokacko – radcowski, wnioskodawcy należało przyznać prawo pomocy.

Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.