Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SAB/Gl 49/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z  art. 52 par. 1 oraz  art. 232 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi M.B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w sprawie zapewnienia bezpiecznego użytkowania obiektu budowlanego p o s t a n a w i a 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu wpis w wysokości 100 (sto) złotych.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie zapewnienia bezpiecznego użytkowania obiektu budowlanego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując m.in., że w dniu [...]r. otrzymał pismo M. B. skierowane do Wojewody [...], a zatytułowane "skarga na [...]WINB w K.", które zostało przekazane zgodnie z właściwością do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących nieprawidłowego działania oraz bezczynności i przewlekłości, organ podkreślił, że nie znajdują one odzwierciedlenia w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy. Zdaniem organu skarżący w sposób oczywisty utrudnia sprawne i terminowe rozpoznawanie spraw przez organy administracji publicznej, przykładowo przez nielogiczne i niejasne formułowanie żądań i kierowanie ich do organów niewłaściwych miejscowo i rzeczowo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1-7 i w § 3 p.p.s.a., a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.. Badanie merytorycznej zasadności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym dopuszczalności skargi.

Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powołanego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem do organu wyższego stopnia, a zatem do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Analiza materiałów sprawy wskazuje natomiast, że skarżący nie wystosował takiego zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, lecz od razu wniósł do Sądu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarżący został wezwany przez Przewodniczącego Wydziału do wykazania w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, czy przed wniesieniem skargi złożył zażalenie do organu wyższego stopnia, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący oświadczył, że w piśmie z dnia [...]r. złożył do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę na [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 227 kpa. W ocenie Sądu żądania zawartego w piśmie z dnia 3 kwietnia 2013 r. nie można uznać za zażalenie wniesione w trybie art. 37 § 1 kpa. Z treści pisma skarżącego z dnia 3 kwietnia 2013 r. wynika bowiem wprost, że w istocie żądanie to stanowi skargę, o jakiej mowa w przepisach działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu nawet gdyby uznać to pismo za zażalenie wniesione w trybie art. 37 § 1 kpa, to jak wynika z jego treści dotyczy innej, zainicjowanej przez skarżącego sprawy administracyjnej, a mianowicie nierozpoznania zażaleń na postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. Tymczasem skarga, dotyczy przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie zapewnienia bezpiecznego użytkowania obiektu budowlanego, co potwierdził zresztą skarżący na rozprawie w dniu 13 grudnia 2013 r. Zauważyć przy tym przyjdzie, że skarżący ma pełną świadomość konkurencyjności omawianych środków kontroli, albowiem sam wskazuje ich podstawę prawną i przedmiot swojego żądania.

Wobec powyższego uznać należy, że skarżący przed złożeniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nie wyczerpał środków zaskarżenia, co w świetle art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowiło podstawę do odrzucenia skargi. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono po myśli art. 232 § 1 p.p.s.a.