Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 357/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 7, 77 §1 i art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi K. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest rozkaz personalny Nr [...]

z dnia [...] lutego 2016 r. Komendanta Głównego Policji (dalej: "organ odwoławczy"), który powołując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23; dalej: "kpa"), po rozpatrzeniu odwołania K. K. (dalej: "skarżący") od rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] grudnia 2015 r. dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2015 r. p.o. Komendant Powiatowy Policji w G. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. o zwolnienie K. K. - wówczas policjanta Ogniwa Kontroli Ruchu Drogowego Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w G., ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż w dniu [...] grudnia 2015 r. około godz. [...] samochód należący do skarżącego uczestniczył w zdarzeniu drogowym w miejscowości B. Około godz. [...] do samochodu podszedł mężczyzna, który zabrał kurtkę i zaczął uciekać. W trakcie zatrzymania przez funkcjonariusza Policji stawiał czynny opór. Zatrzymanym okazał się skarżący, który odmówił poddania się badaniu stanu trzeźwości urządzeniem Alco-Sensor. Skarżący miał uraz lewej ręki, dlatego też został przewieziony karetką pogotowia do [...] Szpitala Specjalistycznego w R. Wynik przeprowadzonego w szpitalu badania krwi na zawartość alkoholu wynosił [...] g/l. Policjant odmówił podpisania protokołów z pobrania materiałów dowodowych do sprawy. Ponadto skarżący, z obawy o zacieranie przez niego śladów lub próbę ukrywania się, decyzją prokuratora, został zatrzymany i osadzony w PdOZ

w B. do dyspozycji Prokuratury Rejonowej w G.

Mając na uwadze powyższe p.o. Komendant Powiatowy Policji w G. stwierdził, iż pozostawienie w służbie policjanta wobec którego istnieje uzasadnione przypuszczenie popełnienia czynu przestępczego podważa zaufanie obywateli do Policji, a tym samym narusza interes społeczny.

W rezultacie przeprowadzonego postępowania, Komendant Wojewódzki Policji

z siedzibą w R. rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. orzekł o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji z dniem [...] grudnia 2015 r. Jednocześnie organ I instancji nadał rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 kpa.

Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, której zarzucił naruszenie przepisów:

1) art. 7, 77 § 1, 107 § 3 kpa w zw. z § 19 ust. 2 oraz § 22 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644, ze zm.), poprzez niedokładne i nierzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpoznaniu materiału dowodowego, przy faktycznym uniemożliwieniu odwołującemu się zapoznania się z tym materiałem i ustosunkowania się do niego;

2) art. 8, 9, 54 § 1 kpa w zw. z art. 55 kpa, a także art. 61 § 4 i 79 kpa w zw. z § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania odwołującego się, bez należytego i wyczerpującego informowania go o okolicznościach faktycznych

i prawnych sprawy, które mogą mieć wpływ na jego prawa i obowiązki, a także poprzez zaniechanie wezwania odwołującego zgodnie ze wskazanymi przepisami prawa, a w szczególności niewskazanie, w jakiej sprawie oraz w jakim charakterze

i celu zostaje wezwany, a także niewskazanie, czy może on złożyć wyjaśnienia lub zeznania w formach określonych w przepisach kpa.

Komendant Główny Policji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie z dnia [...] lutego 2016 r. (będące przedmiotem zaskarżenia) przytoczył brzmienie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Wskazał, iż użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 kpa).

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż pojęcie ważnego interesu służby nie zostało

w ustawie sprecyzowane, ani też bliżej określone. Nie może jednak ulegać wątpliwości, że przy odczytywaniu treści powyższego terminu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Może zatem chodzić o realnie istniejącą przyczynę albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesami Policji. Ponadto organ odwoławczy zauważył, iż zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się, że na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji można zwolnić ze służby tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, przy czym przesłanka ważnego interesu służby powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana poprzez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę.

Następnie organ odwoławczy przypomniał przebieg zdarzenia drogowego będącego podstawą wniosku z dnia [...] grudnia 2015 r. oraz przytoczył treść art. 44 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.). Wywiódł, iż kontekście faktu, że skarżący pełnił służbę na stanowisku policjanta Ogniwa Kontroli Ruchu Drogowego Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w G., należy stwierdzić, iż wymienionemu powyższe regulacje prawne były znane, zaś swoim zachowaniem ewidentnie utrudniał on ustalenie faktycznego przebiegu omawianego zdarzenia drogowego.

Uwzględniając powyższe okoliczności, zgodził się z organem I instancji, że skarżący utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, a tym samym nie można pozostawić wymienionego w służbie. Organ odwoławczy uznał, iż sam fakt ucieczki skarżącego

z miejsca zdarzenia drogowego z udziałem samochodu do niego należącego, stawianie czynnego oporu podczas zatrzymania przez innego policjanta, odmowa poddania się badaniom urządzeniem Alco- Sensor, a także odmowa wskazania osoby kierującej jego samochodem, stanowią wystarczającą przesłankę do stwierdzenia, że skarżący poprzez swoje własne zachowanie, utracił przymiot nieskazitelności charakteru, a tym samym nie powinien dalej pełnić służby w Policji. Takie zachowanie skarżącego świadczy bowiem o całkowitym lekceważeniu obowiązujących norm prawnych oraz społecznych. Również pozostałe okoliczności sprawy tj. wynik badania na zawartość alkoholu w pobranej w szpitalu krwi - [...] g/l, czy też treść zeznań policjanta złożonych w postępowaniu karnym w charakterze świadka w dniu [...] grudnia 2015 r., nie przemawiają za pozostawieniem policjanta w służbie.

Odnosząc się do zarzutów nieuwzględnienia wyników osiąganych przez policjanta w służbie w Wydziale Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji

w G., organ odwoławczy podkreślił, iż wymieniony pełni służbę w Policji dopiero od dnia [...] lipca 2012 r., a jej dotychczasowy przebieg nie uzasadnia pozostawienia go

w służbie. Wskazał, iż nie bez znaczenia pozostaje fakt podany we wniosku z dnia [...] grudnia 2015 r., iż w roku 2013 skarżący również był uczestnikiem zdarzenia drogowego i oddalił się z miejsca zdarzenia.

W ocenie Komendanta Głównego Policji opisane zachowania skarżącego były naganne w stopniu, który wpływa na wiarygodność Policji. Odbiór społeczny takiego zachowania może być tylko jeden - dezaprobata i podważenie zaufania do Policji jako służby mającej za zadanie stać na straży porządku i bezpieczeństwa obywateli. Skarżący utracił zatem autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby.

Konkludując organ odwoławczy uznał, iż zgromadzone materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności zwolnienia skarżącego ze służby ze względu na ważny jej interes. Pozostawienie wymienionego w służbie w Policji jest niemożliwe, gdyż mogłoby pozbawić tę formację wiarygodności w oczach opinii publicznej oraz wpłynąć demoralizująco na innych policjantów.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skarżący pismem z dnia [...] marca 2016 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił naruszenie:

I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa:

- albowiem organ nie zgromadził należycie materiału dowodowego, a tym samym nie podjął kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz naruszył zasadę słusznego interesu strony i interesu społecznego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza że okoliczności, związane ze zdarzeniem drogowym z udziałem samochodu skarżącego i zachowaniem się skarżącego były sporne i nie zostały poza powierzchownie i szybko przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym wyjaśnione w żadnym innym postępowaniu, w szczególności karnym, wykroczeniowym, czy dyscyplinarnym;

- poprzez pominięcie wniosków złożonych przez skarżącego, a także nieuwzględnienie stanowisk reprezentujących go organizacji związkowych, a także niewskazanie przyczyn, dla których wniosków tych nie uwzględniono;

2. art. 10 § 1 kpa, poprzez faktyczne pozbawienie skarżącego prawa do czynnego udziału w postępowaniu, polegające na przeprowadzeniu ze skarżącym wszystkich czynności w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zwolnienia ze służby w ciągu niespełna jednego dnia (bez wcześniejszego uprzedzenia), albowiem

w dniu [...] grudnia 2015 r. powiadomiono skarżącego o wszczęciu tego postępowania, okazano mu akta, a także zamknięto przedmiotowe postępowanie, które to uchybienie miało wpływ na treść zaskarżonego rozkazu personalnego, albowiem nie ulega wątpliwości, że w ciągu kilku godzin nie miał on realnej możliwości aktywnego udziału

w postępowaniu;

3. art. 8, 9, 54 § 1 w zw. z 55, a także 61 § 4, 79 kpa przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania skarżącego, bez należytego

i wyczerpującego informowania go o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania, a także przez zaniechanie wezwania go w sposób określony

w przepisach kpa, przy nie zajściu przesłanki "sprawy niecierpiącej zwłoki",

a w szczególności niewskazanie w jakiej sprawie oraz w jakim charakterze i w jakim celu zostaje wezwany (na co wskazuje brak dowodu w postaci chociażby notatki, że skarżącego poinformowano o w/w okolicznościach, czemu on sam zaprzecza), a także niewskazanie, czy może on złożyć wyjaśnienie lub zeznanie w formach określonych

w przepisach kpa.

II. prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, polegające na przyjęciu, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy zostały spełnione przesłanki do zastosowania tego przepisu, uzasadniające zwolnienie skarżącego ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby i w konsekwencji wydanie rozkazu noszącego cechy niedopuszczalnej prawnie dowolności, bez ustalenia i rozważenia okoliczności istotnych dla sprawy.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami

art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu

z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania

i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania.

W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy

w realiach faktycznych sprawy istniał ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego rozkazu personalnego.

W myśl powołanego przepisu, policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny (interes służby) przeważa nad słusznym interesem strony.

Rozkaz personalny wydany na podstawie powyższego przepisu ma charakter fakultatywny i podejmowany jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie akt

o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 kpa, powinność uwzględnienia interesu społecznego

i słusznego interesu strony. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych dotyczących realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "ważny interes służby" jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie - może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 kwietnia 1994 r., sygn. akt

II SA 426/99 (publ. LEX nr 47389) wyraził pogląd, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie przesłanka zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. Nie ulega wątpliwości, że zwrot "ważny interes służby" należy odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Osoby te muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo.

"Poszlaka" w języku polskim to podejrzenie, przesłanka przemawiająca za określoną interpretacją jakiegoś zjawiska czy jakiejś sytuacji, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać - nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego, jak i prywatnego. Utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii nie powoduje wyłącznie karalność danej osoby. Taki skutek może wywoływać także znalezienie się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Zatem podejrzenie o popełnienie przestępstwa świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby publicznej (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2318/13, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanym przymiotem, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja niewątpliwie wpływa demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa.

W kontrolowanej sprawie trafnie organy orzekające uznały, iż sam fakt ucieczki skarżącego z miejsca zdarzenia drogowego z udziałem samochodu do niego należącego, stawianie czynnego oporu podczas zatrzymania przez innego policjanta, co skutkowało zastosowaniem środków przymusu bezpośredniego, odmowa poddania się badaniu stanu trzeźwości urządzeniem Alco-Sensor (którego późniejszy wynik wykazał [...] g/l), odmowa wskazania osoby kierującej jego samochodem, jak i odmowa podpisania protokołów z pobrania materiałów dowodowych do sprawy oraz odmowa składania zeznań stanowią wystarczającą przesłankę do stwierdzenia, że skarżący poprzez swoje własne zachowanie, utracił przymiot nieskazitelności charakteru, a tym samym nie powinien dalej pełnić służby w Policji.

Takie zachowanie policjanta, w szczególności pełniącego wówczas służbę

w Wydziale Ruchu Drogowego zasługuje na szczególne napiętnowanie, albowiem świadczy o całkowitym lekceważeniu obowiązujących norm prawnych oraz lekceważeniu formacji, w której służy. Również fakt zatrzymania do dyspozycji organu ścigania oraz stosowania środków przymusu bezpośredniego w sposób oczywisty dezawuują skarżącego, pozbawiając go przymiotu nieposzlakowanej opinii.

W ocenie Sądu przedmiotowy przypadek wypełnia znamiona "ważnego interesu służby" zawartego w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Podkreślenia wymaga, iż funkcjonariusze Policji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami

o działania sprzeczne z prawem. Podejrzenie funkcjonariusza o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia

2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10, publ. LEX nr 821111). Jak wskazał również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 2014r. sygn. akt I OSK 1034/13, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), dobro Policji i konieczność zapewnienia możliwości sprawnego realizowania powierzonych jej zadań wymagają, aby w gronie funkcjonariuszy znajdowały się osoby wolne od podejrzeń popełnienia przestępstw, zwłaszcza związanych z pełnioną służbą. Z tego względu interes policjanta trudno uznać za obiektywnie słuszny i mogący uzyskać przewagę nad potrzebą zapewnienia autorytetu Państwa, które realizuje Policja. Konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki Policji, jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), nie można postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej.

W świetle powyższego zaznaczyć również należy, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. W tym względzie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1738/07 (publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdzając, iż: "zwolnienie policjanta ze służby

w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym".

W kontrolowanej sprawie spełniona została również przesłanka określona w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Rozkaz personalny organu I instancji został poprzedzony wystąpieniem do Zarządu Terenowego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy Powiatowej Policji

w G. w kwestii zwolnienia skarżącego ze służby. Przy czym zaznaczyć należy, że stanowisko ww. organizacji w odniesieniu do zwolnienia policjanta ze służby nie ma mocy wiążącej.

Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżony rozkaz personalny, utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji z dnia [...] grudnia 2015 r. należy uznać za zgodny z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem dowolności w podjętym rozstrzygnięciu. Organ zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętego rozstrzygnięcia. Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącego podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.