Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 3872/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 49 § 1, art. 58 § 1 pkt 3, art. 230
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 738/14 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 30 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II FSK 3872/14

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 738/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 30 maja 2014 r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.

Z uzasadnienia Sądu pierwszej instancji wynika, że w dniu 18 lipca 2014 r. Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zarządził wezwanie skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 11 sierpnia 2014 r.

W dniu 11 sierpnia 2014 r. skarżący złożył w siedzibie organu odwoławczego pismo z dnia 8 sierpnia 2014 r., w którym podał wartość przedmiotu zaskarżenia. Pismo to organ odwoławczy przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach przy piśmie datowanym na dzień 26 sierpnia 2014 r. i w tym dniu wniesionym.

W zaskarżonym postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podniósł, że skarga podlega odrzuceniu na skutek niewykonania w terminie wezwania do uzupełnienia jej braku formalnego. Sąd wskazał, że skarga na decyzję utrzymującą w mocy decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego, a więc należności pieniężnej, powinna zawierać wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W przeciwnym razie dotknięta jest brakiem formalnym, który podlega uzupełnieniu na podstawie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie skarżący otrzymał takie wezwanie w dniu 11 sierpnia 2014 r., a zatem powinien je wykonać najpóźniej w poniedziałek 18 sierpnia 2014 r., czego nie uczynił. Sąd podniósł przy tym, że w dniu 11 sierpnia 2014 r. skarżący podjął czynności zmierzające do uzupełnienia braku formalnego skargi, jednakże pismo, które wówczas złożył w siedzibie organu odwoławczego, powinno zostać wniesione bezpośrednio do sądu. Sąd stwierdził, że w takim przypadku o zachowaniu terminu do wniesienia pisma decyduje data jego nadania przez organ odwoławczy na adres właściwego sądu, powołując się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że pismo zawierające wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia zostało wniesione w dniu 26 sierpnia 2014 r., a więc po upływie terminu do dokonania tej czynności, w związku z czym Sąd skargę odrzucił.

W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył ww. postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi pomimo, iż strona skarżąca uzupełniła ją w wyznaczonym terminie i czynności uzupełnienia nadał bieg urzędowy. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie skargi do merytorycznego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 p.p.s.a., które w rozpoznawanej sprawie nie występują.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesiony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jest niezasadny.

Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem pobiera się wpis stosunkowy lub wpis stały. Zgodnie z art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Do obowiązków sądu rozstrzygającego daną sprawę należy właściwe określenie i pobranie wpisów sądowych. Przy ustalaniu wysokości wpisu sąd w pierwszej kolejności musi rozstrzygnąć, czy należny jest wpis stały czy stosunkowy. W przypadku wpisu stosunkowego sąd następnie oblicza jego wysokość uzależnioną od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem, a wysokość wpisu stałego jest wprost określona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z poglądem wyrażonym w postanowieniu powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2008 r., sygn. akt I GSK 2039/06 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zwana dalej: CBOSA), który Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela, niewskazanie w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia na wezwanie przewodniczącego wydziału sądu administracyjnego o uzupełnienie braku formalnego skargi w terminie określonym w art. 49 § 1 p.p.s.a. jest obwarowane rygorem odrzucenia skargi, określonym w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Rygor ten dochodzi do skutku, jeżeli strona nie zastosowała się do doręczonego jej wezwania.

Przypomnieć należy, że w dniu 18 lipca 2014 r. Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zarządził wezwanie skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 11 sierpnia 2014 r. skarżący złożył w siedzibie organu odwoławczego pismo, w którym podał wartość przedmiotu zaskarżenia. Organ odwoławczy przekazał to pismo Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach przy piśmie datowanym na dzień 26 sierpnia 2014 r. i w tym dniu wniesionym.

Wskazać trzeba, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, zgodnie z którym w przypadku złożenia przez skarżącego skargi do sądu lub organu niewłaściwego (w tym do organu pierwszej instancji), sąd lub organ powinien przesłać ją właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania biegu. W tej sytuacji o zachowaniu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd lub organ niewłaściwy w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej (por.: postanowienia NSA: z dn. 27 lutego 2009 r. sygn. akt I FSK 1597/08, z dn. 12 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1918/08, z dn. 11 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 234/09 czy z dn. 10 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1433/07, CBOSA).

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pogląd ten należy odnieść do sytuacji, gdy pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie sądu do uzupełnienia braków formalnych zostaje wniesione do organu, którego decyzja jest przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że o dacie zachowania terminu wyznaczonego wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych decyduje – w przypadku złożenia go organowi odwoławczemu – data nadania tego pisma przez ten organ na adres właściwego sądu. Podnieść trzeba, że sformułowanie wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia było jasne i precyzyjne i chociaż nie wskazano w nim wprost, że pismo uzupełniające brak formalny należy wnieść bezpośrednio do sądu, to całokształt jego treści wskazywał na to w sposób oczywisty (w nagłówku wezwania, w lewej części pisma, podano bowiem adres Sądu, nigdzie nie podano natomiast adresu organu), sugeruje to również okoliczność wystosowania wezwania do uzupełnienia braków formalnych przez Sąd właśnie, nie zaś przez organ.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zasadnie – w związku z nieuzupełnieniem braku formalnego w wyznaczonym terminie – skargę odrzucił. Organ odwoławczy przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie przy piśmie datowanym na dzień 26 sierpnia 2014 r. i w tym dniu wniesionym, gdy wezwanie do uzupełnienia braków formalnych doręczono skarżącej w dniu 11 sierpnia 2014 r. – termin upłynął więc w dniu 18 sierpnia 2014 r.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną stosownie do art. 184 oraz art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a.