Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 132/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Hanna Raszkowska Tadeusz Lipiński (spr.) Katarzyna Matczak Krzysztof Parciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2005 r. sprawy ze skargi P. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 grudnia 2004 r., Nr "[...]" w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji z dnia 23 września 2004 r.; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz P. N. kwotę 500,- (pięćset) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta, po rozpatrzeniu wniosku Zakładu A s.c. M. B. i E. W. w O., decyzją z dnia 23 września 2004 roku, znak "[...]" ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i zmianie sposobu użytkowania Zakładu A przy A. w O.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł P. N., właściciel sąsiedniej działki. W uzasadnieniu podniósł, że jego działka jest zabudowana domem jednorodzinnym w zabudowie szeregowej, oddalonym 3 metry od granicy działki Zakładu A i posiadającym otwory okienne od strony przedmiotowego Zakładu. Zwrócił uwagę, że rozbudowa Zakładu A zwiększy zaciemnienie jego domu, a wybudowanie wysokich budynków na całej granicy posesji spowoduje powstanie przeciągów. Ponadto powiększenie magazynów mąki będzie związane z większymi dostawami towarów przez samochody ciężarowe, co spowoduje zwiększenie natężenia hałasu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 grudnia 2004 roku, znak "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zamierzona inwestycja spełnia wymogi określone w art. 61 ust. l pkt 1-5 Ustawy z 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), co wynika z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto do projektu budowlanego będzie dołączona analiza nasłonecznienia działki skarżącego na granicy z działką inwestora uwzględniająca zabudowę istniejącą oraz zabudowę projektowaną.

Organ wyjaśnił, że zarówno na etapie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, jak i na etapie uzyskania pozwolenia na budowę są uwzględniane interesy osób trzecich. Jednakże w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa się jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji, natomiast dokładne usytuowanie obiektu budowlanego musi być pozostawione organom wydającym pozwolenie na budowę. Dlatego zgodność inwestycji z warunkami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) będzie rozpatrywana dopiero przy wydawaniu pozwolenia na budowę.

Na powyższą decyzję P. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że została wydana niezgodnie z § l pkt l Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588) poprzez zaniechanie określenia linii zabudowy w stosunku do granicy z działką skarżącego.

Skarżący podniósł, że dopuszczenie możliwości zabudowy na granicy z jego działką w odległości 3 metrów od ściany budynku mieszkalnego posiadającej okna, z powodu rozmiarów działki inwestora i technologii produkcji, nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Podkreślił, że zaskarżona decyzja sankcjonuje wadliwy charakter istniejącej zabudowy na granicy działki inwestora. Jego zdaniem, ta zabudowa powstała w wyniku samowoli budowlanej, gdyż przepisy prawa budowlanego nie dopuszczały możliwości budowy na granicy działki.

Skarżący zwrócił uwagę, że do projektu budowlanego ma zostać dołączona analiza nasłonecznienia, jednak przy takiej odległości pomiędzy budynkami wymagania określone w § 12 i 13 oraz § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie zostaną spełnione.

Ponadto wielkość produkcji została określona jako wyroby piekarnicze 600 ton/rok, a cukierniczych 50 ton/rok. Razem daje to 650 ton/rok, a to nakłada na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ podniósł, że niezasadny jest zarzut konieczności przedłożenia przez inwestora raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, gdyż zgodnie z § 3 ust. l pkt 83 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573), sporządzenia takiego raportu mogą wymagać instalacje do produkcji wyrobów cukierniczych o zdolności produkcyjnej nie niższej niż 50 ton rocznie. Natomiast inwestor określił wielkość produkcji wyrobów cukierniczych do 50 ton rocznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 54 w zw. z art. 64 ust. l Ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, póz. 717 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy określa rodzaj inwestycji, linie rozgraniczające teren inwestycji, a także warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie m.in. ochrony środowiska i zdrowia ludzi (na mocy art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. l cyt. ustawy).

Z kolei na podstawie obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji § 3 ust. l pkt 9 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 179, poz. 1490) instalacje do produkcji wyrobów cukierniczych lub syropów, o zdolności produkcyjnej nie niższej niż 50 ton rocznie mogły wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Również w obecnie obowiązującym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, póz. 2573) tego typu instalacje mogą wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (§ 3 ust. l pkt 83 cyt. rozporządzenia).

W zaskarżonej decyzji organ nie określił warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów dotyczących ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Rozstrzygając sprawę organ oparł się na informacji podanej przez inwestora, który określił wielkość produkcji wyrobów cukierniczych do 50 ton rocznie. Jednakże nie zostało wyjaśnione, czy instalacja do produkcji tych wyrobów posiada zdolność produkcyjną nie wyższą niż 50 ton rocznie. Brak wyjaśnienia tych okoliczności nie pozwala stwierdzić, czy dane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym, czy należy sporządzić raport o oddziaływaniu na środowisko.

Podkreślić należy, że przy określeniu wielkości produkcji wyrobów cukierniczych- do 50 ton rocznie nie było bezwzględnej potrzeby i obowiązku sporządzania raportu oddziaływania na środowisko, gdyż przepis przewiduje jedynie możliwość sporządzenia takiego raportu. Jednak w przypadku odstąpienia od sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko należało w decyzji wyjaśnić dlaczego odstąpiono od sporządzania raportu, natomiast organy obu instancji kwestię tę pominęły zupełnym milczeniem jakby jej w ogóle nie dostrzegając. Dopiero w odpowiedzi na skargę samorządowe kolegium odwoławcze stwierdziło, iż raport nie był wymagany, nie jest to jednak stanowisko słuszne gdyż pojęcia " do 50 ton rocznie" i " nie niższej niż 50 ton rocznie" zazębiają się ze sobą na wielkości 50 ton.

Natomiast pozostałe zarzuty podnoszone przez stronę skarżącą nie zasługują na uwzględnienie.

Skarżący stwierdził, że dopuszczenie możliwości zabudowy na granicy z jego działką w odległości 3 metrów od ściany budynku mieszkalnego posiadającej okna, z powodu rozmiarów działki inwestora i technologii produkcji, nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Tymczasem zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) dopuszcza się sytuowanie ściany budynku, w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, bezpośrednio przy granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. l pkt 2 cyt. rozporządzenia, ze względu na rozmiary działki. Zatem przepisy dopuszczają możliwość usytuowania budynku przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli ze względu na rozmiary działki nie jest możliwe zachowanie odległości określonych przepisami prawa.

Również bezpodstawny jest zarzut dotyczący wydana zaskarżonej decyzji niezgodnie z § l pkt l rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588) poprzez zaniechanie określenia linii zabudowy w stosunku do granicy z działką skarżącego. Powyższe rozporządzenie określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących ustalania m.in. linii zabudowy. Zgodnie z § 4 ust. l cyt. rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przedmiotowej sprawie bez zmian pozostała istniejąca linia zabudowy wzdłuż A i ul. W., natomiast na zapleczu posesji linia ta nie podlega wyznaczeniu.

Skarżący podnosi, że przy odległości wynoszącej 3 metry pomiędzy budynkami wymagania dotyczące naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz bezpieczeństwa pożarowego, określone w § 13 i § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie zostaną spełnione. Jednak opinie te nie zostały jeszcze potwierdzone i przed wykonaniem analizy nasłonecznienia nie można zakładać, że planowana rozbudowa Zakładu A nie będzie spełniać wymogów określonych w przedmiotowym rozporządzeniu. Dopiero po jej wykonaniu organ będzie mógł stwierdzić, czy zamierzona inwestycja spełnia warunki określone przepisami prawa i czy pozwolenie na budowę może zostać wydane.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 145 § l pkt l lit c Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i na podstawie art. 152 orzekł, że nie może być ona wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz w oparciu o art. 200 tej ustawy zasądził na rzecz skarżącego poniesione przez niego koszty postępowania sądowego.