Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1526/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 60 ust 1,53 ust 4 pkt 8, ust 5c
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art 7,77 par 1, 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2014 r. sprawy ze skargi D.O. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] stycznia 2014 r. o odmowie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i budynku garażowo-gospodarczego na działce ew. o nr [...], akr. 2, obręb P., gmina P..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż Burmistrz Miasta i Gminy P. pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. wystąpił w trybie art. 60 ust.1 w w. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie warunków zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. Organ I instancji odmawiając postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, wskazał, że działka inwestora znajduje się na w granicach Parku Krajobrazowego P., na terenie którego obowiązują zakazy zawarte w uchwale nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2013 r. w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego P. (Dz. Urz. Woj.[...]. poz. [..]).

Zdaniem RDOŚ planowana inwestycja przewidziana do realizacji na działce inwestora naruszy zakazy wymienione w § 5 ust.1 pkt 7 i 8 powołanej uchwały- tj. zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych oraz zakaz likwidowania, zasypywania i przekształcania zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno-błotnych. Generalny Inspektor Ochrony Środowiska, rozpatrując zażalenie D. O., w pierwszej kolejności stwierdził, że zostało ono złożone z zachowaniem 7 dniowego terminu do jego wniesienia. Stwierdził również, iż wbrew zarzutom strony, postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane z zachowaniem terminu określonego w art. 53 ust. 3c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym regionalny dyrektor ochrony środowiska dokonuje uzgodnienia w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji. Pismo Burmistrza Miasta i Gminy P. wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu [...] grudnia 2013 r., zatem termin do uzgodnienia upływał w dniu [...] stycznia 2014 r., taką też datę nosi zaskarżone postanowienie, a ze znajdującego się na nim datownika Urzędu Pocztowego wynika, że tego samego dnia zostało wysłane.

Organ odwoławczy wskazał, że działka nr [...], akr. Nr 2, obręb P., gm. P., położona jest w granicach Parku Krajobrazowego P. oraz w granicach obszaru Natura 2000 Ostoja koło P. ( [...]). Park ten funkcjonuje w oparciu o uchwałę Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2013 r. w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego, zgodnie z którą na jego terenie obowiązują zakazy określone w § 5 ust. 1, w tym zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych ( pkt 6), zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych ( pkt 7) oraz zakaz likwidowania, zasypywania i przekształcania zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno-błotnych ( pkt 8). Przedmiotowa działka, jak wynika załącznika graficznego do projektu decyzji oraz map geoportalu, od strony północnej sąsiaduje z działką nr [...] ( droga publiczna), za którą położona jest działka nr [...], na której znajduje się zbiornik wodny. Zbiornik ten widnieje na kopii mapy ewidencyjnej, stanowiącej załącznik do projektu decyzji, jak i na ortomapach i mapach topograficznych na portalu GUGiK. Północna granica tej działki znajduje się w odległości ok. 28 m od ww. zbiornika, natomiast jej południowa granica w odległości 84 m, tym samym cała działka znajduje się w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej zbiornika położonego na działce nr [...], a więc w pasie w którym obowiązuje zakaz budowania nowych obiektów budowlanych. Zakaz ten nie dotyczy obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, jednakże planowana inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego nie spełnia powyższego kryterium dla odstępstwa od ww. zakazu. Realizacja zabudowy zgodnie przedstawionym projektem decyzji o warunkach zabudowy jest sprzeczna § 5 ust. 1 pkt 7 uchwały w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego P.. Odnosząc się do zarzutu żalącego, że przedmiotowy zbiornik wodny jest niewielkim sztucznie utworzonym zbiornikiem, który nie ma znaczenia dla ochrony Parku, organ odwoławczy wyjaśnił, że pojęcie "inne zbiorniki wodne" obejmuje inne niż jeziora, zbiorniki wodne, zarówno naturalne, jak i sztuczne. Zbiorniki wodne to np. stawy, sadzawki, wyrobiska, na ogół o niewielkiej powierzchni ( do kilka arów), często porośnięte częściowo albo całkowicie roślinnością, pełniące ważną funkcję w ekosystemach przyrodniczych, tworząc warunki do życia dla wielu gatunków zwierząt i roślin, zwiększając przy tym różnorodność biologiczną. Nie ma więc dla przedmiotowej sprawy znaczenia, że wskazany zbiornik jest zbiornikiem sztucznym. Za bezzasadny organ odwoławczy zarzut strony, że organ I instancji kwalifikując teren działki jako chronione obszary wodno-błotne jedynie na podstawie treści projektu decyzji, bez dokonania szczegółowej analizy, naruszył art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Stanowisko organu I instancji opiera się na dokumentacji sporządzonej przez uprawnionego urbanistę w oparciu o przeprowadzone oględziny terenu. Strona nie kwestionuje ustaleń faktycznych, a jedynie możliwość naruszenia przepisów poprzez zniszczenie obszaru wodno-błotnego. Organ stwierdził, iż ze względu na znaczny spadek terenu nie jest możliwa realizacja przedmiotowej inwestycji bez przeprowadzenia robót odwadniających, których celem byłoby osuszenie terenu, lub robót ziemnych, których celem byłoby podwyższenie poziomu gruntów. Na możliwość tego typu działań wskazuje pkt 3.1 lit. f projektu decyzji o warunkach zabudowy. W takim przypadku doszłoby do naruszenia zakazu zmiany stosunków wodnych ( § 5 ust.1 pkt 6 ) a także zakazu likwidowania, zasypywania i przekształcania obszarów wodno-błotnych ( § 5 ust.1 pkt 8). Organ przy tym zauważył, że naruszenie powyższych zakazów wymagałoby potwierdzenia stosowną ekspertyzą bądź opinią biegłego, a także wizją w terenie, jednakże nie jest to konieczne z uwagi na bezsprzeczne naruszenie zakazu określonego w § 5 ust.1 pkt 7 uchwały w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego P.. Organ odwoławczy stwierdził, iż nie jest możliwe zastosowanie żadnego z odstępstw od ww. zakazów określonych w art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którym zakazy na terenie Parku nie dotyczą: 1) wykonania zadań wynikających z planu ochrony; 2) wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa; 3) prowadzenia akcji ratowniczej; 4) realizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.). Powyższe wynika wprost z charakteru planowanej do realizacji inwestycji. W związku z tym, że planowane przedsięwzięcie bezsprzecznie narusza zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt 7 uchwały oraz nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od tego zakazu, to zaskarżone postanowienie organu I instancji należało utrzymać w mocy. Jednocześnie organ wskazał, iż z uwagi na powyższe odstąpił od rozpatrywania czy rzeczona inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 Ostoja koło P. ( PLH [...]). Jak podkreślił GIOŚ, rolą organów w niniejszej sprawie jest dokonanie oceny warunków realizacji planowanej inwestycji, w tym jej dopuszczalności na podstawie obowiązujących przepisów prawa i zgromadzonego materiału dowodowego, nie zaś przez pryzmat istniejących już inwestycji o tym samym charakterze, niezależnie od tego czy są one legalne. Skarżący nie może oczekiwać pozytywnego rozstrzygnięcia, z tego z tego względu, iż dla przedmiotowej inwestycji wydano wcześniej pozytywne decyzje o warunkach zabudowy. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego ograniczenia prawa własności organ wyjaśnił, iż wprawdzie brak uzgodnienia inwestycji pociąga za sobą skutek w postaci daleko idącego ograniczenia prawa własności, to jednak jest to dopuszczalne, albowiem wystarczającą podstawą stanowią przepisy ustawy o ochronie przyrody – Konstytucja RP daje bowiem ustawodawcy kompetencje do ograniczania w uzasadnionym zakresie prawa własności.

W skardze na powyższe postanowienie D. O. wniósł o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając: 1) wydanie postanowienia z naruszeniem terminu wynikającego z art. 53 ust.5 c) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) naruszenie art. 7, 77 § 1, 80, 106 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a., 3) naruszenie § 5 ust. 1 pkt 7 uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2013 r. w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego P. poprzez ich niewłaściwą wykładnię. Zdaniem skarżącego postanowienie organu I instancji zostało wydane z naruszeniem art. 106 § 3 k.p.a., zgodnie z którym organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin. Zgodnie z art. 53 ust. 4c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym niewyrażenie stanowiska z terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, o której mowa w art. 51 ust.1 przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji. Zdaniem skarżącego z powyższych przepisów wynika, że termin 21 dni na uzgodnienie jest terminem, w którym organ ma przedstawić organowi głównemu swoje stanowisko, nie zaś terminem, w którym ma wydać postanowienie lub nadać je przesyłką. Z akt sprawy wynika, że wniosek o uzgodnienie został doręczony organowi I instancji w dniu [...] grudnia 2013 r., zaś głównemu organowi zostało doręczone w dniu [...] stycznia 2014 r., a więc z przekroczeniem 21 dniowego terminu przewidzianego na dokonanie uzgodnienia. W dalszych motywach skargi, skarżący podniósł, iż organ zaniechał wyjaśnienia, jakie są ustawowe przesłanki zakwalifikowania danego obszaru, jako podlegającego ochronie obszaru wodno-błotnego, wobec tego sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, tym samym został naruszony art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Zdaniem skarżącego organu obu instancji dokonały błędnej interpretacji § 5 ust.1 pkt 7 uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2013 r., gdyż organy nie badając rodzaju, wielkości ani znaczenia sztucznego zbiornika wodnego bezzasadnie uznały, że realizacja inwestycji spowoduje naruszenie zakazu wynikającego z przepisów uchwały. Zbiornik wodny jest niewielkim sztucznie utworzonym zbiornikiem, który - zdaniem skarżącego – pozostaje bez znaczenia dla celów ochrony Parku Krajobrazowego P.. Postanowienie organu I instancji narusza art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 180 k.p.a., gdyż nie spełnia warunków w nich określonych. Skarżący podniósł, iż w wyniku braku zgody na planowaną inwestycję nie może korzystać ze swojej nieruchomości i wykonywać prawa własności, zatem przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia nie dokonano wyważenia interesu strony i interesu społecznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

W rozpoznawanej nie jest sporne, że nieruchomość objęta projektem decyzji o warunkach zabudowy przedłożonym do uzgodnienia organom ochrony środowiska przez Burmistrza Miasta i Gminy P. położona jest w granicach Parku Krajobrazowego P. oraz w granicach obszaru natura 2000 Ostoja koło P.. Na obszarze tym obowiązują przepisy uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] (Dz. Urz. Wojew. [...]. Poz. [...]), a także przepisy ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. ( Dz. U. nr 92, poz. 880 ze zm.). W odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie ustawy o ochronie przyrody przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidują obowiązek przeprowadzenia procedury uzgodnieniowej określonej w art. 53 ust. 4 pkt 7 i 8 w zw. z art. 64 ust.1 tej ustawy. Stosownie do art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej jako ustawa) decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4. W niniejszej sprawie decyzja o warunkach zabudowy wymagała uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska z uwagi na objęcie obszaru, na którym znajduje się projektowana inwestycja, ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., po otrzymaniu w dniu [...] grudnia 2013 r. wniosku Burmistrza Miasta i Gminy P. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. powołując się na art. 53 ust. 4 pkt 8 i art. 60 ust. 1 ustawy odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Art. 53 ust. 5c ustawy przewiduje 21 - dniowy termin na zajęcie stanowiska przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Z przepisu tego wynika, że termin ten jest terminem zawitym, co oznacza, że postanowienie organu uzgadniającego powinno zapaść w trakcie trwania tego terminu bez możliwości jego wydłużenia, czy też przywrócenia ze względu na konieczność dokonania niezbędnych czynności wyjaśniających. Zamieszczenie bezpośrednio w powołanym wyżej przepisie regulacji szczegółowej w zakresie terminu na uzgodnienie ( 21 dni ) przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska wyłącza stosowanie w tym zakresie postanowień art. 106 k.p.a., a konkretnie § 3 i § 4 tego przepisu (por. wyroki NSA: z dnia 21 maja 2013 r., sygn. II OSK 169/12, z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 798/12, z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1043/12, publ.www.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż zarzuty skargi naruszenia art. 53 ust.5c ustawy nie znajdują żadnego uzasadnienia, bowiem postanowienie organu I instancji zostało wydane z zachowaniem 21 dniowego terminu do uzgodnienia. Z akt administracyjnych sprawy wynika w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, że wniosek o uzgodnienie wpłynął do organu uzgodnieniowego pierwszej instancji w dniu [...] grudnia 2013 r., zatem termin 21 dni upływał w dniu [...] stycznia 2014 r. Postanowienie organu pierwszej instancji nosi datę sporządzenia [...] stycznia 2014 r., zaś ze znajdującej się w aktach dokumentacji nadawczej wynika, że w tym samym dniu zostało one nadane w Placówce Pocztowej P. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru do wszystkich stron postępowania, w tym do skarżącego. Organy obu instancji odmawiając uzgodnienia uznały, że przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy nie zasługuje na pozytywne uzgodnienie, gdyż realizacja planowanej inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i budynku garażowo-gospodarczego na działce nr [...] doprowadziłaby do naruszenia zakazu, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 7 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2013 r. w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego P.. Według treści tego przepisu prawodawca na obszarze tym wprowadził zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szarości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. W okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy z takim stanowiskiem organów obu instancji należy się zgodzić. Z akt administracyjnych sprawy, w tym w szczególności z załącznika graficznego do projektu decyzji o warunkach zabudowy, mapy sytuacyjno-wysokościowej i mapy topograficznej jednoznacznie bowiem wynika, że przedmiotowa działka skarżącego w całości położona w pasie 100 m od linii brzegowej zbiornika wodnego oznaczonego symbolem Ws, położonego na sąsiedniej działce o nr ew. [...]. W stosunku do inwestycji planowanej przez skarżącego do realizacji na tej działce nie mają zastosowania wyjątki określone ww. § 5 ust.1 pkt 7 uchwały, gdyż nie budzi wątpliwości, że budynek mieszkalny nie stanowi urządzenia wodnego, jak też obiektu służącego prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Podzielić należy również stwierdzenie organów orzekających, iż w przypadku tej konkretnej inwestycji nie zachodzą podstawy do zastosowania odstępstw od tego zakazu określonych w art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, gdyż zgodnie z wolą ustawodawcy zakazy na terenie Parku Krajobrazowego nie mają zastosowania tylko w przypadku wykonywania zadań wynikający z planu ochrony, jak i na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, jak też realizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Planowana przez skarżącego inwestycja nie spełnia wymienionych wyżej przesłanek wyłączających zakaz budowy obiektu budowlanego w pasie 100 m, w tym konkretnym przypadku od linii zbiornika wodnego ( Ws) zlokalizowanego na działce nr ew. [...]. Z treści skargi wynika, że skarżący nie kwestionuje, że jego działka nr [...], na której planuje budowę dwóch obiektów budowlanych ( domu mieszkalnego i budynku garażowo-gospodarczego) położona jest w pasie 100 metrów od zbiornika wodnego znajdującego się na działce nr [...], natomiast zarzuca organom uzgadniającym, że dokonały błędnej wykładni § 5 ust. 1 pkt 7 uchwały ponieważ nie zbadały wielkości ani znaczenia tego sztucznie utworzonego zbiornika, a który jego zdaniem pozostaje bez znaczenia dla ochrony Parku Krajobrazowego. Odniesieniu do tak postawionego zarzutu wyjaśnić należy, że powołana wyżej uchwała Sejmiku Województwa [...] nie wprowadziła żadnych regulacji w zakresie rozróżnienia zbiorników wodnych występujących na terenie Parku Chronionego Krajobrazu P., to zaś oznacza, że prawodawca postanowił objąć ochroną wszelkie zbiorniki wodne występujące na terenie tego Parku, niezależnie od tego czy są to zbiorniki naturalne, czy też takimi nie są, jak i ze względu na to, jaka ich wielkość. Wobec tego, wbrew wywodom skarżącego, nie zachodziła potrzeba wyjaśniania przez organy uzgadniające jakiej wielkości jest przedmiotowy zbiornik sztuczny znajdujący się na sąsiedniej działce nr [...], jak też badania znaczenia tego zbiornika z punktu widzenia jego znaczenia dla celów ochrony Parku. W warunkach rozpoznawanej sprawy za nietrafny należy uznać zarzut skargi naruszenia art. 7, 77 § 1, 80, art. 106 i 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia przez organ jakie są ustawowe przesłanki zakwalifikowania danego obszaru jako podlegającego ochronie obszaru wodno-błotnego. Zauważyć należy, iż w uzasadnieniu zakażonego postanowienia wprawdzie organ stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że przedmiotowa działka inwestora położona jest na terenie, który podlega ochronie na mocy § 5 ust.1 pkt 6 i 8 ww. uchwały poprzez prowadzony zakaz zabudowy, to jednak okoliczności co do konieczności przeprowadzenia robót ziemnych polegających na podwyższeniu terenu działki, jak i robót odwadniających w celu jego osuszenia, wymagałyby przeprowadzenia dokładnego postępowania wyjaśniającego, co w tej konkretnej sprawie nie jest konieczne skoro zostało stwierdzone, że w stosunku do tej działki ma zastosowanie zakaz, o który mowa w pkt 7 § 5 ust. 1 uchwały i jednocześnie nie zachodzą podstawy do zastosowania od niego wyłączeń wynikających z tego przepisu uchwały oraz odstępstw od zakazów określonych w art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody.

W realiach rozpoznawanej sprawy nie można skutecznie zarzucić, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów materialnego i procesowego. Z analizy zaskarżonego postanowienia wynika, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stosownie do art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. rozpoznał sprawę z należytą starannością i wnikliwością na podstawie całokształtu materiału dowodowego W wydanym rozstrzygnięciu w sposób przekonywujący wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy rozpatrywaniu sprawy, tym samym wymogi z art. 126 w zw. z art. 124 i art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. zostały przez organ odwoławczy spełnione.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał skargę za niezasadną i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.