Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 64/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 2 i 4.
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 6 ust. 1, art. 7, art. 8.
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 15 ust. 2.
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania A. Z. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 4 600 złotych utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu [...] listopada 2006 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...] kierowany przez T. R., który wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy A. Z.. Na podstawie okazanej do kontroli wykresówki z dnia 3 listopada 2006 r. stwierdzono samowolną ingerencję w pracę tachografu polegającą na wyjęciu imiennej wykresówki kierowcy z tachografu z dnia 2 listopada 2006 r. oraz włożeniu nowej wykresówki z tą samą datą, bez wpisania danych kierowcy. Wyniki kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r., a w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami wszczęte postępowanie administracyjne, o czym zawiadomiony został A. Z..

Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na ww. karę pieniężną w wysokości 5 000 złotych, a decyzją z dnia [...].03.2007 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania A. Z. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] nałożył na A. Z. karę pieniężną w wysokości 4 600 złotych stwierdzając, że przedsiębiorca dopuścił się następujących naruszeń:

1. skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę,

2. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut,

3. przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę,

4. jednoczesne używanie kilku wykresówek przez kierowcę,

5. nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: wykresówka zapisywana była za długo.

Od decyzji z dnia [...] września 2010 r. A. Z. wniósł odwołanie stwierdzając w nim, że organ I instancji nie wskazał na czym ma polegać samowolna ingerencja w pracę urządzenia rejestrującego oraz kwestionując ustalenia organu I instancji w zakresie naruszenia norm z zakresu czasu pracy kierowcy oraz ingerowania przez kierowcę w urządzenie rejestrujące.

W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego – GITD ustalił, że:

1. analiza zapisów wykresówek kierowcy T. R. z dni 03-06.11.2006 r. wykazała, iż o godzinie 04:10 dnia 03.11.2006 r. kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 2 godziny i 50 minut nieprzerwanego odpoczynku w godzinach 06:25 a 09:25 dnia 03.11.2006 r. Powyższe oznacza, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 6 godzin z wymaganego 9 - godzinnego dziennego czasu odpoczynku, czym naruszył art. 8 ust. 1 – 5 i rozporządzenia Rady (WE) nr 561/2006, co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 1 100 złotych na podstawie lp. 10.2 lit. a i b załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125 poz. 874) dalej utd.

2. analizy zapisów wykresówek kierowcy T. R. z dnia 03.11.2006 r. wykazała przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy o 3 godziny, do którego doszło pomiędzy godziną 22:50 a godziną 23:05 dnia 03.11.2006 r. kiedy to kierowca prowadził pojazd przez 7 godzin i 30 minut bez wymaganej 45 - minutowej przerwy. Powyższym naruszony został art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 561/2006, co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 1 150 złotych na podstawie lp. 10.3 lit. a i b załącznika do utd.

3. analiza zapisów wykresówek kierowcy T. R. z dni 03-06.11.2006 r. wykazała, że kierowca prowadził pojazd od godziny 04:10 dnia 03.11.2006 r. do godziny 07:30 dnia 04.11.2006 r. W okresie tym czas jazdy dziennej wyniósł 15 godzin i 30 minut, co oznacza przekroczenie czasu jazdy dziennej o 5 godzin i 30 minut w 10-godzinnej normie czasu pracy. Powyższe zaś narusza art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 561/2006 oraz skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 1 150 złotych na podstawie lp. 10.4 lit. a i b załącznika do utd.

4. analiza zapisów wykresówek kierowcy T. R. z dni 03-06.11.2006 r. wykazała, że kierowca używał jednocześnie dwóch wykresówek. Pierwsza wykresówka określona za dni 03-06.11.2006 r. została wyjęta z tachografu o godzinie 19:00 dnia 03.11.2006 r. i włożona do tachografu w miejsce przeznaczenia drugiej wykresówki dla drugiego kierowcy. Tym samym na wykresówce tej w okresie od godz. 19:00 do godz. 04:10 rejestrowany był odpoczynek. Druga wykresówka została włożona do tachografu o godz. 19:00 i na wykresówce tej w okresie od godz. 19:20 do 03:35 kierowca rejestrował prowadzenie pojazdu. Powyższe działanie narusza art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz skutkuje nałożeniem kary pieniężnej na podstawie lp. 11.4. ust. 6 załącznika do utd. w wysokości 1000 złotych.

5. analiza zapisów wykresówki kierowcy T. R. za dni 03-06.11.2006 r. wykazała, że wykresówka była zbyt długo zapisywana poprzez co nastąpiło pokrycie zapisów w okresie od godz. 04:10 do 19:00. Powyższe narusza art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w zw. z art. 26 ust. 4 ww. rozporządzenia, co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 200 złotych na podstawie lp. 11.2 ust. 2 załącznika do utd.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] listopada 2010 roku wniósł A. Z. zarzucając jej błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcie organu polegający na przyjęciu, że skarżący naruszył art. 92 ust. 1 i 4 w zw. z lp. 10.2 lit. a i b załącznika do utd. - tj. skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą godzinę, podczas gdy jego zdaniem naruszenia tego się nie dopuścił, a w konsekwencji i naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, określenie, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zobowiązanie organu do przedłożenia do akt sprawy wszelkiej dokumentacji w szczególności "wykresówek", będących w posiadaniu organu, dotyczącej przedmiotowej sprawy.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął przytoczone zarzuty, stwierdzając m. in., że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] września 2010 roku została wydana w warunkach funkcjonowania w obrocie prawnym prawomocnej decyzji z dnia [...] marca 2007 roku uchylajacej w całości decyzję organu pierwszej instancji nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.000,00 zł, co narusza art. 269 k.p.a. Ww. podniósł również, że organ I instancji obok naruszenia przepisu art. 269 k.p.a. przy wydawaniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2010 roku utrzymanej w mocy przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie decyzją z dnia [...] listopada 2010 roku wydanej w sprawie o sygn. akt: [...] naruszył także przepisy art. 145 k.p.a., gdyż po ponad trzech latach wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną pomimo nie wystąpienia żadnej z przesłanek uprawniających organ do wznowienia postępowania.

Ponadto skarżący podniósł, że z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika, by doszło do stwierdzonych przez organy naruszeń. W protokole kontrolnym ustalono "( ...) samowolną ingerencję w pracę urządzenie rejestrującego" bez wskazania na czym miałaby ona polegać. Z tego względu, zdaniem skarżącego trudno przyjmować, że tak ogólne stwierdzenie może stanowić podstawę do nałożenia kary na niego. W jego ocenie z odczytu wykresówek wynika jasno, iż pojazd pozostawiony dnia 3 listopada 2006 roku nie wykonywał pracy, ponieważ kilometry z wykresówki z dnia 3 listopada 2006 roku zgadzają się z kilometrami wyjazdu pojazdu z dnia 6 listopada 2006 roku. Tym samym kierujący pojazdem w żaden sposób nie naruszył przepisów, które stanowią podstawę nałożenia kary pieniężnej w decyzji z dnia [...] września 2010 roku utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, bowiem kierujący pojazdem samowolnie i samodzielnie nie ingerował w urządzenie rejestrujące, a tym samym nie mógł on naruszyć czasu pracy (jazdy) ponieważ powrócił on do siedziby firmy skontrolowanym w dniu [...] listopada 2006 roku samochodem wraz z naczepą w dniu 3 listopada 2006 roku i miał on czas wolny od pracy do 6 listopada 2006 roku, co zostało zarejestrowane na wykresówce. Kierowca jedynie w dniu 6 listopada 2006 roku przez zapomnienie nie podpisał przez siebie wykresówki, ale nie stanowiło to naruszenia przepisów o czym stanowi decyzja z dnia [...] marca 2007 roku. Ponadto kierowca złożył też w tej sprawie wyjaśnienia, z której to czynności sporządzono protokół. Dlatego też czas pracy kierowcy ani liczba przejechanych kilometrów nie została sfałszowana, bowiem stan końcowy ilości przejechanych kilometrów w dniu zakończenia pracy dnia 3 listopada 2006 roku był zgodny ze stanem początkowym z dnia 6 listopada 2006 roku.

Z uwagi na powyższe zdaniem skarżącego nałożona kara pieniężna jest rażąco wygórowana w stosunku do naruszeń, których nie było. W protokole kontrolnym kontrolujący wskazał, że nieprawidłowości odnoszą się do wykresówki z dnia 3 listopada 2006 roku, gdzie pojazd nie znajdował się w ruchu a wskazania licznika pokrywają się ze wskazaniami zapisu z wykresówki. Dodatkowo za słusznością twierdzeń skarżącego przemawia również fakt, że wskazania licznika z dnia 6 listopada 2006 roku pokrywają się ze stanem z dnia 3 listopada 2006 roku, kiedy to pojazd pozostawiony został na parkingu skarżącego. Tym samym kierowca nie mógł naruszyć czasu pracy, gdyż od 3 listopada 2006 roku do 6 listopada 2006 roku (piątek, sobota, niedziela) odpoczywał.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2010 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] września 2010 r. nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie organ I instancji, stwierdzając szereg naruszeń przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych, nałożył na skarżącego karę pieniężną w dopuszczonej art. 92 ust. 2 pkt 1 utd. wysokości 4600 złotych, wskazując w sentencji decyzji jakie jednostkowe naruszenia i przypisane im kary składają się na powyższe rozstrzygnięcie. Wydana przez GITD decyzja utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły naruszone przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006 r.), tj. art. 6 ust. 1, art. 7 oraz art. 8 ww. rozporządzenia oraz art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu.

Zgodnie zaś z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Stosownie zaś z art. 8 ust. 1 – 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

Stosownie zaś do art. 92 ust. 1 pkt 8 utd. kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty:

1) 15.000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej;

2) 30.000 złotych - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie (art. 92 ust. 2 utd.).

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (art. 92 ust. 4 utd.)

Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy administracji drogowej – rozstrzygając sprawę – oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, a następnie uzupełnionym w postępowaniu, dokonując jego wszechstronnej oceny i na podstawie lp. 10.2 a i b, lp. 10.3 a i b, lp. 10.4 a i b, lp. 11.2 ust. 2, lp. 11.4 ust. 6 załącznika do ustawy o transporcie drogowym nałożyły na skarżącego karę pieniężną w dopuszczonej przez art. 92 ust. 2 utd. wysokości 4600,00 złotych.

Stanowisko zaś zawarte w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 par. 3 k.p.a.

Zarzuty skargi kwestionujące ustalony w sprawie stan faktyczny oraz zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w ocenie Sądu nie znajdują żadnego uzasadnienia.

I tak, nie można się zgodzić z zarzutem skargi, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r. narusza art. 269 k.p.a. z powodu funkcjonowania w obrocie prawnym prawomocnej decyzji GITD z dnia [...] marca 2007 r. uchylającej decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2006 r. nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5 000,00 zł. Uszło jednak uwadze skarżącego, że decyzja z dnia [...] marca 2007 r. została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., tj. organ odwoławczy uchylając decyzję 8 września 2010 r. przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W tej sytuacji powyższy zarzut skarżącego uznać należy za bezpodstawny.

Jak powyżej wykazano decyzja z dnia [...] września 2010 r. została wydana po uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. oraz przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 145 k.p.a. uznać należy za bezprzedmiotowy, albowiem instytucja wznowienia postępowania administracyjnego nie została w sprawie zastosowana.

Ponadto zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja obarczona jest błędami w ustaleniach faktycznych. W jego ocenie z faktu, że w protokole stwierdzono "(...) samowolną ingerencję w pracę urządzenia rejestrującego (...)" nie wynika ani na czym ingerencja ta miałaby polegać oraz w szczególności nie wynikają przyjęte w zaskarżonej decyzji naruszenia stanowiące podstawę do nałożenia kary pieniężnej.

Odnosząc się do powyższego, stwierdzić należy, że z zaskarżonej decyzji wynika, że dokonując ustaleń stanu faktycznego sprawy organy oparły się na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a nie, jak wywodzi skarżący z zacytowanego powyżej stwierdzenia protokołu. W szczególności ustalenia te zostały dokonane obok protokołu kontroli utrwalającego jej wyniki, również na podstawie przesłuchania w charakterze świadka kierowcy oraz okazanych do kontroli wykresówek z dni 3-6 listopada 2006 r. Z zeznań kierowcy wynika, że wyjął z tachografu wykresówkę z dnia 3 listopada 2006 r. podpisaną jego imieniem i nazwiskiem i zamienił ją nową z datą 3 listopada 2006 r. nie wpisując swojego imienia i nazwiska. Powyższe zeznania korelują z zapisami na wykresówkach kierowcy oraz ustaleniami protokołu kontroli oraz bezspornie prowadzą do wniosku, że przy wykonywaniu przewozu drogowego doszło do 1) skrócenia dziennego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę (w dniu 03.11.2006 r. kierowca odebrał jedynie 2 godziny i 50 minut nieprzerwanego odpoczynku w godzinach 06:25 a 09:25.), 2) przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut (w dniu 3 listopada 2006 r. kierowca prowadził pojazd przez 7 godzin i 30 minut bez wymaganej 45 – minutowej przerwy), 3) przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę (kierowca prowadził pojazd od godz. 04:10 dnia 03.11.2006 r. do godz. 07:30 dnia 04.11.2006 r. przekraczając czas jazdy dziennej o 5 godzin i 30 minut), 4) jednoczesnego używania kilku wykresówek przez kierowcę (pierwsza wykresówka za dni 03-06.11.2006 r. została wyjęta z tachografu o godzinie 19:00 dnia 03.11.2006 r. i włożona do tachografu w miejsce przeznaczenia drugiej wykresówki dla drugiego kierowcy. Druga wykresówka została włożona do tachografu o godz. 19:00 i na wykresówce tej w okresie od godz. 19:20 do 03:35 kierowca rejestrował prowadzenie pojazdu) oraz 5) nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego: wykresówka zapisywana była za długo.

Odnośnie stwierdzenia, że nałożona na skarżącego kara jest rażąco wygórowana wskazać należy, że nakładane na podstawie ustawy o transporcie drogowym kary pieniężne nie podlegają miarkowaniu. Organ inspekcji drogowej działa w takiej sytuacji w warunkach uznania związanego – stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji.