Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 65/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Zobowiązano do wydania aktu
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja (spr) Sędziowie NSA Andrzej Niecikowski WSA Renata Czeluśniak Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2010 r. sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Ojcowskiego Parku Narodowego w Ojcowie I. zobowiązuje Dyrektora Ojcowskiego Parku Narodowego w Ojcowie do wydania w terminie jednego miesiąca aktu administracyjnego rozstrzygającego sprawę uzgodnienia realizacji inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce nr "1" w [...], II. zasądza od Ojcowskiego Parku Narodowego w Ojcowie na rzecz skarżącego S. P. kwotę 357 zł ( trzysta pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

S.P. złożył w Urzędzie Gminy S. wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce nr 1 w miejscowości W.

Pismem z 9 kwietnia 2004 r. Wójt Gminy S. zwrócił się m.in. do Dyrektora [...] Parku Narodowego o uzgodnienie załączonego do pisma projektu decyzji o warunkach zabudowy w trybie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Postanowieniem z [...] czerwca 2004 r. znak [...] Dyrektor [...] Parku Narodowego odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego na działce nr 1 w W.

Po rozpoznaniu zażalenia S.P. Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] października 2004 r. znak [...] uchylił wskazane wyżej postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Dyrektorowi [...] Parku Narodowego, który ponownie odmówił uzgodnienia postanowieniem z [...] listopada 2004 r. znak [...]. Również i to postanowienie zostało przez Ministra Środowiska uchylone postanowieniem z [...] maja 2006 r. znak [...].

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. Dyrektor [...] Parku Narodowego po ponownym rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy S. po raz kolejny odmówił uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego na działce nr 1 w W.

Po rozpoznaniu zażalenia S.P. Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. uchylił postanowienie organu I instancji oraz odmówił uzgodnienia realizacji przedmiotowej inwestycji.

Postanowienie to S.P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd ten prawomocnym wyrokiem z 9 października 2007 r. sygn. VI SA/Wa 1318/07 uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji.

W trakcie dalszego postępowania Dyrektor [...] Parku Narodowego wielokrotnie (pismami z 3 lipca 2008 r., 16 kwietnia 2009 r. oraz 31 marca 2010 r.) zwracał się do Urzędu Gminy S. o przesłanie dokumentacji umożliwiającej zajęcie stanowiska w trybie uzgodnienia wskazując, że w przesłanych dokumentach brak jest podstawowych, integralnych i wymaganych prawem składników projektu decyzji (w tym wyników analizy urbanistycznej wraz z mapą), a posiadana dokumentacja nie pozwala na zajęcie stanowiska w postanowi postanowienia.

S.P. złożył zażalenie na bezczynność Dyrektora [...] Parku Narodowego, jednakże Minister Środowiska postanowieniem z [...] kwietnia 2010 r. oddalił je na podstawie art. 37 § 2 k.p.a.

Dnia 22 kwietnia 2010 r. S.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora [...] Parku Narodowego, domagając się zobowiązania Dyrektora do załatwienia sprawy dotyczącej uzgodnienia projektu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego na działce nr 1 w W.

Uzasadniając skargę S.P. opisał przebieg postępowania podkreślając, że pismem z 7 listopada 2008 r. Wójt Gminy S. udzielił Dyrektorowi Parku odpowiedzi, a ponadto pismem z 3 listopada 2008 r. skarżący udzielił Dyrektorowi stosownych wyjaśnień. W związku z kolejnym pismem Dyrektora Wójt Gminy S. 2 września 2009 r. przesłał akta sprawy umożliwiające w jego ocenie rozpoznanie sprawy. Od tego momentu skarżący nie został poinformowany o żadnej aktywności organów. Jego zdaniem nawet jeżeli uznać, że przedmiotowa sprawa jest szczególnie skomplikowana, jej załatwienie nie powinno zająć Dyrektorowi [...] Parku Narodowego dłużej niż dwa miesiące od czasu zwrotu akt z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po wydaniu wyroku w sprawie VI SA/Wa 1318/07 (art. 35 § 3 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji powinien zawiadomić strony, nawet jeżeli przyczyny owego niezałatwienia leżą po stronie innych organów. Skarżący zauważył, że załatwienie przedmiotowej sprawy wymagało ustalenia związku planowanej inwestycji z prowadzonym przez skarżącego gospodarstwem rolnym oraz odpowiedź na pytanie, czy lokalizacja, wielkość i architektura zabudowy nie spowoduje degradacji przyrody. Taki zakres uzgodnienia wynika z art. 36 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, a dla dokonania tych ustaleń wystarczyć powinny informacja przesłane przez Wójta Gminy S.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Parku Narodowego wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. albo - w razie merytorycznego rozpoznania - o jej oddalenie. Wskazał, że skarga - zgodnie ze swym tytułem - dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta K. Tymczasem organ ten nie ma nic wspólnego z meritum skargi ani też w żaden sposób nie dotyczy ona zakresu kompetencji Prezydenta Miasta K. , gdyż postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla skarżącego prowadzi od 2004 r. Wójt Gminy S. Mimo tak długo trwającego postępowania do chwili obecnej Wójt S. nie przekazał [...] Parkowi Narodowemu kompletu dokumentów i akt niezbędnych do rozpatrzenia sprawy w ramach uzgodnienia. Jeżeli więc można mówić o bezczynności organu, to odnosi się to do Wójta S. , a nie Prezydenta Miasta K. czy Dyrektora [...] Parku Narodowego. Organ administracji wskazał, że ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisów wykonawczych do niej wniosek Wójta o uzgodnienie warunków zabudowy musi spełniać szereg warunków. W sprawie zamierzenia inwestycyjnego S.P. nie zostały spełnione m.in. następujące wymagania:

1. przesłane kilkakrotnie do uzgodnienia projekty decyzji o ustalenie warunków zabudowy nie są sporządzone i podpisane przez uprawnionego architekta,

2. podstawą sporządzenia projektu decyzji przez Wójta winna być analiza urbanistyczna, spełniająca obszerne i różnorodne wymagania przewidziane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Analizy takiej gmina nie posiada, o czym świadczy fakt przysłania we wrześniu 2009 r. dokumentu określonego jako "odtworzenie analizy z 11 .V. 2004 r.",

3. zarówno w/w analiza jak i projekt decyzji o warunkach zabudowy winne opierać się na wiarygodnych i miarodajnych mapach. Mapy przedkładane dotychczas przez Wójta nie spełniają tych wymagań. Powoduje to m.in. trudności z dokładnym zlokalizowaniem zamierzonej budowy. Znajduje się ona na terenie Parku, a wspomniana analiza zawiera twierdzenie, że chodzi o otulinę Parku.

Dyrektor [...] Parku Narodowego stwierdził ponadto, iż "niezależnie od jakiejkolwiek bezczynności któregokolwiek organu" obecnie istniejący już budynek skarżącego został wzniesiony nielegalnie a dopiero po kilku latach budowa ta została zalegalizowana. Nie jest zgodna z wymogami ochrony przyrody w Parku Narodowym jakakolwiek dalsza rozbudowa na tym terenie. Stopień wnikliwości badania sprawy przez OPN jest następstwem ocen zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 9.X.2007 r. (sygn: [...], a zamierzenie inwestycyjne skarżącego nie spełnia wymogów art. 36 ustawy o ochronie przyrody z 1991 r. m.in. dlatego, że skarżący nie prowadzi w W. gospodarstwa rolnego. Ocenę tę opiera OPN na treści m.in. art. 553 k.c., art. 2 ustawy o podatku rolnym i art. 2 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) bezczynność organów administracji podlega kontroli sądowej, jeżeli polega ona na niewydaniu między innymi postanowienia, na które służy zażalenie. Takim postanowieniem jest postanowienie dotyczące uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy wydawane na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 7171 z późn. zm.) w zw. z art. 106 § 5 k.p.a.

Aby jednak skarga na bezczynność mogła zostać przez sąd administracyjny merytorycznie rozpoznana, zgodnie z art. 52 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi musi być ona poprzedzona wyczerpaniem środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. W przypadku bezczynności środkiem zaskarżenia jest zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Złożenie tego zażalenia jest jedynie warunkiem formalnym dopuszczalności skargi do sądu, co oznacza, że sąd rozpoznaje sprawę bez względu na wynik postępowania zażaleniowego.

Skarga S.P. została poprzedzona zażaleniem na bezczynność do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 k.p.a., wskutek czego Minister Środowiska wydał postanowienie z [...] kwietnia 2010 r., którego kopia znajduje się w aktach sprawy.

Należy również odnieść się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o odrzucenie skargi ze względu na fakt, że dotyczy ona bezczynności Prezydenta Miasta K. Prawdą jest, że pismo wszczynające niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne zatytułowano "Skarga na bezczynność Prezydenta Miasta K. ", jednakże zarówno oznaczenie organu, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, jak i pozostała treść skargi i jej uzasadnienia nie pozostawiają wątpliwości, że stroną przeciwną w niniejszej sprawie jest Dyrektor [...] Parku Narodowego, a umieszczenie w tytule skargi innego organu jest wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej. Takie stanowisko potwierdził również skarżący w piśmie znajdującym się na k. [...] akt sądowych.

Ze względu na brak podstaw do odrzucenia skargi S.P. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał ją merytorycznie.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia bezczynności przy dokonywaniu uzgodnienia decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji znajdującej się na terenie [...] Parku Narodowego. Fakt położenia działki nr 1 na terenie [...] Parku Narodowego (a nie jego otuliny) nie budził dotychczas wątpliwości ani Dyrektora Parku, który trzykrotnie wydawał postanowienie w niniejszej sprawie, ani organu odwoławczego (Ministra Środowiska), ani też Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę w analizie urbanistyczno - architektonicznej znajduje się wyraźne stwierdzenie, iż "teren planowanej inwestycji znajduje się w granicach [...] Parku Narodowego". Po sześciu latach prowadzenia postępowania uzgodnieniowego po stronie Dyrektora [...] Parku Narodowego - który jest najbardziej kompetentnym organem do ustalenia, czy dana nieruchomość znajduje się na terenie Parku, względnie jego otuliny - powstały "trudności z dokładnym zlokalizowaniem zamierzonej budowy", ponieważ "znajduje się ona na terenie Parku, a wspomniana analiza zawiera twierdzenie, że chodzi o otulinę Parku". W świetle wyżej przytoczonego cytatu z analizy stanowisko takie jest całkowicie bezzasadne. Wątpliwości co do położenia nieruchomości nie powinien również budzić zapis analizy, iż "inwestycja nie stoi w sprzeczności z zakazami i zasadami ochrony i zagospodarowania aktualnie obowiązującymi na obszarze otuliny [...] Parku Narodowego". W żadnym zaś wypadku "wątpliwości", o których pisze Dyrektor [...] Parku Narodowego nie mogą powodować uchylania się od rozstrzygnięcia sprawy.

Podkreślenia wymaga, że Dyrektor [...] Parku Narodowego w niniejszej sprawie występuje tylko jako organ dokonujący uzgodnienia - w trybie art. 106 k.p.a. - projektu decyzji o warunkach zabudowy. Istotą takiego współdziałania organów administracji jest wyraźne rozdzielenie kompetencji przyznanych organowi właściwemu do wydania decyzji (w tym przypadku: Wójtowi Gminy S. ) oraz organowi uzgadniającemu (Dyrektorowi [...] Parku Narodowego), przy czym stanowisko organu uzgadniającego wiąże organ wydający decyzję. Stanowisko to nie może być dowolne, lecz musi znajdować jednoznaczne oparcie w przepisach obowiązującego prawa. Warto w tym miejscu przywołać art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Na mocy art. 64 ust. 1 tejże ustawy powołany przepis ma zastosowanie także do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Przepis ten wiąże nie tylko organ wydający decyzję, lecz również organ dokonujący uzgodnienia projektu decyzji, który może odmówić uzgodnienia wyłącznie w oparciu o konkretny przepis prawa. Jednocześnie art. 106 § 3 k.p.a. wyznacza organowi współdziałającemu okres 2 tygodni na wyrażenie stanowiska. Ustawodawca założył, że jest to okres wystarczający do wyrażenia stanowiska co do przedmiotu uzgodnienia w zakresie kompetencji organu uzgadniającego.

Jedno z postanowień wydanych w ramach niniejszego postępowania uzgodnieniowego było przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. W myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 października 2007 r. sygn. VI SA/Wa 1318/07 wskazał na konieczność zastosowania art. 36 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody. Przepisy te co do zasady zakazują budowy obiektów i urządzeń w parku narodowym, wprowadzając wyjątek jedynie dla obiektów i urządzeń służących celom parku lub rezerwatu oraz związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego i leśnego i to pod warunkiem, że lokalizacja, wielkość lub architektura tych obiektów lub urządzeń nie spowoduje degradacji przyrody lub krajobrazu. Przyczyną uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji było niedostateczne wyjaśnienie, czy planowana przez skarżącego inwestycja jest związana z prowadzeniem gospodarstwa rolnego oraz niedokładne przeanalizowanie wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na ewentualną degradację przyrody lub krajobrazu wskutek realizacji inwestycji. Ma więc rację skarżący twierdząc, że załatwienie przedmiotowej sprawy wymagało ustalenia tylko tych dwóch okoliczności.

Tymczasem Dyrektor [...] Parku Narodowego, powołując się na powyższy wyrok, znacznie wychodzi poza wskazania zawarte w jego uzasadnieniu. W piśmie z 3 lipca 2008 r. skierowanym do Urzędu Gminy w S. zwrócił się "o pełne udostępnienie danych i materiałów, na podstawie których prowadzone było postępowanie w tej sprawie (...) do czasu nadesłania tych danych i materiałów sprawa nie będzie mogła być rozpatrywana". Mimo uzyskania w dniu 13 listopada 2008 r. dokumentacji zawierającej: profil gospodarstwa (jego cechy) dostarczone przez S.P. , zaświadczenie o wielkości użytków rolnych należących do wnioskodawcy i projekt decyzji o warunkach zabudowy z załącznikiem graficznym, organ I instancji nadal nie wydał postanowienia. Po upływie pięciu miesięcy tj. pismem z 16 kwietnia 2009 r. Dyrektor ponownie zwrócił się do Urzędu Gminy w S. , wytykając temu organowi "liczne braki i wady w dokumentacji" (niektóre z nich zostały powtórzone w odpowiedzi na skargę). Urząd Gminy S. pismem z dnia 2 września 2009 r. przesłał dodatkowo (oprócz dokumentów przekazanych już wcześniej) kserokopię "odtworzonej analizy urbanistycznej".

W teczce przesłanej przez Dyrektora [...] Parku Narodowego do niniejszej sprawy, zawierającej jedynie niepotwierdzone za zgodność i w żaden sposób nie połączone z sobą kserokopie dokumentów, po wskazanej odpowiedzi Urzędu Gminy S. z 2 września 2009 r. znajduje się "Opinia dot. wniosku o lokalizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 1 we wsi W. , gm. S. , wnioskodawca p .S.P. ", sporządzona przez mgr inż. arch. M.C.-W. w listopadzie 2009 r. Dalej w aktach znajduje się "Opinia uzupełniająca" sporządzona przez tę samą osobę w lutym 2010 r. Z kserokopii dokumentów przesłanych do Sądu żaden sposób nie wynika jednak na jakiej podstawie (w jakim trybie) powyższe opinie zostały sporządzone. W kolejnym piśmie do Urzędu Gminy S. z dnia 31 marca 2010 r. Dyrektor Parku pisze wprawdzie: "zwróciliśmy się 30 września do biegłej o opinię co do kompletności i prawidłowości wniosku", niemniej w przesłanych do sądu kserokopiach brak jest postanowienia o powołaniu biegłego. W myśl art. 84 k.p.a. biegłego powołuje się, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Przepis ten w żaden sposób nie może służyć organowi dokonującemu uzgodnienia do kontrolowania prawidłowości projektu decyzji przesłanego mu celem wydania postanowienia w oparciu o art. 106 k.p.a. Z całą pewnością przekracza to kompetencje organu uzgadniającego wskazane w kodeksie postępowania administracyjnego, a także w przepisach prawa materialnego (w tym przypadku w art. 36 ustawy o ochronie przyrody). Kontrola prawidłowości przeprowadzenia analizy urbanistyczno - architektonicznej należy bowiem do organu rozpatrującego ewentualne odwołanie od decyzji wydanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (a w dalszej kolejności do sądu administracyjnego rozpatrującego skargę na tę decyzję).

Powoływanie się w kolejnych pismach do Urzędu Gminy S. oraz w odpowiedzi na skargę na stanowisko WSA w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 9 października 2007 r., sygn. IV SA/Wa 1318/07 jest całkowicie pozbawione podstaw. Sąd bowiem w żaden sposób nie odniósł się do treści projektu przesłanego do uzgodnienia, a tym bardziej nie upoważnił Dyrektora do badania prawidłowości tego projektu.

Nie oznacza to, że organ uzgadniający jest całkowicie pozbawiony kompetencji do oceny projektu przesłanego mu do uzgodnienia. Jeżeli Dyrektor Parku uważa, że przesłany mu do uzgodnienia projekt jest wadliwy w takim stopniu, że uniemożliwia mu to dokonanie uzgodnienia, a organ właściwy do ustalenia warunków zabudowy mimo kilkukrotnych monitów nie przesyła poprawionego projektu decyzji, to organ współdziałający winien swoje stanowisko wyrazić w postanowieniu odmawiającym uzgodnienia projektu decyzji. Takie postanowienie może być przedmiotem kontroli instancyjnej, a w dalszej kolejności kontroli sądowej. Sąd administracyjny może więc sprawdzić, czy przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji rzeczywiście był tak dalece wadliwy, że nie było możliwości pozytywnego jego uzgodnienia. Należy podkreślić, że taka sytuacja w żaden sposób nie zamyka drogi do ponownego rozstrzygnięcia sprawy uzgodnienia, o ile organ ustalający warunki zabudowy prześle poprawiony projekt decyzji. Uchylanie się od rozstrzygnięcia sprawy przez okres dwóch lat (licząc od zwrotu akt z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) w żadnym wypadku nie może zostać uznane za usprawiedliwione i zgodnie z przepisami prawa.

W kolejnych omówionych wyżej pismach do Urzędu Gminy S. Dyrektor Parku powołuje się na art. 64 § 2 k.p.a., domagając się "uzupełnienia wniosku". Przepis ten stanowi: "Jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania". Nie ma on jednak zastosowania w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 106 k.p.a. Organ przesyłający projekt decyzji do uzgodnienia nie jest "wnoszącym podanie" w rozumieniu omawianego przepisu, a "pozostawienie pisma bez rozpoznania" jest czynnością materialno - techniczną, a nie - jak w przypadku Dyrektora [...] Parku Narodowego - bezczynnością polegającą na niewydawaniu rozstrzygnięcia w sprawie.

Ostatni akapit odpowiedzi na skargę zawiera stwierdzenie, że "nie jest zgodna z wymogami ochrony przyrody w Parku Narodowym jakakolwiek dalsza rozbudowa na tym terenie". Dyrektor [...] Parku Narodowego na podstawie art. 553 k.c., art. 2 ustawy o podatku rolnym i art. 2 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego ustala, że "zamierzenie inwestycyjne skarżącego nie spełnia wymogów art. 36 ustawy o ochronie przyrody z 1991 r. m.in. dlatego, że skarżący nie prowadzi w W. gospodarstwa rolnego". Stwierdzenia te jednoznacznie wskazują, że organ administracji planuje wydać rozstrzygnięcie negatywne dla skarżącego, a pisma kierowane do Urzędu Gminy S. to jedynie pozorowane czynności zmierzające do przedłużenia postępowania. Skoro organ ustalił, że przedmiotowa inwestycja nie jest związana z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, to dalsze uchylanie się od rozstrzygnięcia sprawy nie znajduje żadnych podstaw prawnych. Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsze postępowanie dotyczy jedynie kwestii bezczynności Dyrektora [...] Parku Narodowego i Sąd nie jest kompetentny do wyrażania stanowiska w zakresie merytorycznej treści postanowienia, które ma być wydane.

Biorąc powyższe pod uwagę należało uwzględnić skargę S.P. i zobowiązać Dyrektora [...] Parku Narodowego do wydania w ciągu miesiąca aktu administracyjnego rozstrzygającego sprawę przedmiotowego uzgodnienia, zgodnie z art. 149 p.p.s.a. W myśl art. 286 § 2 p.p.s.a. termin ten liczy się od dnia doręczenia akt organowi.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.