Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 639/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 3 par. 1 i par. 2 pkt 2 , art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 c, art. 106 par. 3 , art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 75 par. 1, art. 83 par. 3, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 67, art. 68, art. 6, art. 11, art. 65 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr) Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 grudnia 2009r. sprawy ze skargi T. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] Nr [...], II. określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. /-/ E. Brychcy /-/ J. Szaniecka /-/ B. Drzazga


UZASADNIENIE

Skarżący – T. F. wniósł do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. o pomoc finansową w postaci zasiłku celowego na miesiące od maja 2009r. do października 2009r. na zakup żywności, odzieży, leków, środków czystości i higieny osobistej oraz na czynsz, prąd, gaz, telefon, wodę i na dopłaty do zakupu paliwa.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009r. nr [...]Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w P. (dalej - MOPS) działając na podstawie art. 19 i art. 65 oraz 123 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa) działając z upoważnienia Prezydenta Miasta P.z dnia 12 maja 2004r. postanowił:

1. uznać się za organ niewłaściwy w sprawie udzielenia pomocy finansowej ze środków pomocy społecznej T. F. zameldowanemu w P. przy ul. [...]

2. wnioski skarżącego wraz z zebranymi w sprawie dokumentami przekazać organowi właściwemu tj. Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w M. K .

Uzasadniając swoje postanowienie Prezydent Miasta wskazał, że wbrew twierdzeniom T. F. zawartym w jego pismach i oświadczeniach o miejscu zamieszkania w P. przy ul. [...], MOPS prowadząc wcześniejsze postępowania oraz na podstawie posiadanej dokumentacji, ustalił, że wnioskodawca pod tym adresem tylko jest zameldowany na pobyt stały, faktycznie jednak zamieszkuje wraz ze swoją konkubiną i wspólnymi dziećmi w A. gm. M. K . Wnioskodawca tworzy konkubinat z P. W., która wraz ze wspólnymi dziećmi zamieszkuje w domu ojca T. F. w A . Fakt przyznana zasiłków rodzinnych na L. i L. F. przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w M. K. wskazuje na to, że tamtejszy organ uznał, że T.F. jest członkiem rodziny mieszkającej w A . W przypadku gdyby P. W. wychowywała dzieci samotnie, wówczas wobec braku ustalonych na rzecz dzieci alimentów, świadczenia rodzinne by jej nie przysługiwały. Faktyczne więzi łączące wnioskodawcę z dziećmi oraz ich matką, jak również fakt, że P. W. zamieszkuje w domu T. F., przemawiają za tym, że wnioskodawca centrum życiowe posiada w A., a nie na terenie P .

Okoliczność powyższą potwierdza także Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., które wydało w dniu[...]lutego 2009r. (nr [...]) postanowienie utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2009r. ([...]), uznające Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w P. za organ niewłaściwy w sprawie udzielenia wnioskodawcy pomocy finansowej ze środków pomocy społecznej i przekazujące jego wnioski z dnia 2 stycznia 2009r. i 22 stycznia 2009r. organowi właściwemu tj. Gminnemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w M. K.

Potwierdzeniem faktu, że wnioskodawca zamieszkuje w A., a w P. jest tylko zameldowany są zeznania G. L., zawarte w protokole przesłuchania świadka z dnia 24 lutego 2009r., w toku których oświadczyła ona, że od chwili zameldowania tj. od początku 2008r. wnioskodawca nigdy nie zamieszkiwał pod wskazanym adresem w P. przy ul. [...]oraz że mieszka ze swoją konkubiną w A . W powyższym protokole zeznała również, że dotychczasowe jej oświadczenia i poświadczenia dotyczące wnioskodawcy, które służyły osiągnięciu określonego celu, uzyskane były przez niego pod wpływem przymusu. Wprawdzie w dniach 9 marca 2009r. i 15 kwietnia 2009r. do MOPS wpłynęły kolejne oświadczenia G. L., która odwołała swoje zeznania zawarte w protokole przesłuchania z dnia 24 lutego 2009r., to jednak w okresie od dnia przesłuchania do MOPS wpływały różne dokumenty i oświadczenia G.L. sprzeczne ze sobą i budzące wiele wątpliwości, dlatego MOPS dał wiarę zeznaniom G. L. z dnia 24 lutego 2009r., które są spójne z zeznaniami jej siostrzenicy z dnia 5 marca 2009r. oraz z oceną pracownika socjalnego.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenia, a nie miejsca zameldowania na pobyt stały. Zgodnie z art. 19 kpa organ administracji publicznej przestrzega z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej, a na podstawie art. 65 §1 kpa organ niewłaściwy w sprawie przekazuje wnoszone przez wnioskodawcę wnioski o udzielenie pomocy finansowej ze środków pomocy społecznej do organu właściwego w postępowaniu.

Nadto Prezydent Miasta zauważył, że wnioskodawca dołączył kserokopię decyzji Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. K. z dnia [...] kwietnia 2009r. (nr [...]), w której odmówiono mu przyznania zasiłku celowego ze względu na brak jego zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego oraz na wysokość wnioskowanej pomocy społecznej przewyższającej budżet Ośrodka.

Zażalenie na powyższe postanowienie Prezydenta Miasta wniósł T.F. zaprzeczając twierdzeniom jakoby nie zamieszkiwał w P. oraz tłumacząc, że fakt chwilowej nieobecności w mieszkaniu w P. w czasie wizyty pracownika MOPS, nie stanowi o innym miejscu zamieszkania. Nadto oświadczył, że zrezygnował ze świadczeń GOPS w M. K., gdyż tam nie mieszka. Utrzymywał, że nie tylko jest zameldowany w P., ale na stałe mieszka pod wskazanym adresem, zatem ustalenia organu są bezpodstawne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009r. (nr [...]) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta.

W motywach rozstrzygnięcia SKO wskazało, że art. 21 pkt 3 kpa określa właściwość miejscową organu administracji publicznej w innych sprawach niż dotyczące prowadzenia zakładu i nieruchomości, mianowicie według miejsca pobytu strony lub jednej ze stron; jeżeli żadna ze stron nie ma w kraju zamieszkania (siedziby) lub pobytu - według miejsca ostatniego ich zamieszkiwania (siedziby) lub pobytu w kraju. Pojęcie miejsca zamieszkania zdefiniowano w treści art. 25 kc, jako miejscowość, w której osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu. Ustawa o pomocy społecznej nie zawiera innej definicji miejsca zamieszkania, natomiast w treści art. 101 ust. 1 stanowi, że właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Wskazane zagadnienie ma charakter kluczowy ze względu na brzmienie art. 19 kpa dotyczącego przestrzegania przez organ z urzędu swojej właściwości miejscowej oraz art. 65 § 1 kpa nakazującego przekazanie sprawy do organu właściwego.

SKO wskazało, że całokształt okoliczności wynikających z uprzednich postępowań przed Prezydentem Miasta wskazuje, że centrum życiowe wnioskodawcy koncentruje się w miejscowości A., w której przebywa i w której poprzez zagospodarowanie budynku gospodarczego ojca, uzyskał lokum do zamieszkania dla swojej rodziny (konkubiny i trójki dzieci). O zamieszkaniu w jakiejś miejscowości, zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, można mówić wtedy, gdy występujące w sprawie okoliczności pozwalają na wyciągnięcie wniosków, że dana miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności życiowej danej osoby. Zdaniem SKO z logicznego powiązania wszystkich okoliczności A. jest miejscowością, w której wnioskodawca przebywa z zamiarem stałego pobytu wraz z P. W., z którą ma troje dzieci i tam przejawia się jego aktywność życiowa. Mieszkanie w P. natomiast jest co najwyżej jakimś środkiem do celu (zapewnieniem praw do lokalu na przyszłość), a sporadyczne bytności w tym lokalu mają służyć jego zabezpieczeniu. Wprawdzie składane przez oboje wymienionych partnerów życiowych oświadczenia wskazują na prowadzenie oddzielnych gospodarstw domowych i przebywanie w oddzielnych miejscach pobytu, jednakże organ dopatrzył się w tym instrumentalnego traktowania w celu osiągnięcia korzyści, co wywołuje wątpliwości co do wiarygodności i prawdziwości złożonych oświadczeń. Wiedza o nabyciu przez P. W. prawa do zasiłku rodzinnego, pomimo braku zasądzonych na rzecz dzieci alimentów, o które według jej oświadczenia nie zamierza występować w przyszłości, wskazuje, że powyższe musiało się wiązać z uznaniem ojca dzieci, jako członka rodziny w rozumieniu ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Istotnym w kwestii zamieszkania, stał się protokół przesłuchania świadka – G. L., najemczyni lokalu przy ul. [...], z dnia 24 lutego 2009r., sporządzony w trybie art. 67 kpa i 68 kpa, z którego wynika jednoznacznie, że skarżący od chwili uzyskania u niej zameldowania (początek 2008r.) nigdy nie zamieszkiwał pod wskazanym adresem w P. oraz że mieszka ze swoja konkubiną w A . Wprawdzie G.L. wycofała się z powyższego oświadczenia to uczyniła to wyłącznie poprzez negację wcześniejszych twierdzeń, próbując obciążyć swoją siostrzenicę i organ pomocy presją jaką na nią wywierali. Zdaniem SKO oświadczenie z 24 lutego 2009r. odtwarza w pewnym porządku przebieg ich wzajemnej znajomości i jej charakter w odniesieniu do faktów i logicznie współbrzmi z ocenami organu co do ustaleń zdarzeń takich jak: niemożność zastania strony pod wskazanym adresem, odbiór przez G.L. korespondencji wysyłanej za pośrednictwem poczty, rodzaj lokalu - pokój z kuchnią, brak uczestnictwa w codziennych czynnościach, np. przy zakupach, wynoszeniu śmieci w kontekście podawanego charakteru tego zamieszkiwania (opieka nad G.L.).

Nadto skarżący nie pracuje zawodowo, wskazane przez niego miejsce zamieszkania w P. nie łączy się w żaden sposób z jego aktywnością zawodową, a zatem ustalenia organu w sposób oczywisty poddają w wątpliwość twierdzenia strony co do miejsca zamieszkania.

Wobec tego SKO kierowało się w sprawie bardziej zdrowym rozsądkiem i zasadami doświadczenia życiowego, aniżeli przyjmowało argumentację i twierdzenia zainteresowanego, który jak pokazują liczne i comiesięczne wnioski w kwestii udzielenia pomocy z instytucji pomocy społecznej upatruje sposób na zabezpieczenie swoich potrzeb życiowych.

SKO wskazało, że przedstawienie nowych dowodów przez skarżącego w postaci aktualnych oświadczeń G.L. i P. W. nie stanowiło wystarczających i przekonujących argumentów by podważać logiczne stanowisko organów w sprawie.

Odwołanie od postanowienia SKO z dnia [...] czerwca 2009r. wniósł T. F. kwestionując zasadność zaskarżonego postanowienia i postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2009r. Skarżący podnosił, że odwiedzanie przez niego dzieci i jego ojca w A. nie jest równoznaczne ze zmianą zamieszkania. Wydanie zaskarżonych postanowień ma zmierzać do tego by skarżący wymeldował się z P. i zamieszkał na wsi oraz by zwracał się o pomoc finansową do GOPS w M.K., a nie do MOPS w P . Nadto skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 czerwca 2009r., który jego zdaniem przesądza kwestię miejsca zamieszkania skarżącego i właściwość MOPS w P. do udzielenia pomocy finansowej w ramach pomocy społecznej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi powołując się na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Nadto wskazał, że wyrok WSA na który powołał się skarżący, dotyczy oddalenia skargi Zakładu A Sp. z o.o. w P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 29 lipca 2008r. w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wymeldowania skarżącego z P., zatem nie ma bezpośredniego związku ze sprawą badaną w niniejszym postępowaniu.

Na rozprawie przed WSA w Poznaniu skarżący wnosił i wywodził, jak w skardze. Nadto wyjaśnił, że w P.mieszka od 1979r., w przeszłości zajmował wraz z byłą żoną mieszkanie, które po rozwodzie opuścił i pozostawił żonie. W 2004r. zamieszkał u G. L .

Sąd przeprowadził dowód z akt sprawy tutejszego Sądu o sygn. akt II SA/Po 313/09 i znajdujących się akt administracyjnych oraz zarządził dołączenie do niniejszej sprawy kopi pism z k. 26, 25 i 24.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega, zatem zgodność z prawem aktów, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego (art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.). Natomiast zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U z 2009 Nr 175, poz. 1362) właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Jak trafnie wskazał Prezydent Miasta oraz Kolegium Odwoławcze prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie ustawa o pomocy społecznej nie definiuje pojęcia "miejsce zamieszkania", co oznacza, że należy je rozumieć zgodnie z ogólną definicją tego terminu, zawartą w przepisach kodeksu cywilnego. W tym celu konieczne jest zlokalizowanie centrum życiowego skarżącego, przy czym ustalenie tych okoliczności w toku postępowania administracyjnego winno nastąpić w drodze postępowania dowodowego.

Dokonując ustaleń faktycznych w toku postępowania administracyjnego respektować należy naczelne zasady i reguły, określone w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Jedną z nich jest zasada zawarta w przepisie art. 7 kpa, który stanowi, że organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Oznacza to, że w toku postępowania administracyjnego należy z urzędu przeprowadzić dowody, służące ustaleniu wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla prawidłowego rozpoznania sprawy. Przepis art. 75 § 1 kpa stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem są dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zauważyć przy tym należy, iż tryb odebrania zeznań od świadka nie został w kpa uregulowany. Jednakże art. 83 § 3 kpa stanowi, że przed odebraniem zeznań organ orzekający w sprawie jest obowiązany uprzedzić świadka o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania oraz o odpowiedzialności za fałszywe zeznania.

W rozpoznawanej sprawie zarówno MOPS, jaki Kolegium Odwoławcze przeprowadziły postępowanie dowodowe z naruszeniem art. 7 kpa, art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa, art. 83 § 3 kpa.

Prezydent Miasta uzasadniając swoje postanowienie oparł się przede wszystkim na protokole z przesłuchania świadka G. L.(k. 4-6 akt adm.) oraz M. W. (k. 8-9 akt adm.) sporządzonych w trybie art. 67 i 68 kpa. W istocie jednak żadna z tych osób nie została przesłuchana w trybie art. 83 § 3 kpa, w szczególności zaś nie została pouczona o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Samo oświadczenie osoby fizycznej bez pouczenia o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania nie jest wystarczające dla uznania go równoważnym z dowodem zeznań świadka. Dodatkowo zwrócić uwagę należy, że dochowanie wymogów z art. 83 §3 kpa ma wyjątkowo istotne znaczenie, w sytuacji gdy G. L. składała wielokrotnie w toku postępowania administracyjnego oświadczenia, w różnej formie wzajemnie sprzeczne ze sobą (k. 55, 40, 34, 29, 14 akt adm.)

Skoro zaś dowody w postaci zeznań G. L.z dnia 24 lutego 2009r. i jej siostrzenicy z dnia 5 marca 2009r. zostały przeprowadzone z naruszeniem normy zawartej w art.83 §3 kpa nie mogły być z tego powodu jedyną podstawą dokonywanych ustaleń faktycznych i służyć za miernik wiarygodności.

Z drugiej strony powyższym dowodom przeciwstawiono oświadczenie G.L. złożone w trakcie oględzin lokalu przy ul. [...], gdzie najemczyni pouczona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań podała, iż skarżący zamieszkuje u niej na stałe i jest zadowolona z jego zamieszkiwania (k. 43 akt adm.). Oświadczenie o takiej treści złożył także pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań sam skarżący (k. 38, 36 akt adm.). Prezydent Miasta nie przeprowadził innych równoważnych dowodów, które by zaprzeczyły powyższym oświadczeniom i poprzestał na stwierdzeniu, że uznaje je za niewiarygodne.

W powyższych okolicznościach sprawy orzeczenie Prezydenta, jak i Kolegium Odwoławczego nie znajduje dostatecznego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wobec dostrzeżonych sprzeczności Prezydent Miasta winien zgodnie z treścią art. 7 kpa, art. 75 §1 kpa i art. 77 §1 kpa poszukiwać materiału dowodowego w szerszym zakresie służącego ich wyjaśnieniu. Zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy uznać należało za niewystarczający dla uzasadnienia orzeczenia zapadłego w przedmiotowej sprawie. Tym bardziej, że Prezydentowi znane były z innych postępowań administracyjnych okoliczności przeczące ustaleniom dokonanym w toku postępowania pierwszoinstancyjnego w tej sprawie (k. 24-26 akt sądowych).

Z tych samych względów nie sposób było uczynić podstawą oceny pisemnych oświadczeń złożonych przez P. W., przedłożonych przez skarżącego (k. 62, 39, 27 akt adm.), celem potwierdzenia zamieszkiwania w lokalu G. L . Dokumenty te mogły co najwyżej służyć organowi jako źródło informacji co do środków dowodowych, koniecznych do przeprowadzenia, celem ustalenia faktów prawotwórczych w niniejszej sprawie.

W postępowaniu administracyjnym odmówiono wiarygodności dowodom, które sprzeczne były z rozstrzygnięciem sprawy powołując się w istocie na zdrowy rozsądek i doświadczenie życiowe, a nie na podstawie konkretnych dowodów. Takie argumenty wynikające z przeświadczenia nie mogą być jedynymi twierdzeniami w oparciu, o które rozpoznaje się sprawę co do jej istoty. Organy administracji działają bowiem na podstawie przepisów prawa i w oparciu o te przepisy rozpoznają sprawę administracyjną (art. 6 kpa).

Sąd Administracyjny nie kwestionuje, że skarżący mógł działać w konkretnym celu, ukierunkowanym na osiągniecie określonego rezultatu, ale w toku postępowania administracyjnego rozstrzygnięcie danej sprawy winno mieć oparcie na solidnie zgromadzonym materiale dowodowym, który winien uzasadniać ustalony stan faktyczny. W dalszej kolejności należało dokonać aktu sybsumpcji tak ustalonego stanu faktycznego do konkretnych przepisów prawa, a nie opierać się na wrażeniu wynikającemu z odczucia jakiego doznano w toku prowadzenia sprawy. Okoliczności niniejszej sprawy wyraźnie nakazywały gromadzenie szerokiego materiału dowodowego, który pozwałby na niewątpliwe ustalenie rzeczywistego centrum życiowego skarżącego (art. 80 kpa). Posłużyć temu mogą dodatkowo fakty znane z urzędu, a dotyczące ubiegania się przez P.W. o zasiłek rodzinny, czy fakt ubiegania się przez skarżącego o pomoc finansową w GOPS w M. K . Nie ma bowiem przeszkód, by do rozpoznania niniejszej sprawy, a właściwie wyjaśnienia piętrzących się wątpliwości, zaczerpnąć konkretnych dowodów zebrany w toku tych i innych postępowań administracyjnych dotyczących skarżącego, jednak z uwzględnieniem przepisów postępowania.

Reasumując, zaskarżone postanowienie Kolegium Odwoławczego i poprzedzające ją postanowienie Prezydenta Miasta wydane zostało z naruszeniem art. 7 kpa, art. 11 kpa, art. 65 § 1 kpa, art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa, art. 83 § 3 kpa i art. 107 § 3 kpa w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, dokonane przez Prezydenta Miasta i Kolegium Odwoławcze ustalenia co do miejsca zamieszkania skarżącego nie mogły być podstawą uznania niewłaściwości miejscowej. Na obecnym etapie postępowania zaskarżone postanowienie wydane w tym przedmiocie uznać należało za przedwczesne.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku.

Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta oraz Kolegium Odwoławcze winny mieć na względzie poczynione w niniejszym uzasadnieniu rozważania co do konieczności prowadzenia postępowania dowodowego w zgodzie z zasadami i normami postępowania, w szczególności zaś dowód z zeznań świadków na którym oparte ma być rozstrzygnięcie sprawy winien każdorazowo uwzględniać reguły z art. 83 § 3 kpa.

Nadto Sąd Administracyjny przeprowadził dowód z akt sprawy tutejszego Sądu o sygnaturze akt II SA/Po 313/09 i dołączonych akt administracyjnych na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. W tej sprawie Sąd również uwzględnił skargę T. F. w sprawie przekazania wniosku o udzielenie pożyczki. Ponownie rozpoznając wnioski skarżącego należy uwzględnić całokształt materiału dowodowego gromadzonego przy okazji rozpoznawania wniosków o udzielenie pomocy społecznej celem zapewnienia jednolitego orzecznictwa w tym zakresie .

O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w pkt II wyroku w oparciu o art. 152 ppsa.

/-/ E.Brychcy /-/ J.Szaniecka /-/ B.Drzazga

MK