Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 923/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)  c), art.151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 § 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 21 § 1 pkt 1 ,art. 70 § 1,§ 6 pkt 1, art. 70 c ,art. 148 § 2 pkt 2,art.121 § 1, art. 191, art. 122, art. 229, art. 187, art. 188, w związku z 235 O.p., art. 180,art. 210 § 4
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za lipiec i sierpień 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P., po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego, w dniu [...] grudnia 2016r. wydał decyzję, którą określił T. C. w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za lipiec 2011r. w wysokości [...] zł i sierpień 2011r. w wysokości [...] zł.

W motywach rozstrzygnięcia organ kontroli skarbowej wskazał, że T. C. w 2011r. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą: [...] T. C.. Firma [...] 2 osiągała w 2011r. obrót z tytułu sprzedaży dodatków dla piekarnictwa oraz produktów spożywczych, głównie cukru i skrobi ziemniaczanej przy zastosowaniu stawki VAT 5%, 8% i 23%. Ponadto dokonywała w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów sprzedaży cukru, polepszacza do pieczywa i proszku jajecznego przy zastosowaniu stawki VAT 0%. W rejestrach sprzedaży prowadzonych dla celów rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące: lipiec, sierpień i grudzień 2011r. podatnik zaewidencjonował łącznie 30 faktur VAT mających dokumentować wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (cukru), opodatkowaną stawką VAT 0% na rzecz podmiotu [...] [...] (dalej D. P.). W miesiącu grudniu 2011r. faktura sprzedaży cukru została skorygowana fakturą korygującą do wartości zerowej - wystawione w tym miesiącu faktury VAT na rzecz D. P. nie miały wpływu na rozliczenie podatku VAT za ten miesiąc.

W toku postępowania kontrolnego organ stwierdził nieprawidłowości polegające na zaniżeniu podatku należnego VAT za miesiąc lipiec i sierpień 2011r. na łączną kwotę [...]zł. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że wszystkie ww. faktury VAT oraz załączone do nich dowody CMR wystawione z tytułu sprzedaży cukru nie dokumentują w rzeczywistości wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na rzecz niemieckiej firmy [...] D. P.. Towar ten nie został faktycznie wywieziony z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego, w związku z powyższym powinien być opodatkowany podatkiem VAT wg właściwej stawki dla sprzedaży cukru w kraju, która w 2011r. wynosiła 8%;

Organ na podstawie informacji pozyskanej od niemieckiej administracji podatkowej ustalił, że D. P. od [...] stycznia 2011r. nie prowadził działalności gospodarczej w [...], a jego numer identyfikacyjny VAT był nieaktywny. Ponadto właściciel firmy transportowej "[...]" J. Z., którego pieczątka widnieje na Międzynarodowy Listach Przewozowych CMR zeznał, że nie współpracował z firmą [...] 2 T. C. i nie transportował cukru do niemieckiego odbiorcy. Nadto z danych z elektronicznego system poboru opłat za przejazd drogami krajowymi viaTOLL wynika, że w miesiącu lipcu i sierpniu 2011r. niektóre ciągniki siodłowe o numerach rejestracyjnych widniejących na listach przewozowych CMR załączonych do spornych faktur VAT wykonywały transport na terenie kraju, przy czym trasy te nie były związane z transportem do [...], ale np. w okolice G..

Organ I instancji podniósł także, że J. W. prowadząca firmę [...]", która zajmowała się pośrednictwem i handlem artykułami spożywczymi, których kontrahentem była [...] 2 T. C. zeznała, iż firma [...] D. P. była polską firmą, a cukier sprzedawany był na terenie kraju i nigdy z niego nie wyjechał. Powyższe potwierdził J. W. ( w 2011r. pełnomocnik [...]"), który oświadczył, że dla firmy [...] 2 pozyskał polskiego kontrahenta z [...], w imieniu którego po odbiór towaru przyjeżdżał K. S.. Organ kontroli skarbowej podjął bezskutecznie dwukrotną próbę przesłuchania w charakterze świadka D. P. i K. S..

Organ wskazał, że z dokumentów wynika, że w 2011r. D. P. nie prowadził przedsiębiorstwa w [...], zakończył prowadzoną działalność w [...] z końcem 2010 r. Z danych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że z dniem [...] września 2012r. założył działalność gospodarczą pod nazwą I.T.C. D. P. z siedzibą w [...], w województwie dolnośląskim. W 2011r. prowadził niezgłoszoną działalność gospodarczą, w której wykorzystywał dane i pieczątkę zlikwidowanej niemieckiej firmy oraz papier firmowy z logo swojej przyszłej firmy I.T.C.

Organ kontroli skarbowej podkreślił również, że przesłuchany w toku postępowania kontrolnego w charterze strony T. C. nie potrafił wskazać okoliczności świadczących o współpracy w zakresie wewnątrzwspólnotowych dostaw cukru z niemieckim podmiotem. Jako właściciel jednoosobowej firmy nie pamiętał swojego głównego kontrahenta i otrzymanych od niego przelewów, które jak ustalił organ wpływały na konto [...] 2 z rachunku D. P. prowadzonego w polskim banku (w [...]). Podatnik zeznał, że sprzedażą cukru zajmował się jego pracownik M. W. wraz z pośrednikiem J. W., zatem nie miał żadnej wiedzy dotyczącej sprzedaży cukru. Natomiast z zeznań M. W. wynika, że decyzje o nawiązaniu współpracy z każdym kontrahentem podejmował tylko i wyłącznie właściciel [...] 2. Znał nazwę każdego kontrahenta i miał nadzór nad każdą transakcją. Miał również świadomość, że faktura jest wystawiana na podmiot niemiecki, bo codziennie dostawał dzienny raport sprzedaży. Sprawdzaniem wpłat od kontrahentów, w tym od D. P. zajmował się tylko T. C., który miał dostęp do informacji z rachunku bankowego. Tym samy organ nie dał wiary zeznaniom podatnika o braku wiedzy na temat współpracy z rzekomym kontrahentem niemieckim, z którym - jak wynika z wystawionych faktur - zrealizował obrót wartości ponad 5 mln zł.

Pismem z dnia [...] listopada 2016r. strona złożyła zastrzeżenia do protokołu badania ksiąg podatkowych, m.in. wniosła o dołączenie do akt sprawy oraz przeprowadzenie dowodu z załączonych wydruków korespondencji mailowej pomiędzy J. W. a M. W.. Ponadto wniosła o przeprowadzenie dowodu z ponownego przesłuchania w charakterze świadków J. W. i M. W..

Po analizie przedłożonych dowodów organ uznał, że przedłożona korespondencja mailowa jest korespondencją handlową dotyczącą zamówień cukru i terminów, przy czym nie jest to korespondencja pełna. Nie wynika z niej, że w 2011r. D. P. prowadził działalność gospodarczą jako podmiot niemiecki ani też, że cukier był dostarczony do firmy D. P. w [...]. Korespondencja mailowa potwierdza natomiast dostawy cukru do Spółki [...] z siedzibą w W., której prezesem w 2011r. był K. S.. Ponadto z wydruków zapisów księgowych na koncie analitycznym rozrachunków z kontrahentami wynika, że zarówno w nazwie konta rozrachunkowego jak i w opisie księgowań widnieje nazwa [...], natomiast zaksięgowane zostały tam faktury VAT firmy [...] D. P.. W związku z powyższym organ wywiódł, że cukier był dostarczony do W. Spółki [...], natomiast faktury dokumentujące tą sprzedaż zostały wystawione na rzecz nieistniejącej już w 2011r. niemieckiej firmy D. P. w celu skorzystania z zerowej stawki podatku VAT.

Odnośnie natomiast wniosku o ponowne przeprowadzenie dowodów z przesłuchania w charakterze świadków J. W. i M. W., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016r. odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, ponieważ uznał, że ich przeprowadzenie jest bezzasadne, albowiem okoliczności sprawy stwierdzono w oparciu o inne zgromadzone dowody, które uznano za wystarczające do ustalenia stanu faktycznego.

Wobec powyższego organ kontroli skarbowej stwierdził, że właściciel firmy [...] 2 T. C., poprzez zastosowanie niewłaściwej stawki VAT przy sprzedaży cukru udokumentowanej 30 fakturami VAT wystawionych na rzecz firmy: [...] D. P., zaniżył podatek należny wykazany w deklaracjach podatkowych [...] o łączną kwotę [...]zł. Tym samym zostały naruszone przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 29 ust. 1 w powiązaniu z art. 109 ust. 3 i art. 146a pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r. nr 54, poz. 535 ze zm., od dnia 26.08.2011 r., t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.) - dalej ustawa o VAT. Mając natomiast na uwadze, że wszystkie ww. faktury VAT oraz załączone do nich dowody CMR wystawione z tytułu sprzedaży cukru nie dokumentują w rzeczywistości wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na rzecz niemieckiej firmy [...], gdyż towar ten nie został faktycznie wywieziony z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, organ kontroli skarbowej uznał, że T. C. naruszył również przepisy art. 42 ustawy o VAT dotyczące wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.

W oparciu o powyższe nieprawidłowości stosownie do treści art. 193 § 1, 3, 4 i 6 w związku z art. 3 pkt. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) dalej O.p., ksiąg podatkowych podatnika - ewidencji sprzedaży VAT za miesiące lipiec i sierpień 2011r. nie uznano za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisach, ponieważ prowadzone były nierzetelnie w części obejmującej zapisy na podstawie zakwestionowanych faktur VAT wystawionych z nazwą [...] D. P.. Zgodnie z art. 23 § 2 O.p. organ kontroli skarbowej odstąpił od określenia podstawy opodatkowania (obrotu) w drodze oszacowania, gdyż dane wynikające z ksiąg podatkowych - rejestrów sprzedaży za miesiące lipiec i sierpień 2011r., uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania kontrolnego, pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania za te miesiące w prawidłowej wysokości.

Pismem z dnia [...] stycznia 2017r. strona skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania.

Przedmiotowej decyzji zarzuciła naruszenie;

- art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że samo zawiadomienie podatnika pismem o zawieszeniu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na wszczęte postępowanie karne jest wystarczające, aby nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego;

- art. 148 O.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zostało skutecznie doręczone, podczas gdy pod adresem ul. W. [...] nie wykonuje pracy, a miejsce pracy określone w tym przepisie winno być interpretowane jako miejsce faktycznie wykonywanej pracy;

- błędne uznanie, że zawiadomienie z dnia [...] listopada 2016r. zostało skuteczne doręczone T. C. w dniu [...] grudnia 2016r., a tym samym, że skarżący posiadał wiedzę o wszczętym postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe, podczas gdy osoba, która odebrała zawiadomienie nie przekazała go T. C.;

- naruszenie art. 7 k.p.a. polegające na zaniechaniu przez organ podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, w sytuacji gdy strona powoływała się na określone i ważne dla niej okoliczności, a w konsekwencji nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy;

- art. 8 k.p.k. poprzez nieprowadzenie postępowania przez organ w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej polegającym na niezasadnym stwierdzeniu, że odwołujący miał wiedzę, iż D. P. jest przedsiębiorcą niemieckim, a w konsekwencji, że odwołujący popełnił przestępstwo podatkowe, podczas gdy ustalenia takie miały na celu jedynie umożliwienie podjęcia postępowania karnego skarbowego, a w konsekwencji zawieszenie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego w ostatnim możliwym terminie - czyli w grudniu 2016r.;

- naruszenie art, 8 i 11 k.p.a. poprzez nie ustosunkowanie się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, zawartych w szczególności w zastrzeżeniach do protokołu badania ksiąg podatkowych z dnia [...] listopada 2016r. oraz w piśmie z dnia [...] listopada 2016r.;

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, polegające na uwzględnieniu wniosku o przedłużenie terminu do zapoznania się z aktami postępowania, a przed wydaniem decyzji nieumożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, podczas gdy strona nie miała takiej możliwości z uwagi na chorobę i przebywanie na zwolnieniu lekarskim;

- naruszenie art. 77 § 1 k.p.k. oraz 80 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, polegającą na oparciu ustaleń faktycznych niezgromadzonych i niezbadanych w sposób wyczerpujący dowodach oraz opartych na częściowo zebranym materiale dowodowym, a także nie uwzględnienie wzajemnych powiązań między dowodami, a nadto poprzez ocenę dowodów w sposób sprzeczny z zasadami logiki, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego;

- art. 78 k.p.a. poprzez niezasadne oddalenie wniosków dowodowych o ponowne przesłuchanie świadków J. W. i M. W. na okoliczności wynikające z treści korespondencji mailowej, podczas gdy okoliczności, które miały być udowodnione miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Po dokonaniu analizy materiału dowodowego oraz rozpatrzeniu odwołaniu Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] czerwca 2017r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W pierwszej kolejności organ II instancji odnosząc się do przedawnienia terminu zobowiązania podatkowego, wskazał, że postępowanie karne skarbowe zostało wobec T. C. wszczęte w dniu [...] listopada 2016r., o czym podatnik został powiadomiony przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. pismem z dnia [...] listopada 2016r. wysłanym na adres: ul. W. [...], [...]. Przedmiotowe zawiadomienie zostało odebrane w dniu [...] grudnia 2016r. przez M. J.. W ww. piśmie Naczelnik zawiadomił T. C., że został zawieszony bieg terminu przedawnienia na skutek wystąpienia przesłanki określonej w przepisie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Wobec powyższego w ocenie organu odwoławczego, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. wypełnił dyspozycję wynikającą z przepisu art. 70c O.p. Ponadto organ II instancji podkreślił, że dyspozycji art. 70 § 6 pkt 1 nie można ograniczać wyłącznie do rozliczeń zakończonych powstaniem zobowiązania podatkowego, pomimo tego, że takim pojęciem ustawodawca posłużył się w treści tego przepisu, ale również do rozliczeń zakończonych wykazaniem nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia, rozpoczęte na skutek wystąpienia przesłanki wynikającej z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., odnosić zatem będzie się do wszystkich okresów objętych zaskarżoną decyzją. Ponadto biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy organ uznał, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie nastąpiło bezprzedmiotowo, a w dacie jego wszczęcia były podstawy do podejrzenia przestępstwa wiążącego się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego przez T. C. - właściciela firmy [...] 2 T. C.. Organ odwoławczy zaznaczył również, że treść art. 70 § 6 pkt 1 O.p. nie odnosi się do daty przedstawienia zarzutów podatnikowi, lecz wyraźnie wskazuje na dzień zawiadomienia podatnika o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Natomiast wskazane przez stronę orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] listopada 2012r. sygn. akt P [...] należy uznać za nieadekwatne do niniejszej sprawy. Tym samym organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia zasady ochrony zaufania obywatela do państwa.

Odnosząc się do zarzutu prawidłowego doręczenia podatnikowi zawiadomienia, o którym mowa w art. 70c O.p. organ odwoławczy wskazał, że zawiadomienie zostało wysłane na adres wskazany przez podatnika w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako adres siedziby działalności gospodarczej i adres do doręczeń. Ponadto w piśmie z dnia [...] grudnia 2016r. T. C. wypowiadając się w sprawie zebranego materiału dowodowego sam wskazał powyższy adres. Podczas przesłuchania w charakterze strony w dniu [...] września 2016r. zeznał, że - siedziba jest w K. na ul. [...], natomiast zakład produkcyjny jest w N. [...] W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostało skutecznie doręczone.

Organ podkreślił również, że mało wiarygodne są twierdzenia strony o nieprzekazaniu mu korespondencji przez M. J., jeżeli z akt sprawy wynika, że M. J. (jako pełnomocnik) odbierał w Urzędzie Pocztowym w K. inną korespondencję kierowaną przez organ kontroli skarbowej do T. C. np. wynik kontroli z dnia [...] grudnia 2016r. czy decyzję z dnia [...] grudnia 2016r., która jest przedmiotem prowadzonego postępowania odwoławczego.

W zakresie sugestii strony, że korespondencja mogła zostać doręczona na adres pełnomocnika skarżącego, organ odwoławczy wyjaśnił, że organem prowadzącym postępowanie kontrolne wobec T. C. był Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P.. Również organ kontroli skarbowej prowadzi postępowanie karne skarbowe wszczęte postanowieniem z dnia [...] listopada 2016r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K., zgodnie z dyspozycją wynikającą z treści przepisu art. 70c O.p. był natomiast zobligowany do powiadomienia podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, który to obowiązek wypełnił, kierując do T. C. pismo z dnia [...] listopada 2016r. Ponadto w sprawie zawiadomienia podatnika, o którym mowa w art. 70c O.p., kiedy organ podatkowy nie jest jednocześnie organem prowadzącym postępowanie, nie występuje przed nim pełnomocnik podatnika. Jedyną osobą, która może być adresatem takiego zawiadomienia może być więc podatnik. Zawiadomienia podatnika w ww. trybie nie należy zatem utożsamiać z czynnością realizowaną w ramach postępowania kontrolnego lub podatkowego, lecz jako odrębną czynność, której nie obejmuje pełnomocnictwo do reprezentacji w toku postępowania. W kontekście powyższego organ podniósł, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu M. W. przez T. C. w dniu [...] października 2014r. do reprezentowania strony w postępowaniu kontrolnym prowadzonym przez Urząd Kontroli Skarbowej w P.. Pełnomocnictwo obejmuje pełny zakres działań określony w art. 281a § 2 O.p. Pełnomocnictwo obejmuje również odbiór korespondencji w toku postępowania kontrolnego. Wobec powyższego takie sformułowanie zakresu pełnomocnictwa w ocenie organu jednoznacznie przekonuje, że zostało ono ograniczone wyłącznie do reprezentacji przed organem kontroli skarbowej i wyłącznie do postępowania kontrolnego. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. zawiadamiający podatnika w trybie art. 70c O.p. nie był związany pełnomocnictwem uprawniającym do występowania w innym postępowaniu, przed innym organem oraz złożonym do akt innej sprawy. W związku z powyższym zasadnie skierował to zawiadomienie bezpośrednio do T. C..

W kwestii naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 11, art. 10 § 1 i 78 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm.) oraz art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeksu postępowania karnego (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1749 ze zm.) organ odwoławczy wskazał, że postępowanie kontrolne prowadzone nie było w oparciu o ww. przepisy. Do przeprowadzonego postępowania kontrolnego, które zakończyło się wydaniem zaskarżonej decyzji, miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 720 ze zm.) oraz ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.). W związku z powyższym organ odniósł się do zarzutów naruszenia postępowania wskazanych przez stronę na podstawie przepisów kpa, które znajdują swoje odzwierciedlenie w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa.

W opinii organu II instancji, organ kontroli skarbowej dopuścił wszystkie znane dowody w tej sprawie i na ich podstawie w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, podejmując wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu fatycznego. Ponadto ocenie zostały poddane materiały, które stanowią załączniki do zastrzeżeń strony z dnia [...] listopada 2016r. do protokołu badania ksiąg podatkowych, którą jest korespondencja mailowa prowadzona przez M. W., J. W., K. S. oraz niemiecka dokumentacja dotycząca D. P.. Nie został pominięty również wniosek strony o przesłuchanie świadków J. W. i M. W., co znalazło odzwierciedlenie w obszernym uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2016r. Wskazani świadkowie zostali przesłuchani w toku prowadzonego postępowania w firmie [...] 2. Natomiast prawidłowo zawiadomiona strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa i nie uczestniczyła w przesłuchaniu tych świadków.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że oceniając cały zgromadzony materiał dowodowy, organ I instancji słusznie uznał, że dostawy cukru wynikające ze spornych faktur VAT w rzeczywistości nie stanowiły wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz podmiotu niemieckiego, a tym samym na fakturach tych bezpodstawnie zastosowano zerową stawkę podatku VAT. Dostawy te miały miejsce na terenie kraju i dlatego powinny być opodatkowane wg stawki podatku 8% właściwiej dla krajowej sprzedaży cukru.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przypisanych.

Przedmiotowej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1) art. 59 § 1 pkt 9 w zw. z art. 70 § 1 O.p. poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy z dniem [...] grudnia 2016 r. doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego skarżącemu w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej;

2) art 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez:

- jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia może nastąpić w sytuacji, gdy w trakcie 5-letniego okresu przedawnienia nie została wydana decyzja określająca nową wysokość zobowiązania podatkowego, a samo zawiadomienie podatnika pismem o zawieszeniu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na wszczęte postępowanie karne jest wystarczające, aby nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego;

- jego zastosowanie, pomimo tego, że w niniejszej sprawie nie mógł być on zastosowany, albowiem skarżący nie został poinformowany o wszczęciu postępowania karnoskarbowego oraz o skutkach, jakie wywołuje wszczęcie postępowania karnoskarbowego dla zobowiązania podatkowego;

3) art. 145 § 2 O.p. poprzez jego niezastosowanie i niedoręczenie pełnomocnikowi skarżącego zawiadomienia o wszczęciu postępowania karnoskarbowego w stosunku do skarżącego oraz niezawiadomienia pełnomocnika skarżącego o skutkach, jakie wywołuje dla zobowiązania podatkowego wszczęcie postępowania karnoskarbowego w sytuacji, gdy skarżący wyznaczył pełnomocnika w postępowaniu kontrolnym, co skutkuje obowiązkiem dokonywania doręczeń na adres tego ustanowionego pełnomocnika, a nie bezpośrednio skarżącemu;

4) art. 148 § 2 i art. 149 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie za skuteczne doręczenia korespondencji w trybie art. 149, podczas gdy korespondencja została wysłana na adres prowadzenia działalności przez skarżącego, pod którym możliwe było wyłącznie doręczenie skarżącemu lub osobie przez niego upoważnionej na podstawie art. 148 § 2, a korespondencja została wydana osobie nieupoważnionej do odbioru listów adresowanych do skarżącego;

5) art. 20 ust. 1 ustawy o VAT w związku z art. 9 Konstytucji RP, art. 10 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 2 Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej i art. 2 Aktu Akcesyjnego przez brak uwzględnienia dorobku prawnego Unii Europejskiej, nakazującego uwzględnienie dobrej wiary i należytej staranności po stronie podatnika, w związku z dokonywaniem transakcji wewnątrzwspólnotowych, co w konsekwencji przełożyło się na nieprawidłowe zastosowania tych przepisów;

6) art. 121 § 1, art. 191, art. 122, art. 229, art. 187 § 1, art. 188 w zw. 235 O.p. poprzez nieprowadzenie postępowania dowodowego przez organ w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego, wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy w związku z nieuwzględnieniem wniosków o przeprowadzenie dowodów oraz nie wyjaśnienie spornych okoliczności faktycznych, a w szczególności:

- przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny oczywiście dowolnej i dokonanie przez organ bezpodstawnych ustaleń, że skarżący miał wiedzę, że D. P. nie jest przedsiębiorcą niemieckim, a w konsekwencji, że skarżący ponosi odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe określone w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, podczas gdy dowody zebrane w trakcie postępowania podatkowego nie pozwalają na przyjęcie takich wniosków i uznania, że skarżący pozostawał w złej wierze;

-nieustosunkowanie się w żaden sposób do dowodu w postaci wydruku ze strony [...] z dnia [...] sierpnia 2011r., dołączonego do faktury [...] [...], wskazującego, że na dzień zapytania numer [...] pozostawał aktywny, a zatem skarżący miał wszelkie przesłanki, aby sądzić, że D. P. jest przedsiębiorcą niemieckim;

- zaniechanie przez organ podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, w szczególności poprzez oddalenie wniosków dowodowych skarżącego o ponowne przesłuchanie świadków J. W. i M. W. w sytuacji, gdy istniały istotne rozbieżności pomiędzy ich zeznaniami, a pozostałym materiałem dowodowym, których to rozbieżności nie rozstrzygnięto w trakcie postępowania, a także nieprzeprowadzenie dowodów z przesłuchania D. P. i K. S., którzy mogliby w istotny sposób wyjaśnić okoliczności niniejszej sprawy, rezygnując z ich wzywania po dwukrotnym bezskutecznym doręczeniu w trakcie kilkuletniego postępowania kontrolnego;

- dowolną oceną zeznań J. W. i uznania jego zeznań za wiarygodne w całości, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci korespondencji e-mail prowadzonej przez niego z M. W. wynika, że przekazywał M. W. - a więc pośrednio także skarżącemu - wyłącznie informacje o tym, że D. P. jest podmiotem prowadzącym działalność w [...], a także że to on wskazywał miejsca dokonania dostawy towarów oraz organizował transport cukru;

- dowolną oceną dowodów w postaci korespondencji mailowej poprzez nieuzasadnione ustalenie, niepoparte jakimkolwiek innym materiałem dowodowym, że skarżący na bieżąco kontrolował służbową korespondencję mailową M. W. i korzystał z tej samej skrzynki mailowej, a także, że z wysokości wynagrodzenia M. W. wynika, że nie mógł mieć uprawnień do prowadzenia ustaleń z kontrahentami oraz wystawiania dokumentów księgowych, mimo że z zeznań M. W. wynika coś odwrotnego;

- dokonanie dowolnej oceny zeznań skarżącego i uznanie jego zeznań za niewiarygodne, podczas gdy znajdują one poparcie z zgromadzonym materiale dowodowym;

- nieustosunkowanie się do twierdzeń uważanych przez skarżącego za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, zawartych w szczególności w zastrzeżeniach do protokołu badania ksiąg podatkowych z dnia [...] listopada 2016 r. oraz w piśmie z dnia [...].11.2016r.;

- niedopełnienie obowiązku polegającego na zebraniu i rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez niewyjaśnienie sprzeczności pomiędzy zebranymi dowodami oraz dowolnej ocenie w zakresie wiarygodności dowodów z zeznań świadków;

- art. 123 O.p. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, polegające na nieuwzględnieniu wniosku o przedłużenie terminu do zapoznania się z aktami postępowania przed wydaniem decyzji i nieumożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sytuacji, gdy skarżący z uwagi na chorobę i przebywanie na zwolnieniu lekarskim nie miał możliwości podjęcia tych działań;

- art. 127 i art. 233 O.p. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego orzeczenia organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła obszerną argumentację na poparcie przedstawionych zarzutów.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem badając legalność zaskarżonych decyzji, zgodnie z kompetencją ustanowioną w art. 1 § 2 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), Sąd stwierdził, że nie naruszają one prawa. Podkreślić należy, iż na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy. Natomiast na podstawie art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu przedawnienia. Stwierdzenie bowiem przedawnienia zobowiązań podatkowych skutkuje tym, że postępowanie podatkowe w tym zakresie nie może być prowadzone.

W ocenie Sądu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Zobowiązanie w podatku od towarów i usług powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.). Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W związku z powyższym zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy objęte zaskarżoną decyzją przedawniłyby się z końcem roku 2016, chyba że nastąpiło przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia.

W niniejszej sprawie organ wskazuje, że zobowiązanie podatkowe objęte zaskarżoną decyzją nie uległo przedawnieniu przed zakończeniem postępowania podatkowego, ponieważ bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

Na wstępie przypomnieć należy, że obowiązek zawiadomienia podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w związku ze wszczęcie postępowania karnoskarbowego został wprowadzony ustawą z dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy-Ordynacja podatkowa, ustawy - Kodeks karny skarbowy i ustawy - Prawo celne (Dz. U. z 2013r. poz. 1149), która weszła w życie z dniem 15 października 2013 r. Powyższa zmiana legislacyjna stanowiła konsekwencję wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, mocą którego uznano, że przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r., w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminy określonego w art. 70 § 1 O.p. – jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez niego prawa, wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. Ustosunkowując się do argumentów odnoszących się podniesionego zarzutu należy wskazać, że do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego może dojść nie tylko na skutek przedstawienia podatnikowi zarzutu popełnienia przestępstwa skarbowego, ale także przez powiadomienie go o toczącym się postępowaniu w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, które wiąże się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego objętego toczącym się postępowaniem podatkowym. TK w sprawie P 30/11 TK nie powiązał skutku w postaci zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z dokonaniem konkretnej czynności procesowej czy też z prowadzeniem konkretnej fazy postępowania, kładąc jedynie nacisk na obowiązek poinformowania podatnika o fakcie zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W wyroku z 8 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 1375/14, NSA wskazał, że nie jest konieczne, aby przed upływem terminu przedawnienia podatnikowi ogłoszono postanowienie o przedstawieniu zarzutów, tj. aby postępowanie karnoskarbowe przekształciło się w fazę in personam. Podobne stanowisko wyraził NSA w wyroku z 11 maja 2016 r., sygn. akt II FSK 808/14, NSA podkreślił, że "wykładnia wyroku Trybunału, ukształtowana już w orzecznictwie NSA, wskazuje na trzy [...] istotne kwestie. Po pierwsze zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje z dniem wszczęcia postępowania o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe w sprawie, a nie przeciwko osobie [...], w związku z tym nie ma żadnego uzasadnienia pogląd, by dla skutecznego zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., wymagane było wszczęcie postępowania o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe in personam. Po wtóre dla osiągnięcia skutku zawieszenia z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. nie wystarczy wszczęcie postępowania w sprawie o podejrzenie popełniania jakiegokolwiek przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, lecz zarzut ten powinien dotyczyć tego zobowiązania podatkowego, którego bieg z art. 70 § 1 o.p., ma zostać zawieszony [...]. Po trzecie z chwilą upływu 5-letniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego.

Zasada ochrony zaufania do państwa jest spełniona, jeżeli podatnik zostanie przed upływem terminu przedawnienia poinformowany na piśmie o wszczęciu postępowania o przestępstwo skarbowe i o związku tego postępowania z niewykonaniem zobowiązania podatkowego oraz o skutkach tego dla toczącego się postępowania podatkowego w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia oraz dacie, z jaką skutek ten nastąpił.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że w sytuacji gdy w sprawie ustanowiony jest pełnomocnik, zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia wino być doręczone pełnomocnikowi. Przepis art. 70 c O.p. stanowi, że organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Zdaniem Sądu art. 70c O.p. jest przepisem szczególnym i nie odnosi się do toczącego się przed organami postępowania w sprawie. Jest to przepis prawa materialnego, na co wskazuje jego umiejscowienie w Rozdziale 8 Przedawnienia w Dziale III Zobowiązania podatkowe, czyli poza Działem IV Postępowanie podatkowe. Wobec powyższego przyjąć należy, że zawiadomienie ma charakter materialny, dlatego też obowiązek informacyjny ciąży na organie podatkowym właściwym w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego. Zawiadomienie może nastąpić zarówno w czasie gdy nie toczy się postępowanie podatkowe (kontrolne), w jego trakcie i niezależnie od etapu postępowania (pierwsza, druga instancja), jak i po jego zakończeniu. Ze względu na materialnoprawny charakter zawiadomienia, mając na uwadze brzmienie art. 70 c O.p. istotne jest zawiadomienie podatnika.

Ustawodawca zrealizował standardy, do których odniósł się w swoim uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny. Właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego organ ma w świetle przepisów doprowadzić do takiej sytuacji, aby każdy podatnik, gdy w sprawie jego zobowiązania podatkowego wszczęte jest postępowanie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, wobec faktu, że podatnik nie posiada na ten temat wiedzy, uzyskał tę wiedzę najpóźniej do ostatniego dnia przed upływem terminu z art. 70 § 1. Wiedza to dotyczyć ma nie samego postępowania, a skutku jakie z mocy prawa jego wszczęcie wywołuje w sferze realizacji określonych obowiązków, nałożonych na podatnika ustawami podatkowymi.

W ocenie Sądu, wobec wskazanych okoliczności nie ulega wątpliwości, że warunek zawieszenia biegu terminu przedawnienia wskazany w cytowanym wyżej wyroku TK oraz art. 70 c O.p. został spełniony, ponieważ postępowanie karno skarbowe zostało wszczęte w dniu [...] listopada 2016 r., o czym podatnik został powiadomiony przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. pismem z dnia [...] listopada 2016 r. Organ skierował zawiadomienie na adres wskazany w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako adres "głównego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej" oraz adres do doręczeń. Zawiadomienie zostało podjęte przez M. J. w dniu [...] grudnia 2016 r., w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej. Jak wynika z akt sprawy M. J. jako osoba upoważniona odbierał w tym samym okresie w Urzędzie Pocztowym również inną korespondencję kierowaną do skarżącego na adres W. [...] w K., m.in. wynik kontroli, czy decyzję organu I instancji. Tym samym należy przyjąć, że M. J. był osobą upoważnioną do odbioru korespondencji w miejscu działalności gospodarczej, co nie jest w skardze kwestionowane. Jak wskazano wyżej okoliczność, że pismo nie zostało przekazane skarżącemu nie ma znaczenia, skoro wskazane zawiadomienie zostało skutecznie doręczone w świetle art. 148 § 2 pkt 2 O.p.

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że niezależnie od tego, czy adresat otrzymał korespondencję do rąk własnych, czy przez umocowaną do odbioru osobę, czy też na skutek podwójnego awizowania ziściła się fikcja doręczenia, uznaje się, że z dniem doręczenia powziął on informację o treściach zawartych w przesyłce. Powołany przepis wskazuje wyłącznie na obowiązek organu zawiadomienia, natomiast świadomość podatnika nie ma wpływu na skuteczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W związku z tym należy stwierdzić, że każdy tryb powiadomienia podatnika, który prawo przewiduje za równoznaczny z bezpośrednim doręczeniem (np. doręczenie pełnomocnikowi, czy doręczenie zastępcze), należy uznać za wystarczający dla skutecznego zrealizowania tej czynności.

Skarżący zarzuca organowi odwoławczemu naruszenie art.121 § 1, art. 191, art. 122, art. 229, art. 187, art. 188, w związku z 235 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób budzący zaufanie do władzy państwowej, zasady swobodnej oceny dowodów, nieuwzględnienie wniosków dowodowych. Zgodnie z art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten jest wypełnieniem zasady prawdy materialnej przewidzianej w art. 122 O.p. poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. Z kolei zgodnie z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten zawiera zasadę swobodnej oceny dowodów, w myśl której ocena dowodów jest domeną wyłącznie organu podatkowego. Organ jako dowód może dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Natomiast zgodnie z art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.

Zatem organ podatkowy winien dokonać oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny, zgodnie z art. 210 § 4 O.p., znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego.

W ocenie Sądu zarzuty skargi dotyczące naruszenia ww. przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie. W postępowaniu organ przestrzegał norm przewidzianych przepisami O.p. Należy zwrócić uwagę, że postępowanie dowodowe jest uwarunkowane przedmiotem postępowania i przepisami prawa materialnego, materiał dowodowy winien być zebrany i oceniony w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu materiał dowodowy zebrany przez organy podatkowe był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Ocena tegoż materiału dowodowego nie budzi w świetle powołanych przepisów żadnych zastrzeżeń.

Materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje, że skarżący nie dokonał w lipcu i sierpniu 2011 r. sprzedaży cukru do firmy [...] D. P. w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy do [...], lecz sprzedał towar w kraju. W związku z powyższym zgodnie z przepisami zastosowana powinna być stawka podatku przewidziana do sprzedaży krajowej i wynosić 8%, a nie jak wskazano na 30 fakturach 0%. Poprzez zastosowanie nieprawidłowej stawki 0% podatnik w miesiącu lipcu i sierpniu 2011 r. zaniżył podatek należny o kwotę [...]zł.

Jak wynika z informacji uzyskanej od niemieckiej administracji podatkowej D. P. posługujący się numerem identyfikacyjnym [...] w 2011 r. nie prowadził działalności gospodarczej na terytorium [...], jego numer VAT nie był aktywny.

Z zeznania świadków J. W. oraz J. W. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą [...] pośredniczących w zawieraniu umów sprzedaży cukru przez skarżącego wynika, że D. P. był polskim przedsiębiorcą. Przesłuchiwany w charakterze świadka J. Z. prowadzący firmę transportową "[...] która to firma widniała na dokumentach CMR załączonych do zakwestionowanych faktur dokumentujących wewnątrzwspólnotowe dostawy do [...] zeznał, że posiadał koncesję na transport międzynarodowy i mógł świadczyć usługi do [...], [...] i [...]. Nie świadczył usług na terytorium [...]. Zeznał, że nie zna firmy [...] 2 T. C., nigdy nie słyszał o tej firmie, jak i firmie [...] nie zna też J. W., K. S. i D. P.. Po okazaniu dokumentów CMR załączonych do zakwestionowanych faktur zeznał, że okazane dokumenty widzi po raz pierwszy oraz że posiadają błędy i są niekompletne. Zatem z zeznań J. Z. wynika, ze nie wykonywał w 2011 r. usług transportowych na rzecz skarżącego do [...]. Zeznania te słusznie organ uznał za wiarygodne, ponieważ są one spójne z danymi z elektronicznego systemu poboru opłat za przejazd drogami krajowymi viaTOLL pozyskanymi od Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych o autostrad (pismo z dnia [...] września 2016 r.), z których wynika, że w miesiącach lipcu i sierpniu 2011 ciągniki siodłowe o wskazanych na dokumentach CMR numerach rejestracyjnych, stanowiące własność J. Z. przemieszczały się po drogach krajowych w okolicach G.. Z. J. [...] i J. W. wskazują, że .pośrednicząc w sprzedaży cukru firmę D. P. znali jako firmę polską, działającą na terenie [...] Ś.. M. W. zatrudniony w 2011 r. na umowę zlecenia u skarżącego zeznał, że D. P. dla firmy [...] 2 wyszukała firma [...] [...] Nie był w firmie D. P.., nigdy go nie widział ani z nim nie rozmawiał. Po okazaniu faktur wystawionych na rzecz firmy D. P. wraz z załączonymi CMR i WZ zeznał, że wystawiał i podpisywał okazane faktury na polecenie T. C., podpisywał CMR, ale nie wystawiał tych dokumentów, dane widniejące na fakturach pochodziły od J. W., następnie wszystko przekazywał T. C.. Natomiast skarżący zeznał w toku postępowania, że nie zna K. S., J. Z., D. P., nie pamięta wpłat od D. P., nie sprzedawał cukru do [...], nie wystawiał okazanych faktur, nie wie kto wystawiał i podpisywał CMR, w których miejsce przeznaczenia towaru wskazano [...].

Nadto jak wynika z wyciągów bankowych płatności z firmy D. P. realizowane były z polskiego Banku – [...] S.A. we W., a przy wpłatach widnieje adres D. P. w D.. Natoamist z wydruku zapisów na kontach księgowych rozrachunków operacje dotyczące firmy [...] D. P. księgowane były na koncie polskiej firmy [...].

W związku z powyższym w ocenie Sadu wszystkie dowody zebrane w sprawie wskazują, że skarżący w lipcu i sierpniu 2011 r. nie dokonał wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów do [...] na rzecz D. P..

Organ dokonał również oceny materiału dowodowego pod kątem, czy skarżący świadomie wystawił faktury nieodzwierciedlające rzeczywistych transakcji, czy miał lub powinien mieć świadomość, że dostawa towaru nastąpiła w Polsce. Ocena dokonana przez organy jest zdaniem Sądu prawidłowa. Dowody zebrane w sprawie świadczą, że skarżący co najmniej powinien mieć świadomość, że narusza prawo w zakresie zaniżenia podatku należnego.

Sąd nadto zwraca uwagę, że zarzuty dotyczące przepisów postępowania mogą odnieść skutek w postaci uchylenia decyzji wyłącznie w sytuacji, gdy naruszenie przepisów proceduralnych może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niezasadny w ocenie Sądu jest zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Strona byłą reprezentowana przez pełnomocnika, o zamiarze przeprowadzenia dowodu organ zawiadamiał pełnomocnika, jak również informował o przysługujących stronie prawach. Strona w toku całego postępowania miała zagwarantowane prawo czynnego udziału.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że sposób procedowania organów odpowiadał wszelkim rygorom przewidzianym w przepisach O.p. W wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania podatkowego organy ustaliły stan faktyczny w sposób niebudzący wątpliwości, zgodnie z poszanowaniem obowiązujących zasad prawa, a sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, skargę należało oddalić na podstawie art.151 p.p.s.a.