Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 176/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 131, art. 134, art. 156 ust. 3, art. 227
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2011 r. sprawy ze skargi S.S. i B.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i odszkodowanie oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r., nr [...], Starosta [...] orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości gruntowej, położonej w R., oznaczonej jako działka nr "1" (k.m. 41), obręb [...], o pow. [...]ha. Nieruchomość ta przewidziana została pod realizację celu publicznego - budowę zbiornika przeciwpowodziowego "[...]" na rzece O. Stanowiła ona własność obecnie skarżących S. S. i B. S. i była zapisana w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w R. Decyzją tą organ przyznał jednocześnie wywłaszczonym właścicielom odszkodowanie w kwocie [...] zł i zobowiązał do jego wypłaty [...] w G. w terminie 14 dni od daty, w której decyzja będzie podlegała wykonaniu. Jako podstawę prawną decyzji wskazano przepisy art. 9a, art. 112 ust. 1, 3 i 4, art. 113 ust. 1, art. 119 ust. 1, art. 121, art. 122, art. 123, art. 128 ust. 1, art. 129 ust. 1, art. 130 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 132 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm. – dalej zwanej u.g.n.).

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał, że w sprawie zostały spełnione przesłanki do wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości gruntowej. Zgodnie z decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...]r. ustalającą lokalizację zbiornika przeciwpowodziowego na rzece O. działka nr "1" znalazła się bowiem w obszarze planowanej budowy i ma na niej zostać zrealizowany wał przeciwpowodziowy. Podał następnie, że przeprowadzone rokowania między współwłaścicielami nieruchomości a [...] w G. nie doprowadziły do zawarcia umowy sprzedaży, mimo że żadna ze stron nie kwestionowała konieczności nabycia przedmiotowej działki przez Skarb Państwa. Wobec tego wszczęte zostało postępowanie wywłaszczeniowe w toku którego organ rozważył możliwość przyznania odszkodowania w formie nieruchomości zamiennej położonej w miejscowości L., której domagali się małżonkowie S. Spełnienie tego żądania nie było jednak możliwe bowiem, jak podał organ, nie dysponował on nieruchomościami położonymi w sąsiednim powiecie [...], ani też innymi nieruchomościami położonymi w sąsiedztwie miejsca zamieszkania wywłaszczanych. W tej sytuacji organ postanowił przyznać wywłaszczanym odszkodowanie, którego wysokość ustalił w oparciu o operat szacunkowy sporządzony w dniu [...]r. przez rzeczoznawcę majątkowego B. P. W ocenie Starosty operat ten został sporządzony prawidłowo. Kierując się stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zajętym w wyroku z dnia 21 kwietnia 2008 r., II SA/Gl 1010/07 uznał on, że wbrew stanowisku pełnomocnika wywłaszczanych planowany zbiornik przeciwpowodziowy nie ma charakteru komercyjnego. Na ustaloną wysokość odszkodowania nie miały wpływu także pokłady żwiru znajdujące się na tym terenie, gdyż nie stanowią one części składowej gruntu. Brak było także podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika wywłaszczanych, który domagał się zlecenia ponownej wyceny nieruchomości biegłemu z listy Prezesa Sądu Okręgowego w G. Organ uznał również brak potrzeby skierowania operatu do [...]. W jego ocenie wysokość odszkodowania ustalonego w oparciu o sporządzony w sprawie operat jest słuszna i nie budząca jakichkolwiek wątpliwości, a żądanie pełnomocnika wypłaty odszkodowania w wysokości [...] zł nie zostało poparte jakimkolwiek dowodem i nie znajdowało oparcia w transakcjach przeprowadzanych na lokalnym rynku nieruchomości. Starosta [...] stwierdził też, że każda ze stron ma możliwość zwrócenia się do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych z indywidualnym wnioskiem o dokonanie oceny prawidłowości sporządzenia operatu. Organ podzielił wreszcie stanowisko rzeczoznawcy, że obciążenie wywłaszczanej działki prawem dożywocia przysługującym G. S. nie stanowi przesłanki do obniżenia wysokości odszkodowania.

W odwołaniu od tej decyzji S. i B. S., zastępowani przez adwokata M. G., domagali się jej uchylenia i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, bądź zmiany decyzji poprzez przyjęcie, że odszkodowanie winno wynosić nie mniej niż [...] zł/m2. Domagali się także całkowitego pominięcia sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego, jako nieaktualnego i zaniżającego wartość wycenianej nieruchomości. Wnieśli też o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z listy Prezesa Sądu Okręgowego w G. Zarzucili błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że planowany zbiornik jest inwestycją non profit, podczas gdy ma być również terenem rekreacyjno-turystycznym, a zatem towarzyszyć mu będą zadania o charakterze komercyjnym. Starosta – ich zdaniem - nie wziął zatem pod uwagę, że cena gruntu przy jego komercyjnym przeznaczeniu jest większa. W operacie nie uwzględniono także wartości kopalin zalegających pod gruntem, przez co ustalona wartość nieruchomości jest rażąco niska. Odwołujący się zarzucili wydanie decyzji z rażącą obrazą przepisów art. 9a, art. 112, art. 113, art. 119, art. 121, art. 122, art. 123, art. 128, art. 129, art. 130 i art. 132 u.g.n. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wartość wywłaszczanej nieruchomości zamyka się kwotą [...]zł, gdy w rzeczywistości winna ona wynieść [...]zł. Ponadto wskazali oni na naruszenie przepisów postępowania, a to art. 77, art. 78 i art. 84 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i oddalenie wniosków dowodowych.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji uznając je za zgodne z prawem. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z decyzją Wojewody [...] z dnia [...]r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, budowa dotyczy suchego zbiornika przeciwpowodziowego, przeznaczonego do magazynowania wody w okresach powodzi. Przeznaczenie terenu zgodnie z celem wywłaszczenia nie powoduje zwiększenia jego wartości, albowiem nadal będzie on miał charakter rolny. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, grunty pod urządzeniami przeciwpowodziowymi są gruntami rolnymi. Wyjaśnił także, że kopaliny niestanowiące części składowych gruntu stanowią własność Skarbu Państwa. Mając na względzie rolnicze przeznaczenie działki skarżących oraz brak koncesji na wydobywanie kruszyw, kopaliny nie stanowią, zatem jej części składowej i zgodnie z § 46 rozporządzenia RM z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. nr 207, poz. 2109 ze zm.), przy określaniu wartości nieruchomości nie są uwzględniane. Dla poparcia stanowiska w kwestii niekomercyjnego charakteru inwestycji oraz braku podstaw do uwzględniania wartości kopalin przy wycenie działki, organ powołał się na szereg wyroków WSA w Gliwicach, w których kwestie te były rozważane i oceniane.

W osobiście sporządzonej skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach S. i B. S. podnieśli wszystkie zarzuty i argumenty, które były zgłaszane przez ich pełnomocnika w odwołaniu. Dodatkowo zarzucili pominięcie przez Wojewodę kwestii dotyczących ewentualnego gruntu zamiennego i niezbadanie czy osoba wydająca decyzję organu I instancji posiadała stosowne pełnomocnictwa. W oparciu o te zarzuty domagali się oni uchylenia decyzji organów obu instancji, całkowitego pominięcia operatu szacunkowego będącego podstawą wyceny jako nieaktualnego, albowiem sporządzony został ponad rok temu, a następnie skorygowany, jak również domagali się dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu wyceny nieruchomości, który wykaże sądowi rzeczywistą wartość nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 905/10 WSA w Gliwicach odrzucił skargę w związku z nieuzupełnieniem w terminie jej braków formalnych. Kolejnym postanowieniem z dnia 19 stycznia 2011 r. Sąd ten przywrócił jednak termin do uzupełnienia braków formalnych skargi uznając zasadność wniosku skarżących z dnia [...]r.

W międzyczasie swój udział w postępowaniu sadowoadministracyjnym zgłosił pełnomocnik skarżących adwokat M. G. W piśmie procesowym z dnia [...]r. podał on, że zaskarżona decyzja jest niewykonalna, albowiem GUS nie dokonuje waloryzacji w oparciu, o którą ustalana byłaby aktualna wartość nieruchomości. Wniósł także o zasądzenie kosztów procesowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić skarżącym, że zakres postępowania dowodowego możliwego do przeprowadzenia przed sądem administracyjnym określa przepis art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.). W zakres ten nie wchodzi przeprowadzanie dowodu z opinii biegłego, wobec czego wniosek dowodowy skarżących zawarty w skardze nie mógł zostać uwzględniony.

Odnosząc się do szczegółowych zarzutów skargi wskazać należy brak podstaw do ich uwzględnienia. Dotyczy to nieuwzględnienia przy wycenie nieruchomości wartości zalegających w niej kopalin, komercyjnego charakteru nieruchomości, a także ustalenia odszkodowania w formie pieniężnej z pominięciem przyznania nieruchomości zamiennej.

W szczególności nie można podzielić zarzutów skarżących co do konieczności uwzględnienia przy szacowaniu nieruchomości okoliczności, że planowany zbiornik ma być również terenem rekreacyjno-turystycznym, a zatem budowie tego zbiornika towarzyszyć będą zadania o charakterze komercyjnym. W tej kwestii wskazać trzeba, że zgodnie z art. 134 ust. 3 u.g.n. wartość rynkową nieruchomości określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości. Wobec powyższego, skoro celem wywłaszczenia była budowa suchego zbiornika przeciwpowodziowego, a w myśl art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.) grunty pod urządzeniami przeciwpowodziowymi są gruntami rolnymi, to należy uznać, że cel na który została wywłaszczona nieruchomość skarżących nie spowoduje zwiększenia jej wartości. Powołane wyżej okoliczności faktyczne i prawne sprawy nie pozostawiają zatem wątpliwości, co do publicznego celu wywłaszczenia. Tym samym twierdzenia strony skarżącej wskazującej na towarzyszący celowi publicznemu komercyjny cel wywłaszczenia nie znajdują żadnego uzasadnienia.

W ocenie Sądu wskazany cel wywłaszczenia dowodzi także braku podstaw prawnych uzasadniających twierdzenie skarżących, że wartość wywłaszczonej nieruchomości została zaniżona w związku z nieuwzględnieniem w operacie szacunkowym udokumentowanego złoża żwiru zalegającego na wywłaszczonej nieruchomości. Art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2004 r. Nr 228, poz. 1947 z późn. zm.) wykładany a contrario wskazuje co prawda, że złoża kopalin mogą stanowić część składową nieruchomości, jednak jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2008 r., I OSK 79/07, [w:] Lex nr 453377, dotyczy to wyłącznie przypadków, gdy korzystanie i dysponowanie tymi kopalinami byłoby zwykłym elementem korzystania z nieruchomości, zgodnym z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Sam fakt istnienia możliwości wydobywania kopaliny metodą odkrywkową, zatem nie stanowi dostatecznej przesłanki do uznania jej za część składową nieruchomości wykorzystywanej rolniczo.

Wreszcie w ocenie Sądu przepis art. 131 u.g.n. w myśl którego w ramach odszkodowania właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu wywłaszczonej nieruchomości może być przyznana, za jego zgodą, odpowiednia nieruchomość zamienna statuuje jedynie jeden z dopuszczalnych sposobów wywiązania się organu z obowiązku wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Nie daje on natomiast właścicielowi wywłaszczanej nieruchomości podstawy do skutecznego zgłoszenia roszczenia o przyznanie nieruchomości zamiennej, a także nie upoważnia organu do przyznania takiej nieruchomości bez zgody wywłaszczonego podmiotu. Tym samym orzekający o odszkodowaniu organ administracji publicznej może w trakcie postępowania wywłaszczeniowego zaoferować nieruchomość zamienną, jednak takiej propozycji nie musi składać. Nie jest zobowiązany także do przyjęcia składanej w tym zakresie propozycji strony. Dodać zaś należy, że w kontrolowanej sprawie Starosta [...] nie dysponował nieruchomościami położonymi w sąsiednim powiecie. Zgodzić się należy jednak z zarzutem skargi, że organ odwoławczy powinien do tej kwestii odnieść się w uzasadnieniu swojej decyzji zwłaszcza, że była ona podnoszona przez skarżących w początkowej fazie postępowania przed organem I instancji. Na organie odwoławczym, bowiem ciąży obowiązek ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Sądu w świetle przedstawionej wyżej wykładni art. 131 u.g.n. brak zamieszczenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowiska organu dotyczącego przyznania nieruchomości zamiennej nie miał jednak w wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Pewnym usprawiedliwieniem dla organu jest także nie podniesienie tego zarzutu w odwołaniu od decyzji I instancji sporządzonym przez fachowego pełnomocnika.

Odnosząc się do zarzutów skarżących dotyczących nieaktualności operatu wskazać należy, że wbrew ich twierdzeniom operat ten był aktualny i to nie tylko w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, ale także w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 156 ust. 3 u.g.n. operat szacunkowy może być wykorzystany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154. Pierwszy sporządzony w sprawie operat opatrzony został datą [...]r., a jego korekta pochodzi z dnia [...] r. zaskarżona decyzja została wydana natomiast w dniu [...]r. Dodać należy, że rzeczoznawca majątkowy sam zgłosił potrzebę wspomnianej wyżej korekty operatu w toku rozprawy administracyjnej. Przeprowadzona korekta dotyczyła zaś kształtu wywłaszczonej działki, który określono jako bardzo dobry (w operacie z [...] r. określono go jako dobry). W wyniku tej korekty ustalona została wyższa wartość rynkowa nieruchomości, gdyż poprzednio wyniosła ona [...]zł. Upływ czasu między datą sporządzenia skorygowanego operatu a datami wydania decyzji przez organy obu instancji oraz brak jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia, że w okresie między [...]r. a [...]r. doszło do zmiany uwarunkowań prawnych i czynników, o których mowa w art. 154 u.g.n. przesądza zatem o aktualności operatu szacunkowego.

Niezrozumiałym dla Sądu było zgłoszone w skardze żądanie całkowitego pominięcia operatu szacunkowego B. P. jako nieaktualnego, bowiem sporządzono go ponad rok temu, a także jego niedopuszczalną korektę. Wskazać tutaj należy, że kontroli legalności zaskarżonych orzeczeń Sąd dokonuje na podstawie akt sprawy mając na uwadze stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania tych orzeczeń. Tym samym bez znaczenia jest upływ czasu między sporządzeniem operatu szacunkowego, a datą wyrokowania przez sąd administracyjny. Ustawa o gospodarce nieruchomościami nie wprowadza także zakazu dokonywania przez rzeczoznawcę majątkowego korekty sporządzonego przez niego operatu szacunkowego.

Postulat skarżących, jakoby organy winny zlecić opracowanie operatu biegłemu z listy Prezesa Sądu Okręgowego w G., aby operat był pełny, rzetelny i uwzględniający wszelkie czynniki cenotwórcze nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie z art. 130 ust. 2 u.g.n. ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Działalność zawodową rzeczoznawców majątkowych regulują zaś przepisy art. 174 i nast. u.g.n. Brak jest w przepisach prawa natomiast podstawy do ustalenia wartości rynkowej wywłaszczonej nieruchomości przez inną osobę aniżeli rzeczoznawcę majątkowego i w innym trybie, niż przewidują to przepisy u.g.n. Powołanie się przez skarżących w tym kontekście na wyrok tut. Sądu z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 1010/07, pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Na marginesie dodać należy, że we wspomnianym wyroku WSA w Gliwicach nie zajął stanowiska w kwestii potrzeby zlecenia opracowania nowego operatu innemu rzeczoznawcy majątkowemu, a jedynie podważył brak ustaleń po stronie organu odwoławczego dotyczących oceny aktualności operatu szacunkowego, który został sporządzony ponad 12 miesięcy od daty wydania decyzji przez ten organ.

Sąd nie podzielił też zarzutów skarżących dotyczących nieuwzględnienia przez Starostę [...] wniosku o weryfikację prawidłowości operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych. Wniosek tej treści złożony przez stronę postępowania administracyjnego nie jest bowiem wiążący dla organu. Organ ustalający wysokość odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość ma natomiast obowiązek dokonania oceny operatu szacunkowego we własnym zakresie. O potrzebie zewnętrznej weryfikacji operatu, o jakiej mowa w art. 157 ust. 1 u.g.n. decyduje zaś nie żądanie strony lecz powstanie po stronie organu uzasadnionych wątpliwości co do prawidłowości jego sporządzenia. Ogólnikowe zarzuty strony skarżącej, nie poparte konkretnymi argumentami, nie stanowią dostatecznego powodu do podważenia rzetelności operatu. Wskazać także należy na podzielany przez skład orzekający Sądu pogląd prawny zawarty w wyroku NSA z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 103/07, zgodnie z którym postępowanie przewidziane przepisem art. 157 ust. 1 u.g.n. dotyczy wyłącznie oceny prawidłowości sporządzenia operatu, a jego rezultatem nie może być dokonanie określenia wartości przedmiotu wyceny. Nota bene zauważyć należy, że skarżący nie przedłożyli operatu zawierającego odmienne ustalenia, ani też nie zlecili organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych oceny operatu sporządzonego przez B. P.

Konkludując, w ocenie Sądu brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego opatrzonego datą [...]r. Z urzędu przyjdzie wreszcie stwierdzić, że zgodnie z art. 134 u.g.n., podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość rynkowa nieruchomości, którą określa się przy uwzględnieniu jej rodzaju, położenia, sposobu użytkowania, przeznaczenia, stopnia wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stanu nieruchomości oraz aktualnie kształtujących się cen w obrocie nieruchomościami. Tę wartość rynkową nieruchomości określa się według aktualnego sposobu użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości zgodnie z celem wywłaszczenia nie powoduje zwiększenia jej wartości, bo w takim wypadku wartość określa się wg alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia. Oznacza to, że wartość gruntu wyznacza zawsze jego wartość rynkowa, inaczej niż w przypadku obiektów budowlanych, czy drzewostanu gdzie w grę może wchodzić ustalenie kosztów ich odtworzenia z uwzględnieniem stopnia zużycia. W niniejszej sprawie rzeczoznawca majątkowy dla obliczenia wartości rynkowej nieruchomości przyjęła 15 transakcji sprzedaży nieruchomości gruntowych użytkowanych rolniczo z terenu powiatu [...], mających miejsce w okresie od [...] r. Z treści operatu szacunkowego wynika, że średnia cena tego typu nieruchomości w analizowanym okresie osiągnęła wartość [...] zł/m2. Tę średnią cenę skorygowano o wartość współczynnika określającego indywidualne cechy wycenianej nieruchomości wynoszący [...] (str.14 operatu), co dało kwotę [...] zł/m². Zdaniem składu orzekającego organy dokonując oceny operatu szacunkowego trafnie uznały, że rzeczoznawca określił prawidłową wartość rynkową przedmiotowej działki wg aktualnego sposobu użytkowania, przy zastosowaniu podejścia porównawczego i metody korygowania ceny średniej. Warto zauważyć, że strona skarżąca, poza ogólnymi twierdzeniami o wadliwości operatu, zaniżeniu ceny, rażącym naruszeniu prawa, w istocie nie sformułowała żadnego konkretnego zarzutu, popartego danymi zawartymi w operacie, wprost wskazującego, który współczynnik, jakie dane czy zastosowane obliczenia i charakterystyki nieruchomości były wadliwe i z jakich powodów. Skarżący powielili natomiast zarzuty, które podnoszone były w stosunku do innych operatów szacunkowych dotyczących wywłaszczanych nieruchomości położonych w obrębie projektowanego zbiornika R. Dodać należy, że były one już wielokrotnie rozważane i odparte prawomocnymi wyrokami sądów administracyjnych.

Bez znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji pozostaje zgłoszony przez pełnomocnika skarżących w piśmie procesowym z dnia [...]r. zarzut braku aktualizacji wskaźnika waloryzacji. Zgodnie z art. 5 u.g.n. waloryzacji kwot należnych z tytułów określonych w ustawie dokonuje się przy zastosowaniu wskaźników zmian cen nieruchomości ogłaszanych przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, w drodze obwieszczeń, w Dzienniku Urzędowym RP "Monitor Polski". Z kolei w myśl art. 227 u.g.n. do czasu ogłoszenia przez Prezesa GUS wskaźników zmian cen nieruchomości, waloryzacji dokonuje się przy zastosowaniu wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanych przez Prezesa GUS. Przywołana regulacja wskazuje, że aktualizowanie i ogłaszanie wskaźnika służącego waloryzacji odszkodowania pozostaje poza granicami niniejszej sprawy, a tym samym nie może mieć wpływu na jej wynik.

Wreszcie bezzasadny jest zarzut podpisania decyzji organu I instancji przez osobę nieposiadającą stosownych upoważnień. Decyzja ta została bowiem podpisana przez Członka Zarządu Powiatu, a z pieczęci podpisowej wynika, że działał on z upoważnienia Starosty [...]. Dodać należy, że zarzut ten nie został podniesiony w odwołaniu skierowanym do Wojewody, a zatem organ ten nie miał obowiązku odniesienia się do tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nota bene brak posiadania stosownych upoważnień przez Członka Zarządu Powiatu [...] do podpisywania decyzji w imieniu Starosty [...] nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony we wniesionej skardze.

Mając na względzie podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.