Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1735/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art 45, art 47 par 1, art 75, art 133 par 1, art 141 par 4, art 174, art 183 par 2 pkt 5, art 185 par 1, art 203 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 148
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 3 pkt 20, art 8 ust 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.) Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej I. Sp. z o. o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 18/10 w sprawie ze skargi T. L. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku 2. zasądza od T. L. na rzecz I. Sp. z o. o. z siedzibą w W. kwotę 220 (słownie: dwieście dwadzieścia ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 18/10, po rozpoznaniu skargi T. L. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...]grudnia 2008 r., nr [...].

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J.P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego "B" na działce nr [...] przy ul. A. [...] w G., która stała się ostateczna w dniu 21 grudnia 2007 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. powyższe pozwolenie przeniesiono na rzecz I. Sp. z o.o. w W.

W dniu 24 stycznia 2008 r. T. L.wniósł do Prezydenta Miasta G. o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. W dniu 25 stycznia 2008 r. U. W. wniosła do ww. organu pismo, w którym domagała się uznania jej za stronę postępowania. Z kolei w dniu 29 stycznia 2008 r. wniosek o wznowienie postępowania złożył M. W.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. Prezydent Miasta G. wznowił postępowanie administracyjne i następnie odmówił uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 2007 r. Decyzja ta została uchylona decyzją Wojewody Pomorskiego z dnia [...] września 2008 r., który przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wojewoda stwierdził, że Prezydent nie zbadał, czy zaistniały przesłanki do uruchomienia trybu nadzwyczajnego oraz że złożone wnioski zawierają braki formalne. Ponadto zobowiązał organ I instancji do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Prezydent Miasta G. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że podstaw wznowienia postępowania T. L. i M.W. upatrywali w art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), U. W. w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. zaś treść wniosku z dnia 25 stycznia 2008 r. w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Następnie, wskazując na treść art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) Prezydent stwierdził, że jeśli obiekt nie powoduje ograniczeń lub zagrożeń w korzystaniu z terenów sąsiednich bądź uciążliwości dla tych terenów, to właściciele lub zarządcy sąsiednich nieruchomości nie są stronami o wydanie pozwolenia na budowę. Materiały zebrane w sprawie wykazały, że obszar oddziaływania przedsięwzięcia zamyka się w granicach terenu inwestycji i stanowiły podstawę do ustalenia ostatecznej listy stron w postępowaniu. Ponadto z przedłożonych dodatkowo analiz zacienienia i przesłaniania przez projektowane obiekty budynków sąsiednich przy ul. A. [...],[...] i A. [...] wynika, że budynki te mają zapewnione nasłonecznienie zgodnie z warunkami technicznymi i nie są w obszarze oddziaływania inwestycji, co oznacza, że właściciele tych nieruchomości nie mają przymiotu strony.

Organ I instancji podniósł ponadto, że pozwolenie na budowę obejmuje wykonanie odprowadzenia wód opadowych do dwóch studni szczelnych oraz że na analizowanym obszarze brak jest wód powierzchniowych. Wody opadowe spływające z powierzchni działki nr [...] zostaną ujęte rowem opaskowym. Zabudowa działki nr [...] nie wpłynie negatywnie na istniejące warunki gruntowo-wodne oraz charakter spływu wód opadowych.

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli U. W., M. W. oraz T. L.

Wojewoda Pomorski, decyzją z dnia z dnia [...] października 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że do odwołania T. L. dołączył analizę zacieniania budynku przy ul. A. [...] przez planowaną zabudowę na działce nr [...] przy ul. A. w G. Do sporządzenia analizy przyjął nierzeczywiste wysokości budynku "A" - 13,4 m i budynku "B" - 11,4 m natomiast rzeczywista wysokość obu budynków wynosi 9,07 m. We wnioskach stwierdzono, że mieszkanie w analizowanym budynku zostanie zacienione przez planowaną zabudowę przez 5 godzin. Mieszkanie będzie więc nasłonecznione jedynie przez 1 godzinę i 45 minut, co nie jest zgodne z § 60 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Inwestor przedłożył analizę zacieniania Nr [...] oraz uzupełnioną analizę zacieniania i przesłaniania budynków "A" i "B". Dostarczył również analizę zacieniania dr inż. arch. B. F.-R. i opinię architektoniczno-budowlaną dr inż. arch. J. K. Wszystkie powyższe analizy wykazały, że wymóg zacieniania jak również nasłonecznienia został spełniony a realizowane budynki mieszkaniowe przy ul. A. [...] nie zacieniają sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej w myśl przepisów ww. rozporządzenia i tym samym obiekty przy ul. A. [...] i [...] oraz A. [...] nie znajdują się w sferze oddziaływania przedmiotowych inwestycji.

Zdaniem Wojewody przedstawione przez inwestora analizy zacienienia opracowane przez niezależnych architektów, w tym również przez rzeczoznawców budowlanych, w oparciu o oficjalne materiały i rzeczywiste wysokości budynków, dają przesłanki do stwierdzenia, iż są bardziej wiarygodne, niż analiza przedstawiona przez T. L., która została opracowana przez osobę bezpośrednio zainteresowaną domagającą się uznania za stronę postępowania, na podstawie przyjętych, nierzeczywistych wymiarów budynków przy ul. A. [...]. Zarzuty T. L. i M. W. dotyczące niezachowania naturalnego cieku wodnego przegradzając go zabudową, co wpływa na warunki gruntowo wodne oraz niebezpieczeństwo zalewania ich nieruchomości, również nie znajdują uzasadnienia. Pozwolenie na budowę obejmuje wykonanie odprowadzenia wód opadowych do dwóch studni szczelnych. Z opinii geologicznej wynika, że na analizowanym obszarze brak jest wód powierzchniowych, z uwagi na brak kanalizacji deszczowej w rozpatrywanym terenie problem odprowadzenia wód deszczowych z poszczególnych posesji dotyczy wszystkich mieszkańców. Wody opadowe spływające z powierzchni działki nr [...] zostaną ujęte rowem opaskowym (koryto odwadniające). Ponadto w świetle przedstawionych materiałów, zdaniem Wojewody, można stwierdzić, że zabudowa działki nr [...] nie wpłynie negatywnie na istniejące warunki gruntowo-wodne oraz charakter spływu wód opadowych.

W ocenie organu odwoławczego nieruchomość T. L., U. W. i M. W. znajduje się zatem poza obszarem oddziaływania inwestycji i nie można uznać ich za strony postępowania.

W skardze T. L. zarzucił powyższej decyzji naruszenie art. 28 k.p.a., ponieważ utrzymuje w mocy decyzję odmawiającą mu przywileju strony w postępowaniu dotyczącym jego interesu prawnego. Zaskarżona decyzja podtrzymuje pozwolenie na budowę obiektów naruszających § 40 i 60 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez zacienianie nieruchomości skarżącego, poprzez brak realizacji placu zabaw w zespole budynków wielorodzinnych, jak również naruszających punkt 1a) i 1b) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] dla działki nr [...] KM [...] w G. ul. A. [...], poprzez przekroczenie dopuszczonej powierzchni zabudowy oraz poprzez przegrodzenie i brak kontynuacji istniejącego cieku wodnego. Ponadto, zdaniem skarżącego, decyzja Wojewody została wydana z rażącym niedochowaniem terminu określonego w k.p.a. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że skarżący swojej legitymacji do bycia stroną upatruje w naruszeniu przez projektowaną inwestycję przepisów § 57- 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Skarżący jest współwłaścicielem (z H. L.) nieruchomości zabudowanej przy ul. A. [...] w G., stanowiącej działkę nr [...] i bezpośrednio graniczy z nieruchomością przy ul. A. nr [...] w G., stanowiącej działkę nr [...], na której realizowana ma być przedmiotowa inwestycja. Inwestycja na działce nr [...] obejmuje budowę dwóch budynków mieszkalnych wielomieszkaniowych, dla których wydano dwie odrębne decyzje o pozwoleniu na budowę: osobno dla budynku oznaczonego "A" i budynku oznaczonego "B". W niniejszej sprawie chodzi o budynek "B".

Sąd przywołał wyniki analiz zacienienia, na które powoływał się inwestor oraz skarżący i zwrócił uwagę, że Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dokonując uproszczonej oceny tych dowodów wyraźnie wskazał, że analizy zacienienia przedstawione przez inwestora są wiarygodne, bo opierają się na oficjalnych materiałach. Tym samym, zdaniem Sądu, przyznał, że skarżący jako podmiot nieuznawany za stronę nie miał dostępu do materiałów dowodowych (analiz, opinii i projektu budowlanego), w związku z czym nie mógł bronić swoich racji w postępowaniu o pozwolenie na budowę dla obiektu budowlanego mającego powstać na działce sąsiedniej. Sąd stwierdził, powołując się na orzeczenia potwierdzające takie stanowisko, że już sama wątpliwość i konieczność dokonywania analiz zacienienia i ich oceny ze względu na odmienne wnioski stanowi wystarczającą przesłankę do uznania skarżącego za stronę postępowania. Analogicznie, zdaniem Sądu, należy podejść do kwestii nie zachowania cieku wodnego odprowadzającego nadmiar wód opadowych w taki sposób, by nie zalewały działki skarżącego. Skarżący powołuje się na możliwość zmiany stosunków wodnych na jego działce w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji. W sytuacji pozbawienia go możliwości bycia stroną w przedmiotowym postępowaniu o pozwolenie na budowę nie będzie on miał jednak żadnej szansy kwestionowania prawidłowości przyjętego w tej kwestii rozwiązania w projekcie budowlanym, a nie można z góry zakładać, że jest ono jedynie właściwe. Ustawodawca wprowadzając art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowiący lex specialis do ogólnej regulacji pojęcia strony z art. 28 k.p.a. chciał zawęzić krąg uczestników postępowania w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę. Nie może to jednak, zdaniem Sądu, dotyczyć uzasadnionych powodów do obrony swoich racji przez sąsiadów, na których nieruchomości mogą oddziaływać projektowane inwestycje w zakresie zacienienia czy zmiany stosunków gruntowo - wodnych.

Podsumowując Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz art. 7, 77, 80 oraz 107 § 3 k.p.a.

Skargą kasacyjną I. Sp. z o.o. zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:

1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

a) art. 47 § 1 p.p.s.a. poprzez naruszenie zasady kontradyktoryjności postępowania sądowego polegające na niedoręczeniu stronom postępowania pisma procesowego I. Sp. z o.o. datowanego na dzień 16 marca 2010 r. w postaci odpowiedzi na skargę;

b) art. 106 § 1 w zw. z art. 113 § 1 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. naruszenie zasady kontradyktoryjności postępowania sądowego polegające na:

- błędnym przedstawieniu sprawozdania przez sędziego, które nie uwzględniało akt sprawy w całości, w szczególności zarzutów i twierdzeń I. Sp. z o.o. zawartych w odpowiedzi na skargę;

- zamknięciu rozprawy pomimo niespełnienia wymogu dostatecznego wyjaśnienia sprawy;

- wydaniu zaskarżonego orzeczenia na podstawie niekompletnych akt sprawy nieuwzlędniających odpowiedzi na skargę I. Sp. z o.o., a tym samym niewzięcie pod uwagę ww. odpowiedzi i brak pełnej oceny akt sprawy

czego konsekwencją było niewyjaśnienie stanu faktycznego w sposób dający pewność, iż decyzja organu administracyjnego nie odpowiada prawu;

c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wszystkich wymaganych elementów tj. zwięzłego przedstawienia stanu sprawy oraz stanowiska I. Sp. z o.o. zawartego w odpowiedzi na skargę;

2) naruszenie prawa materialnego w postaci:

a) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że T. L. jest stroną postępowania o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę;

b) § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że ma on zastosowanie zarówno do budynków sytuowanych jak i już istniejących.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a w przypadku stwierdzenia, ze nie doszło do naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, na podstawie art. 188 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i oddalenie skargi T. L.

Uzasadniając naruszenie przepisów postępowania wskazano, że pismem z dnia 16 marca 2010 r., które wpłynęło do WSA w Gdańsku w dniu 22 marca inwestor wniósł odpowiedź na skargę, w której wniósł o oddalenie skargi oraz przedstawił szeroką argumentację na poparcie swego stanowiska. W piśmie tym zakwestionował m. innymi zachowanie przez T. L. terminu z art. 148 k.p.a. do skutecznego wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Pismo to zostało wniesione na miesiąc przed rozprawą wraz z załącznikami i 6 kompletnymi odpisami dla stron i nie zostało doręczone przez Sąd skarżącemu i innym uczestnikom postępowania, co naruszyło w sposób opisany w pkt. 1) skargi kasacyjnej zasadę kontradyktoryjności postępowania i doprowadziło do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia powołanych tam przepisów.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnośnie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego wskazano, że zarzuty T. L. dotyczące zacienienia jego domu są bezzasadne - w toku postępowania o pozwolenie na budowę przedłożono analizę zacienienia nr [...] dr inż. arch. S. N., z której jednoznacznie wynika, że w żadnej sytuacji i o żadnej porze dnia równonocy cień rzucany przez budynek "A" nie będzie dochodził do budynku [...] przy ul. A.. T. L. przedłożył alternatywną opinię zacienienia architekta M. W., który stwierdził, że jego mieszkanie zostanie zacienione przez 5 godzin, co jest niezgodne z ww. rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 r. W celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dwóch sprzecznych opinii Prezydent Miasta G. zobowiązał I. Sp. z o.o. do przedłożenia uzupełnienia opinii analizy zacienienia budynków [...],[...] i [...] przez wielorodzinny budynek mieszkalny "A". Z uzupełnionej analizy S. N. wynika, że w żadnej sytuacji i o żadnej porze dnia równonocy cień rzucany przez budynek "A" nie będzie dochodził do budynku będącego własnością T. L. Powyższe stanowisko potwierdziły tez opinie przedłożone przez rzeczoznawcę dr inż. arch. J. K., dr inż. arch. B. F.-R. i mgr inż. arch. J. Ż., posiadających stosowne uprawnienia budowlane. Z analiz tych jednoznacznie wynika, ze nieruchomość T. L. ma zapewnione nasłonecznienie zgodnie z warunkami technicznymi, a co za tym idzie nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ administracji prawidłowo więc dokonał oceny kwestii nasłonecznienia. Wobec wątpliwości wywołanych opinią M. W. (który nota bene jest uczestnikiem postępowania) organ przeprowadził dowód z kolejnych opinii biegłych, z których jednoznacznie wynika, ze nieruchomość T. L. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a co za tym idzie, nie przysługuje mu status strony zarówno w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę a tym samym w postępowaniu o wznowienie ww. postępowania. Na marginesie wskazano, iż przyjmuje się, że przepisy rozporządzenia o warunkach technicznych dotyczą wyłącznie pomieszczeń w budynku nowo wznoszonym.

Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną Spółki na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut T. L. naruszenia postanowień decyzji o warunkach zabudowy polegający na przegrodzeniu i braku kontynuacji istniejącego cieku wodnego. W toku postępowania wyjaśniono bowiem, że pozwolenie na budowę obejmuje także wykonanie odprowadzenia wód opadowych do dwóch studni szczelnych, ponadto z dodatkowo opracowanej opinii mgr inż. J. M. i mgr M. J. wynika, że w analizowanym obszarze brak jest wód powierzchniowych (cieków wodnych), wody opadowe spływające z powierzchni działki nr [...] zostaną ujęte rowem opaskowym (koryto odwadniające). W świetle przedstawionych materiałów autorzy opracowania wskazali, że działka nr [...] nie wpłynie negatywnie istniejące warunki gruntowo-wodne oraz charakter spływu wód opadowych. Powyższe potwierdził w swojej opinii architektoniczno-budowlanej z dnia 12 marca 2008 roku dr inż. arch. S. N., który dodatkowo wskazał, że od strony sąsiadów zaprojektowano nawet wzdłuż granic podłużnych koryta na wodę deszczową, aby nie mogła się ona przelewać na działki sąsiadów nawet w przypadku nawałnicowych opadów. Powyższe świadczy o tym, iż organy administracyjne wypełniły obowiązki z art. 7, 77, 80 k.p.a.

Odnośnie zarzutu skargi naruszenia § 40 rozporządzenia o warunkach technicznych wskazano, że nie ma on zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy zespołu budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę, a z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Ponadto T. L. nie wykazał interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji w tymże zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy.

Zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte na naruszeniu przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy rozważyć zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, bowiem rezultat tych rozważań może wpłynąć na ustalenia stanu faktycznego, a konsekwencji na ocenę dotyczącą zarzutów związanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego.

Za skuteczne należy uznać zarzuty związane z naruszeniem przepisów procedury sądowoadministracyjnej.

Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy w rozumieniu tego przepisu są zarówno akta sądowe jak i przedstawione sądowi administracyjnemu akta administracyjne (por. wyrok NSA z dnia 9 września 2005 r. FSK 1925/04, Lex 173085). Odpowiedź na skargę jest pismem procesowym w rozumieniu art. 45 p.p.s.a. Wszelkie pisma strony kierowane do sądu administracyjnego (art. 45 p.p.s.a.), jak i dołączone do nich załączniki wchodzą w skład akt sądowych (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2007 r. I OSK 901/07, Lex 427565).

Jak wynika z akt sprawy Sądu I instancji w dniu 22 marca 2010 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku do sprawy II SA/Gd 18/10 pismo procesowe I. Sp. z o.o. w W. z dnia 16 marca 2010 r. – odpowiedź na skargę wraz z załącznikami (kopia KRS, kopia decyzji o warunkach zabudowy z zał., kopia zawiadomienia., kopia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] sierpnia 2009r., kopia zestawienia sprzedanych lokali ) oraz 6 odpisów odp. na skargę z zał. każdy – por. prezentata wpływu do WSA z opisem. W piśmie tym inwestor szczegółowo ustosunkował się do zarzutów skargi, przedstawił swoje stanowisko w sprawie, wykazywał, że inwestycja została zrealizowana z nieistotnymi odstępstwami od decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę oraz m. innymi zarzucił niezachowanie przez skarżącego terminu z art. 148 k.p.a. do skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 75 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku obowiązany był doręczyć odpis odpowiedzi na skargę z dnia 16 marca 2010 r. wraz z załącznikami wszystkim uczestnikom postępowania. WSA nie dokonał tej czynności, w aktach sprawy znajduje się jedynie adnotacja o załączeniu tego pisma do akt w dniu 10.05.2010 r., a więc po wydaniu wyroku w sprawie, co miało miejsce w dniu 21 kwietnia 2010 r. i po odnotowanej w aktach sądowych interwencji inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wydając w dniu 21 kwietnia 2010 r. wyrok w sprawie pominął więc treść tego pisma i nie odniósł się do zawartych w nim twierdzeń i zarzutów przy rozpoznaniu sprawy. Nie zapewnił też stronom postępowania możliwości zapoznania się z treścią odpowiedzi na skargę inwestora i dołączonych do tego pisma załączników. Ponadto w aktach znajdują się wszystkie złożone przez inwestora komplety odpisów odpowiedzi na skargę z dnia 16 marca 2010 r. z załącznikami. Trafnie zatem wskazuje inwestor w skardze kasacyjnej, że w sprawie doszło do naruszenia zasady kontradyktoryjności postępowania sądowego poprzez naruszenie m. innymi przepisu art. 47 § 1 p.p.s.a.

Ponadto naruszono przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. - sąd bowiem nie rozpoznał całego materiału sprawy (nie orzekł na podstawie całości akt) i nie odniósł się do zarzutów inwestora z odpowiedzi na skargę, w tym do zarzutu naruszenia przepisu art. 148 k.p.a. Powyższe uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 ust. 2 p.p.s.a.) i naruszyły prawo strony do rzetelnego procesu. W okolicznościach sprawy nie można jednak uznać aby to naruszenie procedury stanowiło przesłankę nieważności postępowania określoną w przepisie art. 183 § 2 pkt. 5 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za przedwczesne wypowiadanie w przedmiocie naruszenia przepisów prawa materialnego, skoro za skuteczne uznano naruszenie przepisów postępowania mogące rzutować na przyjęte ustalenia przez Sąd pierwszej instancji. Niemniej wskazać należy, że stanowisko co do wykładni art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego prezentowane w przytoczonych w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji orzeczeniach WSA w Poznaniu nie znajduje aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2010r. sygn. akt II OSK 702/09 uchylił wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Po 702/09. W wyroku tym NSA uznał, że sama jedynie potencjalna , teoretyczna możliwość ograniczeń prawnych w sposobie zagospodarowania działki wskutek powstania w sąsiedztwie obiektu budowlanego, bez potrzeby konkretyzowania rodzaju danego ograniczenia i realności jego powstania w okolicznościach danej sprawy nie wystarcza do zaliczenia tej działki w obręb obszaru oddziaływania obiektu. Przyjmuje się również, że skoro nie można stwierdzić naruszenia prawa, gdyż obiekt jest zgodny z odpowiednimi normami materialno-technicznymi, to dany podmiot nie może się powoływać skutecznie na naruszenie jego interesu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 75/06, Lex 319183). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stanowisko NSA zaprezentowane w wyroku z dnia 20 kwietnia 2010 r., II OSK 702/09 i powołane tam orzecznictwo w pełni podziela

W tym stanie rzeczy skarga Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania (art. 185 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Podstawę orzeczenia o kosztach postępowania stanowił art. 203 pkt 2 p.p.s.a.