Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 184/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, 2 i 3, art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 30 poz 16 art. 30
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla  rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr  1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003
article: art. 139
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi C. F. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 oddala skargę.


UZASADNIENIE

U Z A S A D N I E I N I E

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], w której odmówiono C. F. (dalej również jako Skarżący) przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 r.

Wymienione rozstrzygnięcia podjęte zostały w następujących okolicznościach faktycznych.

W dniu [...] maja 2013 r. Skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2013, w którym ubiegał się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO)

do działek rolnych o łącznej powierzchni 103,70 ha oraz uzupełniającej płatności podstawowej (UPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni 102,98 ha.

W dniu [...] lipca 2013 r. Skarżący wycofał wniosek. Do pisma dołączył: wypowiedzenie umowy dzierżawy dwóch działek ewidencyjnych o łącznej powierzchni 29,51 ha przez wydzierżawiającego A. S.A. z dnia [...] lipca 2013 r. oraz wypowiedzenie umowy dzierżawy ośmiu działek ewidencyjnych o łącznej powierzchni 68,11 ha i dwóch działek ewidencyjnych o łącznej powierzchni 38,2186 ha przez wydzierżawiającego W. G. z dnia [...] lipca 2013 r.

Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. umorzył postępowanie w sprawie.

Odwołanie złożył Skarżący podnosząc, że na dzień [...] maja 2013 r.

był użytkownikiem dzierżawionego gruntu, poniósł nakłady na zasiewy i we właściwy sposób użytkował te grunty. Wskazał, że został wprowadzony w błąd i wycofanie wniosku zostało na nim wymuszone. Skarżący dołączył: odwołanie W. G. pełnomocnictwa od dnia [...] listopada 2013 r. do wykonywania w jego imieniu wszelkich czynności związanych z prowadzeniem postępowań przez organy ARiMR; oświadczenia Prezesa Zarządu A. S.A. oraz W. G. o tym,

że Skarżący w żaden sposób nie przyczynił się do wypowiedzenia umów dzierżawy.

Decyzją z dnia [...]grudnia 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uznał, że w sprawie zachodzą uzasadnione wątpliwości,

czy zamiarem Skarżącego była rezygnacja z domagania się płatności, bowiem

z dołączonej do wycofania wniosku informacji o rezygnacji wynikało jedynie,

że Skarżący nie może realizować zobowiązań rolnośrodowiskowych z uwagi

na wypowiedzenie umowy dzierżawy. Dlatego też organ I instancji powinien wyjaśnić, czy intencją strony była rezygnacja z dalszego prowadzenia postępowania, czy też podtrzymuje on żądanie merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR nakazał ponadto organowi I instancji przeprowadzenie postępowania w celu ustalenia faktycznego użytkowania działek rolnych wskazanych we wniosku. W przypadku ustalenia, że strona nie była faktycznym użytkownikiem zobowiązał do podjęcia rozważań, czy w sprawie

nie zostały stworzone sztuczne warunki do otrzymania płatności.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał [...] czerwca 2014 r. decyzję, nr [...], w której odmówił Skarżącemu przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 r. Jako podstawę prawną wskazał m.in. art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. U. UE L 30 z dnia 31 stycznia 2009 r., s. 16 ze zm.). Organ uznał, że w celu uniknięcia zastosowania dyscypliny finansowej oraz stawek degresywnych, stworzone zostały sztuczne warunki polegające na podziale gospodarstwa. Swoje rozstrzygnięcie oparł na analizie treści wypowiedzenia ww. umów dzierżawy oraz na podstawie weryfikacji wszystkich pozostałych producentów ubiegających się o przyznanie płatności, którzy w identyczny sposób wydzierżawili grunty rolne od W. G., ustanawiając go jednocześnie pełnomocnikiem z prawem przekazywania realizowanych przez ARiMR płatności na jego rachunek bankowy.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR – uzupełniając materiał dowodowy o dowód z przesłuchania świadka P. F. i dowód z przesłuchania Skarżącego w charakterze strony – decyzją

z dnia [...] listopada 2014 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W opinii organu odwoławczego, Skarżący w porozumieniu z W. G. stworzył sztuczne warunki do uzyskania płatności. Wnioskujący o płatności

nie uzyskiwał żadnych dochodów z tytułu działalności rolniczej, np. ze sprzedaży siana, nie potwierdził również żadnych wydatków związanych z zakresem prowadzonej działalności rolniczej. Faktury VAT za usługi doradcze oraz przeprowadzenie kontroli i certyfikacji produkcji rolniczej wskazują, że strona podejmowała jedynie działania polegające na złożeniu wniosku, opracowaniu planu działalności rolnośrodowiskowej, uzyskaniu certyfikatu działalności rolniczej metodami ekologicznymi na potrzeby uzyskania płatności rolnośrodowiskowych. Zdaniem organu Skarżący nie prowadził w myśl art. 2 lit. c rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 działalności rolniczej, albowiem jego celem nie była produkcja roślinna, a jedynie chęć otrzymania dopłat. Strona nie ponosiła żadnego ryzyka finansowego jako elementu nieodzownego w każdym rodzaju działalności produkcyjnej. Koszty związane z uprawą zadeklarowanych we wniosku działek rolnych ponosiła Spółka B.

Za tym, że w rozpatrywanej sprawie doszło do stworzenia sztucznych warunków do uzyskania wsparcia przemawia to, że wykonywaniem zabiegów agrotechnicznych oraz zagospodarowaniem zebranych płodów na paszę dla bydła zajmowała się Spółka B., na której decyzyjność wpływ miał W. G. (wspólnikiem tej Spółki jest B. S.A., której jedynym akcjonariuszem jest W. G.). Jako jedyne uzasadnienie dla takiego postępowania organ uznał chęć uzyskania przez wydzierżawiającego wyższych płatności, poprzez uniknięcie pomniejszeń wynikających z progów obszarowych. Płatności były przelewane

na rachunek pełnomocnika, będącego jednocześnie wydzierżawiającym grunty rolne.

Organ odwoławczy nie dał wiary, że mechanizm ten stanowił rozliczenie

za dzierżawę gruntów. Wskazał, że oprócz przekazywania części omawianych płatności Skarżący nie czerpał korzyści z samej produkcji rolniczej, ponieważ pożytkowała ją spółka B., której sprzętem były prowadzone zabiegi koszenia oraz zbioru kukurydzy i siana.

Zdaniem Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, aspekt stworzenia sztucznych warunków należy postrzegać w szerszej perspektywie niż tylko w ramach tej jednej sprawy, albowiem dopiero dokładna weryfikacja mechanizmów

i ich identyczność w pozostałych sprawach o przyznanie płatności, w których deklarowano do płatności działki rolne, których właścicielem jest W. G. - były pełnomocnik omawianych wnioskodawców - pozwala na zwrócenie uwagi

na faktyczny cel skoordynowanych działań, pozwalających na uzyskanie wyższych płatności, jakie mógłby uzyskać W. G., czy to jako osoba fizyczna, czy jako ubiegający się o płatności producent o osobowości prawnej, poprzez jedną

z prowadzonych Spółek.

Organ zwrócił uwagę, że Skarżący jest pracownikiem jednej z firm należących do W. G. W trakcie postępowań wyjaśniających ustalono, że Spółka A., której członkiem Rady Nadzorczej jest W. G. wydzierżawiła grunty rolne, na takich samych zasadach jak Skarżącemu, także 4 innym osobom, składającym wnioski o przyznanie płatności na swoje nazwisko (tj. M.M., W. T., A. M., Z. Ł.). Postępowania wyjaśniające wykazały, że osoby te nie uzyskują żadnych dochodów z rolnictwa. Dokumenty zawarte w aktach sprawy jednoznacznie wskazują na personalno-osobowe powiązania pomiędzy wydzierżawiającym, a czterema dzierżawcami, którzy złożyli wnioski rolnośrodowiskowe.

Rozpatrując zatem w przedmiotowym przypadku podział gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni użytków rolnych kwalifikowanych do płatności około 450 ha, na pięć około stu hektarowych gospodarstw, pod kątem braku obciążeń finansowych związanych z prowadzeniem produkcji rolnej na tak dużym obszarze

i jednoczesnej rezygnacji przez osoby ubiegające się o płatności z pobierania jakiegokolwiek pożytku z tej produkcji rolnej, świadczy to zdaniem organu,

o sztucznym dokonaniu podziału tego gospodarstwa rolnego, tym bardziej,

że wszelkie zabiegi agrotechniczne były nieodpłatnie wykonywane przez B. Sp. z o.o., której współwłaścicielem jest B. S.A. należąca do W. G. Również ta firma, tj. B. czerpała wyłączne korzyści z prowadzonej na wydzierżawionych przez Skarżącego gruntach rolnych, poprzez przeznaczenie zebranej kukurydzy i trawy na paszę dla bydła opasowego.

Dokonując stosownych wyliczeń organ zwrócił uwagę na kwestię ominięcia zmniejszeń płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Wskazał,

że biorąc pod uwagę powierzchnię gruntów rolnych wydzierżawioną od W. G. lub powiązanej z nim spółki i zadeklarowaną do przyznania płatności przez wszystkich 5 dzierżawców, suma pomniejszej płatności uzupełniających w oparciu

o współczynniki korygujące byłaby równa 40.904,83 zł. Natomiast w przypadku ubiegania się o przyznanie płatności przez jednego faktycznego użytkownika wydzierżawionych gruntów do tej samej powierzchni co 5 poszczególnych wnioskodawców, suma pomniejszeń płatności w wyniku zastosowania współczynników korygujących byłaby równa 50.015,55 zł.

Omawiany system działań doprowadził również do ominięcia progów przyznawania maksymalnej wysokości pomocy dla jednego wnioskodawcy w ramach programu rolnośrodowiskowego. W wyniku sztucznego podziału gruntów rolnych, dzierżawcy mogli także otrzymać płatności ONW w kwocie ponad dwukrotnie wyższej, niż gdyby o pomoc ubiegał się jeden podmiot.

W związku z powyższym w rozpatrywanej sprawie doszło do stworzenia sztucznych warunków w celu uzyskania nienależnego wsparcia, w wyniku obejścia kryteriów dostępu do pomocy w ramach danego programu pomocowego w zakresie maksymalnego limitu pomocy dla jednego wnioskodawcy. Otrzymanie

przez Skarżącego w takiej sytuacji pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia, co w konsekwencji, doprowadziłoby do naruszenia celów i istoty działania, wynikających z regulacji zawartych w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164 ze zm.).

Skargę na powyższą decyzję wywiódł pełnomocnik Skarżącego zarzucając jej naruszenie:

1) art. 139 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r.

o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść strony odwołującej się przez utrzymanie

w mocy decyzji o odmowie przyznania płatności wydanej przez organ I instancji

na skutek złożonego odwołania od decyzji tegoż organu umarzającej postępowanie, przy jednoczesnym braku wskazania, w jaki sposób zaskarżona uprzednio decyzja rażąco naruszyła prawo lub narusza interes społeczny, co miało istotny wpływ

na wynik sprawy, bowiem organ na mocy zaskarżonej skargą decyzji jest władny

do wszczęcia wobec skarżącego postępowania celem wyegzekwowania przyznanych dotychczas płatności ze środków unijnych od 2011 r.

2) art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż w przypadku Skarżącego doszło do stworzenia sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności, celem uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia, przy zaniechaniu przez organ dokonania wszechstronnej analizy dowodów i w oparciu o niepełny materiał dowodowy sprawy, co miało istotny wpływ na wynik postępowania.

3) art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu (...) w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez przyjęcie za podstawę decyzji stanu faktycznego sprzecznego z zebranym materiałem dowodowym sprawy oraz z zasadami swobodnej oceny dowodów, tj.:

a) poprzez uznanie, iż brak przedłożenia dowodów wskazujących na to,

że Skarżący ponosił nakłady finansowe podczas prowadzonej działalności rolniczej wskazuje na brak samodzielności prowadzonego gospodarstwa rolnego i tworzenie sztucznych warunków gospodarowania, podczas gdy skarżący nakłady takie ponosił, gdyż: (-) w zamian za prace, jakie osoby trzecie wykonywały na jego rzecz

na deklarowanych gruntach, przekazywał on zleceniobiorcom tychże prac wynagrodzenie w postaci konkretnych płodów rolnych. Wartość płodów rolnych przekazywanych na rzecz zleceniobiorców prac na gruntach również stanowi nakład poczyniony przez Skarżącego celem uzyskania efektywności produkcyjnej nieruchomości; (-) Skarżący w celu wypełnienia warunków przyznania wnioskowanych płatności ponosił koszt m.in. koszty czynszu dzierżawy gruntów, usług jednostki certyfikującej, usług doradczych, pomiarów geodezyjnych;

b) poprzez uznanie, iż Skarżący dopuścił się tworzenia sztucznych warunków gospodarowania celem uzyskania korzyści sprzecznych z systemami wsparcia,

z uwagi na fakt przekazywania uzyskiwanych z prowadzonej działalności rolnej płodów rolnych osobom trzecim, w tym P. F. w zamian

za wykonywanie prac i użyczanie sprzętu, podczas gdy działanie to jest zgodne

z przepisami prawa, racjonalnością działań strony; skoro Skarżący mógł ułożyć sobie stosunek prawny z podmiotami trzecimi w ten sposób, iż zleceniobiorcy wykonają

na jego rzecz określone prace za wynagrodzenie w postaci plonów, działanie to jest

w pełni uzasadnione i ekonomicznie racjonalne; tym bardziej, iż Skarżący

nie prowadził produkcji zwierzęcej, a zatem sam nie zużywał wyprodukowanego siana czy kukurydzy;

c) poprzez uznanie, iż Skarżący dopuścił się tworzenia sztucznych warunków gospodarowania celem uzyskania korzyści sprzecznych z systemami wsparcia,

z uwagi na fakt, iż z prowadzonej działalności rolnej nie uzyskiwał żadnych korzyści, podczas gdy: (-) Skarżący uzyskiwał z prowadzonej działalności rolnej korzyści

w postaci konkretnych płatności ze środków unijnych (przepisy prawa odnoszące się do poszczególnych systemów wsparcia zakładają, iż beneficjenci tychże płatności mogą prowadzić działalność rolną, która de facto nie przynosi innych zysków finansowych poza dopłatami ze środków unijnych, czego przykładem są programy ochrony lęgowisk ptasich); (-) korzyścią uzyskiwaną przez Skarżącego było utrzymywanie gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej i produkcyjnej, przy czym

z jego majątku nie ubyło środków finansowych - aktywów, którymi mieliby być opłacani zleceniobiorcy prac, co spowodowało, iż koszty tych prac pozostały

po stronie aktywów, a zatem stały się korzyścią z prowadzonej działalności rolnej;

d) poprzez uznanie, iż rozliczenie, jakie Skarżący czynił z wydzierżawiającym grunty nie stanowiło faktycznego rozliczenia czynszu dzierżawy, podczas gdy

z zebranego materiału dowodowego sprawy - umowy dzierżawy, rozliczeń czynszu dzierżawy za lata 2011 i 2012 zawierającego dowody przekazywania środków skarżącemu, wyjaśnień strony i zeznań świadka W. G. - wprost wynika,

iż Skarżący zawarł z wydzierżawiającym umowę dzierżawy określonych gruntów,

na mocy której był zobowiązany płacić wydzierżawiającemu czynsz dzierżawy

i czynsz ten był przekazywany między stronami;

e) poprzez uznanie, iż Skarżący dopuścił się tworzenia sztucznych warunków gospodarowania celem uzyskania korzyści sprzecznych z systemami wsparcia,

z uwagi na wyniki weryfikacji dokonanej przez organ w zakresie mechanizmów i ich identyczności w pozostałych sprawach o przyznanie płatności, w których były deklarowane do płatności działki rolne, których właścicielem jest W. G., podczas gdy nie sposób czynić stronie zarzutu z tego, w jaki sposób są ustalane warunki faktyczne i prawne między innymi, odrębnymi od niej podmiotami prawnymi, a które nie miały wpływu na prawa i obowiązki skarżącego; Skarżący poprzez przedstawiane w toku postępowania dowody - wyjaśnienia, wykazał samodzielność prowadzonej działalności i brak powiązań z innymi osobami, którzy zostali

przez organ wymienieni jako inni beneficjenci płatności ze środków unijnych;

f) poprzez uznanie, iż Skarżący dopuścił się tworzenia sztucznych warunków gospodarowania celem uzyskania korzyści sprzecznych z systemami wsparcia

z uwagi na fakt, iż W. G. lub spółka A. wydzierżawiła na takich samych zasadach jak Skarżącemu grunty rolne, także czterem innym osobom składającym wnioski o przyznanie płatności na swoje nazwisko, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego sprawy nie wynika, jakoby każdy z przedstawionych przez organ beneficjentów płatności dzierżawił grunty od w/w podmiotów; organ łączy

w jednej decyzji wiele podmiotów, stosując przede wszystkim wspólny mianownik

dla nich w postaci jednego pełnomocnika, nie wskazując jednoznacznie do kogo należy tytuł własności dzierżawionych przez te osoby nieruchomości.

Autor skargi zarzucił ponadto naruszenie:

1) art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu (...), poprzez rozpatrzenie sprawy

w oparciu o niepełny materiał dowodowy sprawy poprzez brak wykazania, kto jest właścicielem poszczególnych gruntów zgłoszonych do programów unijnych oraz brak przedstawienia dowodu, iż właścicielem wszystkich nieruchomości, co do których została wydana zaskarżona decyzja, jest jeden i ten sam podmiot, zaś naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organ bezzasadnie przyjął,

iż wszystkie wskazane w decyzji nieruchomości stanowią przedmiot prawa własności W. G. lub spółki A.S.A., co de facto nie znajduje żadnego odzwierciedlenia w dokumentach sprawy, a stanowi podstawę postawienia skarżącemu zarzutu tworzenia sztucznych warunków gospodarowania;

2) art. 2 lit. c rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w związku z art. 36 lit. a) ppkt iv

i art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r.

w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny

na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277/1 z dnia 21.10.2005 r.), poprzez jego błędną wykładnię i poprzez nieuzasadnione rozszerzenie znaczenia pojęcia "działalność rolnicza" o cechy, które nie zostały wskazane w żadnym przepisie prawa unijnego, ani krajowego, tj. wskazanie

przez organ wymogu, aby rolnik w jakikolwiek sposób zagospodarowywał uzyskiwane płody rolne np. przez ich sprzedaż, aby rolnik prowadzący gospodarstwo nastawione na produkcję roślinną prowadził również produkcję zwierzęcą,

jako odbiorcę uzyskiwanych płodów, a co doprowadziło do uznania przez organ,

że w związku z niespełnieniem przez Skarżącego tak wywiedzionego przez organ kryterium prowadzenia działalności rolniczej, skarżący de facto nie prowadzi produkcji rolnej, a zatem tworzy sztuczne warunki gospodarowania;

3) art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu (...), poprzez brak wskazania,

na podstawie którego konkretnego dowodu organ uznał dane okoliczności

za udowodnione i na których w rzeczywistości oparł się, co znacznie utrudnia kontrolę instancyjną decyzji, bowiem w żaden sposób z dowodów załączonych do akt sprawy nie wynikają okoliczności uznane przez organ za udowodnione;

Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej

w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek

o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli:

1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009,

z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha;

2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków

o przyznanie płatności.

W orzecznictwie wielokrotnie zwracano uwagę na to, że dla prawa

do otrzymania płatności liczy się faktyczne korzystanie z gruntów. Idea płatności obszarowych wynika ze wspólnotowej polityki wspierania dochodów rolników

i dotyczy, co wynika bezpośrednio z prawa wspólnotowego, pomocy finansowej udzielanej tylko tym podmiotom, które są faktycznymi użytkownikami gruntów rolnych (por. np. wyrok NSA z dnia 18 października 2011 r. II GSK 1034/10, dostępny

w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Dla potrzeb rozpatrywanego przypadku istotne znaczenie ma regulacja zawarta w art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, wprowadzająca klauzulę generalną przeciwdziałającą obejściu prawa przez podmioty chcące uzyskać korzyści wbrew intencjom ustawodawcy unijnego. Przepis ten stanowi, że nie naruszając szczególnych przepisów odnoszących się do poszczególnych systemów wsparcia, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

Identyczna klauzula wprowadzona została w art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu

do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25 z 28.01.2011 r., s. 8 ze zm.). Interpretacja wskazanej regulacji rozporządzenia nr 65/2011 była przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości UE, który w wyroku z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 wskazał, że dowód w zakresie praktyki stanowiącej nadużycie ze strony potencjalnego beneficjenta takiego wsparcia wymaga, po pierwsze, zaistnienia ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty,

a po drugie, wystąpienia subiektywnego elementu w postaci woli uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań Unii poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek. Trybunał stwierdził, że do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z sytemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więzi prawna, ekonomiczna

lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami.

Ze względu na tożsamość obu regulacji, wskazówki zawarte w przywołanym orzeczeniu Trybunału należy w pełni odnieść do znajdującego w tej sprawie zastosowanie art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009.

W analizowanym przypadku organy uznały, że Skarżący w sposób sztuczny

i pozorny stworzył w porozumieniu z W. G. warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie w takiej sytuacji przez Skarżącego pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia i doprowadziłoby

do naruszenia celów i istoty działania, wynikających z art. 7 ust. 1 ustawy

o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Sąd w pełni podziela te ustalenia i stwierdza, że znajdują one potwierdzenie

w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który został oceniony logiczne,

a wnioski przekonująco uzasadnione. Działania organów w tym zakresie uwzględniają wytyczne wynikające z przytoczonego orzeczenia TSUE. Organy wyjaśniły dlaczego, pomimo poprawności formalnej wniosku o płatność, stworzone zostały warunki umożliwiające uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Zweryfikowały, czy wnioskujący o płatność faktycznie użytkował grunty deklarowane do płatności. Wskazując na powiązania między dzierżawcą

i wydzierżawiającym grunty oraz podobieństwa w stosowanych

przez wydzierżawiającego mechanizmach dzierżawy z innymi osobami, organ wykazał ponadto wolę uzyskania korzyści sprzecznej z celami wsparcia, poprzez skoordynowane działania zmierzające do obejścia przepisów prawa przez osoby wnioskujące o płatność do poszczególnych, wydzierżawionych działek.

Z akt wynika, że działki rolne zadeklarowane we wniosku Skarżący dzierżawił na podstawie umów zawartych w dniu [...] marca 2011 r. i w dniu [...] września 2012 r. z W. G. bądź podmiotem reprezentowanym przez W. G. –

tj. A. S.A. W umowach tych określono wysokość czynszu dzierżawnego,

a Skarżący wyraził zgodę, aby wydzierżawiający (W. G. bądź A. S.A.) dokonywał potrąceń wymagalnych świadczeń z należnych mu dopłat bezpośrednich oraz środków przyznanych z innych programów pomocowych. W dniu [...] maja 2011 r. Skarżący udzielił W. G. pełnomocnictwa do prowadzenia wszelkich czynności i postępowań dotyczących wszystkich działań realizowanych przez organy ARiMR oraz wyraził zgodę na przekazywanie płatności na rachunek bankowy pełnomocnika. Umowy dzierżawy zostały wypowiedziane przez wydzierżawiających pismami z dnia [...] lipca 2013 r. W piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. Skarżący odwołał zaś ww. pełnomocnictwo udzielone W. G.

Powyższe dowody i okoliczności, w połączeniu z analizą zeznań W. G. z dnia [...] maja 2014 r., oświadczenia P. F. z dnia [...] lipca 2014 r. oraz jego zeznań złożonych w dniu [...] września 2014 r. w charakterze świadka, zeznań Skarżącego złożonych w dniu [...] września 2014 r. oraz weryfikacji innych producentów ubiegających się o przyznanie płatności, którzy dzierżawili grunty rolne od W. G. na podobnych zasadach jak Skarżący – potwierdzają wnioski przyjęte przez organy administracyjne.

Skarżący nie prowadził działalności rolniczej w myśl art. 2 lit. c rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, bowiem jego celem nie była produkcja roślinna, a jedynie chęć otrzymania dopłat. Skarżący nie ponosił żadnego ryzyka finansowego jako elementu nieodzownego w każdym rodzaju działalności produkcyjnej. W żaden sposób nie przetwarzał zbiorów kukurydzy i siana z deklarowanych do płatności działek rolnych, ponieważ nie prowadził hodowli zwierząt gospodarskich.

Nie prowadził też sprzedaży pozyskanych plonów. Cały plon zbierany był maszynami firmy B. i przekazywany tej spółce, która zajmowała się hodowlą bydła. Przeważająca część płatności, o które wnioskował Skarżący była zatrzymywana przez wydzierżawiającego grunty (W. G.), wskazanego jednocześnie

jako pełnomocnik Skarżącego.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy skutecznie podważył treść oświadczenia P. F. z dnia [...] lipca 2014 r. wskazującego, że jest rolnikiem prowadzącym działalność rolniczą i że użyczał Skarżącemu maszyny do koszenia

i zbioru kukurydzy oraz traw. Zeznając w charakterze świadka P. F. wyjaśnił natomiast, że nie posiada własnego gospodarstwa rolnego i nie prowadzi działalności rolniczej na własny rachunek. Z zeznań tych wynika, że jest zatrudniony w B. Sp. z o.o., a zbiór plonów na gruntach dzierżawionych

przez Skarżącego odbywał się maszynami stanowiącymi własność tej spółki. Organ trafnie zwrócił również uwagę na rozbieżności w zeznaniach tego świadka

i zeznaniach Skarżącego, w odniesieniu do zagospodarowania zebranych płodów. Prawidłowo też ocenił twierdzenia strony w zakresie rozliczenia dzierżawy przedmiotowych gruntów.

Dla oceny zebranych dowodów istotne znaczenia mają powiązania ekonomiczne i personalne występujące w rozpatrywanej sprawie. Otóż Skarżący zeznał, że jest pracownikiem w jednej z firm prowadzonych przez W. G.

P. F. jest z kolei pracownikiem spółki B. Wspólnikiem tej spółki jest natomiast B. S.A., której jedynym akcjonariuszem jest W. G. Niewątpliwie zatem, W. G. miał wpływ na działalność spółki B., który to podmiot gospodarował całością plonów zebranych z gruntów dzierżawionych przez Skarżącego od niego właśnie bądź spółki z nim powiązanej. Wreszcie niebagatelne znaczenie ma okoliczność, że W. G. bądź spółka z nim powiązana, wydzierżawili grunty rolne na takich samych zasadach jak Skarżącemu, także czterem innym osobom składającym wnioski o przyznanie płatności na swoje nazwisko. Z zeznań W. G. złożonych w dniu [...] maja 2014 r. wynika, że w stosunku do wszystkich wydzierżawiających stosowane były te same zasady i że był ich pełnomocnikiem. W. G. wyjaśnił, że po wpłynięciu dopłat potrącał kwotę należnego czynszu, a pozostałą część przekazywał dzierżawcy. W świetle zebranych dowodów wątpliwe jest jednak, aby zobrazowany mechanizm stanowił jedynie rozliczenie za dzierżawę gruntów. Pożytki z produkcji rolnej dzierżawionego przez Skarżącego gruntu czerpała bowiem powiązana z W. G. spółka B.

Skarżący twierdzi, że nakładami na faktycznie prowadzone przez niego gospodarstwo była wartość płodów, których nie sprzedał, a które stanowiły wynagrodzenie za wykonaną na jego rzecz pracę. Do nakładów zaliczył ponadto koszty usług jednostki certyfikującej, koszty usług doradczych, koszty pomiarów geodezyjnych, koszty czynszu dzierżawy.

Jakkolwiek dopuszczalna i praktykowana jest forma niepieniężna wynagrodzenia za usługi, tym niemniej okoliczności tego przypadku wskazują

na takie ułożenie stosunków, które miało optymalizować płatności do gospodarstwa W. G. lub spółki z nim powiązanej, niezgodnie z celami wspierania prowadzenia produkcji rolnej w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Z takich samych powodów nie można utożsamiać z nakładami na faktycznie prowadzoną działalność rolniczą nakładów na usługi doradcze, czy też na certyfikację produkcji rolniczej. Trafnie wywiódł organ, że dowodzi to tego, że Skarżący podejmował jedynie działania polegające na złożeniu wniosku o płatność rolnośrodowiskową, opracowaniu planu działalności rolnośrodowiskowej, uzyskaniu certyfikatu działalności rolniczej metodami ekologicznymi na potrzeby uzyskania płatności rolnośrodowiskowej. Pozostałe dowody wskazują zaś, że celem Skarżącego nie była produkcja rolna, tylko chęć otrzymania dopłat. Jeszcze raz należy podkreślić, że cały plon był przekazywany na rzecz spółki związanej z W. G. i trudno jest uznać za wiarygodne twierdzenie jakoby stanowiło to jedynie system wynagrodzenia za usługi świadczone na rzecz Skarżącego w zbiorze plonów.

Mając powyższe na uwadze organ w sposób uzasadniony uznał, że podział gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni użytków rolnych kwalifikowanych

do płatności około 450 ha, na pięć około stu hektarowych gospodarstw, miał sztuczny charakter, a jedynym powodem takiego stanu rzeczy było uzyskanie korzyści sprzecznych z istotą płatności. Mechanizm podziału gruntu i dzierżawy mniejszych jego działek sprawił, że doszło do obejścia kryteriów dostępu do pomocy w zakresie maksymalnego limitu pomocy dla jednego wnioskodawcy. Potwierdzeniem tego stały się skrupulatne wyliczenia przeprowadzone

w zaskarżonej do Sądu decyzji, gdzie organ wykazał, że w wyniku takiego podziału gruntów należących do W. G. oraz powiązanej z nim A. S.A., doszło do ominięcia zmniejszeń płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Wyliczenia oparte zostały na postanowieniach rozporządzenia Rady (UE)

nr 1181/2013, rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca

2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą

oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. nr 40, poz. 326 ze zm.), rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1334), rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 listopada 2013 r.

w sprawie stawek płatności uzupełniających za 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1360).

W związku z tym, jak wykazał organ, biorąc pod uwagę powierzchnię gruntów rolnych wydzierżawioną od W. G. lub powiązanej z nim spółki

i zadeklarowaną do przyznania płatności przez wszystkich 5 dzierżawców, suma pomniejszeń płatności uzupełniających w oparciu o współczynniki korygujące byłaby mniejsza niż w przypadku ubiegania się o przyznanie płatności przez jednego faktycznego użytkownika wydzierżawionych gruntów do tej samej powierzchni co 5 poszczególnych wnioskodawców. To zaś przekonuje o sztucznie stworzonych warunkach w rozumieniu art. 30 rozporządzenia nr 73/2009. Zdaniem Sądu, organy wszechstronnie rozważyły spełnienie przesłanek zawartych w tym przepisie, zgodnie ze wskazówkami Trybunału Sprawiedliwości UE w cytowanym wyżej wyroku.

W zakresie zarzutów naruszenia przepisów postępowania popartych obszerną argumentacją zawartą w uzasadnieniu skargi należy wskazać, że dotyczą one głównie sprzecznego z zebranym materiałem dowodowym uznania, że Skarżący dopuścił się tworzenia sztucznych warunków gospodarowania celem uzyskania korzyści sprzecznych z systemami wsparcia. W ocenie autora skargi nie została również w żaden sposób wyjaśniona okoliczność, że grunty deklarowane przez Skarżącego stanowiły wyłączny przedmiot własności W. G., czy A. S.A. Nie ma też dowodów, co do udziału poszczególnych gruntów w gospodarstwie beneficjentów.

Odnosząc się do tych zarzutów Sąd pragnie podkreślić, że w sprawie

nie znajdują zastosowania przywołane w skardze przepisy ustawy z dnia 7 marca

2007 r. o wspieraniu (...). Natomiast ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego modyfikuje, w stosunku do przepisów k.p.a., obowiązki organu właściwego do wydawania decyzji i pozycję strony postępowania. Zgodnie

z art. 3 ust. 1 tej ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych

w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań

w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy k.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W art. 3 ust. 2 wskazuje się

z kolei, że w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych

i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział

w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego

nie stosuje się. Stosownie natomiast do art. 3 ust. 3 ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie

z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa

na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w toku postępowania Skarżący nie przedstawił wiarygodnych dowodów potwierdzających, że faktycznie użytkował przedmiotowe grunty. Ustalenia organu dotyczące stworzenia sztucznych warunków do otrzymania płatności nie zostały skutecznie zakwestionowane

przez niego. Organ logicznie i przekonująco ocenił przedkładane przez Skarżącego dokumenty, jak też jego wyjaśnienia i twierdzenia zawarte w pismach oraz uzyskane podczas przesłuchania. Dołączone do akt umowy dzierżawy w wystarczający sposób potwierdzają, że właścicielem działek rolnych deklarowanych do płatności

przez Skarżącego jest W. G. bądź A. S.A. Potwierdził to zresztą W. G. podczas przesłuchania z dnia [...] maja 2014 r. Zeznając w tym dniu wskazał również, że jest właścicielem gruntów rolnych deklarowanych do płatności

przez W. T. Dodał ponadto, że te same zasady obowiązywały wszystkie osoby, którym wydzierżawił grunty, tj. A. S. (obecnie M.), Z. Ł. i M. M. Ustalenia wskazujące, że W. G. lub A. S.A. wydzierżawiła na takich samych zasadach jak Skarżącemu grunty rolne również czterem innym osobom, nie zostały zatem przyjęte na podstawie niepełnego materiału dowodowego. Organ przekonująco wskazał na więzi występujące między tymi osobami a W. G. oraz uczestnictwo tych osób w podobnych mechanizmach, mających na celu pozyskanie wyższych płatności przez wydzierżawiającego im podzielone grunty.

Pozbawiony podstaw jest również zarzut wydania zaskarżonej decyzji

na niekorzyść Skarżącego, czym naruszony miał zostać przepis art. 139 k.p.a. Naruszenia zakazu reformationis in peius pełnomocnik upatruje w utrzymaniu

w mocy decyzji o odmowie przyznania płatności, wydanej przez organ I instancji

po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na skutek uchylenia przez organ odwoławczy wcześniejszej decyzji pierwszej instancji umarzającej postępowanie w tej sprawie.

W ocenie strony decyzja umarzająca postępowanie nie odnosiła tak negatywnego skutku, jak decyzja uznająca, że Skarżący stworzył sztuczne warunki gospodarowania. Zmiana kwalifikacji prawnej stanowi przy tym reformationis in peius.

Odnosząc się do powyższego Sąd zauważa, że istotą zakazu reformationis

in peius jest stworzenie stronie odwołującej się gwarancji procesowych, że w wyniku złożenia odwołania jej sytuacja prawna nie ulegnie pogorszeniu, gdyż organ odwoławczy nie może wydać decyzji mniej korzystnej dla strony odwołującej się

niż decyzja dotychczasowa. "Niekorzyść strony", o której mowa w omawianym przepisie, to obiektywne pogorszenie sytuacji prawnej strony odwołującej się wskutek wydania decyzji przez organ odwoławczy. Strona odwołująca się powinna bowiem pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że wniesione przez nią odwołanie, jeżeli nie okaże się skuteczne, spowoduje co najwyżej utrzymanie jej dotychczasowej sytuacji prawnej ustalonej zaskarżoną decyzją, w żadnym zaś wypadku

nie doprowadzi do jej pogorszenia. O tym, czy pogorszenie takie nastąpiło, przesądza zestawienie sentencji decyzji organu pierwszej instancji z sentencją decyzji organu odwoławczego (zob. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz do art. 139 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, LEX 2015).

Wobec tego trudno jest przyjąć, aby decyzja utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji pogorszyła sytuację Skarżącego w rozumieniu omawianej regulacji.

Analizowanego zakazu nie można wreszcie rozpatrywać, jak oczekuje tego strona skarżąca, przez pryzmat uprzednio wydanej decyzji o umorzeniu postępowania, która to decyzja została uchylona następnie przez organ odwoławczy. Przede wszystkim, zakaz wydania decyzji na niekorzyść strony odwołującej się adresowany jest wyłącznie do organu odwoławczego. Podkreślenia wymaga ponadto, że ramy prowadzonego postępowania wyznaczył wniosek strony

o przyznanie płatności. W tak zakreślonych ramach organ I instancji podejmował różne rozstrzygnięcia, kontrolowane następnie w toku postępowania odwoławczego. Pierwotna decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzygała o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach Skarżącego, lecz miała na celu wywołanie procesowego skutku. Decyzja ta nie utrzymała się w obrocie prawnym i organ

I instancji ponownie rozpatrzył sprawę zainicjowaną wnioskiem Skarżącego

o płatność, uwzględniając przy tym wskazówki i zalecenia organu odwoławczego. Rozpatrując odwołanie od merytorycznego już rozstrzygnięcia wydanego

w I instancji, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w decyzji z dnia [...] listopada

2014 r. utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy i zdaniem Sądu nie naruszył art. 139 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Ocena dowodów oraz wnioski

z niej wynikające odpowiadają zasadom logiki i doświadczenia życiowego.

O prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia przekonuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Ustalenie istnienia przesłanek z rozporządzenia nr 73/2009 skutkowało odmową przyznania płatności i brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi.

Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.