Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 247/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 art. 4 ust. 1 art. 6 art. 4 ust. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 151, art. 149
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Piotr Borowiecki (spr.), Stanisław Marek Pietras, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Z. P. na bezczynność Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 1 maja 2017 r. Z. P. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego (dalej także: "Prezes UDT" lub "organ") w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] listopada 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Na podstawie akt niniejszej sprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

W piśmie z dnia [...] listopada 2016 r., powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm. - dalej także: "u.d.i.p."), skarżący Z. P. wniósł do Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego o udostępnienie informacji publicznej, poprzez przesłanie, na wskazany we wniosku adres, następujących dokumentów: "kopii odpisów przeprowadzonych kontroli przez organy Urzędu Dozoru Technicznego ciśnieniowych urządzeń zakładu górniczego (art. 6 ust. 1 pkt 18 Prawa geologicznego i górniczego) Kopalni [...], zawartych w [...]".

W związku z powyższym wnioskiem strony skarżącej, pismem z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], Prezes Urzędu Dozoru Technicznego poinformował skarżącego, iż nie posiada dokumentów z kontroli przedmiotowego rurociągu. Organ wskazał, że rurociąg zdawczy [...] produktów gazowych został wybudowany w okresie, kiedy rurociągi przesyłowe gazu nie podlegały pod dozór techniczny. W uzasadnieniu pisma Prezes Urzędu Dozoru Technicznego podniósł ponadto, iż parametry rurociągu [...] i ciśnienie robocze [...] powodują, że na rurociąg należałoby ustalić formę dozoru uproszczonego, co powoduje, że przy tej formie dozoru nie jest wymagana decyzja zezwalająca na jego eksploatacje, a więc - jak wskazał organ - nie wykonywano by na nim żadnych czynności kontrolnych podczas jego eksploatacji.

W piśmie z dnia 1 maja 2017 r. skarżący Z. P., działając za pośrednictwem organu, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] listopada 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W treści skargi strona skarżąca wskazała, iż pomimo znacznego upływu czasu, do dnia wniesienia skargi, organ nie udzielił odpowiedzi w zakresie przesłania na wskazany we wniosku adres skarżącego kopii wnioskowanych dokumentów w postaci "kopii odpisów przeprowadzonych kontroli przez organy Urzędu Dozoru Technicznego ciśnieniowych urządzeń zakładu górniczego (art. 6 ust. 1 pkt 18 prawa geologiczno-górniczego) Kopalni [...], zawartych w [...]".

Skarżący uznał, że przesłane przez organ pismo z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] nie załatwia sprawy. W tej sytuacji, skarżący uznał, że organ winien usunąć naruszenie prawa oraz wydać stosowną decyzję z pouczeniem o przysługujących skarżącemu środkach odwoławczych.

Ponadto, skarżący podniósł w uzasadnieniu skargi, że nie budzi wątpliwości, iż lokalizacja i eksploatacja urządzeń ciśnieniowych zakładu górniczego transportu kopaliny i odwadniania złoża, wraz z rurociągiem [...] produktów handlowych kopalni na złożu i terenie górniczym stwarza zagrożenie środowiska, mienia i ludzi.

Skarżący stwierdził, że przepisy prawa zobowiązują do systematycznej kontroli urządzeń ciśnieniowych zakładu górniczego, pracujących pod ciśnieniem od 18-24 MPa w I klasie lokalizacji. Jednocześnie, skarżący zaznaczył, że demontaż lub awaria któregokolwiek elementu powoduje, że celowość istnienia budowli zostaje zaburzona, powodując niemożność jej funkcjonowania. Skarżący podniósł także, że lokalizacja ciśnieniowych rurociągów kopalnianych na terenie górniczym w pasach drogowych dróg publicznych stwarza potencjalne zagrożenie powszechne: pożaru, czy też wybuchu.

Skarżący powołał się również na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wyrażone w wyroku z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 576/10, zgodnie z treścią którego WSA w Szczecinie wskazał na konieczność posiadania protokołów odbiorowych szczelności, świadectwa sprawdzania i wzorcowania oraz protokołu kontroli Urzędu Dozoru Technicznego.

Skarżący stwierdził ponadto, że do chwili obecnej organ nie udzielił informacji o protokole z czynności odbiorowych dokonanych przez Prezesa UDT w zakładzie górniczym urządzeń ciśnieniowych do 24 MPa i bieżących kontrolach rocznych, zgodnie z instrukcjami.

W związku z powyższym, skarżący wskazał, że z treści udzielonej przez organ odpowiedzi z dnia [...] grudnia 2016 r. wynika bezwzględna konieczność przeprowadzenia kontroli z urzędu przez Ministra Gospodarki w zakresie stosowania przepisów dozoru technicznego przez UDT i przepisów BHP w otwartych zakładach górniczych, a nie prawa energetycznego w zakładzie górniczym [...] w [...].

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Dozoru Technicznego wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie o jej oddalenie.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Dozoru Technicznego wskazał na wstępie, iż pismo skarżącego z dnia [...] listopada 2016 r. zawierające wniosek o udzielenie informacji publicznej, wpłynęło do Urzędu Dozoru Technicznego Oddział w [...] w dniu [...] listopada 2016 r. Organ zauważył, że Urząd Dozoru Technicznego Oddział w [...], odpowiadając na wniosek strony skarżącej z dnia [...] listopada 2016 r., przesłał do skarżącego odpowiedź w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. Prezes UDT wskazał, że przesyłkę zawierającą jego odpowiedź, zaadresowano do skarżącego i doręczono stronie w dniu [...] grudnia 2016 r. (wydruk z internetowego systemu monitoringu przesyłek nadanych na Poczcie Polskiej z informacją o dostarczeniu przesyłki). Organ podniósł, iż skarga z dnia 1 maja 2017 r. wpłynęła do Urzędu Dozoru Technicznego Oddział w [...] w dniu [...] maja 2017 r. (vide: pieczątka wpływu do Kancelarii UDT Oddział w [...] na piśmie, pismo dostarczone osobiście do Kancelarii UDT w [...]).

W związku z powyższym, w ocenie Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego, skarga została zatem złożona po terminie do jej wniesienia. Powołując się na treść art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym, skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, Prezes UDT uznał, iż zachodzi podstawa do jej odrzucenia.

Przechodząc do merytorycznej oceny wniesionej skargi, Prezes Urzędu Dozoru Technicznego uznał, iż stawiany przez skarżącego zarzut bezczynności jest bezzasadny.

Organ, powołując się na opis stanu faktycznego ustalonego w przedmiotowej sprawie - zauważył, że Urząd Dozoru Technicznego Oddział w [...] udzielił skarżącemu stosownej informacji pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. (pismo nadane [...] grudnia 2016 r.) wskazując, że nie posiada dokumentów z kontroli przedmiotowego rurociągu oraz wyjaśniając, że brak posiadania przez Urząd Dozoru Technicznego informacji publicznych, o które wnioskował skarżący, wynika z tego, iż gazociąg [...] Kopalni [...] w [...] został wybudowany w okresie, kiedy rurociągi przesyłowe gazu nie podlegały pod dozór techniczny. Jednocześnie, organ zauważył, iż poinformował ponadto skarżącego, że parametry przedmiotowego rurociągu powodują, iż należałoby ustalić dla tego rurociągu formę dozoru uproszczonego. W tej sytuacji, organ podkreślił, że przy takiej formie dozoru, nie jest wymagana decyzja zezwalająca na jego eksploatację, a więc nie wykonywano by na nim żadnych czynności kontrolnych podczas jego eksploatacji.

Mając powyższe na względzie, organ uznał, że stawiany zarzut bezczynności Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego w przedmiotowej sprawie nie znajduje uzasadnienia.

Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, organ powołał się ponadto na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2015 r., wydany w sprawie sygn. akt I OSK 724/14, w którym NSA uznał, że "Stan bezczynności oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. U z2014 r. poz. 782 ze zm.) albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy".

Organ zauważył, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - Urząd Dozoru Technicznego Oddział w [...] udzielił skarżącemu informacji w zakresie wskazanym we wniosku (vide: pismo z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...]), zaś skarżący potwierdził w złożonej skardze, że odpowiedź na wniosek otrzymał.

Reasumując, Prezes UDT, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 147/12 - wskazał, że jeżeli przed dniem orzekania w sprawie ze skargi o bezczynność, podmiot zobowiązany udzielił informacji publicznej, choćby z przekroczeniem ustawowego terminu, lub odmówi jej udzielenia w formie decyzji, oznacza to, że nie pozostaje on w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi. Nie może bowiem zobowiązać podmiotu do podjęcia czynności, która przed dniem orzekania została podjęta.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

W świetle przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Na wstępie, ustosunkowując się wniosku organu o odrzucenie skargi, należy zauważyć, że skarga na bezczynność została wniesiona prawidłowo, albowiem - wbrew sugestiom organu - do jej wniesienia nie znajduje zastosowania termin, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, bez znaczenia było to, w jakiej dacie zostało doręczone stronie skarżącej pismo Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], w którym organ poinformował skarżącego, iż nie posiada wnioskowanych przez stronę dokumentów, albowiem strona skarżąca nie była ograniczona terminem 30 dni na złożenie skargi na bezczynność organu.

Przechodząc do merytorycznej oceny skargi złożonej w niniejszej sprawie, należy - z uwagi na przedmiot zaskarżenia - mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm. - dalej także: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.).

Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b).

W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Należy zauważyć, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011, s. 109). Jednocześnie, podnosi się w doktrynie, że stan "bezczynności organu" od "przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ" różni się tym, że o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy poprzez to, iż organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, o tyle w drugim przypadku organ nie podejmuje skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia (por. m.in. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017). Takie rozumienie pojęcia bezczynności potwierdza również orzecznictwo, w którym stwierdza się, że jeżeli w toku postępowania administracyjnego organ podejmuje czynności mające na celu dokładne rozpoznanie sprawy w niezbędnym zakresie, to choć nie wydał w przewidzianym terminie decyzji administracyjnej, nie można mu zarzuć bezczynności (por. m.in. wyrok NSA z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 711/11). W tym drugim przypadku (stan przewlekłości postępowania), czynności organu można również uważać za "pozorowane", w tym sensie, iż organ przeprowadza czynności nieistotne dla sprawy lub mnoży czynności postępowania dowodowego, pozostając w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego. Przy kwalifikowaniu "przewlekłości postępowania" powstaje więc sytuacja, w której działa opieszale lub tylko pozoruje działania (formalnie nie będąc bezczynnym).

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej może przybrać jedną z czterech postaci:

1) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w ogóle nie odpowiada na wniosek strony skarżącej, a więc podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08);

2) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przekracza termin określony w art. 13 u.d.i.p., a więc nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 cyt. ustawy stosownych czynności (tak m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 485/12);

3) podmiot zobowiązany udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji wymijającej, a więc zachodzi sytuacja, gdy wnioskodawcy zostaje formalnie udzielona informacja publiczna, ale nie dotyczy ona pytań zawartych we wniosku, a zatem odpowiedź w ogóle nie dotyczy wniosku lub zawiera informacje niezwiązane z treścią wniosku;

4) podmiot zobowiązany udziela wprawdzie wnioskodawcy lakonicznej informacji, że nie dysponuje informacją publiczną, ale nie udowadnia swoich twierdzeń, a nawet nie uwiarygadnia, iż nie posiada żądanej informacji publicznej (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12).

Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero, bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

W rozpatrywanej sprawie skarżący Z. P. sformułował wobec Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego zarzut bezczynności względem wniosku z dnia [...] listopada 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie szczegółowo określonym w petitum skargi.

Do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane są w szczególności organy władzy publicznej, a także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą, w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy).

W ocenie Sądu, już na podstawie powyżej wskazanego przepisu art. 4 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy należy Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego zaliczyć ewidentnie do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, albowiem ustawodawca nałożył obowiązek udzielania informacji publicznej na wszystkie organy administracji i podmioty dysponujące mieniem publicznym.

Oczywistym jest to, że Prezes Urzędu Dozoru Technicznego nie musi udostępniać informacji, która - w rozumieniu art. 1 u.d.i.p. - nie stanowi informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, w rozumieniu cyt. ustawy i podlega udostępnieniu.

Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy, co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną.

W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się jednocześnie, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357, a także z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14, publ. /w:/ https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy podkreślić jednocześnie, że o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu, w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

O ile zgodzić się należy ze stroną skarżącą, iż wnioskowana przez nią w piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. informacja stanowiła niewątpliwie informację publiczną, w rozumieniu u.d.i.p., o tyle trzeba jednocześnie wskazać, że przepis art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wyraźnie zastrzega, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Analizując przepis art. 4 ust. 3 u.d.i.p., warto zauważyć, że przepisy cyt. ustawy mówiące o podmiotach zobowiązanych nie posługują się pojęciem podmiotu, do którego strona skierowała wniosek, lecz podmiotu, który informacją dysponuje. Wynika z tego ogólna zasada, że obowiązek informacyjny określonych podmiotów nie musi być adekwatny do ustalonego zakresu ich działania, ale jest tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania przez organ daną informacją (por. m.in. Prof. Marek Chmaj /w:/ M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i powołany tam wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2005 r., sygn. akt OSK 1931/04).

Mając powyższe na względzie, należy zauważyć, że skoro obowiązek udostępnienia informacji publicznej obejmuje podmioty, które taką informacją dysponują, to jeśli podmiot nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej lub posiada ją tylko w pewnym zakresie (w części), to odpowiedź udzielona pismem (czynność materialno-techniczna), z podaniem wyjaśnienia, że podmiot nie jest w posiadaniu informacji, względnie nie dysponuje pełną informacją, stanowi udzielenie informacji publicznej (tak również m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 195/16). Uznać należy zatem, że z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika, że kryterium jest konkretny stan faktyczny (posiadanie informacji). Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji weryfikuje go po otrzymaniu od zainteresowanego danego żądania. W przypadku, gdy stwierdzi, że nie ma informacji, powiadamia o tym wnioskodawcę, co stanowi także pewnego rodzaju informację.

W świetle powyższego, Sąd uznał, że Prezes Urzędu Dozoru Technicznego w analizowanym zakresie nie pozostawał w bezczynności, albowiem informacje objęte wnioskiem skarżącego z dnia [...] listopada 2016 r. nie pozostawały w posiadaniu tego organu, o czym organ szczegółowo poinformował skarżącego w swojej pisemnej informacji z dnia [...] grudnia 2016 r.

W tej sytuacji, nie ulega wątpliwości, że Prezes Urzędu Dozoru Technicznego wykonał swój obowiązek w zakresie udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2016 r., bez zbędnej zwłoki, nie później, niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (vide: art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Podkreślić przy tym należy, że udostępnienie informacji ma formę czynności materialno-technicznej i w świetle dyspozycji art. 14 ust. 1 u.d.i.p. winno nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, należy zgodzić się ze stanowiskiem Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego, zajętym w przedmiotowej sprawie, że skoro żądana przez skarżącego dokumentacja - w postaci "kopii odpisów przeprowadzonych kontroli przez organy Urzędu Dozoru Technicznego ciśnieniowych urządzeń zakładu górniczego (art. 6 ust. 1 pkt 18 prawa geologiczno – górniczego) Kopalni [...], zawartych w [...]" - nie jest w posiadaniu Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego, nie może podlegać udostępnieniu.

W konsekwencji, brak jest podstaw do przyjęcia, iż na dzień złożenia skargi Prezes Urzędu Dozoru Technicznego pozostawał w stanie bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia wniosku strony skarżącej z dnia [...] listopada 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, albowiem w stosownym piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. przekazał wnioskodawcy informację, iż nie posiada wnioskowanej dokumentacji, podając jednocześnie szczegółowe wyjaśnienie, dlaczego taka dokumentacja nie znajduje się w jego posiadaniu.

W tym stanie rzeczy, z uwagi na brak bezczynności, Sąd nie miał podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, w trybie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.