Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 262/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie NSA Andrzej Niecikowski (spr.) WSA Piotr Głowacki Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2007 r. sprawy ze skargi K. D. na działalność organów nadzoru budowlanego postanawia I. skargę odrzucić; II. zwrócić skarżącej uiszczony wpis w kwocie 100 (sto) złotych.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...].2002 r. (znak: [...] ) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie rozbudowy i przebudowy budynków gospodarczych na nieruchomości nr ewid. [...] położonej w R. będącej własnością W. W. wykonanych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

Na skutek zażalenia K. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...].2004 r. (znak: [...]) uchylił zaskarżone postanowienie w całości a w uzasadnieniu wywiódł, że w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego wystąpił spór dotyczący daty powstania przedmiotowych obiektów budowlanych oraz przeprowadzenia robót budowlanych. Celem określenia faktycznych okresów wykonywania powyższych obiektów, organ I instancji wezwał K. D. oraz W. W. do przedłożenia wiarygodnych dowodów na określenie terminu budowy budynków. W odpowiedzi na wezwanie w siedzibie PINB w P. w dniu [...].2002r stawił się W. W. wraz z trzema świadkami J. C., W. S. oraz S. K. Świadkowie jednogłośnie zeznali, iż wybudowanie przedmiotowych obiektów i prowadzenie robót budowlanych, mało miejsce w latach 1962- 1996. K. D. pomimo wezwania, nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających jej oświadczenie złożone do protokołu z wizji lokalnej. Rozpatrywana dotyczy zarówno nielegalnie wykonanych obiektów budowlanych w postaci kurnika oraz suszarki i rozmnażalki, jak i robót budowlanych wykonanych bez pozwolenia bądź zgłoszenia przy: budynku gospodarczym (obecnie-garaż); przechowalni warzyw; garażu (dawniej chlewnia) oraz wiaty (na miejscy dawnego gnojownika). Zeznania świadków określają roboty budowlane polegające na przebudowie stodoły, chlewni i budynku gospodarczego na lata- odpowiednio około 1985, 1989, 1993 r., zaś ich powstanie na lata 1962-1965 r. Przyjęty tryb postępowania i wydane postanowienie należałoby uznać za właściwe, gdyby: sprawa dotyczyła obiektów budowlanych powstałych w dacie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z dnia 07.07.1994 r., oraz zgodnie z dyspozycją art.49 w/w ustawy Prawo budowlane, dla których minęło 5 lat od daty zakończenia budowy. Tak przeprowadzone postępowanie dowodowe doprowadziłoby do zastosowania art.97 kpa.

W rozpatrywanym przypadku, obiekty budowlane powstały przed 1994 r., i dlatego nie podlegają procesowi legalizacji opartemu na przepisie art.49. Ponadto zwrócono uwagę na zmianę ustawy prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw z dnia 27.03. 2003 r., "zgodnie z którą: art.49 skreślono oraz rozszerzono kompetencje organów nadzoru budowlanego o rozstrzyganie spraw dotyczących użytkowania obiektów budowlanych". Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, przekazał skargę K. D. i określił, że skarga dotyczy postanowienia tego organu z dnia [...].2004 r.

Pismo potraktowane .jako skarga nie precyzowało jej żądania K. D. zarzuciła w nim, że "zażalenie motywuje, że Powiatowy Inspektor Nadzoru w P. nie daje przeprowadzenia wedle prawa budowlanego. Który wielokrotnie udowodnił że przeprowadzał czynności kontrolujące obiektów budowlanych Pana W. zamieszkały R. Oświadczam że mamy do czynienia z przestępstwem budowlanym i proszą Sąd Administracyjny w Krakowie zbadał skargę [...]".

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Na rozprawie przed Sądem skarżąca stawiła się wraz z mężem, któremu do protokołu rozprawy udzieliła pełnomocnictwa do jej zastępstwa. Pełnomocnik oświadczył, że nigdy skarżąca nie składała skargi na uchylenie postanowienia o zawieszeniu. Pismo które organ potraktował jako skargę na postanowienie z dnia [...].2004 r. (znak: [...]) w istocie rzeczy, według pełnomocnika było skargą dotyczącą "nieprawidłowego działania PINB, który wszystko mataczył" ( protokół rozprawy z dnia [...].2007 r.). Zakres właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określony został w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz.U.nr.153 poz.1270 z późn.zm.- zwana dalej w skrócie p.o.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd orzeka w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Z treści skargi i oświadczenia pełnomocnika skarżącej złożonego na rozprawie jasno wynika, że skarga dotyczy nieprawidłowości w funkcjonowaniu organu nadzoru budowlanego czyli jest skargą w rozumieniu art. 221 kpa. Jednakże, jak to wyżej powiedziano, Sąd nie jest władny, do podejmowania działań w tego rodzaju skargach. Z tych też powodów, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 i art. 232 § 1 pkt. 1 lit "a" orzeczono jak w sentencji.