Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SAB/Wa 44/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1,  art. 4 ust. 1,  art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b,  art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 149 par. 1, par. 1a,  par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi Sekcji Krajowej [...] Pracowników [...] w W. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Finansów do rozpatrzenia wniosku skarżącej Krajowej Sekcji Pracowników [...] "[...]" w W. z dnia [...] maja 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że Minister Finansów dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] maja 2016 r.; 3. stwierdza, że bezczynność Ministra Finansów nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala wniosek skarżącej o wymierzenie organowi grzywny; 5. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej Krajowej Sekcji Pracowników [...] "[...]" w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga Sekcji Krajowej [...] "[...]" Pracowników [...] na bezczynność Ministra Finansów w zakresie dostępu do informacji publicznej.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Pismem z dnia [...] maja 2016 r. (data wpływu do organu 19 maja 2016 r.) Sekcja Krajowa [...] "[...]" Pracowników [...] (dalej: skarżący, wnioskodawca) zwróciła się do Ministra Finansów (dalej: Minister, organ) – w trybie art. 1 ust. 1, art. 2, art. 3 ust. 1 i 2, art. 4 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm., zwana dalej: u.d.i.p.)

o udzielenie informacji publicznej - projektów procedur obszaru "Kadry" przekazanych do [...] kwietnia br. przez Urząd Kontroli Skarbowej w W. do Ministerstwa Finansów (Departamentu Reformy Administracji Skarbowej), tj.: Regulaminu pracy, Instrukcji wprowadzania nowo zatrudnionego pracownika, Instrukcji naboru kandydatów do pracy w służbie cywilnej, Instrukcji przeprowadzania służby przygotowawczej

w służbie cywilnej, Regulaminu Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych i Zasad tworzenia funduszu nagród i podziału nagród.

Jednocześnie skarżący wniósł o przesłanie powyższych informacji drogą elektroniczną, w oddzielnej korespondencji (bez łączenia z odpowiedziami na ewentualne inne pisma), z powołaniem się na numer niniejszego pisma ([...]).

W odpowiedzi na ww. wniosek o udostępnienie informacji publicznej, Minister pismem z dnia [...] maja 2016 r. poinformował skarżącego, że wnioskowane materiały są aktualnie przedmiotem intensywnych prac, mających na celu wypracowanie ostatecznego ich kształtu i zawartości. Opracowywane dokumenty podlegają wciąż dyskusji i modyfikacjom, a zaproponowane rozwiązania nie zostały przesądzone i tym samym nie mają charakteru wiążącego. Wymienione wyżej materiały mają wyłącznie charakter roboczy i nie stanowią informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p.

Organ stwierdził, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy, nie są

w związku z tym wyrazem stanowiska organu. Takie informacje nie mają jeszcze charakteru informacji publicznych. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, które na podstawie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej. Przymiot informacji publicznej posiadają wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zaświadczono bądź podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe

w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Nie stanowią informacji publicznej wszelkiego rodzaju materiały, druki, wzory, dane znajdujące się w posiadaniu organu, których zawartość (treść) intelektualna nie została użyta czy wykorzystana przy załatwianiu jakiejkolwiek ze spraw, a przez to nie nabrały cech dokumentów urzędowych.

Ostatecznie organ wskazał, iż z chwilą zakończenia prac nad ww. projektami Minister jest gotowy udostępnić wszystkie procedury będące przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy.

W skardze złożonej do sądu administracyjnego na bezczynność Ministra skarżący podniósł zarzut naruszenia: art. 7, art. 61 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483, zwana dalej: Konstytucja RP) oraz art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 1 lit a), art. 6 ust. 1 pkt 4 lit b)

i c), art. 6 ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 oraz art. 16 u.d.i.p.

Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie przez Sąd Ministra do udzielenia merytorycznej odpowiedzi na ww. wniosek w postaci udostępnienia informacji publicznej wskazanej w tym wniosku; 2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych; 3) włączenie do akt sprawy wnioskowanej informacji publicznej w celu wyeliminowania wątpliwości Ministra, koniecznej do wyjaśnienia dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji w granicach sprawy, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia, że nie jest to informacja publiczna;

4) wymierzenie przez Sąd grzywny Ministrowi jako organowi obowiązanemu do udostępnienia informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi wnioskodawca podał, iż wnioskowane do udostępnienia informacje stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu, a stanowisko Ministra jest przejawem arogancji i lekceważącego stosunku do obowiązującego

w Polsce prawa, zwłaszcza do art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Powołane przez organ

w odpowiedzi na wniosek wyroki sądów nie odnoszą się do stanu faktycznego niniejszej sprawy, gdyż nie chodzi o materiały wytworzone w Ministerstwie Finansów, lecz otrzymane przez Ministra dokumenty wytworzone przez inny organ, a także materiały, które wykorzystywane są niewątpliwie w procesie decyzyjnym dotyczącym zasad funkcjonowania Krajowej Administracji Skarbowej.

Zdaniem skarżącego, u.d.i.p. nie uzależnia faktu uznania za informację publiczną dokumentów wytworzonych przez organ administracji (w tym przypadku Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W.) od tego, czy dany dokument ma czy nie wiążącego znaczenia dla efektów procesu decyzyjnego prowadzonego w organie, który otrzymał takie dokumenty. Inne podejście oznaczałoby, że można by wyłączyć spod działania ustawy bardzo wiele dokumentów urzędowych wytworzonych w ramach trwającego procesu decyzyjnego tylko dlatego, że dany dokument nie został uwzględniony w procesie decyzyjnym.

Wskazał, iż w niniejszej sprawie wytworzono w Urzędzie Kontroli Skarbowej

w W. konkretne dokumenty i przekazano je drogą elektroniczną do Ministerstwa Finansów. Jawność życia publicznego wymaga, żeby tego typu informacje były jawne, zwłaszcza że do informacji publicznej zalicza się wszelkiego rodzaju dokumenty wytworzone przez podmioty określone w art. 4 u.d.i.p., przy czym zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p., dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego

w rozumieniu przepisów kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Wnioskowane dokumenty są zatem informacją publiczną, a Minister, nie udostępniając tych dokumentów, narusza prawo.

Wyjaśnił, iż zgodnie ze stanem faktycznym niniejszej sprawy, przedmiotem wniosku bez wątpienia jest informacja publiczna, a podmiot obowiązany do jej udostępnienia nie udostępnił jej w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz jednocześnie nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji, czym naruszył art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podał, iż w sprawie nie zachodzi bezczynność organu, gdyż odpowiedź została udzielona wnioskodawcy

w ustawowym terminie, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem. Wyjaśnił, iż wnioskowane do udostępnienia opracowania są jedynie propozycjami rozwiązań, które będą rozważane podczas wypracowania projektów instrukcji, regulaminów i procedur,

o których mowa we wniosku. Opracowania nie są urzędowym stanowiskiem, nie stanowią skończonych projektów. Opracowane projekty dokumentów zostaną udostępnione skarżącemu zgodnie z deklaracją zawartą w odpowiedzi na wniosek.

Stwierdził, że pojęcie dokumentów roboczych, tj. informacji wytwarzanych/wykorzystywanych przez podmioty obowiązane do udostępniania informacji publicznych, ale niestanowiących informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p., nie wynika wprost

z przepisów tej ustawy. Definicja tego pojęcia ukształtowana w orzecznictwie odwołuje się do przesłanek ocennych, kwalifikacji określonych informacji jako dokumentów roboczych, bądź dokumentów zawierających informację publiczną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwana dalej: p.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. na podstawie art. 1 pkt 40 oraz art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie

w sprawach skarg, m.in. na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa (pkt 4) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (pkt 8).

Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej

i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów,

z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne,

w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych

i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że Minister jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu.

Kwestią zasadniczą w przedmiotowej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy żądana przez wnioskodawcę informacja w postaci projektów procedur obszaru "Kadry" przekazanych do [...] kwietnia br. przez Urząd Kontroli Skarbowej w W. do Ministerstwa Finansów stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych,

a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w u.d.i.p. Należy jednak pamiętać, że

w demokratycznym państwie prawnym oczywistym jest, że jawność działań państwa powinna być traktowana w sposób uprzywilejowany, to znaczy wszelkie wątpliwości co do udostępnienia informacji powinny działać na korzyść dostępu (por. wyroki NSA:

z dnia 2 lipca 2003 r., II SA 837/03, publ. Monitor Prawniczy 2003, nr 17, s. 770, z dnia 10 stycznia 2014 r., I OSK 2213/13, publ. Monitor Prawniczy 2014, nr 3 poz. 117).

Uwzględniając wszystkie te aspekty, można zatem powiedzieć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych,

a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., II SA 4059/02, Lex nr 78063).

Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak

i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 lutego 2013 r., II SAB/Wa 466/12, Lex nr 1292294, wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lipca 2012 r., II SAB/Wa 115/12, Lex nr 1227380). Udostępnienie dokumentów, które organ wykorzystuje do zrealizowania powierzonych prawem zadań, stanowi realizację dostępu do informacji publicznej na podstawie u.d.i.p.

Przenosząc powyższe wywody na stan faktyczny przedmiotowej sprawy Sąd nie podzielił stanowiska organu, że żądane przez skarżącego projekty procedur obszaru "Kadry", przekazane przez Urząd Kontroli Skarbowej w W. do Ministerstwa Finansów, są dokumentami roboczymi i wewnętrznymi, niepodlegającymi udostępnieniu w trybie u.d.i.p.

Wprawdzie cytowana ustawa nie posługuje się pojęciem dokumentu wewnętrznego, to jest ono stosowane w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Za dokumenty wewnętrzne uznano takie dokumenty, które zostały wytworzone w zakresie działania danego podmiotu i wyrażają opinię

w sprawach szczegółowych, poglądy przedstawione w toku narad albo dyskusji, a także porady udzielane w ramach konsultacji (E. Jarzęcka-Siwik, Dostęp do informacji publicznej, "Kontrola Państwowa" 2002, nr 1, s. 29). W wyrokach NSA: z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10 (publ. Lex nr 737513) oraz z dnia 17 października 2010 r., I OSK 674/13 (publ. Lex nr 1557394) i I OSK 952/13 (publ. Lex nr 1557452) przyjęto, że dokumentem wewnętrznym jest dokument, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokument taki może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, określać zasady ich działania w określonych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu.

Przedmiotowe projekty 2 regulaminów i 3 instrukcji z obszaru "Kadry" nie zostały wytworzone w Ministerstwie Finansów, tylko przez inny organ, tj. Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. i są niewątpliwie wykorzystywane w procesie decyzyjnym dotyczącym zasad funkcjonowania przyszłej Krajowej Administracji Skarbowej. Nie są to więc dokumenty wewnętrzne, którym nie musi towarzyszyć społeczna kontrola na każdym etapie ich tworzenia.

W ocenie Sądu, objęte wnioskiem skarżącego projekty regulaminów i instrukcji nadesłane do Ministerstwa Finansów zawierają elementy prawotwórcze, stanowiące pewien etap prac legislacyjnych nad treścią późniejszych projektów wewnętrznych aktów normatywnych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 litera b) u.d.i.p., pytanie

o zamierzenia organów mogą też dotyczyć projektowania aktów normatywnych. Zaznaczyć przy tym trzeba, że ustawa mówi o "projektowaniu", a nie projektach aktów normatywnych. Oznacza to, że nie chodzi tu o projekty, nad którymi prace legislacyjne zakończyły się, lecz o sam fakt prac nad treścią projektów. Zakres informacji podawanych w związku z pracami nad projektem aktu normatywnego obejmuje nie tylko podanie informacji, że takie prace maja miejsce, ale również powinien obejmować szczegółowe dane dotyczące zakresu przedmiotowego lub tekstu projektu, osób odpowiedzialnych za pracę nad projektem, a także udostępnienie, jeżeli to możliwe, treści ustaleń bądź założeń projektu (por. M. Bednarczyk, M. Jabłoński, K. Wygoda, Biuletyn informacji publicznej. Informatyzacja administracji, Wrocław 2005, s. 169-170).

Rację ma zatem skarżący co do oceny charakteru żądanej informacji. Minister jest w posiadaniu nadesłanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej projektów regulaminów i instrukcji z obszaru "Kadry", które to propozycje są wykorzystywane

w procesie legislacji, a tym samym zyskują walor informacji publicznej w obszarze "projektowanie aktów normatywnych". Ważne jest bowiem, w świetle zasady transparentności procesu legislacyjnego, aby już na tym etapie projektowania regulacji można było zapoznać się z merytorycznymi propozycjami nowych regulaminów

i instrukcji z obszaru "Kadry", przygotowanych przez Urząd Kontroli Skarbowej

i skonfrontować zakres ewentualnych rozbieżności pomiędzy propozycjami tych zmian a finalnymi projektami przygotowanymi przez Ministerstwo Finansów (por. wyrok NSA

z dnia 10 stycznia 2014 r., I OSK 2213/13, publ. cbosa).

Udostępnienie informacji publicznej przez organ powinien nastąpić w formie czynności materialno – technicznej. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia. Jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powinien powiadomić pismem podmiot żądający udostępnienia informacji, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. wyrok WSA z dnia 5 lipca 2007 r., sygn. II SAB/Wa 19/07, Lex nr 368235, wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r. sygn. II SA 2867/02, publ. Wokanda 2003/6/33).

Z bezczynnością organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej będziemy mieli zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje.

Zarzut bezczynności organu w niniejszej sprawie należy uznać zatem za uzasadniony. Skoro bowiem organ dysponuje żądanymi projektami regulaminów

i instrukcji, które stanowią informację publiczną, to powinien załatwić wniosek skarżącego zgodnie z u.d.i.p., tj. albo udzielić tej informacji, albo odmówić jej udostępnienia w formie decyzji administracyjnej. Brak udostępnienia informacji publicznej i brak rozstrzygnięć procesowych w tym zakresie powoduje, że organ pozostaje w bezczynności.

Przepis art. 13 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Mając zatem na względzie treść powyższego przepisu Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność Ministra, zakreślił organowi termin 14 - dniowy do rozpoznania wniosku, liczony od dnia doręczenie prawomocnego wyroku wraz

z aktami postępowania administracyjnego (punkt 1 i 2 wyroku na podstawie art. 149 § 1 punkt 1 i 3 p.p.s.a.).

Stwierdzając, że bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 3 wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a.) Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że Minister w terminie zakreślonym przez art. 13 u.d.i.p. wyraził swoje stanowisko w sprawie, a nieudzielenie informacji wynikało

z błędnej interpretacji przepisów prawa. Z podobnych przyczyn Sąd nie znalazł podstaw do nałożenia na Ministra grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. (punkt 4 wyroku).

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.