Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 658/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] na interpretacje indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. Uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w całości. 2. Zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Spółdzielnia Mieszkaniowa "D." ( zwana dalej: skarżącą, stroną) wniosła skargę na interpretację indywidualną wydaną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej ( zwany dalej: DKIS, organ) w dniu [...] sierpnia 2019 r., nr [...], wydanej w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwrotu pracownikowi kosztów za używanie pojazdu prywatnego do celów służbowych.

Zaskarżona interpretacja indywidualna została wydana w następującym stanie faktycznym.

Do DKIS 17 czerwca 2019 r., wpłynął wniosek skarżącej o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, uzupełniony pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r.

W przedłożonym wniosku opisano jako zdarzenie przyszłe to, że skarżąca jest

płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych i w przyszłości na podstawie art. 34a ustawy o transporcie drogowym, zamierza zawrzeć z pracownikami umowy cywilnoprawne, na podstawie których pracownicy będą używać w celach służbowych do jazd lokalnych samochodów niebędących własnością pracodawcy. Zwrot kosztów będzie się odbywał w formie miesięcznego ryczałtu obliczonego na zasadach przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy. W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Czy zwrot kosztów poniesionych przez pracowników z tytułu używania pojazdów stanowiących ich własność dla potrzeb zakładu pracy w jazdach lokalnych stanowi przychód ze stosunku pracy opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

2. Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest twierdząca – skarżąca wniosła

o odpowiedź na pytanie czy zwrot kosztów poniesionych przez pracowników z tytułu używania pojazdów stanowiących ich własność dla potrzeb zakładu pracy w jazdach lokalnych korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem skarżącej, zwrot kosztów korzystania przez pracownika

z samochodów prywatnych dla celów pracodawcy winien być neutralny podatkowo, albowiem pracownik nie uzyskuje żadnego przysporzenia majątkowego, a jedynie zwrot kosztów swego świadczenia na rzecz pracodawcy. Dalej powołując się na wyroki: NSA z dnia 15 kwietnia 2016., sygn. akt II FSK 635/14; Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014r., sygn. akt K 7/13; WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2018r., sygn. akt III SA/Wa 74/17 oraz 11 grudnia 2017r., sygn. akt III SA/Wa 3831/16 wskazała, że według niej wydatki związane z przejazdami lokalnymi nie byłyby poniesione przez pracownika, gdyby pracownik nie realizował zadań zleconych przez pracodawcę, tj. nie odbywał swoim samochodem prywatnym jazd lokalnych, a w konsekwencji, zwrot kosztów używania samochodu prywatnego nie stanowi dla pracownika w opisanym zdarzeniu stanowi "korzyści" a jedynie rekompensatę kosztów, których pracownik nie poniósłby, gdyby nie wyraźne działanie w interesie pracodawcy. Zatem nie stanowi on przychodu pracownika podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Dalej podkreśliła, że w przypadku uznania, że zwrot kosztów korzystania przez pracownika z samochodów prywatnych dla celów pracodawcy stanowi przychód

ze stosunku pracy, to w ocenie skarżącej, jest ona zwolniona od podatku dochodowego w oparciu o art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm. - dalej u.p.d.o.f. )

Podkreśliła, że zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 23b u.p.d.o.f. będzie miało zastosowanie do hipotetycznego stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Co prawda ustawa o transporcie drogowym w art. 34a ust. 1 nie przewiduje wprost możliwości przyznania prawa do zwrotu kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy, a jedynie możliwość zawierania umów w tym przedmiocie. Jednakże w art. 34a ust. 2 ustawodawca upoważnił ministra do spraw transportu do wydania rozporządzenia, w którym określi się warunki ustalania i sposób dokonywania zwrotu kosztów używania pojazdów. Ustawodawca nie określił zatem szczegółów ustalania zwrotu kosztów, jednak z ustawy wynika, że umowy zawarte

z pracownikami mają mieć charakter odpłatny. Sam zatem sposób obliczania zwrotu kosztów uregulowany został w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, jednak z ustawy wynika, że pracodawca ma prawo do zawarcia umowy cywilnoprawnej, w której zwrot kosztów określony zostanie zgodnie z rozporządzeniem. O ile zatem ustawa nie określa warunków ustalania

i sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania pojazdów prywatnych dla celów służbowych, to jednak daje prawo do zwrotu tych kosztów w oparciu o umowy cywilnoprawne określające sposób zwrotu kosztów zgodnie z rozporządzeniem. Zdaniem skarżącej, można zatem uznać, że możliwość przyznania prawa do zwrotu kosztów używania pojazdów prywatnych dla celów służbowych wynika wprost

z ustawy. To ustawa bowiem daje możliwość zawierania umów na warunkach doprecyzowanych w rozporządzeniu.

DKIS w wydanej [...] sierpnia 2019 r. interpretacji indywidualnej przepisów prawa nr [...], uznał stanowisko przedstawione przez skarżącą za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu wydanej interpretacji organ po zacytowaniu regulacji z art. art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. podkreślił, że użyty

w art. 12 ust. 1 zwrot "w szczególności" oznacza, że wymienione w nim kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy

i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje,

że w każdym przypadku, w którym uzyska on od pracodawcy realną korzyść mającą wymiar finansowy, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu,

z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c u.p.d.o.f.

Odnosząc się natomiast do możliwości zastosowania do przedstawionego stanu faktycznego regulacji z art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podkreślił, że odrębnymi ustawami do których odsyła art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są np.:

- ustawa z dnia 5 września 2008 r. o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej "Poczta Polska" (Dz. U. z 2017 r., poz. 2164, z późn. zm.),

- ustawa z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz. U. z 2018 r., poz. 2129),

- ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1508,

z późn. zm.). Tak więc, powyższe zwolnienie obejmuje zwrot kosztów (wypłacenie ryczałtu, tzw. kilometrówka) tylko niektórym pracownikom, dla których szczególne ustawy przewidują możliwość przyznania prawa do zwrotu kosztów poniesionych

z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika lub nakładają

na pracodawcę obowiązek ich zwrotu.

Stosownie do postanowień art. 34a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58, z późn. zm.), na podstawie umów cywilnoprawnych mogą być używane, do celów służbowych, samochody osobowe, motocykle i motorowery niebędące własnością pracodawcy. Z przedstawionego

we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że skarżąca jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. W przyszłości zamierza zawrzeć z pracownikami umowy cywilnoprawne, na podstawie art. 34a ustawy o transporcie drogowym,

na podstawie których pracownicy będą używać w celach służbowych do jazd lokalnych samochodów niebędących własnością pracodawcy. Zwrot kosztów będzie się odbywał w formie miesięcznego ryczałtu obliczonego na zasadach przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy.

DKIS ostatecznie stwierdził, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym planowany przez skarżącą zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy, nie mieści się w dyspozycji cytowanego powyżej przepisu art. 21 ust. 1 pkt 23b u.p.d.o.f., bowiem prawo do takiego zwrotu wynika z umowy opartej na przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy a nie wprost z przepisów odrębnych ustaw. Skarżąca zaś nie wskazała w opisie zdarzenia przyszłego, jakoby miała stanowić zakład pracy, którego działalność regulowana jest przez odrębną ustawę, z przepisów której wynikałaby wprost możliwość przyznania pracownikowi prawa do zwrotu przez zakład pracy kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdu stanowiącego jego własność dla potrzeb zakładu pracy, albo z przepisów której wynikałby wprost obowiązek ponoszenia ww. kosztów przez zakład pracy. Wobec powyższego,

w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, wypłacone pracownikowi kwoty z tytułu zwrotu kosztów używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy, stanowić będą przychód pracownika w rozumieniu art. 12 ust. 1u.p.d.o.f. niekorzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 23b u.p.d.o.f., a co za tym idzie na skarżącej, jako płatniku, będzie ciążył obowiązek obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy na podstawie art. 31 ust. 1 ww. ustawy.

Na powyższą interpretację indywidualną z dnia [...] sierpnia 2019r., skarżąca reprezentowana przez adwokata wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.

Zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności:

- art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez dokonanie jego błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, iż za przychód ze stosunku pracy należy uważać wypłacony przez pracodawcę zwrot kosztów poniesionych przez pracowników z tytułu używania pojazdów stanowiących ich własność dla potrzeb zakładu pracy w jazdach lokalnych, w sytuacji gdy zwrot kosztów nie stanowi przysporzenia na rzecz pracowników i nie może być uznawany za przychód;

Skarżąca ponadto z ostrożności, w razie nie uznania zasadności ww. zarzutu, zarzuciła także naruszenie - art. 21 ust. 1 pkt 23 b u.p.d.o.f., zgodnie z którym zwrot kosztów poniesionych przez pracowników z tytułu używania pojazdów stanowiących ich własność dla potrzeb zakładu pracy w jazdach lokalnych nie korzysta

ze zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 23 b u.p.d.o.f. w sytuacji gdy możliwość przyznania prawa do zwrotu kosztów wynika z art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 58).

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że stanowisko organu podatkowego jest nieprawidłowe i wynika z błędnej wykładni przepisów materialnego prawa podatkowego. Przede wszystkim błędnie przyjęto, że zwrot kosztów poniesionych przez pracowników z tytułu używania pojazdów stanowiących ich własność dla potrzeb zakładu pracy w jazdach lokalnych stanowi przychód ze stosunku pracy opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Otóż w ocenie skarżącej pracownik uzyskujący od pracodawcy zwrot kosztów za wykorzystywanie swej prywatnej własności na cele pracodawcy nie uzyskuje przychodu. Zwrot kosztów nie jest świadczeniem na rzecz pracownika i nie rodzi po jego stronie żadnej korzyści majątkowej. To pracownik, używając swego prywatnego pojazdu na cele pracodawcy, w istocie dokonuje świadczenia na rzecz pracodawcy. Zwrot kosztów otrzymany za to świadczenie nie jest zatem dla pracownika wypłatą pieniężną, świadczeniem w naturze czy też ich ekwiwalentem w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. Przychodem ze stosunku pracy, w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., jest bowiem korzyść uzyskana w związku z wykonywaniem zadań służbowych

na podstawie stosunku pracy (stosunek pokrewny), a w opisywanym przypadku pracownik nie odnosi żadnych korzyści.

Ponadto z ostrożności, w razie nie podzielenia powyższego zarzutu i uznania,

że zwrot kosztów korzystania przez pracownika z samochodów prywatnych dla celów pracodawcy stanowi przychód ze stosunku pracy, skarżąca zakwestionowała również stanowisko DKIS dotyczące zwolnienia tego przychodu w oparciu o art. 21 ust. 1 pkt 23 b u.p.d.o.f.

W jej ocenie zwolnienie przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 23b u.p.d.o.f. będzie miało zastosowanie do hipotetycznego stanu faktycznego przedstawionego

we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Co prawda ustawa o transporcie drogowym w art. 34a ust. 1 nie przewiduje wprost możliwości przyznania prawa

do zwrotu kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy, a jedynie możliwość zawierania umów w tym przedmiocie. Jednakże w art. 34a ust. 2 ustawodawca upoważnił ministra do spraw transportu do wydania rozporządzenia, w którym określi się warunki ustalania i sposób dokonywania zwrotu kosztów używania pojazdów. Ustawodawca nie określił zatem szczegółów ustalania zwrotu kosztów, jednak

z ustawy wynika, że umowy zawarte z pracownikami mają mieć charakter odpłatny

i być ukształtowane w oparciu o przepisy rozporządzenia wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego. Sam zatem sposób obliczania zwrotu kosztów uregulowany został w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, jednak z ustawy wynika, że pracodawca ma prawo

do zawarcia umowy cywilnoprawnej, w której zwrot kosztów określony zostanie zgodnie z rozporządzeniem. O ile zatem ustawa nie określa warunków ustalania

i sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania pojazdów prywatnych dla celów służbowych, to jednak daje prawo do zwrotu tych kosztów w oparciu o umowy cywilnoprawne określające sposób zwrotu kosztów zgodnie z rozporządzeniem. Można zatem uznać, że możliwość przyznania prawa do zwrotu kosztów używania pojazdów prywatnych dla celów służbowych wynika wprost z ustawy. To ustawa bowiem daje możliwość zawierania umów na warunkach doprecyzowanych w rozporządzeniu. Stąd też za nieuzasadnioną należy uznać wykładnię przepisu art. 21 ust. 1 pkt 23 b u.p.d.o.f., zgodnie z którą zwrot kosztów poniesionych przez pracowników z tytułu używana pojazdów stanowiących ich własność dla potrzeb zakładu pracy w jazdach lokalnych nie korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 23 b u.p.d.o.f. albowiem taka możliwość nie wynika z przepisów ustawy.

Organ w udzielonej odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 2017 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. dalej : P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednakże na mocy art. 57a tej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną

w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny

co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi na taką interpretację oraz powołaną podstawą prawną skargi.

Istota sprawy dotyczy tego, czy otrzymywana przez danego pracownika od skarżącej kwota z tytułu zwrotu kosztów używania prywatnego samochodu do celów służbowych skarżącej stanowi przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. i w konsekwencji skarżąca jako płatnik będzie miała obowiązek potrącić od wypłaconej kwoty określone przez przepisy art. 31 tej ustawy zaliczki

na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń,

a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Należy podkreślić, że w sprawie istotne znaczenie mają także tezy zawarte

w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13. Mimo że wyrok ten dotyczy stricte nieodpłatnych świadczeń, jednak rozważania, które poczynił Trybunał rozpatrując postawione przed nim zagadnienie prawne, mają znaczenie również w niniejszej sprawie. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny wskazał, że "(...) Świadczenia uzyskiwane od pracodawcy, niezależnie od tego czy są dokonywane w formie pieniężnej czy w formie świadczenia rzeczowego lub usługi, aby podlegały opodatkowaniu muszą prowadzić do pojawienia się po stronie pracownika dochodu, czyli korzyści majątkowej, która może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia

w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ – jak wskazano w pkt 3.2.4. uzasadnienia – znaczenie dochodu na gruncie u.p.d.o.f. jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku." (pkt 3.4.3 uzasadnienia).

W dalszej części uzasadnienia Trybunał Konstytucyjny – dokonując swoistego podsumowania wcześniejszych rozważań – wskazał, że za przychód pracownika

(z "innych nieodpłatnych świadczeń", co jednak w ocenie Sądu, należy – mając na uwadze wyżej zacytowany fragment orzeczenia – odnieść również do świadczeń pieniężnych) mogą zostać uznane świadczenia, które "zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść" (pkt 4.2.4. uzasadnienia). W przytoczonym wyroku Trybunał Konstytucyjny odniósł się zatem również do kwestii opodatkowania otrzymywanych przez pracownika od pracodawcy świadczeń pieniężnych, a co za tym idzie, wyrok jest istotny również w niniejszej sprawie. Jak wynika ze wskazanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego świadczenie uzyskiwane od pracodawcy, w tym w formie pieniężnej, ażeby podlegały opodatkowaniu, muszą być spełniane w interesie pracownika (a nie interesie pracodawcy) oraz prowadzić do pojawienia się po stronie pracownika dochodu

- korzyści majątkowej, tj. powiększenia aktywów albo do zaoszczędzenia wydatków

( patrz też NSA w wyroku z dnia 15 kwietnia 2016r., sygn. akt II FSK 635/14, WSA

w Warszawie w wyroku z dnia 12 lipca 2019r., sygn. akt III SA/Wa 2256/18).

W niniejszej sprawie uzyskiwanie świadczenia od pracodawcy w związku

z wykorzystywaniem samochodu prywatnego do celów służbowych po pierwsze,

nie jest realizowane w interesie pracownika, lecz w interesie pracodawcy, po drugie, pracownik nie uzyskuje z tego tytułu co podkreślił sam organ "realnej korzyści majątkowej". Otrzymanie przez pracownika od skarżącej kwoty z tytułu zwrotu kosztów jego wykorzystania do celów służbowych stanowi i to nie w całości jedynie wyrównanie uszczerbku majątkowego. Na uszczerbek majątkowy związany

z wykorzystywaniem samochodu, składają się nie tylko koszty związane

z bezpośrednim wykorzystaniem samochodu – koszty paliwa i inne koszty eksploatacyjne, ale również fizyczne zużycie samochodu i przez to utrata jego wartości także z powodu zwiększenia liczby dodatkowo w interesie pracodawcy przejechanych kilometrów.

Podkreślić zatem należy, że w związku z wykorzystywaniem samochodu prywatnego do celów służbowych skarżącej i otrzymywaniem przez danego pracownika od skarżącej kwoty z tytułu zwrotu kosztów jego używania pracownik nie pojawia się po stronie pracownika korzyść majątkowa, a więc nie jest również spełniona druga z przesłanek, o których mowa w cytowanym wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Otrzymanie przez pracownika od skarżącej kwoty z tytułu zwrotu kosztów jego wykorzystania do celów służbowych stanowi jedynie wyrównanie uszczerbku majątkowego. Stwierdzić zatem należy, że kwota wypłacanego przez skarżącą pracownikowi świadczenia stanowiącego zwrot kosztów z tytułu używania przez niego samochodu prywatnego w celach służbowych, nie stanowi przychodu pracownika w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f.

Użyte przez skarżącą w zadanym pytaniu sformułowanie " jazdy lokalnej " należy, rozumieć jako element przedstawionego stanu faktycznego, wskazujący, że sprawa dotyczy zwrotu kosztów z tytułu używania pojazdu przez pracownika

"w jazdach lokalnych", a nie podróżach służbowych - art. 775 § 1 Kodeksu pracy.

Odnosząc się do alternatywnego zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ art. 21 ust. 1 pkt 23b u.p.d.o.f. podkreślić należy, że skoro jak w rozpoznawanej sprawie neutralnym w podatku dochodowym od osób fizycznych jest otrzymywany przez pracownika zwrot kosztów z tytułu używania przez niego prywatnego samochodu to tym samym nie będzie miała zastosowanie regulacji z art. art. 21 ust. 1 pkt 23b u.p.d.o.f.

Z podanych wyżej powodów, wobec naruszenia art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., które miało wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną interpretację.

Rozpatrując ponownie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej organ będzie zobowiązany uwzględnić stanowisko Sądu, że wypłacana przez skarżącą pracownikowi kwota z tytułu zwrotu kosztów używania prywatnego samochodu

w jazdach lokalnych do celów służbowych skarżącej nie stanowi przychodu pracownika ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 i art.205§2 P.p.s.a., na koszy te składają się wpis - 200 zł, koszty zastępstwa procesowego 480 zł oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.