Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant ref. staż. - Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia ... listopada 2015 r. nr ... w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz A. W. kwotę 5574 zł (pięć tysięcy pięćset siedemdziesiąt cztery złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez A.W.- prowadzącą szkoły niepubliczne: Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych "E." oraz Policealną Szkołę Zawodową "E." z siedzibą w G. (dalej jako Skarżąca, Zobowiązana) decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] dot. zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Starosta [...] zobowiązał A.W. - organ prowadzący szkoły niepubliczne: Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych "E." oraz Policealną Szkołę Zawodową "E.", do zwrotu części dotacji przekazanej przez Powiat [...] na dofinansowanie realizacji zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 25 220,00 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonych od dnia przekazania z budżetu Powiatu [...] dotacji do dnia zapłaty.

Z uzasadnienia decyzji wynikało, że na powyższą kwotę składają się premie wypłacone w grudniu 2013 r. dla dyrektora wymienionych wyżej szkół w wysokości - odpowiednio – 13 790,00 zł oraz 11 430,00 zł.

Zdaniem Starosty wydatek na premie dla dyrektora szkół niepublicznych nie mógł zostać poniesiony z dotacji udzielonej na podstawie art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r.

Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz nie zebranie i nie rozpatrzenie całości materiału dowodowego w tym celu niezbędnego, w szczególności poprzez bezzasadne stwierdzenie, że w toku kontroli skarżąca nie przedstawiła dokumentu będącego podstawą naliczenia wypłaconej premii, podczas gdy nie żądał przedstawienia takiego dokumentu oraz poprzez brak porównania zasad finansowania i rozliczania dyrektorów innych instytucji publicznych i niepublicznych, które otrzymują dotacje na swoją działalność, jak również poprzez brak porównania zakresu obowiązków skarżącej z zakresem obowiązków osób piastujących podobne stanowiska w innych instytucjach publicznych i niepublicznych otrzymujących dotacje na swoją działalność.

Wskazano również na naruszenie art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty poprzez błędną wykładnię i uznanie, że premia nie jest elementem wynagrodzenia, a tym samym nie zalicza się do bieżących wydatków szkoły, podczas gdy istotny jest charakter otrzymanej kwoty, nie zaś jej nazewnictwo, a kwoty wypłacone skarżącej w grudniu 2013 r. stanowiły element wynagrodzenia za pełnione funkcje dyrektora dwóch szkół.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] września 2014 r. w sprawie ustalenia wysokości dotacji przypadającej do zwrotu jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem

W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie niniejsze dotyczy części dotacji wykorzystanej w roku 2013, co oznacza, że do oceny prawidłowości owego wykorzystania mają zastosowanie przepisy obowiązujące w roku 2013.

Zastrzeżenie powyższe jest konieczne, bowiem z dniem 1 stycznia 2014 r. uległ zmianie przepis art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, określający, na co może zostać przeznaczona dotacja przekazana przez jednostkę samorządu terytorialnego - a do takich jednostek zalicza się Powiat [...] - na dofinansowanie realizacji zadań szkoły niepublicznej. Zmiana ta jednak, w ocenie Kolegium, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Przed dniem 1 stycznia 2014 r. cyt. przepis miał następujące brzmienie: dotacje, o których mowa w ust. la-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki.

Zdaniem Kolegium, w oparciu o ów przepis nie było możliwe pokrycie wydatków poniesionych na wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełniła funkcję dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki albo prowadziła zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego, wydatków tych bowiem nie dało się zakwalifikować jako służących realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki.

Stwierdzono, że do dnia [...] grudnia 2013 r. wydatkowanie środków dotacji, o której mowa w art. 90 ust. 3d ustawy, na wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, pełniącą jednocześnie funkcję dyrektora szkoły, nie było możliwe. Możliwość taka pojawiła się dopiero od dnia [...] stycznia 2014 r.

W konsekwencji stwierdzono, iż dotacja przekazana w roku 2013 przez Powiat [...] na dofinansowanie realizacji zadań szkół niepublicznych: Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych "E." oraz Policealnej Szkoły Zawodowej "E.", prowadzonych przez A.W., pełniącej jednocześnie funkcję dyrektora obu wymienionych szkół, nie mogła w żadnej części zostać przeznaczona na jej wynagrodzenie, a jeśli mimo to została w części na taki cel przeznaczona - uznać należy, że w tej właśnie części została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem.

Dotacja taka wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem podlega - w myśl art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885, ze zm.) - zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, przy czym zwrotowi podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. Dodatkowo podkreślono, iż znaczna część zarzutów odwołania dotyczy stwierdzeń organu pierwszej instancji na temat przebiegu kontroli, która doprowadziła do ujawnienia nieprawidłowości w wykorzystaniu dotacji przyznanej szkołom prowadzonym przez odwołującą. Kolegium tym samym nie dokonało oceny ich zasadności, gdyż zarzuty te dotyczyły kwestii wykraczających poza granice postępowania odwoławczego.

Przedmiotowa decyzja została przez Skarżącą zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2015 r. i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. w całości oraz umorzenie postępowania w przypadku zajścia ustawowych przesłanek, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu do ponownego rozpoznania

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

I. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. polegającym na nie zastosowanie jako podstawy prawnej do rozstrzygnięcia stanu prawnego na dzień wydania obu zaskarżonych decyzji, lecz poprzednio obowiązującego stanu prawnego, oraz rozstrzygnięciu konkretnej sprawy w oparciu o podstawę spoza art. 87 Konstytucji RP, przez co organ nie uczynił zadość zasadzie legalizmu, wskutek czego prowadził postępowanie w sposób nie budzący zaufania;

2) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 i 8 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, w tym stanu faktycznego i prawnego, oraz podejmowanie działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych polegającym na niepodjęciu wszelkich czynności wymaganych od organu, a niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz na działaniu w sposób rażąco naruszający zaufanie do władzy publicznej;

3) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 9 i 10 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego bez zapewnienia czynnego udziału strony i zachowania pozostałych przepisów dotyczących postępowania, w tym informowania strony o ustaleniach, zebranym materiale dowodowym i okolicznościach, jakie organ winien wziąć pod uwagę;

4) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 75 i 77 w zw. z art. 7 k.p.a. polegającym na pominięciu przedstawianych dowodów, nieuwzględnienie jako dowodów dokumentów w sprawie, niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy pomimo tego, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

5) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych i prawnych;

6) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co stanowi naruszenie przepisu, uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji i zrozumienie tych motywów, oraz w stopniu istotnym wpływa na wynik sprawy, oraz brak wskazania w decyzji organu I instancji podstawy prawnej do zwrotu dotacji określonej w ustawie o finansach publicznych;

II. Naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie:

- art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, iż wynagrodzenie organu szkoły jakim jest dyrektor szkoły nie stanowi wydatku bieżącego, który może być pokryty z udzielonej dotacji, podczas gdy zgodnie z przepisami jest to wydatek bieżący, który może być pokrywany z dotacji udzielanych na podstawie art. 90 u.s.o. jako realizujący cele należące do zadań szkół z zakresu kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, o których mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o. i dopuszczony przez ten przepis;

- art. 90 ust. 3d u.s.o. poprzez zastosowanie tego przepisu w brzmieniu nieobowiązującym na dzień wydawania obu zaskarżonych decyzji oraz brak jego zastosowania w brzmieniu ustalonym na dzień ich wydania, pomimo norm interpretacyjnych nakazujących takie zastosowanie przepisu w brzmieniu na dzień wydania decyzji.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 16 grudnia 2016 r. Skarżąca oświadczyła, że do odwołania, tak jak na to wskazywała treść tego pisma, dołączyła Statuty obydwu szkół i regulaminy wynagradzania, jak też decyzje o wypłacie dodatkowego wynagrodzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. Nr 718 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Skarga jest zasadna.

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej naruszyły przepisy prawa materialnego w sposób, które miał wpływ na wynik sprawy, jak również przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako zasadna podlega uwzględnieniu.

Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r., poz. 2156, ze zm.; dalej jako u.s.o.) oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 z późn. zm.; dalej jako u.f.p.).

Skarżąca zarzuciła organowi dokonanie błędnej wykładni art. 90 ust. 3d u.s.o. w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p., a w konsekwencji przyjęcie, iż wynagrodzenie organu szkoły, jakim jest dyrektor szkoły, nie stanowi wydatku bieżącego, który może być pokryty z udzielonej dotacji. W ocenie Skarżącej jest to wydatek bieżący, który może być pokrywany z dotacji udzielanych na podstawie art. 90 u.s.o. jako realizujący cele należące do zadań szkół z zakresu kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, o których mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o. i dopuszczony przez ten przepis. Nadto wskazano, iż organ nieprawidłowo zastosował przepis art. 90 ust. 3d u.s.o. w brzmieniu nieobowiązującym na dzień wydawania obu zaskarżonych decyzji, mimo tego, że winien zostać zastosowany w brzmieniu ustalonym na dzień ich wydania, pomimo norm interpretacyjnych nakazujących zastosowanie przepisu w brzmieniu na dzień wydania decyzji.

W ocenie Sądu nie można odmówić słuszności zarzutom Skarżącej.

Mianowicie – jak to wynika z brzmienia przepisów ustawy o systemie oświaty, znowelizowanych mocą ustawy z dnia z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 827 z p. zm.) - art. 90 ust. 3d otrzymał nowe brzmienie z dniem 1 stycznia 2014 r.

Zgodnie ze znowelizowanym art. 90 ust. 3d pkt 1, dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: 1) pokrycie wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki, w tym na wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego, z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego.

Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem znowelizowanemu przepisowi należy przypisać charakter doprecyzowujący. W ocenie sądów wynika to m.in. z uzasadnienie projektu nowelizacji (patrz np. : wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2016 r., sygn. akt II GSK 2197/14, wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.gov.pl).

W ocenie NSA, nie powinno budzić wątpliwości, że - wobec dość jednoznacznie wskazanego przez ustawodawcę celu, na jaki mogą być przeznaczone omawiane dotacje - każdy wydatek poniesiony (przeznaczony) na sfinansowanie realizacji zadań placówki uznać należy za wykorzystanie dotacji zgodnie z jej przeznaczeniem, o ile wydatek ten mieści się w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej i o ile ma charakter wydatku bieżącego. Racjonalne jest przy tym założenie, że wydatek bieżący - w myśl powołanej zasady kasowej - należy odnosić do wydatków teraźniejszych, wiązanych z chwilą rozdysponowania środków. bowiem każdy wydatek poniesiony (przeznaczony) na sfinansowanie realizacji zadań placówki uznać należy za wykorzystanie dotacji zgodnie z jej przeznaczeniem, o ile wydatek ten mieści się w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej i o ile ma charakter wydatku bieżącego. NSA wskazał, iż wydatki bieżące to wydatki odmienne od wydatków majątkowych, określonych w art. 236 ust. 4 u.f.p. jako wydatki na: 1) inwestycje i zakupy inwestycyjne /.../; 2) zakup i objęcie akcji i udziałów; 3) wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego, przy czym chwila rozdysponowania środków nie ma decydującego, przesądzającego znaczenia. Istotne jest też, czy wydatki nie mają charakteru wydatków majątkowych oraz czy cel wydatku odpowiada celowi, na który dotacja została przyznana, a określonemu w art. 90 ust. 3d u.s.o.

Zatem do wydatków bieżących - w rozumieniu omawianego wyżej przepisu - również przed dniem 1 stycznia 2014 r. - należy zaliczyć m.in. wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej przedszkole lub szkołę - jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego. Tym samym - wbrew stanowisku prezentowanemu przez organ II instancji – sam fakt przeznaczenia dotacji na wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej przedszkole lub szkołę - bez oceny pełnionych przez tę osobę funkcji - nie wyklucza przyjęcia, że wydatek ten jest wydatkiem bieżącym w rozumieniu art. 90 ust. 3d u.s.o.

Należy przy tym podkreślić, że organ I instancji w swojej decyzji stwierdził, iż wynagrodzenie, które otrzymywała Skarżąca co miesiąc spełniało takie wymagania, uznając jednakże jednocześnie, iż premie, które wypłacono Skarżącej w grudniu 2013 r. takich wymogów nie spełniały i to było podstawą do wydania decyzji przez Starostę.

W ocenie Sądu, tym samym nie jest zrozumiałe stanowisko organu II instancji, który uznał – wbrew temu, co zawarto w decyzji podlegającej odwołaniu i co podlegało jego ocenie – że w ogóle wynagrodzenie dyrektora szkoły nie może podlegać finansowaniu z dotacji, jednakże utrzymał w mocy decyzję Starosty. Jeżeli bowiem organ odwoławczy był konsekwentny w swoim działaniu, winien zatem wskazać, że nie uchylił decyzji Starosty tylko z uwagi na zakaz wynikający z art. 139 k.p.a.

Kolegium jednakże nie uczyniło tego, tak również jak nie dokonało analizy dokumentów, jakie Skarżąca (zgodnie z jej oświadczeniem złożonym na rozprawie w dniu 16 grudnia 2016 r.) przekazała przy odwołaniu, takich jak Statuty szkół, ich regulaminy wynagradzania itd. Takie dokumenty nie zostały też dołączone do akt sprawy przekazanych tut. Sądowi.

Takie działanie narusza wskazane w skardze przepisy postępowania administracyjnego, albowiem organ odwoławczy jest zobligowany do dogłębnego ponownego rozpoznania sprawy w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, w tym przekazane przy odwołaniu przez stronę postępowania.

Skoro Skarżąca przedstawiła dokumenty, z których wynika, że pełniła funkcję dyrektora placówki, odpowiedzialnej za sprawy organizacyjne zgodnie z przepisami u.s.o., organ winien dokonać ich analizy i ocenić, czy w rozumieniu cyt. przepisu art. 90 ust. 3 u.s.o. premie otrzymane przez Skarżącą jako dyrektora szkoły stanowiły wynagrodzenie, o jakim mowa w tym przepisie (w brzmieniu otrzymanym po nowelizacji) i wydać decyzję w tym przedmiocie.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ winien uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.

Odnośnie do wniosku o zwrot kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis, a także wynagrodzenie pełnomocnika (w tym przypadku radcy prawnego / adwokata) reprezentującego stronę skarżącą, o czym stanowi art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a.

Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy, zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 5 574,00 zł, stanowiącą sumę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego (757,00 zł) oraz wynagrodzenia radcy prawnego / adwokata (4 800,00 zł). jak również zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).