Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 848/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52a  ust. 1  pkt 5
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 1  pkt 18
journal: Dz.U. 2001 nr 134 poz 1509
law: Ustawa z dnia 21 listopada 2001 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
article: art. 134  par. 1,  art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Protokolant Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi "A"S.A. z/s we W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. z siedzibą we W. (dalej: Strona, Spółka, Skarżąca, Bank) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów z dnia 21 marca 2012 r. nr [...] udzielona w zakresie wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

We wniosku z dnia 30 grudnia 2011 r. o udzielenie interpretacji, dotyczącego zdarzenia przyszłego, Spółka podała, ze jest bankiem detalicznym kierującym swoją ofertę między innymi do klientów indywidualnych – osób fizycznych, która objąć ma również prowadzenie rachunku bankowego – książeczki mieszkaniowej, przeznaczonego dla klientów, którzy planują gromadzić i wydatkować środki pieniężne na cele mieszkaniowe. Cele mieszkaniowe mają być określone w treści stosunku prawnego pomiędzy bankiem a klientem jako:

a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie,

c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego,

d) budowa, rozbudowa, nadbudowa, przebudowa lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

e) rozbudowa, nadbudowa, przebudowa lub adaptacja na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego,

położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Nadto cele mieszkaniowe obejmować mają spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego kredytu (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika na wyżej określone cele w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, mających siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej. Wydatkami na cele mieszkaniowe nie będą przy tym wydatki poniesione na nieruchomości przeznaczone na cele rekreacyjne.

Przy zawieraniu umowy rachunku bankowego – książeczki mieszkaniowej klient będzie zobowiązany do złożenia oświadczenia, że środki na nim zebrane w ramach wybranego programu oszczędzania, gromadzone będą na cele mieszkaniowe i że w przyszłości zamierza je wydatkować na cele mieszkaniowe, oraz do poinformowania Skarżącej o zmianie celu gromadzenia i wydatkowania środków na cel inny niż określone cele mieszkaniowe.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego Spółka zapytała, czy odsetki od środków zgromadzonych na rachunku bankowym – książeczkach mieszkaniowych prowadzonych przez bank dla klientów będących osobami fizycznymi, będą podlegały zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 52a ust. 1 pkt 5) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity w Dz. U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 ze zm. – dalej powoływana jako u.p.d.o.f.), a w konsekwencji czy nie będzie ona zobowiązana do pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego, o którym mowa w art. 30a ust. 1 tej ustawy.

Spółka zajęła we wniosku stanowisko, że przedstawiony w stanie faktycznym rachunek bankowy – książeczka mieszkaniowa będzie spełniać wszelkie warunki uznania go za książeczkę mieszkaniową w rozumieniu art. 52a ust. 1 pkt 5) u.p.d.o.f., co skutkuje zwolnieniem odsetek od środków zgromadzonych na tym rachunku od podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu tego stanowiska Skarżąca wywiodła, że cele przewidziane dla gromadzenia środków pieniężnych i ich wydatkowania odpowiadają celom mieszkaniowym przewidzianym w art. 21 ust. 25 pkt 1) w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 131) oraz art. 21 ust. 25 pkt 2) u.p.d.o.f. oraz nie są tożsame z celem wydatku określonego w art. 21 ust. 28 tej samej ustawy. W opinii Skarżącej celem ustawodawcy przy wprowadzeniu do u.p.d.o.f. zwolnienia z podatku odsetek od środków na książeczkach mieszkaniowych było wspieranie rozwoju budownictwa i mieszkalnictwa w Polsce poprzez zachęcanie do oszczędzania na cele mieszkaniowe, w nienajlepszej sytuacji na rynku mieszkaniowym w momencie ich wprowadzenia, podobnie jak czasie obecnego kryzysu finansowego. Zatem proponowany przez nią produkt bankowy stanowi realizację celu założonego przez prawodawcę i spełnia, na zasadzie analogii, wszelkie przewidziane prawem warunki uznania go za książeczkę mieszkaniową w rozumieniu art. 52a ust. 1 pkt 5) u.p.d.o.f. Zaznaczyła przy tym, że w obowiązującym stanie prawnym brak jest prawnej definicji książeczki mieszkaniowej. Dla poparcia swojego stanowiska powołał Bank interpretacje indywidualne Ministra Finansów.

W wydanej interpretacji indywidualnej Minister Finansów uznał stanowisko Strony wyrażone we wniosku za nieprawidłowe. Przywołując treść art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1-7, art. 17 ust. 1 pkt 2), art. 30a ust. 1 pkt 3) oraz art. 41 ust. 4 u.p.d.o.f. omówił zasady opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanych przychodów z odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku podatnika lub w innych formach oszczędzania, przechowywania lub inwestowania, prowadzonych przez podmiot uprawniony na podstawie odrębnych przepisów oraz obowiązki płatnika z tytułu dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych. Z kolei analizując treść art. 52a ust. 1 pkt 5) u.p.d.o.f. przywołał organ podatkowy pojęcie premii gwarancyjnej od wkładów na zgromadzonych na książeczkach mieszkaniowych, zdefiniowane "poprzez zasady jej udzielania" w ustawie z dnia 30 listopada 1995 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych, udzielaniu premii gwarancyjnych oraz refundacji bankom wypłaconych premii gwarancyjnych (tekst jednolity w Dz. U. z 2003 r. nr 119 poz. 1115 ze zm. – dalej powoływana jako ustawa o udzielaniu premii gwarancyjnych). Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy właścicielom książeczek mieszkaniowych przysługuje – oprócz odsetek naliczanych od wkładów - premia gwarancyjna w związku z dokonaniem jednej z czynności określonych w ust. 1-12 . Stosownie do art. 3 ust. 3 tej ustawy premię gwarancyjną oblicza i wypłaca bank prowadzący obsługę rachunków wkładów oszczędnościowych na książeczkach mieszkaniowych wystawionych do dnia 23 października 1990 r.

Podkreślił przy tym organ wydający interpretację, że w ustawie o udzielaniu premii gwarancyjnych zawarta została definicja pojęcia "właściciela książeczki mieszkaniowej", wedle której jest nim osoba fizyczna, która jest posiadaczem wkładu oszczędnościowego gromadzonego na rachunku bankowym na cele mieszkaniowe, którego imienny dowód stanowi książeczka mieszkaniowa wystawiona do dnia 23 października 1990 r.

W konsekwencji przyjął organ, że zwolnienie w podatku dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 52a ust. 1 pkt 5) u.p.d.o.f. dotyczy odsetek i premii gwarancyjnych zgromadzonych na książeczkach mieszkaniowych, o których mowa w ustawie o udzielaniu premii gwarancyjnych.

Nadto wywiódł organ podatkowy, że za takim stanowiskiem przemawiają również okoliczności wprowadzenia art. 52a ust. 1 pkt 5) u.p.d.o.f z dniem 1 stycznia 2002 r. przez art. 1 pkt 18) ustawy z dnia 21 listopada 2001 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. nr 134, poz. 1509 ze zm. – dalej powoływana jako ustawa nowelizacyjna), do których zaliczył przyświecający ustawodawcy cel: zachowanie prawa nabytych w zakresie przychodów z kapitałów pieniężnych" oraz umiejscowienie rozważanego zwolnienia w rozdziale 10 u.p.d.o.f. zawierającym przepisy przejściowe i końcowe, a nie w rozdziale 3 (art. 21) tej ustawy, w którym sformułowany został katalog zwolnień podatkowych.

Po bezskutecznym wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa Bank wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, żądając uchylenia interpretacji indywidualnej Ministra Finansów. Zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie materialnego prawa podatkowego poprzez błędną interpretację przepisów u.p.d.o.f., a w szczególności art. 52a ust. 1 pkt 5).

W uzasadnieniu wywiodła Skarżąca, ponad argumentację zawartą we wniosku z dnia 30 grudnia 2011 r., że kwestionowana interpretacja indywidualna pozostaje w sprzeczności z literalnym brzmieniem powołanych w niej przepisów u.p.d.o.f., oraz że żaden z przepisów obowiązującego prawa, w tym ustawy o udzielaniu premii gwarancyjnych, nie wyklucza ich zastosowanie do proponowanego rachunku bankowego – książeczki mieszkaniowej z uwagi na między innymi sposób jego funkcjonowania, podmiot uprawniony do jego prowadzenia, zasad gromadzenia środków pieniężnych ani warunków prowadzenia działalności w tym zakresie. W odniesieniu do zawężenia definicji książeczki mieszkaniowej poprzez wskazanie w art. 2 ust. 5 tej ostatniej ustawy daty końcowej wystawienia takiej książeczki mieszkaniowej podniosła strona, że dotyczy ono tylko tej ustawy.

Dalej argumentowała Skarżąca, że w sprawie wykluczone jest zastosowanie wykładni systemowej i funkcjonalnej rozważanych przepisów prawa, gdyż zastosowanie ich wykładni językowej daje rezultat jasny i jednoznaczny. Wskazała przy tym na brak w treści u.p.d.o.f. sformułowania celu ochrony praw nabytych dla wprowadzenia do niej art. 52a ust. 1 pkt 5).

Uzasadniała także Spółka, że z uwagi na zasadę autonomii prawa podatkowego, wykluczone jest stosowanie dla celów podatkowych wprost definicji legalnych z innych ustaw w tym z ustawy o udzielaniu premii gwarancyjnych. Zaznaczyła jednocześnie, że w momencie uchwalania ustawy nowelizującej obowiązywało inne brzmienie ustawy o udzielaniu premii gwarancyjnych, w którym art. 2 ust. 5 nie zawierał definicji właściciela książeczki mieszkaniowej oraz samej książeczki mieszkaniowej, natomiast jej wniosek dotyczył zwolnienia z opodatkowania odsetek od środków zgromadzonych na rachunku bankowym – książeczce mieszkaniowej, a nie premii gwarancyjnej objętej unormowaniem ustawy o udzielaniu premii gwarancyjnych. To ostatnie stwierdzenie oraz fakt rozdzielnego prowadzenia prac ustawodawczych nad przepisem art. 1 ust. 18 ustawy nowelizującej w zakresie odsetek i premii gwarancyjnej w opinii Strony wyklucza zastosowanie definicji książeczki mieszkaniowej z ustawy o udzielaniu premii gwarancyjnych w wykładni tego pojęcia użytego w treści art. 52a ust. 1 pkt 5) u.p.d.o.f.

Końcowo, kwestionując wywody z uzasadnienia interpretacji dotyczące wykładni systemowej art. 52a ust. 1 pkt 5) u.p.d.o.f., podniósł Bank, że przepis ten stanowi unormowanie szczególne wobec generalnej zasady wyrażonej w art. 52a ust. 1 pkt 2) u.p.d.o.f. statuującej regułę ograniczenia zwolnienia odsetek od rachunków bankowych w drodze cezury czasowej – przed dniem 1 grudnia 2001 r. Brak takiej cezury w art. 52 ust. 1 pkt 2) tej samej ustawy powoduje, że zwolnienie wprowadzone tym przepisem nie jest na zasadzie wyjątku ograniczone w czasie.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

W treści pisma procesowego z dnia 1 sierpnia 2012 r. Skarżąca rekapitulowała swoje dotychczasowe argumenty w zakresie metod wykładni art. 52a ust. 1 pkt 5) u.p.d.o.f., wskazując nadto na brak wiedzy u osób fizycznych posiadających książeczkę mieszkaniową na temat Zasad techniki prawodawczej stanowiących załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych rozstrzygnięć z prawem. W wyniku takiej kontroli rozstrzygnięcie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 w zw. z art. 146 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

Dokonując kontroli wydanej przez Ministra Finansów interpretacji indywidualnej w tym zakresie nie ulega wątpliwości, iż zawarte w niej stanowisko organu administracji jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity w Dz. U. z 2005 r. nr 153 po. 1270 ze zm.) - dalej powoływana jako Ordynacja podatkowa, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Interpretacja ta zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej). Z powołanych przepisów prawa wynika, że rolą Ministra Finansów przy wydawaniu interpretacji indywidualnej jest ocena stanowiska strony, w konkretnych opisanych we wniosku okolicznościach faktycznych, ściśle w takim zakresie, w jakim sprawa ta została przez podatnika przedstawiona. Wyłączono więc możliwość przedstawiania poglądów i interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych w odniesieniu do różnych sytuacji faktycznych. Organ ogranicza się jedynie do wykładni treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy.

Istota zaistniałego na tle przedstawionego stanu faktycznego sporu pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym sprowadza się do odmiennej wykładni art. 52a ust. 1 pkt 5) u.p.d.o.f.

Przytoczony przepis stanowi podstawę zwolnienia odsetek i premii gwarancyjnych od wkładów zgromadzonych na książeczkach mieszkaniowych z podatku dochodowego od osób fizycznych. Zdaniem Spółki, przedmiotowe zwolnienie dotyczy również odsetek, których wypłacanie klientom Banku (po spełnieniu przez klientów pozostałych warunków przewidzianych w umowie) miałoby nastąpić w związku z zamiarem wprowadzenia do oferty Banku produktu nazwanego "rachunek bankowy – książeczka mieszkaniowa".

Rozważania dotyczące przedmiotu sporu należy rozpocząć od przypomnienia, że zgodnie z przyjętą w judykaturze i doktrynie zasadą pierwszeństwa wykładni językowej, w procesie wykładni prawa, należy w pierwszej kolejności opierać się na rezultatach wykładni językowej, a dopiero w przypadku dalszych wątpliwości lub w celu wzmocnienia wyniku wykładni językowej sięgać kolejno po wykładnię systemową lub funkcjonalną. W prawie podatkowym pogląd ten znajduje swoje oparcie w art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), w myśl którego każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Ustawa jest tekstem zapisanym w języku polskim, zatem każdy podatnik może poznać treść prawa podatkowego w oparciu o reguły językowe. Podatnik nie jest zobowiązany do znania pozajęzykowych metod wykładni. Zatem, w pierwszej kolejności należy sięgać po te dyrektywy wykładni, które są wspólne dla adresatów norm prawa podatkowego i instytucji stosujących prawo (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 2194/08 i z dnia 10 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1766/08; publik. w CBOSA ).

W tym kontekście odwołanie się przez skarżącą Spółkę do wykładni językowej nie jest bezpodstawne, tym niemniej, zdaniem Sądu, prawidłowe zastosowanie tej wykładni wymaga brzmienia poszczególnych słów składających się na treść poruszonej normy prawnej, w tym także form gramatycznych, w jakich zostały użyte. Na powyższe zwrócił już uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w wyroku z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 308/12, wskazując m.in. że istotną rolę należy przypisać użytemu przez ustawodawcę zwrot "od wkładów

zgromadzonych", a konkretniej należy zwrócić uwagę na zastosowany w tym zdaniu czas przeszły. Pamiętać należy, że dokonując nowelizacji istniejących regulacji prawnych racjonalny ustawodawca jest świadom konsekwencji, jakie dane zmiany wywrą na regulowaną nimi sferę, kieruje nim przemyślane zamierzenie osiągnięcia zaplanowanego celu ustalonego w oparciu o dogłębne przecież analizy, stąd nie jest wskazanie bagatelizowanie, czy wybiórcze traktowanie znaczenia najdrobniejszych nawet kwestii.

Mając jednak na uwadze, że zastosowanie wykładni językowej do wyjaśnienia znaczenia art. 52a ust. 1 pkt 5) u.p.d.o.f. doprowadziło strony do sprzecznych wniosków Sąd zdecydował się ocenić wnioskowanie obu stron z punktu widzenia metod wykładni stosowanych w prawie podatkowym pomocniczo przy odszukiwaniu sensu słów ustawodawcy – tj. wykładni funkcjonalnej i systemowej, i na tej podstawie ocenić który wynik zastosowania wykładni językowej jest prawidłowy.

Genezą unormowania zawartego w art. 52a ust. 1 pkt 5) u.p.d.o.f, który wprowadzony został na mocy art. 1 pkt 18) ustawy nowelizującej, była - jak wynika z uzasadnienia projektu tej ustawy - przede wszystkim chęć zwiększenia wpływów z podatku dochodowego od osób fizycznych już w 2002 roku, co uzasadniono niezwykle trudną sytuacją finansów publicznych w tamtym okresie. Wprowadzane zmiany zmierzały raczej do zawężenia liczby ulg i zwolnień i ten zamiar należy, w ocenie Sądu, przyjąć jako cel nowelizacji i poprzez jego pryzmat odczytywać zakres przedmiotowy przedmiotowego zwolnienia.

Z kolei wykładnia systemowa przedmiotowego przepisu doprowadziła Sąd do przekonania, że sporny przepis nie może być traktowany jako przepis szczególny w stosunku do przepisu art. 52a ust. 1 pkt 2) u.p.d.o.f. Oba te przepisy mają równą rangę, stanowią niezależne od siebie, kazuistycznie wymienione przypadki podlegające przedmiotowemu zwolnieniu. Nie jest to zatem przykład przepisu kształtującego generalną zasadę i przepisu wprowadzającego wyjątek. Oba punkty usytuowane zostały w ramach jednego artykułu, między nimi ustawodawca nie wstawił spójnika sugerującego jakąkolwiek relację podrzędności czy szczególności. W ramach wykładni systemowej tego przepisu należy uwzględnić również umiejscowienie przepisu statuującego przedmiotowe zwolnienie. Przepis ten umiejscowiony został w rozdziale 10 u.p.d.o.f., zatytułowanym "Przepisy przejściowe i końcowe". Okoliczność ta ewidentnie sugeruje, że płynący z niego przywilej w

postaci zwolnienia z opodatkowania ma charakter schyłkowy, odnosząc się do coraz to mniejsze grupy przychodów, do zamkniętej cezurą czasową grupy przypadków.

Powyższe rozważania powodują, że prawidłowy okazuje się wynik wykładni językowej art. 52a ust. 1 pkt 5) u.p.d.o.f. przedstawiony przez Ministra Finansów, wedle którego zwolnieniem podatkowym objęte miały być odsetki i premie gwarancyjne od wkładów już poczynionych, tj. na istniejących w dniu wejścia w życie dokonywanych zmian książeczkach mieszkaniowych. Skoro bowiem z treści przepisu art. 52a ust. 1 pkt 5) u.p.d.o.f. wynika, że zwolnienie dotyczyć ma wskazanych w nim przychodów z kapitałów pieniężnych zgromadzonych na książeczkach mieszkaniowych, a zatem książeczkach podlegających rygorowi prawnemu przed dniem wejścia w życie przedmiotowych zmian, to przychody uzyskiwane przez klientów Spółki na podstawie umów zwieranych w przyszłości nie są tożsame z przychodami objętymi zwolnieniem.

Zastosowana przez Spółkę wykładnia językowa jest w ocenie Sądu zbyt daleko idąca i nie oddaje dosłownego brzmienia przedmiotowego przepisu. Na marginesie tych rozważań wskazania wymaga, że poczynione w skardze rozważania na temat wyczerpania przez klientów celu mieszkaniowego, czy znaczenia użytego w przepisie art. 52a ust. 1 pkt 5) u.p.d.o.f. sformułowania "książeczka mieszkaniowa" nie mają znaczenia dla sprawy, albowiem kwestią sporą nie jest ocena, czy proponowany przez Spółkę produkt bankowy będzie mieścił się w granicach przedmiotowych w/w pojęcia. Powodem odmowy uznania stanowiska Spółki za prawidłowe była niemożność zastosowania zwolnienia do odsetek powstałych po wprowadzeniu przedmiotowych zmian.

Reasumując Sąd stwierdza, iż zwolnienie z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych przewidziane w art. 52a ust. 1 pkt 5) u.p.d.o.f. nie obejmuje odsetek od środków gromadzonych w ramach projektowanego przez Bank produktu w postaci opisanego we wniosku rachunku bankowego – książeczki mieszkaniowej, a Bank będzie zobowiązany do pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego, o którym mowa w art. 30a ust. 1 tej ustawy.

W świetle powyższych rozważań za prawidłowe należy uznać stanowisko organu podatkowego zawarte w zaskarżonej interpretacji.

Działając na podstawie art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd przeprowadził ocenę prawidłowości zaskarżonej interpretacji i prowadzącego do jej wydania postępowania podatkowego z punktu widzenia również innych obowiązujących przepisów prawa podatkowego, procesowego i materialnego. W rezultacie stwierdził Sąd, że przy rozstrzygnięciu sprawy oraz procedowaniu Ministra Finansów nie doszło w sprawie do naruszeń prawa, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej interpretacji.

Z tych powodów uznając, że zaskarżona interpretacja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako nieuzasadnioną.