Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 532/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 71a ust. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 7, art. 77  par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 października 2021 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (organ I instancji) kolejną decyzją (dwie pierwsze zostały uchylone a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia) nakazał Z. S. (uczestnik, inwestor), przywrócić do poprzedniego sposobu użytkowania budynku gospodarczo-garażowego, znajdującego się na działce nr "[...]" w obr. A m. A przy ul. A. Organ I instancji wskazał, że w jego ocenie w analizowanej sprawie doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczo-garażowego na warsztat naprawczy dla samochodów osobowych. W związku brakiem możliwości zalegalizowania tej zmiany oraz niewypełnieniem obowiązków wynikających z postanowienia PINB z dnia "[...]" należało wydać rozstrzygnięcie w tym zakresie. Dodatkowo organ podniósł, że niezapowiedziane kontrole nie były skuteczne w związku z zachowaniem strony postępowania – Z. S., który uniemożliwiał kontrolę obiektu.

Zaznaczono również, że w sprawie tej były wydawane odmowne decyzje w przedmiocie warunków zabudowy dla przebudowy, nadbudowy i rozbudowy istniejącego budynku. Podniesiono również, że inwestor nie stosował się do obowiązku wstrzymania użytkowania budynku jako warsztatu samochodowego. Inwestor skutecznie uniemożliwiał kontrole pracownikom inspektoratu i sprawdzenie jak jest użytkowany budynek. Nie pomogła nawet w jednym przypadku asysta wezwanej Policji. Niezapowiedziane kontrole zaś spotykały się ze słowną i wulgarną reakcją inwestora uniemożliwiającą sprawdzenie użytkowania.

Ponadto w ramach czynności dowodowych w dniu 21.12.2020 r. przesłuchano dwóch świadków E. C. oraz R. O., właścicieli przyległych posesji, którzy oświadczyli, że od marca 2018 r. budynek gospodarczy był wykorzystywany jako warsztat samochodowy.

Od decyzji organu I instancji odwołanie złożył Z. S.. Nie zgadzając się z treścią podjętego rozstrzygnięcia, zarzucił organowi I instancji liczne zaniedbania i uchybienia skutkujące wydaniem nierzetelnej decyzji administracyjnej. Zarzucił, że postępowanie zostało przeprowadzone z uchybieniami procesowymi i doprowadziło do merytorycznie błędnych wniosków.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (organ odwoławczy, WINB) decyzją z dnia "[...]" uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie organu I instancji.

W ocenie organu odwoławczego skutecznie przeprowadzone oględziny obiektu (zgodnie z przepisami Kpa) nastąpiły dopiero w dniu 1 października 2020 r. Tym samym skuteczne wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 71a Prawa budowlanego o wstrzymaniu użytkowania obiektu w przypadku stwierdzenia samowolnej zmiany sposobu użytkowania mogłoby nastąpić dopiero po tej dacie lub w dniu przeprowadzenia oględzin. W związku z tym powoływanie się w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia na niewykonywanie przez zobowiązanego obowiązków wynikających z postanowienia z dnia "[...]" dotyczącego wstrzymania użytkowania obiektu, było w ocenie organu błędne.

Zmiana faktycznego zakresu użytkowania obiektu z funkcji garażowej na funkcję usługową w zakresie prowadzenia warsztatu samochodowego niewątpliwie spełnia kryteria zmiany sposobu użytkowania wskazane w art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego. W sprawie nie należy również wykluczyć, że faktycznie w 2018-2019 miała miejsce zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu, jednak punktem wyjścia w analizowanym przypadku winny być ustalenia oględzin przeprowadzonych w dniu 1 października 2020 r.

Jak wynika z protokołu sporządzonego na tą okoliczność w dniu dokonywania czynności w garażu znajdował się samochód użytkownika obiektu oraz różnego rodzaju narzędzia, które mogą być wykorzystywane zarówno w celach zarobkowych jak i konserwacyjnych własnego pojazdu lub pojazdów. W trakcie tych czynności nie stwierdzono wykorzystywania obiektu w sposób odbiegający od jego przeznaczenia, tj. budynku gospodarczo-garażowego. Podobnie późniejsze adnotacje służbowe z niezapowiedzianych czynności kontrolnych z dnia 24 listopada 2020 r. oraz 21 stycznia 2021 r. nie potwierdziły faktu zmiany sposobu użytkowania obiektu wskazując jedynie na fakt umiejscowienia na terenie nieruchomości dużej liczby samochodów osobowych. W trakcie tych czynności de facto nie dokonano oględzin wewnątrz obiektu, zaznaczając jedynie istnienie prawdopodobieństwa prowadzenia w budynku warsztatu naprawy samochodów.

Podkreślono, że użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z zasadami art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, to użytkowanie zgodne z przeznaczeniem obiektu budowlanego. Przeznaczeniem budynku gospodarczo-garażowego jest niewątpliwie funkcja pomocnicza dla budynku mieszkalnego, niewykraczająca poza zakres potrzeb mieszkańców budynku mieszkalnego. W tego typu obiektach dopuszczalne jest zatem przetrzymywanie urządzeń, materiałów, sprzętów służących potrzebom mieszkańców, co miało miejsce w analizowanym przypadku.

W ocenie organu odwoławczego w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego nie udokumentowano faktu zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, a co za tym idzie postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

Skargę na decyzję Kolegium wywiódł R. O. (skarżący), działając przez pełnomocnika i wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez przeprowadzenie w sposób wadliwy kontroli instancyjnej, wskutek której bezzasadnie uchylono decyzję organu pierwszej instancji i umorzono postępowanie,

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 77, art. 80 Kpa poprzez brak pełnego i wszechstronnego zbadania sprawy, niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że niniejsza sprawa jest bezprzedmiotowa,

3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 105 Kpa poprzez bezzasadne uznanie, iż przedmiotowe postępowania stało się bezprzedmiotowe,

4) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 71a ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez brak utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy spełnione zostały przesłanki pozytywne do wydania decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu.

W uzasadnieniu skargi podkreślono m.in., że organ pierwszej instancji dopełnił swoich obowiązków, a z faktu, iż do kontroli nie doszło nie można wyciągać wniosku, że okoliczność zmiany sposobu użytkowania nie została należycie wykazana. Od samego początku zaś z akt administracyjnych sprawy wynikał bezsporny fakt nieprzedłożenia dokumentacji wymaganej do legalizacji zmiany sposobu użytkowania, co zostało przez organ wyższego stopnia pominięte.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

W piśmie procesowym z dnia 8 września 2021 r. uczestnik Z. S. zwrócił się o dopuszczenie dowodów w sprawie w postaci obszernej dokumentacji zawierającej cały szereg pomiarów oraz badań wykonanych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, potwierdzające brak jakichkolwiek uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości w związku z użytkowaniem spornego obiektu – w postaci protokołu kontroli Nr "[...]" z 26 sierpnia 2021 r. oraz sprawozdanie nr "[...]" z dnia 26 sierpnia 2021 r.. Załączył również wyrok Sądu Rejonowego II Wydział Karny z dnia "[...]" uniewinniający go od zarzutu udaremnienia wstępu na jego posesję pracownikom Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W piśmie procesowym z dnia 4 października 2021 r. skarżący zwrócił uwagę, że w przywołanym przez uczestnika wyroku Sądu Rejonowego II Wydział Karny z dnia "[...]" uznano za prawdziwe twierdzenia pracowników PINB, co do faktu niewpuszczenia ich na teren posesji przez Z. S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U z 2021 r., poz. 137).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy

co stwierdza art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325 – dalej jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, ze zm.) Zgodnie z ust. 2 wymienionego artykułu, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Stosownie do ust. 3, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie ustalono, że nie wszystkie strony postępowania posiadają możliwości techniczne uczestniczenia w zdalnej rozprawie. Dlatego zarządzeniem z 27 września 2021 r. Przewodniczący Wydziału II skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, uznając rozpoznanie sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego załatwienia spraw.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja WINB z dnia "[...]", którym to rozstrzygnięciem organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji - o przywróceniu do poprzedniego sposobu użytkowania budynku gospodarczo-garażowego, znajdującego się na działce nr "[...]" w obr. A m. A przy ul. A, i umorzył postępowanie organu I instancji.

Stosownie do art. 71a ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca Prawo budowlane (t j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, dalej: p.b.) w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 71 ust. 3-5, organ nadzoru budowlanego, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

Postanowieniem z dnia "[...]" organ I instancji nakazał inwestorowi Z. S. wstrzymać użytkowanie budynku gospodarczo-garażowego użytkowanego jako warsztat naprawy pojazdów przy ul. A w A, dz. nr "[...]" obręb A miasto A oraz przedstawić określone dokumenty.

Jednakże organ odwoławczy uznał, że skutecznie przeprowadzone oględziny obiektu (zgodnie z przepisami Kpa) nastąpiły dopiero w dniu 1 października 2020 r., przez co wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 71a p.b. o wstrzymaniu użytkowania obiektu w przypadku stwierdzenia samowolnej zmiany sposobu użytkowania mogłoby nastąpić dopiero po tej dacie lub w dniu przeprowadzenia oględzin. Tym samym powoływanie się w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia na niewykonywanie przez zobowiązanego obowiązków wynikających z postanowienia z dnia "[...]" dotyczącego wstrzymania użytkowania obiektu było w ocenie organu odwoławczego błędne. WINB przyjął, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego nie udokumentowano faktu zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, dlatego należało umorzyć postępowanie w I instancji.

Trzeba mieć na uwadze, że w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznawania w drodze postępowania administracyjnego, to wówczas właśnie stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 Kpa należy w postępowaniu odwoławczym uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie organu pierwszej instancji. (por. np. stanowisko przedstawione w wyrokach NSA z dnia 15 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 84/17 i I OSK 2864/16 - orzeczenia dostępne j.w.).

Dojście do takiej konkluzji musi być jednak poprzedzone przeprowadzeniem wszechstronnego postępowania w sprawie, które pozwoli wyjaśnić wszystkie jej istotne okoliczności. Organy administracji publicznej, w tym oczywiście organ odwoławczy, mają obowiązek prowadzić postępowanie zgodnie z przepisami prawa, o czym stanowi art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735), Kpa. Artykuł 7 Kpa wskazuje zaś na konieczność podejmowania przez organy administracji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a art. 77 § 1 Kpa nakłada na organy obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który zgodnie z art. 80 Kpa w całości powinien być podstawą dokonywanej przez organ oceny. Wyrażony w art. 77 Kpa ustawowy nakaz wyczerpującego zebrania materiału dowodowego musi być utożsamiany z obowiązkiem podjęcia wszelkich niezbędnych czynności mających na celu zebranie pełnego materiału dowodowego, co z kolei umożliwia dokonanie oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ ma obowiązek rozpatrzenia wszystkich dowodów zgromadzonych w aktach sprawy w ich wzajemnym połączeniu. Zasada prawdy obiektywnej wymaga, aby wydane orzeczenie wynikało z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, który musi przekonywać o słuszności wydanego rozstrzygnięcia. Ocena powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji.

Analizując postępowanie przeprowadzone przez organ odwoławczy, należy dojść do wniosku, że organ odwoławczy nie uczynił zadość tym wskazanym, elementarnym zasadom postępowania administracyjnego. Organ II instancji podważył ustalenia i konkluzje organu I instancji, nie odnosząc się jednak do nich w wystarczającym stopniu lub robiąc to ogólnikowo, i podjął własne rozstrzygnięcie, które jednak nie zostało poparte rzetelnym postępowaniem oraz wystarczającym uzasadnieniem.

Tymczasem analiza znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy dokumentów, wbrew wnioskom organu II instancji, wskazuje z dużym prawdopodobieństwem, że uczestnik postępowania użytkuje istniejący budynek gospodarczo-garażowy w A przy ul. A jako budynek warsztatowy.

Już organ I instancji wskazał, że w sprawie tej były wydawane decyzje ustalające warunki zabudowy dla przebudowy, nadbudowy i rozbudowy istniejącego budynku. Pierwsza decyzja z dnia "[...]" została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO). Kolejną zaś decyzją z dnia "[...]" (akta adm., k. – 47) Burmistrz ustalił warunki zabudowy polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na budynek warsztatowy-mechaniczno-elektryczny bez lakiernictwa, usługi świadczone tylko wewnątrz budynku, jedno stanowisko robocze. Jednakże decyzja ta w wyniku złożonego odwołania została uchylona przez SKO - decyzją z dnia "[...]". Z posiadanych przez organ I instancji informacji wynika, że były wydane kolejne dwie decyzje Nr "[...]" i Nr "[...]" ustalające warunki zabudowy w sprawie możliwości zmiany sposobu użytkowania. Ponownie zostały one jednak w wyniku wniesionych odwołań uchylone przez SKO z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Kolejną decyzją wydaną dnia "[...]" odmówiono ustalenia warunków dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na budynek warsztatowy mechaniczno-elektryczny bez lakiernictwa, usługi świadczone tylko wewnątrz budynku, na działce nr "[...]" obr. a przy ul. A w A. Decyzja ta została utrzymana w mocy w całości ostateczną decyzją wydaną dnia "[...]" przez SKO.

Wspomniane decyzje jednoznacznie wskazują, że Z. S. starał się o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na budynek warsztatowy – mechaniczno-elektryczny bez lakiernictwa. Z pewnością w dużym stopniu uprawdopodabnia to fakt takiego wykorzystywania tego obiektu.

Do tego należy zauważyć, że skarżący, pomimo kilku prób, tylko dwa razy umożliwił przeprowadzenie kontroli w spornym obiekcie. Pierwszy raz miało to miejsce w dniu 30 maja 2019 r. (protokół kontroli, akta adm., k. – 18). Dostrzec trzeba, że oględziny te odbyły się w związku z zapowiedzianą kontrolą, tym samym uczestnik był o niej uprzedzony i mógł się przygotować. W trakcie tej kontroli stwierdził on, że wykonuje naprawy pojazdów samochodowych na własne potrzeby oraz dla znajomych i rodziny. Odnotowano w adnotacji służbowej, że podczas kontroli nie był naprawiany żaden pojazd, według kontrolujących zaś wyposażenie budynku gospodarczo-garażowego (kanał, specjalistyczny sprzęt do naprawy pojazdów) świadczy, że prawdopodobnie są w nim wykonywane usługowo prace związane z obsługą i naprawą pojazdów samochodowych. Zaznaczono również, że budynek został udostępniony do oględzin dopiero po przyjeździe Policji.

Kolejna skuteczna kontrola odbyła się dopiero 1 października 2020 r., na wniosek uczestnika (akta adm., k. – 90). W protokole tej kontroli (akta adm., k. – 94) podniesiono, że nie stwierdzono użytkowania budynku jako warsztat samochodowy.

Inne zaś próby przeprowadzenia kontroli w spornym budynku, podjęte na przestrzeni całego prowadzonego postępowania w dniach: 20 marca 2019 r., 29 marca 2019 r., 29 kwietnia 2019, 29 stycznia 2020 r., 24 listopada 2020 r., 21 stycznia 2021 r. okazały się bezskuteczne, ponieważ właściciele spornego budynku albo byli nieobecni, albo nie udostępnili go do oględzin (co potwierdzają adnotacje urzędowe: k. – 3, k. – 7, k. – 13, k. – 66, k. – 99, k. – 111). Ponadto z dwóch ostatnich adnotacji służbowych wynika, że na terenie posesji właściciela spornego budynku znajdowało się za każdym razem 5 samochodów. Natomiast pojawienie się pracowników organu nadzoru budowlanego wywoływało nerwowe i gwałtowne reakcje właścicieli posesji, którzy żądali natychmiastowego opuszczenia przez kontrolujących ich działki. W jednym przypadku Z. S., prawdopodobnie uprzedzony przez żonę telefonicznie, natychmiast wyszedł bocznym wyjściem z tego budynku.

Ponadto, jak podniósł organ I instancji, w ramach czynności dowodowych w dniu 21.12.2020 r. przesłuchano dwóch świadków, E. C. (akta adm., k. – 106) oraz R. O. (akta adm., k. – 105), właścicieli przyległych posesji, którzy oświadczyli, że sporny budynek gospodarczy od wiosny 2018 r. cały czas był wykorzystywany jako warsztat samochodowy.

Zwrócić należy również uwagę na to, że skarżący przedłożył wiele płyt dvd oraz zdjęcia, które w jego ocenie świadczą o tym, że w spornym obiekcie uczestnik zajmuje się naprawą samochodów (wniosek skarżącego z dnia 9 października 2019 r., k. – 57).

Co istotne również, z załączonego przez Z. S. protokołu kontroli "[...]" oraz sprawozdania z badań z 9 października 2019 r. (dokumenty załączone do wniesionego odwołania), przygotowanego na potrzeby innego postępowania, wynika jednoznacznie, że Z. S. prowadzi Zakład A, a rodzaj działalności to naprawa pojazdów samochodowych. Jest on również wpisany do CEIDG.

Organ II instancji nie może pominąć tych wszystkich przywołanych i istotnych dowodów oraz ustalonych okoliczności, które one potwierdzają. Powinien dokonać ich analizy i odnieść się do nich, dokonując finalnych konkluzji co do sposobu użytkowania spornego obiektu. Nie może się opierać jedynie na wynikach jednej kontroli - o której uczestnik był uprzedzony i na którego wniosek kontrola ta została przeprowadzona - i wywodzić przedwczesnych mało racjonalnych wniosków, że w warsztacie w trakcie kontroli nie było żadnego samochodu, czyli nie jest w nim wykonywana naprawa samochodów. Są to wnioski nieuzasadnione w świetle zgromadzonych dowodów. Organ odwoławczy powinien je zweryfikować i w sposób spójny oraz logiczny wywieść swoje stanowisko w sprawie. Motywy zaś tego rozstrzygnięcia powinny mieć odzwierciedlenie w przekonującym uzasadnieniu decyzji. Wspomniana dokumentacja jest na tyle obszerna i istotna dla sprawy, że z całą pewnością organ odwoławczy nie mógł przejść obok niej obojętnie. Oparcie zaś swojego rozstrzygnięcia w praktyce o tylko jedne oględziny budynku, do których jego użytkownik był uprzedzony, a pominięcie pozostałych dowodów, jest błędne i świadczy o nierozpatrzeniu całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie odniesieniu się w pełni do niego. Jak już zaś wspomniano, organ ma obowiązek rozpatrzenia wszystkich dowodów zgromadzonych w aktach sprawy w ich wzajemnym połączeniu. Zasada prawdy obiektywnej wymaga bowiem, aby wydane orzeczenie wynikało z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, który musi przekonywać o słuszności wydanego rozstrzygnięcia. W tym przypadku zaś zupełnie tak nie jest i niewątpliwie organ przedwcześnie rozstrzygnął o uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania w pierwszej instancji.

Wszystkie wskazane dowody i okoliczności są istotne dla sprawy. Organ weźmie je zatem pod uwagę oraz zaprezentowane zalecenia i w oparciu o nie ponownie przeprowadzi postępowanie w sprawie.

Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a.