Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 151/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie Protokolant Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Asesor WSA Michał Ruszyński sekretarz sądowy Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2008 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją [...] Naczelnik Urzędu Celnego w G. nałożył na J.F. karę pieniężną w wysokości 3000 złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Powyższą decyzję, doręczono w dniu 11 czerwca 2007 roku, J.F. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia.

Pismem z dnia 19 czerwca 2007 roku J.F. złożył wniosek o rozłożenie wymierzonej kary pieniężnej na raty.

W piśmie z dnia 1 sierpnia 2007 roku, skarżący J.F. wniósł o umorzenie postępowania w sprawie i tym samym anulowanie narzuconej kary pieniężnej, twierdząc, iż decyzja o nałożeniu kary pieniężnej została błędnie do skarżącego skierowana. W uzasadnieniu swego stanowiska skarżący wskazał, iż nałożona na niego kara jest niesłuszna, a nadto niewspółmiernie wysoka w stosunku do zarzuconego mu rzekomego wykroczenia w transporcie drogowym. J.F. w piśmie z dnia 1 sierpnia 2007 roku wskazał także, iż kierujący pojazdem pełnomocnik E.Z. i dysponent przewożonych opon - P.B. - jest bardziej właściwym adresatem decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...], a ponadto skarżący w niniejszym piśmie podniósł, iż ze względu na swój ciężki stan zdrowia utracił zdolność do pracy w swoim wyuczonym zawodzie elektromontera pracującego na wysokościach stąd też zmuszony był podjąć pracę taksówkarza przy czym ogólnie ciężka sytuacja finansowa jego rodziny nie pozwala mu uiścić nałożonej na niego kary bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny.

Pismem z dnia 20 listopada 2007 roku J.F. oświadczył, iż podtrzymuje swój wniosek o umorzenie nałożonej na niego kary pieniężnej nadto skarżący wskazał, iż błędnie wskazano adresata w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...].

Postanowieniem [...] na podstawie art. 134 w związku z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000 nr 98 poz. 1071 ze zm.) i w związku z art. 93 ust 5 ustawy z 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 roku, nr 125 poz. 874 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania J.F. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, Dyrektor Izby Celnej w R., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż J.F. w dniu 26 listopada 2007 roku wniósł odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...]. W ocenie organu zgodnie z art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 roku, nr 125 poz. 874 z późn. zm.) od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego w stosunku do organu, który karę tę nałożył w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedsiębiorcy lub innemu podmiotowi wykonującemu przewozy na potrzeby własne tej decyzji. Z uwagi na powyższe Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż ostatnim dniem złożenia odwołania był dzień 25 czerwca 2007 roku, natomiast pismo skarżącego z dnia 20 listopada 2007 roku zostało nadane w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 21 listopada 2007 roku, a zatem po upływie prawie 5 miesięcy po terminie do jego wniesienia. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej zobligowany był do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na powyższe postanowienie wniósł J.F. domagając się stwierdzenia nieważności wskazanego wyżej postanowienia jak również stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...].

W uzasadnieniu swego stanowiska skarżący w pierwszej kolejności wskazał, iż postanowienie Dyrektora Izby Celnej powinno wyprzedzać czasowo wydane przez niego upomnienie w kwestii zapłaty. Skarżący wskazał także na opieszałość w działaniach Urzędu Celnego, jednocześnie J.F. oświadczył, iż jako przyczynę powodującą nieważność wskazanego wyżej postanowienia skarżący wskazał źle zaadresowane decyzje wydane w przedmiotowym postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł o oddalenie skargi, uzasadniając swoje stanowisko wniesieniem odwołania po terminie do jego złożenia, nadto wskazując na treść pisma J.F. z dnia 19 czerwca 2007 roku, organ którego postanowienie zaskarżono określił, iż pismo to w nie mogło zostać potraktowane jako odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skargę należało oddalić.

Dyrektor Izby Celnej w R. podejmując rozstrzygnięcie dotyczące stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie podkreślenia wymaga, iż przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia organu administracji w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu l instancji w związku z czym wszelkie zarzuty i wnioski wykraczające poza wyznaczony zakres rozpoznania sprawy, pozostają bezskuteczne.

Stosownie do regulacji zawartej w przepisie art. 93 ust 5 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 roku, nr 125, poz. 874 ze zm.), od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego w stosunku do organu, który karę tę nałożył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedsiębiorcy lub innemu podmiotowi wykonującemu przewozy na potrzeby własne tej decyzji.

Warunkiem skuteczności czynności procesowej (wniesienia odwołania) jest zatem zachowanie ustawowego terminu. Jest to termin zawity i nie może być przez stronę przekroczony. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] została doręczona J.F. w dniu 11 czerwca 2007 r., a pismo, na które powołuje się skarżący będące w istocie odwołaniem zostało sporządzone w dniu 1 sierpnia 2007 roku, a zatem po dniu 25 czerwca 2007 roku, który był ostatnim dniem do złożenia odwołania. Wskazać przy tym należy, iż pismo J.F. z dnia 1 sierpnia 2007 roku istotnie spełnia warunki odwołania. Skarżący wskazuje w nim zarzuty merytoryczne dotyczące decyzji z dnia 1 czerwca 2007 roku nakładającej na J.F. obowiązek uiszczenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Takim właśnie zarzutem jest powoływanie się na błędne wskazanie przez organ adresata powyższego obowiązku. Nie ulega zatem wątpliwości, iż organy orzekające w niniejszej sprawie winny zakwalifikować pismo z dnia 1 sierpnia 2007 roku jako odwołanie od decyzji z dnia [...].

Należy wskazać, że również pismo skarżącego z dnia 20 listopada 2007 roku stanowi odwołanie od decyzji organu l instancji. Pismo to stanowiło przedmiot rozpoznania przez organ odwoławczy. W ocenie Sądu uchybienie proceduralne jakiego dopuścił się organ II instancji - poprzez nierozpoznanie jako odwołania pisma skarżącego z dnia 1 sierpnia 2007 roku, lecz dopiero pisma z dnia 20 listopada 2007 roku, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, albowiem pismo z dnia 1 sierpnia 2007 roku również wniesione zostało z uchybieniem terminu, a skarżący nie złożył wniosku o jego przywrócenie.

Mając na uwadze okoliczność, że w/w decyzja z dnia 1 sierpnia 2007 roku zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia odwołania, przy czym termin do jego wniesienia upłynął w dniu 25 czerwca 2007 r., a odwołujący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i nie uprawdopodobnił, że wniesienie odwołania po terminie nastąpiło bez jego winy, organ słusznie orzekł o wniesieniu środka zaskarżenia z uchybieniem ustawowego terminu.

W tym stanie rzeczy dokonana przez organ odwoławczy ocena, prowadząca do uznania, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu jest zgodna z prawem. Na marginesie wskazać należy, iż skarżący nie podważa faktu, iż złożył odwołanie po terminie, skarżący broni się jedynie zarzutem rzekomej nieważności postępowania. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia organu administracji w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu l instancji a nie nieważność decyzji nakładającej na skarżącego obowiązek zapłaty kary. Oceniając zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej w R. przez pryzmat jego ewentualnej nieważności stwierdzić należy, iż przedmiotem tego postanowienia była wyłącznie kwestia stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W takim ujęciu nie sposób zarzucić zaskarżonemu postanowieniu nieważność ze względu na błędnie określonego adresata decyzji z dnia 1 czerwca 2007 roku nakładającej na skarżącego karę pieniężną, gdyż rozpatrywanie terminowości odwołania od decyzji nie ma związku z zarzutami merytorycznymi decyzji, od której to odwołanie zostało złożone. Niemniej zarzut nieważności .badany jest na każdym etapie i postępowania administracyjnego i postępowania sądowoadministracyjnego ale w niniejszej sprawie powoływany przez skarżącego zarzut nieważności dotyczy decyzji z dnia 1 czerwca 2007 roku a nie zaskarżonego postanowienia gdyż materia którą regulują oba te orzeczenia jest w istocie różna. Nie mniej Sąd orzekający w niniejszym składzie zbadał również zaskarżone postanowienie biorąc pod uwagę z urzędu nieważność postępowania zakończonego jego wydaniem. Sąd nie znalazł podstaw do uznania nieważności postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego postanowienia.

Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uznając, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.