Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1608/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 4 , art. 183 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 23
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
article: art. 15 § 1,art. 33,34
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

SENTENCJA

Dnia 16 września 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Anna Świderska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Op 218/10 w sprawie ze skargi I. Z. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. w przedmiocie: doręczenia upomnienia wzywającego do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Op 218/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę I. Z. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. polegającą na doręczeniu jej upomnienia wzywającego do wykonania obowiązku w postaci zapłaty należności pieniężnej stanowiącej koszty depozytu broni w Komendzie Policji w O. za okres od 20 marca 2001 r. do dnia 14 grudnia 2009 r.

W uzasadnieniu wskazano, że I. Z. wniosła skargę na czynność upomnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. wzywającego ją do wykonania obowiązku zapłaty za depozyt broni. Jako podstawę prawną skargi wskazała art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). – dalej "p.p.s.a.". Skarżonej czynności zarzuciła naruszenie art. 23 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez uznanie jej za osobę zobowiązaną do pokrycia kosztów depozytu broni jako spadkobiercę składającego broń do depozytu, naruszenie § 2, § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 marca 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania broni i amunicji oraz stawek odpłatności za przechowywanie broni i amunicji w depozycie Policji lub organu celnego (Dz. U. Nr 17 poz. 223), naruszenie § 2 ust. 1 i 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie ( Dz. U. Nr 152 poz. 1609), art. 4 i 6 ustawy z dnia 18 września 2006 r. o likwidacji nie podjętych depozytów (Dz. Nr 128 poz. 1537), art. 6, 7, 8, 9, art. 10 § 1 i art. 12 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 2. 7 i 83 Konstytucji RP. W uzasadnieniu wskazała na bezpodstawność obciążenia jej kosztami deponowania broni należącej do jej zmarłego dziadka E. Z., którą do depozytu złożył jej ojciec Z. Z. – zmarły w wypadku samochodowym dnia 24 maja 2006 r. Zarzuciła, że od czasu zdeponowania broni, tj. przez okres ponad 8 lat, Policja nie podejmowała żadnych działań wyjaśniających kwestię kontynuowania depozytu. Podniosła też zarzut przedawnienia należności.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucił skargę I. Z. wskazując, iż zaskarżona czynność nie jest objęta zakresem właściwości sądów administracyjnych, określonym w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. i dlatego jej skarga nie może być rozpoznana merytorycznie.

W uzasadnieniu WSA wskazał, że strona zaskarżyła do sądu administracyjnego czynność organu w postaci upomnienia nr 11 z dnia 22 lutego 2010 r. sporządzonego na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.) – dalej "u.p.e.a." wzywającego ją do uregulowania należności w kwocie 18.098,58 zł z tytułu depozytu broni. W upomnieniu tym wyszczególniono okresy, za jakie należność ma być uiszczona i odpowiadające im stawki należności oraz zobowiązano do jej zapłaty w terminie 7 dni od doręczenia upomnienia, z zagrożeniem wszczęcia egzekucji administracyjnej w przypadku nieuiszczenia żądanej kwoty we wskazanym terminie. Sąd I instancji podkreślił, że katalog aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. poddanych kontroli sądów administracyjnych ma charakter zamknięty. Upomnienie niewątpliwie nie mieści się w katalogu przypadków określonych w punktach od 1 do 3 i od 5 do 8. nie zostało bowiem w nich wprost wymienione. Nie jest też postanowieniem wydanym w postępowaniu zabezpieczającym lub egzekucyjnym, na które służy zażalenie (pkt 3 art. 3 § 2 p.p.s.a.). W fazie wysyłania upomnienia nie dochodzi bowiem jeszcze do wszczęcia postępowania egzekucyjnego; jest to etap poprzedzający uruchomienie takiego postępowania, do którego – wskutek dobrowolnej zapłaty lub z innych przyczyn – może w ogóle nie dojść. Skarżone upomnienie nie potwierdza uprawnień czy obowiązków strony wynikających z przepisu prawa. Upomnienie z art. 15 § 1 u.p.e.a. stanowi jedynie swoiste "wezwanie do zapłaty" należności, przypomnienie dłużnikowi o istniejącym – zdaniem wierzyciela (organu administracji publicznej) – zobowiązaniu. Należy podkreślić, że adresatem normy określonej w art. 15 § 1 u.p.e.a., stanowiącej podstawę do wystawienia upomnienia, jest wierzyciel będący organem administracji, a nie dłużnik czyli skarżąca.

W ocenie Sądu I instancji upomnienie nie może również być objęte przedmiotem sądowej kontroli na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jako inna czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W oparciu o judykaturę oraz orzecznictwo WSA wskazał, że aby czynność mogła podlegać kontroli sądu administracyjnego muszą być spełnione określone warunki:

a) nie mogą być decyzjami lub postanowieniami, gdyż te są zaskarżane na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.,

b) powinny dotyczyć sprawy indywidualnej, gdyż akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.,

c) powinna mieć charakter publicznoprawny, gdyż tylko ten rodzaj działalności administracji publicznej został poddany kontroli sądowoadministracyjnej,

d) powinny dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa - co oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem) organu administracyjnego a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność.

Z treści art. 15 § 1 u.p.e.a. wynika, że przepis ten normuje w istocie zagadnienia proceduralne, warunkując w określonych przypadkach skuteczne wszczęcie postępowania egzekucyjnego, nie potwierdza on natomiast żadnych uprawnień lub obowiązków strony w sensie materialnoprawnym. Dłużnik nie może zwalczać stanowiska organu administracji, będącego w przekonaniu tego organu wierzycielem, poprzez zaskarżenie tego rodzaju czynności, gdyż czynność taka nie przesądza o istnieniu ani uprawnienia ani obowiązku podmiotu, do którego kierowane jest upomnienie.

Z tych względów w ocenie Sądu I instancji ani samo upomnienie, ani czynność jego doręczenia nie mogą zostać uznane za "inne czynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., przez co nie mogą być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej.

Na powyższe postanowienie I. Z. wniosła skargę kasacyjną domagając się jego uchylenia w całości i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie bezskuteczności uznania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w O., iż skarżąca jest zobowiązaną do ponoszenia kosztów depozytu broni ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

1/ naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z : art. 23 ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja1999 r. i paragrafem 2, 5 , 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 marca 2000. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji oraz stawek odpłatności za przechowywanie broni i amunicji w depozycie Policji lub organu celnego oraz paragrafem 2 ust. 1 i 2 oraz 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywania w depozycie, a także art. 4 i 6 ustawy z dnia 18.10.2006 o likwidacji niepodjętych depozytów i art. 3 i 4 dekretu z dnia 18.09.1954 o likwidacji nie podjętych depozytów i nie odebranych rzeczy (Dz. Ust. 41 z 1954 póz. 184) oraz art. 6, 7 , 8, 9, 10 §1 , 12 § 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego i art. 2,7, 83 Konstytucji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż sprawa opisana w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a w szczególności iż nie podlega sądowej kontroli uznanie organu administracji publicznej, iż Skarżąca jako spadkobierca nie składający broni do depozytu i nie powiadomiony o jego istnieniu i odpłatności jest zobowiązana do ponoszenia kosztów depozytu broni.

2/ naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i błędne przyjęcie przez Sąd I Instancji, iż Skarżąca złożyła skargę na upomnienie organu podczas, gdy skarga złożona była w przedmiocie ustalenia zobowiązania Skarżącej do pokrycia kosztów depozytu broni i zobowiązania do jego uregulowania.

3/ naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie przez Sąd I instancji oraz błędną interpretację w powiązaniu z treścią art. 15 § 1, art. 33 i 34 u.p.e.a. i uznanie iż upomnienie w niniejszej sprawie jest czynnością nie potwierdzającą uprawnień czy obowiązków oraz że Skarżącej przysługują środki obrony merytorycznej związane z zobowiązaniem do uregulowania kosztów depozytu broni na bazie art. 33 i 34 u.p.e.a. co stanowi, iż sprawa nie podlega kontroli sądu administracyjnego podczas, gdy art. 29 u.p.e.a. stanowi, iż organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

4/ naruszenie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż dokument zatytułowany "upomnienie" który nakłada i ustala obowiązek nie podlega zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego.

5/ naruszenie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nałożenie na Skarżącą obowiązku uregulowania należności z tytułu depozytu broni zdeponowanej przez spadkodawcę oraz ustalenie jej wysokości nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej obowiązku wynikającego z przepisów prawa i nie podlega zaskarżeniu skargą w rozumieniu tegoż przepisu

6/ błędne ustalenia faktyczne poprzez uznanie, iż Skarżąca skarżyła czynność organu jaką było wystosowanie upomnienia podczas, gdy zaskarżona została czynność organu polegającą na uznaniu Skarżącej zobowiązaną do pokrycia kosztów depozytu broni.

7/ błędne ustalenia faktyczne polegające na uznaniu, iż pisma kierowane do Skarżącej z dnia 22.02.2010 nr 11/2009 i 16.03.2010 nr 12/2009 zatytułowane "upomnienia" nie były czynnościami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi obowiązków Skarżącej podlegającymi kontroli sądowo administracyjnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. podczas, gdy nakładały obowiązek i ustały wysokość opłaty

8/ błędne ustalenia faktyczne polegające na uznaniu, iż organ obciążył Skarżącą kwotą 18.098,58 zł. podczas ostateczna wysokość zobowiązania to kwota 15.067,30 zł.

9/ błędne ustalenia faktyczne polegające na pominięciu, iż uznanie skarżącej odpowiedzialną za koszty depozytu broni za pełny przedłużający się okres depozytu dochodzony przez organ było wynikiem niepodejmowania działań przez ten organ

10/ naruszeniu art. 45 § 1 i 77 § 2 Konstytucji w wyniku nierozpoznania istoty sprawy oraz podstawy i zasadności złożenia przez skarżącą skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i uznaniu, iż skarga została złożona na upomnienie organu a tym samym zamknięciu Stronie drogi do sądowego rozstrzygnięcia sprawy zanim sprawa zostanie skierowana do postępowania egzekucyjnego.

Końcowo skarżąca wniesła o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji oraz rozporządzeń Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 marca 20000 roku oraz 9 czerwca 2004 roku z art. 45 § 1 i art. 77 § 2 Konstytucją RP.

W dniu 2 sierpnia 2010 roku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącej, w którym argumentował, iż w innych sprawach sygn. akt II SA/Op 277/09, II SA/Op 278/09, II SA/Op 279/09 w identycznym stanie faktycznym WSA w Opolu przyjął do rozpoznania skargi w sprawie depozytu broni.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona i podlega oddaleniu.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach wymienionych enumeratywnie w § 2 tego przepisu. W związku z tym, że w rozstrzyganej sprawie nie wystąpił żaden przypadków nieważności postępowania, zakres rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej przed sądem kasacyjnym określają zarzuty podniesione przez stronę w ramach podstaw kasacyjnych. Przechodząc do ich oceny, na wstępie trzeba też podkreślić, że sposób ich sformułowania wskazuje, iż intencją wnoszącego skargę kasacyjną w przedmiotowej sprawie było merytoryczne ustosunkowanie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do kwestii istnienie po stronie skarżącej obowiązku poniesienie kosztów depozytu broni dokonanego przez jej nieżyjącego ojca. Tym czasem kontrolowane rozstrzygnięcie sądu I instancji jest rozstrzygnięciem procesowym, formalnym stwierdzającym niedopuszczalność skargi z uwagi na poddanie kontroli sądu administracyjnego aktu w postaci upomnienia nie należącego do kategorii rozstrzygnięć kontrolowanych w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Stanowisko, wnioski i argumentacja strony wnoszącej skargę kasacyjną jest ukierunkowana na skontrolowanie merytorycznego rozstrzygnięcia organu administracji w sprawie niniejszej, natomiast rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego jako sądu kasacyjnego od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych nie jest kontrola bezpośrednio legalności działania organów administracji publicznej lecz kontrola rozstrzygnięć sądu I instancji. Dlatego też zarzuty, sformułowane w ocenianej skardze kasacyjnej, w stosunku do poddanego kontroli sądu administracyjnego rozstrzygnięcia Komendanta Wojewódzkiego Policji, w kontekście formalnego charakteru orzeczenia sądu I instancji nie mogły doprowadzić do uwzględnienia niniejszej skargi. Z uwagi na powyższe nie mogły zostać naruszone przywołane w petitum skargi kasacyjnej przepisy art. 23 ustawy o broni i amunicji ani paragrafy 2, 5, 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 marca 2000. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji oraz stawek odpłatności za przechowywanie broni i amunicji w depozycie Policji lub organu celnego oraz paragraf 2 ust. 1 i 2 oraz 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywania w depozycie, a także art. 4 i 6 ustawy z dnia 18 października 2006 o likwidacji niepodjętych depozytów i art. 3 i 4 dekretu z dnia 18 września 1954 o likwidacji nie podjętych depozytów i nie odebranych rzeczy, ponieważ nie był w ogóle stosowane przez Sąd I instancji. Skarga I. Z. została odrzucona, natomiast przytoczone przepisy regulują materialne podstawy obciążenia skarżącej obowiązkiem zapłaty za depozyt broni, oraz tryb postępowania przez organy właściwe w sprawach jej depozytu, które nie zostały poddane ocenie sądu I instancji z uwagi na niedopuszczalność skierowanej do niego skargi.

Odnosząc się z kolei do zarzutów skierowanych przeciwko rozstrzygnięciu sądu I instancji, za niezasadny uznać należy zarzut wskazujący na nieprawidłowe zastosowanie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z błędną interpretacją art. 15 § 1 i art. 33 i 34 u.p.e.a. Sąd I instancji prawidłowo wskazał bowiem, że zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Upomnienie ma jedynie przypominać o obowiązku zapłaty wymienionych w nim należności, informując o zagrożeniu skierowania sprawy na drogę egzekucji administracyjnej. Nie stanowi zatem rozstrzygnięcia władczego, które decydowałoby o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane. W kontrolowanej sprawie tego typu władczym rozstrzygnięciem dotyczącym obowiązku uiszczenia opłaty za depozyt broni było pismo Komendanta Wojewódzkiego w Policji w O. z dnia 6 stycznia 2010 roku nakładające na skarżącą obowiązek pokrycia kosztów depozytu broni przekazanej przez nią do zniszczenia, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, które jednak nie zostało zaskarżone do sądu. Podzielić należy pogląd Sądu I instancji, że na upomnienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie podlega ono bowiem zaskarżeniu do sądu. Wadliwe wystawienie upomnienia może być natomiast jak słusznie zauważył Sąd I instancji podstawą zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie nałożenie na Skarżącą obowiązku uregulowania należności z tytułu depozytu broni zdeponowanej przez spadkodawcę oraz ustalenie jej wysokości nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej obowiązku wynikającego z przepisów prawa i nie podlega zaskarżeniu skargą w rozumieniu tegoż przepisu.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. sądy administracyjne są właściwe do orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na podstawie tego przepisu, wolą ustawodawcy było objęcie kontrolą sądu administracyjnego tych prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Działania te podejmowane są w sprawach indywidualnych, a wiec ich przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Muszą przy tym dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Koniecznym jest więc odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienia lub obowiązki oznaczonego podmiotu. Powyższe implikuje istnienie związku między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która go dotyczy. Z tego też względu, przez "czynność" o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. należy rozumieć czynność materialno – techniczną z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W niniejszej sprawie czynnością taką było znajdujące oparcie w przepisie art. 23 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji wezwanie do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym z dnia 6 stycznia 2010 roku, które jednak jak już zostało wskazane nie zostało zaskarżone do WSA. Stąd niezgodny z prawdą jest powołany w piśmie pełnomocnika skarżącej nadesłanym w dniu 2 sierpnia br argument, iż w innych sprawach o podanych w nim sygnaturach, w identycznym stanie faktycznym WSA w Opolu przyjął do rozpoznania skargi w sprawie depozytu broni, bowiem w sprawach tych skargi dotyczyły czynności materialno-technicznej wezwania do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie, podczas gdy w sprawie niniejszej przedmiotem skargi było oparte o przepis art. 15 § 1 u.p.e.a. wystosowane do skarżącej upomnienie wzywające do wykonania nałożonego na nią uprzednio obowiązku.

W tej sytuacji w niniejszej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie doszło także do naruszenia przepisu art. 45 ustęp 1 ani art. 77 ustęp 2 Konstytucji RP, poprzez uniemożliwianie skarżącej realizacji obrony jej praw, na drodze sądowej. Nie miało bowiem miejsce, naruszenie konstytucyjnej zasady prawa do sądu.

Końcowo odnosząc się do wniosku skarżącej o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego wskazać należy, że zgodnie z art.193 Konstytucji RP rozpoznanie pytania prawnego przez Trybunał Konstytucyjny jest dopuszczalne jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Ocena konstytucyjności przepisu prawnego lub normy prawnej, nie jest więc dopuszczalna, jeśli sądowi nie jest ona potrzebna do rozstrzygnięcia sprawy. W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu wnioskowanego pytania prawnego. Pomijając nawet kwestię jego wysoce nieprecyzyjnego sformułowania, niewskazujacego konkretnych, niekonstytucyjnych, w ocenie autora skargi kasacyjnej, przepisów prawa, powołane w nim akty prawe nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej..

Uwzględniając powyższe, skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.