Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 241/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kozerski, Sędziowie NSA Irena Krzemieniewska (spr.), p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2004 r. na rozprawie przy udziale ---- sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę


UZASADNIENIE

3II S.A./Łd 241/02

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawce art. 138 § l pkt. l kpa oraz art. 6c ust.2 pkt. ,

art. 2 i art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( t.j. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm. ) - po rozpatrzeniu odwołania skarżącego W. K. od decyzji Starosty Powiatu [...] nr [...] z dnia [...] orzekającej o uznaniu skarżącego z dniem 28 listopada 2001 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji .

W uzasadnieniu podniesiono, iż Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] uznał z tym dniem W. K. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku uzasadniając, że ww. w dniu rejestracji udokumentował sumę okresów zaliczalnych do uprawnień zasiłkowych w wymiarze krótszym niż 365 dni, o których mowa w art. 23 ust. l i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

W. K. złożył odwołanie od decyzji ponieważ uważał , że spełnia ustawowe warunki do nabycia prawa do zasiłku. Do odwołania załączył kserokopie następujących dokumentów: zaświadczenia ZUS o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, decyzje o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 9.08.2001r. oraz dokument ZUS ZWPA o wyrejestrowaniu płatnika składek na ubezpieczenie zdrowotne. '

Organ odwoławczy po analizie akt sprawy stwierdził, iż w myśl art. 23 ust.1 ustawy z dnia 14.12. 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym urzędzie pracy , z zastrzeżeniem art. 27, jeżeli:

1\ nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, i robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365dni..., podlegał ubezpieczeniu społecznemu

lub zaopatrzeniu emerytalnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej

działalności... .

W. K. został zarejestrowany w PUP w S. dnia 28 listopada 200l r. W tym dniu udokumentował okresy podlegania ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej –(zaświadczenie Inspektoratu ZUS w S. z dnia 26.11.01r.) - w okresach od 1.03.91r. do 20.07.91r., od 4.03.92r. do 1.01.95r., od 10.12.96r. do 1.01.97r.,

od 1.06.97r. do 30.04.01r.

Zgodnie z cytowanym wyżej art. 23 ust. l pkt. 2 ustawy do 365 dni, o których mowa organ zaliczył okres od 28.05.00r. ( cofnięcie daty rejestracji o 18 miesięcy ) do 30.04.01r. Oznacza to, że W. K. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 338 dni podlegał ubezpieczeniu społecznemu. Organ stwierdził zatem, iż taki wymiar dni podlegania ubezpieczeniu stanowi podstawę do odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Powyższą decyzję zaskarżył W. K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego . W uzasadnieniu stwierdził, iż po 11 latach prowadzenia działalności gospodarczej , zawieszeniu jej i całkowitej likwidacji – pozbawiony jest możliwości skorzystania z zasiłku dla bezrobotnych – co uznaje za krzywdzące. Skarżący uważa, iż przyjęcie przez ustawodawcę okresu ostatnich 18 miesięcy uniemożliwia wzięcie pod uwagę całego okresu płacenia składek na ubezpieczenie społeczne. Podkreślił, iż do zlikwidowania działalności zmusiła go wysokość składek jakie musiał płacić na ZUS. Przedstawił swoją trudną sytuację życiową i opisał płatności jakie na nim ciążą.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga nie jest zasadna .

Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1271 ) – sprawy , w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153 poz. 1269 ) - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.

Oznacza to , że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Decyzja zaś lub postanowienie stosownie do art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ) podlega uchyleniu jeżeli sąd stwierdzi :

1/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

2/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania

3/ inne naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie , gdyż zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego.

W przedmiotowej sprawie jest bezsporne i wynika z akt administracyjnych, iż skarżący przed dniem zarejestrowania się w urzędzie pracy prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie – handel hurtowy i detaliczny. Z tego tytułu podlegał ubezpieczeniu społecznemu w okresach wskazanych w zaświadczeniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektoratu S. z dnia 26 listopada 2001 r znak DI/P/179/2001 .

Zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2 d ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( t.j. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm. ) – w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji - prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 27, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy oraz

2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

d) podlegał ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej najniższe wynagrodzenie.

Z wyżej powołanego zaświadczenia ZUS Inspektoratu S. wynika i skarżący temu nie zaprzecza, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania skarżący podlegał ubezpieczeniu społecznemu przez 338 dni.

Stwierdzić zatem należy, iż w sytuacji skarżącego nie została spełniona przesłanka wynikająca z cyt. art. 23 pkt. 2 lit d - podlegania ubezpieczeniu społecznemu przez okres co najmniej 365 dni. Organ zatem nie mógł przyznać skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych .

Zarzuty skarżącego nie są zasadne. Odnoszą się one w zasadzie jedynie do kwestionowania słuszności i celowości zapisów ustawy i nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji .

Mając zatem na uwadze, iż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz. 1270 ) skargę oddalił .