Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2191/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 180 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2018 poz 508
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant referent stażysta Paulina Okrój, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2019 r. sprawy ze skargi M.F. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. oddala skargę


UZASADNIENIE

Szef Krajowej Administracji Skarbowej (Szef KAS) decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.); zwanej dalej K.p.a., art. 180 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, z późn. zm.); zwanej dalej ustawą o KAS, po rozpoznaniu odwołania M.F. od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby po upływie trzech miesięcy od dnia jej doręczenia, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że wyrokiem z dnia [...] grudnia 2017 r. Sąd Okręgowy w [...][...] Wydział Karny Odwoławczy zmienił wyrok Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. dokonując zmiany kwalifikacji prawnej przyjmując, że popełniony przez M.F. czyn wyczerpuje znamiona wskazane w art. 231 § 1 K.k. w zb. z art. 271 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. i w zw. z art. 101 § 1 K.k. w zb. z art. 102 K.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 marca 2016 r. w zw. z art. 4 § 1 K.k. i umorzył postępowanie karne w trybie art. 17 § 1 pkt 6 K.p.k. (przedawnienie karalności czynu).

W ocenie organu odwoławczego zarzucany funkcjonariuszowi czyn z art. 231 § 1 K.k. w zb. z art. 271 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k., tj. przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, polegający na przekroczeniu uprawnień i niedopełnieniu obowiązków w zakresie dokonywania odpraw celnych i prawidłowej weryfikacji zgłoszeń celnych pod kątem kompletności i autentyczności dokumentów oraz ustalenia niewłaściwej wartości celnej podczas odprawy tranzytowej oraz potwierdzenie ich w toku postępowania karnego powoduje, że funkcjonariusz traci nieposzlakowaną opinię, której wymaga ustawa o KAS.

Zaznaczył, że funkcjonariusze, aby móc wykonywać skutecznie swoje zadania muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami. Oznacza to zatem, że już samo wszczęcie przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego, dotyczącego popełnienia tzw. przestępstw urzędniczych, ściganych z oskarżenia publicznego sprawia, że traci on nie tylko zaufanie organu ale również autorytet i wiarygodność w odbiorze społecznym. Natura zarzucanych funkcjonariuszowi przestępstw stoi w sprzeczności z charakterem służby pełnionej w [...] Urzędzie Celno-Skarbowym w [...] - Oddział celny w [...] oraz specyfiką powierzonych zadań i obowiązków, uniemożliwiając tym samym dalsze utrzymywanie stosunku służbowego z funkcjonariuszem.

Podkreślił, że wizerunek służby tworzą jej funkcjonariusze, którzy składając ślubowanie, zobowiązują się wiernie służyć Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i obowiązującego porządku prawnego, rzetelnie wykonywać powierzone im zadania oraz strzec dobrego imienia służby, honoru i godności funkcjonariusza, a także przestrzegać zasad etyki zawodowej. Funkcjonariusz jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa musi sam tego prawa w najwyższym stopniu przestrzegać. Funkcjonowanie Służby Celno-Skarbowej jako formacji służącej społeczeństwu, jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy jej funkcjonariusze będą darzeni społecznym zaufaniem. Zaufaniem takim nie mogą być obdarzone osoby, których postawa i zachowanie w służbie oraz poza nią nie znajduje akceptacji społecznej. Przedstawienie zarzutów popełnienia przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego i potwierdzenie ich w postępowaniu karnym, jest niewątpliwe negatywnie postrzegane w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Jednocześnie, zważywszy, że funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa, sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom funkcjonariusza i skutkować zwolnieniem ze Służby.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Szef KAS stwierdził, że z wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. jednoznacznie wynika, że Sąd drugiej instancji przyjął, iż zarzucony wymienionemu czyn wyczerpuje znamiona art. 231 § 1 K.k. w zb. z art. 271 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k., tj. przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego, a prowadzone postępowanie karne we wskazanym zakresie umorzył wobec przedawnienia karalności czynu, co stanowi bezwzględną przeszkodę dla dalszego prowadzenia takiego postępowania. Spowodowało to zatem utratę nieposzlakowanej opinii oraz zaufania niezbędnego do wykonywania przez funkcjonariusza obowiązków służbowych.

Wyjaśnił, że dla zastosowania art. 180 ust. 1 pkt 8 ustawy o KAS nie ma znaczenia wynik postępowania karnego, a tym samym ustalenie, czy funkcjonariusz popełnił zarzucany mu czyn. Wprowadzając do ustawy o KAS tę szczególną regulację prawną przewidującą możliwość zwolnienia ze służby w przypadku zaistnienia "innej ważnej przyczyny", w szczególności, gdy wymaga tego dobro KAS lub gdy nastąpiła utrata zaufania do funkcjonariusza, ustawodawca umożliwił eliminowanie ze struktur tej formacji funkcjonariuszy, w stosunku do których pojawił się cień podejrzenia czynu nielicującego z pełnioną funkcją, powodującego ujemne skutki w postaci utraty zaufania do funkcjonariusza. Ponadto podał, że procedura dotycząca skargi na przewlekłość postępowania karnego także nie miała wpływu na treść wyroków, zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji.

Szef KAS zgodził się z organem pierwszej instancji i doszedł do przekonania, że funkcjonariusz nie gwarantuje swoją postawą należytego, zgodnego z przepisami prawa wykonywania obowiązków służbowych. Oznacza to zatem, że w należyty sposób wyważył interes społeczny i słuszny interes strony, wskazując, że w przedmiotowej sprawie przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu funkcjonariusza był interes społeczny, tzn. dobro KAS, który musi być oceniany przez pryzmat pełnionej służby. Podjął również wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, a w rozstrzygnięciu wskazał przepisy prawa materialnego, na których się oparł.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M.F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uznał ją za krzywdzącą i wniósł o jej uchylenie oraz decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 180 ust. 1 pkt 8 ustawy o KAS, poprzez niewłaściwe zastosowanie,

2. przepisów postępowania, tj. art. 80 K.p.a., poprzez nienależyte zebranie i dokonanie oceny materiału dowodowego.

Skarżący wskazał, że przepis art. 185 ust. 1 ustawy o KAS umożliwia w przypadku prawomocnego umorzenia postępowania karnego ze względu na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 6 K.p.k. złożenie wniosku o przywrócenie do służby na poprzednich warunkach. Zwrócił uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt P 2/14, w którym stwierdzono, że nie można utożsamiać decyzji procesowej o umorzeniu postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 K.p.k. z przypisaniem oskarżonemu sprawstwa czy też ustaleniem, że popełniony przez niego czyn zrealizował znamiona czynu zabronionego. Tym samym dokonana przez Sąd Okręgowy z dnia [...] grudnia 2017 r. zmiana opisu i kwalifikacji czynu nie stanowi przypisania mu sprawstwa czy też popełnienia tego czynu.

W ocenie skarżącego utrata zaufania, o której mowa w zaskarżonej decyzji wynika z faktu prowadzenia przeciwko mu postępowania, które nie zakończyło się skazaniem, bądź z błędnego przekonania organu, że zmiana kwalifikacji w wyroku przesądza o jego winie.

Zaznaczył, że przypadek utraty zaufania do funkcjonariusza musi mieć oparcie w przesłankach natury obiektywnej i nie może wynikać z samowoli, czy też wyłącznie z subiektywnych uprzedzeń organu. Powodem utraty do funkcjonariusza zaufania koniecznego do wykonywania służby, ze względu na rodzaj wykonywanej przez niego pracy, może być zawinione naruszenie obowiązków istotnych z uwagi na określone właściwości omówionej służby. Przesłanka "utraty zaufania" musi być skonkretyzowana w każdej indywidualnej sprawie dotyczącej funkcjonariusza, przez ustalenie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę danej sprawy, należycie udowodnionych, przy czynnym udziale samego zainteresowanego oraz wykazanych w uzasadnieniu ostatecznej decyzji o zwolnieniu.

Podkreślił, że utrata zaufania wobec niego jako funkcjonariusza nastąpiła w dniu przywrócenia do służby. Nie dano mu nawet możliwości wykazania się w pracy, oceniając go przez pryzmat zarzutów, które nie zostały potwierdzone prawomocnym wyrokiem skazującym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji Szefa KAS z dnia [...] października 2018 r. o zwolnieniu M.F. ze służby stanowił art. 180 ust. 1 pkt 8 ustawy o KAS, zgodnie z którym funkcjonariusza celnego można zwolnić ze służby, w przypadku zaistnienia innej, niż określone w pkt 1-7, ważnej przyczyny, jeżeli dalsze pozostawanie w służbie nie gwarantuje należytego wykonywania obowiązków służbowych, w szczególności gdy wymaga tego dobro KAS lub gdy nastąpiła utrata zaufania niezbędnego do wykonywania obowiązków służbowych. Zwolnienie funkcjonariusza ze służby może nastąpić w tym przypadku po zasięgnięciu opinii związku zawodowego funkcjonariuszy.

Niewątpliwie rozstrzygnięcie wydane na tej podstawie ma charakter uznaniowy, którego granice wyznaczają z jednej strony materialne przesłanki zwolnienia zawarte w powołanym wyżej przepisie prawa, z drugiej zaś reguły postępowania administracyjnego zobowiązujące do: przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 K.p.a.), a więc do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 K.p.a.), a także wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) oraz uzasadnienia rozstrzygnięcia stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a.

Dla zastosowania art. 180 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy niezbędne jest ponadto wykazanie, że rozwiązania z funkcjonariuszem stosunku służbowego wymaga dobro służby. Pojęcie to nie zostało zdefiniowane w ustawie. Zgodnie z powszechnie przyjętym w doktrynie poglądem użycie w tekście pojęcia niedookreślonego zobowiązuje organ do jego doprecyzowania. Organ obowiązany jest zatem używać uznanych reguł i metod wykładni prawa oraz uwzględniać wszelkiego rodzaju okoliczności faktyczne i normatywne, które są prawnie doniosłe.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji zasadnie uznały, że zwolnienie skarżącego ze służby mieści się w pojęciu "dobra służby", które należy rozumieć z uwzględnieniem zadań nałożonych na Służbę Celno-Skarbową, jej specyfiki oraz obowiązków funkcjonariusza.

Bezsporne jest, że wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2016 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy [...] w [...] [...]Wydział Karny w sprawie prowadzonej przeciwko M.F. i innym uznał go za winnego zarzuconego w akcie oskarżenia czynu z art. 271 § 3 i 1 K.k. w zb. z art. 231 § 2 K.k. w zb. z art. 18 § 3 K.k. w zw. z art. 291 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. w brzmieniu przepisów obowiązujących przed dniem 1 lipca 2015 r. Na skutek wniesionej apelacji Sąd Okręgowy w [...][...] Wydział Karny – Odwoławczy wyrokiem z dnia [...] grudnia 2017 r., sygn. akt [...] zmienił kwalifikację prawną czynu eliminując przepis art. 18 § 3 K.k. w zb. z art. 291 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. i przyjął, że czyn wyczerpuje znamiona art. 231 § 1 K.k. w zb. z art. 271 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k., tj. przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego, polegającego na przekroczeniu swoich uprawnień i niedopełnieniu obowiązków w zakresie dokonywania odpraw celnych i prawidłowej weryfikacji zgłoszeń celnych pod kątem kompletności i autentyczności dokumentów oraz ustalenia niewłaściwej wartości celnej podczas odprawy tranzytowej i postępowanie karne umorzył na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 K.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt 3 K.k. w zw. z art. 102k. w brzmieniu przepisów obowiązujących do dnia 1 marca 2016 r., tj. wobec przedawnienia karalności czynu. Z zebranych materiałów wynika zatem bezspornie, że Sąd drugiej instancji przyjął w wyroku z dnia [...] grudnia 2017 r., iż zarzucany skarżącemu czyn wyczerpuje znamiona art.231 § 1 K.k. w zb. z art. 271 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k., tj. przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego, a prowadzone postępowanie karne we wskazanym zakresie umorzył wobec przedawnienia karalności czynu, co stanowi bezwzględną przeszkodę dla dalszego prowadzenia tego postępowania.

Biorąc powyższe pod uwagę nie sposób uznać, by skarżący, któremu postawiono zarzut popełnienia umyślnego przestępstwa ściganego z urzędu, dawał rękojmię prawidłowego i rzetelnego wypełniania obowiązków służbowych nałożonych na Służbę Celno-Skarbową, skoro sam prawa nie przestrzegał. Zachowanie takie stanowi sprzeniewierzenie się ślubowaniu, jakie funkcjonariusz składa przed przyjęciem do służby zobowiązując się m.in. wiernie służyć RP, przestrzegać zasad Konstytucji RP i obowiązującego porządku prawnego, strzec dobrego imienia służby, honoru i godności, a także przestrzegać zasad etyki zawodowej.

Należy podzielić pogląd Szefa KAS, że nałożenie na funkcjonariusza szczególnych obowiązków uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z jej działalnością zaufanie społeczne, które swoim postępowaniem M.F. podważył. Pozostawanie pod zarzutem popełnienia tego rodzaju czynu jest negatywnie postrzegane w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, które obejmuje nie tylko należyte wykonywanie obowiązków, ale także sposób zachowania się, czy też postępowania oraz rodzaj utrzymywanych przez funkcjonariusza kontaktów osobistych poza służbą, który może wpłynąć na postrzeganie tej formacji przez obywateli. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu wskazujące, że już sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom funkcjonariusza i skutkować zwolnieniem go ze służby.

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie organy w sposób wyczerpujący zebrały i oceniły materiał dowodowy, a także wykazały konieczność niezwłocznego rozwiązania stosunku służbowego.

Interes społeczny, pojmowany jako troska o dobro wspólne, wymaga zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych na Służbę Celno-Skarbową w przepisie art. 1 ust. 1 ustawy o KAS. Niewątpliwie zatem słuszny interes skarżącego, jako funkcjonariusza, musiał być w tej sprawie oceniany przez pryzmat wykonywanej przez niego służby.

Organ zasadnie uznał, że M.F. nie spełnia wymogu posiadania nieposzlakowanej opinii. Pozostawanie w służbie funkcjonariusza, który nie legitymuje się powyższym przymiotem narusza interes służby (dobro służby), które należy odczytywać łącznie z art. 151 ust. 1 pkt 5 ustawy o KAS, stawiającym warunek, aby służbę w Służbie Celno-Skarbowej pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Muszą się one znajdować poza wszelkimi podejrzeniami o to, że miałyby łamać prawo. Taka sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku służby w odbiorze społecznym co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Podkreślić należy, że "poszlaka" w języku polskim oznacza podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia prywatnego, jak i zawodowego. Zatem utratą przymiotu "nieposzlakowanej opinii" jest nie tylko karalność danej osoby. Może ją bowiem spowodować także – w konkretnych okolicznościach – znalezienie się tej osoby w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Samo objęcie funkcjonariusza aktem oskarżenia dotyczącym popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu oraz charakter takiego czynu, może zatem uzasadniać stanowisko organu o utracie przez funkcjonariusza powyżej wskazanego przymiotu. To z kolei – do czasu ostatecznego oczyszczenia funkcjonariusza ze stawianych zarzutów – dyskwalifikuje go jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Służbie Celnej musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem wspomniane ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć on także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Funkcjonariuszom tej służby przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednak nie ma ona charakteru bezwzględnego.

Skoro zatem zaistniały, wynikające z art. 180 ust. 1 pkt 8 ustawy o KAS, przesłanki zwolnienia skarżącego ze służby, a organy wykazały, że interes służby, który w rozpoznawanej sprawie jest tożsamy z interesem społecznym, przemawia za koniecznością niezwłocznego rozwiązania stosunku służbowego, to zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa.

Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji słusznie zwrócił uwagę, że przyczyną zwolnienia skarżącego ze służby nie było uznanie go winnym popełnienia zarzucanego mu czynu lecz prowadzone wobec niego postępowanie karne, utrata nieposzlakowanej opinii i zaufania niezbędnego do wykonywania obowiązków służbowych. Organy administracji nie są uprawnione do orzekania o winie czy niewinności, w tym zakresie rozstrzyga wyłącznie sąd karny. Nie mogą one zatem ustalać prawdopodobieństwa skazania funkcjonariusza za zarzucany mu czyn ani oceniać wartości zgromadzonego materiału dowodowego, w tym odnosić się do winy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2010 r. , sygn. akt II SA/Wa 1142/10, publikowane).

W ocenie Sądu prawidłowo Szef KAS wskazał, że dla zastosowania art. 180 ust. 1 pkt 8 ustawy o KAS nie ma znaczenia wynik postępowania karnego, a tym samym ustalenie, czy funkcjonariusz popełnił zarzucany mu czyn. Należy podkreślić, że wprowadzając do ustawy tę szczególną regulację prawną przewidującą możliwość zwolnienia ze służby w przypadku zaistnienia "innej ważnej przyczyny"., w szczególności gdy wymaga tego dobro KAS lub gdy nastąpiła utrata zaufania do funkcjonariusza, ustawodawca umożliwił eliminowanie ze struktur tej formacji funkcjonariuszy, w stosunku do których pojawił się choćby cień podejrzenia czynu nielicującego z pełniona funkcją, powodującego ujemne skutki w postaci utraty zaufania do funkcjonariusza.

Należy podkreślić, że umorzenie postępowania karnego wobec skarżącego na podstawie art. 174 § 1 pkt 6 K.p.a., z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie, nie oznacza, że zarzucany mu czyn nie został popełniony. Świadczy o tym treść wyroku Sądu Okręgowego w [...][...]Wydział Karny Odwoławczy z dnia [...] grudnia 2017 r., sygn. akt [...], w którym stwierdzono, że czyn skarżącego wyczerpuje znamiona art. 231 § 1 K.k. w zb. z art. 271 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. Jednocześnie trzeba zwrócić uwagę na orzecznictwo Sądu Najwyższego, który w postanowieniu z dnia 2 lipca 2002 r., sygn. akt IV KKN 264/99, Lex nr 54407wyraził pogląd, iż "postępowanie należy umorzyć w sytuacji, gdy nastąpiło przedawnienie karalności, ale tylko wtedy, gdy nie ma od razu podstaw do uniewinnienia oskarżonego z braku czynu lub braku znamion czynu jako wykroczenia albo braku winy. Umorzenie z racji przedawnienia wchodzi też zawsze w rachubę, gdyby kwestia istnienia czynu, jego znamion i odpowiedzialności wymagały dalszego dowodzenia, gdyż postępowaniu w tej materii stoi już na przeszkodzie przedawnienie karalności".

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 80 K.p.a., należy stwierdzić, że nie zasługuje on na uwzględnienie.

Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że zarówno Szef KAS, jak i Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] podjęli wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organy w sposób wyczerpujący zebrały, rozpatrzyły i oceniły istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy oraz wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy. Organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Podejmując decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w należyty sposób wyważyły interes społeczny i słuszny interes strony (art. 7 K.p.a.), prawidłowo wskazując na interes społeczny, który pojmowany jako troska o dobro wspólne, wymaga zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych na Służbę Celno-Skarbową w przepisie art. 1 ustawy o KAS. Prawidłowo wskazano, że słuszny interes skarżącego, jako funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej, musiał być w tej sprawie oceniany przez pryzmat wykonywanej przez niego służby. Biorąc pod uwagę zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, słuszny interes skarżącego niewątpliwie przemawia za pozostawieniem funkcjonariusza w służbie, co jednak stoi w sprzeczności z interesem społecznym, a zatem również interesem KAS i stanowi przeszkodę do uwzględnienia słusznego interesu funkcjonariusza przejawiającego się w pozostawieniu go w służbie. Stosunek służbowy funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej powstaje w drodze mianowania, na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Istotą służby jest dyspozycyjność funkcjonariuszy i dlatego temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjno-prawnego, a zatem takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza.

Wydanie rozstrzygnięcia o zwolnieniu ze służby nastąpiło po zasięgnięciu opinii związków zawodowych funkcjonariuszy, tj. z zachowaniem warunku przewidzianego w art. 180 ust. 1 pkt 8 ustawy o KAS. Podkreślić należy, że opinia związku zawodowego niezależnie od jej treści (pozytywnej czy negatywnej) nie wiąże organu. Oznacza to, że powyższy przepis obliguje organ do zasięgnięcia opinii organizacji zakładowej związku zawodowego w przedmiocie zwolnienia ze służby na omawianej podstawie, jednak nie uzależnia zwolnienia funkcjonariusza w tym trybie od wydania opinii przez organ związkowy.

Reasumując, kontrola zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem, nie daje Sądowi podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organ przy jej wydaniu prawa materialnego i procesowego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.