Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 142/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 3 ust.2
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Tomasz Smoleń / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2014r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwocie 12.773 złotych z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Toyota Hilux - oddala skargę-


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] października 2013 r., Nr [...] określającą S.D. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą PPHU P. S. D. ( dalej Skarżącemu) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Toyota Hilux o numerze nadwozia: [...], roku produkcji 2008, w wysokości 12.773,00 zł.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.), art. 2 pkt 11, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 75 ust. 1 i ust. 3, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3, art. 81 ust 1 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm. ) oraz § 2 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.).

Organy zgodnie ustaliły, że w dniu 27 grudnia 2007 r. Skarżący dokonał na terytorium Niemiec zakupu samochodu marki Toyota Hilux o numerze nadwozia: [...], za kwotę 26.872,69 Euro, a następnie przemieścił go do Polski. W dniu 2 kwietnia 2008 r. pojazd został poddany pierwszym badaniom technicznym, w dniu 3 kwietnia 2008 r. Skarżący uiścił podatek od towarów i usług, w dniu 11 kwietnia 2008 r. złożył wniosek o rejestrację pojazdu w Starostwie Powiatowym. Nie złożył natomiast deklaracji AKC-U dotyczącej nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu, jak również nie zapłacił podatku akcyzowego.

Na podstawie zebranych w sprawie dokumentów tj.: Karty Informacyjnej Pojazdu, zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym, decyzji rejestracyjnej pojazdu, faktury VAT, niemieckiego dowodu rejestracyjnego, a także na podstawie danych uzyskanych z portali internetowych, organ I instancji ustalił, że przedmiotowy samochód jest pojazdem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób i został nabyty wewnątrzwspólnotowo w dniu 2 kwietnia 2008 r. tj. w dniu pierwszej, udokumentowanej czynności na terytorium kraju – badania technicznego pojazdu.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, Skarżący w ustawowo przewidzianym do tego terminie złożył odwołanie, w którym zarzucił naruszenie:

- art. 59 § 1 pkt 9 i art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, przez wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego pomimo przedawnienia zobowiązania,

- art. 80 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym przez przyjęcie pozaustawowej przesłanki powstania obowiązku podatkowego -"najpóźniejszego dnia, w którym pojazd mógł zostać przemieszczony z terytorium państwa członkowskiego do Polski"- 2 kwietnia 2008 r. ( dzień przeprowadzenia badań technicznych pojazdu),

- art. 120 w zw. z art. 121 oraz art. 122, 187 § 1 i § 3 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, przez brak zebrania kompletnego materiału dowodowego, wnikliwej i dokładnej analizy materiału dowodowego, w szczególności dotyczącej cech pojazdu, świadczących o jego przeznaczeniu: nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin pojazdu i niezwrócenie się do T. o wskazanie cech pojazdu.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że nabył pojazd wewnątrzwspólnotowo w dniu 27 grudnia 2007 r., w którym to dniu mógł, ewentualnie, powstać obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym. W związku z powyższym w dniu 1 stycznia 2008 r. rozpoczął biec 5 letni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, który zakończył się w dniu 31 grudnia 2012 r., w związku z powyższym decyzja z dnia 15 października 2013 r. została wydana po upływie terminu przedawnienia.

Dyrektor Izby Celnej, wspomnianą na wstępie decyzją, nie podzielił zgłoszonych zarzutów i utrzymał decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Rzeszowie w mocy.

Zgodził się z dokonaną przez organ I instancji klasyfikacją pojazdu jako przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób co wynikało z dokumentów pojazdu jak również ogólnie dostępnych informacji internetowych. Wskazano w nich, że samochód przeznaczony jest do komfortowego przewożenia 5 osób, posiada siedzenia, do których zamontowane są pasy bezpieczeństwa, najsłabsza wersja tego modelu wyposażona jest: w poduszkę powietrzną kierowcy i pasażera, immobiliser, system ABS, zderzak przedni w kolorze nadwozia, podgrzewane lusterka, wspomaganie kierownicy, tapicerkę materiałową, 4 głośniki. Samochody z silnikiem 3.0, jak w niniejszej sprawie, mają dodatkowo wbudowane radio z CD, centralny zamek, immobiliser, regulowaną wysokość siedzenia kierowcy, eklektycznie opuszczane przednie okna, podgrzewane i elektrycznie ustawiane lusterka, światła przeciwmgielne, ESP, 2 poduszki powietrzne.

Ponadto rozbudowanie kabiny pasażerskiej, w wersji Double Cab – tak jak w niniejszej sprawie, kosztem powierzchni przeznaczonej do przewozu towarów, świadczy o tym, że głównym przeznaczeniem jest, przewóz osób.

Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na następujące wyroki; WSA w Poznaniu z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Po 937/12; WSA w Rzeszowie z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 62/13; WSA w Rzeszowie z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 72/13; WSA w Rzeszowie z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 97/13; WSA w Rzeszowie z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 344/13), a także Wiążącą Informację Taryfową PL-WIT-2007-00520, dotyczącą klasyfikacji taryfowej samochodu marki Toyota Hilux (Double Cab), zgodnie z którą pojazd typu pickup marki Toyota Hilux (podwójna kabina), należy klasyfikować do pozycji 8703, czyli do samochodów osobowych.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia, organ odwoławczy nie zgodził się ze Skarżącym, że nabycie wewnątrzwspólnotowe miało miejsce w dniu 27 grudnia 2007 r. tj. w dniu zawarcia umowy sprzedaży. Skarżący nie przedstawił na to żadnych dowodów, a zebrane w sprawie dokumenty sprzeciwiały się przyjęciu tej daty.

Z akt sprawy – niemieckiego dowodu rejestracyjnego - wynikało, że po raz pierwszy pojazd został zarejestrowany na terenie Niemiec przez S. D. w dniu 14 marca 2008r. W tym samym dniu, został wyrejestrowany. W dniu 28 marca 2008 r. przetłumaczono obcojęzyczne dokumenty pojazdu, w dniu 2 kwietnia 2008 r. przeprowadzono badania techniczne pojazdu, w dniu 3 kwietnia 2008 r. uiszczono podatek VAT, a w dniu 11 kwietnia 2008r. złożono wniosek o rejestrację pojazdu w Starostwie Powiatowym w Dębicy. Na podstawie tych dokumentów organ odwoławczy ustalił datę nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu na dzień 2 kwietnia 2008 r., przypadającą na pierwszy dzień, w którym z całą pewnością można było stwierdzić, że samochód znajdował się w kraju.

Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę, że nawet jeśliby przyjąć 27 grudnia 2007r. jako datę nabycia wewnątrzwspólnotowego, to zgodnie z art. 81 ustawy o podatku akcyzowym, termin płatności podatku upłyną dopiero w roku 2008. Tym samym bieg terminu przedawnienia w rozpatrywanej sprawie rozpoczął się w dniu 1 stycznia 2009r. i zakończył w dniu 31 grudnia 2013r., w związku z powyższym wiązany z tą datą zarzut przedawnienia i tak okazałby się bezskuteczny.

Odnosząc się z kolei do zarzutu niezakomunikowania stronie faktów notoryjnych, organ zwrócił uwagę, że obowiązek ten istnieje tylko co do faktów znanych organowi z urzędu, czyli takich, o których organ dowiedział się z racji sprawowania urzędu, takimi nie są natomiast ogólnie dostępne informacje internetowe.

Nie stanowiło również uchybienia, w ocenie organu odwoławczego, nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin w sytuacji, gdy pojazd znajdował się poza granicami kraju ( w trakcie postępowania został sprzedany), a niezbędne do jego klasyfikacji cechy, zostały stwierdzone na podstawie wskazanych dokumentów, a także informacji internetowych, co sprzyjało zasadzie szybkości postępowania i ekonomiki procesowej.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem organów, S. D. złożył do tutejszego Sądu skargę zarzucając, podobnie jak w odwołaniu naruszenie:

-art. 59 § 1 pkt 9 i art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej,

- art. 80 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym,

- naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 120 w zw. z art. 121 oraz art. 122, art. 187 § 1 i § 3 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej,

- art. 200 § 1 i art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu na etapie odwoławczym i praktyczne uniemożliwienie złożenia wniosków dowodowych.

W uzasadnieniu podniósł argumenty tożsame z tymi, które podnoszone były przed organami podatkowymi. Uzasadniając natomiast zarzut braku zapewnienia stronie prawa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego podniósł, że wyznaczony w tym celu termin miał znaczenie wyłącznie teoretyczne, ponieważ organ nie czekał na odpowiedź skarżącego. Postanowienie o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym z dnia 27 listopada 2013 r. zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 5 grudnia 2013 r., zatem termin do zapoznania się upływał w dniu 12 grudnia 2013 r. W tym też dniu pełnomocnik Skarżącego wysłał odpowiedź. Przesyłka została doręczona do organu w dniu 17 grudnia 2013 r. W związku z powyższym organ wydając decyzję w dniu 16 grudnia 2013 r. nie ustosunkował się do powyższego pisma.

Odnosząc się do daty nabycia wewnątrzwspólnotowego, wskazał, że fakt, iż w dniu 14 marca 2008 r. samochód został zarejestrowany, a następnie wyrejestrowany na terenie Niemiec, nie wykluczał dokonania nabycia wewnątrzwspólnotowego w dniu 27 grudnia 2007 r. Jak podnosi procedury związane z rejestracją pojazdu w Niemczech mogły zostać dokonane już po nabyciu, a sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem byłoby pozostawianie nowego samochodu na kilka miesięcy poza granicami Polski bez nadzoru, albo płacenie należności związanych z koniecznością jego przechowywania w sytuacji, gdy miał możliwość jego przetransportowania na bardzo atrakcyjnych warunkach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia prawa strony do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego wskazał, że postanowienie o wyznaczeniu stronie siedmiodniowego terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym zostało przesłane do strony w dniu 5 grudnia 2013 r., a decyzja została wydana w dniu 16 grudnia 2013 r., zatem organ przewidział stosowny termin, w którym strona mogła się skutecznie wypowiedzieć co do zebranego materiału dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W sprawie nie miało miejsca naruszenie prawa skutkujące uchyleniem decyzji.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego przed wydaniem decyzji organu odwoławczego. Należy wskazać, że w przypadku decyzji deklaratoryjnych, a takimi są decyzje w przedmiocie podatku akcyzowego, wydanie decyzji przez organ I instancji nie przerywa biegu terminu przedawnienia, a organ odwoławczy orzekając w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym również powinien przestrzegać tego terminu.

Jeżeli zobowiązanie podatkowe wygasło przed datą wydania decyzji organu drugiej instancji, decyzja nieuwzględniająca terminu przedawnienia podlega uchyleniu, jako naruszająca prawo materialne. Organowi drugiej instancji nie wolno wypowiadać się na temat wysokości zobowiązania, które już nie istnieje ( Uchwała Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2003 r., sygn. akt FPS 8/2003, LexPolonica nr 364011 ).

W przypadku decyzji deklaratoryjnych zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa, a wygasa na skutek upływu określonego czasu ( art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.- dalej w skrócie Ordynacja podatkowa ). Doręczenie jakiejkolwiek decyzji nie ma tu znaczenia.

Inaczej w przypadku decyzji ustalających- kształtujących zobowiązanie podatkowe. W ich przypadku wydanie decyzji ma charakter konstytutywny, a istotny jest moment jej doręczenia ( art. 68 Ordynacji podatkowej). Zobowiązanie podatkowe nie powstaje jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie określonego czasu od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy–przedawnienie prawa do wydania decyzji.

Skarżący podnosząc zarzut przedawnienia w sprawie podatku akcyzowego, prawidłowo powołał się na art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, nieprawidłowo jednak uzależniając upływ terminu od daty nabycia wewnątrzwspólnotowego – powstania obowiązku podatkowego- istotnej z punktu widzenia prawa do wydania decyzji ustalającej – art. 68 Ordynacji podatkowej.

Tymczasem zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Zgodnie z art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym ( Dz.U.Nr 29, poz. 257 ze zm.) – dalej w skrócie: u.p.a., podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych niezarejestrowanych na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, są obowiązane po przywozie na terytorium kraju złożyć deklarację uproszczoną do właściwego naczelnika urzędu celnego w terminie 5 dni, licząc od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego; dokonać zapłaty akcyzy nie później niż z chwilą rejestracji tego pojazdu w kraju.

W świetle powyższego, dla ustalenia przedawnienia zobowiązania w podatku akcyzowym, z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego, znaczenie będzie miało ustalenie daty rejestracji pojazdu, a nie daty jego nabycia wewnątrzwspólnotowego.

Z akt sprawy wynika, że Skarżący dokonał rejestracji pojazdu w dniu 2 kwietnia 2008 r., w tym też dniu upływał, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami termin zapłaty podatku akcyzowego z tego tytułu. Rację ma zatem organ, że bieg 5-letniego terminu przedawnienia rozpoczął się w dniu 1 stycznia 2009 r. i zakończył w dniu 31 grudnia 2013 r., a decyzja organu I instancji, określająca wysokość zobowiązania podatkowego z dnia 15 października 2013 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego z dnia 16 grudnia 2013 r. zostały wydane przed upływem tego terminu.

W dalszej kolejności rozpatrzenia wymagają zarzuty dotyczące prawidłowości przeprowadzonego postępowania. Uwzględnienie bowiem zarzutów naruszenia przepisów postępowania czyniłoby przedwczesną analizę prawa materialnego.

I tak, odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenie dowodu z opinii oględzin pojazdu zgodzić należy się z twierdzeniem, że w przypadku gdy klasyfikacja danego pojazdu zależy od stwierdzenia jego cech zewnętrznych, najwłaściwszym dowodem byłby dowód z jego oględzin. Jednak przepisy postępowania podatkowego nie wskazują tego dowodu jako głównego ani jako jedynego, wymagają od organów dopuszczenia jako dowodu wszystkiego co może przyczynić się do załatwienia sprawy ( art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej).

W niniejszej sprawie organ I instancji w miejsce przeprowadzenia dowodu z oględzin pojazdu dopuścił dowód z dokumentów rejestracyjnych pojazdów, a także zapisów ze stron internetowych.

Skarżący, poza podniesionym zarzutem nieprzeprowadzenia dowodu z oględzin, na żadnym etapie postępowania, nie kwestionował ustaleń dotyczących wyposażenia, wyglądu, czy też budowy pojazdu. Pomimo skierowanego do niego wezwania o przedstawienie pojazdu, celem dokonania oględzin nie udostępnił go. Jego pracownik w odpowiedzi na wezwanie zwrócił się o przesunięcie terminu z powodu nieobecności Skarżącego w dniach 29 lipca 2013 r. do 6 sierpnia 2013 r. W odpowiedzi na ponowione, zgodnie z żądaniem wezwanie, organ otrzymał informację, że w dniu 30 lipca 2013 r. samochód został sprzedany.

Choć rację ma Skarżący, że nie było prawnych przeszkód do sprzedaży samochodu, to jednak nie można uciec od wniosku, że Skarżący swoim zachowaniem utrudnił przeprowadzenie dowodu, którego się domagał. W świetle takich okoliczności, oraz wobec tego, że Skarżący nie powoływał się na żadne szczególne cechy pojazdu, których stwierdzenie konieczne byłoby w trakcie przeprowadzonych oględzin, i które wywołałyby wątpliwość co do jego osobowego przeznaczenia, kierowany przez niego wniosek należało ocenić jako próbę podważenia prawidłowych ustaleń organu oraz nieuzasadnionego przedłużania postępowania.

Dokonane przez organ ustalenia czyniły także bezzasadnym wniosek o zwrócenie się do T. Limited sp. z o.o., na okoliczność uzyskania danych dotyczących wyposażenia pojazdu, w tym ilości siedzeń, wyposażenia siedzeń w pasy bezpieczeństwa, rodzaju karoserii, jej przeszklenia, a także sposobu otwierania drzwi. Należy zgodzić się z organem, że ewentualnie uzyskane tą drogą informacje nosiłyby ten sam stopień ogólności co informacje internetowe.

Bezzasadny, w ocenie Sądu, okazał się również zarzut niezapewnienia Skarżącemu prawa do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego.

Zgodnie z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej: przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Istotne jest zatem, że strona ma siedem dni na zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenie się co do niego w tym terminie. Nie jest uzasadnione żądanie przez stronę wyznaczenia dodatkowego terminu na ewentualne wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Powołany przepis nie daje stronie takiej podstawy, jak również nie daje podstawy organowi podatkowemu do wydłużania tego terminu. Z formalnego punktu widzenia, jeżeli strona w terminie 7 dni nie wypowie się w sprawie zebranego materiału dowodowego, organ podatkowy już następnego dnia po upływie tego terminu może wydać decyzję. Dopiero w przypadku zgłoszenia w wyznaczonym terminie dowodów, organ podatkowy wypowie się co do tych dowodów i ewentualnie je przeprowadzi. Organ powinien jednak uwzględnić fakt, że strona może skorzystać z przysługującego jej uprawnienia w ustawowym terminie i swoją wypowiedź w sprawie zebranego materiału dowodowego przesłać pocztą ostatniego dnia terminu, co spowoduje, że wypowiedź ta dotrze do organu po upływie terminu 7 dni.

( elektroniczna wersja komentarza do Ordynacji podatkowej. Komentarz

Gruszczyński Bogusław, Niezgódka-Medek Małgorzata, Hauser Roman, Kabat Andrzej, Babiarz Stefan, Dauter Bogusław Autor komentarza do dz. IV roz. 11 art. 200: Dauter Bogusław).

Jak wynika z akt sprawy organ odwoławczy pismem z dnia 27 listopada 2013 r. wyznaczył stronie termin do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Pismo zostało odebrane w dniu 5 grudnia 2013 r. W dniu 12 grudnia 2013 r. Skarżący nadał w placówce pocztowej pismo stanowiące odpowiedź na zebrany materiał dowodowy, które organ otrzymał w dniu 17 grudnia 2013 r.

Zatem od dnia 27 listopada 2013 r. do dnia wydania decyzji - 16 grudnia 2013 r.- upłynęło prawie trzy tygodnie. W świetle powyższego nie można zgodzić się z twierdzeniem, że nie zapewniono stronie prawa do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Odnosząc się natomiast do treści tego pisma, stwierdzić należy, że nie miało ono wpływu na prawidłowość decyzji. Skarżący, podobnie jak w odwołaniu podniósł w nim zarzut przedawnienia oraz bezprawnego dokonania ustaleń w oparciu o informacje internetowe.

Przechodząc do oceny klasyfikacji pojazdu Sąd stwierdza, że i ta przebiegała w sposób prawidłowy.

Sąd nie ma wątpliwości, że poddany kontroli pojazd, to samochód przeznaczony zasadniczo do przewozu osób.

Prawidłowo należy ocenić sięgnięcie przy jego klasyfikacji do u.p.a., Norm Scalonych, do których odsyła art. 3 ust. 2 u.p.a., wyjaśnień do Taryfy Celnej zamieszczonych w załączniku do Obwieszczenia Ministra Finansów z 1 czerwca 2006r. (M.P. nr 86, poz. 880), a odebranie mocy dowodowej zapisom w dowodzie rejestracyjnym pojazdu w zakresie klasyfikacji samochodu jako towarowego.

Dla uporządkowania tych kwestii wskazać należy, że zapisy w dokumentach rejestracyjnych będą miały znaczenie tylko w kwestii ustalenia, czy samochód podlegał wcześniej rejestracji na terenie kraju, czy też nie, a także w zakresie stwierdzonych parametrów i rodzaju nadwozia.

Ustawa o podatku akcyzowym posługuje się własną definicją "samochodu osobowego", zamieszczoną w poz. 59 załącznika nr 1 do u.p.a., zgodnie z którą samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją CN 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi.

Szczegółowe zasady klasyfikacji towarów do kodów CN zostały określone w przepisach celnych. Nomenklatura Scalona stanowi bowiem jedną z dwóch części Wspólnej Taryfy Celnej. Nomenklatura Scalona (CN) oparta jest na Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów (HS), który powstał na mocy Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzonej w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. (Dz. U. z 1997 r. nr 11, poz. 62). Pomocniczo znajdą zastosowanie wyjaśnienia zawarte w notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów zamieszczonych w obwieszczeniu Ministra Finansów z 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (M.P nr 86, poz. 880). Klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych sporną pozycją 8703, przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób, odbywa się w oparciu o następujące cechy :

obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych punktów kotwiących lub składanych;

obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli;

obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu;

brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana zarówno do przewozu osób jak i towarów;

wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).

Z kolei samochody objęte pozycją CN 8704 to w szczególności :

-zwykłe ciężarówki i furgony (płaskie, pokryte impregnowanym brezentem, o nadwoziu zamkniętym itd.)

ciężarówki i furgony dostawcze wszelkiego rodzaju,

ciężarówki wyposażone w urządzenia do automatycznego wyładunku (wywrotki itp.)

cysterny (wyposażone w pompy i bez pomp)

ciężarówki - chłodnie i izotermiczne

ciężarówki o dwóch lub więcej platformach ładunkowych do przewozu kwasu w gąsiorach, butli z butanem itp.

ciężarówki przystosowane do dużych obciążeń z ramą kutą, z pochylniami ładunkowymi do przewozu czołgów, urządzeń podnoszących albo koparek, transformatorów elektrycznych itp.

ciężarówki specjalnie skonstruowane do przewozu świeżego cementu, inne niż betoniarki transportowe objęte pozycją 8705

śmieciarki nawet wyposażone w urządzenia do załadunku, zgniatania itp.

Ponadto jako cechy właściwe pojazdom tej kategorii wymieniono:

siedzenia-ławki bez wyposażenia zabezpieczającego (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów do zamocowania pasów bezpieczeństwa i potrzebnego do tego wyposażenia) ani bez wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów w części tylnej znajdującej się za siedzeniem kierowcy i przednimi siedzeniami pasażerów. Siedzenia te są zwykle składane tak, aby możliwe było pełne wykorzystanie tylnej części pojazdu (vany) lub naczepy (pojazdy typu pickup) do transportu towarów.

oddzielna kabina dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielna otwarta naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą (pojazdy typu pickup);

brak okien na bokach pojazdu; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi bez okien na bokach pojazdu lub z tyłu, przeznaczonych do załadunku i rozładunku towarów (vany);

zamontowany na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu a częścią tylną;

e) brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).

W wyjaśnieniach do Taryfy celnej wskazano, że w pozycji 8703 określenie samochody osobowo-towarowe oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób jak i towarów. Decydujące znaczenie dla zakwalifikowania pojazdów wielozadaniowych do tej pozycji mają cechy pojazdu, które mają wskazywać na to, że są to pojazdy przeznaczone raczej do przewozu osób niż do transportu towarów. Ponadto zgodnie ze zmianą do Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej z dnia 31 marca 2007r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 74/01, pozycja CN 8703 obejmuje pojazdy wielofunkcyjne, takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary ( typu pickup). Ten typ pojazdu posiada zazwyczaj więcej niż jeden rząd siedzeń i tworzą go dwie oddzielne przestrzenie, mianowicie zamknięta kabina do przewozu osób i otwarta lub zakryta powierzchnia do transportu towarów. Takie pojazdy mają być zakwalifikowane do pozycji 8704, jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów jest większa niż 50 % długości rozstawu osi pojazdu lub jeżeli posiadają więcej niż dwie osie.

Różnica pomiędzy przeznaczeniem samochodów przypisanych do pozycji CN 8703, a przeznaczeniem samochodów przypisanych do pozycji 8704 polega na tym, że pojazdy samochodowe z pozycji CN 8703 zasadniczo służą do przewozu osób, co nie wyklucza ich funkcji towarowej, podczas gdy samochody klasyfikowane do pozycji 8704, to samochody przeznaczone wyłącznie do transportu towarów.

Sąd nie ma wątpliwości, że Toyota Hilux przeznaczona jest zasadniczo do przewozu osób z dodatkową funkcją towarową.

Jest przeznaczona do przewożenia 5 osób, siedzenia wyposażone są w pasy bezpieczeństwa, posiada nadwozie typu pickup z podwójną kabiną, z dodatkową funkcją przewożenia towarów. ( niemiecki dowód rejestracyjny, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu). Ponadto na podstawie informacji internetowych organ ustalił, że najsłabsza wersja tego modelu standardowo wyposażona jest w poduszkę powietrzną kierowcy i pasażera, immobiliser, system ABS, zderzak przedni w kolorze nadwozia, podgrzewane lusterka, wspomaganie kierownicy, tapicerkę materiałową, 4 głośniki. Natomiast Toyota Hilux z silnikiem 3,0 - takim jak w niniejszym przypadku, występuje w połączeniu z najbogatszą wersją wyposażenia: wbudowane radio z CD, wspomaganie kierownicy, ustawianie kierownicy, centralny zamek, immobiliser, regulowana wysokość siedzenia kierowcy, elektrycznie opuszczane przednie okna, podgrzewane i elektrycznie ustawiane lusterka, światła przeciwmgielne, ABS, ESP, 2 poduszki powietrzne).

W ocenie Sądu wyżej opisane cechy pojazdu, nawet przypisywane wersji podstawowej, wskazują na to, jest to samochód przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Świadczy o tym wygląd samochodu, jego stylistyka, dbałość producenta o szczegóły wykończenia, zderzak w kolorze nadwozia, lakier czarny metalik, a także zapewnienie bezpieczeństwa pasażerów przez wyposażenie siedzeń w pasy bezpieczeństwo, dwóch siedzeń w pierwszym rzędzie dodatkowo w poduszki powietrzne. Powyższych ustaleń nie podważa fakt, że dokonano ich w oparciu o informacje zawarte na stronach internetowych. W ocenie Sądu sięgnięcie do tego rodzaju informacji jest dopuszczalną praktyką w ramach obowiązku dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do załatwienia sprawy. Informacje te, jak słusznie wskazuje organ, są powszechnie dostępne i mogą być źródłem dowodowym. Wprawdzie organ I instancji nie wskazał adresu stron, z których uzyskał informacje, uczynił to dopiero w piśmie przekazującym odwołanie, ale nie uniemożliwiało to ich odnalezienia. Wyszukiwanie informacji w Internecie odbywa się drogą hasłową, wystarczyło więc wpisanie - Toyota Hilux- by wśród odnalezionych katalogów odnaleźć katalog z cechami pojazdu.

Nie można również czynić zarzutu organom, że dokonały ustaleń najprostszą metodą, przed obawą przedawnienia zobowiązania. Należy bowiem pamiętać, że szybkość i prostota postępowania to cechy, którym powinno odpowiadać każde postępowanie. Jeżeli przeprowadzenie dowodu z oględzin pojazdu wiązało się z nadmiernymi trudnościami, a tak należy przyjąć w sytuacji, gdy samochód znajdował się na terenie Kaliningradu, usprawiedliwione było sięgnięcie przez organ do innych źródeł dowodowych, zwłaszcza, że Skarżący nie wskazał na żadne indywidualne cechy pojazdu odróżniające go od tego typu i marki samochodów dostępnych na rynku, które przesądzałyby o jego towarowym przeznaczeniu, a których stwierdzenie możliwe byłoby tylko na podstawie oględzin.

Tak stwierdzone cechy pojazdu, pozwalają przyjąć, że zasadniczą cechą kontrolowanego pojazdu jest komfortowe przewożenie osób, podczas gdy transport towarów stanowi jedynie funkcję dodatkową. Świadczą o tym zarówno stwierdzone elementy wyposażenia jak i estetyka w jakiej utrzymany jest przedmiotowy samochód. Obite materiałową tapicerką siedzenia, elektrycznie odsuwane okna, radioodtwarzacz, metaliczny lakier, zderzak w kolorze nadwozia, wskazują na to, że w samochodzie tym zadbano o komfort każdego pasażera. Ewentualne wykorzystanie samochodu do przewozu towarów odbywa się bez uszczerbku w zachowaniu standardów dla komfortowego przewożenia osób. Należy również zwrócić uwagę, że nazwa samochodu Hilux pochodzi od skróty highly – luxurious, które oznacza po angielsku bardzo luksusowy.

Przyjętej klasyfikacji nie może również zmienić fakt, że jest to samochód typu pickup, w stosunku, do których przyjęto dodatkowe kryterium klasyfikacji związane ze skrzynią ładunkową. Jak wyżej wskazano noty wyjaśniające mają jedynie charakter pomocniczy i są brane pod uwagę jedynie w przypadku wątpliwości przy zakwalifikowaniu danego pojazdu w oparciu o Ogólne Reguły Interpretacyjne Nomenklatury Scalonej. W sytuacji gdy na podstawie cech zewnętrznych, wyposażenia i wyglądu pojazdu można stwierdzić, że jest to samochód przeznaczony zasadniczo do przewozu osób to wielkość powierzchni skrzyni ładunkowej nie może tego zmienić. Kryterium to będzie natomiast przesądzało o klasyfikacji pojazdu jako towarowego, gdy pozostałe jego cechy przemawiać będą za takim jego przeznaczeniem.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 grudnia 2007 r., w sprawie C-486/06 BVBA Van Landeghem przeciwko Belgische Staat, w którym sąd wskazał, że wykończenie wnętrza oraz wyposażenie pojazdów typu pickup w sposób istotny przyczynia się do ich prawidłowej klasyfikacji. "Pickupy składające się po pierwsze z zamkniętej kabiny przeznaczonej na przestrzeń pasażerską, w której za siedzeniem lub kanapą kierowcy znajdują się składane lub wyjmowane siedzenia z pasami bezpieczeństwa o trzech punktach mocowania, a po drugie z przestrzeni ładunkowej nie wyższej niż 50 cm, otwieranej jedynie z tyłu i nieposiadającej żadnego wyposażenia służącego do przytrzymywania ładunku, mające bardzo luksusowe wnętrze wyposażone w liczne opcje (w szczególności regulowane elektrycznie skórzane siedzenia, sterowane elektrycznie lusterka i szyby oraz sprzęt stereo z odtwarzaczem CD) i wyposażone w system hamulcowy ABS, silnik benzynowy o pojemności od 4 do 8 litrów z automatyczną skrzynią biegów o bardzo wysokim zużyciu paliwa, napęd na cztery koła oraz luksusowe (sportowe) felgi należy klasyfikować, na podstawie ich ogólnego wyglądu i ogół cech, w pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej".

Potwierdza je również powołana przez organ Wiążąca Informacja Taryfowa.

Sąd nie miał również wątpliwości co do ustalonej podstawy opodatkowania, na podstawie faktury nabycia, której skarżący nie kwestionował.

Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.