Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2002/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 127, art. 132 par. 1, art. 133, art. 156 par. 1, pkt 2, art. 157
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

UZASDANIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej jako GI JHARS) – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.,art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 19 oraz art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577, z późn. zm.) dalej jako: ustawa o jakości handlowej, - po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez P. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa "[...]" P. J. z siedzibą w W. (dalej jako: strona), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora JHARS z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zakazu wprowadzenia do obrotu wyrobu gotowego występującego pod nazwą handlową – smalec wieprzowy.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] grudnia 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej: WI JHARS) wydał decyzję nr [...], znak: [...], zakazującą stronie, wprowadzania do obrotu wyrobu gotowego występującego pod nazwą handlową - smalec wieprzowy a'200 g, wielkość partii produkcyjnej 3420 kg, zabezpieczonej dnia [...] grudnia 2009 r., wartość zabezpieczonej partii – 6 840 zł netto, dane identyfikacyjne: 09 06 10A.

Od powyższej decyzji pismem z [...] grudnia 2009 r. strona wniosła odwołanie. W odwołaniu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego, ewentualnie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Po rozpatrzeniu odwołania WI JHARS decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. znak: [...] na podstawie art. 132 § 1 k.p.a. uchylił decyzję z [...] grudnia 2009 r. zakazującą stronie wprowadzania do obrotu wyrobu gotowego występującego pod nazwa handlową – smalec wieprzowy. Organ wskazał, że odwołanie strony zasługiwało na uwzględnienie z uwagi na podniesione w nim zarzuty proceduralne, w tym zarzut pominięcia dopuszczonego uprzednio dowodu z przesłuchania w charakterze świadka A. D.

Po wydaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. WI JHARS dalej prowadził postępowanie administracyjne w sprawie wprowadzenia do obrotu wyrobu gotowego występującego pod nazwą handlową - smalec wieprzowy a'200 g, wielkość partii produkcyjnej 3420 kg, wielkość partii zabezpieczonej dnia [...].12.2009 r., wartość zabezpieczonej partii 6 840 zł netto, dane identyfikacyjne: 09 06 10A, które zakończył decyzją z [...] czerwca 2010 r. nr [...], znak: [...], zakazując na podstawie art. 4 ust. 1, art. 17 ust. 1 lit. a, art. 21, art. 29 ust. 1 pkt 1 ust. 3 ustawy o jakości handlowej, wprowadzania do obrotu przedmiotowej partii produktu.

Pismem z [...] czerwca 2010 r. strona od powyższej decyzji z [...] czerwca 2010 r. wniosła odwołanie do GI JHARS wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego, ewentualnie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WI JHARS.

Pismem z [...] kwietnia 2011 r. GI JHARS działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 i 4 k.p.a., zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., uchylającej decyzję nr [...] z [...] grudnia 2009 r. zakazującej stronie wprowadzania do obrotu przedmiotowej partii produktu.

Dnia [...] maja 2011 r. w siedzibie Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, strona zapoznała się z aktami sprawy oraz wniosła o umożliwienie wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie przed jej ostatecznym rozstrzygnięciem.

W piśmie z dnia [...] maja 2011 r. strona wypowiedziała się w przedmiocie rozpatrywanej sprawy, wnosząc o "odmowę stwierdzenia nieważności decyzji nr [...], ewentualnie o stwierdzenie, że decyzja nr [...] została wydana z naruszeniem prawa". Podniesiono, iż decyzja nr [...] odpowiada prawu i w stosunku do niej nie wystąpiły przesłanki wskazane w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja ta nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

W dniu [...] czerwca 2011 r. GI JHARS działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 k.p.a. w związku z art. 132 § 1 k.p.a. oraz art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 21 ustawy o jakości handlowej, wydał decyzję, znak: [...], w której stwierdził nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ powołując się na przepisy art. 132 § 1, art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 157 § 1 k.p.a., podniósł, że organ I instancji wydał decyzję wskazując jedynie na uchylenie decyzji nr [...] zakazującą stronie wprowadzenia do obrotu przedmiotowej partii produktu, natomiast nie rozstrzygnął o umorzeniu postępowania. Tym samym organ nie uwzględnił odwołania w całości, ponieważ strona wnosiła o umorzenie postępowania.

GI JHARS podniósł, iż organ I instancji uznał odwołanie strony za częściowo uzasadnione, a przepis art. 132 § 1 k.p.a. stanowi o sytuacji, gdy organ w całości przychyla się do stanowiska i żądań strony wyrażonych w odwołaniu. Z tego względu niedopuszczalne było uchylenie decyzji nr [...] z [...] grudnia 2010 r. w ramach samokontroli administracyjnej. [...] WI JHARS miał obowiązek przekazać odwołanie wraz z aktami sprawy do organu odwoławczego GI JHARS. Z tego względu uchylenie w toku samokontroli administracyjnej, na podstawie art. 132 k.p.a., bez rozstrzygnięcia sprawy co do istoty albo bez umorzenia postępowania jest niedopuszczalne. W związku z tym konieczne jest stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z [...] stycznia 2010 r.

Organ podkreślił, że niemożliwe jest wydanie decyzji stwierdzającej, że decyzja nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, zamiast wydania decyzji stwierdzającej jej nieważność. Zgodnie z art. 158 § 2 k.p.a., jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności z powodu, których nie stwierdził nieważności decyzji.

Organ wskazał, że fakt sprzedaży przez producenta zakwestionowanych artykułów rolno-spożywczych, nie oznacza, że decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. wywołała nieodwracalne skutki prawne, gdyż dotyczyła wyłącznie uchylenia decyzji nr [...] z [...] grudnia 2009 r. zakazującej stronie wprowadzania przedmiotowej partii produktów do obrotu.

Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem powyższej decyzji, w którym zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie art. 132 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki oraz błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., nie może być traktowana jako decyzja uchylająca decyzję nr [...] oraz umarzająca postępowanie w sprawie,

- naruszenie art. 111 § 1a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki,

- naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki oraz błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy ziściła się przesłanka rażącego naruszenia prawa,

- naruszenie art. 156 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie ziściła się przesłanka zajścia nieodwracalnych skutków prawnych.

Strona wniosła o odmowę stwierdzenia nieważności decyzji nr [...], ewentualnie o stwierdzenie, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Ponadto wskazano, że decyzja nr [...] wywołała nieodwracalne skutki prawne. Wskutek jej wydania strona będąc w przekonaniu o zakończeniu przedmiotowego postępowania, dokonała sprzedaży partii smalcu, która nie została zabezpieczona przez organ.

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2011 r. GI JHARS utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. stwierdzając, że nie doszło do naruszenia podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przepisów art. 132, art. 111 § 1a, art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 156 § 2 k.p.a. Organ podkreślił, że stosownie do art. 158 § 2 k.p.a., jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa wraz ze wskazaniem okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. W ocenie Głównego Inspektora niemożliwe jest wydanie decyzji stwierdzającej, że decyzja nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, zamiast wydania decyzji stwierdzającej jej nieważność.

Organ podkreślił, że decyzja nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, które polega na tym, że w treści rozstrzygnięcia nie uwzględniono żądania strony w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego, w związku z tym nie można zastosować procedury opisanej w art. 111 k.p.a.

Ponadto Główny Inspektor wskazał, że fakt sprzedaży zakwestionowanych artykułów rolno-spożywczych nie oznacza, że decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. wywołała nieodwracalne skutki prawne. Decyzja ta dotyczyła wyłącznie uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. zakazującej stronie wprowadzania do obrotu wyrobu gotowego występującego pod nazwą handlową - smalec wieprzowy, a postępowanie w tej sprawie nie zostało umorzone.

Na powyższą decyzję GI JHARS, P. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie następujących przepisów:

- art. 132 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki oraz błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja administracyjna zawierająca brak w zakresie rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania nie może być traktowana jako decyzja uchylająca decyzję poprzedzającą oraz umarzająca postępowanie w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie na tle niniejszej sprawy, że decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nie może być traktowana jako decyzja uchylająca decyzję nr [...] oraz umarzająca postępowanie w sprawie;

- art. 111 § 1 ewentualnie art. 111 § 1a k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki;

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki oraz błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż decyzja administracyjna zawierająca brak w zakresie rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania stanowi rażące naruszenie prawa;

- art. 156 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skutek wydanej decyzji w postaci unicestwienia bytu przedmiotu stosunku administracyjnoprawnego nie wywołuje nieodwracalnych skutków prawnych, a w konsekwencji uznanie, że decyzja nr [...] nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych;

- art. 107 §1 i § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji nie zawierającej wszystkich jej obligatoryjnych składników;

- art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. polegający na wydaniu zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę, która wydała bezpośrednio ją poprzedzającą.

W uzasadnieniu podniesiono, że decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. odpowiada prawu, jest poprawna pod względem merytorycznym, a w stosunku do niej nie wystąpiły przesłanki wskazane w art. 156 § 1 k.p.a. W szczególności przedmiotowa decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W zaskarżonej decyzji zabrakło wskazania przepisu, który został naruszony, oraz umotywowania, dlaczego naruszenie tego przepisu GI JHARS ocenił jako rażące. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie przepisu, który został naruszony i dlaczego organ ocenił jako rażące, czego zabrakło w wydanej decyzji.

Organ I instancji wydając decyzję uchylającą nr [...] uwzględnił w całości odwołanie złożone przez skarżącego od decyzji nr [...]. Oznacza to, iż zamiarem i intencją Wojewódzkiego Inspektora JHARS było wydanie decyzji uchylającej decyzję [...] oraz umarzającej postępowanie w sprawie. Natomiast fakt, iż organ nie rozstrzygnął wprost w treści decyzji o umorzeniu postępowania nie stanowi wady istotnej skutkującej stwierdzeniem nieważności decyzji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna.

Podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia był przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

W tym miejscu, odnosząc się do zarzutu skarżącego o niezastosowaniu przez organ administracji przepisu art. 156 § 2 k.p.a., należy podkreślić, że w przypadku zaistnienia podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przepis art. 156 § 2 k.p.a. nie ma zastosowania, co wprost wynika z tego przepisu - nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7 (...). W przepisie tym jednoznacznie pominięto pkt 2 art. 156 § 1 wyłączając tym samym możliwość jego zastosowania.

Z uwagi na treść art. 156 § 1 k.p.a. stwierdzenie nieważności decyzji może dotyczyć decyzji ostatecznych, jak i decyzji nieostatecznych (por. K. Glibowski /w/ Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, pod red. M. Wierzbowski i A. Wiktorowska, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 878 i M. Jaśkowska /w/ Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, pod red. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Bibliografia postępowania administracyjnego za lata 1927 0 2005, Zakamycze 2005, s.938 oraz Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, pod red. B. Adamiak i J. Borkowski, 7. wydanie zaktualizowane i rozszerzone, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 715). Należy także zwrócić uwagę, co podkreślał J. Borkowski w ostatnim z powołanych komentarzy (s. 713), iż także przypadki działania wbrew przepisom proceduralnym są kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa powodujące nieważność decyzji administracyjnych. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego, że naruszenie decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora JHARS przepisu art. 132 § 1 k.p.a. jest możliwe do zakwalifikowania jako zwykłe naruszenie prawa, nie powodujące zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Skarżący odwołując się od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora JHARS z dnia [...] grudnia 2009 r., zakazującej wprowadzania do obrotu określonych tam wyrobów, wyraźnie wskazał żądanie: uchylenia decyzji i umorzenia postępowania. Organ administracji działając w trybie autokontroli (art. 132 k.p.a.) może jedynie uwzględnić żądanie strony wyrażone w odwołaniu w całości. Jak podkreślał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 maja 2008 r. wydanym w sprawie II OSK 560/07: przepis art. 132 k.p.a. daje organowi I instancji uprawnienie do "samokontroli" decyzji, ale tylko w przypadku spełnienia przesłanek określonych w § 1 i § 2 tego przepisu i pod warunkiem dochowania terminu określonego w art. 133 k.p.a. (...) Wzruszenie decyzji w trybie art. 132 k.p.a., przy niedopełnieniu któregokolwiek z warunków ustanowionych w § 1 i § 2 tego przepisu, jak i przy niezachowaniu terminu ustawowego z art. 133 k.p.a. stanowi rażące naruszenie prawa.

W sprawie nie jest sporne, iż [...] Wojewódzki Inspektor JHARS rozpatrując odwołanie skarżącego od decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i stosując w trybie art. 132 § 1 k.p.a. autokontrolę tej decyzji, decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], uwzględnił jedynie część żądania skarżącego, uchylając zaskarżoną decyzję i nie umarzając postępowania administracyjnego. W związku z tym doszło do rażącego naruszenia przepisu art. 132 § 1 k.p.a. Wbrew bowiem nakazowi wymienionego przepisu organ administracji zastosował środek kasacyjny jedynie z częściowym uwzględnieniem żądania strony. W związku z tym przez proste zestawienie przepisu art. 132 § 1 k.p.a. z treścią decyzji nr [...] z [...] stycznia 2010 r. w świetle żądania strony wyrażonego w odwołaniu, wystąpiła jawna sprzeczność tego rozstrzygnięcia z jego podstawą prawną, posiadająca cechę rażącego naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2011 r. wydany w sprawie II OSK 2226/10, a także z dnia 11 maja 1994 r. wydany w sprawie III SA 1705/93).

Zarzut naruszenia przepisu art. 111 § 1 i § 1a k.p.a. nie był w ocenie składu orzekającego Sądu trafny. [...] Wojewódzki Inspektor JHARS wydał, aczkolwiek z naruszeniem przepisu art. 132 § 1 k.p.a., decyzję jedynie uchylającą swoje poprzednie rozstrzygnięcie. Zauważenia także wymaga, że skarżący zgodził się z rozstrzygnięciem wyłącznie kasacyjnym organu I instancji nie zaskarżając tej decyzji. Jak wynika z akt sprawy nie złożył również, po otrzymaniu decyzji uchylającej, wniosku w trybie art. 111 § 1 k.p.a. i w terminie tam podanym. W świetle dalszego zachowania się organu I instancji nie można przyjąć za uzasadnione stwierdzenie skarżącego, iż organ nie tylko chciał uchylić uprzednio wydaną decyzję lecz również umorzyć postępowanie. Wręcz przeciwnie, to dalsze postępowanie organu wskazuje na brak zamiaru zastosowania przepisu art. 111 § 1a k.p.a. przez uzupełnienie decyzji z urzędu o umorzenie postępowania administracyjnego.

Zarzut naruszenia przepisu art. 24 pkt 5 k.p.a. należało uznać za chybiony. Zgodnie z tym przepisem pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.

Stosownie do przepisu art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (j.t. Dz. U. z 2005 r. Dz. U. Nr 187, poz. 1577 ze zm.) Główny Inspektor jest centralnym organem administracji rządowej podległym ministrowi właściwemu do spraw rynków rolnych. W rozumieniu przepisu art. 21 wymienione ustawy, w sprawach należących do zakresu zadań i kompetencji Inspekcji, organem właściwym jest wojewódzki inspektor, a organem wyższego stopnia - Główny Inspektor. Z cytowanych przepisów wynika, iż Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, jako centralny organ administracji rządowej jest organem wyższego stopnia, a więc nie jest pracownikiem tego organu, do którego mogłoby mieć zastosowanie ograniczenie z art. 22 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych dające Głównemu Inspektorowi prawo do wydawania decyzji administracyjnych jedynie na podstawie upoważnienia tego organu. Zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Stosownie natomiast do przepisu art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Przez "ministra" przepis art. 5 § 2 pkt 4 mi.in. rozumie kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra (...) załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 4 (załatwianie spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych lub w sprawach wydawania zaświadczeń). Ponieważ Główny Inspektor zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a., jako organ wyższego stopnia, jest uprawniony do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych, zgodnie również z tym przepisem i art. 127 § 3 k.p.a., jako "ministrowi" w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., przysługuje prawo do ponownego rozpatrzenia sprawy.

Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, że w rozpoznawanej sprawie nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć taki wpływ, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.