Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1860/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Siwek, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] czerwca 2018 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") - po rozpatrzeniu odwołania Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] (dalej: "skarżący", "Prokurator") - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") z [...] października 2017 r. znak [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. (dalej: "Prezydent") z [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Decyzją z [...] lipca 2014 r. nr [...] Prezydent zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie K. pozwolenia na budowę Cmentarza Komunalnego Etap I i Etap II realizacji - zespół administracyjno-usługowy ze spopielarnią zwłok wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, kanalizacją deszczową i sanitarną do zbiornika szczelnego, zbiornik bezodpływowy, stacja transformatorowa słupowa z odgałęzieniem napowietrznym SN i zalicznikowa linia kablowa NN, budynek zespołu z instalacjami gazu, wody zimnej i ciepłej, grzewczej, elektrycznymi, wentylacji, kotłowni gazowej, piecowni z urządzeniami gazowymi do spopielania zwłok, oświetlenie terenu, dojazdy i dojścia piesze, śmietnik i miejsca postojowe wraz z ukształtowaniem terenu i zieleni na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], obręb [...] P., oraz na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] P., położonych przy ul. W. / P. T. w K.

Po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta, Wojewoda wydał w dniu [...] października 2017 r. decyzję odmowną znak [...], nie dopatrując się kwalifikowanych wad w rozstrzygnięciu Prezydenta.

Następnie decyzja Wojewody została utrzymana w mocy powołaną na wstępie decyzją GINB, który nie nalazł podstaw do uwzględnienia odwołania skarżącego.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że inwestor - Gmina K. wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (tj. działkami o nr ewid. [...], [...], [...], [...] obr. [...] P. oraz działkami nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] P.) na cele budowlane. Działki, na których zaprojektowano sporną inwestycję, w dniu wydania kontrolowanej decyzji Prezydenta nr [...] objęte były zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "T.-W. S." zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z [...] lipca 2009 r. (Dz. Urz. Województwa [...] z 2009 r. Nr 432, poz. 3152; dalej: "plan"). Według planu, sporna inwestycja zlokalizowana jest na działkach położonych na obszarach oznaczonych symbolami ZCU oraz KP/ZPU. Stosownie do treści § 7 ust. 1 pkt 3 lit. g i lit. h planu, obszar oznaczony symbolem ZCU stanowi teren usług związanych z funkcjonowaniem i obsługą cmentarza komunalnego, natomiast obszar oznaczony symbolem KP/ZPU stanowi teren placu cmentarnego - wejściowego z zielenią urządzoną i obiektami związanymi z funkcjonowaniem cmentarza komunalnego.

Zdaniem GINB, rozwiązania projektowe spornej inwestycji nie naruszały rażąco ustaleń planu. W szczególności nie można zarzucić rażącego naruszenia wymogu co do przeznaczenia terenu inwestycji (wymagane przeznaczenie: teren usług związanych z funkcjonowaniem i obsługą cmentarza komunalnego oraz teren placu cmentarnego - wejściowego z zielenią urządzoną i obiektami związanymi z funkcjonowaniem cmentarza komunalnego; projektowane: budowa domu pogrzebowego wraz ze spopielarnią i miejscami postojowymi, vide proj. bud. TOM I projekt zagospodarowania terenu, cześć opisowa str. 50); co do ilości miejsc postojowych (wymagane: 30 miejsc na 100 pracowników, projektowane: 5 miejsc przy 13 zatrudnionych pracownikach, vide proj. bud. TOM I projekt zagospodarowania terenu, cześć opisowa str. 53); co do maksymalnej wysokości projektowanych obiektów na terenach ZCU i KP/ZPU (wymagana: do 9,0 m, projektowana: poniżej 9 m, vide proj. bud. TOM II projekt architektoniczno-budowlany, rys. przekroje A-A, B-B, C-C, rys. nr 3 str. 35); wskaźnika powierzchni zainwestowanej na obszarze KP/ZPU (wymagany: maksymalnie 70%, projektowany: 41,67%, vide proj. bud. TOM I projekt zagospodarowania terenu, cześć opisowa, pkt 4 zestawienie powierzchni str. 58); wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej na obszarze KP/ZPU (wymagany: minimum 30%, projektowany: 58,33%, vide proj. bud. TOM I projekt zagospodarowania terenu, cześć opisowa, pkt 4 zestawienie powierzchni str. 58); wskaźnika powierzchni zabudowy na obszarze ZCU (wymagany: do 50%, projektowany: 37,00 % vide proj. bud. TOM I projekt zagospodarowania terenu, cześć opisowa, pkt 4 zestawienie powierzchni str. 58); wskaźnika powierzchni zainwestowanej na terenie ZCU (wymagany: do 70 %, projektowany: 64,45%, vide proj. bud. TOM I projekt zagospodarowania terenu, cześć opisowa, pkt 4 zestawienie powierzchni str. 58); wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (wymagana: minimum 30%, projektowana: 35,55%, vide proj. bud. TOM I projekt zagospodarowania terenu, cześć opisowa pkt 4 zestawienie powierzchni str. 58).

Organ II instancji zwrócił też uwagę, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z [...] maja 2014 r. znak [...] uzgadniające realizację przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000: S. Obszar Łąkowy [...]. W postanowieniu tym (m.in.) wskazano - na podstawie analizy przedłożonych dokumentów i posiadanych materiałów oraz mając na względzie zakres, charakter przedsięwzięcia i uwarunkowania przyrodnicze – iż przedmiotowa inwestycja (jako wykonana zgodnie z uwzględnieniem działań minimalizujących wyszczególnionych w niniejszym postanowieniu) nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na siedliska przyrodnicze chronione w obszarze Natura 2000 S. Obszar Łąkowy [...], gdyż jej realizacja nie spowoduje fizycznej degradacji tych siedlisk oraz nie wpłynie na zmniejszenie ich powierzchni oraz zmiany ich cech charakterystycznych. Przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na populację motyli chronionych w obszarze Natura 2000, ponieważ jego wykonanie nie wpłynie na strukturę i liczebność ich populacji oraz nie wpłynie na zmniejszenie powierzchni ich siedliska. Nie stwierdzono również znaczącego negatywnego wpływu na integralność obszaru [...] S. Obszar Łąkowy oraz jego powiązania z innymi obszarami.

Ustosunkowując się do załączonej do odwołania "Opinii w sprawie budowy cmentarza ze spopielarnią zwłok i obiektami towarzyszącymi w P. T. w K." z [...] marca 2015 r. sporządzonej przez biegłego sądowego dr. inż. P. K. (na zlecenie Prokuratury Rejonowej K. S. W.), organ odwoławczy podkreślił, iż organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji. W konsekwencji opinia ta – jako sporządzona po wydaniu weryfikowanej decyzji Prezydenta - nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia.

W odniesieniu do argumentacji odwołania dotyczącej opinii prof. D. T., który stwierdził konieczność ustanowienia 100-metrowej strefy ochronnej wokół obszaru Natura 2000 i niezabudowywanie tych terenów oraz ich otuliny (co zapobiegłoby fizycznemu zniszczeniu wielu cennych przyrodniczych siedlisk, a także znacznemu obniżeniu poziomu wód gruntowych), GINB powołał się na stanowisko zajęte w kwestii tej opinii przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. w ww. postanowieniu z [...] maja 2014 r. Otóż Regionalny Dyrektor zgodził się z wnioskami prof. D. T., iż przedmiotowe działania mogą powodować przedstawione negatywne oddziaływania. Jednakże zauważył, że obszary Natura 2000 są specyficzną formą ochrony przyrody. W przeciwieństwie do innych form ochrony przyrody nie mają wprost w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody wskazanych zakazów dotyczących zabudowy; nie ma też możliwości prawnych utworzenia otuliny dla tego obszaru. Zatem dopiero po przeprowadzonej ocenie oddziaływania można wskazać jakie będzie oddziaływanie przedsięwzięcia; czy konieczne są działania minimalizujące oraz czy wymagana jest kompensacja przyrodnicza. Tak więc nie ma podstaw w przypadku obszarów Natura 2000 do postawienia z góry zakazu zabudowy.

W zakresie zarzutu Prokuratora dotyczącego braku pozwolenia wodnoprawnego, organ II instancji podniósł, że prace zatwierdzone badaną decyzją Prezydenta z [...] lipca 2014 r. nie zostały wymienione w katalogu wskazanym w art. 122 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r., poz. 145).

W skardze do tut. Sądu na powyższą decyzję GINB z [...] czerwca 2018 r. Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę przepisów art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie przez GINB, że decyzja Prezydenta nr [...] z [...] lipca 2014 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa i nie ma podstaw do stwierdzenia jej nieważności, podczas gdy prawidłowa analiza akt sprawy wskazuje na zaistnienie tej przesłanki, a w szczególności:

a/ rażące naruszenie przez Prezydenta art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2011 r. Nr 118 poz. 687) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny, pod względem sanitarnym, są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. z 1959 r. Nr 52, poz. 315; dalej: "rozporządzenie") poprzez budowę cmentarza na terenie nieodpowiadającym wskazanym w przepisach szczególnych warunkom sanitarnym, a w szczególności:

- § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez przeznaczenie pod budowany cmentarz terenu podlegającego kresowym zalewom, posiadającego ukształtowanie uniemożliwiające łatwy spływ wód deszczowych, o zwierciadle wody gruntowej znajdującym się na głębokości wyższej niż 2,5 m poniżej powierzchni terenu oraz nachylonym ku zabudowaniom i ujęciom wody pitnej,

- § 5 rozporządzenia poprzez przeznaczenie pod budowany cmentarz gruntu nieprzepuszczalnego;

b/ rażące naruszenie przez Prezydenta art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia z urzędu, w celu ochrony praworządności wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w szczególności zaniechania - z uwagi na specyficzne i trudne warunki fizjograficzne terenu, gdzie zezwolono na prowadzenie budowy cmentarza, jego lokalizację na terenie Parku Krajobrazowego i w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru NATURA 2000 T. Obszar Łąkowy [...] - wbrew zasadzie przezorności, nienałożenie obowiązku na inwestora opracowania raportu oddziaływania na środowisko inwestycji w odniesieniu do wszystkich komponentów środowiska.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja GINB z [...] czerwca 2018 r. została wydana w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności, którego przesłanki zastosowania enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie prowadzone w trybie nieważnościowym jest więc samodzielnym postępowaniem administracyjnym, ograniczonym przesłankami wynikającymi z ww. przepisu, uzasadniającymi stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego. Oznacza to, że organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka wyłącznie w kwestii kwalifikowanej wadliwości kontrolowanego aktu administracyjnego (tj. wadliwości, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a.). Zadaniem organów obu instancji było zweryfikowanie w ww. trybie, zakwestionowanej przez Prokuratora, decyzji Prezydenta z [...] lipca 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Gminie K. pozwolenia na budowę cmentarza komunalnego. Przy czym, z uwagi na treść zarzutów skarżącego odnośnie nieważności podważanego rozstrzygnięcia, zasadnicze znaczenie w tej mierze należało przypisać przesłance rażącego naruszenia prawa (zawartej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem, o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Oznacza to, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to jest taki, który nie wymaga wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie takiej decyzji jako aktu organu praworządnego państwa (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA": z 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04; z 8 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 170/10; z 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, z 2 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2226/10 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Do weryfikacji decyzji Prezydenta z [...] lipca 2014 r. należało posłużyć się stanem faktycznym i prawnym z daty jej wydania, a szczególnej analizie poddać zakres inwestycji.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo uznały, iż analizowana decyzja Prezydenta nie jest obarczona taką wadą, która nakazywałaby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.; dalej: "p.b.") - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji - pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W myśl art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b., inwestor powinien dołączyć powyższy dokument do wniosku o pozwolenie na budowę. Gmina K. do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (tj. działkami o nr ewid. [...], [...], [...], [...] obr. [...] P. oraz działkami nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] P.) na cele budowlane. Nie doszło zatem do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b.

Stosownie do treści art. 3 ustawy z 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2011 r. Nr 118, poz. 687) - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji - cmentarze zakłada się i rozszerza na terenach określonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Natomiast art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. przewiduje, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Analiza planu wykazała, że sporna inwestycja zlokalizowana jest na działkach położonych na obszarach oznaczonych symbolami ZCU oraz KP/ZPU. Według § 7 ust. 1 pkt 3 lit. g i lit. h planu obszar oznaczony symbolem ZCU stanowi teren usług związanych z funkcjonowaniem i obsługą cmentarza komunalnego, natomiast obszar oznaczony symbolem KP/ZPU stanowi teren placu cmentarnego - wejściowego z zielenią urządzoną i obiektami związanymi z funkcjonowaniem cmentarza komunalnego.

W ocenie Sądu trafnie organy obu instancji orzekły, iż sporne przedsięwzięcie nie uchybia, a tym bardziej nie uchybia w stopniu rażącym ww. wymogom dotyczącym przeznaczenia terenu inwestycyjnego.

Zgodnie z § 13 ust. 6 pkt 2 lit. a planu, zakazuje się realizacji przedsięwzięcia mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz powodujących szczególne uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu oddziaływania na środowisko - według przepisów odrębnych lub wymagających innego raportu wynikających z przepisów ochrony środowiska - za wyjątkiem budowy, przebudowy i remontów dróg sieci infrastruktury oraz inwestycji celu publicznego.

W myśl § 14 ust. 7 pkt. 1 lit. f planu, minimalna ilość miejsc postojowych dla samochodów na obszarze cmentarza dla obsługi technicznej cmentarza to 30 miejsc na 100 zatrudnionych. Z kolei § 14 ust. 7 pkt 2 stanowi, iż miejsca parkingowe należy bilansować w ramach przedsięwzięcia inwestycyjnego na wyznaczonych planem terenach, z wyjątkiem terenów cmentarza, dla których miejsca parkingowe lokalizuje się na terenie KU/KS.

Wedle § 28 ust. 4 pkt 2 i 11 planu, na terenie KP/ZPU maksymalna wysokość obiektów może wynosić nie więcej niż 9 m z wyjątkiem dominanty związanej z obiektem sakralnym (realizowanej na obiekcie lub wolnostojącej) o wysokości nie przekraczającej 16 m od poziomu istniejącego terenu: ustala się następujące parametry: wskaźnik powierzchni zainwestowanej - do 70%; wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej - min. 30%.

Zgodnie z § 29 ust 3 pkt. 4 planu, na wyznaczonym terenie dopuszcza się lokalizację obiektu spalarni, pod warunkiem, że łączna powierzchnia terenów związanych z dopuszczonymi obiektami i urządzeniami stanowić będzie nie więcej niż 20% podstawowego przeznaczenia terenu.

W myśl § 29 ust. 5 pkt 1 oraz ust. 6 planu, na terenie oznaczonym symbolem ZCU obowiązuje horyzontalny układ obiektów kubaturowych z ograniczeniem gabarytów wysokościowych zabudowy do 9 m; ustala się wskaźnik powierzchni zabudowy do 50%, wskaźnik powierzchni zainwestowanej do 70 %, wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej minimum 30%.

Odnosząc powyższe ustalenia do rozwiązań przyjętych w zatwierdzonym decyzją Prezydenta projekcie budowlanym, należy podzielić stanowisko organów, które nie dopatrzyły się rażącego naruszenia wymogów co do przeznaczenia terenu spornej inwestycji ani co do ilości miejsc postojowych co do maksymalnej wysokości projektowanych obiektów na terenach ZCU i KP/ZPU ani też wskaźnika powierzchni zainwestowanej czy powierzchni biologicznie czynnej.

Zaakcentować również wypada, że wyrokiem z dnia 4 lipca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA"), sygn. akt II OSK 1950/16 oddalił skargę kasacyjną Prokuratora Okręgowego w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z 9 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 879/15 w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego w K. na uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "T. – W. S.". W uzasadnieniu wyroku Sąd kasacyjny stwierdził, iż kontrolowany plan nie stoi w sprzeczności z przepisami ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz rozporządzenia w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze. Uznając za niezasadny zarzut naruszenia art. 30 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody w związku z § 3 ust. 1 pkt 67 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, NSA podzielił wskazanie Sądu I instancji, iż postanowienie o dopuszczeniu obiektu spopielarni od samego początku prac planistycznych było częścią projektu, który uzyskał pozytywne uzgodnienia, w tym również z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska.

Zdaniem tut. Sądu, nie można zgodzić się z Prokuratorem, że Prezydent naruszył art. 7 k.p.a. poprzez nienałożenie obowiązku na inwestora, opracowania raportu oddziaływania na środowisko inwestycji w odniesieniu do wszystkich komponentów środowiska. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z 3 października 2008 r., (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235) – według stanu na dzień wydawania decyzji Prezydenta - obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W myśl art. 63 ust. 2 ww. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W postanowieniu, o którym mowa w art. 63 ust. 1, organ określa jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, (art. 63 ust. 4 ww. ustawy z 3 października 2008 r.). Tymczasem w niniejszej sprawie organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w powołanym wyżej postanowieniu z [...] maja 2014 r. znak [...] nie stwierdził obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla spornego przedsięwzięcia, ani obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W postanowieniu tym wskazał, iż na terenie proponowanej lokalizacji przedsięwzięcia nie występują siedliska gatunków chronionych ani siedliska przyrodnicze będące przedmiotem ochrony w obszarze Natura 2000. Skoro zatem siedliska przyrodnicze będące przedmiotem ochrony obszaru zlokalizowane są poza terenem przedmiotowych prac, to prace związane z inwestycją nie spowodują pogorszenia się stanu tych siedlisk (np. poprzez fizyczną degradację, zmniejszenie ich powierzchni czy zmianę cech charakterystycznych siedliska). W ocenie Regionalnego Dyrektora nie istnieją przesłanki wskazujące, aby realizacja inwestycji pogorszyła integralność S. Obszaru Łąkowego bądź powiązania z D. T. Obszarem Łąkowym. Regionalny Dyrektor nie stwierdził obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla spornego przedsięwzięcia ani obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko.

Prawidłowo GINB i Wojewoda, badając decyzję Prezydenta z [...] lipca 2014 r., stwierdzili brak rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Przepis ten stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Stosownie do treści § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"), jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy lub 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, budynek domu pogrzebowego wraz ze spopielarnią zwłok został zaprojektowany na działkach nr ewid. [...] i [...] w odległości 37,5 m od granicy z działki budowlanej nr ewid. [...].

W myśl § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 6 m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie. Projektowane miejsca parkingowe dla pracowników cmentarza w liczbie pięciu zostały zlokalizowane w odległości ok. 26 m od granicy działki nr ewid. [...] oraz w odległości ok. 13,5 m od działki drogowej nr ewid. [...].

W kwestii zarzutu skarżącego dotyczącego rażącego naruszenia przepisu art. 5 ust. 1 ww. ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. z 1959 r., Nr 52, poz. 315) poprzez budowę cmentarza na terenie nieodpowiadającym wskazanym w przepisach szczególnym warunkom sanitarnym w szczególności określonym w § 4 ust. 1 i 2 oraz § 5 rozporządzenia, należy wskazać, że rzeczoznawca do spraw sanitarno-higienicznych B. K. B. uzgodniła projekt pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii (vide projekt bud. TOM I projekt zagospodarowania terenu część zachodnia, rys. nr 1a, str. 62 oraz projekt zagospodarowania terenu część wschodnia, rys. nr 1b, str. 63). Nie ma zatem podstaw do kwestionowania zawartych w projekcie budowlanym rozwiązań sanitarnych, jak również brak jest podstaw do przyjęcia, że w analizowanym przypadku doszło do rażącego naruszenia art. 5 ust. 1 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz przepisów § 4 ust. 1 i 2 oraz § 5 rozporządzenia w sprawie określenia jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze.

Również rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń pożarowych inż. P. K. uzgodnił projekt budowlany pod względem wymagań ochrony przeciwpożarowej, nie wnosząc do niego uwag (vide projekt bud. TOM I projekt zagospodarowania terenu część zachodnia, rys. nr 1a, str. 62 oraz projekt zagospodarowania terenu część wschodnia, rys. nr 1b, str. 63).

W tym stanie rzeczy Sąd w składzie tu orzekającym jako bezpodstawne ocenia zarzuty skargi i podziela stanowisko organów obu instancji, że decyzja Prezydenta z [...] lipca 2014 r. nie narusza rażąco przepisów prawa obowiązującego w dacie jej wydania, jak też nie jest dotknięta inną kwalifikowaną wadą przesądzającą o jej nieważności. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, GINB przeprowadził postępowanie w sposób odpowiadający wymaganiom, jakie ustawodawca stawia organom administracji publicznej w art. 6, art. 7 i art. 8 oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ w sposób wnikliwy przeanalizował stan sprawy, a odzwierciedleniem tej analizy jest treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, odpowiadająca wymaganiom z art. 107 § 3 k.p.a.

Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.