Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1118/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lutego 2019 r. sprawy ze sprzeciwu A. K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. K. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] na podstawie art. 1 ust. 1 i 2 - ustawy z dnia 12 października 1994r - o samorządowych kolegiach odwoławczych (j.t. Dz. U. 2018.570 ze zm.), art. 138 § 2 - ustawy z dnia 14 czerwca 1960r - kodeks postępowania administracyjnego (j.t Dz. U.2018.2096 ze zm.), art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 - ustawy z dnia 27 marca 2003r - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym G-t. Dz. U. 2018.1945 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. K. (dalej jako strona lub skarżący) od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] maja 2017r. nr [...], znak; [...] 1 wydanej w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], położonej w J. gmina L., uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu [...] lutego 2011 r. do Burmistrza Miasta i Gminy L. wpłynął wniosek A. K. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], położonej w J. gmina L..

Burmistrz odmawiał skarżącemu ustalenia warunków zabudowy kolejno decyzjami z dnia [...] Każdorazowo decyzje Burmistrza były uchylana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i przekazywane do ponownego rozpoznania ( decyzje z dnia [...] r.).

Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy L., działając [...] o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 778 dalej u.p.z.p.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku skarżącego i przeprowadzeniu analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 na podstawie art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz analizy wynikającej z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), po stwierdzeniu, że teren i rodzaj inwestycji nie spełnia łącznie wymogów art. 61 ust. 1, pkt 1, 2, 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odmówił ustalenia warunków zabudowy.

Organ wskazał, że wprawdzie zostały spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2,3,4,5 u.p.z.p. jednak nie została spełniona przesłanka o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. co uniemożliwia ustalenie warunków zabudowy. Art. 61 ust. 1 pkt 1 stanowi, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu". Warunek ten nie został spełniony w zakresie kontynuacji linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji oraz geometrii dachu. Organ wskazał, że w obszarze analizowanym nie występuje co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej pozwalająca nawiązać do planowanych wskaźników kształtowania zabudowy w zakresie odległości od drogi publicznej. Powyższe powodowało konieczność odmówienia panu K. ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

Skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, nie zgodził się z treścią decyzji i wniósł od niej w ustawowym terminie odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu skarżący kwestionował przede wszystkim sposób wykreślenia obszaru analizowanego. W jego ocenie obszar ten został wyznaczony w zawężonej wielkości. Dodatkowo zarzucił naruszenie przepisów rozporządzenia wykonawczego do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie linii zabudowy, wskaźnika dopuszczalnej wielkości zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Skarżący zarzucał organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów procesowych, co wg. niego, miało wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Opisaną we wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] SKO w P. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium wskazało, iż decyzja Burmistrza nie spełnia warunków przepisów prawa materialnego. W ocenie organu odwoławczego w niedostateczny sposób organ I instancji uzasadnił niemożność wyznaczenia parametrów w ramach zastosowania odstępstwa, ograniczając się do stwierdzenia, iż brak jest takiej możliwości, wskazując ponadto na ewentualne naruszenie ładu przestrzennego, nadto nie uwzględnił argumentów skarżącego w przedmiocie wyznaczenia większego obszaru analizowanego i nie rozważył możliwości wyznaczenia linii zabudowy od drogi wewnętrznej.

Kolegium podkreśliło, że obszar analizowany powinien być wyznaczony na kopii mapy zasadniczej lub na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1 : 500 lub 1 : 1000, w odniesieniu do inwestycji liniowych w skali 1 : 2000. Wyniki tej analizy - zarówno część tekstowa jak i graficzna - stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy ( § 9 ust. 2 rozporządzenia).

W przedłożonych aktach sprawy brak jest załącznika mapowego spełniającego opisane warunki, znajduje się w nich co prawda kopia mapy zasadniczej w skali 1 : 1000, stanowiąca podstawę dla wyznaczenia obszaru analizowanego oraz dla dokonania na niej analizy urbanistycznej jednak brak jest na niej pieczęci wskazującej na datę przyjęcia mapy do zasobu geodezyjno - kartograficznego. Uniemożliwia to zatem organowi odwoławczemu ocenę, czy załącznik graficzny odzwierciedla stan zagospodarowania nieruchomości z obszaru analizowanego.

SKO dodało, iż w toku postępowania organ pierwszej instancji naruszył przepisy prawa procesowego. Organ pierwszej instancji naruszył przede wszystkim zasadę obiektywizmu, zawartą w art. 7 kpa nakazującą organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością, a także zasadę wyrażoną w art. 77 § 1 kpa zgodnie z którą organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ pierwszej instancji naruszył także wyrażoną w kodeksie postępowania administracyjnego zasadę przekonywania - art. 107 § 3 k.p.a.

Mając to na uwadze Kolegium doszło do wniosku, że należy uchylić decyzję Burmistrza i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. K. wniósł sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zaskarżając ją całości i zarzucając jej naruszenie przepisów postepowania poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. polegające na braku orzeczenia przez organ II instancji co do istoty w sprawie ustalenia warunków zabudowy zgodnie z podaniem. W ocenie skarżącego Kolegium mogło uzupełnić dowody i materiały w sprawie na podstawie art. 136 k.p.a. zamiast uchylać decyzję organu I instancji i przekazać ją do ponownego rozpoznania. Mając to na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sprzeciw należy uwzględnić.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r poz 1302 - dalej p.p.s.a.)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. powoływana jako k.p.a.), skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W myśl art. 64e p.p.s.a. sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia wyłącznie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.

Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna w sprawie ze sprzeciwu na decyzję ograniczona jest do badania kwestii prawnoproceduralnych związanych z istnieniem bądź nieistnieniem w badanej sprawie przesłanek do uchylenia przez organ odwoławczy decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania (art. 64e p.p.s.a.).

Innymi słowy charakter i zakres decyzji kasatoryjnej powoduje, że przedmiotem rozważań w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mogą być kwestie związane z merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, ale wyłącznie zagadnienia dotyczące wydania w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcia uchylającego zaskarżoną decyzję i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia W wyniku podjętego rozstrzygnięcia sprawa wraca do organu I instancji w celu poczynienia niezbędnych ustaleń, których dokonanie jest istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a które wykraczają poza zakres postępowania, jakie mógł przeprowadzić organ odwoławczy na podstawie art. 136 k.p.a.

Stosownie zaś do art. 151 a p.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., stanowiącym podstawę decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, który Sąd w niniejszej sprawie podziela, iż decyzja powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, może być podjęta tylko w sytuacjach określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Żadne inne wady postępowania, ani wady decyzji podjętej w i instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji tego rodzaju Oznacza to, że decyzja kasacyjna stanowi wyjątek od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy i nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Narusza zatem art. 138 § 2 k.p.a. wydanie decyzji kasacyjnej tak w przypadku, gdy zaskarżona decyzja jest dotknięta jedynie błędami natury prawnej jak i w sytuacji, gdy postępowanie wyjaśniające I instancji jest dotknięte brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym.

W orzecznictwie podkreśla się konsekwentnie, że art. 138 § 2 k.p.a nie będzie miał zastosowania wtedy, gdy materiał dowodowy wymagany do rozstrzygnięcia sprawy zostanie zgromadzony, a kwestią sporną będzie wyłącznie jego ocena (zob: np. wyroki WSA: w Poznaniu z 23 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 152/14, w Łodzi z 4 września 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 560/13 oraz z 17 listopada 2014 r. , sygn. akt II SA/Łd 798/14 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie bowiem z zasadą dwuinstancyjności postępowania, wyrażoną w art 15 k.p.a organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę będącą przedmiotem postępowania przed organem I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, a nie na kontroli zasadności argumentów strony podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Wynika to również z art. 138 k p a., który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji (§ 1 pkt 1) bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji (§ 1 pkt 2). Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma obowiązek rozpoznać wszystkie okoliczności w tym również zadania wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wszystkie okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy muszą zostać ustalone w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Obowiązki wynikające z art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. - stanie na straży praworządności i podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwiania sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, ciążą na organach administracji publicznej obu instancji. Organ odwoławczy ma obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą te same co na organie pierwszej instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego. Jeżeli organ pierwszej instancji nie wyjaśnił części istotnych okoliczności sprawy albo zgromadził niepełny, ale obszerny materiał dowodowy, wówczas organ odwoławczy ma obowiązek te uchybienia usunąć we własnym zakresie (por. wyrok WSA w Warszawie VII SA/Wa [...] z dnia 25 września 2018 r., wyrok WSA w Opolu II SA/Ol 856/17 z dnia 16 listopada 2017 r., wyrok WSA w Gdańsku sygn. III SA/Gd 827/18 z dnia 28 grudnia 2018r., dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji zastosowanie art. 138 § 2 k p a. wymaga, aby organ odwoławczy wykazał w sposób rzetelny i przekonujący, że w sprawie nie poczyniono wystarczających i wymaganych ustaleń, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a także podania przyczyn uniemożliwiających przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art 136 k. p. a.

Zdaniem Sądu, pomimo obszernego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy konieczności zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. w okolicznościach niniejszej sprawy nie wykazał. Nie wyjaśnił również powodów, dla których nie skorzystał z art. 136 k.p.a. Artykuł 136 k.p.a. daje bowiem organowi odwoławczemu możliwość przeprowadzenia z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi I instancji. Jeżeli zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, to w pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien rozważyć zastosowanie art 136 k.p.a. nie zaś przekazywać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Argumentacja SKO sprowadzała się do stwierdzenia, że konwalidowanie wadliwego postępowania organu pierwszej instancji, w świetle opisanych w decyzji uchybień, naruszałoby zawartą w art. 15 kpa zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. SKO wskazało, że naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego co do zasad ogólnych i szczególnych dotyczących dowodów i ich oceny powoduje, że niemożliwe jest zastosowanie w postępowaniu odwoławczym art. 136 kpa - tj. przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Co do zasady stanowisko takie nie jest bezzasadne, nie uwzględnia jednak specyficznych realiów niniejszej sprawy. W przedmiotowej sprawie skarżący wniosek o ustalenie warunków zabudowy złożył już w 2011 r. Do czasu rozpoznania niniejszej sprawy przez Sąd decyzje odmawiające ustalenia warunków zabudowy były już trzykrotnie uchylane przez Kolegium (decyzje z dnia [...] r.). Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji sam podał, że organ pierwszej instancji, mimo wskazówek organu odwoławczego podtrzymuje argumenty, które miałyby przemawiać za negatywnym rozstrzygnięciem wniosku inwestora, co, zdaniem SKO może wskazywać na bezzasadne blokowanie planowanej inwestycji i prowadzi do przewlekłości postępowania. W tym kontekście można stwierdzić, że zachodzi rozbieżność pomiędzy stanowiskiem Burmistrza a SKO w przedmiocie rozstrzygnięcia wniosku skarżącego skutkująca brakiem możliwości uzyskania przez inwestora decyzji kończącej postępowanie. W takiej szczególnej sytuacji rolą organu II instancji było wnikliwe rozważenie celowości kolejnego już uchylania decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu Kolegium nie wskazało przekonujących argumentów uniemożliwiających zastosowanie art. 136 k.p.a.

W zaskarżonej decyzji Kolegium wywiodło, iż "w przedłożonych aktach sprawy brak jest załącznika mapowego spełniającego opisane warunki, znajduje się w nich co prawda kopia mapy zasadniczej w skali 1 : 1000, stanowiąca podstawę dla wyznaczenia obszaru analizowanego oraz dla dokonania na niej analizy urbanistycznej jednak brak jest na niej pieczęci wskazującej na datę przyjęcia mapy do zasobu geodezyjno - kartograficznego. Uniemożliwia to zatem organowi odwoławczemu ocenę, czy załącznik graficzny odzwierciedla stan zagospodarowania nieruchomości z obszaru analizowanego". W ocenie Sądu z taką argumentacją nie sposób się zgodzić, w szczególności w kontekście możliwości uzupełnienia dowodów i materiałów jaką daje art. 136 § 1 k.p.a. Sąd zauważa, że jeżeli w dacie orzekania przez SKO brak było jedynie pieczęci na mapie, to również brak było przeciwskazań aby organ II instancji uzupełnił ten brak w ramach prowadzonego postępowania. To samo tyczy się braku uwzględnienia przez organ I instancji argumentów inwestora o rozszerzenie obszaru analizowanego i uwzględnienia faktu, iż działka objęta wnioskiem znajduje się na terenach wiejskich o rozproszonej zabudowie a także kwestie związane z wyznaczeniem linii zabudowy od drogi publicznej przez działkę [...] czy uzasadnienie w niedostateczny sposób wyznaczenia parametrów w ramach zastosowania odstępstwa. Braki te nie wymagały ponownego, kolejnego już rozpoznania sprawy przez organ I instancji, tym bardziej, że kwestie związane z wielkością obszaru analizowanego, czy dostępem do drogi i parametrami były już przedmiotem rozstrzygania w poprzednich decyzjach wydawanych w sprawie wniosku inwestora z 2011r. Zarzucane naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w realiach niniejszej sprawy (po raz czwarty uchylona decyzja organu I instancji) również nie stanowiło przesłanki uzasadniającej ponowne kierowanie sprawy do rozpoznania przez Burmistrza. Jak wskazuje się w orzecznictwie ustawodawca zarówno na tle przepisów k.p.a jak i u.p.z.p. nie zastrzegł aby dowód z analizy urbanistycznej (i stanowiącej jej załącznik graficzny- mapy) mógł być przeprowadzony jedynie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko zaprezentowane w cytowanym w skardze wyroku WSA w Poznaniu z 20 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Po 893/17, iż zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie może być rozumiana w ten sposób, że wszystkie istotne dowody powinny zostać przeprowadzone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a rolą organu odwoławczego jest tylko dokonanie kontroli rozstrzygnięcia objętego odwołaniem. Zarówno postępowanie pierwszej, jak i drugiej instancji mają w pełni charakter merytoryczny, co nie wyklucza przeprowadzenia analizy urbanistycznej przez organ drugiej instancji i wydania decyzji co do meritum sprawy. Przeprowadzenie takiej analizy przez organ odwoławczy oraz oceny wniosków z niej płynących nie przekracza możliwości organu odwoławczego do wydania w sprawie decyzji in merito (R. Sawuła, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2011 r., II OSK 1564/10, OSP 2013/4/41, s. 281). Mając to na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że organ w niniejszej sprawie winien był zastosować art. 136 k.p.a. i uzupełnić materiał dowodowy.

Wymaga również podkreślenia, że skarżący od 8 lat oczekuje na rozstrzygnięcie sprawy zapoczątkowanej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w lutym 2011 roku, która nadal nie została w żaden jednoznaczny i ostateczny sposób rozstrzygnięta przez procedujące organy. W związku z tym ponownie rozpoznając niniejszą sprawę Kolegium powinno rozpoznać sprawę administracyjną, której przedmiotem pozostaje ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przewidzianej do realizacji na działce nr [...] położonej w J., Gmina L.. W razie uznania, że materiał zebrany w aktach administracyjnych jest niewystarczający Kolegium rozważy zlecenie Burmistrzowi jego uzupełnienie, również w zakresie analizy urbanistycznej.

Mając powyższe rozważania na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Orzekając o kosztach postepowania Sąd uczynił to na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 64 b § 1 p.p.s.a. i zwrócił skarżącemu wpis od skargi w wysokości [...] zł.

/-/ I. Paluszyńska