Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1816/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Anna Barska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2019 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. (dalej: "Prezydent") z dnia [...] listopada 2017 r. określającą G. K. (dalej: "Skarżący", "Strona") wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odbieranymi z nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] za okres od lipca 2013 r. do października 2016 r.

Z akt sprawy wynika, że Prezydent decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. określił Skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowania odpadami komunalnymi, odbieranymi z nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] za okres od lipca 2013 r. do października 2016 r. w wysokości 7 686,00 zł.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż zgodnie z § 20 ust. 3 pkt 3 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie W. przyjętego Uchwałą Nr XIV/292/2015 Rady W. z dnia 9 lipca 2015 r. (Dz. Urz. Woj. Maz, poz. 6697, dalej: "Regulamin") minimalna częstotliwość odbioru odpadów zmieszanych z nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne wynosi raz na dwa tygodnie i w związku z tym wezwano Skarżącego, aby poprawić złożoną deklarację.

Wobec powziętej informacji, Skarżący złożył nową deklarację z datą obowiązywania od 1 listopada 2016 roku na 2 opróżnienia w miesiącu, ale nie ustosunkował się do okresu minionego.

Dnia 21 listopada 2016 r. zostało wysłane wezwanie do złożenia wyjaśnień co do poprawności złożonej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie nieruchomościami.

W odpowiedzi na wezwanie, Skarżący złożył pisemne wyjaśnienie.

Następnie pismem z dnia 9 grudnia 2016 r. Wydział Ochrony Środowiska dla T. zwrócił się do operatora odbioru odpadów w celu ustalenia częstotliwości odbioru z posesji przy ul. [...].

Operator pismem z dnia 15 grudnia 2016 r. potwierdził faktyczny odbiór odpadów ze wskazanej nieruchomości raz w tygodniu.

Wobec powyższego dnia 8 lutego 2017 r. wysłano do Skarżącego postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Wobec faktu, że Skarżący nie zgodził się z naliczeniem opłat za większą liczbę wywozów w miesiącu niż wskazał w deklaracji Wydział Ochrony Środowiska dla T. ponownie wystąpił do Biura Gospodarki Odpadami Komunalnymi o wykaz odbiorów, tym razem za okres pomostowy tj. od lipca 2013 r. do lipca 2014 r.

W odpowiedzi na zapytanie Biuro Gospodarki Odpadami Komunalnymi poinformowało, że nie posiada danych dotyczących przedmiotowej nieruchomości za wskazany okres. Wobec powyższego za okres od lipca 2013 r. do lipca 2014 r. Prezydent przyjął dane zawarte w deklaracji, rozstrzygając sprawę na korzyść podatnika, natomiast za okres od sierpnia 2014 r. do października 2016 r. zgodnie z przedstawionym wykazem odbiorów.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, iż oplata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył Skarżący wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zarzucając jej naruszenie § 20 ust. 1 i 3 pkt 3 i art. 21 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: "O.p.") poprzez błędne i niezasadne uznanie, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wskazana w deklaracji.

Decyzją z [...] maja 2018 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z [...] listopada 2017 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Strona złożyła w dniu 3 lipca 2018 r. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na której nie zamieszkają mieszkańcy, a powstają odpady komunalne wskazując, iż odpady zostaną zbierane nieselektywnie. Opłata miesięczna wynosi 63 zł za pojemnik 110 l.

SKO podało, że organ I instancji uznał powyższą deklarację za nieprawidłową albowiem częstotliwość odbiorów odpadów była większa niż deklarowana. Skarżący, w dniu 17 października 2017 r. dokonał korekty deklaracji, zwiększając częstotliwość opóźnienie pojemnika do 2 w miesiącu.

W związku z powyższym Prezydent wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowania odpadami komunalnymi pochodzącymi z nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] i kwestionowaną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. określił wysokość opłaty za gospodarowania odpadami komunalnymi z przedmiotowej nieruchomości za okres od 1 lipca 2013 r. do lipca 2014 r. w wysokości deklarowanej przez Skarżącego tj. 63 zł miesięcznie, zaś za okres od sierpnia 2014 r. do października 2016 r. w wysokości wynikającej z ilości opróżnień pojemnika w danym miesiącu. .

Odnosząc się do stanowiska Skarżącego, który kwestionuje zasadność naliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od sierpnia 2014 r. do października 2016 r. w zakresie przyjętych przez Prezydenta ilości opróżnień pojemnika, SKO wskazało, że zgodnie z art. 6k ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zdnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.) rada gminy w drodze gminy, w drodze uchwały dokonuje wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustala stawkę takiej opłaty,, a także ustala stawkę opłaty za pojemnik o określonej pojemności.

SKO podało, że w okresie, co do którego nastąpiło ustalenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obowiązywała uchwała nr LI/1497/2013 Rady W. z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego poz. 3185), zmieniona następnie uchwałami nr LVI/1587/2013 Rady W. z dnia 23 maja 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego poz. 5867) oraz nr LVIII/1623/2013 Rady W. z dnia 12 czerwca 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego poz. 6616). Zgodnie z § 5 pkt 2e tej uchwały dla nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, ustalono stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku, gdy odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny w wysokości 63 zł za jednorazowe opróżnienie pojemnika o pojemności 1100 litrów.

Powyższa uchwała została uchylona uchwałą Nr V/85/2015 Rady W. z dnia 12 lutego 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dz.Urz. Woj. Mazowieckiego z 2015 r. poz. 1277). Analogicznie, jak w uprzednio obowiązującej uchwale dla nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, ustala się następujące stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w przypadku, gdy odpady komunalne nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny w wysokości 63 zł za jednorazowe opróżnienie pojemnika o pojemności 1100 litrów (§ 5 pkt 2e uchwały).

Organ odwoławczy uznał, iż Prezydent zasadnie wszczął postępowanie w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowania odpadami komunalnymi, odbieranymi z nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] za okres od lipca 2013 r. do października 2016 r., wobec faktu, że powstała różnica pomiędzy deklarowaną przez Skarżącego w lipcu 2013 r. liczbą opróżnień pojemnika w ciągu miesiąca (zadeklarował 1 opróżnienie w skali miesiąca), a faktycznym opóźnieniem ilości odpadów przez firmę w okresie od sierpnia 2014 r. do października 2016 r. Z art. 6o ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, wynika bowiem, iż wszczęcie postępowania jest zasadne, w przypadku gdy z uwagi na dane wskazane w deklaracji istnieją poważne wątpliwości, co do podanych informacji związanych z naliczaniem opłat.

SKO zauważyło ponadto, iż Skarżący od momentu złożenia deklaracji w lipcu 2013 r. do października 2016 r. nie kwestionował częstotliwości odbioru odpadów, jak również nie złożył korekty deklaracji i dokonał tego dopiero po wszczęciu postępowania przez organ I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na ww. decyzję Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 233 § 1 pkt 1 O.p. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach,

2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i dokonanie oceny dowodów w sposób dowolny z pominięciem zasady swobodnej oceny dowodów co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Skarżący złożył bowiem deklarację o wysokości opłaty określając w niej częstotliwość odbioru na 1 raz w miesiącu. Po wejściu w życie uchwały Nr XlV/292/2015 Rady W. z dnia 9 lipca 2015 r. zgodnie z § 20 ust. 3 pkt 3e ww. aktem prawa miejscowego zmieniono minimalnie wymaganą częstotliwość pozbywania się odpadów komunalnych na 1 raz na dwa tygodnie. W ocenie Skarżącego w świetle zmiany z mocy prawa minimalnej częstotliwości odbioru odpadów nie wystąpiła okoliczność uzasadniająca korygowanie przez niego deklaracji.

Zdaniem Strony organ odwoławczy nie dokonał pełnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i powielił błędne ustalenia organu I instancji wskazując, iż Skarżący nie ustosunkował się do okresu przed 1 listopada 2016 r. dotyczącego wywozu odpadów z należącej do niego nieruchomości. Skarżący podniósł, że zarówno w piśmie z dnia 2 grudnia 2016 r. jak i w samej treści odwołania z dnia 18 grudnia 2017 r. wyjaśnił, iż zadeklarował częstotliwość opróżnień pojemnika w minimalnej wymaganej liczbie opróżnień, która to liczba jak wskazywał była dla niego w pełni wystarczająca. Dodatkowo Skarżący wskazał, iż pojemnik położony jest na terenie ogólnodostępnym w związku z czym dostęp do niego jest bardzo łatwy i nie wymaga żadnego udziału ze strony właściciela. Powyższe wyjaśnienia Skarżącego zostały pominięte zarówno przez organ I instancji jak i organ II instancji. Skarżący podniósł, że dokumentacja Biura Gospodarki Odpadami Komunalnymi Urzędu W. jest zupełnie niewiarygodna, gdyż jak z niej wynika odbiór odpadów dokonywany był w dowolnej liczbie nie mając nic wspólnego z rzeczywistymi potrzebami właściciela nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę, Skarżący wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako : "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem określenia Skarżącemu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości niezamieszkałej, położonej w W. przy ul. [...], za okres od lipca 2013 r. do października 2016 r. Przy czym Skarżący wskazuje niezgodne z prawem wyliczenie opłaty za okres od sierpnia 2014 r. do października 2016 r., wbrew danym wynikającym z deklaracji. Przeciwne stanowisko zajmuje organ podnosząc, że częstotliwość odbiorów odpadów była większa niż deklarowana.

Zdaniem Sądu, niezbędnym dla dokonania prawidłowej oceny spornego zagadnienia jest przywołanie przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie. Podać zatem należy, że z mocy art. 6c ust. 1 u.c.p.g., gminy zostały zobowiązane do zorganizowania odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Z kolei art. 6c ust. 2 ww. ustawy upoważnił radę gminy, by w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego rozstrzygnęła o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Art. 6h oraz art. 6i ust. 1 pkt 2 ww. ustawy nakłada na właścicieli nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, za każdy miesiąc w którym powstały odpady na danej nieruchomości.

Mając na uwadze powyższą podstawę prawną, uchwałą nr LI/1497/2013 z dnia 7 marca 2013 r., zmienioną następnie uchwałami nr LVI/1587/2013 z dnia 23 maja 2013 r. oraz nr LVIII/1623/2013 Rada W. ustaliła stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Zgodnie z § 5 pkt 2e tej uchwały dla nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, ustalono stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku, gdy odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny w wysokości 63 zł za jednorazowe opróżnienie pojemnika o pojemności 1100 litrów.

Zgodnie z art. 6m u.c.p.g., właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (ust. 1). W przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana (ust. 2). Natomiast w myśl art. 6o ust. 1 u.c.p.g. w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, do uiszczania których na rzecz gminy lub ich związków obowiązani są właściciele nieruchomości, są daninami publicznymi o niepodatkowym charakterze. Zgodnie z art. 6q u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat stosuje się przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Decyzja określająca wysokość opłaty w oparciu o art. 6o u.c.p.g. ma charakter deklaratoryjny odpowiadający uregulowaniom zawartym w art. 21 § 3, w związku z art. 21 § 2 O.p., zgodnie z którymi to przepisami Ordynacji podatkowej w razie niezłożenia deklaracji, bądź też stwierdzenia, że wysokość zobowiązania jest inna niż wynikająca z deklaracji organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

Zdaniem Sądu w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, organy nie tylko miały prawo powziąć uzasadnione wątpliwości, co do danych zawartych w złożonych przez Skarżącego deklaracjach odnośnie częstotliwości odbioru odpadów, ale jednoznacznie wykazana została rozbieżność między zadeklarowaną przez Skarżącego ilością odbiorów odpadów komunalnych na jego nieruchomości, a stanem faktycznym z którego wynikało, że w okresie od sierpnia 2014 r. do października 2016 r. odpady odbierane były 122 razy, a nie jak zadeklarowano 40 razy.

Wskazać należy, że analiza regulacji ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach dotyczącej gospodarki odpadami prowadzi do wniosków, iż złożona deklaracja składana przez właściciela ma odzwierciedlać sposób i częstotliwość gromadzenia odpadów. To deklaracja wskazuje na sposób gromadzenia odpadów przez konkretny podmiot, a skoro tak, to ten właśnie podmiot odpowiada za gromadzenie tych odpadów zgodnie ze złożoną deklaracją. Przepis art. 6o u.c.p.g., wiąże bowiem deklarację z faktycznym gromadzeniem odpadów, a w przypadku braku zgodności zadeklarowanego gromadzenia z rzeczywistym stanem rzeczy, organ został wyposażony w możliwość władczego rozstrzygnięcia o opłacie w drodze decyzji. Wymaga przy tym podkreślenia, że sposób i częstotliwość gromadzenia odpadów bezpośrednio przekłada się na wysokość stawki opłaty.

Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie ustalono na podstawie dokumentacji Biura Gospodarki Odpadami Komunalnymi Urzędu W. fakt zbierania odpadów komunalnych o znacznie większej częstotliwości niż deklarowana. W związku z powyższym na podstawie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach organ zakwestionował deklaracje złożone przez Skarżącego, albowiem ustalony stan faktyczny odbiegał od zadeklarowanego. Mając na uwadze powyższy stan prawny oraz uwzględniając okoliczności faktyczne sprawy, należy stwierdzić, że prawidłowo organy określiły wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za sporny okres. Podkreślić bowiem należy, że zadeklarowanie przez Skarżącego określonej ilości odbioru odpadów, nakłada na niego obowiązek rzeczywistego spełnienia związanych z deklaracją obowiązków.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że organ I instancji dokonał prawidłowego wyliczenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, czemu dał wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, a co zasadnie zaakceptował organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie w ocenie Sądu było prawidłowe i doprowadziło do zgromadzenia materiału dowodowego, który pozwala uznać, ile rzeczywiście razy odbierano odpady z nieruchomości Skarżącego. odbierano odpady o wiele razy więcej. Większa niż deklarowana częstotliwość odbioru odpadów podwyższa koszt, określonego w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, gospodarowania odpadami, co zgodnie z przepisami skutkuje koniecznością określenia opłaty w innej wysokości.

W związku z powyższym, w opinii Sądu brak jest podstaw do podważenia oceny organów, że wobec wskazanych przez organy nieprawidłowości w zakresie zbierania odpadów zaistniałych w spornych miesiącach 2014 r. – 2016 r. uprawnionym było zgodnie z art. 6o ust. 1 u.c.p.g. wydanie decyzji określającej wysokość przedmiotowej opłaty za te miesiące właściwej dla ilości odbieranych odpadów.

Nie można także - w stanie faktycznym niniejszej sprawy - podzielić stanowiska Skarżącego, co do tego, że pojemnik na śmiecie znajduje się na terenie ogólnodostępnym, w związku z tym każdy mógł z niego korzystać.

Należy bowiem mieć na uwadze regulację art. 5 ust 1 pkt 3 u.c.p.g., na podstawie którego właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez zbieranie powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie i przepisach wydanych na podstawie art. 4a. Z kolei definicję "właściciela nieruchomości" zawiera art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. wskazując, że ilekroć w ustawie mowa jest o właścicielach nieruchomości rozumie się przez to także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością.

Z uwagi na podane regulacje należy stwierdzić, że skoro Skarżący jest właścicielem nieruchomości, to nie może przerzucać na organ obowiązków związanych z odpowiedzialnością za faktyczną ilość odbioru odpadów.

Odnosząc się do argumentu, że pojemnik na śmiecie jest ogólnodostępny, podnieść należy, że to rzeczą Skarżącego jest zadbanie i zabezpieczenie pojemnika przed wrzucaniem odpadów z innych nieruchomości. To nie na organie, a na właścicielu nieruchomości - w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. - ciążą obowiązki związane z zabezpieczeniem pojemników przed działaniem osób trzecich. Nie interesowanie się przez Skarżącego ani zapełnianiem pojemników, ilością odbiorów, oraz wywozem powoduje, że trudno uwolnić go od odpowiedzialności z tytułu opłat za odbiór odpadów.

W przedmiotowej sprawie Skarżący przez wiele miesięcy akceptował ilość odbiorów z nieruchomości, której jest właścicielem, aprobował ich opróżnianie, co nie może prowadzić do uwolnienia go od kosztów z tym związanych. Trudno przyjąć, że przez tak długi okres nie miał rozeznania ile razy z jego nieruchomości odbierane są odpady. Tym bardziej nie interesowanie się tymi kwestiami i faktyczne korzystanie z odbioru odpadów na przestrzeni wielu miesięcy, nie może prowadzić do uzyskiwania bezpłatnego odbioru odpadów.

Warto w tym miejscu przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 3048/16, w którym wyrażono następujący pogląd: "W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na aprobatę nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. Zdaniem pełnomocnika Spółdzielni, skoro w przywołanym przepisie jest mowa o tym, że właściciel nieruchomości odpowiada za zbieranie odpadów komunalnych "powstałych na terenie nieruchomości" - jeżeli wbrew jego woli osoby trzecie wyrzucały odpady do kontenerów, nie było podstaw do wydania zaskarżonej decyzji. Odpady te nie powstały bowiem na terenie jego nieruchomości. W tym względzie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni zgadza się ze stanowiskiem zaprezentowanym w motywach zaskarżonego wyroku, że takie rozumienie art. 5 ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. "doprowadziłoby do zerwania związku przyczynowego między deklaracją a faktycznym gromadzeniem odpadów, a to z kolei do braku możliwości weryfikacji złożonych deklaracji" (s. 21 uzasadnienia wyroku). Przede wszystkim jednak Spółdzielnia nie może wywodzić korzystnych dla siebie skutków z własnych zaniedbań, które polegały na nie zabezpieczeniu kontenerów. Innymi słowy, okoliczność korzystania z kontenerów przez osoby trzecie mogłaby mieć znaczenie, pod warunkiem, że Spółdzielnia wykazałaby, że nie ponosi winy. Tego jednak w toku postępowania podatkowego Spółdzielnia nie uczyniła."

Sąd w tut. składzie powyższy pogląd podziela. Skonstatować zatem należy, że zachowanie Skarżącego na przestrzeni spornego okresu zaprzecza braku winy po jej stronie.

Reasumując, organ - co do zasady - był uprawniony do obciążenia Skarżącego opłatą za gospodarowanie odpadami, skoro treść deklaracji była rożna od stanu rzeczywistego, a Skarżący jej nie skorygował tak aby odzwierciedlała ten stan.

Zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej - art. 122, art. 187 i art. 191. W toku postępowania organy działały zgodnie z przepisami prawa, podejmowały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy rozpatrzono w sposób wyczerpujący.

Konkludując, Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, uznając skargę za nieuzasadnioną, Sąd oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302).