Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 53/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi P. Ś. na uchwałę Rady Miasta z dnia 14 grudnia 2005 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miasta w dniu 14 grudnia 2005 r. podjęła uchwałę nr 369/XLIII/05 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. obszar dzielnicy K.

W piśmie z dnia 14 listopada 2013 r. P. Ś., właściciel działek nr [...] i [...], położonych przy ul. O. w M., obręb [...], wystąpił do Rady Miasta z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego powyższą uchwałą w zakresie, w jakim skarżona uchwała dotyczy tychże działek.

Wezwanie to wpłynęło do Rady w dniu 18 listopada 2013 r.

Rada nie uwzględniła tego wezwania, o czym skarżący został poinformowany przez Burmistrza Miasta pismem z dnia 11 grudnia 2013 r., doręczonym w dniu 17 grudnia 2013 r.

W następstwie tego P. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powołaną uchwałę Rady Miasta, zaskarżając ją w części dotyczącej działek nr [...] i [...], położonych przy ul. O. w M., obręb [...].

Skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 1 ust. 2 pkt 1,6,7 i 9 oraz art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu Dodatkowego do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności polegające na bezzasadnym ograniczeniu prawa własności skarżącego przez wprowadzenie do uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego postanowień sprzecznych z podstawowymi zasadami planowania przestrzennego,

- art. 15 ust. 2 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak określenia w uchwalonym miejscowym planie obligatoryjnego zapisu w przedmiocie sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenu,

- art. 11 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niezamieszczenie w prognozie uchwalenia skutków finansowych miejscowego planu prognozy wpływu ustaleń kwestionowanego planu na wydatki gminy w postaci odszkodowań, o których mowa art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Nadto w piśmie z dnia 3 lutego 2015 r. skarżący wniósł rozpoznanie skargi na podstawie jej odpisu. Skarżący w tym zakresie wyjaśnił, że skargę na powyższą uchwałę wniósł w dniu 16 stycznia 2014 r, jednakże Rada Miasta nie przekazała tejże skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, mimo że Sąd prawomocnym postanowieniem z dnia 25 września 2014 r. w sprawie II SO/Gd 13/14 wymierzył Radzie grzywnę w wysokości 3 000 zł.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta, reprezentowana przez Burmistrza Miasta, wniosła o jej oddalenie wskazując, że procedura planistyczna została przeprowadzona zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co potwierdził Wojewoda przekazując uchwałę do publikacji. Skarżący nie zgłaszał żadnych uwag ani wniosków. Dalej organ wyjaśnił, że wprowadzenie na terenie działki nr [...] obręb [...] w M. będącej własnością skarżącego P. Ś. funkcji drogi dojazdowej oznaczonej w planie symbolem KDD spowodowane jest koniecznością skomunikowania osiedla domków jednorodzinnych ul. O. z ul. A. Bliska lokalizacja zabudowań na ul. O. powoduje, że nie ma możliwości poszerzenia tego pasa drogowego z działek prywatnych. Dodatkowo parkujące na poboczach samochody utrudniają poruszanie się w obydwy kierunkach. Rozwiązaniem ma być nadanie ul. O. funkcji drogi jednokierunkowej z komunikacją z ul A. Takie rozwiązanie upłynni ruch na ul. O. Z tego powodu została zaplanowana na części działki nr [...] droga dojazdowa KDD. Nadto organ wyjaśnił, że zaskarżona uchwała nie przewiduje tymczasowego zagospodarowania terenu. Zapisy wprowadzone w uchwale przedstawiają docelowe zagospodarowanie terenu. Ponadto zaskarżona uchwała nie wpływa niekorzystnie na zagospodarowanie działek nr [...] i [...]. Postanowienia planu nie zmieniły w istotny sposób uprzedniego charakteru nieruchomości. była ona uprzednio i jest obecnie wykorzystywana na cele mieszkaniowe, zaś zapisy planu wskazują obszar przedmiotowej nieruchomości jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W ocenie organu nie doszło zatem do zmiany wartości nieruchomości, która mogłaby powodować powstanie roszczenia odszkodowawczego po stronie skarżącego

Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przy czym, na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 tej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została uchwała Rady Miasta z dnia 14 grudnia 2005 r. nr 369/XLIII/05 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. obszar dzielnicy K.

W niniejszej sprawie istotne znaczenie miał fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpoznawał uprzednio sprawę z wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi P. Ś. na przedmiotowa uchwałę.

W prawomocnym postanowieniu z dnia 25 września 2014 r. w sprawie II SO/Gd 13/14 Sąd wymierzył bowiem Radzie grzywnę w wysokości 3 000 zł. W toku tego postępowania ustalono, że skarga P. Ś. na przedmiotową uchwałę została nadana przesyłką poleconą dnia 16 stycznia 2014 r., a następnie w dniu 20 stycznia 2014 r. przesyłkę tę wydano osobie uprawnionej do odbioru - pełnomocnikowi pocztowemu Urzędu Miasta, co potwierdza odpowiedź na reklamację Sądu Poczty Polskiej S.A. w Warszawie Biura Ładu Korporacyjnego i Zgodności Kierownika Działu zawarta w piśmie z dnia 13 sierpnia 2014 r.

Z uwagi na powyższe Sąd na wniosek skarżącego P. Ś. rozpoznał jego skargę na podstawie odpisu tejże skargi.

Skarga P. Ś. wniesiona w niniejszej sprawie spełnia wymogi formalne warunkujące możliwość jej rozpoznania w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Skarżący bowiem, pismem z dnia 14 listopada 2013 r. wezwał Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie kontrolowanej uchwały, a z uwagi na bezskuteczność tego wezwania, w dniu 16 stycznia 2014 r wniósł do Sądu skargę na tę uchwałę. Spełniony zatem został formalny warunek wniesienia skargi na uchwałę. Nadto skarga wniesiona została z zachowaniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy, jako ze nastąpiło to w terminie 30 dni od otrzymania odpowiedzi organu.

Co więcej, skarżący wykazał również, że ustalenia kontrolowanego planu naruszają jego interes prawny. Skarżący jest bowiem właścicielem nieruchomości składającej się z działek nr [...] i [...], która położona jest na terenie objętym ustaleniami tego planu. Działka nr [...] w całości, zaś działka nr [...] w części przeznaczona jest pod drogę dojazdową KDD. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm prawa miejscowego powszechnie obowiązujących na danym terenie (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), określają bowiem granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustalono, że w postępowaniu planistycznym interes prawny, znajdujący ochronę w przepisach Kodeksu cywilnego, ma niewątpliwie właściciel nieruchomości położonej na terenie objętym planem (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 1501/99, LEX nr 48196). O naruszeniu zaś posiadanego przez skarżącą interesu prawnego świadczy przede wszystkim unormowanie zawarte w § 30 ust. 17 pkt 3 kontrolowanego planu, które dla działki skarżącej o nr [...] wprowadza zakaz jakiejkolwiek zabudowy, także służącej chociażby celom rolniczym. Uchwała, wprowadzając zaś określone postanowienia w kwestii zagospodarowania nieruchomości skarżącej, narusza interes prawny skarżącej, gdyż niewątpliwie kształtuje przysługujące jej prawo własności, które podlega ochronie na podstawie art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP (zob. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Op 243/14, LEX nr 1498193).

Przechodząc więc do merytorycznego rozpoznania skargi, a w szczególności oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały w zakresie regulacji dotyczących nieruchomości skarżącego, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązek uwzględnienia skargi powstaje bowiem wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, tj. norm prawa materialnego (zob. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz , pod. Red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2011 r., str. 31). Brak jest zaś podstaw do uwzględnienia skargi, gdy naruszony został co prawda interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale odbyło się to w granicach wyznaczonych obowiązującym prawem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1208/11, LEX nr 1132062).

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego reguluje kwestie związane z przeznaczeniem i zagospodarowaniem nieruchomości. Ze swej istoty zatem może zatem ograniczać i "naruszać" prawo własności, które jest prawem o charakterze rzeczowym bezwzględnie obowiązującym. Uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, organ jest obowiązany chronić prawo własności i ograniczać je jedynie w niezbędnym zakresie podyktowanym potrzebami czy interesami ogółu. Zatem plan może "naruszać" w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym "interes" właściciela, który jest interesem znajdującym podstawę w przepisie prawa materialnego (prawnie chronionym, własnym, konkretnym i indywidualnym ), co oznacza że jest "prawnym".

W ustawie o samorządzie gminnym brak jest kryteriów określających zakres kontroli zaskarżonej w tym trybie uchwały rady gminy. Z tego względu należy odwołać się do art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Przepis ten, z racji umieszczenia w ustawie - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tj. ustawie regulującej ustrój i właściwość sądów administracyjnych, posiada bowiem charakter ogólnego unormowania. W myśl powołanego przepisu, sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, czyli kontroluje akty administracyjne z punktu widzenia ich legalności - zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Obowiązujące w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidują, że ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonuje się w ramach określonej procedury unormowanej w tej ustawie.

Z art. 28 ust. 1 tej ustawy wynika, że naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zatem zachowanie wymogów tej procedury podlegać będzie kontroli sądu administracyjnego.

Sąd nie dopatrzył się jednak naruszenia prawa poprzez ustalenia planu dotyczące nieruchomości skarżącego P. Ś. składającej się z działek o nr [...] i [...].

Bezsporne jest, że działka nr [...] w całości, zaś działka nr [...] w części przeznaczona jest pod drogę dojazdową KDD. Pozostała część działki nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem MN2 przeznaczonym na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą.

Ustalenia dotyczące terenu KDD zawarte są w § 16 uchwały. Wynika z nich przeznaczenie terenu na funkcje drogowe. Nadto plan ustala drogi KDD jako drogi publiczne – ulice dojazdowe z pasem drogowym o szerokości min. 10 m.

Z kolei ustalenia dla terenu oznaczonego symbolem MN2 zawarte są w § 31 uchwały. W ustaleniach dla tego terenu zostały zawarte szczegółowe warunki zagospodarowania i zabudowy. Skarżący żadnych konkretnych zarzutów dotyczących sposobu zagospodarowania działki [...] pod zabudowę mieszkaniowo – usługową nie sformułował ani w wezwaniu, ani też skardze. Zakwestionował jedynie przeznaczenie jej części pod drogę KDD, twierdząc przy tym, że nie będzie mógł korzystać z obu swoich działek na cele budowlane.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że właściciel w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą (art. 140 § 1 Kodeksu cywilnego). Ustawodawca wyraźnie zastrzegł, że w granicach określonych przez "ustawy" i "zasady współżycia społecznego" właściciel może korzystać z rzeczy z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach właściciel może swoją rzeczą rozporządzać. Zgodnie natomiast z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustaw i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Z kolei w myśl wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasady proporcjonalności, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów bardzo wielu ustaw. W niniejszej sprawie istotne jest ograniczenie wynikające z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Na mocy przepisów powołanej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności (użytkowania wieczystego) innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Przepis art. 1 ust. 2 pkt 1 i 9 tej ustawy przewiduje, że w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się nie tylko wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz potrzeby interesu publicznego, lecz nakazuje także uwzględniać prawo własności - art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy. Brzmienie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie wskazuje, że "interes publiczny" nie uzyskał prymatu pierwszeństwa w odniesieniu do interesu jednostki. Przyjęte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozwiązania prawne oparte są na zasadzie równowagi interesu ogólnopaństwowego, interesu gminy i interesu jednostki. Oznacza to obowiązek rozważnego wyważenia praw indywidualnych (interesów obywateli) i interesu publicznego. Ma to szczególne znaczenie w przypadku kolizji tych interesów, w tym interesu gminy z interesem obywateli wynikającym np. z prawa własności nieruchomości gruntowych.

Należy mieć przy tym na uwadze, że definicja ustawowa wskazuje, że przez "ład przestrzenny" należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno - gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne.

Podkreślić nadto należy, iż ingerencja gminy poprzez działania planistyczne w sferę prawną podmiotu, naruszająca atrybuty właścicielskie, dla swej legalności wymaga bezwzględnie wykazania, że gmina stanowiąc w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o przeznaczeniu terenu i sposobie jego zagospodarowania nie nadużyła władztwa planistycznego. Powinna zatem wyjaśnić przesłanki, którymi gmina kierowała się przyjmując konkretne rozwiązania planistyczne, wpływające na sposób wykonywania prawa własności, a w szczególności przedstawić argumentację pozwalającą uznać, że gmina dołożyła należytej staranności w przestrzeganiu zasad obowiązujących przy podejmowaniu działań planistycznych, w tym rozważyła inne warianty zrealizowania zamierzenia planistycznego w ramach przyjętej koncepcji, albo że przyjęte rozwiązanie planistyczne, mimo konieczności dokonania ingerencji w sferę prawa własności, jest jedynym możliwym w danych warunkach.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do nadużycia przez Radę Miasta przysługującego jej władztwa planistycznego, co mogłoby stanowić ewentualne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego i skutkować stwierdzeniem nieważności planu w całości lub w części na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie ingerencja w przysługujące skarżącemu prawo własności do działek o nr [...] i [...] została przez Radę Miasta należycie uzasadniona.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.

Zaskarżona uchwała został podjęta przez Radę po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami studium, co wynika wprost z treści tejże uchwały.

Zdaniem Sądu Rada Miasta przekonywująco uzasadniła przyjęte na terenie nieruchomości skarżącego zasady zagospodarowania. W szczególności zaś organ wyjaśnił, że wprowadzenie na terenie nieruchomości będącej własnością skarżącego P. Ś. funkcji drogi dojazdowej oznaczonej w planie symbolem KDD spowodowane jest koniecznością skomunikowania osiedla domków jednorodzinnych ul. O. z ul. A.. Bliska lokalizacja zabudowań na ul. O. powoduje, że nie ma możliwości poszerzenia tego pasa drogowego z działek prywatnych. Dodatkowo parkujące na poboczach samochody utrudniają poruszanie się w obydwy kierunkach. Rozwiązaniem ma być nadanie ul. O. funkcji drogi jednokierunkowej z komunikacją z ul. A. Takie rozwiązanie upłynni ruch na ul. O. Z tego powodu została zaplanowana droga dojazdowa KDD. Powyższe rozwiązanie komunikacyjne jest więc wynikiem przemyślanej koncepcji dla terenu objętego opracowaniem zaskarżonej uchwały. W tej zaś sytuacji, zdaniem Sądu, nie można uznać, że doszło do przekroczenia władztwa planistycznego przy wytyczaniu przebiegu publicznej drogi KDD. Pozostała część nieruchomości skarżącego przeznczona jest natomiast na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą i może być zagospodarowana zgodnie z ustaleniami określonymi w § 31 uchwały.

W ocenie Sądu nie są również zasadne pozostałe zarzuty skargi. I tak, wbrew twierdzeniom skarżącego, zaskarżona uchwała nie narusza art. 15 ust. 2 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako że organ nie przewidział na przedmiotowym terenie tymczasowego zagospodarowania, urządzania ani też użytkowania terenu.

Istotnie, jak prawidłowo wskazał skarżący, prognoza skutków finansowych sporządzana w toku procedury uchwalania planu powinna uwzględniać art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednakże należy mieć na uwadze, że Rada stwierdziła, że skarżącemu nie będą przysługiwały żadne roszczenia, jako że nie nastąpi obniżenie wartości jego nieruchomości W tych okolicznościach, niezależnie od powstałego w tym zakresie sporu między stronami, brak jest zdaniem Sądu podstaw do uznania sporządzonej prognozy skutków finansowych za wadliwą. Z całą zaś pewnością nie może to mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. W ocenie Sądu wymóg formalny procedury planistycznej został spełniony w momencie sporządzenia przedmiotowej prognozy. Kwestia dotycząca odszkodowania za obniżenie wartości nieruchomości nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem uchwały o planie, tym bardziej że sprawy związane z tymi roszczeniami należą do kognicji sądów powszechnych.

Z tych wszystkich względów, nie dopatrując się jakiegokolwiek naruszenia prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargę jako niezasadną oddalił na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.