Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 974/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust.1 pkt 1-5
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi K. W. i K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżących K. W. i K. W. solidarnie kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy D. decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...], znak: [...], na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.) - dalej "u.p.z.p." ustalił warunki zabudowy dla inwestycji mającej polegać na budowie budynku usługowego z funkcją produkcyjną wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym D. , gmina D. na rzecz M. i M. G..

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli B. i R. J. oraz K. i K. W.. B. i R. J. wydanej decyzji zarzucili brak sporządzenia rzetelnej analizy urbanistycznej, brak uzasadnienia faktycznego wydanej decyzji oraz naruszenie obowiązujących przepisów poprzez niezałączenie do decyzji części tekstowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Z kolei, K. i K. W. podnieśli m.in. zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenia § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie w niniejszej sprawie analizy urbanistyczno – architektonicznej, jak również naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy przed wydaniem decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 59 ust. 3 pkt 2 – u.p.z.p., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając decyzję Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie analizę urbanistyczną oraz projekt decyzji o warunkach zabudowy wraz z załącznikami sporządziła osoba posiadająca wymagane uprawnienia urbanistyczne. Badana decyzja posiada dwa załączniki - graficzny oraz tekstowy, tj. wyniki z analizy urbanistycznej.

Odnosząc się do zarzutu niezałączenia do egzemplarza zaskarżonej decyzji doręczonej skarżącym, wyników z analizy urbanistycznej, organ odwoławczy wskazał, że faktycznie stanowi to naruszenie przepisu § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem wyniki z analizy urbanistycznej powinny zostać załączone do każdego egzemplarza decyzji w przedmiocie warunków zabudowy.

W ocenie Kolegium nie jest to jednak naruszenie mające wpływ na wynik sprawy, bowiem wyniki z analizy urbanistycznej zostały sporządzone, znajdują się w aktach sprawy, a skarżący mieli możliwość zapoznania się z treścią tego dokumentu.

Odnosząc się z kolei do zarzutu, że dla planowanego przedsięwzięcia istniejący zjazd jest niewystarczający Kolegium wyjaśniło, że projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy został pozytywnie uzgodniony z zarządcą drogi, tj. [...] Zarządem Dróg Wojewódzkich w K., który nie miał do planowanej inwestycji żadnych zastrzeżeń. Szerokość frontu działki inwestycyjnej wynosi 7,4 m, zaś granice obszaru analizy wyznaczono w promieniu 50 m, bowiem trzykrotność szerokości frontu działki daje wartość mniejszą niż 50 m. W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że obszar analizy urbanistycznej wyznaczono w sposób zgodny z § 3 rozporządzenia, zaś załącznik graficzny do decyzji spełnia wymogi określone w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu.

Organ podał dalej, że planowana inwestycja polegać ma na budowie budynku usługowego z funkcją produkcyjną wraz z niezbędną infrastrukturą. W toku postępowania wnioskodawcy wyjaśnili, że funkcja usługowa i produkcyjna związana będzie z wykonywaniem opakowań z kartonu. W wynikach z analizy urbanistycznej wskazano, że w obszarze analizy występuje zróżnicowana zabudowa, tj. zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, usługowa, gospodarcza i inna zabudowa niemieszkalna. W bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji znajduje się zabudowa usługowa - zajazd, sala na imprezy okolicznościowe, pokazy, warsztaty oraz sprzedaż produktów tradycyjnych. W obszarze istnieje również zabudowa przemysłowo-produkcyjna, aktualnie nieużytkowana.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu, że wnioskodawcy dokonali zmiany funkcji planowanego zamierzenia w toku postępowania z funkcji usługowej na usługowo- produkcyjną Kolegium wskazało, że przepisy nie zabraniają dokonywania takiej zmiany żądania wniosku w toku postępowania, zaś planowana funkcja, określona przez wnioskodawców jako funkcja usługowo-produkcyjna mająca polegać na produkcji opakowań z tektury, również znajduje kontynuację w obszarze analizy urbanistycznej.

Kolegium podkreśliło, że dla spełnienia wymogu kontynuacji funkcji zabudowy nie jest konieczne wykazanie, że planowana zabudowa stanowi kontynuację w stosunku do dominującej funkcji zabudowy z obszaru analizy urbanistycznej. Na gruncie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu wystarczające jest aby w granicach obszaru analizy urbanistycznej wystąpiła co najmniej jedna nieruchomość zabudowana w taki sam albo podobny sposób jak funkcja planowanej zabudowy. W przedmiotowej sprawie wymóg ten został spełniony.

Organ odwoławczy wskazał następnie, że w przedmiotowej sprawie ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 8 m od granicy z drogą wojewódzką nr [...]. W wynikach z analizy urbanistycznej wskazano, że budynki na sąsiednich działkach nie tworzą jednej usystematyzowanej linii zabudowy, w związku z czym parametr ten ustalono w oparciu o przepis § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Wskaźnik zabudowy ustalono na poziomie do 32%. Z danych zawartych w wynikach z analizy urbanistycznej wynika, że średnia wartość parametru wskaźnika zabudowy wynosi 32%. W tej sytuacji Kolegium stwierdziło, że parametr wskaźnika zabudowy został w badanej sprawie ustalony w granicach § 5 ust. 1 rozporządzenia.

Natomiast parametr szerokości elewacji frontowej w badanej sprawie ustalono w przedziale od 13 m do 20 m. Z wyników z analizy urbanistycznej wynika, że średnia wartość tego parametru w obszarze analizy wynosi 16,9 m, co po zastosowaniu 20% tolerancji daje przedział od około 13 do 20 m. W ocenie Kolegium parametr szerokości elewacji frontowej wyznaczono w sposób zgodny z § 6 ust. 1 rozporządzenia.

Organ podał dalej, że w niniejszej sprawie parametr górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono na poziomie 6,2 m. W wynikach z analizy urbanistycznej wskazano, że występująca w obszarze analizy zabudowa posiada wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w przedziale od 2,5 do 9,0 m, zaś średnia wartość tego parametru wynosi 5,83 m. W tej sytuacji organ stwierdził, że ustalenie parametru górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie 6,2 m, a więc nieznacznie więcej od średniej wartości z obszaru analizy pozwala stwierdzić, że ustalenia tego dokonano zgodnie z przepisami § 7 rozporządzenia.

W kwestii geometrii dachu organ I instancji ustalił w decyzji, że dach planowanego budynku ma być płaski lub dwuspadowy o kącie nachylenia połaci w przedziale od 20° do 45°, równoległym albo prostopadłym układzie kalenicy względem linii zabudowy oraz wysokości budynku w kalenicy na poziomie do 13 m. W wynikach z analizy urbanistycznej wskazano, że w obszarze występują budynki o dachach płaskich, dwu i wielospadowych o kącie nachylenia połaci w przedziale od 20° do 45°. Układ kalenicy budynków jest prostopadły albo równoległy do frontu działki, zaś wysokość kalenic budynków wynosi od 2,5 m do 13 m. W tej sytuacji zdaniem Kolegium stwierdzić można, że parametry geometrii dachu wyznaczono zgodnie z § 8 rozporządzenia.

W ocenie organu odwoławczego, przeprowadzając ponownie postępowanie (po uchyleniu przez Kolegium wcześniejszej decyzji z dnia [...] kwietnia 2020 r.), Wójt Gminy D. w prawidłowy sposób ustalił krąg stron postępowania i zapewnił im możliwość czynnego udziału w postępowaniu, między innymi poprzez zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania ewentualnych uwag, czy zastrzeżeń. Przeprowadzona została ponownie analiza urbanistyczna i przygotowany został nowy projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy. W tej sytuacji Kolegium stwierdziło, że rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji wykonał zalecenia wskazane w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2020 r., nr [...]

Podsumowując Kolegium wskazało, że z uwagi na spełnienie wymogów określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu Wójt Gminy D. nie miał innej możliwości jak ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że takie kwestie jak zwiększenie natężenia ruchu drogowego, czy przewidywany wzrost hałasu nie mogą stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy może być uzależnione wyłącznie od spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu. Wśród tych wymogów brak jest podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy ze względu na przewidywaną uciążliwość planowanej inwestycji wynikającą z emisji hałasu, czy zwiększonego ruchu ulicznego.

Z kolei, zarzut naruszenia określonej w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu tzw. zasady dobrego sąsiedztwa nie może być samodzielną podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy - jej zastosowanie i odmówienie ustalenia warunków zabudowy możliwe jest tylko w powiązaniu z dalszymi szczegółowymi przepisami ustawy o planowaniu. Z uwagi na fakt, że w tej sprawie nie stwierdzono naruszenia szczegółowych przepisów ustawy o planowaniu, nie można stwierdzić aby przy wydaniu decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] doszło do naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa z art. 2 pkt 1 tej ustawy.

K. W. i K. W., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, o umorzenie postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności dokonania ustaleń w zakresie dotyczącym stanu prawnego infrastruktury kanalizacyjnej przebiegającej na terenie działki [...];

- art. 8 k.p.a. poprzez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie rozstrzygnięcia, a także brak odniesienia do zarzutów stawianych przez nich w treści odwołania;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji.

2. przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, w konsekwencji uznanie, że w niniejszej sprawie zostały spełnione określone w tym przepisie przesłanki warunkujące wydanie decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy w rzeczywistości nie zostały spełnione przesłanki z punktów 1 i 3 tego przepisu;

- § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie w niniejszej sprawie analizy urbanistyczno-architektonicznej, w tym w szczególności w zakresie dokonanych ustaleń co do zachowania "kontynuacji funkcji" oraz stanu prawnego istniejącej infrastruktury kanalizacyjnej.

Jednocześnie skarżący wnieśli o przeprowadzenie dowodu z wydruku wyroku z Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 2020 r., sygn. akt [...] oraz z dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania toczącego się aktualnie przed Sądem Rejonowym w S. z powództwa M. i M. G. przeciwko Gminie D. na okoliczność ustalenia przedmiotu sporu dotyczącego przebiegu przez działkę [...] instalacji kanalizacyjnej, podnoszonych przez Gminę D. argumentów i twierdzeń w zakresie własności instalacji kanalizacyjnej przebiegającej przez działkę numer [...], a także podnoszonego w tym postępowaniu zarzutu zasiedzenia.

Uzasadniając skargę podnieśli między innymi, że organ zupełnie nie odniósł się do podnoszonego w treści o odwołania argumentu dotyczącego nierozstrzygniętego stanu prawnego dotyczącego infrastruktury kanalizacyjnej na działce nr [...].

W ocenie skarżących przedmiotowa inwestycja nie spełnia wszystkich wskazanych wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.. Nie sposób bowiem uznać, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W rzeczywistości bowiem przez działkę nr [...] przebiega instalacja kanalizacyjna, do której podłączone są nieruchomości sąsiadujące, jednak przed sądami różnych instancji zawisły sprawy, które w swym przedmiocie dotyczą stanu prawnego tej instalacji. W konsekwencji od ich wyniku zależy czy właściciele działki nr [...] w ogóle (względnie w jakim zakresie) będą mogli korzystać z istniejącej infrastruktury W toku postępowania istnieje spór co do własności "sieci kanalizacyjnej przebiegającej w gruncie [...]". Rozstrzygnięcie wydane przez sąd może mieć wpływ na możliwość korzystania przez M. i M. G. z sieci kanalizacyjnej.

Zdaniem skarżących organ powinien prowadzić postępowanie w taki sposób aby dokonać oceny czy takie rozwiązanie na danym terenie jest możliwe i wystarczające dla planowanej inwestycji.

Skarżący podnieśli, że w zamierzeniu inwestorów w nowo powstałych budynkach ma być prowadzona produkcja opakowań tekturowych, a więc główną funkcją zabudowy, której dotyczy decyzja jest funkcja produkcyjna. Podkreślili, że na żadnej z działek sąsiednich działalność produkcyjna nie jest prowadzona. Dopuszczenie (na podstawie zaskarżonej decyzji) do prowadzenia na terenie działki [...] działalności związanej z produkcją opakowań kartonowych, generującej ogromne niedogodności związane z wydzielaniem nieprzyjemnych zapachów, hałasu związanego z samą produkcją, a także wzmożonym ruchem pojazdów, jest niedopuszczalna przy uwzględnieniu sposobu wykorzystywania działek sąsiednich.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2022 r. uczestnicy postępowania B. i R. J. oświadczyli, że w obszarze oddziaływania działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w obrębie ewidencyjnym D. , gmina D., należącej do M. i M. G. znajdują się nieruchomości, w tym bezpośrednio sąsiadujące z działką o numerze ewidencyjnym [...] przeznaczone i użytkowane na cele mieszkaniowe, na których obszarze nie jest prowadzona jakakolwiek działalność gospodarcza.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona, chociaż nie wszystkie argumenty w niej podnoszone zasługują na uwzględnienie.

Na wstępnie należy wskazać, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zmianami).

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 § i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021, poz. 137 ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podstawę materialnoprawną decyzji zapadłych w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p".

Zgodnie z treścią przepisu art. 61 ust. 1 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym przed zmianą tego przepisu wprowadzoną w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustaw regulujących przygotowanie i realizację kluczowych inwestycji w zakresie strategicznej infrastruktury energetycznej z dniem 27 maja 2021 r., z uwagi na treść art. 9 ust. 1 ustawy zmieniającej.), wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach od 1 do 5 ww. przepisu, tj.:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy,

o której mowa w art. 88 ust. 1;

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego wydanie takiej decyzji musi zostać poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym przeprowadzonym przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w cytowanym wyżej art. 61 ust. 1 pkt 1–5 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach (w brzmieniu aktualnym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588).

Organ właściwy do wydania przedmiotowej decyzji jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim ww. warunkom, zaś obowiązek odmowy ciąży na organie jedynie wówczas, gdy inwestycja nie spełnia choćby jednego z nich

Z akt kontrolowanej sprawy wynika, że planowana inwestycja polegać ma na budowie budynku usługowego z funkcją produkcyjną (wykonywanie opakowań z kartonu) wraz z niezbędną infrastrukturą.

Organy orzekające w sprawie ustalając warunki zabudowy dla ww. inwestycji uznały, że spełnione zostały wymogi określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Natomiast zdaniem skarżących planowana inwestycja nie spełnia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Uważają bowiem, że istniejąca infrastruktura kanalizacyjna jest niewystarczająca dla celów przemysłowych.

Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. jako jeden z wymogów ustalenia warunków zabudowy stawia posiadanie wystarczającego dla zamierzenia budowlanego uzbrojenia terenu, istniejącego lub projektowanego. Przy czym warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną, a inwestorem (art. 61 ust. 5 u.p.z.p.).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym trafnie przyjmuje się, że celem tego przepisu nie jest uzależnienie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych.

Na gruncie art. 61 ust. 5 u.p.z.p. istotne jest, aby warunek zapewnienia obsługi w zakresie infrastruktury został wypełniony poprzez posiadanie gwarancji, że obsługa inwestycji w zakresie infrastruktury będzie realizowana. Gwarancja ta może polegać na zapewnieniu, że zostanie zawarta umowa zapewniająca obsługę, o czym świadczyć może każdy dokument wydany przez uprawnioną jednostkę, który określa rozwiązanie, jakie będzie realizowane w odniesieniu do tej inwestycji, (por. stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z 23 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 672/09 publ. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl dalej: CBOSA).

Wobec powyższego, w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy organ na podstawie zgromadzonych materiałów dowodowych powinien obiektywnie ocenić czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.

W kontrolowanej sprawie wnioskodawcy M. i M. G. do wniosku z dnia [...] października 2019 r. o ustalenie warunków zabudowy dołączyli umowę o odprowadzanie ścieków w ilości do 20m˛/miesiąc, zawartą w dniu 11 czerwca 2007 r. ze Spółką z o.o. "W. Z." w G..

Nie ulega przy tym wątpliwości, że z uwagi na datę zawarcia tej umowy (2007 r.) nie mogła ona obejmować planowanego budynku usługowego z funkcją produkcyjną wraz z niezbędną infrastrukturą. Wydaje się przy tym oczywistym, że wzniesienie kolejnego obiektu – o funkcji produkcyjnej, a następnie rozpoczęcie wspomnianej działalności produkcyjnej może skutkować istotnym zwiększeniem ilości odprowadzanych z nieruchomości położonej przy ul. [...] w D. ścieków. Brak jest przy tym informacji co do tego, czy instalacja kanalizacyjna, z której korzysta inwestor jest wystarczająca do odprowadzenia zwiększonej ilości ścieków, zwłaszcza, że – jak wskazują skarżący - przed sądem powszechnym toczy się spór pomiędzy skarżącymi, a inwestorem w sprawie zaniechania odprowadzania ścieków za pośrednictwem wewnętrznej instalacji kanalizacyjnej położonej na należącej do inwestorów nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] przy ul. [...] w D. . W toku tego postępowania – jak podają strony – inwestor wskazywał na to, że stan instalacji nie pozwala na funkcjonowanie w ramach przyłączy z pozostałymi nieruchomościami.

Jednocześnie należy podkreślić, że wbrew oczekiwaniom skarżących, nie jest rolą organu administracji zajmującego się sprawą wydania decyzji o warunkach zabudowy dokonywanie ustaleń mających wyjaśnić "stan prawny infrastruktury kanalizacyjnej przebiegającej na terenie działki [...]". Z tego punktu widzenia nie mógł okazać się przydatny dla wyjaśnienia występujących w sprawie wątpliwości, dowód dołączony przez strony do skargi w postaci wyroku Sądu Rejowego w S. w sprawie z powództwa M. G. i M. G. przeciwko skarżącym o nakazanie przywrócenia stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń.

W niniejszym postępowaniu istotne jest nie to, czy skarżący są właścicielami wspomnianej "infrastruktury kanalizacyjnej" lecz to czy istnieje bądź zostało zaprojektowane uzbrojenie wystarczające dla zamierzenia budowlanego – jak wymaga tego art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Jak już wspomniano, w analizowanej sprawie kwestia ta nie została jednak dostatecznie wyjaśniona bowiem dołączona do wniosku o ustalenie warunków zabudowy umowa z 2007 r. (która nie obejmuje planowanej inwestycji) nie jest wystarczająca dla dokonania ustaleń w tym zakresie.

W niniejszej sprawie niezbędne byłoby przedstawienie przez inwestora aktualnego stanowiska gestora sieci kanalizacyjnej dotyczącego możliwości zapewnienia odbioru ścieków w ilości obejmującej także planowaną działalność produkcyjną, jednak organ I instancji nie zobowiązał wymienionego do nadesłania stosownego dokumentu, zaś organ odwoławczy uznał za wystarczającą umowę z 2007 r.

W tej sytuacji, z uwagi na opisane wyżej uchybienie, należy uznać,

że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja z dnia 8 kwietnia 2020 r. zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, art. 77 k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z przyczyn omówionych powyżej, słuszny okazał się także zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organy przyjęły bowiem, że spełnione zostały przesłanki wskazane w tym przepisie, pomimo, że brak jest dostatecznych danych do przyjęcia, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego i to nie tylko w zakresie odprowadzania ścieków, ale także dostarczania wody i energii elektrycznej. Wszystkie umowy przedstawione przez inwestora, w tym również umowa sprzedaży energii elektrycznej oraz umowa o zaopatrzenie w wodę pochodzą z 2007 r. i nie obejmują planowanej inwestycji.

Natomiast nieuzasadniony, zdaniem Sądu, okazał się zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z tym przepisem, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe m.in., jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu.

Organ niewątpliwie dokonał w tym zakresie niezbędnej analizy i nie sposób zgodzić się z poglądem stron, że "w obszarze oddziaływania nie znajduje się żadna nieruchomość mająca funkcję produkcyjną".

Jak słusznie przyjęło - w oparciu o wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy - Kolegium, w obszarze analizy występuje zróżnicowana zabudowa, tj. zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, usługowa, gospodarcza i inna zabudowa niemieszkalna. Usługi wykonywane w istniejącej zabudowie nie mają charakteru uciążliwego – stanowią uzupełnienie otaczającej zabudowy mieszkaniowej. W bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji znajduje się zabudowa usługowa – zajazd, sala na imprezy okolicznościowe, pokazy, warsztaty oraz sprzedaż produktów tradycyjnych. W obszarze istnieje również zabudowa przemysłowo-produkcyjna, (która aktualnie nie jest użytkowana). W dalszej odległości znajduje się natomiast zabudowa usługowa w postaci myjni samochodowej, warsztatu i stacji kontroli pojazdów, a także zabudowa przemysłowo-produkcyjna. W świetle powyższego, funkcja usługowo-produkcyjna mająca polegać na produkcji opakowań z tektury, również znajduje kontynuację w obszarze analizy urbanistycznej.

W sprawie bezspornym jest, że w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] znajdują się budynki produkcyjne i magazynowo - produkcyjne na działce nr [...]. Okoliczność, że aktualnie budynki te nie są użytkowane, zdaniem Sądu, pozostaje w niniejszej sprawie bez znaczenia. Nie jest bowiem rolą organu ustalanie z jakich względów aktualnie w budynkach tych działalność produkcyjna nie jest prowadzona. Istotne jest, że budynki o takim charakterze znajdują się w obszarze analizowanym, a przy tym obecnie bądź w przyszłości tego typu działalność produkcyjna może tam być kontynuowana (ich przeznaczenie dotychczas nie zostało zmienione).

Niezależnie jednak od powyższego, z przyczyn, o których była mowa wcześniej , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach postępowania orzekł w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej wyżej ustawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ winien dokonać niebudzących wątpliwości ustaleń w omawianym zakresie, w tym przede wszystkim w zakresie spełnienia wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - przy uwzględnieniu powyższych rozważań Sądu.