Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 199/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 978/14 odmawiające przyznania W. S. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi W. S. na bezczynność Starosty W. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 1 października 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 978/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawca wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, czwórką małoletnich dzieci oraz rodzicami. Na dochody rodziny składają się miesięcznie: emerytury rolnicze jego rodziców (Zofii - 930,26 zł i Jana - 992,93 zł) oraz zasiłki rodzinne na czworo dzieci - w łącznej wysokości 584 zł oraz zasiek na trzecie i czwarte dziecko z tytułu wychowywania dzieci w rodzinie wielodzietnej. Łączny dochód w gospodarstwie domowym wynosi 2.507,19 zł brutto (2.374,19 zł netto) miesięcznie. Dodatkowo wskazał, że posiada dom o powierzchni 200 m 2 oraz nieruchomość rolną o powierzchni 10,8845 ha (5,1755 ha przeliczeniowego na potrzeby podatku gruntowego, w tym 1,6 ha lasu). Jednocześnie stwierdził, że gospodarstwo rolne, którym zajmuje się z żoną nie przynosi dochodu, a uzyskiwane plony przeznaczane są w całości na potrzeby rodziny. Również posiadany las nie zapewnia dodatkowych dochodów, ale jest z niego pozyskiwane drewno na opał. Wyjaśnił, że jego żona, jako jedyna z rodziny, posiada konto w banku, w celu otrzymywania zasiłków na dzieci. Podniósł też, że rodzina nie korzysta z sieci gazowej, a jedynie używa butli gazowych, co kosztuje 100 - 150 zł miesięcznie, opłaca również rachunki za energię elektryczną w kwocie około 400 zł miesięcznie, natomiast woda jest czerpana z własnej studni. Skarżący oświadczył, że jego obecny stan zdrowia nie pozwala mu na wykonywanie ciężkiej pracy na roli.

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 22 grudnia 2014 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Skarżący wniósł sprzeciw od przedmiotowego postanowienia.

Rozpoznając złożony wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarżący wykazał, że jest w stanie uiścić wpis sądowy w wysokości 100 zł. oraz ponieść koszty związane w wyborem profesjonalnego pełnomocnika.

Odnośnie wniosku o ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika Sąd zwrócił uwagę, że niniejsza sprawa jest jedną z ponad czterystu, które toczyły się albo też toczą w wyniku skarg W. S. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Biorąc pod uwagę nabyte przez skarżącego doświadczenie jak i fakt każdorazowego pouczania o przysługujących środkach zaskarżania orzeczeń stron działających bez profesjonalnego pełnomocnika, tłumaczenie skarżącego, że nie jest on w stanie samodzielnie bronić swoich praw wydaje się być pozbawione podstaw.

Zdaniem Sądu posiadany przez skarżącego majątek w postaci gospodarstwa rolnego o powierzchni 10,8845 ha, na którym może gospodarować, może przynosić mu dochody. Skarżący ma bowiem możliwość rozporządzania posiadaną nieruchomością w sposób przynoszący mu dochody, np. wykorzystywać w produkcji rolnej, jak również wydzierżawić, czy też obciążyć. Zwiększone możliwości wykorzystania wskazanej nieruchomości daje też położenie jej w sąsiedztwie dużego miasta. Niewykorzystywanie posiadanego majątku, w sytuacji gdy obiektywnie jest to możliwe, należy zatem ocenić jako świadome pozbawianie się środków koniecznych do zaspokajania potrzeb swoich i rodziny ale i do prowadzenia spraw sądowych.

Ponadto skarżący nie wykazał w sposób dostateczny, aby zły stan zdrowia uniemożliwiał mu podjęcie jakiejkolwiek działalności zarobkowej. Załączone do wniosku o przyznanie prawa pomocy zwolnienia lekarskie czy też dokumentacja medyczna nie dają podstawy do przyjęcia, iż obecny stan zdrowia skarżącego uniemożliwia podjęcie pracy w niepełnym wymiarze godzin np.: chałupniczej. Z załączonych dokumentów nie wynika też aby w stosunku do skarżącego zostało wydane orzeczenie o całkowitej, czy też częściowej niezdolności do pracy.

Sąd podkreślił, że stały miesięczny dochód rodziny skarżącego przekracza 2.000 zł netto, nie stanowi on jednak wyłącznego źródła utrzymania skarżącego i jego rodziny, bowiem środków utrzymania dostarcza również posiadane gospodarstwo rolne.

Sąd zaznaczył, że decydując się na prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego, skarżący powinien liczyć się z ewentualnymi kosztami takiego postępowania i poprzez swoje działanie zapewnić sobie na ten cel niezbędne środki. Skoro środków tych wnioskodawca sobie nie zapewnił i we własnej ocenie ich nie posiada, to okoliczność ta nie powoduje, że prawo pomocy należy mu przyznać.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W. S. domagając się jego uchylenia i przyznania prawa pomocy zgodnie z wnioskiem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Instytucja prawa pomocy ma na celu umożliwienie dochodzenia swoich praw przed sądem osobom o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Podkreślenia ponadto wymaga, że instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony samodzielnie ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.

Należy stwierdzić, że oceniając sytuację majątkową wnioskodawcy Sąd I instancji właściwie uznał, że nie uzasadnia ona przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Niewątpliwie miesięczny dochód osiągany przez gospodarstwo domowe skarżącego jest nieznaczny w przeliczeniu na osobę, to jednak skarżący wskazał, że jest posiadaczem domu o pow. 200 m² oraz nieruchomości rolnej o pow. 10,8845 ha, w tym lasu o pow. 1,6 ha. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego posiadanie majątku, szczególnie nieruchomości o znacznej wartości, co ma miejsce w niniejszej sprawie, wyklucza możliwość zwolnienia od kosztów sądowych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2004 r., sygn. akt FZ 454/04). Pod pojęciem stanu majątkowego należy bowiem rozumieć nie tylko zasób gotówki znajdujący się w posiadaniu strony, lecz również środki finansowe ulokowane w majątku ruchomym i nieruchomym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 144/11). Z tego też względu posiadanie majątku, w postaci jakichkolwiek aktywów zawsze rzutuje na ocenę prawa do zwolnienia strony z kosztów postępowania. W judykaturze powszechnie przyjęty jest pogląd, że sposób w jaki właściciel wykorzystuje swój majątek, nie może mieć wpływu na ocenę, czy posiada on dostateczne środki na uiszczenie wpisu. Istotne jest bowiem, że posiadany majątek może przynosić potencjalne pożytki (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2005 r., sygn. akt I OZ 835/05), a w przypadku skarżącego pożytki te mogą być znacznych rozmiarów. Niewykorzystywanie posiadanego majątku, w sytuacji gdy obiektywnie jest to możliwe, należy ocenić jako świadome pozbawianie się środków koniecznych do zaspokajania potrzeb swoich i rodziny, ale i do prowadzenia spraw sądowych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lutego 2010 r. sygn. I OZ 110/10). Strona, która dysponuje wolnymi od obciążeń składnikami majątku, takimi jak gospodarstwo rolne, jest w stanie bez pomocy państwa pokryć wydatki związane ze swym udziałem w sprawie.

Należy także w pełni podzielić stanowisko Sądu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, iż decydując się na prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego, skarżący winien zabezpieczyć odpowiednie środki na ten cel.

W takiej sytuacji należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.