Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 251/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek (spr.), Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Ewa Czyżewska, po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi D. P. Z. N. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że z uwagi na wykonanie przez skarżącą decyzji organu pierwszej instancji, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją bezprzedmiotowe jest określenie wykonalności decyzji 3. zasądza na rzecz skarżącego od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. kwotę 21,40 zł (słownie dwadzieścia jeden zł 40/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2002 r. Nr

[...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po

rozpatrzeniu odwołania D.P.Z.N.

sp. z.o.o od decyzji Burmistrza Miasta P.L. z dnia [...]

maJa 2002 r. Nr [...] określającej zaległość podatkową w

podatku od nieruchomości położonej w P.L. przy ul.

B., działka nr ew. 127, obręb 2 za 2001 r. na kwotę 534,

96 zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W podstawie prawnej

orzeczenia SKO powołało art. 233 § l pkt l Ordynacji podatkowej.

Uzasadniając swoje stanowisko SKO stwierdziło, że zgodnie

z art. 6 ust. 8 pkt l i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o

podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84)

osoby prawne są obowiązane składać deklaracje na podatek od

nieruchomości za dany rok podatkowy oraz opłacać bez wezwania

obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości. Z akt sprawy

wynika, że strona tego obowiązku nie dopełniła. Dlatego też

konieczne stało się ustalenie przez organ pierwszej instancji

należnego zobowiązania.

Ponadto SKO podało, że od 3 lutego 1998 r. tj. od daty

zawarcia aktu notarialnego spółka jest właścicielem i posiadaczem

przedmiotowej nieruchomości. Ciąży więc na niej, zgodnie z art. (w

uzasadnieniu SKO nie podało numeru art. dop. Sądu) ust. l pkt

l ustawy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek w podatku od nieruchomości za 2001 r. Spory zaś co do wielkości powierzchni przedmiotowej nieruchomości nie należą do niniejszego postępowania.

w skardze do NSA na ww. decyzję D.P.Z.

N. sp. z.o.o zarzucił, że to orzeczenie jest niezgodne

z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne gdyż w istotny

sposób odbiega od zapisu z wyciągu ewidencji gruntów. Za wadliwy

zapis odpowiedzialność ponosi Urząd. Od wielu lat stanowi to

przeszkodę w uregulowaniu licznych spraw, wśród nich wpisu do

księgi wieczystej. W związku z tym skarżący domagał się uchylenia

zaskarżonej

decyzji

i

zasądzenia

na

Jego

rzecz

kosztów

postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Organ

drugiej instancji podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu

zaskarżonej decyzji i uznał zarzuty za bezzasadne. Decyzja, jego

zdaniem, została wydana w oparciu o dane zawarte w ewidencji

gruntów, które stanowią podstawę wymiaru podatków, zgodnie z art.

21

ustawy

z

dnia

17 maja

1989

r.

Prawo geodezyjne

i

kartograficzne (Dz.U. Nr 30, poz. 163, ze zm.).

W piśmie procesowym z dnia 5 marca 2003 r. skarżąca

wnioskowała o dołączenie do materiału dowodowego w sprawie kopii

decyzji Wojewody z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr

[...], którą, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.,

uchylono w całości decyzję Starosty Powiatu G. z dnia

[...] listopada 2001 r. Nr [...], odmawiającą wprowadzenia

zmiany w ewidencji gruntów obrębu nr 2 miasta P.L.

odnośnie powierzchni działki nr 127 l przekazano sprawę do

...

ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Następnie pismem procesowym z dnia 30 grudnia 2003 r. spółka

uzupełniła zarzuty naruszenia prawa. Podała, że każda próba

złożenia poprawnej deklaracji, stosownie do art. 6 ust. 9 pkt 1

ustawy o podatkach i opłatach lokalnych,

skazana jest na

niepowodzenie

gdyż

nikt

nie

potrafi

rzetelnie

określić

zobowiązania

podatkowego

z

uwagi

na

rozbieżności

co

do

powierzchni

działki.

Od

1998/2001

roku

prowadzone

jest

postępowanie ustalające w tej

sprawie.

Ponadto

zarzuciła

naruszenie art.

32 Konstytucji RP,

art.

21 ustawy Prawo

geodezyjne i kartograficzne oraz art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych. Odnośnie tego ostatniego zarzutu podniosła,

że zaskarżona decyzja nie uwzględniała terenów leśnych wykazanych

w ewidencji gruntów, które nie podlegają opodatkowaniu. Dopiero

decyzja dotycząca jej zobowiązań podatkowych z 2003 r. "odkrywa

nagle lasek". Na poparcie tych zarzutów skarżąca dołączyła

stosowny materiał dowodowy.

Ponadto czterema pismami, zatytułowanymi wnioski nr 1 _ 4,

z dnia 30 grudnia 2003 r. skarżąca domagała się:

stwierdzenia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji odnośnie

art. 32 Konstytucji w świetle różnych wartości stanowiących

podstawy do wyliczeń podatków od nieruchomości,

wykładni art. 21 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne

w świetle rozbieżności powierzchni działki,

wykładni art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych

w świetle naliczonego podatku od gruntów leśnych,

wykładni art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w świecie

toczącego się postępowania G. [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznają

sprawę na podstawie art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002

r.

Przepisy wprowadzające ustawę

Prawo o ustroju sądów

administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) zważył, co

następuje:

Skarga jest zasadna z przyczyn procesowych.

W rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdził bowiem, mając na

względzie

dodatkowy

materiał

dowodowy

załączony

do

pism

procesowych strony, który dopuścił jako dowody na podstawie art.

106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), że w

sprawie równolegle do postępowania podatkowego toczyło się

postępowanie dotyczące zmiany w ewidencji gruntów i budynków

miasta P. L. obręb Nr 2 odnośnie działki nr 127.

Wprawdzie decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. Starosta Powiatu

G. odmówił wprowadzenia zmiany w ww. ewidencji, ale jak

wynika z nadesłanej przez skarżącego kopii decyzji organu

odwoławczego - Wojewody z dnia [...]2 stycznia 2003 r.,

od decyzji organu pierwszej instancji zostało złożone odwołanie,

w którym zarzucono,

że ewidencja nie odzwierciedla stanu

faktycznego i prawnego działki. W tym stanie rzeczy, biorąc pod

uwagę art. 21 ust. l ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo

geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086,

ze

zm.) ,

ostateczne

rozstrzygnięcie

kwestii

związanych z

prawidłowym zamieszczeniem danych w ewidencji stanowiło w świetle

art. 201 § l pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja

podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926, ze zm.) zagadnienie wstępne

w postępowaniu podatkowym. Z tych względów postępowanie podatkowe

powinno

zostać

zawieszone.

Wymieniony

przepis

Ordynacji

podatkowej nie ma bowiem fakultatywnego charakteru tylko nakazuje

organowi podatkowemu zawieszenie postępowania jeśli wystąpi jedna

z przesłanek w nim wymienionych, a tak było w rozpatrywanej

sprawie. Podstawę m.in. wymiaru podatków stanowią bowiem dane

zawarte

w

ewidencji

gruntów

l

budynków

(art.

21

Prawa

geodezyjnego

l

kartograficznego)

i

jeśli

dane

te

budzą

wątpliwości,

czego

wyrazem

jest

wszczęcie

postępowania

administracyjnego w celu ich zmiany,

to przedwczesne jest

rozstrzyganie kwestii podatkowych dopóki ostatecznie nie zostanie

orzeczone o tych danych.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że orzekające w sprawie

organy w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

naruszyły art. 201 § l pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art.

21 ust. l Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

Sąd nie podziela natomiast zarzutu naruszenia zaskarżoną

decyzją art. 32 Konstytucji, którego zresztą skarżący szerzej nie

uzasadnił. Popełnione przez organy błędy procesowe nie świadczą

jeszcze o naruszeniu konstytucyjnej zasady równości wobec prawa.

Co do podniesionej w piśmie procesowym z 30 grudnia 2003 r.

kwestii opodatkowania części nieruchomości spółki w P.

L. w 2003 r. podatkiem leśnym podczas gdy w 2001 r. cała

nieruchomość była opodatkowana podatkiem od nieruchomości to

również l to zagadnienie będzie musiało zostać w ponownym

postępowaniu

wyjaśnione

w

świetle

ostatecznych

danych

wynikających z ewidencji gruntów, stosownie do art. 122 i 187 §

6

l Ordynacji podatkowej. Należy przy tym zapewnić stronie czynny

udział w postępowaniu, stosownie do art. 123 § 1, art. 192 i 200

§ 1 Ordynacji podatkowej, które to przepisy w rozpatrywanej

sprawie także zostały naruszone.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § l

pkt 1 l i t. c) ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi,

uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego

Kolegium Odwoławczego w W..

Sąd,

mimo stwierdzenia

nieprawidłowości w postępowaniu organów obu instancji, ograniczył

się ze względów ekonomii procesowej do uchylenia decyzji organu

odwoławczego z uwagi na fakt, iż w przypadku ostatecznego

zakończenia postępowania dotyczącego danych w ewidencji gruntów,

w postępowaniu odwoławczym będzie możliwe prawidłowe ustalenie

wysokości ciążącego na stronie zobowiązania w podatku od

nieruchomości za 2001 r., przy ewentualnym wykorzystaniu art. 229

Ordynacji podatkowej. Jeżeli natomiast ta kwestia nie została

rozstrzygnięta

ostatecznie

lub

też

będzie

konieczne

przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości lub znacznej

części wówczas organ drugiej instancji będzie mógł skorzystać z

art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej.

z uwagi na fakt, że utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją

decyzja organu pierwszej instancji została przez stronę wykonana

Sąd stwierdził, że bezprzedmiotowe w tej sytuacji jest orzekanie

na podstawie art. 152 ww. ustawy o wykonalności zaskarżonej

decyzji.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącej

od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. orzeczono na

podstawie art. 200 tej ustawy.