Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3633/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 13 ust 1, art 15, art 18, art 44 ust 1
journal: Dz.U. 2012 poz 680
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi O. B. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2015 r. nr [...], wydana na podstawie art. 89p ust. 1 oraz art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680 ze zm.; dalej zwanej "u.u.c.o.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej zwanej "k.p.a."), utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lipca 2015 r., nr [...], odmawiającą O. B. nadania statusu uchodźcy oraz udzielenia ochrony uzupełniającej. Powyższe decyzje obejmowały swym zakresem także żonę skarżącego O. B. oraz ich małoletnie dzieci E. B. i W. B.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.

O. B. (dalej zwany "skarżącym") obywatel [...], narodowości [...], wnioskiem z [...] lutego 2015 r. wystąpił o nadanie mu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej oświadczając, iż powodem wyjazdu była wojna trwająca w M., gdzie mieszkał od urodzenia. Cudzoziemiec wyjaśnił, że centrum miasta zostało zbombardowane, a sklepy i szkoły zamknięte. Z uwagi na niebezpieczeństwo związane z ostrzałem miasta skarżący zdecydował o wyjeździe wraz z rodziną do Polski.

We wniosku cudzoziemiec wskazał ponadto, że w kraju pochodzenia nie był prześladowany oraz nie brał czynnego udziału w działaniach wojennych. Nie należał także do żadnej partii politycznej ani innej organizacji. Wobec skarżącego nie zastosowano nigdy przemocy fizycznej lub psychicznej. Cudzoziemiec oświadczył, iż nigdy nie był zatrzymywany ani aresztowany, jak również nie toczyło się w jego sprawie postępowanie sądowe lub administracyjne. Kraj pochodzenia opuścił bez problemów 4 lutego 2015 r., na podstawie paszportu wydanego przez władze kraju pochodzenia [..] lutego 2013 r. Ponadto oświadczył, że posiada wykształcenie średnie i jest przedsiębiorcą. W latach 2006-2008 był sprzedawcą materiałów budowlanych w M. Określając swój obecny stan zdrowia oświadczył, że ma jedynie problem z [...]. Zadeklarował znajomość języka [...] na poziomie bardzo dobrym i [...] na poziomie dobrym.

W trakcie przesłuchania statusowego przeprowadzonego 11 lutego 2015 r. skarżący uściślił, że mieszkał na [....] w miejscowości S. w [...], gdzie był zameldowany. Następnie wskazał, że posiada wykształcenie średnie oraz należy do Kościoła [...]. W kraju pochodzenia prowadził własny biznes sprzedając materiały budowlane. Paszport otrzymał w 2013 roku bez żadnych problemów. Na [...] pozostał jego ojciec mieszkający w S. i siostra przebywająca w M., którzy nie mają tam żadnych problemów. Cudzoziemiec wyjaśniając powody wyjazdu swojej rodziny z kraju pochodzenia wskazał na toczące się działania wojenne, w tym bombardowania, w miejscu jego zamieszkania. Wskazał przy tym, iż panują tam trudne warunki bytowe (nie ma światła, gazu, wody). Ponadto trudno w takiej sytuacji o zatrudnienie. Cudzoziemiec w przypadku powrotu do kraju pochodzenia i osiedlenia się na zachodzie [...], obawia się również prześladowań w związku z wyznawaną wiarą. Nigdy wcześniej nie miał żadnych nieprzyjemności z tego powodu, jednakże obawia reakcji miejscowej ludności. Cudzoziemiec słyszał bowiem od innych osób, że na zachodzie [...] miejscowi nie akceptują przyjezdnych ze wschodu. Z tych względów nie próbował osiedlić się w innym miejscu, jak również nie zwracał się o pomoc do władz lub innych organizacji. Zdaniem skarżącego nie można wierzyć obecnej władzy, poza tym czekanie na udzielenie pomocy trwałoby bardzo długo. Oświadczył, że na [...] nie miał żadnych indywidualnych problemów, w szczególności nie był poddawany przemocy psychicznej lub fizycznej. Nie brał także udziału w działaniach wojennych, ani nie wspierał żadnej ze stron konfliktu. Cudzoziemiec nie należał do żadnych partii ani innych organizacji, poza Kościołem [...]. Nigdy nie został zatrzymywany, aresztowany ani sądzony. Skarżący nie wnosił także o przeprowadzenie dodatkowych dowodów w postaci np. przesłuchania swojej żony.

W piśmie z 29 maja 2015 r. cudzoziemiec przytoczył kolejne powody uzasadniające nadanie mu statusu uchodźcy. W ocenie skarżącego nastąpiła eskalacja konfliktu zbrojnego trwającego w okolicach M., która w konsekwencji spowodowała katastrofę humanitarną. Zdaniem cudzoziemca jego poglądy polityczne nie pozwalają na swobodne życie na [...], jest bowiem [...] i [...]. Jego znajomy (uchodźca) po przyjeździe na W. z szóstką dzieci został pobity. Poza tym skarżący rozpoczął w Polsce leczenie [..], które chciałby dokończyć. Podkreślił, że wraz z synem uczy się obecnie języka polskiego, jednocześnie jest zaznajomiony z kulturą i historią Polski ze względu na dwuletni pobyt w K. wraz z ojcem.

Do zgromadzonego materiału dowodowego dołączono informacje na temat aktualnej sytuacji polityczno-społecznej i militarnej na [...] (opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC).

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] lipca 2015 r., nr [...] odmówił skarżącemu nadania statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wskazując na brak spełnienia przesłanek Konwencji o statusie uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 ze zm.; dalej zwanej "Konwencją Genewską"), jak również udzielenia ochrony uzupełniającej z uwagi na nie istniejące rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy, gdyż cudzoziemiec ma możliwość wewnętrznej relokacji i zamieszkania w obwodach [...], gdzie nie występuje zagrożenie doznania poważnej krzywdy określone w art. 15 u.u.c.o.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jego uchylenie zarzucając naruszenie:

- art. 1 Konwencji Genewskiej oraz Protokołu dotyczącego statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 119, poz. 517; dalej zwanego "Protokołem Nowojorskim") poprzez stwierdzenie, że nie jest uchodźcą w rozumieniu tych przepisów,

- art. 15 ust. 2 u.u.c.o.,

- art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz niewłaściwe uzasadnienie faktyczne decyzji;

- art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do organów państwa.

W uzasadnieniu cudzoziemiec podtrzymał swoje wcześniejsze obawy dotyczące istniejących zagrożeń w kraju pochodzenia, przy czym wskazał, że możliwość prześladowania lub doznania poważnej krzywdy występuje na całym obszarze [...], co nie zostało uwzględnione przez organ. Zdaniem skarżącego nie mógł on skorzystać z wewnętrznej relokacji z powodu braku znajomości języka [...], gdyż jego rodzina zostałaby posądzona o współpracę z [...]. Poza tym obawia się, że jako wyznawca wiary nie zezwalającej na udział w działaniach wojennych, nie miałby zapewnionej możliwości odbycia alternatywnej służby wojskowej i zostałby skierowany na front, gdyż słyszał o wielu takich przypadkach.

Ponadto cudzoziemiec złożył dokumenty potwierdzające jego [...] pochodzenie, książeczkę pracy, oświadczenie znajomego W. L. (z którego wynika, że ludność na zachodzie jest negatywnie nastawiona do przesiedleńców, gdyż są oni znieważani i poniżani), informacje na temat sytuacji w S. i M. oraz dodatkowe oświadczenie, z którego wynika, że starał się o schronienie w zachodnich rejonach [...], przede wszystkim w [...], gdzie mieszka obecnie W. L. Jednak w tym rejonie odmówiono im dachu nad głową i pomocy.

Wskazaną na wstępie decyzją Rada do Spraw Uchodźców (dalej zwana również "Radą") utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji odwołując się do brzmienia art. 13 ust. 1 u.u.c.o. stwierdził, że kwestią kluczową jest obawa przed prześladowaniem, która jednak musi mieć charakter uzasadniony. Natomiast zebrany materiał dowodowy wskazuje, że skarżący nie wykazał żadnych istotnych faktów lub okoliczności, które można byłoby zakwalifikować jako indywidualne prześladowanie z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, czy z powodu przekonań politycznych, lub mogłoby uzasadniać obawę przed takim prześladowaniem w przyszłości.

Cudzoziemiec za istotne uznał obawy związane z sytuacją panującą na wschodzie [...]. W ocenie Rady żywione przez niego obawy związane z dalszym przebywaniem w miejscu jego zamieszkania (S., [...]) ze względu na toczący się tam konflikt są uzasadnione. Jednakże biorąc pod uwagę dyspozycję zawartą w art. 18 ust. 1 u.u.c.o. stwierdziła, że w przypadku skarżącego brak jest uzasadnionej obawy przed prześladowaniem, a także nie występuje rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia. Cudzoziemiec nie wykazał bezpośredniej groźby wystąpienia takiego prześladowania, które nosiłoby cechy indywidualizujące i konkretyzujące. Wyrażał jedynie ogólny niepokój, co do sytuacji panującej w kraju oraz miasta, w którym mieszkał, wskazując na potencjalne zagrożenie ze strony [...]. Zdaniem organu odwoławczego, obawy te nie mają jednak charakteru bezpośredniego, ponieważ dotyczą pewnej części państwa czy ogółu obywateli zamieszkujących ten rejon, nie odnoszą się natomiast w żaden sposób indywidualnie do osoby skarżącego.

W ocenie Rady, jednak samo przebywanie na obszarze zajętym przez [...] i objętym działaniami zbrojnymi, w szczególności wobec wyznawania religii [...], mogło być dla cudzoziemca i jego rodziny niebezpieczne. Ponadto ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz twierdzeń skarżącego wynika, że na [...], po anektowaniu go przez [...], a także w [...] i [...], miały miejsce przypadki łamania praw człowieka, takie jak pobicia, uprowadzenia, być może także zabójstwa osób odmawiających poparcia dla separatystycznych ruchów. W tej sytuacji decyzję o opuszczeniu miejsca zamieszkania ze względów bezpieczeństwa uznała za racjonalną i uzasadnioną.

Rada zwróciła uwagę, że skarżący miał jednocześnie możliwość uzyskania wsparcia i pomocy we własnym kraju. Decydując się na wyjazd z [...] zupełnie wykluczył opcję trwałej relokacji wewnętrznej. Natomiast możliwość skorzystania z formy ochrony wewnętrznej na terytorium [...] potwierdzają wiarygodne dane zgromadzone w materiale dowodowym.

Przedstawiając kwestię ogólnych warunków wsparcia udzielanego osobom opuszczającym tereny anektowane przez [...], jak też ogarnięte konfliktem na wschodzie kraju, Rada wskazała, że władze [...] na poziomie centralnym jak i obwodowym, wystąpiły z ofertą pomocy przesiedleńcom. Swoje działania władze [...] koordynują z regionalnym przedstawicielem UNHCR. Ponadto wprowadzono specjalne przepisy regulujące wsparcie ze strony państwa dla osób wewnętrznie przemieszczonych.

Rozważając ogólną sytuację w kraju pochodzenia Rada stwierdziła, że jest ona skomplikowana i daleka od ostatecznego rozwiązania. Aneksja [...] przez [...] oraz konflikt z [...] wspieranymi przez [...] we wschodnich obwodach państwa determinują bowiem kluczowe wyzwania i problemy tego kraju. Natomiast uznała, iż sytuacja międzynarodowa [...], co do zasady nie przekłada się jednak na stopień bezpieczeństwa każdego jej mieszkańca. Wskazała także na kolejne inicjatywy rządowe podejmowane w celu pełniejszego wsparcia osób przesiedlonych. W szczególności wyjaśniono, że przesiedleńcy mogą też liczyć na specjalną pomoc medyczną na [...], bowiem w tym zakresie w Ministerstwie Zdrowia [...] utworzono Koordynacyjne Centrum ds. Udzielania Pomocy Medycznej i Humanitarnej dla przesiedleńców i rannych ze [...]. Ponadto z opracowań UdSC wynika, że Ministerstwo Zdrowia [...] zapewnia wszystkim przesiedleńcom bezpłatną opiekę medyczną w pełnym zakresie i na każdym poziomie, w tym leczenia [...].

W oparciu o powyższe Rada uznała za bezzasadne argumenty skarżącego o braku możliwości znalezienia pomocy na terenach centralnych lub zachodnich [...]. W odniesieniu do istniejących możliwości uzyskania ochrony w kraju pochodzenia skarżący nawet nie próbował skorzystać z dostępnych form pomocy. W opinii Rady cudzoziemiec zupełnie wykluczył i zlekceważył opcję relokacji wewnętrznej, zakładając, że wsparcie jakie uzyska w Polsce będzie bardziej atrakcyjne i perspektywiczne pod kątem ekonomicznym czy socjalnym. Wskazała przy tym, iż samo obniżenie jakości opieki socjalnej czy medycznej w kraju pochodzenia w stosunku do tej, którą może otrzymać w Polsce nie stanowi naruszenia przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.; dalej zwanej "Konwencją Rzymską").

Odnosząc się do stanu bezpieczeństwa osób przesiedlonych organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego materiał dowodowego wynika, iż na terenach kontrolowanych przez rząd [...] brak jest realnych zagrożeń dla osób opuszczających wschodnie tereny, nawet gdy z pochodzenia są oni [...]języcznymi [...], ale deklarują lojalność wobec państwa [...]. Występujące nieporozumienia czy incydentalnie konflikty nie stanowią realnej formy dyskryminowania czy prześladowania przybyłych przez lokalną większość, zatem nie można ich uznać za przejaw prześladowania.

Rada odnosząc się do obaw związanych z możliwą mobilizacją wskazała, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż został wezwany do wojska, jednakże w przypadku istnienia obowiązku odbycia służby wojskowej sam fakt powołania do tej służby nie stanowi przesłanki do nadania statusu uchodźcy, jeżeli jest to zgodne z prawem krajowym. Jednocześnie podkreśliła, że obawa przez powołaniem do wojska lub przed karą za uchylanie się od służby wojskowej, jeżeli nie jest powiązane z innymi przesłankami nie jest podstawą do uznania za uchodźcę. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że zgodnie z art. 2 Ustawy [...] O alternatywnej (nie wojskowej) służbie z [...] marca 1992 r. prawo do alternatywnej służby wojskowej mają obywatele [...], którym przekonania religijne nie pozwalają na spełnienie obowiązku wojskowego i należą do organizacji religijnych działających zgodnie z ustawodawstwem [...], których nauczanie nie dopuszcza używania broni. Wykaz takich organizacji zatwierdzony Postanowieniem Gabinetu Ministrów [...] Nr [...] z [...] listopada 1999 r. wymienia m.in. [...]. Jeżeli natomiast chodzi o ewentualną karę za odmowę odbywania służby wojskowej Rada zaznaczyła, że zgodnie z prawem obowiązującym na [...] taka odmowa jest karalna.

Podsumowując Rada stanęła na stanowisku, że w okolicznościach niniejszej sprawy środki grożące żołnierzowi z powodu odmowy pełnienia służby, takie jak skazanie na karę pozbawienia wolności, nie mogły zostać uznane, w świetle wykonywania przez zainteresowane państwo ([...]) jego uzasadnionego prawa do utrzymywania sił zbrojnych, za do tego stopnia nieproporcjonalne lub dyskryminujące, by zaliczyć je do aktów prześladowania, o których mowa w art. 9 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy Rady 2004/83/WE z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz. U. UE L 304/12 z 2004 r.). Jednocześnie wbrew twierdzeniom skarżącego sądy na [...] przyznają prawo do odmowy służenia w armii z powodu przekonań w czasie mobilizacji.

Oceniając z kolei argument odnoszący się do wyznawanej przez cudzoziemca wiary [...] Rada wskazała, iż na terytorium [...] kontrolowanym przez władze w [...] [...] nie są prześladowani ani dyskryminowani, co wynika z informacji zgromadzonych przez organ I instancji. Podkreśliła także, iż na żadnym etapie postępowania skarżący nie podnosił okoliczności świadczących o dyskryminacji czy doznawanych aktach przemocy z powodu wyznawanej religii.

W zakresie dokumentów przedstawionych przez cudzoziemca potwierdzających jego [...] pochodzenie organ odwoławczy wskazał, że nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w związku ze stosowaną procedura dublińską.

Ustosunkowując się do oświadczeń cudzoziemca złożonych na etapie postępowania odwoławczego wskazujących, iż podjął on próbę znalezienia pomocy na terytorium [...], której mu odmówiono, Rada stwierdziła, iż pozostają one w zupełnej sprzeczności z dotychczas złożonymi oświadczeniami. Odmówiła im zatem wiarygodności uznając, że są one objawem dopasowania do reguł konwencyjnych i proceduralnych.

Rada podzieliła tym samym stanowisko organu I instancji, że w przypadku cudzoziemca nie wystąpiły żadne okoliczności dające podstawę do objęcia go formą ochrony międzynarodowej w postaci nadania statusu uchodźcy.

W ocenie Rady w przypadku skarżącego nie istnieje żadne ograniczenie formalne, organizacyjne, ani też osobiste, które eliminowałoby go z grona osób mogących skutecznie korzystać z pomocy swojego państwa, ukierunkowanej na wewnętrznych przesiedleńców. Biorąc także pod uwagę osobiste uwarunkowania skarżącego (wiek, wykształcenie, doświadczenie zawodowe) uznała, iż posiada on pełną swobodę w wyborze miejsca stałego lub czasowego zamieszkania na terenie niemal całego kraju. Podobne warunki odnoszą się również do żony skarżącego. Ponadto podkreśliła, że ofiarowaną pomoc należy traktować doraźnie, bowiem nie zwalnia ona dorosłych i pełnosprawnych obywateli z odpowiedzialności za własne życie i podejmowane kroki.

Organ odwoławczy badając przesłanki udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej zwrócił uwagę, iż z zeznań cudzoziemca wynika, że nie należał on do żadnych organizacji politycznych. Nigdy nie stawiano mu też żadnych zarzutów, które świadczyłyby o posądzaniu go o jakąś wrogą działalność wobec władz kraju pochodzenia i nie prowadzono wobec niego w tym zakresie żadnego postępowania sądowego czy administracyjnego. Brak jest również uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że mogłaby mu grozić kara śmierci lub wykonanie egzekucji, gdyż na [...] nie jest wykonywania kara śmierci. Analiza materiału dowodowego nie wskazuje na żadne zindywidualizowane zagrożenie względem skarżącego. Rada zwróciła przy tym uwagę, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie można mówić aby obecnie na kontrolowanym przez władze [...] terytorium miało miejsce powszechne stosowanie przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego.

W ocenie Rady nie ma zatem przeszkód, aby cudzoziemiec mógł skorzystać z ochrony instytucji własnego państwa na terenie wolnym od wszelkich zagrożeń. Stosownie bowiem do art. 18 u.u.c.o. organ powinien rozpatrzyć możliwość tzw. wewnętrznej relokacji biorąc pod uwagę indywidualną sytuację cudzoziemca i jego osobiste uwarunkowania, która w przypadku skarżącego i jego żony, pozwalają na skorzystanie z pomocy udzielanej przymusowym przesiedleńcom przez władze [...] na różnych szczeblach.

Biorąc pod uwagę całokształt sytuacji skarżącego Rada uznała, że nie ma podstaw do udzielenia mu ochrony uzupełniającej, z uwagi na braku wystąpienia przyczyn wskazanych w art. 15 u.u.c.o.

Odnosząc się zarzutów odwołania Rada stwierdziła, iż wbrew twierdzeniom skarżącego zadeklarował on jednoznacznie we wniosku statutowym dobrą znajomość języka [...]. Ponadto zdaniem Rady przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i postępowania administracyjnego.

O. B. zaskarżył powyższą decyzję Rady do Spraw Uchodźców do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie:

1) art. 1 Konwencji Genewskiej oraz Protokołu Nowojorskiego poprzez stwierdzenie, że nie uchodźcą w rozumieniu tych przepisów,

2) art. 15 ust 2 u.u.c.o.,

3) art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz niewłaściwe uzasadnienie faktyczne decyzji, w szczególności wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego,

4) art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do organów państwa.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

Zdaniem skarżącego istnieją uzasadnione obawy przed prześladowaniem na terytorium całej [...], co wyklucza skorzystanie z możliwości wewnętrznej relokacji. Organy nie uwzględniły bowiem, że rodzina skarżącego jest [...]języczna i z tego powodu narażona będzie na podejrzenia o współpracę z [...]. Ponadto skarżący jest wyznawcą wiary, która nie zezwala mu na udział w działaniach wojennych, a w przypadku masowej mobilizacji istnieje ryzyko nie uwzględnienia prawa do służby alternatywnej. Natomiast za odmowę służby wojskowej grozi kara pozbawienia wolności niezależnie od przekonań religijnych, która w ocenie cudzoziemca stanowi objaw prześladowania w rozumieniu Konwencji Genewskiej i Rzymskiej. Skarżący wyjaśnił także, iż nie uzyskał pomocy na terenie zachodniej [...], jak również przedstawił zeznanie świadka potwierdzające, że osoby przybywające tam ze wschodniej części kraju są prześladowane. Władze [...] nie podejmują natomiast żadnych działań aby zapewnić bezpieczeństwo uchodźcom. Nadto skarżący zarzucił, że nie wezwano na przesłuchanie jego żony.

W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - dalej zwanej "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Rady do Spraw Uchodźców oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania norm prawa materialnego i przepisów postępowania. Wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły, że brak jest podstaw prawnych do przyznania skarżącemu i oraz jego rodzinie ochrony międzynarodowej - statusu uchodźcy i ochrony uzupełniającej.

Stosownie do art. 13 ust. 1 u.u.c.o., stanowiącego powtórzenie regulacji art. 1A pkt 2 Konwencji Genewskiej, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Akty prześladowania zarówno w rozumieniu art. 1A Konwencji Genewskiej, jak i art. 13 ust. 1 u.u.c.o. muszą: 1) ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z późn. zm.), lub 2) być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1 (art. 9 ust. 1 lit. a i b Dyrektywy Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony, Dz. U. UE L 337/9 z 2011 r.). Podkreślenia wymaga, że nadanie statusu uchodźcy nie następuje ze względu na warunki życia, sytuację osobistą cudzoziemca, ani stan przestrzegania praw człowieka w kraju pochodzenia, lecz z uwagi na istniejącą, uzasadnioną obawę prześladowania osoby ubiegającej się o status uchodźcy. Jedynym podłożem prześladowań może być: rasa, religia, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej czy też posiadane przekonania polityczne osoby wnioskującej o przyznanie ochrony.

Wskazać należy, że nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca relewantnej okoliczności, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ww. Konwencji i ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy powinna w sposób niebudzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. Przy czym nie wystarcza jedynie jej subiektywne przekonanie, lecz obawa musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, powinna być dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy.

Skarżący jako zasadniczy powód ubiegania się o ochronę międzynarodową wskazał obawy o bezpieczeństwo swoje i rodziny jakie żywił w związku z toczącym się konfliktem zbrojnym w miejscu jego zamieszkania ([...], [...] na [...]). Wskazał przy tym, iż panują tam trudne warunki bytowe. Ponadto w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, cudzoziemiec obawia się również prześladowań związanych z wyznawaną wiarą [...], mimo że nigdy nie miał żadnych nieprzyjemności z tego powodu. Skarżący wyjaśnił również, iż nie brał pod uwagę możliwości zamieszkania na innym terytorium [...] z obawy przed nieprzychylną reakcją miejscowej ludności. Poza tym skarżący rozpoczął w Polsce leczenie [...], które chciałby tu dokończyć. Na etapie postepowania odwoławczego skarżący za istotny problem uznał także brak zapewnienia możliwości odbycia alternatywnej służby wojskowej z uwagi na wyznawaną wiarę. Dodatkowo zmienił wcześniejsze zeznania w zakresie znajomości języka [...] oświadczając, iż nie włada tym językiem, co w konsekwencji mogłoby spowodować, że jego rodzina zostałaby posądzona o współpracę z [...]. Stwierdził także odmiennie od poprzednich oświadczeń, iż poszukiwał schronienia w zachodnich rejonach [...], tj. w [...], gdzie jednak odmówiono mu dachu nad głową i pomocy. Skarżący jednakże bez przeszkód przemieszał się i opuścił kraj pochodzenia wraz z rodziną na podstawie paszportu.

Biorąc pod uwagę obecne stosunki [...]-[...], zasadnie organy obu instancji uznały, że dalsze przebywanie skarżącego w [...] czyniły jego obawę przed prześladowaniami za uzasadnioną lub przynajmniej uprawdopodobnioną. Zarówno Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, jak i Rada do Spraw Uchodźców wskazały, że nie znalazły żadnych powodów, by zakwestionować, że cudzoziemiec wyjechał z kraju pochodzenia w związku z niestabilną sytuacją i brakiem bezpieczeństwa w miejscu stałego zamieszkania, spowodowanymi konfliktem zbrojnym toczącym się w tym rejonie. Jednakże dokonując oceny kwestii podnoszonych we wniosku o udzielenie ochrony należy stwierdzić, że w żaden sposób nie odnoszą się one do indywidualnego zagrożenia uzasadniającego obawy przed prześladowaniem w rozumieniu Konwencji Genewskiej na terytorium [...]. Trudno również uznać za prześladowanie odczuwanie przez cudzoziemca strachu i obaw związanych z koniecznością wewnętrznego przesiedlenia się do innej części [...].

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 18 u.u.c.o. organ zobowiązany jest również rozpatrzyć możliwość tzw. wewnętrznej relokacji. W toku postępowania organy zbadały i szeroko udokumentowały dane na temat możliwości uzyskania pomocy ze strony władz kraju pochodzenia przez osoby przemieszczone ze wschodnich terenów [...]. W konkretnym przypadku skarżącego i jego rodziny nie dopatrzono się jakichkolwiek przeszkód formalnych czy faktycznych uniemożliwiających im skuteczne ubieganie się o dostępną pomoc. Natomiast w świetle zgromadzonych dowodów oraz wyjaśnień skarżącego stwierdzić należy, iż cudzoziemiec i jego żona nie podjęli żadnych działań w celu dochodzenia i ochrony swoich praw na [...], decydując się na wyjazd do Polski. Z relacji skarżącego wynika, iż w istocie nie miał on osobistych, negatywnych doświadczeń w tej materii. Uzasadnione było więc twierdzenie, że skarżący zupełnie wykluczył i zlekceważył opcję trwałej relokacji wewnętrznej, zakładając, że wsparcie jakie uzyska w Polsce będzie bardziej atrakcyjne i perspektywiczne pod kątem ekonomicznym czy socjalnym. Żywiona przez niego obawa przed prześladowaniem ze strony miejscowej ludności z powodu braku znajomości języka [...] nie znajduje również uzasadnienia. Skarżący bez żadnych problemów poruszał się po terytorium [...] a następnie opuścił kraj pochodzenia posługując się paszportem. Incydentalne konflikty nie mogą stanowić o realnym dyskryminowaniu czy prześladowaniu przesiedleńców. Z opracowania UdSC dołączonego do akt sprawy wynika, że władze [...] na poziomie centralnym jak i obwodowym, stale rozwijają ofertę pomocy skierowaną do przesiedleńców z [...] i wschodniej [...]. Wprowadzone zostały specjalne przepisy regulujące wsparcie ze strony państwa dla osób wewnętrznie przemieszczonych. Ponadto duży wysiłek w pomoc przesiedleńcom podejmuje również społeczeństwo [...]. Za niewiarygodne w tym wypadku należało uznać zeznania złożone dopiero na etapie postępowania odwoławczego, świadczące o braku otrzymania pomocy na terytorium [...], w sytuacji nie powoływania ich na etapie składnia wniosku i zeznań w trakcie przesłuchania statusowego. Należało je zatem potraktować, jako polemikę z ustaleniami dokonanymi przez organ I instancji.

W świetle kryteriów przyznania statusu uchodźcy, względy ekonomiczne i odnoszące się do starań o znalezienie bardziej dogodnego miejsca do życia, czy atrakcyjnego zatrudnienia nie mogą zostać uznane za relewantne dla udzielenia ochrony międzynarodowej. Sąd podziela zatem stanowisko organu, iż w przypadku skarżącego nie istnieje żadne ograniczenie formalne, organizacyjne, ani też osobiste, które eliminowałoby go z grona osób mogących skutecznie korzystać z pomocy swojego państwa, ukierunkowanej na wewnętrznych przesiedleńców. Biorąc także pod uwagę osobiste uwarunkowania cudzoziemca (wiek, wykształcenie, doświadczenie zawodowe) całokształt sprawy daje mu de facto pełną swobodę w wyborze miejsca stałego lub czasowego zamieszkania na centralnymi i zachodnim terenie kraju. Podobne warunki można także stwierdzić w przypadku małżonki skarżącego. Wobec formułowanej krytycznej oceny w zakresie wymiaru pomocy na jaką przesiedleńcy mogą liczyć, należy podkreślić, iż ofiarowana pomoc jest z zasady jedynie doraźnym mechanizmem nie zwalniającym dorosłych i pełnosprawnych osób z odpowiedzialności za własne życie i podejmowane kroki. Nie można zanegować stwierdzenia o dużej dynamice zdarzeń na [...], wynika to ze wszystkich dostępnych źródeł, natomiast władze [...] podejmują kolejne inicjatywy w zakresie pełniejszego wsparcia dla osób przemieszczonych.

Sąd podziela również ocenę organów azylowych, że obawy cudzoziemca związane z mobilizacją nie uzasadniały udzielenia mu jakiejkolwiek formy ochrony międzynarodowej. Pobór do wojska został oparty na źródłach prawa państwa [...] i w żaden sposób nie nosi on cech prześladowania skarżącego.

Ze znajdującego się w aktach sprawy opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] października 2014 r. nr [...], wynika m.in., że od kwietnia 2014 r. w związku z aneksją [...] i wydarzeniami na wschodzie [...] przywrócono w kraju pochodzenia cudzoziemca pobór do zasadniczej służby wojskowej. Natomiast uchylanie się od poboru do takiej służby karane jest pozbawieniem wolności na okres do trzech lat. Z opracowania tego wynika również, że w 1992 r. określono organizacyjno-prawne zasady powoływanie obywateli [...] do alternatywnej służby wojskowej, których przekonania religijne lub światopoglądowe uniemożliwiają odbywanie obowiązku wojskowego. Oznacza to, że władze kraju pochodzenia cudzoziemca poprzez powszechną mobilizację do wojska realizują prawo do utrzymania sił zbrojnych w celu zapewnienie bezpieczeństwa państwa i ochrony swych granic. Przy czym obowiązek służby wojskowej nie jest bezwzględny, albowiem dopuszczalne jest - ze względu na przekonania religijne - odbycie alternatywnej służby wojskowej. W wykazie organizacji religijnych, których wyznawcy mają prawo do alternatywnej służby wojskowej wymienia się m.in. [...], do których należy skarżący.

Charakteru prześladowań nie mają także w szczególności okoliczności dotyczące wyznania skarżącego, który zadeklarował, iż jest [...]. Zagrożenie skarżącego z powodu wyznania ma znaczenie tylko w kontekście trwającego konfliktu zbrojnego na wschodzie [...], skąd pochodzi, jednak nie ma ono indywidualnego charakteru.

Na aprobatę zasługuje również twierdzenie Rady, że skarżący może liczyć na bezpłatną pomoc medyczną na [...] obejmującą leczenie rozpoznanego u niego [...]. Z informacji uzyskanych przez organ I instancji wynika, że Ministerstwo Zdrowia [...] zapewnia wszystkim przesiedleńcom bezpłatną opiekę medyczną w pełnym zakresie i na każdym poziomie. Zatem argument o konieczności kontynuowania w Polsce rozpoczętego leczenia nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się natomiast do zasadności przesłuchania żony skarżącego należy wskazać, że w trakcie przesłuchania statusowego cudzoziemiec nie zgłosił potrzeby przeprowadzenia dodatkowych dowodów z przesłuchania świadków, wskazując, że żona przyjechała z tych samych powodów. W konsekwencji Rada słusznie uznała za niezadane przesłuchanie żony skarżącego z urzędu. Jak wskazuje się bowiem w doktrynie (por. J. Chlebny, Dowód z przesłuchania strony w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego nr 5-6/2010, s. 42) przesłuchanie członków rodzinny objętych postępowaniem nie jest obowiązkowe, gdyż zakres podmiotowy zawarty w art. 44 ust. 1 u.u.c.o. został ściśle określony i dotyczy wyłącznie wnioskodawcy. Przesłuchanie członków rodziny objętych wnioskiem następuje zatem na ogólnych warunkach przewidzianych dla przesłuchania strony zawartych w k.p.a. Reasumując stwierdzić należy, że nie w każdym przypadku zachodzi konieczność przesłuchania małżonki cudzoziemca.

Biorąc powyższe pod uwagę zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że powody, na które powoływał się skarżący w toku postepowania, nie stanowią wystarczającej przesłanki do nadania statusu uchodźcy, gdyż nie można im przypisać indywidualnego charakteru prześladowań ze strony władz, ani prześladowań, przed którymi władze nie byłby w stanie zapewnić obywatelowi należytej ochrony.

Z tych względów Sąd podzielił argumentację organów administracji, że skarżący nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy skutkuje odmową nadania tego statusu.

W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 u.u.c.o. cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez:

1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji,

2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie,

3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego

- i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

Organy zasadnie przyjęły, że w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Żadne bowiem z doniesień na temat sytuacji na [...] nie potwierdza, by przesiedleńcy na terenie kontrolowanym przez władze [...] byli pozbawiani wolności, torturowani i sprawdzani w więzieniach pod względem lojalności wobec rządu w [...]. Zdaniem Sądu skarżący ma możliwość przemieszczenia się z Polski do "bezpiecznej" części [...]. Taka relokacja nie będzie się wiązać z powrotem na tereny objęte konfliktem zbrojnym, tylko na obszary centralne lub zachodnie, gdzie skarżący jako obywatel [...] będzie przebywał legalnie. Nie można wykluczyć, że w związku z trwającym konfliktem w przypadku powrotu na teren [...] skarżący byłby narażony na poważne zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego.

W okolicznościach niniejszej sprawy podkreślenia jednak wymaga, że trwający na terytorium [...] konflikt zbrojny jest ograniczony wyłącznie do wschodniej jego części i obszaru [...], a sytuacja na pozostałym obszarze była i jest stabilna. W indywidualnej sytuacji, w której znajduje się skarżący wraz z rodziną, ma on możliwość skorzystania z ochrony wewnętrznej w obrębie państwa pochodzenia.

W związku z powyższym, organy administracji słusznie uznały, że cudzoziemiec nie spełnia przesłanek uzasadniających udzielenie mu ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w art. 15 u.u.c.o. Zwrócić należy uwagę, że dokonując powyższej oceny organy uwzględniły kryterium racjonalności wskazane w wytycznych UNHCR, które znajduje zastosowanie przy badaniu możliwości wewnętrznej relokacji. Tym samym za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia przepisu art. 15 pkt 2 u.u.c.o., mylnie oznaczonego przez stronę jako art. 15 ust. 2 u.u.c.o.

W odniesieniu do objęcia skarżącego ochroną uzupełniającą należało również rozważyć przesłanki ochrony subsydiarnej wynikającej z art. 15c Dyrektywy Parlamenty Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz. Urz. UE L 337/9 z 2011 r.; dalej zwanej "dyrektywą 2011/95"), według którego doznanie poważnej krzywdy obejmuje poważne indywidualne zagrożenie życia lub fizycznej integralności osoby cywilnej wynikające z masowej przemocy w sytuacjach międzynarodowych lub wewnętrznych konfliktów zbrojnych.

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob. sprawa C-285/12) istnienie zbrojnego konfliktu nie jest warunkiem wystarczającym do zastosowania art. 15c powyższej dyrektywy. Ochrona uzupełniająca powinna zostać przyznana w przypadku gdy starcia stwarzają poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub nietykalności cielesnej wnioskującego. Im bardzie jest on w stanie wykazać, że dana sytuacja go dotyczy, tym niższy będzie poziom przemocy wymagany w celu skorzystania z ochrony uzupełniającej. W tym kontekście w trakcie rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej nie jest konieczne przeprowadzenie konkretnej oceny natężenia starć w celu ustalenia, bez względu na ocenę wynikającego stąd poziomu przemocy, czy została spełniona przesłanka dotycząca istnienia konfliktu zbrojnego.

Organy zbadały ogólną sytuację w kraju pochodzenia skarżącego na podstawie opracowań Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Skład orzekający podziela stanowisko organów, że obecnie w kraju pochodzenia cudzoziemca toczy się konflikt zbrojny obejmujący [...] oraz wschodnią cześć [...], jednocześnie aktualny poziom bezpieczeństwa na pozostałym terenie kraju jest stabilny. Należało zatem rozważyć czy - zgodnie z art. 8 ww. dyrektywy - skarżący może uniknąć poważnej krzywdy przez osiedlenie się w innym rejonie kraju pochodzenia niż zamieszkiwany wcześniej [...]. Możliwość relokacji wewnętrznej, co wyżej zostało stwierdzone w przypadku skarżącego, powoduje, że cudzoziemcowi nie przysługuje ochrona subsydiarna. Skoro skarżący ma możliwość relokacji do centralnej lub zachodniej części [...], gdzie może podróżować bezpiecznie i osiedlić się w wyniku zorganizowanej pomocy państwa to należy uznać, że tym samym nie mógł zostać objęty ochroną subsydiarną.

Wbrew stanowisku skarżącego, orzekające w niniejszej sprawie organy dołożyły wszelkich starań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz przeanalizowały wnikliwie sprawę we wszelkich jej aspektach. Oceniając wniosek zebrano i przeanalizowała aktualne informacje dotyczące m.in. osób wewnętrznie przesiedlonych (ostanie opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UDSC pochodziło z [...] maja 2015 r.). Podkreślić w tym miejscu należy, że rolą Rady jest zapoznawanie się z urzędu z aktualną dokumentacją dotyczącą krajów pochodzenia uchodźców. Tym samym uczyniły zadość wymogom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a., opierając swoją ocenę na przekonujących podstawach, przedstawiając obszerną argumentację w swoich rozstrzygnięciach. Nie można również podzielić stanowiska skarżącego co do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżona decyzja wydana bowiem została z zachowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania i w oparciu o całokształt materiału dowodowego, co zostało odzwierciedlone w uzasadnieniu decyzji, sporządzonego zgodnie z wymogami ww. przepisu. Sąd nie dopatrzył się zatem naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 1A Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego oraz Konwencji Rzymskiej, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie udzielenia skarżącemu ochrony na terytorium Polski. Uzasadnienie tego zarzutu sprowadza się bowiem w istocie do podważenia dokonanych przez organy obu instancji ustaleń faktycznych oraz oceny dowodów, na podstawie których ustalony został stan faktyczny.

Reasumując, Sąd stwierdza, że materiał dowodowy w niniejszej sprawie został prawidłowo zebrany i oceniony przez organy administracji, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji.

Z uwagi na powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.