Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1240/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok w części i stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części, w pozostałej części skargę kasacyjną oddalono
Powołane przepisy: article: art. 90 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. WSA Magdalena Maliszewska Protokolant asystent sędziego Dorota Gaj-Mizerska po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 7/15 w sprawie ze skargi J. W. na uchwałę Rady Gminy B. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla przedszkoli niepublicznych 1) uchyla zaskarżony wyrok w odniesieniu do § 1 ust. 3 uchwały Rady Gminy B. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], w sprawie zmian w uchwale Rady Gminy B. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla przedszkoli niepublicznych z terenu Gminy B. 2) stwierdza nieważność § 1 ust. 3 uchwały Rady Gminy B. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w zakresie dodania ustępu 6, 3) w pozostałej części skargę kasacyjną oddala, 4) odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 19 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 7/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę J. W. na uchwałę Rady Gminy B. z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie zmian w uchwale nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] czerwca 2012 r. w sprawie trybu i rozliczania dotacji dla przedszkoli niepublicznych.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

W dniu [...] listopada 2013 r. Rada Gminy B. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zmiany w swojej uchwale nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla przedszkoli niepublicznych z terenu gminy B.

W dniu [...] października 2014 r. J. W. wezwała Radę do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę lub uchylenie § 1 ust. 3 ww. uchwały w zakresie dotyczącym dodania w uchwale z dnia [...] czerwca 2012 r. w rozdziale IV w § 10 ust.6.

Przepisowi § 1 ust.3 wymienionej uchwały zarzuciła niezgodność z art. 7 i 94 Konstytucji RP, art. 90 ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (j.t. Dz.U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm., dalej: u.s.o.). Wskazała, że każdy akt prawa miejscowego musi być wydany na podstawie i w granicach prawa i nie może przekraczać ustawowego upoważnienia do jego wydania. Brzmienie dodanego § 10 ust. 6 nakładającego na organ prowadzący obowiązek opatrzenia dokumentów finansowo-księgowych pochodzących z dotacji specjalną adnotacją, narusza delegację zawartą w art. 90 ust. 4 u.s.o.. Z przepisu uchwały wynika, że dokumenty finansowo-księgowe celem ich zakwalifikowania jako wydatkowanych zgodnie z ustawą o systemie oświaty muszą być opatrzone określoną adnotacją, co może prowadzić do wniosku, że dokumenty bez takiej adnotacji, potwierdzające wydatkowanie dotacji zgodnie z ustawą, mogą nie zostać przez organ uwzględnione. Podniosła, że jeżeli organ prowadzący przedszkole wykaże, że prowadzi rachunkowość zgodnie z prawem, w sposób umożliwiający potwierdzenie wydatków sfinansowanych z dotacji, a także przedstawi faktury bez szczególnego sposobu opisu, ale niewątpliwie potwierdzające wydatek na zgodny z ustawą cel, to działa zgodnie z prawem. Podmiot otrzymujący dotację jest zobowiązany do rozliczenia wydatków sfinansowanych z dotacji na podstawie odpowiednich dokumentów, a zadaniem organu jest ewentualne wskazanie, które wydatki jego zdaniem nie mogą być sfinansowane z udzielonej dotacji ze wskazaniem podstawy prawnej.

Na opisane wezwanie Rada nie odpowiedziała.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, J. W. wniosła o stwierdzenie nieważności § 1 ust. 3 powołanej uchwały Rady, zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni następujących przepisów: art. 7 i 94 Konstytucji RP, art. 90 ust. 4 u.s.o.. W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła całą argumentację wskazaną we wniosku o usunięcie naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy B. wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano, że podejmując zaskarżoną uchwałę w sprawie zmiany § 10 uchwały z dnia [...] czerwca 2012 r. Rada miała na celu umożliwienie weryfikacji wykorzystania udzielonej dotacji w sposób niebudzący wątpliwości i zgodny z realizacją dyspozycji określonej w art. 251 ust.4 ustawy o finansach publicznych, stanowiącej podstawę do rozliczania dotacji udzielonej z budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że skarżąca zakwestionowała dodany do § 10 ust. 6, który brzmiał: Dokumenty finansowo-księgowe dotyczące wydatkowania środków finansowych pochodzących z dotacji winny być opatrzone adnotacją "Sfinansowano z dotacji Gminy B. w kwocie...". Zdaniem Sądu I instancji, wskazany § 10 uchwały z dnia [...] czerwca 2012 r. reguluje tryb i zakres kontroli wykorzystania dotacji. Z art. 90 ust. 4 u.s.o. wynika, że intencją ustawodawcy było, by organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego ustalił w drodze uchwały ogólne zasady związane z procesem przyznawania dotacji oświatowych oraz trybem weryfikacji prawidłowości wykorzystania przyznanych środków. Powołany przepis daje szerokie uprawnienia samorządowym organom stanowiącym do określenia warunków przyznania dotacji i jej kontroli. Jednocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że nie może dojść do sytuacji, by beneficjent otrzymywał dotację bez żadnych obowiązków po jego stronie, a w szczególności w zakresie wykazania faktu wydatkowania dotacji zgodnie z jej celami. Zgodnie z art. 90 ust. 3d u.s.o., dotacje, o których mowa w ust.1a – 3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań m.in. przedszkola, i mogą być wykorzystanie na wskazane w tym przepisie cele. Natomiast przepisy art. 90 ust. 3e-3g u.s.o., regulują kontrolę prawidłowości wykorzystania przyznanej dotacji. Unormowania te nie ograniczają jednakże możliwości organizowania kontroli i związanych z nią dokumentacji. Kontrola musi pozwolić na jak najlepsze zbadanie prawidłowości wydatkowania przyznanych środków publicznych przez podmiot kontrolujący.

Sąd I instancji podkreślił, że środki pochodzące z dotacji mogą być wykorzystane wyłącznie na cele określone w ustawie, zatem opisanie dokumentów finansowo-księgowych dotyczących wydatkowania środków pochodzących z dotacji w sposób umożliwiających ich jednoznaczne wyodrębnienie, poprzez opatrznie ich wskazaną w treści § 10 ust. 6 uchwały adnotacją, pozwoli na skontrolowanie, czy środki te przeznaczone zostały na wskazane w ustawie cele.

Natomiast dodany do § 10 uchwały ust. 7, który otrzymał brzmienie: " W upoważnieniu, o którym mowa w ust.1 wskazany będzie termin przeprowadzenia kontroli, zakres kontroli oraz zakres objęty kontrolą.", precyzuje jedynie treść upoważnienia wydawanego przez Wójta Gminy do przeprowadzenia kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji. Zdaniem Sądu, przepis ten w żaden sposób nie narusza wskazanych przez skarżącą przepisów u.s.o.. Ponadto Sąd podkreślił, że prawo kontroli wykorzystania udzielonej dotacji pozostaje w ścisłym związku z wyrażoną w ustawie o finansach publicznych zasadą jawności i przejrzystości gospodarowania środkami publicznymi. Nie może budzić wątpliwości, że w odniesieniu do środków publicznych muszą obowiązywać szczególne zasady weryfikacji ich wydatkowania przez podmioty nie wchodzące w skład sektora finansów publicznych. Cele te, w odniesieniu do dotacji oświatowych, są realizowane właśnie poprzez stanowienie aktów prawa miejscowego określających szczegółowe procedury kontroli wykorzystania dotacji.

Reasumując, Sąd stwierdził, że obowiązki dotowanego w zakresie kontroli rozliczania się z otrzymanej dotacji, w szczególności poprzez wprowadzenie obowiązku sporządzania odpowiednich zapisów na fakturach, nie wykracza poza niezbędną potrzebę takiego ewidencjonowania wydatków, by stanowiła ona nieuzasadnione niczym obciążenie dotowanego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:

art. 90 ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (t.j. Dz. U z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.), poprzez:

- błędne uznanie, że przepisy te dają szerokie uprawnienia samorządowym organom stanowiącym do określenia warunków przyznania dotacji i jej kontroli, co w ocenie Sądu pozwala na dookreślenie przez organ stanowiący gminy obowiązku opisywania dokumentów finansowo-księgowych dotyczących wydatkowania środków pochodzących z dotacji w sposób umożliwiający ich jednoznaczne wyodrębnienie, tak jak w skarżonym § 1 ust. 3 przedmiotowej uchwały poprzez dodanie § 10 ust. 6 do uchwały Nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] czerwca 2012 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla przedszkoli niepublicznych z terenu Gminy B.. Ponadto poprzez uznanie, iż dodany skarżonym § 1 ust. 3 przedmiotowej uchwały § 10 ust. 7 do ww. uchwały z dnia [...] czerwca 2012 r. precyzuje jedynie treść upoważnienia wydawanego przez Wójta Gminy do przeprowadzenia kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji i przepis ten żaden sposób nie narusza delegacji określonej w art. 90 ust. 4 u.s.o..

W ocenie skarżącej brzmienie dodanego § 1 ust. 3 ww. przedmiotowej uchwały z 2013 r., w uchwale z dnia [...] czerwca 2012 r., § 10 ust. 6 nakładające na organ prowadzący obowiązek opatrzenie dokumentów finansowo księgowych pochodzących z dotacji specjalną adnotacją narusza delegację zawartą w art. 90 ust. 4 u.s.o.. Brzmienie dodanego skarżoną uchwałą przepisu uchwały jednoznacznie wskazuje, iż dokumenty finansowo księgowe celem ich zakwalifikowania jako wydatkowanych zgodnie z ustawą o systemie oświaty muszą być opatrzone określoną adnotacją, co może prowadzić do wniosku, iż dokumenty finansowo księgowe bez tej adnotacji, lecz potwierdzające wydatkowanie dotacji zgodnie z ustawą o systemie oświaty mogą zostać przez organ nie uwzględnione. Ponadto skarżąca podkreśliła, iż delegacja wynikająca z art. 90 ust. 4 u.s.o. nie pozwala na określenie zakresu kontroli w upoważnieniu do kontroli, jak to ma miejsce w przypadku dodanego § 1 ust. 3 przedmiotowej uchwały § 10 ust. 7 do ww. uchwały z dnia [...] czerwca 2012 r. Zakres kontroli wynika z art. 90 ust. 3e u.s.o.,

- błędne uznanie, iż w granicach tegoż upoważnienia mieści się możliwość uregulowania poprzez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego treści skarżonych przepisów przedmiotowej uchwały w takim brzmieniu, jak to mam miejsce w przedmiotowej uchwale, przez co organ stanowiący nie naruszył postanowień art. 7 i 94 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. Nr 78,

poz. 483 z późn. zm.), a zaskarżone przepisy przedmiotowej uchwały nie naruszają wskazanych powyżej przepisów Konstytucji RP. Skarżąca podnosi, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 7 i 94 Konstytucji RP, ponieważ skarżone przepisy zaskarżonej uchwały wykraczają poza zakres wynikający z upoważnienia ustawowego określonego w art. 90 ust. 4 u.s.o..

W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami granicami zaskarżenia. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazuje, które normy prawa zostały naruszone, czy to przepisy prawa materialnego, czy też przepisy postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w rozpoznawanej sprawie nie występują.

Przechodząc do złożonego środka zaskarżenia stwierdzić należy, że został on oparty wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego, a zatem na podstawie kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej J. W. podniosła zarzut naruszenia art. 90 ust. 4 u.s.o. przez błędne uznanie polegające, po pierwsze na stwierdzeniu, że pojęcie "trybu udzielania i rozliczania dotacji" nie obejmuje swoim zakresem obowiązku po stronie podmiotu dotowanego do opisywania dokumentów finansowych potwierdzających koszty poniesionych wydatków, które zostały sfinansowane z udzielonej dotacji, a po drugie określeniu upoważnienia wydawanego przez Wójta Gminy do przeprowadzenie kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji, czym, w przekonaniu skarżącej

kasacyjnie, Rada Gminy B. przekroczyła delegację ustawową zakreśloną w przywołanym przepisie.

Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że błędna wykładnia oznacza niewłaściwe odczytanie treści przepisu (mylne jego rozumienie), w odróżnieniu od drugiej ustawowej podstawy naruszenia prawa materialnego - niewłaściwego zastosowania przepisu, czyli wyrażającego się błędem w subsumpcji wadliwego uznania, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Nie ulega wątpliwości, że niekiedy niewłaściwe zastosowanie prawa jest konsekwencją jego błędnej wykładni.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że poprawnie zbudowanie zarzutu wymienionego w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wymaga wskazania konkretnego przepisu p.p.s.a stosowanego przez Sąd I instancji, który został naruszony w ramach kontroli sprawowanej przez ten Sąd. Skarga kasacyjna nie wskazuje takiego naruszenia, co jest wadą formalną, jednak niemającą wpływu na jej rozpoznanie, gdyż taki brak judykatura traktuje jako niemający wpływu na merytoryczne rozpoznanie skargi (zob. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, publik. ONSAiWSA z 2010 r. nr 1, poz. 1). Z tego więc powodu NSA może odnieść się do zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zatem do ustalenia, czy uchwała Rada Gminy B. z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie zmian w uchwale nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] czerwca 2012 r. w sprawie trybu i rozliczania dotacji dla przedszkoli niepublicznych w zaskarżonej części, została wydana z przekroczeniem delegacji ustawowej przewidzianej w art. 90 ust. 4 u.s.o.

W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 90 ust. 4 u.s.o. organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ustala tryb udzielania i rozliczania dotacji, o których mowa w art. 90 ust. 1a i 2a – 3b, oraz tryb i zakres kontroli prawidłowości ich wykorzystywania, uwzględniając w szczególności podstawę obliczania dotacji, zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji i w rozliczeniu jej wykorzystania, oraz termin i sposób rozliczenia dotacji. Intencją ustawodawcy było zatem, aby organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego ustalił w drodze uchwały (stanowiącej akt prawa miejscowego) ogólne zasady związane z procesem przyznawania dotacji oświatowych oraz trybem weryfikacji prawidłowości wykorzystania przyznanych środków. Uchwała taka może zawierać m. in. przepisy regulujące treść wniosku o przyznanie, upoważnienie jednostek organizacyjnych działających w ramach właściwego urzędu do weryfikacji formalnej wniosków, czy też szczegółowy tryb prowadzenia kontroli prawidłowości wykorzystania środków. Zatem przepis art. 90 ust. 4 u.s.o. daje szerokie uprawnienie organom stanowiącym jednostki samorządu terytorialnego do określenia warunków przyznania dotacji i jej kontroli, co nie oznacza jednak, że zakres przyjętej w uchwale regulacji pozostawiony jest temu organowi (por. wyroki NSA: z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1589/12, z dnia 12 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 66/13, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uchwała podjęta przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego powinna być zgodna z regulacjami ustawowymi, ponieważ w przypadku przekroczenia upoważnień ustawowych pozostawałaby ona w sprzeczności z art. 94 Konstytucji RP, w myśl którego stanowienie prawa miejscowego następuje na podstawie i w granicach upoważnień ustawowych. Oznacza to niedopuszczalność wyjścia w akcie prawa miejscowego poza granice upoważnienia ustawowego. Za niedopuszczalne należy więc uznać modyfikowanie w uchwałach organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego regulacji ustawowych, poprzez nakładanie na dotowane jednostki dodatkowych obowiązków, od których spełnienia zależy uzyskanie dotacji. Zgodnie z brzmieniem przepisów u.s.o. organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może uregulować inne kwestie niż podstawę obliczania dotacji i zakres danych zawartych we wniosku o udzielenie dotacji, ale przedmiotem regulacji może być wyłącznie tryb udzielania i rozliczania dotacji. Jednak tryb i zakres danych, o których mowa w art. 90 ust. 4 u.s.o., nie może być mylony z zasadami oraz przesłankami, które w obrębie całego systemu prawnego mają takie znaczenie, jak warunki konieczne. Ustawodawca bowiem w omawianym przepisie upoważnił organ jednostki samorządu terytorialnego do określenia jedynie w sposób techniczny zakresu danych, które wniosek musi zawierać.

Naczelny Sąd Administracyjny dokonał analizy spornych zapisów uchwały Rady Gminy B. z dnia [...] listopada 2013 r. mając na uwadze przedstawioną wykładnię art. 90 ust. 4 u.s.o. i doszedł do przekonania, że stanowisko Sąd I instancji w zakresie odmowy stwierdzenia nieważność kwestionowanego w skardze i w skardze kasacyjnej § 1 ust. 3 uchwały w zakresie dodania ustępu 6, jest nieprawidłowe.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd skarżącej kasacyjnie, że ustanowiony w ww. przepisie zaskarżonej uchwały Rada Gminy B. obowiązek opisywania faktur i rachunków na potrzeby rozliczania dotacji, nie mieści się w zakresie upoważnienia ustawowego do ustalania trybu rozliczania dotacji, w tym terminu i sposobu rozliczenia dotacji. W tym miejscu należy zauważyć, że przepis ustawy ustanawiający upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego podlega ścisłej wykładni językowej i nie może prowadzić do objęcia zakresem upoważnienia materii w nim niewymienionych w drodze wykładni celowościowej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 25 maja 1998 r., sygn. U 19/97, OTK ZU nr 4/1998 r., poz. 48, s. 262). Organ wykonujący kompetencję prawodawczą zawartą w upoważnieniu ustawowym jest obowiązany działać ściśle w granicach tego upoważnienia. Nie jest upoważniony ani do regulowania tego, co zostało już uregulowane ustawowo, ani też do wychodzenia poza zakres upoważnienia ustawowego.

Użyte w art. 90 ust. 4 u.s.o. określenie "tryb rozliczania dotacji oraz termin i sposób rozliczenia dotacji" należy odnosić do czynności o charakterze materialno-technicznym z zakresu księgowości i rachunkowości. Tryb rozliczania oznacza zwłaszcza zasady i terminy zgłaszania korekty danych stanowiących podstawę naliczenia dotacji oraz sprawozdawczości dla organu dotującego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tak rozumianym upoważnieniu, nie mieści się ustanawianie obowiązku opatrywania adnotacją o określonej treści faktur (rachunków). Należy podzielić pogląd zaprezentowany w skardze kasacyjnej, że taką ingerencję organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego w sposób opisu (dekretacji) dokumentów źródłowych należy uznać za pozbawioną podstaw prawnych. W świetle ugruntowanego orzecznictwa NSA "dekretacja wspomnianych dokumentów stanowi w istocie element rachunkowości beneficjenta dotacji, zaś ani z art. 90 ust. 4 u.s.o., ani innego przepisu ustawy nie wynika upoważnienie do tego, aby organy stanowiące jednostki samorządu terytorialnego mogły regulować aktem prawa miejscowego zasady prowadzenia dokumentacji finansowo - księgowej przez podmioty otrzymujące dotacje" (wyrok NSA z 28 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1759/11, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl oraz wyrok NSA z 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1482/12, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że trafne jest stanowisko skarżącej kasacyjnie, że Rada Gminy B., ustanawiając obowiązek, o którym mowa w dodanym do § 10 ust. 6 zaskarżonej uchwały, przekroczyła upoważnienie ustawowe do stanowienia aktów prawa miejscowego wynikające z art. 90 ust. 4 u.s.o.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, chybione jest natomiast stanowisko strony wnoszącej skargę kasacyjnej, w którym kwestionuje zgodność z prawem dodanego do § 10 ust. 7 zaskarżonej uchwały. Przepis ten otrzymał brzmienie: "W upoważnieniu, o którym mowa w ust. 1 wskazany będzie termin przeprowadzenia kontroli, zakres kontroli oraz zakres objęty kontrolą ". Odnosząc się do treści dodanego do § 10 uchwały ust. 7, należy zaaprobować pogląd Sądu I instancji, zgodnie z którym dodany przepis precyzuje jedynie treść upoważnienia wydawanego przez Wójta Gminy do przeprowadzenia kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji. Przepis ten w żaden sposób nie narusza wskazanych przez skarżącą przepisów u.s.o..

Skoro ww. przepis zaskarżonej uchwały mieści się w ramach upoważnienia zawartego w art. 90 ust. 4 u.s.o., to brak jest podstaw do uznania, ze zostały naruszone przepisy art. 7 i art. 94 Konstytucji RP.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie dodania do § 10 ustępu 6, w pozostałej części na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił wobec braku uzasadnionych podstaw.

Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.