Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 51/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32,  art. 12 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. F., B. Sz. i S. W. –działających w imieniu własnym, a także jako przedsiębiorcy wspólnie prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A.M. [...] s.c. A. F., B. Sz., S. W. z siedzibą w Dz. na bezczynność Rady Miejskiej J. G. w przedmiocie przystąpienia do dokonania zmian w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta J. G. w obrębie [...] – M. [...] oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 czerwca 2010 r. skarżący A. F., B. Sz. i S. W. – każdy działający w imieniu własnym, a także jako przedsiębiorcy wspólnie prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A. M. II s.c. A. F., B.Sz., S. W. z siedzibą w Dz., wezwali Radę Miejską J. G. do usunięcia naruszenia prawa poprzez podjęcie uchwały w sprawie przystąpienia do dokonania zmian w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta J. G. w obrębie [...] – M. II, należących do jednostki ewidencyjnej J. G.-miasto, na obszarze działek nr [...], [...]i[...], poprzez uwzględnienie w studium udokumentowanego złoża surowca skaleniowego (zwietrzeliny granitowej) "M.II" oraz możliwości eksploatacji tego złoża.

Wobec braku odpowiedzi Rady Miejskiej J.G. na powyższe wezwanie skarżący A. F., B. Sz. i S. W. – działając w imieniu własnym, a także jako przedsiębiorcy wspólnie prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A. M. II s.c. A. F., B. Sz., S.W. z siedzibą w Dz., złożyli skargę na bezczynność Rady Miejskiej J. G. w przedmiocie przystąpienia do dokonania zmian w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta J. G. w obrębie [...] – M. II.

Skarżący zarzucili Radzie Miejskiej J. G. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

- art. 10 ust. 1 i 2 w związku z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) – poprzez "nieuwzględnienie obowiązku uwzględnienia w Studium uwarunkowań wynikających z występowania udokumentowanych złóż kopalin i występowania terenów górniczych oraz obowiązku określenia obszarów, dla których gmina zamierza sporządzić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w tym obszarów wymagających zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, obiektów lub obszarów, dla których wyznacza się w złożu kopaliny filar ochronny oraz obszarów wymagających przekształceń, rehabilitacji lub rekultywacji";

- art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) – poprzez brak zapewnienia w Studium warunków utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalnej gospodarki zasobami środowiska, w szczególności przez brak ustalania programów racjonalnego wykorzystania powierzchni ziemi, w tym na terenach eksploatacji złóż kopalin, i racjonalnego gospodarowania gruntami oraz poprzez brak uwzględnienia obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż;

- art. 48 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (t.jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 z późn. zm.) – poprzez brak uwzględnienia udokumentowanego złoża kopalin w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, co ze względu na art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest możliwe wyłącznie w przypadku wcześniejszego uwzględnienia udokumentowanych złóż kopalin w Studium;

- art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – poprzez nieuwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym takich wartości, jak ład przestrzenny, zrównoważony rozwój, potrzeby interesu publicznego, prawo własności i wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowanie wodami i ochrona gruntów rolnych i leśnych;

- art. 9 ust. 2 w związku z art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – poprzez niedokonanie w Studium zmian uwzględniających zmianę zasad określonych w strategii rozwoju i planu zagospodarowania przestrzennego województwa oraz strategii rozwoju gminy.

Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o "nakazanie wojewodzie, jako organowi nadzoru, wykonania niezbędnych czynności na koszt i ryzyko Rady Miejskiej J. G., które pozwolą doprowadzić do podjęcia przez Radę Miejską J.G.uchwały o zmianie Studium (tj. wezwanie Rady Miejskiej J. G. do uchwalenia Studium w wyznaczonym terminie)" oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący zaznaczyli, że w dniu [...]r. uzyskali decyzję nr [...] Marszałka Województwa, na podstawie której udzielono im koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złoża surowca skaleniowego (zwietrzeliny granitowej) "M. II". Przeprowadzone następnie prace pozwoliły na udokumentowanie złoża na powierzchni 23,03 ha, na gruntach będących własnością skarżących, położonych w obrębie [...]-M. [...], należących do jednostki ewidencyjnej J.G.-miasto, na działkach nr [...], [...] i [...]. W związku z powyższym skarżący wystąpili w dniu 8 stycznia 2008 r. do Prezydenta Miasta o dokonanie odpowiednich zmian w Studium w obrębie zlokalizowanego złoża surowca skaleniowego. W dniu 4 sierpnia 2009 r. uzyskali informację, że Prezydent Miasta postanowił w dniu 24 czerwca 2009 r. nie skierować projektu uchwały do Rady Miejskiej J.G. Skarżący wskazali, że Rada Miejska J.G. podjęła dwie uchwały w sprawie przystąpienia do opracowania zmian w Studium – nr [...] z dnia [...] r. oraz nr [...] z dnia [...]r., jednak żadną z tych uchwał nie przystąpiono do zmiany Studium dla obszaru, na którym zlokalizowano złoża surowca skaleniowego. Zaznaczając następnie, że pismem z dnia [...]r. wezwali Radę Miejską J. G. do usunięcia naruszenia prawa poprzez podjęcie uchwały w sprawie przystąpienia do dokonania zmian w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta J. G. w obrębie [...] – M.[...], należących do jednostki ewidencyjnej J. G.-miasto, na obszarze działek nr[...],[...] i[...], poprzez uwzględnienie w studium udokumentowanego złoża surowca skaleniowego (zwietrzeliny granitowej) "M. [...]" oraz możliwości eksploatacji tego złoża, skarżący oświadczyli, że Rada Miejska J. G. do dnia sporządzenia skargi nie ustosunkowała się do złożonego pisma, wobec czego zdecydowali się złożyć niniejszą skargę.

Zdaniem skarżących, w związku z zaistniałymi zmianami stanu faktycznego (doszło do przeprowadzenia prac geologicznych, w wyniku których udokumentowano złoże surowca skaleniowego), Rada Miejska J. G. stała się zobligowana do podjęcia uchwały w sprawie przystąpienia do dokonania zmian w Studium w zakresie wskazanym w skardze. W ich opinii, do czasu podjęcia takiej uchwały mamy do czynienia z brakiem wykonywania czynności nakazanych prawem, do których odnosi się przepis art. 101a w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Nie dokonując zaś czynności nakazanych prawem organ pozostaje w bezczynności.

Podkreślając, że orzecznictwo administracyjne dopuszcza możliwość naruszenia interesu prawnego ustaleniami studium, skarżący wywodzili, że brak podjęcia stosownej uchwały w przedmiocie zmiany studium narusza ich interes prawny i uprawnienia. W szczególności wskazywali, że brak ten uniemożliwia im realizację uprawnień wynikających z ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, a zwłaszcza z jej art. 47 ust. 3. W opinii skarżących, ich interes prawny i uprawnienia są naruszone w sposób ewidentny, ponieważ poprzez niepodjęcie uchwały uniemożliwia im się ochronę udokumentowanego złoża surowców mineralnych, a w konsekwencji uniemożliwia im się eksploatację tego złoża, znajdującego się na nieruchomości będącej ich własnością.

W ocenie skarżących, z uwagi na okoliczność, że na terenie objętym studium udokumentowane zostało złoże surowca skaleniowego, wobec Rady Miejskiej J. G. zaistniał prawny nakaz podjęcia uchwały o zmianie studium.

Rozwijając następnie przedstawione wyżej zarzuty skarżący wywiedli, że brak uwzględnienia wymogów wynikających z przywołanych wyżej przepisów prawa przez Radę Miejską J. G. stanowi istotne naruszenie przepisów prawa materialnego.

Stwierdzając, że korzyści z planowanej inwestycji (wydobycia złoża skaleniowego) dla interesu publicznego są oczywiste, takie jak około 100 nowych miejsc pracy przez około 40-50 lat, skarżący wywodzili, że interes publiczny w doprowadzeniu do planowanej inwestycji należy widzieć w aspekcie ogólnokrajowym, a nie tylko lokalnym i Rada Miejska J. G. powinna to uwzględnić uchwalając studium, czego jednak nie zrobiła.

Zdaniem skarżących, brany pod uwagę musi też być ich interes prywatny, a więc dążenie do gospodarczego wykorzystania własności, czyli do prowadzenia wydobycia kopalin na terenie do nich należącym, przynoszącego określone korzyści ekonomiczne.

Przedstawiając następnie charakter planowanej inwestycji skarżący wskazywali na brak oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, brak zagrożeń dla środowiska i brak zagrożeń dla dóbr kultury.

Rozwijając zarzut naruszenia art. 9 ust. 2 w związku z art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skarżący podali, że do naruszenia tego doszło poprzez niedokonanie w Studium zmian uwzględniających zmianę zasad określonych w strategii rozwoju i planu zagospodarowania przestrzennego województwa oraz strategii rozwoju gminy.

W skardze podkreślono, że podjęcie przez Radę Miejską J. G.wnioskowanej uchwały byłoby zgodne z polityką Unii Europejskiej. Wskazano przy tym na opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie przemysłu wydobywczego surowców nieenergetycznych w Europie (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 3.2.2009, C 27/82 ↔ C 27/87 Bruksela, 9 lipca 2008), w której EKE-S wzywa Komisję Europejską do zalecenia państwom członkowskim poprawy polityki zaopatrzenia w surowce ze źródeł wewnętrznych, w tym między innymi poprzez identyfikację zasobów strategicznych i zalecenie państwom członkowskim uwzględniania ich jako podstawowych priorytetów w swoich planach zagospodarowania przestrzennego.

Podsumowując skarżący stwierdzili, że w związku z udokumentowaniem na terenie objętym Studium złoża surowca skaleniowego (zwietrzeliny granitowej) "M. [...]", wobec Rady Miejskiej J.G. zaistniał prawny nakaz podjęcia uchwały w sprawie zmiany Studium w sposób wskazany w skardze, a wobec braku podjęcia przez Radę Miejską odpowiednich czynności nakazanych prawem, zastosowanie powinien znaleźć art. 101a w związku z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej J.G. wniósł o jej oddalenie.

Strona przeciwna podała, że Miasto J.G. posiada ważne studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, uchwalone uchwałą nr [...] z dnia [...]r. Prezydent Miasta J.G. nie złożył do Rady wniosku w przedmiocie przystąpienia do zmiany w studium w odniesieniu do terenu wskazanego w skardze. Miasto przystępuje do zmian w studium tylko w zakresie niezbędnym, gdy dotychczasowe ustalenia studium pozostają w sprzeczności z nowoopracowywanymi planami zagospodarowania przestrzennego. W zakresie wniosku o zmianę studium skierowanego przez skarżących do Prezydenta Miasta w odpowiedzi na skargę podano, iż "wniosek ten nie znalazł uzasadnienia o przeprowadzeniu zmiany studium, o czym Prezydent poinformował skarżących oraz, że nie zamierza aktualnie zmieniać studium dla tego terenu, a ponadto nie skierował wniosku do rady". Strona przeciwna stwierdziła, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie nakłada na gminę obowiązku zmiany studium na wniosek zainteresowanych oraz że ich wniosek będzie brany pod uwagę, gdy rada podejmie uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany studium.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący wnieśli o "uznanie zarzutów stawianych w odpowiedzi na Skargę za bezpodstawne" i podtrzymali wnioski zawarte w skardze. Sprecyzowali ponadto, że wniesiona przez nich skarga dotyczy bezczynności Rady Miejskiej J. G.

Ustosunkowując się do skargi Wojewoda w piśmie z dnia [...] r. stwierdził, że w niniejszej sprawie brak podstaw do zastosowania art. 101a ustawy o samorządzie gminnym.

Wojewoda podkreślił, że możliwość złożenia skargi na bezczynność organu gminy w trybie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym warunkowana jest istnieniem normy prawnej, na podstawie której można domagać się od tego organu określonego działania oraz naruszenie przez to zaniechanie praw osób trzecich. W odniesieniu do uchwały w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy o trybie i warunkach podjęcia takiej uchwały i dokonywania w niej zmian rozstrzygają przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z jej art. 12, studium uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag, o których mowa w art. 11 pkt 12. Tekst i rysunek studium oraz rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag stanowią załączniki do uchwały o uchwaleniu studium (ust. 1). Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia wojewodzie uchwałę o uchwaleniu studium wraz z załącznikami, o których mowa w ust. 1, oraz dokumentacją prac planistycznych w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi (ust. 2). Jeżeli rada gminy nie uchwaliła studium, nie przystąpiła do jego zmiany albo, uchwalając studium, nie określiła w nim obszarów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim, ujętych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w programach, o których mowa w art. 48 ust. 1, wojewoda, po podjęciu czynności zmierzających do uzgodnienia terminu realizacji tych inwestycji i warunków wprowadzenie tych inwestycji do studium, wzywa radę gminy do uchwalenia studium lub jego zmiany w wyznaczonym terminie. Po bezskutecznym upływie tego terminu wojewoda sporządza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo jego zmianę dla obszaru, którego dotyczy zaniechanie gminy, w zakresie koniecznym dla możliwości realizacji inwestycji celu publicznego oraz wydaje w tej sprawie zarządzenie zastępcze. Przyjęty w tym trybie plan wywołuje skutki prawne takie jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (ust. 3). W przypadku, o którym mowa w ust. 3, koszty sporządzenia planu ponosi w całości gmina, której obszaru dotyczy zarządzenie zastępcze (ust. 4).

Wojewoda wskazał, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 12 ust. 3 określa przesłanki interwencji wojewody w związku z zaniechaniem po stronie gminy w realizacji przypisanych jej zadań z zakresu kształtowania ładu przestrzennego i określenia polityki przestrzennej gminy. Zaniechanie to polegać ma na braku oznaczenia obszarów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim, który spowodowany jest czy to brakiem studium w ogóle, nie podjęciem czynności zmierzających do sporządzenia jego zmiany (aktualizacji z uwzględnieniem ustaleń planów zagospodarowania przestrzennego województwa lub programów zawierających zadania rządowe, służące realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym), czy też nie określeniem w aktualnym studium tego typu inwestycji. W przypadku niewypełnienia tych obowiązków przez radę gminy art. 12 ust. 3 nakłada na wojewodę obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany i wydania w tej sprawie zarządzenia zastępczego.

Zaznaczając, że na obowiązek uchwalenia studium przez radę gminy wskazuje art. 87 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym sejmiki województw, które do dnia wejścia w życie ustawy nie uchwaliły planów zagospodarowania przestrzennego województwa, oraz gminy, które dotychczas nie sporządziły studium, sporządzą i uchwalą odpowiednio plany zagospodarowania przestrzennego województwa bądź studium, w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy, zgodnie z jej wymaganiami, a więc do dnia 11 lipca 2004 r. – Wojewoda wywiódł, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozstrzyga zatem, kiedy określona kompetencja z zakresu planowania przestrzennego staje się zadaniem gminy o charakterze obligatoryjnym. Wynika z nich przede wszystkim konieczność uchwalenia studium oraz ujęcie w nim inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim.

Wojewoda wskazał następnie, że pojęcie inwestycji celu publicznego ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym definiuje w art. 2 pkt 5 jako "działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) lub ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 i Nr 106, poz. 675)". Zgodnie zaś z art. 6 pkt 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celami publicznymi są: poszukiwanie, rozpoznawanie, wydobywanie i składowanie kopalin stanowiących własność Skarbu Państwa oraz węgla brunatnego wydobywanego metodą odkrywkową. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (t.jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 z późn. zm.), złoża kopalin niestanowiące części składowych nieruchomości gruntowej są własnością Skarbu Państwa.

Przywołując powyższe unormowania i wskazując, że przedsięwzięcie, w sprawie którego występują skarżący, dotyczy umożliwienia eksploatacji złoża surowca skaleniowego (zwietrzeliny granitowej) ze złoża "M. II" w J. G., Wojewoda wywiódł, że zadanie to nie może zostać zaliczone do inwestycji celu publicznego i konsekwentnie nie może być taką inwestycją o znaczeniu krajowym lub wojewódzkim, która mogłaby zostać ujęta w planie zagospodarowania przestrzennego województwa.

W dalszej części omawianego pisma Wojewoda podniósł, iż w niniejszej sprawie należy mieć na względzie art. 32 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w celu oceny aktualności studium i planów miejscowych wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy, ocenia postępy w opracowywaniu planów miejscowych i opracowuje wieloletnie programy ich sporządzania w nawiązaniu do ustaleń studium, z uwzględnieniem decyzji zamieszczonych w rejestrach, o których mowa w art. 57 ust. 1-3 i art. 67, oraz wniosków w sprawie sporządzenia lub zmiany planu miejscowego (ust. 1). Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje radzie gminy wyniki analiz, o których mowa w ust. 1, po uzyskaniu opinii gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej, co najmniej raz w czasie kadencji rady. Rada gminy podejmuje uchwałę w sprawie aktualności studium i planów miejscowych, a w przypadku uznania ich za nieaktualne, w całości lub w części, podejmuje działania, o których mowa w art. 27 (ust. 2). Przy podejmowaniu uchwały, o której mowa w ust. 2, rada gminy bierze pod uwagę w szczególności zgodność studium albo planu miejscowego z wymogami wynikającymi z art. 10 ust. 1 i 2, art. 15 oraz art. 16 ust. 1 (ust. 3). Z powyższego wynika konieczność dokonania analizy aktualności studium i obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego przynajmniej raz w ciągu kadencji, a rada gminy, w oparciu o wyniki analizy sporządzonej przez wójta, podejmuje uchwałę w tej sprawie, która inicjuje procedurę zmierzającą do zmiany studium lub planu miejscowego.

Wskazując, że Rada Miasta J.G. dnia [...] r. podjęła uchwałę nr [...]w sprawie aktualności studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta J. G. oraz aktualności miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, obowiązujących na terenie miasta J. G., Wojewoda podał, iż w ubiegłej kadencji takiej uchwały nie podjęto, uchybiając obowiązkowi zawartemu w art. 32 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W opinii Wojewody, wskazane przez skarżących naruszenia art. 1 ust. 1 i 2, art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 72 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska, powinny być analizowane wyłącznie w kontekście tego przepisu i nie stanowią samoistnej podstawy do żądania podjęcia aktu na podstawie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym. Przywołany art. 32 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może jednak być uznany za normę, z której wprost można wywieść obowiązek uchwalenia zmiany studium. Zmiana taka byłaby konieczna, gdyby w uchwale podjętej na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzono nieaktualność studium. Bezczynność organów gminy w zakresie realizacji dyspozycji zawartej w art. 32 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – zdaniem Wojewody – może być rozpatrywana w kontekście art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jednak przedmiotem niniejszej skargi nie jest bezczynność Rady Miejskiej J.G. w zakresie podjęcia uchwały w sprawie aktualności studium i planów obowiązujących na terenie miasta J.G. ani też bezczynność Prezydenta Miasta J. G. w zakresie przeprowadzenia analizy, o której mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a bezczynność w zakresie podjęcia uchwały w sprawie zmiany studium w związku z występowaniem udokumentowanego złoża surowca skaleniowego. Wojewoda w tym miejscu poinformował, że wezwał Prezydenta Miasta J. G. do niezwłocznego przystąpienia do oceny aktualności studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta J. G. oraz przedstawienia Radzie Miejskiej w J. G. wyników sporządzonej analizy.

Wojewoda wywodził następnie, że przywoływane w skardze przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy Prawo geologiczne i górnicze wskazują, że okoliczności przedstawione w skardze powinny doprowadzić do uwzględnienia w studium występowania udokumentowanych złóż kopalin oraz zasobów wód podziemnych, jednak ustawodawca nie nałożył na gminę żadnych zobowiązań, dotyczących terminu realizacji zmiany studium. W opinii Wojewody, nie sposób za przepis o charakterze dyscyplinującym w tym zakresie uznać art. 32 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, niezależnie bowiem od realizacji obowiązku dokonania oceny aktualności studium, ramy czasowe dla dokonania procedury jego zmiany nie są przez ustawodawcę określone. Natomiast ustawa Prawo geologiczne i górnicze nie odnosi się wprost do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jedynie przepisy art. 43 ust. 1 pkt 1 i art. 43 ust. 2 pkt 3, art. 47 ust. 4 pkt 5 i ust. 7 oraz art. 48 wskazują na relację między planem zagospodarowania przestrzennego a udokumentowanymi złożami kopalin, zaś art. 53 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze ustanawia obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego, jednak zgodnie z art. 6 pkt 9 tej ustawy teren taki to przestrzeń objęta przewidywanymi, szkodliwymi wpływami robót górniczych zakładu górniczego. Obowiązek uchwalenia planu dla tego terenu materializuje się dopiero wówczas, gdy nadanym terenie ma powstać zakład górniczy i wykonywana będzie koncesja na wydobywanie kopalin ze złóż.

Mając powyższe na względzie, w ocenie Wojewody, brak podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność Rady Miejskiej J. G. w zakresie podjęcia uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta J. G. w obrębie [...] – M. II na obszarze działek nr [...], [...] i[...], złożonej w trybie art. 101a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, z uwagi na brak przepisu zobowiązującego Radę Miejską do podjęcia uchwały w sprawie zmiany studium w celu realizacji inwestycji o charakterze innym niż wskazana w art. 12 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i brak podstaw do zastosowania art. 32 ust. 2 tej ustawy.

Niezależnie od powyższego Wojewoda wywiódł, że po stronie skarżących brak jest interesu prawnego. Skarżący nie wskazali żadnej normy prawa materialnego, na podstawie której przysługiwałoby skarżącym roszczenie o umożliwienie im eksploatacji złoża na należącym do nich gruncie. Sam fakt posiadania gruntu, na którym stwierdzono występowanie złoża, nie uprawnia do jego eksploatacji, a przysługujące skarżącym prawo własności ograniczone jest przepisami prawa administracyjnego w zakresie uzyskania koncesji, a także władztwem planistycznym gminy, która – uwzględniając różnego rodzaju aspekty – może zdecydować o innym przeznaczeniu terenu, na którym stwierdzono występowanie złóż. W opinii Wojewody, na obecnym etapie skarżący mogą powoływać się jedynie na ich interes faktyczny w uchwaleniu zmiany studiu, ten jednak nie może stanowić podstawy skargi wniesionej w trybie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym.

Wątpliwości Wojewody budzi też ewentualne zobowiązanie organu nadzoru do wykonywania niezbędnych czynności, na koszt i ryzyko gminy, o którym mowa w art. 101a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, mające przybrać formę zarządzenia, zastępującego uchwałę Rady Miasta J. G. W ocenie organu nadzoru, w przypadku aktów normatywnych wydawanych przez wskazane ustawowo organy administracji publicznej, przejęcie ich kompetencji przez inny organ musi następować na podstawie wyraźnego upoważnienia, dającego podstawę do stosowania aktu zastępczego i wyznaczającego podstawy oraz zakres takiej interwencji. Wojewoda zaznaczył przy tym, że o ile ustawodawca uznał za konieczne wkroczenie przez organ nadzoru w sferę prawodawstwa jednostki samorządu terytorialnego w związku z bezczynnością organów tej jednostki, wyraża to wprost w przepisie ustawowym (np. w art. 98a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym oraz w art. 12 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a precyzyjne określenie przez ustawodawcę przesłanek wydania zarządzenia zastępczego nie pozwala na przyjęcie rozszerzającej interpretacji tego przepisu. Skoro ustawodawca stwierdził, że w sytuacji braku odpowiednich oznaczeń w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy wojewoda może sporządzić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ale wyłącznie dla potrzeb realizacji inwestycji celu publicznego, oznacza to, że wszelkie inne zamierzenia muszą znajdować oparcie w planie miejscowym uchwalonym przez radę gminy, podjętej po zakończeniu stosownej procedury, z uwzględnieniem zgodności z aktualnie obowiązującym w gminie studium.

Wojewoda wywiódł, że wyrok sądu administracyjnego, rozstrzygający o zasadności skargi na bezczynność organu, nie może stać się podstawą przejęcia kompetencji uchwałodawczej przez inny organ. Gdyby jednak nawet uznać, że ustawa ustrojowa, a za nią wyrok sądu administracyjnego, mogą stanowić samoistną podstawę do wydania uchwały w trybie zastępczym przez organ nadzoru, to w stosunku do ogólnej normy art. 101a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym regulacja art. 12 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zyskuje walor przepisu szczególnego.

Mając na względzie powyższe Wojewoda stwierdził, że w niniejszej sprawie brak podstaw do zastosowania art. 101a ustawy o samorządzie gminnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Przepis art. 101a ustawy o samorządzie gminnym stanowi, iż przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich (ust. 1). W przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy (ust. 2).

Warunkami koniecznymi do uwzględnienia skargi wniesionej na bezczynność organu gminy w trybie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym – a więc takiej, jak złożona w niniejszej sprawie – są zatem: 1) istnienie normy prawnej nakazującej organowi gminy wykonanie określonych czynności; 2) naruszenie prawa osób trzecich wskutek niewykonywania przez organ gminy czynności nakazanych prawem; 3) wniesienie skargi przez podmiot będący "osobą trzecią" w rozumieniu art. 101a ust. 1, którego prawo zostało naruszone wskutek niewykonywania przez organ gminy czynności nakazanych prawem - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia.

Powyższe warunki muszą być spełnione łącznie. Jeżeli chociaż jeden z tych warunków nie zostanie spełniony, skarga nie może zostać uwzględniona.

W niniejszej sprawie skarżący bezskutecznie wzywali Radę Miejską J. G. do dokonania zmian w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta J. G. w obrębie [...] – M. II. Warunek ten został więc przez nich spełniony.

Wywodząc, że w związku z udokumentowaniem występowania na stanowiącym ich własność terenie objętym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego złoża surowca skaleniowego (zwietrzeliny granitowej) wobec Rady Miejskiej J. G. zaistniał prawny nakaz podjęcia stosownej uchwały w sprawie zmiany studium, skarżący, działający w imieniu własnym, a także jako przedsiębiorcy wspólnie prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A. M. II s.c., zarzucili, że wskutek niewykonywania przez organ gminy powyższej czynności został naruszony interes publiczny oraz ich interes prywatny, polegający na dążeniu do gospodarczego wykorzystania ich własności.

Skarżący nie wskazali żadnej normy prawa materialnego, na podstawie której przysługiwałoby im roszczenie o umożliwienie im eksploatacji złoża na należącym do nich gruncie. Jak trafnie podkreślił Wojewoda w piśmie z dnia [...]r., sam fakt posiadania gruntu, na którym stwierdzono występowanie złoża, nie uprawnia do jego eksploatacji, a przysługujące skarżącym prawo własności ograniczone jest przepisami prawa administracyjnego w zakresie uzyskania koncesji, a także władztwem planistycznym gminy, która – uwzględniając różnego rodzaju aspekty – może zdecydować o innym przeznaczeniu terenu, na którym stwierdzono występowanie złóż.

Zauważyć w tym miejscu wypada, że sami skarżący uzasadniając swoje żądanie w skardze stwierdzili, iż wskutek objętej skargą bezczynności organu gminy został naruszony ich interes prywatny, polegający na dążeniu do gospodarczego wykorzystania ich własności. Wskazywali przy tym na dokonanie przez nich wielu czasochłonnych i kosztownych czynności związanych z udokumentowaniem złoża oraz na konieczność uwzględnienia w studium i miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przedmiotowego złoża, aby mogli skutecznie ubiegać się o udzielenie koncesji na wydobywanie kopalin. Ponadto wskazywali na interes publiczny, wywodząc, że korzyści z planowanej inwestycji (wydobycia złoża skaleniowego) dla interesu publicznego to około 100 nowych miejsc pracy przez około 40-50 lat Powoływali się zatem na interes faktyczny, a nie na interes prawny.

Skoro zatem skarżący nie posiadają interesu prawnego, a jedynie interes faktyczny w podjęciu przez Radę Miejską J. G. uchwały w sprawie przystąpienia do dokonania zmian w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta J. G. w obrębie [...] – M. II, to wniesiona przez nich skarga winna zostać oddalona, gdyż nie został spełniony warunek naruszenia ich prawa wskutek niewykonywania przez organ gminy czynności nakazanych prawem.

Niezależnie od powyższego stwierdzić trzeba, iż nawet gdyby założyć, że wskutek nie przystąpienia przez Radę Miejską J. G. do dokonania zmian w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta J. G. w obrębie [...] – M. II został jednak naruszony interes prawny skarżących, to dla uwzględnienia ich skargi musiałby zostać spełniony kolejny warunek, a mianowicie ten, że wniesienie skargi na bezczynność organu gminy do sądu administracyjnego, w trybie i na zasadach określonych w art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, może dotyczyć wyłącznie niewykonywania czynności nakazanych prawem.

Przepis art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późń. zm.) stanowi, iż jeżeli rada gminy nie uchwaliła studium, nie przystąpiła do jego zmiany albo, uchwalając studium, nie określiła w nim obszarów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim, ujętych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w programach, o których mowa w art. 48 ust. 1, wojewoda, po podjęciu czynności zmierzających do uzgodnienia terminu realizacji tych inwestycji i warunków wprowadzenia tych inwestycji do studium, wzywa radę gminy do uchwalenia studium lub jego zmiany w wyznaczonym terminie. Po bezskutecznym upływie tego terminu wojewoda sporządza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo jego zmianę dla obszaru, którego dotyczy zaniechanie gminy, w zakresie koniecznym dla możliwości realizacji inwestycji celu publicznego oraz wydaje w tej sprawie zarządzenie zastępcze. Przyjęty w tym trybie plan wywołuje skutki prawne takie jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

W myśl art. 32 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w celu oceny aktualności studium i planów miejscowych wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy, ocenia postępy w opracowywaniu planów miejscowych i opracowuje wieloletnie programy ich sporządzania w nawiązaniu do ustaleń studium, z uwzględnieniem decyzji zamieszczonych w rejestrach, o których mowa w art. 57 ust. 1-3 i art. 67, oraz wniosków w sprawie sporządzenia lub zmiany planu miejscowego.

Stosownie do ust. 2 tego artykułu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje radzie gminy wyniki analiz, o których mowa w ust. 1, po uzyskaniu opinii gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej, co najmniej raz w czasie kadencji rady. Rada gminy podejmuje uchwałę w sprawie aktualności studium i planów miejscowych, a w przypadku uznania ich za nieaktualne, w całości lub w części, podejmuje działania, o których mowa w art. 27.

Przy podejmowaniu uchwały, o której mowa w ust. 2, rada gminy bierze pod uwagę w szczególności zgodność studium albo planu miejscowego z wymogami wynikającymi z przepisów art. 10 ust. 1 i 2, art. 15 oraz art. 16 ust. 1 (ust. 3 art. 32).

Zgodnie z art. 27 cytowanej ustawy, zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane.

Unormowanie zawarte w art. 10 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności z:

1) dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu;

2) stanu ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony;

3) stanu środowiska, w tym stanu rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej, wielkości i jakości zasobów wodnych oraz wymogów ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego;

4) stanu dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;

5) warunków i jakości życia mieszkańców, w tym ochrony ich zdrowia;

6) zagrożenia bezpieczeństwa ludności i jej mienia;

7) potrzeb i możliwości rozwoju gminy;

8) stanu prawnego gruntów;

9) występowania obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych;

10) występowania obszarów naturalnych zagrożeń geologicznych;

11) występowania udokumentowanych złóż kopalin oraz zasobów wód podziemnych;

12) występowania terenów górniczych wyznaczonych na podstawie przepisów odrębnych;

13) stanu systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w tym stopnia uporządkowania gospodarki wodno-ściekowej, energetycznej oraz gospodarki odpadami;

14) zadań służących realizacji ponadlokalnych celów publicznych;

15) wymagań dotyczących ochrony przeciwpowodziowej.

W myśl ust. 2 tego artykułu w studium określa się w szczególności:

1) kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów;

2) kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy;

3) obszary oraz zasady ochrony środowiska i jego zasobów, ochrony przyrody, krajobrazu kulturowego i uzdrowisk;

4) obszary i zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;

5) kierunki rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej;

6) obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym;

7) obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa i ustaleniami programów, o których mowa w art. 48 ust. 1;

8) obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2 oraz obszary przestrzeni publicznej;

9) obszary, dla których gmina zamierza sporządzić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w tym obszary wymagające zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne;

10) kierunki i zasady kształtowania rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej;

11) obszary narażone na niebezpieczeństwo powodzi i osuwania się mas ziemnych;

12) obiekty lub obszary, dla których wyznacza się w złożu kopaliny filar ochronny;

13) obszary pomników zagłady i ich stref ochronnych oraz obowiązujące na nich ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady (Dz.U. Nr 41, poz. 412 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984 i Nr 153, poz. 1271);

14) obszary wymagające przekształceń, rehabilitacji lub rekultywacji;

15) granice terenów zamkniętych i ich stref ochronnych;

16) inne obszary problemowe, w zależności od uwarunkowań i potrzeb zagospodarowania występujących w gminie.

Stosownie do art. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej "studium" (ust. 1). Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza studium zawierające część tekstową i graficzną, uwzględniając zasady określone w koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, ustalenia strategii rozwoju i planu zagospodarowania przestrzennego województwa oraz strategii rozwoju gminy, o ile gmina dysponuje takim opracowaniem (ust. 2). Studium sporządza się dla obszaru w granicach administracyjnych gminy (ust. 3). Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (ust. 4). Studium nie jest aktem prawa miejscowego (ust. 5).

Przepis art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) stanowi, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez:

1) ustalanie programów racjonalnego wykorzystania powierzchni ziemi, w tym na terenach eksploatacji złóż kopalin, i racjonalnego gospodarowania gruntami;

2) uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż;

3) zapewnianie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy miast i wsi, ze szczególnym uwzględnieniem gospodarki wodnej, odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami, systemów transportowych i komunikacji publicznej oraz urządzania i kształtowania terenów zieleni;

4) uwzględnianie konieczności ochrony wód, gleby i ziemi przed zanieczyszczeniem w związku z prowadzeniem gospodarki rolnej;

5) zapewnianie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych;

5a) uwzględnianie potrzeb w zakresie zapobiegania ruchom masowym ziemi i ich skutkom;

6) uwzględnianie innych potrzeb w zakresie ochrony powietrza, wód, gleby, ziemi, ochrony przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi.

W myśl art. 48 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (t.jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 z późn. zm.), udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, uwzględnia się w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.

Dokonując analizy przytoczonych wyżej przepisów ustawowych zgodzić się należy ze stanowiskiem wyrażonym w odpowiedzi na skargę i przez pełnomocnika organu na rozprawie oraz przez Wojewodę w piśmie z dnia [...]r., że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, bowiem Rada Miejska J.G. nie ma obowiązku niezwłocznego podejmowania uchwały w przedmiocie przystąpienia do dokonania zmian w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta J. G. w obrębie [...] – M.II, której podjęcia domagają się skarżący.

Po stronie gminy istnieje jedynie obowiązek uwzględnienia faktu występowania złóż kopalin przy dokonywaniu zmiany obowiązującego studium oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazywane przez skarżących, a przytoczone wyżej, przepisy nie stanowią samoistnej podstawy do żądania podjęcia aktu na podstawie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym. W szczególności obowiązku natychmiastowej zmiany studium nie nakłada na radę gminy art. 48 Prawa geologicznego i górniczego, art. 72 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, ani też żaden z przywoływanych w skardze przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zauważyć wypada, że żaden z powyższych przepisów nie daje Wojewodzie kompetencji do podjęcia czynności pozwalających doprowadzić do podjęcia przez radę gminy (radę miejską) uchwały o zmianie studium.

W niniejszej sprawie nie ma też zastosowania art. 12 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który daje Wojewodzie kompetencje do podjęcia czynności zmierzających do uzgodnienia terminu realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim oraz warunków wprowadzenia tych inwestycji do studium, a następnie wezwania rady gminy do uchwalenia studium lub jego zmiany w wyznaczonym terminie, bowiem przepis ten nakłada na radę gminy obowiązek przystąpienia do zmiany studium, bądź jego uchwalenia, jedynie w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim. Przedsięwzięcie, w sprawie którego występują skarżący, nie stanowi inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim, a zatem nie ma podstaw do zastosowania art. 12 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Jak słusznie zauważył Wojewoda w wyżej wymienionym piśmie z dnia 25 stycznia 2011 r., wskazane przez skarżących naruszenia art. 1 ust. 1 i 2, art. 9 ust. 2, art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 72 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska, powinny być analizowane wyłącznie w kontekście art. 32 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie stanowią samoistnej podstawy do żądania podjęcia aktu na podstawie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym. Przywołany zaś art. 32 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może być uznany za normę, z której wprost można wywieść obowiązek uchwalenia zmiany studium. Zmiana taka byłaby konieczna, gdyby w uchwale podjętej na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzono nieaktualność studium. Bezczynność organów gminy w zakresie realizacji dyspozycji zawartej w art. 32 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – na co trafnie zwrócił uwagę organ nadzoru – może być rozpatrywana w kontekście art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jednak przedmiotem niniejszej skargi nie jest bezczynność Rady Miejskiej J.G. w zakresie podjęcia uchwały w sprawie aktualności studium i planów obowiązujących na terenie miasta J. G. ani też bezczynność Prezydenta Miasta J.G. w zakresie przeprowadzenia analizy, o której mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a bezczynność w zakresie podjęcia uchwały w sprawie zmiany studium w związku z występowaniem udokumentowanego złoża surowca skaleniowego. Zauważyć przy tym wypada, że Wojewoda pismem z dnia [...] r. wezwał Prezydenta Miasta J. G. do niezwłocznego przystąpienia do oceny aktualności studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta J. G. oraz przedstawienia Radzie Miejskiej w J. G. wyników sporządzonej analizy.

Nie dostrzegając podstaw prawnych do uwzględnienia skargi zauważyć jedynie wypada, że w istocie jedyne, co skarżący mogli uzyskać w obowiązującym stanie prawnym i realiach niniejszej sprawy, to zwrócenie się przez Wojewodę do Prezydenta Miasta J. G. o udzielenie informacji dotyczących realizacji przez organy Miasta J. G. obowiązku wynikającego z art. 32 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Cel ten faktycznie osiągnęli wobec zwrócenia się przez organ nadzoru w tej kwestii do Prezydenta Miasta J. G. pismem z dnia [...]r.

W tym stanie rzeczy – stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała oddaleniu.