Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2985/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1, ust. 2, ust. 6, ust. 12
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
article: par. 4 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 148 poz 886
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których  zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.) Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją znak: [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "GDDKiA", "organ"), działając na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 i ust. 13 w związku z art. 40 ust. 2 pkt 3 i art. 40 ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 260, zwana dalej "u.d.p."), § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest GDDKiA (Dz.U. Nr 148, poz. 886 z 2011 r., zwane dalej "rozporządzeniem w sprawie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwana dalej "k.p.a.") orzekł

o wymierzeniu A. P. i P. P. (dalej "strona") kary pieniężnej

w wysokości 5.843,46 zł. za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi krajowej nr [...] relacji: granica państwa – L. – Z. – S. – granica województwa na działce nr [...] w miejscowości S. (w wyniku podziału geodezyjnego od dnia [...] kwietnia 2013 r. działka nr [...]) w dniach od [...] listopada 2012 r. do dnia [...] maja 2013 r, tj. 190 dni poprzez umieszczenie w pasie drogowym elementów ogrodzenia oraz lokalizację części budynku, a także w dniach od [...] marca 2013 r. do [...] maja 2013 r., tj. 56 dni poprzez umieszczenie w pasie drogowym części wiaty przeznaczonej do składowania drewna opałowego.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podczas przygotowywania dokumentacji na rozbudowę drogi krajowej nr [...] w miejscowości S. ujawniono, że na planie sytuacyjnym w pasie drogowym tej drogi zlokalizowane jest ogrodzenie nieruchomości przyległych, tj. działki nr [...] i [...] oraz część budynku na działce nr [...], w którym prowadzony był motel przez B. P.. Na zlecenie zarządcy drogi, czyli Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], w dniu [...] grudnia 2011 r. uprawniony geodeta dokonał wznowienia znaków granicznych pomiędzy działkami sąsiednimi o numerach ewidencyjnych: [...] i [...], obręb S. W wyniku tych czynności potwierdzono, że powierzchnia pasa drogowego jest zajęta przez ogrodzenie oraz część budynku. Powierzchnia ta łącznie wynosi 251 m², z czego 248 m² przypada na zajęcie na prawach wyłączności (powierzchnia od ogrodzenia do wznowionej granicy między działką nr [...]

a nieruchomościami o numerach: [...] i [...]) oraz 3 m² powierzchni jest zajęciem pasa drogowego przez część obiektu budowlanego.

W dniu [...] czerwca 2012 r. właścicielka motelu B. P. została poinformowana o powyższym oraz zobowiązana do usunięcia w terminie 30 dni obiektów znajdujących się w pasie drogi krajowej nr [...] i doprowadzenia pasa drogowego do stanu pierwotnego. Jednocześnie pouczono, że w przypadku niewywiązania się z tych warunków zostanie wszczęte postępowanie administracyjne

i naliczona kara pieniężna za samowolne zajmowanie pasa drogowego drogi krajowej. W odpowiedzi na powyższe B. P. poinformowała organ, że pismo przekazała córce A. P., bowiem właścicielem nieruchomości są jej dzieci: A. P. i P. P.

GDDKiA wezwał więc A. P., która podjęła korespondencję

z organem, do wystąpienia w terminie 30 dni z wnioskiem do zarządcy drogi o zajęcie pasa drogowego lub usunięcia przedmiotowych obiektów z tego terenu. Po upływie zakreślonego terminu została usunięta tylko część ogrodzenia -kilka przęseł, natomiast nadal w pasie drogowym pozostała część budynku oraz kilka elementów ogrodzenia, dlatego w dniu [...] listopada 2012 r. organ zawiadomił A. P. o wszczęciu

z urzędu przedmiotowego postępowania administracyjnego. W toku postępowania organ administracyjny uzyskał wypis z rejestru gruntów, z którego wynikało, że współwłaścicielem nieruchomości o numerach działek: [...] i [...] oprócz A. P. jest jeszcze jej brat – P. P. Dlatego pismem z dnia [...] lutego 2013 r. organ zawiadomił o wszczęciu postępowania również drugiego współwłaściciela jako stronę. W dniu [...] marca 2013 r. dokonano oględzin przedmiotowego pasa drogowego,

w wyniku których pracownicy Rejonu GDDKiA w Z. przeprowadzili pomiary obiektów umieszczonych tam bez zezwolenia zarządcy drogi. Dodatkowo podczas oględzin ustalono, że w pasie drogowym jest również częściowo usytuowana wiata na drewno, stanowiąca obiekt budowlany o powierzchni 2,93 m². Wobec tych ustaleń na podstawie art. 40 ust. 1 u.d.p. wymierzono przedmiotową karę pieniężną.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy strona wniosła o odstąpienie od wymierzenia kary wskazując, iż są współwłaścicielami nieruchomości o numerach: [...] i [...] od [...] marca 2007 r., natomiast kwestia zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi jest następstwem braku uregulowania tej kwestii

z poprzednim właścicielem nieruchomości. Dodatkowo podnieśli zarzuty uchybień proceduralnych w toku postępowania, tj.: brak zawiadomienia współwłaściciela nieruchomości P. P. o wszczęciu postępowania, niezałatwienie sprawy

w terminie miesiąca od wszczęcia, brak powiadomienia o przyczynach zwłoki

w zakończeniu sprawy, brak informacji o sposobie załatwienia złożonych wniosków dowodowych, nieuzasadnione naliczenie kary za zajęcie pasa drogowego przez część wiaty do składowania drewna opałowego (brak na nieruchomości takiej budowli).

GDDKiA decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., Nr [...], na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 i ust. 13 w związku z art. 40 ust. 6 u.d.p. oraz § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Oceniając zaskarżoną decyzję w kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz obowiązujących w tej materii przepisów prawa, organ po ponownym rozpoznaniu sprawy stwierdził jej zasadność. Wskazał, iż w sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że strona w okresie od [...] listopada 2012 r. do [...] maja 2013 r. zajmowała pas drogi krajowej nr [...], o czym świadczą m.in.: wpisy w dzienniku objazdu tej drogi, dokumentacja fotograficzna, notatki służbowe pracownika. W związku z tym, że przed wszczęciem postępowania administracyjnego strona częściowo usunęła przęsła ogrodzenia, zajęcie pasa drogowego straciło charakter zajęcia na prawach wyłączności o powierzchni 248 m², lecz stało się zajęciem pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim obiektu budowlanego, tj. części ogrodzenia o powierzchni 0, 53 m² oraz budynku o powierzchni 3 m². Dodatkowo podczas oględzin w dniu [...] marca 2013 r. ustalono, że w pasie drogowym usytuowana jest częściowo wiata na drewno, stanowiąca obiekt budowlany o powierzchni 2,93 m². Stąd na podstawie art. 40 ust. 1 u.d.p. wymierzona została kara pieniężna, obejmująca zajęcie w dniach: od wszczęcia postępowania, tj. od [...] listopada 2012 r. do [...] maja 2013 r. oraz od dnia przeprowadzenia oględzin, tj. od [...] marca 2013 r. do dnia [...] maja 2013 r.

Organ zwrócił uwagę, że w sprawie granica pasa drogi krajowej nr [...] została wznowiona przez uprawnionego geodetę, który obliczył powierzchnię zajęcia pasa drogowego, o czym świadczy protokół okazania punktów granicznych oraz szkic zajętej powierzchni. Właściciele działek przyległych o numerach: [...] i [...] zostali pisemnie zawiadomieni przez geodetę o terminie przeprowadzenia wznowienia granic w terenie, lecz nie wzięli w nim udziału. Poza tym organ wziął pod uwagę fakt, że strona została właścicielem działki na podstawie umowy darowizny z dnia [...] marca 2007 r., a do wybudowania obiektów budowlanych w obrębie pasa drogowego doszło w okresie wcześniejszym. Jednak przedmiotowe postępowanie administracyjne obejmuje okres od dnia [...] listopada 2012 r., kiedy właścicielami działek o numerach: [...] i [...] byli już A. i P. rodzeństwo P. Przed wszczęciem postępowania

o samowolnym zajęciu pasa drogowego strona miała czas na usunięcie się

z zajmowanego pasa drogi lub wystąpienie z wnioskiem do zarządcy drogi o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Z powyższej możliwości nie skorzystała,

a ogrodzenie usunęła tylko częściowo.

Z uwagi na fakt, że podczas oględzin stwierdzono umieszczenie bez zgody zarządcy drogi części wiaty, w której w tym czasie było przechowywane drewno opałowe, to organ opisał ten obiekt w decyzji jako wiatę, przeznaczoną do składowania drewna.

Organ ustosunkował się również w decyzji, wydanej na skutek ponownego rozpoznania sprawy, do zarzutów proceduralnych strony, uznając je za nieistotne, nie mające wpływu na treść decyzji. GDDKiA wskazał, że A. P. została zawiadomiona o wszczęciu postępowania w dniu [...] listopada 2012 r., natomiast jej brat P. P. w dniu [...] lutego 2013 r., ponieważ dopiero w toku postępowania uzyskano wypis z rejestru gruntów, z którego jednoznacznie wynikało, że obydwoje są współwłaścicielami działek o numerach: [...] i [...]. Organ przyznał, że z uwagi na skomplikowany charakter sprawy nie została ona zakończona w terminie 1 miesiąca, lecz termin ten został wydłużony na podstawie art. 35 k.p.a. do daty wydania decyzji, tj. [...] czerwca 2013 r. O zwłoce w załatwieniu sprawy i nowym terminie jej załatwienia organ nie poinformował strony, jednak to uchybienie nie powoduje wadliwości decyzji pierwszoinstancyjnej.

Skargę do sądu administracyjnego na powołaną wyżej decyzję złożyła A. P. (dalej "skarżąca"), wnioskując o jej uchylenie. W skardze, która ma charakter opisowy, skarżąca zarzuciła błędne ustalenie przez organ osoby, która wzniosła ogrodzenie oraz wiatę. Podniosła, że razem z bratem są współwłaścicielami działek na podstawie umowy darowizny od [...] marca 2007 r. W tej dacie na podstawie umowy użyczenia przekazali darowaną nieruchomość swojej matce B. P. w trwałe zarządzanie na czas prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Działalność B. P. trwała do dnia [...] stycznia 2013 r. i zdaniem skarżącej, do tego czasu

z mocy prawa obecni właściciele działek powinni być wykluczeni z toczącego się postępowania.

Ponadto skarżąca zarzuciła, że P. P. nie został zawiadomiony o wszczęciu przedmiotowego postępowania w dniu [...] listopada 2012 r., po zawiadomieniu

o zakończeniu postępowania w dniu [...] grudnia 2012 r. nie wydano decyzji, ani nie zawieszono postępowania, nie wiadomo dlaczego po raz drugi w dniu [...] lutego 2013 r. wszczęto postępowanie, organ nie zawiadomił strony o przyczynach zwłoki

w zakończeniu postępowania, nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy, kiedy zawiadomił pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz nie poinformował o sposobie załatwienia składanych w toku postępowania administracyjnego wniosków dowodowych.

Skarżąca zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego odnośnie części wiaty. Z jej oświadczenia wynika, że na ich gruncie nie ma wiaty do składowania drewna opałowego, ponieważ mają ogrzewanie gazowe. Obecni współwłaściciele nie ustawiali żadnych elementów budowlanych w pasie drogi krajowej nr [...] i nie utożsamiają się

z posadowionym ogrodzeniem.

W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wskazał, że przepisy ustawy o drogach publicznych nie przewidują żadnej możliwości odstąpienia od wymierzenia przedmiotowej kary.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwana dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p., zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane

z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1/ prowadzenia robót w pasie drogowym, 2/ umieszczania w nim urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, 3/ umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, 4/ zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w punktach 1-3 (art. 40 ust. 2 u.d.p.).

Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi (tak jak

w przedmiotowej sprawie) - zarządca drogi wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 6 u.d.p., tj. jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego (art. 40 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 40 ust. 2 pkt 3 i art. 40 ust. 6 u.d.p.). Z kolei stawka opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego

w obszarze zabudowanym w celu umieszczenia w tym pasie obiektów budowlanych wynosi 0,70 zł. (§ 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje zgodny pogląd, zgodnie

z którym wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia poprzedzone winno być postępowaniem wyjaśniającym, polegającym w pierwszej kolejności na ustaleniu, czy w ogóle doszło do zajęcia pasa drogowego, następnie precyzyjnym określeniu faktycznie zajętej powierzchni, a następnie ustaleniu okresu zajmowania bez zezwolenia pasa drogowego (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2011 r., VI SA/Wa 872/11, wyrok NSA z dnia 16 września 2009 r., II GSK 40/09, publ. cbosa). Podjęte przez organ administracji czynności winny mieć odzwierciedlenie w aktach sprawy.

Z art. 40 ust. 12 u.d.p. wynika, że nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest obligatoryjne. Z ustawy nie wynikają też dodatkowe warunki nałożenia tej kary, oprócz stwierdzenia, że pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. Nie ma znaczenia wina lub jej brak w zajęciu pasa drogowego, gdyż stosownie do przepisów u.d.p., nałożenie kary pieniężnej nie jest uzależnione od stopnia zawinienia, ale od samego faktu naruszenia prawa. Organ wydaje więc w tym przedmiocie decyzję związaną, a nie uznaniową. Nie ma też możliwości miarkowania kary pieniężnej (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 208 r., II GSK 68/08, Lex nr 489107).

W przedmiotowej sprawie fakt zajęcia pasa drogowego jest niewątpliwy, bowiem organ zlecił ustalenie tej okoliczności uprawnionemu geodecie, który dokonał czynności wznowienia granic między działkami o numerach: [...],[...] i [...], z czego sporządził protokół okazania punktów granicznych wraz ze szkicem (k. 93-94 akt administracyjnych) oraz mapę (k.120 akt administracyjnych). Geodeta zawiadomił stronę postępowania o terminie tej czynności, jednak rodzeństwo P. nie byli obecni na gruncie w wyznaczonym dniu. Potwierdzenia zawiadomień o powyższym od skarżącej i jej brata znajdują się w aktach administracyjnych na karcie 92. Skarżąca nie skorzystała z możliwości złożenia wniosku do zarządcy drogi o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego (k. 125 akt administracyjnych, pismo z dnia [...] lipca 2012 r.). Nie dokonała również w pełnym zakresie usunięcia obiektów zlokalizowanych w pasie drogowym drogi krajowej nr [...], pomimo poinformowania jej o skutkach niewykonania wezwania.

Organ również precyzyjnie określił powierzchnię zajmowanego pasa drogowego pod budynkiem na 3 m², powierzchnię pod ogrodzeniem na 0,53 m² oraz powierzchnię rzutu poziomego wiaty na drzewo na 2,93 m². Usytuowanie ogrodzenia, części budynku i części wiaty w pasie drogowym organ stwierdził podczas oględzin w terenie

w dniu [...] marca 2013 r., co zostało udokumentowane protokołem i dokumentacją fotograficzną (k.34-45 akt administracyjnych). Na jednej z fotografii (k.44) wyraźnie widać zadaszony obiekt z drewnem, który został częściowo posadowiony na działce nr [...]. Niezasadne są więc zarzuty, że skarżąca nie posiada szopy na drewno.

W toku postępowania ustalono też dokładnie ilość dni, przez które pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. W tym zakresie uwzględniono jedynie okres od dnia wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie, tj. od [...] listopada 2012 r., natomiast odnośnie wiaty od daty oględzin, tj. [...] marca 2013 r. W tym czasie niewątpliwie skarżąca i jej brat byli współwłaścicielami działek o numerach: [...]

i [...], a więc prawidłowo organy wskazały adresata przedmiotowej decyzji. Okoliczność podnoszona przez skarżącą, iż strona użyczyła matce B. P. przedmiotową nieruchomość nie ma pokrycia w materiale dowodowym, bowiem brak jakiejkolwiek umowy w tym zakresie. To aktualni właściciele nieruchomości ponoszą odpowiedzialność za prawidłowe usytuowanie obiektów budowlanych na ich gruncie. Skarżąca była zawiadomiona o przekroczeniu granic działki i wezwana do zaprzestania naruszenia. Nie poddała się temu zobowiązaniu, nadal przekraczając ogrodzeniem, częścią budynku i wiaty granice pasa drogowego. Na wezwanie organu odmówiła złożenia do akt sprawy umowy darowizny oraz tytułu prawnego do korzystania z tych nieruchomości przez jej matkę B. P. do celów prowadzenia działalności gospodarczej "M." w miejscowości S. Poinformowała tylko organ, że działalność gospodarcza matki z dniem [...] stycznia 2013 r. została zlikwidowana (pismo z dnia [...] lutego 2013 r., k.60 akt administracyjnych). Jednak

z ustaleń organu wynika, że jeszcze na dzień [...] lutego 2013 r. Centralna Ewidencja

i Informacja o Działalności Gospodarczej RP podawała status firmy B. P. jako aktywny (k. 62 akt administracyjnych). Takiego tytułu prawnego nie złożyła również B. P., która była zawiadomiona o wszczęciu przedmiotowego postępowania oraz wezwana do złożenia tego dokumentu; w ten sam sposób zachował się P. P. Organ z urzędu uzyskał więc wypis z rejestru gruntów, z którego jednoznacznie wynikało, że współwłaścicielami przedmiotowych działek są: A. P. i P. P.

Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej odnośnie naruszeń proceduralnych przy wydawaniu zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., Sąd uchyla decyzję, jeśli stwierdzi takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak więc nie każde naruszenie procedury administracyjnej przez organ skutkuje uchyleniem decyzji, a tylko naruszenie "istotne". Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 458).

W ocenie Sądu, przedmiotowe postępowanie administracyjne nie było wolne od uchybień proceduralnych, które jednak nie skutkują uchyleniem zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt administracyjnych, B. P. pismem z dnia [...] czerwca 2012 r., otrzymanym przez organ w dniu [...] lipca 2012 r., poinformowała organ, że obecnymi właścicielami działek o numerach: [...] i [...] w S., sąsiadujących

z działką nr [...], są: A. P. i P. P., wskazała również adresy nowych właścicieli. Organ jednak w dniu [...] listopada 2012 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie tylko A. P., z którą wcześniej od [...] lipca 2012 r. prowadził korespondencję, natomiast błędnie wówczas pominął drugiego współwłaściciela P. P., którego zawiadomił dopiero w dniu [...] lutego 2013 r. Organ mógł uzyskać wypis z rejestru gruntów wcześniej, aniżeli to uczynił, już po informacji od B. P. o nowych właścicielach działek, ewentualnie po otrzymaniu w dniu [...] listopada 2012 r. przy piśmie A. P. z dnia [...] listopada 2012 r. zawiadomienia z księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez [...] Wydział Ksiąg Wieczystych w Sądzie Rejonowym w Z. Z treści tego zawiadomienia wynika, że A. P. i P. P. są współwłaścicielami przedmiotowych działek po ½ części na podstawie umowy darowizny z dnia [...] marca 2007 r.

W rezultacie jednak zarówno A. P., jak i P. P. zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania, jego zakończeniu, mieli możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, mogli uczestniczyć

w czynnościach wznowienia granic w grudniu 2011 r. Nie zostały więc naruszone

w toku postępowania administracyjnego uprawnienia strony, wynikające z art. 10 § 1 k.p.a. (zasada czynnego udziału stron w postępowaniu) i art. 61 § 4 k.p.a. (zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania z urzędu).

Jak wynika z akt administracyjnych, postępowanie w sprawie nie zostało zakończone w terminie określonym przez art. 35 § 3 k.p.a. (1 miesiąc, nie później niż 2 miesiące). Organ w zaskarżonej decyzji przyznał, że z uwagi na skomplikowany charakter sprawy i konieczność rozpoznania żądań strony, nie zmieścił się w terminie jednego miesiąca z wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej. Od [...] listopada 2012 r. do [...] czerwca 2013 r. minęło niespełna 7 miesięcy, a organ nie dopełnił obowiązku, wynikającego z art. 36 § 1 k.p.a. i nie zawiadomił strony o zwłoce w załatwieniu sprawy oraz nowym terminie jej załatwienia. Jednak tego rodzaju uchybienia procesowego nie można zakwalifikować jako uchybienie istotne, skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji, bowiem nie wpływa ono na merytoryczną treść decyzji, ani nie powoduje ograniczenia praw strony w postępowaniu administracyjnym.

Niezasadny jest również zarzut skargi, iż nie został rozpoznany wniosek skarżącej o włączenie do materiału dowodowego mapy wysokościowej granic prawnych przebiegu spornej granicy z 1959 r. W tym zakresie należy stwierdzić, że taki wniosek wpłynął do organu w dniu [...] lutego 2013 r., jednak do tego wniosku żadna mapa nie została przez skarżącą dołączona. Zdaniem Sądu, organ nie był zobowiązany z urzędu włączać do materiału dowodowego tejże mapy, bowiem bazował na aktualnych pomiarach związanych ze wznowieniem położenia znaków granicznych, wykonanych przez uprawnionego geodetę w dniu [...] grudnia 2011 r.

W związku z powyższym orzekający w sprawie organ zgodnie z prawem wymierzył karę pieniężną za samowolne zajęcie pasa drogowego dogi krajowej nr [...]

w miejscowości S., dokładnie ustalił powierzchnię zajętego pasa oraz okres tego zajęcia. Prawidłowo zastosował wskazane w decyzjach administracyjnych przepisy prawne.

Z zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu [...] kwietnia 2013 r. Wójt Gminy T., decyzją nr [...] zatwierdził projekt podziału działki nr [...] w S. (decyzja stała się ostateczna w dniu [...] kwietnia 2013 r.). W wyniku podziału część działki nr [...], na której doszło do powyższego zajęcia, otrzymała nr [...],

a skarżąca w toku przedmiotowego postępowania złożyła wniosek o przejęcie zajętej części działki. Jednak to nowe postępowanie związane z ewentualnym przejęciem na własność przez skarżącą działki nr [...] nie ma wpływu na wynik przedmiotowej sprawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak

w sentencji wyroku, bowiem nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy administracji obu instancji.

Na marginesie Sąd stwierdza, że w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organ nieprawidłowo kilkakrotnie wskazał numer jednej z działek strony [...], zamiast [...] (w decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. na stronie 2 - 18 werset od dołu, a w decyzji

z dnia [...] sierpnia 2013 r. na stronie 2 – 5 i 11 werset od góry, na stronie 4 – 4 i 16 werset od dołu), jednak te oczywiste omyłki pisarskie nie mają wpływu na wynik sprawy, ponieważ mogą być sprostowane na podstawie art. 113 § 1 k.p.a.