Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 3/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
658
Hasła tematyczne: Pracownicy urzędów państwowych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 165 ust. 7
journal: Dz.U. 2016 poz 1948
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi B. T. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. w przedmiocie odwołania od decyzji o zwolnieniu ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach pismem z [...] nr [...] wydanym na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm.) złożył B. T. propozycję określającą warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej w Katowicach i podkreślił, że zaproponowane warunki obowiązywać będą od 1 maja 2017 r. W pouczeniu podał, że wyżej wymieniona może w terminie 14 dni od jego otrzymania złożyć oświadczenie o jego przyjęciu lub odmowie przyjęcia, a niezłożenie stosownego oświadczenia we wskazanym terminie jest równoznaczne z odmową jego przyjęcia. W przypadku odmowy przyjęcia propozycji zatrudnienia stosunek służbowy wygaśnie po upływie 3 miesięcy, nie później niż 31 sierpnia 2017 r. W końcowej części wskazanej propozycji przedstawiono zasady ustalania wysokości wynagrodzenia przysługującego stronie w następstwie złożonej propozycji.

W dniu 23 maja 2017 r. B. T. wniosła odwołanie od otrzymanej propozycji zatrudnienia do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Rozstrzygnięciu otrzymanemu 13 maja 2017 r. zarzuciła nieważność poprzez oczywistą niezgodność z Konstytucją RP, poprzez niezasadne zwolnienie jej ze służby w formie przedłożenia propozycji zatrudnienia w przypadku braku jakichkolwiek ku temu podstaw i przesłanek. Podkreśliła, że rozstrzygnięcie to jest nieważne i bezprawne z uwagi na brak podstaw dla przyznania jej propozycji zatrudnienia. Wskazała na naruszenie art. 167 ust. 7 ustawy przepisy wprowadzające Krajową Administrację Skarbową poprzez nie uwzględnienie w złożonej propozycji posiadanych przez nią kwalifikacji. Dodatkowo zarzuciła temu rozstrzygnięciu obrazę przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dostrzegła także naruszenie art. 6, art. 8 , art. 9 oraz art. 10 tegoż Kodeksu jak również art. 80 i art. 107 § 3 przywoływanego aktu. W rozbudowanym uzasadnieniu rozwinięte zostały stawiane zarzuty. W tej części odwołania skarżąca w szerokim zakresie odwoływała się do orzeczeń sądów administracyjnych.

W dniu 24 maja 2017 r. strona przyjęła przedłożoną jej propozycję pracy w Izbie Administracji Skarbowej w Katowicach, a w dniu 25 maja 2017 r. przedłożyła wskazanemu organowi stanowisko w przedmiocie złożonego odwołania od propozycji pracy.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach pismem z [...] Nr[...] udzielił odpowiedzi na odwołanie strony z 23 maja 2017 r. W piśmie tym organ wyraźnie stwierdził, że wskazana propozycja nie jest decyzją administracyjną, gdyż przepisy przedmiotowej w sprawie ustawy nie przewidują takiej formy. Dodatkowo wskazany organ podkreślił, że przedłożona stronie propozycja zatrudnienia ma umocowanie w obowiązujących przepisach prawa. W dalszej części pisma poinformowano stronę o konsekwencjach związanych z przyjęciem propozycji zatrudnienia jak również wynikające z odmowy jej przyjęcia. W końcowej części pisma odwołano się do Porozumienia w sprawie zabezpieczenia praw i interesów pracowników oraz funkcjonariuszy, a także zabezpieczenia realizacji zadań przez organy administracji publicznej w związku z wdrażaniem reformy administracji skarbowej.

Pismem z 24 lipca 2017 r. skarżąca wystąpiła do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z zażaleniem na bezczynność i niezałatwienie sprawy w terminie. W motywach tego pisma podkreśliła, że organ administracji publicznej po wpłynięciu do niego stosownego żądania nie podjął żadnych prawem przewidzianych działań, a tym samym wniesienie zażalenia jest usprawiedliwione. Na wskazane zażalenie skarżąca otrzymała pismo z 29 sierpnia 2017 r., w którym przyjęto stanowisko, iż przedmiotowe zażalenie nie może być rozpoznane, gdyż wymyka się jurysdykcyjnemu postępowaniu administracyjnemu, a tym samym brak jest podstaw do rozpoznawania tej sprawy w trybie unormowań tego aktu normatywnego.

Pismem z 28 listopada 2017 r. B. T. za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność wskazanego powyżej organu wyrażającą się w braku podjęcia czynności procesowych w sprawie odwołania od decyzji administracyjnej o zwolnieniu. Podniosła, aby sąd administracyjny uznał, że przedłożona jej propozycja zatrudnienia jest w istocie decyzją administracyjną, a właściwy organ winien się w tym zakresie wypowiedzieć. W uzasadnieniu wnoszonej skargi przybliżono stan faktyczny, jak również zaakcentowano, że wnoszona jest ona z uwagi na brak realizacji ustawowego obowiązku przedstawienia skarżącej propozycji służby. Wystąpiła nadto o to aby organ administracji niezwłocznie wykonał swój ustawowy obowiązek przekazania skargi do Sądu, a Sąd ten stwierdził istnienie bezczynności po stronie organu. W dalszych motywach uzasadnieniu skargi zamieszczono rozbudowaną argumentację przemawiającą za zasadnością wniesionych zarzutów. W tym zakresie skarżąca w szerokim stopniu odwołała się do orzecznictwa sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w pierwszej kolejności wniósł o odrzucenie skargi, a w przypadku uznania, że sprawa podlega kognicji sądu administracyjnego jej oddalenia i przywołał wcześniej prezentowaną argumentację za zaproponowanym stanowiskiem. W odpowiedzi tej odwołano się do argumentów sformułowanych w skardze i uznano, że nie są one trafne.

W ramach postępowania przed tutejszym Sądem skarżąca pismem z 23 stycznia 2018 r. wskazała na właściwość sądu administracyjnego do rozpoznania jej sprawy i na tę okoliczność przywołała liczne orzeczenia wydawane przez sądy powszechne, jak również przedłożyła szeroką argumentację przemawiającą za takim ujęciem rozpoznawanej problematyki. Kolejnym pismem z 7 marca 2018 r. skarżąca rozwinęła swoją dotychczasową argumentację przemawiającą za właściwością sądów administracyjnych do rozpoznawania przedmiotowej sprawy i przywołała rozbudowane części uzasadnień orzeczeń sądowych.

W trakcie rozprawy przed tutejszym Sądem 27 marca 2018 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze oraz w pismach procesowych, a z kolei pełnomocnik organu opowiedział się za dotychczasowym stanowiskiem, zgodnie z którym skargę należy odrzucić lub oddalić. W trakcie tej rozprawy udział w tym postępowaniu zgłosił Związek A reprezentowanych przez pełnomocnika R. P. Związek ten został dopuszczony do udziału w postępowaniu na prawach strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje;

Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zauważyć, że skarżąca w niniejszej sprawie wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wyrażającą się w braku rozpoznania wniesionego przez nią odwołania w sposób przewidziany w przepisach prawa. Takie ujęcie skargi wynika z jej treści z 28 listopada 2017 r., równocześnie należy zaznaczyć, że w tej skardze jak również w pismach procesowych kierowanych do tutejszego Sądu skarżąca względnie jej pełnomocnik podtrzymując skargę akcentowali naruszenie przez organ administracji innych regulacji prawnych niż tylko bezczynność. Złożoną skarżącej propozycję zatrudnienia traktowano jako decyzja administracyjna czy też jako akt kształtujący sytuację prawną adresata. W świetle powyższego ustalenia, przyjdzie stwierdzić, że przedmiotem oceny składu orzekającego jest bezczynność organu administracji w zakresie nie rozpoznania przez organ administracji publicznej wniesionego odwołania od decyzji będącą propozycją zatrudnienia.

Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a to oznacza , że samodzielnie dokonuje oceny przedłożonych mu akt administracyjnych i czynności podejmowanych przez wypowiadający się w sprawie organ administracji publicznej. Stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, wystąpi przesłanka wznowienia postępowania albo naruszenie przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie niniejszych rozważań w pierwszej kolejności rozstrzygnąć należy kwestię dopuszczalności rozpoznania przedmiotowej skargi, a zatem ustalić, czy sąd administracyjny jest władny wypowiedzieć się w tej sprawie. Przypomnieć należy, że stosownie do postanowień art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnych sąd administracyjny właściwy jest do rozpoznania między innymi skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; a także na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych wyżej wymienionych oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż decyzje i postanowienia aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Zakres kognicji sądu administracyjnego jest czytelny i sąd ten może wypowiedzieć się w sposób merytoryczny jedynie wówczas, gdy przedmiotem skargi wniesionej do niego będzie decyzja lub postanowienie organu administracji wydane w ramach jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, względnie postanowienie w ramach postępowania egzekucyjnego lub zabezpieczającego, albo też inna czynność lub akt mocą której organ wpływa na prawa i obowiązki adresata czynności lub aktu. Nadto sąd jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych wyżej wymienionych oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż decyzje i postanowienia aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego. Udzielenie odpowiedzi na postawione powyżej pytanie możliwe będzie po przeprowadzeniu analizy obejmującej status skarżącego oraz charakter prawny czynności podejmowanych w sprawie przez organ administracji skarbowej.

Przedstawione powyżej rozważania uzupełnione muszą być stwierdzeniem, że wniesienie skargi na bezczynność musi być poprzedzone wykorzystaniem przysługującego skarżącemu prawa w postaci wniesienia zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Przyjdzie stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca dopełniła ciążący na niej obowiązek ponieważ wykorzystała instytucję zażalenia, gdyż pismem z 24 lipca 2017 r. wystąpiła z zażaleniem do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, który odpowiedzią z 29 sierpnia 2017 r. nie uznał zażalenia za zasadne.

Wypełnienie wymogów formalnych wniesienia skargi pozwala na rozważenie jej dopuszczalności widzianej od strony przedmiotowej. Jak zostało to zaznaczone na wstępie skarżąca kwestionuje bezczynność organu administracji publicznej w zakresie nie rozpoznania wniesionego przez nią odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Ocena zasadności wniesionej skargi może być rozpoznawana w dwojaki sposób, ponieważ mocą orzeczeń tutejszego sądu skargi w tym zakresie były odrzucane z uwagi na ich merytoryczną niedopuszczalność, ponieważ z treści obowiązujących przepisów, a w szczególności z treści art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej nie można wyprowadzić wniosku, że na organie administracji ciąży obowiązek przedstawienia funkcjonariuszowi celnemu propozycji służby. W rozpoznawanej sprawie sytuacja jest o tyle odmienna, że skarżąca w sposób nie budzący żadnej wątpliwości wnosi skargę na bezczynność organu w zakresie nie rozpoznania jej odwołania od przedstawionej jej propozycji zatrudnienia. Przyjdzie pokreślić, że organ pierwszej instancji pismem z 5 czerwca 2017 r. udzielił odpowiedzi na odwołanie skarżącej z 23 maja 2017 r. Zaznaczyć trzeba, że odpowiedź ta wyczerpuje zawiera wszystkie elementy formalne przewidziane dla decyzji administracyjnej, ponieważ z treści tego pisma wynika, który organ je wydał i należy podkreślić, że pochodzi ono od organu właściwego, czyli uprawnionego do jego podjęcia. Zawiera wskazanie adresata jak również zamieszczono w nim rozstrzygnięcie, gdyż podtrzymano stanowisko wyrażone w przedłożonej propozycji zatrudnienia. Nadto pismo to podpisane zostało przez uprawnioną osobę, gdyż z upoważnienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach przez jego Zastępcę.

W świetle przeprowadzonej analizy skarga jest bezzasadna, ponieważ organ administracji publicznej wydał rozstrzygnięcie, którego wydania domagała się skarżąca i uczynił to nim skarżąca wniosła skargę do sądu administracyjnego i z tego powodu podlega oddaleniu.

Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.