Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 635/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2006 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu drogowego w [...] na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...], nałożył na przedsiębiorcę A. F., kary pieniężne w kwotach 4000 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych i karę 2000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez posiadania zaświadczenia o przewozach na potrzeby własne.

Na skutek odwołania A. F. od tej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, na skutek uchylenia poprzedniej decyzji, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu drogowego w [...], decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...], nałożył na A. F. kary pieniężne w kwotach 4000 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych i karę 2000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez posiadania zaświadczenia o przewozach na potrzeby własne.

Ustanowiony przez przedsiębiorcę pełnomocnik, odwołaniem z dnia [...] czerwca 2003 r., zaskarżył powyższą decyzję, skutkiem czego Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] października 2003 r. Nr [...], uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2003 r. w zakresie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 2000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez posiadania zaświadczenia o przewozach na potrzeby własne i umorzył postępowanie w tym zakresie oraz uchylił decyzję organu I instancji w zakresie nałożenia kary w wysokości 4000 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych i nałożył za to naruszenie karę pieniężną w kwocie 3000 zł.

Od decyzji z dnia [...] października A. F. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a ustanowiony przez niego pełnomocnik złożył skargę do tego samego sądu na decyzję z dnia [...] marca 2003 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na posiedzeniu w dniu 23 czerwca 2004 r. postanowił połączyć sprawy sygn. akt 6 II SA 1111/03 ze skargi na decyzję z dnia [...] marca 2003 r. i sprawę sygn. akt 6 II SA 4136/03 ze skargi na decyzję z dnia [...] października 2003 r., do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić te sprawy pod sygnaturą 6 II SA 1111/03.

Po rozpoznaniu obu spraw Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 23 czerwca 2004 r., uchylił punkt 2 decyzji z dnia [...] października 2003 r. w pozostałej części oddalając skargę na tą decyzję oraz umorzył postępowanie ze skargi na decyzję z dnia [...] marca 2003 r. Wyrok uprawomocnił się z dniem [...] września 2004 r.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny punktu 2 decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2003 r. Nr [...], ponownie rozpoznał odwołanie pełnomocnika A. F. z dnia [...] czerwca 2003 r. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu drogowego w [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] i w dniu [...] stycznia 2006 r. wydał decyzję administracyjną Nr [...], uchylając decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu drogowego w [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. w zakresie nałożenia kary w wysokości 4000 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Decyzja została doręczona A. F..

Na decyzję tę A. F., reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego już uprzednio w postępowaniu administracyjnym, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów. Skarga zarzucała decyzji: naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 i 4 kpa i art. 138 § 2 kpa w związku z sentencją wyroku WSA z dnia 23 czerwca 2004 r. wydanego w sprawie 6 II SA 1111/03, sprzeczność ustaleń organu administracji zawartych w uzasadnieniu decyzji ze stanem faktycznym oraz naruszenie art. 40 § 2 kpa przez nie doręczenie zaskarżonej decyzji ustanowionemu pełnomocnikowi.

W uzasadnieniu skarżący stwierdził, iż zaskarżona decyzja dotyczy sprawy rozstrzygniętej już prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2004 r. powołanym wyżej. Zdaniem skarżącego, ponieważ sąd uchylając punkt 2 decyzji z dnia [...] października 2003 r. nie przekazał sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji, to tym samym to rozstrzygnięcie organu administracji nie istnieje w obiegu prawnych, a więc nie istnieje również przedmiot postępowania. Powyższe, w przekonaniu skarżącego, uzasadnia jego wniosek o umorzenie postępowania. Ponieważ sąd objął do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia wszystkie sprawy wywodzące się z jednej kontroli z dnia [...] grudnia 2002 r., dlatego po wydaniu wyroku nie istnieje przedmiot postępowania, którego dotyczy decyzja z dnia [...] czerwca 2003 r., gdyż została ona uchylona i skonsumowana przez późniejsze decyzje administracyjne, których dotyczy w/w wyrok sądu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna.

Przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego uchylającą decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania.

Ostatnim w kolejności zarzutem podnoszonym w skardze, jednakże dla rozstrzygnięcia podstawowym, było naruszenie art. 40 § 2 kpa. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, iż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 r. – będąca przedmiotem zaskarżenia do Sądu – została doręczona wyłącznie stronie postępowania, A. F. Wynika to z dokumentu zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji o numerze nadawczym [...], na którym to A. F. pokwitował odbiór decyzji w dniu [...] stycznia 2006 r. Odwołanie z dnia [...] czerwca 2003 r. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu drogowego w [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] składał pełnomocnik skarżącego reprezentując go w tym postępowaniu. Zaskarżona decyzja wskazuje, iż stanowi rozstrzygnięcie podjęte skutkiem wniesionego przez pełnomocnika skarżącego odwołania z dnia [...] czerwca 2003 r. od decyzji I instancji. Zatem stosownie do art. 40 § 2 kpa jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się temu pełnomocnikowi. Doręczenie decyzji II instancyjnej wyłącznie stronie nie rodzi skutków określonych w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - dalej P.p.s.a., bowiem decyzja nie została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej. Strona ustanawia pełnomocnika w celu zabezpieczenia się przed skutkami braku znajomości prawa w postępowaniu jej dotyczącym. Pominięcie pełnomocnika przy doręczeniu pisma odnosi ten skutek, że dla umocowanego do reprezentacji procesowej nie mogą płynąć terminy, w tym termin określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. stanowiącym, iż skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia, albowiem nastąpiło złamanie zasady określonej w art. 40 § 2 kpa. i doręczenie decyzji tylko stronie, która działała przez pełnomocnika, jest bezskuteczne.

W związku z powyższym skarga wniesiona przez pełnomocnika w dniu 18 lutego 2006 r. była przedwczesna z uwagi na fakt, iż pełnomocnik nie otrzymał jeszcze zaskarżonej decyzji. Doręczenie decyzji A. F. można jedynie uznać za poinformowanie strony o tym, że organ administracyjny decyzję wydał, jednakże doręczenie to nie powoduje skutków prawnych, bowiem decyzja administracyjna wchodzi do obrotu prawnego z chwilą jej prawidłowego doręczenia, a to z kolei następuje, w sytuacji kiedy strona ustanowiła pełnomocnika, z chwilą jej doręczenia pełnomocnikowi. Jak wyraził to Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 7 listopada 2002 r. (sygn. akt III RN 191/01) "Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi od decyzji kończącej postępowanie dla strony, która w postępowaniu administracyjnym działała przez pełnomocnika należy liczyć od dnia doręczenia tej decyzji pełnomocnikowi (art. 35 ust. 1 w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. oraz art. 40 § 2 KPA)", a także w postanowieniu z dnia 6 kwietnia 2000 r. (sygn. akt III RN 157/99) "Termin do wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez stronę, za którą działa pełnomocnik, rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi, choćby wcześniej zostało ono doręczone stronie".

Zatem dopiero po otrzymaniu decyzji II instancji przez pełnomocnika skarżącego będzie przysługiwała temu pełnomocnikowi skarga do sądu administracyjnego w terminie podanym w art. 53 § 1 P.p.s.a.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), postanowiono jak w sentencji.