Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 752/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 1,2,5 i art. 240 par. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Wiesner, Sędzia WSA Mirosław Kupiec (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2011 r. przy udziale – sprawy ze skargi A. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych (odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania) oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...]r., nr [...], wydaną z wniosku A.N. w trybie wznowienia postępowania, którą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r., nr [...].

2. W dniu 7 kwietnia 2010 r. wpłynął do Dyrektora Izby Celnej w K. wniosek A. N. o wznowienie postępowania w sprawie o "sygn. akt [...]" ze wskazaniem, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności, a mianowicie, że dnia 25 marca 2010 r. odnalazł się skradziony mu samochód, który stanowił składnik majątku przesiedleńczego.

3. Ponieważ podana przez wnioskującego sygnatura akt nie dotyczyła decyzji ostatecznej, ale pisma Dyrektora Izby Celnej w K. przekazującego sprawę do rozpatrzenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pismem z dnia 20 maja 2010 r., nr [...], organ wezwał Stronę do sprecyzowania wniosku poprzez wskazanie numeru decyzji ostatecznej, kończącej postępowanie w sprawie, której wznowienia żąda.

3.1. W piśmie tym wskazano, że w opisanej we wniosku sprawie zostały wydane dwie ostateczne decyzje, tj. były prowadzone dwa odrębne postępowania:

1/ postępowanie w sprawie określenia długu celnego oraz opłaty manipulacyjnej z tytułu usunięcia spod dozoru celnego towaru w postaci samochodu osobowego marki Daimler Benz zakończone decyzją Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] r., nr [...], uchylającą decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w K. z dnia [...]r., nr [...], w części dotyczącej wymiaru opłaty manipulacyjnej dodatkowej w wysokości [...] zł, a w pozostałej części utrzymującą decyzję w mocy oraz

2/ postępowanie wznowieniowe prowadzone na wniosek z dnia 18 września 2001 r. na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., zwaną dalej O.p.), gdzie jako przesłankę wskazano umorzenie dochodzenia przez Prokuraturę Rejonową w G., zakończone decyzją Dyrektora Izby Celnej w K. [...]r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r., nr [...], odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...]r., nr [...]; na decyzję tę wniesiona była skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 8 września 2004 r., 3/I SA/Ka 1169/03, oddalił ją.

3.2. Zauważono również, że postępowanie wszczęte wnioskiem o wznowienie postępowania, zakończone wydaniem decyzji wymienionej w punkcie drugim, było postępowaniem odrębnym od postępowania zakończonego wydaniem decyzji wymienionej w punkcie pierwszym, w którym została wydana decyzja określająca wysokość długu celnego oraz dodatkowa opłata manipulacyjna.

4. Odpowiadając na to A.N. w piśmie z dnia 26 maja 2010 r. wskazał, że wnosi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją "Dyrektora Izby Celnej w K. nr [...]z dn. [...], utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. nr [...] z dn. [...]".

5. Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniem dnia [...] r., między innymi na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r., nr [...], uznając, iż wskazana przez Stronę przesłanka "odnalezienia w dniu 25 marca 2010 r. skradzionego samochodu" jest wystarczająca do uruchomienia tego trybu postępowania.

6. Pismem z dnia 14 czerwca 2010 r. Strona została powiadomiona, w trybie art. 200 O.p., o możliwości wypowiedzenia się co do dowodów i materiałów zgromadzonych w sprawie w terminie 7 dni oraz o możliwości przeglądania akt postępowania.

7. Decyzją z dnia [...]r. organ odmówił uchylenia wnioskowanej ostatecznej decyzji wyżej opisanej.

7.1. W uzasadnieniu organ stwierdził, że fakt odnalezienia w marcu 2010 r. pojazdu, którego kradzież w 1999 r. uniemożliwiła wykonanie obowiązków wynikających z procedury celnej jest wprawdzie nową okolicznością, która nie była znana organowi, ale okoliczność ta nie istniała w dniu wydania decyzji z dnia [...]r., nr [...], i nie miała istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, gdyż jej uwzględnienie nie spowodowałoby wydanie odmiennej decyzji, niż zapadła poprzednio.

6.2. Organ jeszcze raz podkreślił, że postępowania zakończone decyzją z dnia [...] r. było postępowaniem odrębnym od postępowania, w którym wydana została decyzja określająca wysokość długu celnego w związku z usunięciem samochodu spod dozoru celnego i wysokość dodatkowej opłaty manipulacyjnej. Zdaniem organu dla oceny przedmiotu postępowania nadzwyczajnego bez znaczenia była ta okoliczność, ponieważ było to postępowanie odrębne od postępowania "wymiarowego", gdzie bada się, czy wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania, a nie powtórnie merytorycznie rozpatruje się sprawę.

8. W odwołaniu z dnia 13 lipca 2010 r. i jego uzupełnieniu z dnia 8 października 2010 r. Strona ponownie argumentowała, że zgłoszenia celnego i wniosku o uznanie towaru za wolny od cła nie złożyła z uwagi na kradzież samochodu, ale jest przekonana, że gdyby nie kradzież samochód byłby uznany za mienie przesiedleńcze. Zarzuciła przy tym naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż jej zdaniem odnalezienie samochodu mogłoby stanowić okoliczność skutkującą odstąpieniem od określenia kwoty długu celnego.

9. Decyzją z dnia [...]r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

9.1. W pierwszej kolejności zauważył, że przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...]r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r., nr [...], było badanie wystąpienia przesłanek do wznowienia podanych przez Stronę we wniosku z dnia 18 września 2001 r. i w piśmie z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...]r., nr [...]. Wówczas Strona wskazała na dwa dowody: zaświadczenie z dnia 15 października 1999 r., nr [...], wydane przez Wydział Konsularny Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w K. - jako podstawa do zwolnienia skradzionego samochodu od cła oraz informację o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży samochodu, który stanowił mienie przesiedleńcze. Badając przedmiotową sprawę zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy wykazały, iż wskazane przez Stronę dowody nie są nowe w sprawie oraz nie mają wpływu na rozstrzygnięcie ostateczne zawarte w decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...]r., nr [...]. Organ wskazał też, że Wojewódzki Sąd Administracyjnym Gliwicach wyrokiem z dnia 8 września 2004 r., 3/I są/Ka 1169/03, oddalił skargę na decyzję z dnia [...]r.

9.2. Natomiast odnosząc to do okoliczności faktycznych sprawy podkreślił, że zaskarżona decyzja była decyzją wydaną w postępowaniu wznowieniowym, którego przedmiotem było wyłącznie badanie wskazanej przez Stronę okoliczności faktycznej (odnalezienia samochodu) pod kątem wypełnienia podanej przesłanki wznowienia postępowania. Oceniając to organ odwoławczy powtórzył za organem pierwszej instancji, że fakt "odnalezienia samochodu" nie istniał ani w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...]r., której wzruszenia żądała Strona, ani w dniu wydania decyzji z dnia [...]r., którą orzekano o usunięciu towaru spod dozoru celnego i powstaniu długu celnego. Zdaniem organu nie miała ona także istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a poza tym zaznaczono, że Strona w trybie postępowania wznowieniowego usiłuje podważyć ustalenia dokonane w postępowaniu zwykłym.

9.3. W tym kontekście nie uznał, że fakt odnalezienia w marcu 2010 r. pojazdu, którego kradzież w 1999 r. uniemożliwiła wykonanie obowiązków wynikających z procedury tranzytu, którą pojazd był objęty i która spowodowała powstanie długu celnego na skutek usunięcia towaru spod dozoru celnego, stanowił istotną dla sprawy okoliczność faktyczną w sprawie zakończonej decyzją [...]r., nr [...].

10. W skardze z dnia 31 marca 2011 r. Strona skarżąca wnosiła między innymi o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego polegającego na odmowie wznowienia postępowania w sprawie, w której, jej zdaniem, oczywistym jest, że wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 1, 2 i 5 O.p. oraz w art. 240 § 3 O.p. W uzasadnieniu powoływała się na dotychczasową argumentację zaznaczając, że nałożenie przedmiotowych kar uzasadnione byłoby jedynie w sytuacji, w której ponosiłaby jakąkolwiek winę. Uznała, że uchylenie zaskarżonej decyzji oraz wznowienie postępowania, a w konsekwencji umożliwienie jej dopełnienie niezbędnych procedur celnych związanych z wprowadzeniem przedmiotowego pojazdu do ruchu na terytorium RP, powinno być jedynym właściwym rozwiązaniem tej sprawy.

11. Organ odwoławczy wnosił o oddalenie skargi.

12. Na rozprawie Strona skarżąca podnosiła, że nie została poinformowana, że jest zobowiązana do zapłaty cła, bo gdyby należne cło było zbyt wysokie mogłaby wywieźć samochód za granicę. Na skutek kradzieży samochodu została pozbawiona tej możliwości. Wskazała też, że wartość samochodu w zgłoszeniu celnym była za wysoka. Pełnomocnik organu odwoławczego wnosił i wywodził, jak w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

13. Skarga nie jest zasadna.

14. Stan prawny sprawy.

14.1. Jak wynika z postanowień art. 240 § 1 O.p. wznowienie postępowania może nastąpić tylko w wyjątkowych okolicznościach, tzn. gdy:

1/ dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2/ decyzja wydana została w wyniku przestępstwa.

3/ decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130 - 132 O.p.,

4/ strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5/ wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzje,

6/ decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7/ decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sadu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji,

8/ została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, ustawa lub ratyfikowana umowa międzynarodowa orzekł Trybunał Konstytucyjny,

9/ ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której strona jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji,

10/ wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której strona jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji,

11/ orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji.

14.2. Jednocześnie w myśl art. 241 § 1 O.p. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony.

14.3. Z przepisów tych wynikają następujące wnioski.

14.3.1. Wznowienie postępowania ma charakter postępowania nadzorczego w zakresie stwierdzenia wad postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji. Decyzja wydawana w postępowaniu wznowieniowym jest więc decyzją o innej decyzji, a nie decyzją rozstrzygającą sprawę podatkową lub celną jako taką. Jest to postępowanie szczególne, stanowiące odstępstwo od zasady stabilności decyzji administracyjnych. W przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony przedmiot postępowania, czyli wskazanie w stosunku do jakiej ostatecznej decyzji ma być prowadzone, wyznacza żądanie strony.

14.3.2. W ramach postępowania wznowieniowego nie może być oceniana prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, w tym np. prawidłowość uwzględniania wniosków dowodowych strony. Taka ocena może być przeprowadzona jedynie przez organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym (zob. wyrok NSA z dnia 20 maja 2005 r., FSK 1752/2004). Dlatego w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowienia organ może oceniać sprawę ponownie, ale tylko w takim zakresie, jaki wynika z branej pod uwagę przesłanki wznowienia. Nie może natomiast dokonywać ponownych ustaleń i oceny materiału dowodowego raz już ocenionego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w tej części, która wykracza poza ramy wyznaczone przesłanką wznowienia (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 września 2006 r., SA/Wa 1372/06).

14.3.3. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, aczkolwiek w ramach sukcesji prawa tożsamości przedmiotu sprawy oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Granice badania przesłanek wznowienia postępowania wyznacza wniosek strony o wznowienie tego postępowania, jeżeli postępowanie jest wszczęte na wniosek strony. Postępowanie w zakresie stwierdzenia czy wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania prowadzone jest wobec wnioskodawcy, czyli wobec strony i w granicach jej wniosku. W sprawie wznowienia postępowania na wniosek strony organ nie bada z urzędu, czy nie zaistniała inna przesłanka, która nie została zgłoszona przez stronę, odmiennie niż to jest w innym nadzwyczajnym trybie, a mianowicie w sprawie stwierdzenia nieważności.

14.3.4. Przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. będzie spełniona wtedy, gdy:

1/ ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,

2/ okoliczności te lub dowody muszą istnieć na dzień wydania decyzji,

3/ okoliczności te lub dowody nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję,

4/ nowe okoliczności muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

15. Granice żądania wznowienia postępowania w niniejszej sprawie administracyjnej kształtują się następująco.

15.1. Przedmiot postępowania – ostateczna decyzja. Po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania w sprawie o nr "[...]" ze względu na to, że wyszły na jaw nowe okoliczności w postaci odnalezienia w dniu 25 marca 2010 r. skradzionego samochodu osobowego marki Daimler Benz, Dyrektor Izby Celnej w K. wyjaśnił Stronie, że pod tym numerem nie została wydana żadna decyzja i wezwał do usunięcia jego braku poprzez jednoznaczne wskazanie ostatecznej decyzji, której on dotyczy. W wezwaniu organ szczegółowo opisał wszystkie postępowania administracyjne, jakie toczyły się w związku z kradzieżą tego samochodu z podaniem dat, rozstrzygnięć i numerów zapadłych decyzji. W odpowiedzi na to Strona w piśmie z dnia 26 maja 2010 r. wyraźnie określiła przedmiot postępowania wznowieniowego podając, że jest to "decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. nr [...]". Oznacza to, że wniosek o wznowienie dotyczył ostatecznej decyzji organu odwoławczego z dnia [...] r. kończącej wcześniejsze postępowanie wznowieniowe, w ramach którego organ ten decyzją wydaną w pierwszej instancji dnia [...]r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...]r. wydanej przez organ drugiej instancji, tj. Prezesa Głównego Urzędu Ceł, w sprawie długu celnego i opłaty manipulacyjnej w związku z usunięciem powyższego samochodu osobowego spod dozoru celnego. Strona była konsekwentna w tym zakresie, gdyż precyzując zarzuty odwołania w piśmie z dnia 8 października 2010 r. żądała uchylenia decyzji organu pierwszej instancji oraz uchylenia właśnie ostatecznej decyzji z dnia [...]r.

15.2. Podstawy wznowienia zgłoszone przez Stronę w toku postępowania administracyjnego. Jak powyżej wskazano Strona we wniosku o wznowienie wskazała na nową okoliczność faktyczną w postaci odnalezienia w dniu 25 marca 2010 r. skradzionego samochodu osobowego marki Daimler Benz. Tym samym od strony prawnej należało wskazać na przesłankę wynikającą z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W tym też zakresie organ, działając stosownie do art. 243 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., wznowił postępowanie postanowieniem z dnia 1 czerwca 2010 r. W toku tego postępowania postanowieniem z dnia [...]r. zawiadomił Stronę o nowym terminie rozpatrzenia sprawy, a pismem z dnia 14 czerwca 2010 r. poinformował o możliwości przejrzenia akt postępowania i wypowiedzenia się w zakresie zebranych materiałów dowodowych zgodnie z art. 200 § 1 O.p. W odwołaniu z dnia 13 lipca 2010 r. od decyzji organu pierwszej instancji Strona wyraźnie powołała się właśnie na art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Tak samo w piśmie uzupełniającym z dnia 8 października 2010 r. W związku z tym tylko ta przesłanka wznowienia była przedmiotem rozważań organów obu instancji zawartych w uzasadnieniach wydanych decyzji, w tym zaskarżonej w niniejszym postępowaniu sądowym.

16. W tym stanie faktycznym i prawnym badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organ odwoławczy odmawiając uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...]r. nie naruszył ani prawa materialnego, ani procesowego. Organ prawidłowo przyjął, że ujawniony fakt odnalezienia w 2010 r. samochodu osobowego jest wprawdzie nową okolicznością faktyczną nieznaną organowi, który wydał w dniu [...] r. ostateczną decyzję, ale nie ulega wątpliwości, że okoliczność ta nie istniała w tym dniu. Poza tym słusznie organ odwoławczy zauważył, że fakt odnalezienia przedmiotowego samochodu osobowego ujawniony w tym momencie nie może być uznany za istotny dla wymiaru długu celnego z powodu naruszenie obowiązków celnych we wcześniejszym okresie polegających na usunięciu tego samochodu spod dozoru celnego, ponieważ nie ma on wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy wymiarowej.

17. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.

17.1. W skardze Strona uznała, zarzucając naruszenie prawa materialnego, że organy błędnie odmówiły uchylenia ostatecznej decyzji, gdyż w sprawie wystąpiła nie tylko przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., ale też dwie inne, a mianowicie określone w art. 240 § 1 pkt 1 i 2 O.p., tj. że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe oraz że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. W związku z tym wnosiła w skardze obok żądania uchylenia zaskarżonej decyzji też o wznowienie postępowania z tych przyczyn. W tym zakresie należy zauważyć, że Sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji na dzień jej wydania biorąc pod uwagę specyfikę danego postępowania. Oznacza to, że w sprawie wznowienia postępowania sam organ, a następnie i Sąd był związany granicami złożonego przez Stronę wniosku, jeśli chodzi o przedmiot i przesłanki wznowienia. W toku postępowania wznowieniowego Strona wyraźnie wskazała na określoną ostateczną decyzję, a także opisała konkretny fakt powołując się na art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W tym zakresie organy ustosunkował się do tego żądania dając temu wyraz w wydanych decyzjach. Jak Sąd wskazał powyżej, rozstrzygnięcia te okazały się zgodne z prawem. Natomiast w toku postępowania ani przed organem pierwszej instancji, ani przed organem drugiej instancji, Strona nie zgłosiła nowych podstaw wznowienia opartych, np. o art. 240 § 1 pkt 1 i 2 O.p. Nie powołała się też na określone okoliczności uzasadniające takie żądanie. W związku z tym zarzut naruszenia tych przepisów należy uznać za bezprzedmiotowy.

17.2. Jeśli chodzi o podnoszony w skardze i na rozprawie zarzut naruszenia podstawowych zasad państwa prawa, kierowany do organu wymierzającego Stronie skarżącej dług celny i inne koszty postępowania z powodu nie wywiązania się nie ze swojej winy z obowiązków celnych w sytuacji kradzieży samochodu, należy stwierdzić, że nie mieści się on w zakresie wady określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W przypadku tej podstawy wznowienia ocenia się cechy określonych okoliczności faktycznych lub dowodów, które mogą mieć wpływ na ostateczną decyzję, a nie prawidłowość zastosowania w ostatecznej decyzji określony przepisów prawa, co mogło być przedmiotem rozpatrzenia w zwykłym toku instancji lub w ramach innego nadzwyczajnego postępowania, tzn. stwierdzenia nieważności, np. ze względu na rażące naruszenie prawa. Zgodność z prawem rozstrzygnięć zapadłych we wcześniejszym postępowaniu wznowieniowym, zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...]r., której wznowienia żądała Strona w tym postępowaniu, badał tut. Sąd, który wyrokiem z dnia 8 września 2004 r., 3/I SA/Ka 1169/03, oddalił skargę. Natomiast prawidłowość decyzji wymiarowej Dyrektora Urzędu Celnego w K. z dnia [...]r. została oceniona przez organ drugiej instancji, jakim wówczas był Prezes Głównego Urzędu Ceł, w decyzji z dnia [...]r. Jak Sąd zauważył powyżej przy rozpatrywaniu wniosku o wznowienie postępowania organ nie bada sprawy jeszcze raz w pełnym zakresie tak jak przy rozpatrzeniu odwołania w zwykłym postępowaniu. W związku z tym zarzut ten też nie mógł odnieść skutku.

18. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne Sąd nie doszukał się podstaw do uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dlatego na podstawie art. 151 tej ustawy, oddalił skargę.