Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 148/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
658
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 149 par 1, art. 149 par 1a
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec (sprawozdawca) Sędzia NSA Jerzy Dudek Protokolant Referent stażysta Kinga Górka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego w przedmiocie zarzutów do operatu o modernizacji ewidencji gruntów i budynków I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego do rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...]; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L., "zarzucając mu przewlekłość postępowania w przedmiocie braku rozpoznania odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., znak [...]". Wskazał, że wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, które zostało potraktowane jako zażalenie i przesłane do Głównego Geodety Kraju. W dniu wnoszenia skargi na bezczynność nie otrzymał odpowiedzi od organu. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania.

Na rozprawie w dniu 11 stycznia sprecyzował skargę, zarzucając L. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego bezczynność polegającą na ponad rocznym nierozpoznaniu jego odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Podniósł, że postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte na skutek odwołania P. S. z dnia [...] r. Organ

przedłużając termin załatwienia sprawy za każdym razem informował stronę o nowym terminie załatwienia sprawy oraz o przyczynach zwłoki.

Organ wskazał, że długi czas rozpatrywania sprawy wynikał przede wszystkim z jej wyjątkowo skomplikowanego stanu faktycznego i

prawnego. Dodatkowo postępowanie uległo przedłużeniu z uwagi na zgłaszane przez skarżącego żądania dołączenia do akt sprawy kolejnych

dokumentów, ale bez dołączania ich kopii i często bez stosownych sygnatur pozwalających na ich identyfikację. Natomiast w dniu 4

września 2017 r. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił decyzję Starosty [...], a zatem w

ocenie organu postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności stało się bezprzedmiotowe i powinno podlegać umorzeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu,

interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W przedmiotowej sprawie wniesienie skargi na bezczynność L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego

poprzedziło złożenie przez skarżącego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Główny Geodeta Kraju postanowieniem z dnia 18

sierpnia 2017 r. uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył termin załatwienia sprawy do dnia [...] r. Oceniając

merytorycznie zasadność skargi podkreślić trzeba, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością

organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie

prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności

organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność

została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu

oraz jego działania w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenia terminów mają natomiast znaczenie przy

ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a

p.p.s.a., czy też nie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, iż w ustalonym stanie faktycznym mamy do czynienia z bezczynnością organu administracji

publicznej, niemniej jednak z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...]. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego

i Kartograficznego uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego

rozpoznania przez ten organ.

Mając powyższe na uwadze, postępowanie sądowe w zakresie wniosku skarżącego o rozpoznanie odwołania należało umorzyć.

Wskazać należy, że wydanie przez L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzji w rozpoznawanej

sprawie nie powoduje jednak braku konieczności dokonania przez Sąd oceny czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały

miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 22 października 2013 r., I OSK 797/13). Powołany uprzednio art. 149 § 1a p.p.s.a. nakłada na Sąd taki obowiązek. Uwzględnienie

skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może bowiem polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub

przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że

zaistniały podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, gdyż akt taki został

już wydany.

W ocenie Sądu stwierdzona bezczynność nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wziął pod uwagę powołaną w odpowiedzi

na skargę okoliczność, że sprawa jest skomplikowana, dotyczy nieprawidłowości w ewidencji gruntów i budynków. W toku postępowania

skarżący wielokrotnie zwracał się do organu o dołączenie różnego rodzaju dokumentów . Organ informował skarżącego o konieczności

przedłużenia terminu załatwienia sprawy oraz o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie. W dniu [...] r. uzyskał obszerne i

wyczerpujące wyjaśnienie na piśmie, z jednoczesnym wezwaniem do sprecyzowania zarzutów do zaskarżonej decyzji Starosty [...] (k.

70 akt adm.). Nie bez znaczenia jest również fakt, że organ ostatecznie przed rozpoznaniem niniejszej skargi wydał decyzję rozpoznającą

odwołanie skarżącego.

W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a, oraz art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. W

przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.