Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 136/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 67/09, w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi G. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 18 listopada 2008 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 18 listopada 2008 roku Dyrektor Izby Skarbowej w L. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2002 roku w kwocie 28. 794 zł.

Na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącego w dniu 27 grudnia 2008 roku wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 stycznia 2009 roku pełnomocnik G. T. - radca prawny L. C. - został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego oraz złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym i wskazanie adresu skarżącego. Wezwania opatrzono rygorem odrzucenia skargi.

W dniu 4 lutego 2009 roku doręczono przedmiotowe wezwanie pełnomocnikowi skarżącego. Wpis od skargi uiszczono w dniu 6 lutego 2009 roku. Pozostałe braki skargi, pełnomocnik skarżącego usunął w dniu 12 lutego 2009 roku, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do ich uzupełnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wskazuje sąd, o braku zawinienia strony w uchybieniu terminu można mówić wyłącznie wówczas, gdy skarżący przekracza termin pomimo dochowania należytej staranności w dbałości o własne sprawy i przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak należytego porozumienia między pełnomocnikiem a stroną nie może w tej sytuacji stanowić argumentu świadczącego o braku winy pełnomocnika - profesjonalisty. Kłopoty związane z przepływem informacji między stroną, a jej pełnomocnikiem nie mogą być uznane za okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Pismem z dnia 19 marca 2009 r. Strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie sądu I instancji o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pełnomocnik Strony podniósł, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu, bowiem ze swojej strony uczynił wszystko, co w jego mocy, by na czas uzupełnić braki formalne skargi. Wskazał m.in. na to, że uiścił w wymaganym terminie wpis od skargi, co samo w sobie powinno być okolicznością przemawiającą na rzecz braku winy przy niespełnieniu pozostałych wymogów

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - P.p.s.a.), w razie uchybienia przez stronę terminu procesowego, stronie przysługuje prawo do wnioskowania o przywrócenie takiego terminu, o ile wniosek złoży w terminie 7 dni od dnia ustania przeszkody, wykonując jednocześnie czynność, której uchybiła, a przyczyny uchybienia terminu były niezawinione.

Przede wszystkim należy mieć na uwadze, że stroną w niniejszym postępowaniu jest G. T., a nie jego pełnomocnik. Wprawdzie Stronę obciążają skutki prawnoprocesowe działania jej pełnomocnika, jednakże zawinione działanie samej Strony nie może być sanowane przez działającego w dobrej wierze pełnomocnika, choćby temu ostatniemu nie można było postawić zarzutu niestarannego działania.

Z zażalenia Strony wynika, że pełnomocnik podjął wszelkie możliwe kroki w celu skontaktowania się ze swoim mocodawcą oraz w celu terminowego uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżącego jednak - jako stronę postępowania - nie można postrzegać jako podmiot, który nie zawinił przy uchybieniu terminu. Wskazuje na to wyraźnie treść zażalenia, z której wynika, że pełnomocnik Strony nie posiadał aktualnego adresu swego mocodawcy. Jak wskazuje pełnomocnik - kontakt ze Skarżącym jest utrudniony nawet dla osób dla niego najbliższych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przemawia to ewidentnie za tym, że Strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Niezależnie bowiem od tego, czy pełnomocnik dołożył należytej staranności, jeżeli Strona nie zadbała o możliwość kontaktu z pełnomocnikiem, to trudno uznać, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Nie zostały przy tym wskazane żadne okoliczności, które usprawiedliwiałyby takie działanie Skarżącego albo wskazywały na obiektywną niemożliwość kontaktu z mocodawcą.

Mając na uwadze powyższe, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.