Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1379/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1 i 4
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA (del.) Danuta Małysz, Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 1233/15 w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 19 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 rok 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od O. S.A. z siedzibą w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach kwotę 1 543 (słownie: jeden tysiąc pięćset czterdzieści trzy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2016 r., I SA/Łd 1233/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę O. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. (zwanej dalej spółką) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 19 sierpnia 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd I instancji wynika, że organ podatkowy I instancji uznał, iż zadeklarowana kwota podatku od nieruchomości w deklaracji na 2010 r. złożona do Urzędu Miasta w dniu 18 stycznia 2010 r. jest zaniżona, ponieważ transakcja sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 r. zawarta pomiędzy skarżącą, a drugą spółką z ograniczoną odpowiedzialnością nie objęła linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, które pozostały własnością skarżącej spółki.

W odwołaniu spółka podniosła, że w sytuacji, w której właścicielem kanalizacji jest inny podmiot, linie kablowe nie mogą zostać uznane za budowle. Argumentacja organu nie uwzględnia bowiem, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r., póz. 849 ze zm. – zwanej dalej: u.p.o.l.) podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel obiektu budowlanego. Gdy właścicielem kanalizacji i linii kablowych jest ten sam właściciel, to określenie podatnika od całości techniczno – użytkowej, na którą składają się te obiekty jest możliwe, gdyż jest nim właściciel obu rzeczy. W niniejszym przypadku całość taka nie ma właściciela, wobec czego w stosunku do takiego obiektu nie sposób określić podatnika, gdyż ustawodawca nie przewidział takiej sytuacji. Na potwierdzenie swego stanowiska spółka przytoczyła wyrok NSA z dnia 27 maja 2014 r., II FSK 1498/12. Spółka zaznaczyła, że nie jest właścicielem ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowi kanalizacja kablowa wraz z kablami. Kanalizacja kablowa jest udostępniana przez jej właściciela, którym nie jest żaden z podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. na podstawie umowy najmu. Tym samym brak podstaw do uznania spółki za podatnika.

3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach po rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z dnia 19 sierpnia 2015 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zdaniem SKO sprzedaż kanalizacji kablowej przez skarżącą spółkę innej spółce z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych we własności skarżącej spółki nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno - użytkowa pomiędzy tymi liniami a kanalizacją. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega sieć telekomunikacyjna jako kompletny obiekt budowlany, bez względu na to, kto jest właścicielem poszczególnych jej elementów składowych. W ocenie Kolegium transakcja sprzedaży aktywów w postaci infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym kanalizacji kablowej i jednoczesne przejęcie tych samych aktywów w leasing nazwany "leasingiem zwrotnym" oprócz tego, że zmieniła właściciela prawnego części tej infrastruktury, nie zmienia charakteru budowli, gdyż sprzedaż nie doprowadziła do utraty kompletności obiektu budowlanego składającego się z kanalizacji kablowej i umieszczonych w niej linii kablowych,

w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Powyższe wskazuje, że nadal pomiędzy częściami tej budowli występuje związek techniczno- użytkowy, wynikający ze sposobu wykonania i połączenia poszczególnych elementów, a ponadto użytkowy polegający na gospodarczym jego wykorzystaniu przez skarżącą spółkę w celu świadczenia usług telekomunikacyjnych. Poszczególne części tej budowli nadal są ze sobą technicznie i fizycznie połączone, służą realizacji funkcji do jakiej powstały

i w tym celu są wykorzystywane. Nie można przyjąć, że funkcję przesyłu sygnału telekomunikacyjnego mogą spełniać jedynie wybrane elementy obiektu budowlanego np. sama kanalizacja lub same linie kablowe, gdyż jest to niemożliwe z przyczyn technicznych.

4. Powyższej decyzji spółka zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku

z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo, że w 2010 r. - ze względu na to, iż własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się – nie stanową one budowli

w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Skierniewicach wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

5. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę stojąc na stanowisku, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej należące do innego podmiotu nie mogą być uznane za część budowli w rozumieniu art. 2 ust. 1 punkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z art. 3 ust. 1 punkt 1 i 2 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są właściciele

i samoistni posiadacze nieruchomości. Sąd stwierdził, że spółka skarżąca od dnia 31 stycznia 2009 r., to jest od daty umowy sprzedaży na rzecz drugiej spółki nie była ani właścicielem, ani samoistnym posiadaczem kanalizacji kablowej, w której położone były należące do niej linie kablowe. Sąd I instancji uznał więc, że w zaistniałej sytuacji faktycznej ma zastosowanie pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 27 maja 2014 r., II FSK 1498/12. W tym wyroku NSA przyjął, że: "Podatnikiem podatku od nieruchomości może być właściciel bądź posiadacz samoistny budowli związanej

z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 3 ust.1 punkt 1 i 2 u.p.o.l.). Spółka nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowią kanalizacja kablowa wraz z kablami. Kanalizacja kablowa jest jej udostępniona przez jej właściciela, którym nie jest żaden z podmiotów wymienionych w art. 3 ust.1 punkt 4 u.p.o.l., na podstawie umowy najmu. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli światłowodowych i współosiowych, skoro nie stanowią one samodzielnej budowli

w rozumieniu art. 1a punkt 2 u.p.o.l."

Mając powyższe na uwadze, sąd uznał, że przewody telekomunikacyjne ułożone

w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową, będącą budowlą, natomiast za budowlę lub jej część nie mogą być uznane wyłącznie kable ułożone

w kanalizacji kablowej należącej do innego podmiotu. Kanalizacja kablowa wraz

z liniami kablowymi będąca przedmiotem rozpoznawanej sprawy stanowi część budowli (sieci telekomunikacyjnej), nie są nią natomiast tylko kable telekomunikacyjne umieszczone w kanalizacji kablowej należącej do innej spółki. Sad I instancji podzielił stanowisko skarżącej spółki, że art. 3 ust. 1 punkt 1 u.p.o.l. wskazując podatników podatku od nieruchomości nie uznaje za nich właścicieli części nieruchomości lub obiektów budowlanych. Z kolei art. 2 ust.1 punkt 3 u.p.o.l. definiujący przedmiot opodatkowania posługuje się wprawdzie znamieniem "części budowli", lecz nie odnosi jej do części składowych budowli, a jedynie do wydzielonej części funkcjonującej w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą.

6. Powyższy wyrok SKO zaskarżyło w całości skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie:

1) przepisów postępowania, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy

(art. 174 pkt 2 ustawy 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) poprzez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w Skierniewicach z dnia 19 sierpnia 2015 r. wskutek błędnego przyjęcia, że ww. decyzja naruszała w sposób mający wpływ na wynik sprawy art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.,

2) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.,), tj.:

a) art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w 2010 r.) w związku

z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.- zwanej dalej: u.Pr.bud.) - poprzez przyjęcie, że przedmiotem podatku od nieruchomości może być tylko całość budowli, a nie może nim być część budowli, jeżeli poszczególne części budowli stanowią własność (są w posiadaniu samoistnym) różnych podmiotów;

b) art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. - poprzez przyjęcie, że podatnikiem podatku od nieruchomości w rozumieniu tego przepisu nie może być właściciel (posiadacz samoistny) części budowli;

c) art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - poprzez przyjęcie, że linie kablowe ułożone

w kanalizacji kablowej należące do innego podmiotu nie mogą być uznane za część budowli

Mając na uwadze powyższe, SKO wniosło o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi

bądź

- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpatrzenia;

- zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy i dlatego zaskarżony wyrok został uchylony, a skarga oddalona.

7. Poruszone w skardze kasacyjnej kwestie materialnoprawne sprowadzają się do odpowiedzi na pytanie, czy zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym do 17.07.2010 r., tj. do wejścia w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675), zmieniającej między innymi ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (wówczas: Dz.U.

z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), telekomunikacyjne linie kablowe ułożone

w kanalizacji kablowej, której prawo własności należy do innego podmiotu, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako część budowli. Problem ten, począwszy od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2016 r., II FSK 2651/15, traktowany jest jednolicie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Skład orzekający w sprawie niniejszej aprobuje pogląd przedstawiony w tym wyroku, w myśl którego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają linie kablowe należących do spółki nawet w sytuacji, gdy kanalizacja kablowa, w której linie te są położone, znajduje się w rękach innego właściciela.

Przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości określa art. 2 u.p.o.l., który w ust. 1 pkt 3 stwierdza, że opodatkowaniu tym podatkiem podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicję użytego na potrzeby ustawy terminu budowla zawiera art. 1a u.p.o.l., który w ust. 1 pkt 2 stanowi, że budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane

z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie

z jego przeznaczeniem. Z definicji tej wynika, że budowlą jest każdy obiekt budowlany z wyłączeniem budynku lub obiektu małej architektury.

W świetle ostatnio przywołanego przepisu zdefiniowanie pojęcia budowli dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości musi nastąpić

z uwzględnieniem przepisów powołanej wyżej ustawy - Prawo budowlane, zgodnie

z którą (art. 3 pkt 1, 2, 3) ilekroć mowa jest w niej o:

1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć:

a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,

b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami

i urządzeniami,

c) obiekt małej architektury,

2) budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach,

3) budowli – należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Przywołana definicja budowli jest definicją zakresowo niepełną. Wymieniono w niej przykładowo określone budowle, zastrzegając podstawową negatywną przesłankę, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Natomiast w załączniku do u.p.b. (kategoria XXVI), do obiektów budowlanych zaliczone zostały między innymi sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne.

Dla prawidłowej wykładni powołanych przepisów prawa materialnego istotne znaczenie mają rozważania i dyrektywy interpretacyjne Trybunału Konstytucyjnego zawarte w wyroku z dnia 13 września 2011 r., P 33/09. Trybunał przede wszystkim wyjaśnił, że dwukrotne odwołanie się w przepisach u.p.o.l. do przepisów prawa budowlanego należy interpretować jako odesłanie do przepisów ustawy – Prawo budowlane, a nie jako odesłanie do wszelkich przepisów regulujących zagadnienia związane z procesem budowlanym. Podkreślił, że jeżeli o uznaniu określonego rodzaju obiektów (urządzeń) za budowle (urządzenia budowlane) w rozumieniu prawa budowlanego współdecydują również inne regulacje niż ustawy – Prawo budowlane, to taka kwalifikacja, o ile nie jest wynikiem zastosowania analogii

z ustawy, czy tym bardziej reguł dopuszczających wykładnię rozszerzającą, będzie wiążąca także w kontekście u.p.o.l. Nie można bowiem wykluczyć sytuacji, w której przepisy odrębne w stosunku do ustawy – Prawo budowlane precyzują bądź definiują wyrażenia występujące w prawie budowlanym albo nawet wprost stanowią, iż dany obiekt (urządzenie) jest albo nie jest budowlą (urządzeniem budowlanym)

w ujęciu ustawy – Prawo budowlane. Odwołując się do reguł wykładni Trybunał uznał za konieczne rozważenie, czy inne przepisy ustawy – Prawo budowlane oraz inne akty normatywne nie współkształtują definicji sformułowanych w art. 3 pkt 1, 2, 3, 4

i 9 u.Pr.bud., a przynajmniej nie wpływają na sposób kwalifikowania na ich podstawie poszczególnych obiektów. W szczególności zauważył, przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych, że o kwalifikacji określonych obiektów jako budowli, oprócz definicji sformułowanej w art. 3 pkt 3 u.Pr.bud., mogą przesądzać również inne przepisy tej ustawy oraz załącznik do niej określający kategorie obiektów budowlanych.

Mając na uwadze powyższe, w realiach rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że niewątpliwie obiekt budowlany, jakim jest sieć techniczna (w stanie tej sprawy sieć telekomunikacyjna, służąca do przesyłu sygnału), nie ma cech budynku ani obiektu małej architektury. Stanowi jednocześnie jedną zorganizowaną technicznie całość użytkową, sieć składającą się z funkcjonalnie powiązanych elementów (w tym linii kablowych umieszczonych w kanalizacji). Stanowi zatem "obiekt budowlany"

w rozumieniu art. 3 u.Pr.bud., a także, jako budowla, przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości według art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Trafność przedstawionego stanowiska potwierdza także nowelizacja ustawy – Prawo budowlane, wprowadzona ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług

i sieci telekomunikacyjnych. Zmiana przepisów polegała między innymi na dodaniu do art. 3 ust. 3 u.Pr.bud. punktu 3a). W przepisie tym zostało zdefiniowane nowowprowadzone pojęcie obiektu liniowego, w tym wskazano, że budowlą jest kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części, ani urządzenia budowlanego. Skoro zatem - zgodnie

z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.- opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to biorąc pod uwagę, że linia telekomunikacyjna umieszczona w kanalizacji kablowej nie jest ani obiektem budowlanym lub jego częścią, ani urządzeniem budowlanym, linia taka po dniu wejścia w życie omawianej nowelizacji nie stanowi już przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Jednak, skoro dopiero w ramach wskazanej nowelizacji ustawy – Prawo budowlane ustawodawca uznał, że budowlą jest sama kanalizacja kablowa, bez zainstalowanych w niej kabli, które nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego, to w stanie prawnym obowiązującym przed zmianą przepisów sieć telekomunikacyjna odpowiadała zakresowi pojęcia budowli na gruncie ustawy – Prawo budowlane,

a w konsekwencji i przepisów u.p.o.l., zarówno wówczas, gdy położona była

w kanalizacji, jak i bezpośrednio w ziemi.

Budowla, o jakiej mowa, jako zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych oraz urządzeń i instalacji, które zostały połączone w celu realizacji określonego zadania,

a więc stanowiąc całość techniczno-użytkową, podlega na gruncie przepisów u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości z uwzględnieniem każdego z jej elementów. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należy przy tym rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Jeżeli zatem kable są położone

w kanalizacji kablowej, wówczas oba te elementy tworzą jedną całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Ta złożona z kanalizacji kablowej

i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pogląd taki był prezentowany w zasadzie jednolicie w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyroki z dnia: 27 maja 2010 r., II FSK 1674/09 i II FSK 1673/09; 13 kwietnia 2011 r., II FSK 144/10; 5 października 2010 r., II FSK 1240/10).

Sprzedaż kanalizacji kablowej innemu podmiotowi nie powoduje utraty związku technicznego ani funkcjonalnego kabli z tą kanalizacją. Zmiana właściciela linii kablowej lub kanalizacji kablowej sama w sobie nie zrywa istniejącego między tymi elementami połączenia o charakterze techniczno-użytkowej całości i nie sprawia, że przestają one być jedną budowlą w rozumieniu ustawy – Prawo budowlane i u.p.o.l., a więc także nie powoduje, że przestaje istnieć przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Nie można przy tym nie zauważyć, że przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym rozdzielenie własności elementów sieci miałoby mieć ten skutek, że linie kablowe nie stanowiłoby już przedmiotu opodatkowania, oznaczałoby, że to od woli podatnika, a nie od woli ustawodawcy zależałoby, co jest przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Skoro zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wymienione w nim nieruchomości lub obiekty budowlane, w tym budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3), stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, to należy stwierdzić, że podatnikiem podatku od nieruchomości może być także właściciel części budowli. Przy tym, co istotne, w przepisach u.p.o.l. brak jest zastrzeżenia, że opodatkowane elementy (części) budowli muszą stanowić samodzielną budowlę. W konsekwencji, pod pojęciem właściciela budowli, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., należy zatem rozumieć także właściciela części budowli, nawet w sytuacji, gdy poszczególne części tej budowli samodzielnie budowli nie stanowią.

Nie ma zatem przeszkód prawnych, aby opodatkować część budowli, która wraz

z innymi elementami budowli stanowi integralną, nadającą się do określonego użytku całość. Stanowisko takie zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

w wyroku z dnia 28 stycznia 2016 r., I SA/Kr 1858/15, a Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie pogląd ten podziela. Dodać można, że analogicznie w kwestii opodatkowania części budowli stanowiącej całość użytkowo-techniczną wypowiadały się też inne sądy administracyjne

(np. w wyrokach z dnia: 3 czerwca 2015 r., I SA/Łd 288/15; 14 października 2015 r., I SA/Bk 277/15, 10 listopada 2015 r., I SA/Rz 289/15; 25 listopada 2015 r., I SA/Kr 1459/15; 10 lutego 2016 r., I SA/Łd 1310/15).

Podsumowując należy stwierdzić, że zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zbycie kanalizacji kablowej na rzecz innego podmiotu, przy jednoczesnym pozostawieniu linii kablowych w rękach spółki, nie spowodowało, że pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone, przestało istnieć powiązanie, dzięki któremu elementy te tworzą techniczno-użytkową całość będącą budowlą w rozumieniu u.p.o.l. Czynność ta nie prowadzi do wyłączenia

z opodatkowania części budowli tylko dlatego, że budowla nie jest własnością jednego podmiotu.

8. Z tych względów, uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną dla potrzeb rozstrzygnięcia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku

z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i oddalił skargę. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2, art. 206

i oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radów prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz.1804), uznając zasadność ich miarkowania ze względu na rozpoznanie kilku niemal jednobrzmiących skarg kasacyjnych, przy uwzględnieniu związanego z tym nakładu pracy pełnomocnika

w przyczynieniu się do ich wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.