Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 642/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi A. S. i W. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 642/13

UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...], na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 w związku

z art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (jednolity tekst ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po przeprowadzeniu wszczętego na wniosek A. i W. S. – reprezentowanych Z. G. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...]lutego 2011 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...]z dnia [...]grudnia 2010 r. Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] przy ul. [...] w W. - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia [...]lutego 2011 r. znak: [...]Wojewoda [...]utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]z dnia [...]grudnia 2010 r., Nr [...], znak: [...]zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] przy ul. [...]w W.. Podaniem z dnia 26 czerwca 2012 r. uzupełnionym w dniu 11 lipca 2012 r. A.

i W. S.- reprezentowani przez Z. G. złożyli wniosek

o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Wojewody [...][...]lutego

2011 r., znak[...] .

Organ wyjaśnił, że weryfikowana w niniejszym postępowaniu decyzja Wojewody [...]z dnia [...]lutego 2011 r., znak: [...]zapadła w postępowaniu odwoławczym. Tym samym, choć rozstrzygnięcie jest ukierunkowane na kontrolę decyzji organu wojewódzkiego w aspekcie przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. to jednak z uwagi na fakt, że kontrolowaną decyzją organ wojewódzki utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego nie jest możliwe dokonanie oceny rozstrzygnięcia Wojewody [...]w oderwaniu od decyzji Starosty [...].

W wyniku dokonania analizy zebranego materiału dowodowego organ uznał,

że decyzja Wojewody [...]nie jest dotknięta wadą powodującą nieważność tej decyzji.

Wskazana wyżej decyzja Wojewody [...]została wydana w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie narusza przepisów o właściwości, a także nie

dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Ponadto decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu wydania i nie jest trwale niewykonalna. Zaskarżona decyzja nie wypełnia także - wbrew

zarzutowi skarżących - przesłanki rażącego naruszenia prawa, a w szczególności będącego podstawą jej wydania art. 138 § 1 pkt 1 Kpa.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa, z rażącym

naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt I 2 Kpa) mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy

rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Nie można zatem

jako rażąco naruszającego prawo traktować rozstrzygnięcia wynikającego z

odmiennej interpretacji danego przepisu, nawet jeżeli później zostanie ono uznane

za nieprawidłowe (wyrok NSA z dnia 9.03.2000 r. sygn. akt I SA/Ka 1582/98). Nie

jest dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa pod naruszenie kwalifikowane, rażące, ani - tym bardziej - uznawanie za naruszające prawo sytuacji, gdzie nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło. Zakaz ten znajduje mocne oparcie w konstytucyjnej zasadzie zaufania do prawa, wywodzącej się z idei państwa prawnego, określonej w art. 2 Konstytucji (wyrok NSA

z dnia 18.02.2000 r., sygn. akt V SA 463/99). Ponadto, zgodnie z orzecznictwem naruszenie prawa kwalifikuje się jako rażące, mając na uwadze skutki społeczno-gospodarcze naruszenia prawa (wyrok WSA w Warszawie z dnia 25.11.2005 r.,

sygn. VII SA/Wa 513/05).

Zgodnie z treścią przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 246, poz. 1623 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści

przepisów art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Jak wynika z akt sprawy, inwestor do wniosku z dnia 26 października 2012 r. o pozwolenie na budowę spornej inwestycji dołączył prawidłowo wypełnione oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (działka nr [...] w W.

przy ul. [...]) na cele budowlane. Z powyższego oświadczenia wynika jednoznacznie, kto je złożył, jakiej dotyczy nieruchomości, jak również z czego

wynika tytuł prawny przysługujący wnioskodawcy do wskazanej nieruchomości. Ponadto, nieruchomość inwestycyjna objęta jest zakresem obowiązywania Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...] w

gminie [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...]z dnia

[...].04.2005 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]z dnia [...] 2005 r" Nr [...], poz. [...]). Tym samym przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymagało uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego).

Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że w analizowanym przypadku

nie doszło do rażącego uchybienia przywołanym wyżej przepisom art. 32 ust. 4 pkt i

2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu

budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowaną decyzją, nie wykazała, aby w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia wymogów zawartych w przywołanym wyżej miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W szczególności nie sposób zarzucić kwalifikowanego naruszenia wymogów w zakresie ustalonego przeznaczenia terenu.

Organ wskazał, że zgodnie z przywołanym wyżej miejscowym planem, działka inwestycyjna nr [...], położona jest w jednostce oznaczonej w w/w planie

symbolem 4MN - tereny zabudowy mieszkaniowej, z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (§ 4 ust. 1). W § 4 ust. 2 cyt.

planu dopuszczono na w/w obszarze realizację: 1) obiektów i urządzeń usług

rzemiosła, handlu i gastronomii. 2) budynków gospodarczych i garaży o maksymalnie dwóch stanowiskach dla samochodów, 3) zieleni urządzonej, 4) sieci i urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacyjnej dla obsługi tych terenów. Natomiast stosownie do § 4 ust. 3 miejscowego planu na terenie objętym inwestycją zabroniona jest realizacja: 1) obiektów i urządzeń o funkcji usługowej, których funkcjonowanie

może stwarzać uciążliwości oddziaływania dla terenów zabudowy mieszkaniowej, 2) obiektów inwentarskich związanych z hodowlą zwierząt, 3) obiektów funkcji produkcyjnej.

Organ ocenił, że słusznie wskazał Wojewoda [...]w weryfikowanym rozstrzygnięciu, iż zgodnie z art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 16.07.2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r., Nr 171, poz. 1800 ze zm.), sieć

telekomunikacyjna - to systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Stosownie zaś do art. 2 pkt 8 ustawy Prawo telekomunikacyjne, infrastruktura telekomunikacyjna - to urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, slupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się - stosownie do art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21.08.1997 r. (Dz. U. z 2010, Nr 102. poz. 651 ze zm.) o gospodarce nieruchomościami - budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z kolei urządzenie telekomunikacyjne to urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji (art. 2 pkt 46 Prawa telekomunikacyjnego).

Organ wskazał, że bezspornym jest również, iż telefonia komórkowa zapewnia dostęp do publicznych usług telekomunikacyjnych (w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy Prawo telekomunikacyjne) o znaczeniu zarówno lokalnym, jak i ponadlokalnym. Tym samym, sporna inwestycja polegająca na budowie wieży stalowej kratowej typu BOT-E1/48" służącej do zainstalowania na niej trzech anten sektorowych pracujących w paśmie częstotliwości 900 MHz, trzech anten sektorowych pracujących w paśmie częstotliwości 2100 MHz oraz sześciu anten radioliniowych, a także tras kablowych,

nie narusza (a tym bardziej w sposób rażący) wymogów zawartych w przywołanym wyżej miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Jakkolwiek, co organ wskazał, zapisy planu zabraniają realizacji obiektów urządzeń o funkcji usługowej, których funkcjonowanie może stwarzać uciążliwości oddziaływania dla terenów zabudowy mieszkaniowej, to jednak jak wynika z dokumentacji projektowej, jak również analizy oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko ("Wyniki weryfikacji dla anten" z października 2010 r. sporządzonej przez mgr. inż. R. K. "[...]") nie jest ona zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto, pola elektromagnetyczne

o wartościach wyższych od granicznych (tj. o gęstości mocy powyżej 0.1 W/m") będą występować na wysokości nie niższej niż 36,7 m nad poziomem terenu, a zatem nie wystąpią w miejscach dostępnych dla ludzi. Wskazać w tym miejscu należy, że przestrzeni dostępnej dla ludności nie można utożsamiać z przestrzenią, w której człowiek może teoretycznie się znaleźć jeśli dysponuje potrzebnymi do tego

środkami technicznymi. Przez przestrzeń dostępną dla ludności należy rozumieć przestrzeń, w której z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego ludzie mogą stale przebywać (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12.12.2008r., sygn. akt IV SA/Wa 1683/08. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23.07.2008r., sygn. akt IV SA/Wa 724/08).

Organ ustalił, że z zapisów miejscowego planu dla analizowanego obszaru wynika natomiast, że wysokość budynków nie może przekraczać 12.0 m licząc od poziomu terenu do linii kalenicy dachu (§ 4 ust. 4 pkt 9), natomiast wysokość

budynków towarzyszących nie może przekraczać 6,0 m licząc od poziomu terenu do linii kalenicy dachu (§ 4 ust. 4 pkt 12b). Tym samym, w ocenie organu, Wojewoda [...], stwierdzając w kontrolowanej w niniejszym postępowaniu decyzji z dnia [...].02.2011 r., znak: [...], że sporna inwestycja nie jest obiektem zabronionym, o którym mowa w § 4 ust. 3 miejscowego planu - nie naruszył rażąco prawa.

Stosownie do art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...], jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października

2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale

społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stosownie natomiast do art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3.10.2008r., o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie

środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., nr 199,

poz. 1227 z późn. zm.) przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; planowanego przedsięwzięcia mogącego

znacząco oddziaływać na obszar [...], a nie będącego bezpośrednio

związane z ochroną tego obszaru lub nie wynikającego z tej ochrony; planowanego przedsięwzięcia w stosunku do którego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...] został stwierdzony na

podstawie art. 96 ust. 1.

W związku z powyższym organ stwierdził, że przedsięwzięcia, których

realizacja musi być poprzedzona przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko, mogą być usystematyzowane w dwie podstawowe grupy - takie, w

których obowiązek ten wynika bezpośrednio z mocy prawa oraz takie, w stosunku do których obowiązek ten został nałożony w formie indywidualnego aktu administracyjnego. Do pierwszej z nich należy zakwalifikować planowane przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz te

mogące znacząco oddziaływać na obszar [...], a nie związane bezpośrednio

z ochroną tego obszaru lub niewynikające z tej ochrony. Do drugiej grupy trzeba natomiast zaliczyć planowane przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny został stwierdzony w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy

oraz te mogące oddziaływać na obszary [...]. w stosunku do których obowiązek taki został nałożony przez organ upoważniony do wydania jednej z decyzji wymienionych w art. 96 ust. 2 ustawy, (por. Gruszecki Krzysztof "Komentarz do

ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko")

Katalog przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko wymieniony

został w § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2004 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397). Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 cyt. wyżej rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii. emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0.03 MHz do

300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona

dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

-2 000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

-5 000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

-10 000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- 20 000 W

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla

pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub

obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja

radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia, do przedsięwzięć

mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2

ust. 1 pkt 7 z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0.03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

-15 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5

m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

-100 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż

20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

-500 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż

40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

-1 000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż

70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

-2 000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

-5 000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

-10 000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej

niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla

pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub

obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja

radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Organ wyjaśnił, że sporna inwestycja polega na zainstalowaniu na

projektowanej wieży stalowej kratowej trzech anten sektorowych pracujących w

paśmie częstotliwości 900 MHz, trzech anten sektorowych pracujących w paśmie częstotliwości 2100 MHz oraz sześciu anten radioliniowych.

Jak wynika z literalnego brzmienia zacytowanych wyżej przepisów (w § 2 ust.

1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), instalacje radioliniowe zostały wyraźnie wyłączone spod zakresu ich zastosowania. Ze znajdującej się natomiast w aktach sprawy analizy oddziaływania inwestycji na środowisko (Wyniki weryfikacji dla anten

z października 2010 r. sporządzonej przez mgr. inż. R. K. "[...]") wynika, że dla projektowanych anten sektorowych pracujących w paśmie o częstotliwości 900 MHz, dla których równoważna moc promieniowa izotropowego zawiera się w przedziale 1000-2000 W - w odległości do 70 m od środka

elektrycznego anten na kierunku głównej wiązki promieniowania (dla minimalnych i maksymalnych pochyleń wiązek) oraz dla projektowanych anten sektorowych pracujących w paśmie o częstotliwości 2100 MHz, dla których równoważna moc promieniowa izotropowego zawiera się w przedziale 2000-5000 W - w odległości do

150 m od środka elektrycznego anten na kierunku głównej wiązki promieniowania

(dla minimalnych i maksymalnych pochyleń wiązek) nie występują miejsca dostępne

dla ludzi. Tym samym, w ocenie organu, Wojewoda [...], stwierdzając w kontrolowanej w niniejszym postępowaniu decyzji z dnia [...].02.2011 r., znak: [...], że projektowana stacja bazowa nie jest zaliczana do inwestycji wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - nie naruszył rażąco prawa.

Odnosząc się do zarzutu wniosku o stwierdzenie nieważności, dotyczącym oparcia decyzji wyłącznie o ustalenia poczynione przez R. K. bez poczynienia jakichkolwiek własnych ustaleń, co do zakresu kwalifikacji inwestycji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że obowiązek organu zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie oznacza przerzucenia na organ

całego ciężaru dowodzenia w sprawie. Jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń, dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia stosownego kontrdowodu z inicjatywy strony toczącego się postępowania (por. wyr. NSA z dnia 18 lipca 2007 r sygn. akt I OSK 1704/06, wyr. NSA z dnia 2 lipca 2002 r" sygn. akt I SA 169/02). Jednocześnie wymaga podkreślenia, na co jednoznacznie wskazuje judykatura, że "z treści art. 77 Kpa wynika, iż obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, obarcza on także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych" (por. wyr. NSA z dnia 7 lutego 2008 r" sygn. akt II OSK

2020/06: wyr. NSA z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 172/07; wyr. NSA

z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 860/97; wyr. WSA w Warszawie z dnia

17 marca 2009 r" sygn. akt VI SA/Wa 2430/08; wyr. WSA w Warszawie z dnia 22

lutego 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 46/08; wyr. WSA w Szczecinie z dnia 9 stycznia 2008 r.. sygn. akt II SA/Sz 858/07; wyr. WSA w Warszawie z dnia 26 września

2007 r" sygn. akt IV SA/Wa 1225/07).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że skarżący nie

przedstawili żadnego dokumentu, jak również nie powołali się na jakąkolwiek okoliczność, która mogłaby skutecznie podważyć rzetelność kwalifikacji sporządzonej przez mgr. inż. R. K. "[...]" .

Również zamierzonego rezultatu nie może odnieść zdaniem organu zarzut wniosku dot. "nakładania się wiązek antenowych emitowanych przez poszczególne anteny lub zespoły anten", jak również "kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze". Należy bowiem zauważyć, że brak jest podstaw w oparciu o obowiązujące przepisy prawa do badania powyższych zjawisk.

Jak wynika bowiem literalnego brzmienia zarówno § 2 ust. 1 pkt 7, jak również

§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213. poz. 1397) ocenie podlega równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny. To samo dotyczy sytuacji, gdy "na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna

instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna".

Wobec powyższego organ uznał, że kontrolowana decyzja nie jest dotknięta wadami, o których mowa w art. 156 § 1 kpa i należało odmówić stwierdzenia jej nieważności.

A. i W. S. wnieśli po ponowne rozpatrzenie sprawy

zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. znak : [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]stycznia 2013 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art.

127 § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku A. i W. S. -

reprezentowanych przez Pana Z. G.o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji organ powtórzył własne rozważania oraz wnioski zawarte w decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Organ wyjaśnił przy tym, że w kwestionowanym rozstrzygnięciu z dnia [...] grudnia 2012 r., Główny Inspektor

Nadzoru Budowlanego nie stwierdza, że wolno stojące maszty antenowe, nie są obiektami budowlanymi. Tego rodzaju stwierdzenie w ogóle nie pada w treści zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, że w myśl art. 3 pkt 3 ustawy Prawo

budowlane, przez obiekt budowlany należy rozumieć m.in. wdowie stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 3

w/w ustawy, ustawodawca wyliczając w sposób przykładowy obiekty budowlane, zakwalifikowane jako budowle, wprost wymienia wolno stojące maszty antenowe. W związku z powyższym bezspornym jest, że wolno stojące maszty antenowe, są budowlami, a więc obiektami budowlanymi. Podkreślił, że brak jest jakiegokolwiek unormowania, z którego wynikałoby, że budowla nie może być częścią "sieci i

urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej". Tym samym, fakt, że projektowany

obiekt jest budowlą nie sprawia, że sporna inwestycja rażąco narusza ustalenia miejscowego planu w zakresie dotyczącym przeznaczenia terenu.

Organ dodał, że zgodnie z § 4 ust. 3 w/w miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego na terenie objętym przedmiotową inwestycją zabroniona jest realizacja: 1) obiektów i urządzeń funkcji usługowej, których funkcjonowanie może stwarzać uciążliwości oddziaływania dla trenów zabudowy mieszkaniowej, 2) obiektów inwentarskich związanych z hodowlą zwierząt, 3)

obiektów o funkcji produkcyjnej.

Z dokumentacji projektowej spornego przedsięwzięcia, jak również z analizy oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko "Wyniki weryfikacji dla anten"

z października 2010 r. wynika, że nie jest ona zaliczana do inwestycji mogących łącząco oddziaływać na środowisko. Ponadto, pola elektromagnetyczne o

wartościach wyższych od granicznych (tj. o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m2) będą występować na wysokości nie niższej niż 34,1 m nad poziomem terenu, a zatem nie wystąpią w miejscach dostępnych dla ludzi.

Organ wskazał, że nie zostały naruszone zapisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania otrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r.. Nr 192, poz. 1883). Stosownie do § 4 ust. 4 pkt 9 miejscowego planu dla analizowanego obszaru, wysokość budynków nie może przekraczać 12,0 m licząc od poziomu terenu do linii kalenicy dachu, natomiast wysokość budynków towarzyszących nie może przekraczać 6,0 m licząc od poziomu terenu do linii kalenicy dachu (§ 4 ust. 4 pkt 12b). Tak więc, na analizowanym terenie bezwzględnie zabronionym jest - mocą powszechnie obowiązujących przepisów

prawa - sytuowanie obiektów o wysokości odpowiadającej tej, w której występują nadnormatywne natężenia pól elektromagnetycznych emitowane przez sporne przedsięwzięcie (tj. 36,7 m). Tym samym, w analizowanym przypadku nie ma

prawnej możliwości lokalizowania "pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi" na

w/w wysokości. Dlatego, w ocenie organu, Wojewoda [...], stwierdzając że sporna inwestycja nie jest obiektem zabronionym, o którym mowa w § 4 ust. 3 miejscowego planu - nie naruszył rażąco prawa. Powyższa stacja bazowa nie narusza również linii rozgraniczającej, o której mowa w j 16 ust. 2 pkt 4 miejscowego planu.

Odnosząc się do zarzutu skarżących, podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, naruszenia art. 6, art. 8, art. 107 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa w związku art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, poprzez przywołanie w kwestionowanym rozstrzygnięciu z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...],

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz.

1397) organ wskazał, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...], powołano prawidłową datę wydania rozporządzenia, oraz prawidłową jego nazwę, natomiast "publikator" w/w rozporządzenia został

przywołany w niewłaściwy sposób, gdyż powołano Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz.

1397, zamiast jak być powinno, Dz. U. z 2004, Nr 7, poz. 2573, z 2005 r. Nr 92, poz. 769 oraz z 2007 r. Nr 158, poz. 1105. Powyższe nie ma jednak wpływu na sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, albowiem w obu przywołanych rozporządzeniach przepisy określały podobne warunki konieczności

przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Organ wskazał, że niezrozumiały jest zarzut wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jakoby Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał kwalifikacji przedsięwzięcia, w oparciu o "dokument zwany kwalifikacją inwestycji, który nie ma umocowania w obowiązujących przepisach".

Zgodnie z art. 77 § 1 Kpa organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Stosownie zaś do brzmienia art. 75 § 1 Kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Powyższe przepisy

obligują więc organ do rozpatrzenia sprawy w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy, a nie - co wskazuje strona skarżąca - wyłącznie o dowody należące do bliżej nieokreślonej kategorii "dokumentów mających umocowanie prawne", nadto należy zwrócić uwagę, że brak jest jakichkolwiek okoliczności, które skutecznie podważałyby wiarygodność "Kwalifikacji" znajdującej się w aktach organu wojewódzkiego, w szczególności, powyższa "Kwalifikacja" nie była kwestionowana -

w drodze przedłożenia przeciwdowodów - w toku postępowania zakończonego kontrolowana decyzją, również strona skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, bądź okoliczności, które mogłyby skutkować odmówieniem powyższemu opracowaniu mocy dowodowej.

Z uwagi na powyższe organ wojewódzki z całą pewnością nie naruszył rażąco prawa opierając się w toku procedowania na przedmiotowej "Kwalifikacji". Bezpodstawny jest również zarzut wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazujący na naruszenie art. 6, art. 8, art. 107 § 1 Kpa, art. 107 § 3 Kpa w zw. z art.

2 i art. 7 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie, iż organ w kwestionowanym

rozstrzygnięciu z dnia 5 grudnia 2012 r. dopuścił w postępowaniu o stwierdzenie nieważności nowe dowody w sprawie. Organ podkreślił, że w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, organ nie uzupełniał materiału dowodowego o jakikolwiek dokumenty nie będące w dyspozycji organu wojewódzkiego, mające

wpływ na ocenę prawidłowości kontrolowanej decyzji. Strona skarżąca również nie precyzuje w swym wniosku, jakie "nowe dowody" zostały dopuszczone przez organ

w postępowaniu nieważnościowym.

Odnosząc się do zarzutu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy,

dotyczącego naruszenia art. 6, art. 8, art. 107 § 1, art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 2 i art.

7 Konstytucji RP, przez nieuprawnione dokonanie przez organ oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, wskazał, że skoro w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji, nie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, to organ mając na uwadze przedmiot postępowania nieważnościowego, zobowiązany jest do ustalenia, czy, brak decyzji o

środowiskowych uwarunkowaniach, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Do dokonania powyższej oceny, niezbędne jest natomiast ustalenie, czy taka decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, była w niniejszym postępowaniu wymagana. W związku z tym, ocena, czy dane przedsięwzięcia kwalifikuje się do uzyskania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, jest w niniejszym postępowaniu nie tylko uprawniona, lecz wręcz absolutnie konieczna. Bez tego rodzaju analizy niemożliwym byłaby pełna ocena kontrolowanej decyzji w kontekście przesłanek stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 Kpa.

Organ wskazał, że bezpodstawny jest również zarzut wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczący naruszenia art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia z

dnia 3 października 2008 r. udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada

2004 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

(Dz. U. z 2004 r., Nr 254. poz. 2573), poprzez "zanegowanie" ich obowiązywania.

Wskazać należy, że art. 63 w/w ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie

środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, dotyczy tylko

przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. przedsięwzięć o których mowa w § 3 w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na

środowisko. W związku z tym organ stwierdził, że przywołany przepis nie znajdował zastosowania w sprawie, bowiem spornego przedsięwzięcia nie zalicza się do powyższej kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Za chybiony organ uznał również zarzut wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczący rażącego naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, albowiem art.

5 Prawa budowlanego formułuje ogólną zasadę określającą, jakie wymagania

powinien spełniać obiekt budowlany, jak również -budowa i użytkowanie. Ustalenia zawarte w omawianym przepisie są uwzględniane przy interpretacji przepisów

ustawy Prawo budowlane oraz przepisów rozporządzeń wydanych na podstawie. Niemniej jednak ze względu na swój ogólny charakter, art. 5 Prawa budowlanego nie może stanowić samodzielnej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, w

związku z tym, aby skutecznie domagać się wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, należy wykazać również konkretne kwalifikowane naruszenia prawa materialnego, np. przepisów techniczno- budowlanych. W związku z tym, aby wykazać rażące naruszenie art. 5 Prawa budowlanego, należy go powiązać z rażącym naruszeniem innego przepisu.

Organ podkreślił, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym wielokrotnie wskazywano, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich, do którego odnosi

się art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi przewidzianymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Oznacza to, że gdyby w postępowaniu powadzonym w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na

budowę, czy też w postępowaniu nieważnościowym wykazano sprzeczność z powyższymi normami, to spowodowane w wyniku jej realizacji uciążliwości dla otoczenia mogą zostać kwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" (por. wyrok NSA z pa 01 lutego 2001 r., sygn. akt IV SA 2085/98; wyrok

NSA z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. III OSK 2380/10; wyrok NSA z dnia 01 lipca 2011

r., sygn. akt II OSK 1319/10; wyrok BA z dnia 14 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 643/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia |l listopad a 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1476/09).

Odnosząc się do zarzutu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy,

dotyczącego pominięcia przez organ faktu, iż przedmiotowa inwestycja przekroczy "standardy środowiska odległości minimum 150 metrów", wskazano, że organ administracji ocenia daną decyzję na podstawie materiału dowodowego istniejącego

w dniu jej wydania. Analiza materiału dowodowego nie wykazała, aby rażąco

naruszone były jakiekolwiek przepisy środowiskowe. Nie sposób więc stwierdzić, iż doszło do rażącego naruszenia bliżej nieokreślonych "standardów środowiska".

Organ wyjaśnił, że zarzuty wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczące naruszenia przepisu art. 140, art. 143, art. 144 kodeksu cywilnego w związku z art.

21, art. 64 ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP, w związku z art. 1 protokołu nr 1 do

Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 04 listopada 1950 r. mają w istocie charakter czysto cywilnoprawny, tak więc powinny być weryfikowane w postępowaniu cywilnym.

Za chybiony organ uznał również zarzut wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczący naruszenia § 4 ust. 3 pkt 1 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectwa [...]w gminie [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...]dnia [...]kwietnia 2005 r., Nr [...], poprzez pominięcie faktu, iż projektowany obiekt jest objęty obowiązkiem zachowania maksymalnej wysokości 15 metrów. Organ podkreślił, że przywołany przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie reguluje w ogóle kwestii dopuszczalnej wysokości tego rodzaju obiektów.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. i W. S..

Skarżący zarzucili naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 kpa w związku z :

1. Art. 28 kpa w związku z art. 28 ust 2 oraz 3 pkt. 20 ustawy prawo budowlane w związku z art. 144 ust 1, 144 ust 2 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez nie dokonanie żadnych własnych ustaleń w zakresie oddziaływania inwestycji, a w szczególności nie ustalenie mocy wszystkich anten w tym radioliniowych, nie zsumowania ich mocy, nie wskazania innych źródeł, nie określenia metody obliczeniowej ze wskazaniem jej maksymalnego błędu, nie uwzględnienia odbić w terenie.

2. Art. 6, 8 kpa w związku z art. 2, 7 Konstytucji RP poprzez stwierdzenie, iż kwestię dotyczącą konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dokonuje organ architektoniczno-budowlany bez wskazania

przepisu rangi ustawowej potwierdzającej to stanowisko.

3. Art. 6, 8 kpa w związku z art. 2, 7 Konstytucji RP poprzez stwierdzenie, iż strona miała obowiązek podważyć kwalifikację przedsięwzięcia dokument niemający umocowania prawnego i to w postępowania przed organem nieuprawnionym do nakładania bądź nie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na

środowisko.

4. Art. 6, 8 kpa w związku z art. 2, 7 Konstytucji RP poprzez odstąpienie od badania zjawiska kumulacji pola elektromagnetycznego negowanego pomimo oficjalnego stanowiska Ministra Środowiska,

5. Art. 5 pkt. 1 lit. b oraz 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573) poprzez stwierdzenie, iż nie mogą one mieć zastosowania w sprawie albowiem powoływane orzecznictwo NSA nie stwarza podstawy prawnej do uznania je za zgodne z prawem (konieczność jego stosowania między innymi potwierdza NSA II OSK 647/11 w wyroku 19.07.2012 roku, II OSK 1328/11 z dnia 22.11.2012 roku, II OSK 1144/11 z dnia 23.10.2012 roku, II OSK 1145/11 z dnia 23.10.2012 roku, NSA w wyroku II OSK 1695/10 z dnia 14.12.2011

roku (uwzględnienie skargi kasacyjnej organizacji), NSA II OSK 1485/10 w wyroku z dnia 25.10.2011 roku (udział organizacji).

6. Art. 35 ust 1 pkt. 1 ustawy prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż inwestycja jest urządzeniem budowlanym, a nie obiektem budowlanym, dlatego jest zgodna z miejscowym planem, który dopuszcza budowę urządzeń infrastruktury technicznej. Ponadto organ nie podał podstawy prawnej kwalifikującej inwestycję do urządzeń w myśl ustawy prawo budowlane.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o

zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanym w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w

zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a

więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie należy podkreślić, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 §1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od ogólnej zasady trwałości i stabilności decyzji określonej w art. 16 k.p.a.

Celem tego nadzwyczajnego postępowania nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji w granicach określonych w art. 156 §1 k.p.a.

Przepis art. 156 § 1 k.p.a. nie uprawnia bowiem organu orzekającego do rozpatrywania sprawy merytorycznie "co do jej istoty" tak jak w postępowaniu odwoławczym, lecz wyłącznie w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Jeżeli zatem zachodzi którakolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., organ nadzoru jest obowiązany wydać decyzję stwierdzającą nieważność wadliwej decyzji lub stwierdzającą, że została ona wydana z naruszeniem prawa ze

wskazaniem okoliczności z powodu których nie stwierdził jej nieważności.

W rozpoznawanej sprawie Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...], utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2012r, odmawiającą

stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...]lutego 2011 r utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...]z dnia [...]grudnia 2010 r. Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. Sp. z o.o. pozwolenia

na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...]przy ul.

[...]w W..

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ustalił, iż kontrolowana w trybie nadzoru decyzja nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 §1 kpa.

W szczególności w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego uchybienia przepisom art. 32 ust 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust 2 oraz art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane ( tekst jednolity – Dz.U. z 2006r, Nr 156, poz 118 ze zm )

– według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji.

Inwestor do wniosku z dnia 26 października 2012r o pozwolenie na budowę dołączył prawidłowo wypełnione oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (działka [...]w W. przy ul. [...]).

Działka inwestycyjna nr [...] objęta jest zakresem obowiązywania Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...]w

gminie [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia

[...].04.2005 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]z dnia [...]2005 r" Nr [...], poz. [...]). Tym samym przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymagało uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego).

Zgodnie z przywołanym wyżej miejscowym planem działka inwestycyjna nr [...]położona jest w jednostce oznaczonej w w/w planie symbolem 4MN - tereny zabudowy mieszkaniowej, z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (§ 4 ust. 1). W § 4 ust. 2 cyt. planu dopuszczono

na w/w obszarze realizację: 1) obiektów i urządzeń usług rzemiosła, handlu i gastronomii. 2) budynków gospodarczych i garaży o maksymalnie dwóch

stanowiskach dla samochodów, 3) zieleni urządzonej, 4) sieci i urządzeń

infrastruktury technicznej i komunikacyjnej dla obsługi tych terenów. Natomiast stosownie do § 4 ust. 3 miejscowego planu na terenie objętym inwestycją zabroniona jest realizacja: 1) obiektów i urządzeń o funkcji usługowej, których funkcjonowanie

może stwarzać uciążliwości oddziaływania dla terenów zabudowy mieszkaniowej, 2) obiektów inwentarskich związanych z hodowlą zwierząt, 3) obiektów funkcji produkcyjnej.

Przedmiotowa inwestycja polega na budowie wieży stalowej kratowej typu

BOT-E1/48" służącej do zainstalowania na niej trzech anten sektorowych

pracujących w paśmie częstotliwości 900 MHz, trzech anten sektorowych

pracujących w paśmie częstotliwości 2100 MHz oraz sześciu anten radioliniowych, a także tras kablowych.

W ocenie sądu organ prawidłowo ustalił, iż projektowana inwestycja nie

narusza (a tym bardziej w sposób rażący) wymogów zawartych w przywołanym

wyżej miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W świetle ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

dopuszczalna jest budowa sieci i urządzeń infrastruktury technicznej i

komunikacyjnej.

Nie budzi wątpliwości, iż projektowana inwestycja stanowi budowlę. Brak jest jednakże jakiegokolwiek unormowania z którego wynikałoby, że budowla nie może

być częścią "sieci i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej".

Sąd podziela wywody organu dotyczące kwalifikacji projektowanej inwestycji

jako urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego i ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Stosownie do art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r., Nr 171, poz. 1800 ze zm.), sieć

telekomunikacyjna - to systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo telekomunikacyjne, poprzez pojęcie infrastruktury telekomunikacyjnej rozumie się urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Stosownie do art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21.08.1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010, Nr 102. poz. 651 ze zm.) przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się - budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z kolei urządzenie telekomunikacyjne to urządzenie

elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji (art. 2

pkt 46 Prawa telekomunikacyjnego).

Bezspornym jest, iż telefonia komórkowa zapewnia dostęp do publicznych

usług telekomunikacyjnych (w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy Prawo telekomunikacyjne).

Tym samym budowa kwestionowanej inwestycji nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym przeznaczenia terenu.

Zgodzić należy się z organem, iż budowa projektowanej inwestycji nie

narusza także ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawartych w § 4 ust 3.

Zgodnie z § 4 ust 3 w/w planu na terenie objętym przedmiotową inwestycją zabroniona jest realizacja obiektów i urządzeń o funkcji usługowej, których funkcjonowanie może stwarzać uciążliwości oddziaływania dla terenów zabudowy mieszkaniowej.

Z dokumentacji projektowej, jak również analizy oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko ("Wyniki weryfikacji dla anten" z października 2010 r. sporządzonej przez mgr. inż. R. K. "[...]") wynika, że

projektowana inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od granicznych nie

wystąpią w miejscach dostępnych dla ludzi, a plan miejscowy ogranicza wysokość wznoszonych budynków do 12 metrów.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie wskazał, iż kontrolowana decyzja nie narusza art. 32 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...], jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy

z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko.

Z załączonej przez inwestora do wniosku o pozwolenie na budowę analizy oddziaływania inwestycji na środowisko ("Wyniki weryfikacji dla anten" z

października 2010 r. sporządzonej przez mgr. inż. R. K. "[...]") wynika, że dla projektowanych anten sektorowych pracujących w paśmie

o częstotliwości 900 MHz, dla których równoważna moc promieniowa izotropowego zawiera się w przedziale 1000-2000 W - w odległości do 70 m od środka

elektrycznego anten na kierunku głównej wiązki promieniowania (dla minimalnych i maksymalnych pochyleń wiązek) oraz dla projektowanych anten sektorowych pracujących w paśmie o częstotliwości 2100 MHz, dla których równoważna moc promieniowa izotropowego zawiera się w przedziale 2000-5000 W - w odległości do

150 m od środka elektrycznego anten na kierunku głównej wiązki promieniowania

(dla minimalnych i maksymalnych pochyleń wiązek) nie występują miejsca dostępne

dla ludzi.

Przedłożona przez inwestora dokumentacja wykluczała możliwość zaliczenia przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na

środowisko.

Tym samym podzielić należy ocenę organu nadzorczego, iż Wojewoda

[...], stwierdzając w kontrolowanej decyzji, że projektowana stacja bazowa nie jest zaliczana do inwestycji wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - nie naruszył rażąco prawa.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 28 kpa w związku z art. 28 ust 2 oraz 3 pkt. 20 ustawy prawo budowlane w związku z art. 144 ust 1, 144 ust 2 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez nie dokonanie żadnych własnych ustaleń w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko, a w szczególności nie ustalenie mocy wszystkich anten w tym radioliniowych, nie zsumowania ich mocy, nie wskazania

innych źródeł, nie określenia metody obliczeniowej ze wskazaniem jej maksymalnego błędu, nie uwzględnienia odbić w terenie.

Rolą organu architektoniczno-budowlanego jest zbadanie czy przedłożona

przez inwestora dokumentacja nie daje podstaw do zaliczenia projektowanej

inwestycji do kategorii inwestycji mogących wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W sprawie kwestionowanego pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej zapoznał się z przedstawioną przez inwestora analizą oddziaływania inwestycji na środowisko "Wyniki weryfikacji dla anten" z października 2010 r. sporządzoną przez mgr. inż. R. K. "[...]" i uznał, że nie

daje ona podstaw do zaliczenia projektowanej inwestycji do kategorii inwestycji mogących wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Analiza oddziaływania inwestycji na środowisko sporządzona przez mgr. inż. R. K. nie budziła żadnych zastrzeżeń organu i nie została zakwestionowana przez skarżących w trakcie postępowania o wydanie pozwolenia

na budowę.

Projekt budowlany uzyskał wymagane uzgodnienia branżowe, a projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie

z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.

Organ nadzorczy trafnie wskazał, iż obowiązujące przepisy prawa nie dają podstaw do badania zjawisk " nakładania się wiązek antenowych emitowanych przez poszczególne anteny lub zespoły anten" jak również "nakładania się wiązek antenowych emitowanych przez poszczególne anteny lub zespoły anten" oraz "kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze".

Jak wynika bowiem literalnego brzmienia zarówno § 2 ust. 1 pkt 7, jak również

§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213. poz. 1397) ocenie podlega równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny. To samo dotyczy sytuacji, gdy "na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna

instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna".

Odmienna interpretacja powyższych przepisów nie świadczy o rażącym naruszeniu prawa.

Rażąco naruszony może być tylko taki przepis prawny, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim

rozumieniu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lipca 1994r, V SA 535/94 ( ONSA 1995, Nr 2, poz 91 ) wskazał, iż " wstępnym warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny".

Chybione są także pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia pozostałych przepisów postępowania administracyjnego.

Postępowanie nadzorcze jest samodzielnym postępowaniem

administracyjnym, ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania.

W postępowaniu tym organ nadzorczy nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej badanym orzeczeniem.

W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm), skargę oddalił.