Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 274/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 128
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski Janusz Walawski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2011 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję poprzedzającą, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego Z. W. kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] lipca 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą cofnął Z.W. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Z.W. od powyższej decyzji wniósł w dniu [...] lipca 2010 r. do Komendanta Głównego Policji odwołanie, w którym zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 145 § 1 Kpa. Odwołujący się podnosząc powyższy zarzut, wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania podniósł też, że Komendant [...] Policji postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. wznowił postępowanie w sprawie cofnięcia mu przedmiotowego pozwolenia. Zgodnie z art. 145 § 1 Kpa, wznowienie postępowania może nastąpić jedynie w przypadku, gdy wznowione postępowanie zostało uprzednio zakończone decyzją ostateczną. W przedmiotowej sprawie wznowione postępowanie zostało zakończone w dniu [...] września 2005 r. decyzją o umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 Kpa, a nie decyzją rozstrzygającą o meritum sprawy.

W dniu [...] października 2010 r. Komendant Główny Policji decyzją nr [...], działając na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 157 i art. 158 § 1 oraz art. 268a Kpa, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...]. Organ wskazał, iż niniejsze postępowanie zostało wszczęte na wniosek skarżącego, zawarty w odwołaniu od decyzji Komendanta [...] Policji.

W dniu [...] listopada 2010 r. Z.W. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r.

Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 oraz art. 268a Kpa, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] października 2010 r.

W uzasadnieniu organ podał m.in., iż z uwagi na zawarte w odwołaniu żądanie o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji, Komendant Główny Policji wystąpił do strony o jednoznaczne oświadczenie co do trybu rozpatrzenia sprawy, informując jednocześnie - w myśl art. 9 Kpa – o różnicach między postępowaniem zwykłym i w trybie nadzoru oraz o skutkach prawnych działania w obu tych trybach.

Organ stwierdził, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie daje podstaw do zmiany decyzji organu pierwszej instancji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez Z.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący zarzucił decyzji naruszenie art. 156 § 1 w zw. z art. 145 § 1 Kpa. Jego zdaniem wznowienie postępowania administracyjnego w myśl art. 145 § 1 Kpa uprzednio zakończonego decyzją umarzającą było bezprawne i zgodnie z dyspozycją art. 156 § 1 pkt 2 Kpa decyzja Komendanta [...] Policji jest nieważna z mocy prawa i powinna być przez Komendanta Głównego Policji z tego powodu uchylona. Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze.

Na wstępie należy podać, że skutkiem doręczenia stronie decyzji organu pierwszej instancji jest powstanie prawa do wniesienia odwołania oraz rozpoczęcia biegu terminu do realizacji tego prawa. Podstawą konstrukcji odwołania jest zasada, że odwołanie nie wymaga uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli wynika z niego, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Aby stwierdzić fakt niezadowolenia strony z wydania decyzji wystarczy, że wnosi ona odwołanie – nawet bez uzasadnienia.

Komendant [...] Policji w dniu [...] sierpnia 2009 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną, które zostało zakończone decyzją tego organu z dnia [...] lipca 2010 r. o cofnięciu przedmiotowego pozwolenia.

Skarżący został pouczony o przysługującym mu prawie wniesienia odwołania do Komendanta Głównego Policji i z prawa tego skorzystał.

Komendant Główny Policji, pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r., wezwał skarżącego do sprecyzowania żądania co do trybu rozpatrzenia sprawy.

Zdaniem Sądu, działanie organu było nieprawidłowe, bowiem organ był zobowiązany rozpoznać odwołanie skarżącego wniesione od decyzji organu pierwszej instancji wydanej w trybie zwykłym, a nie rozważać, w jakim trybie powinien procedować.

To, że Komendant [...] Policji w dniu [...] maja 2010 r. wydał postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] września 2009 r. o umorzeniu postępowania w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską, w żaden sposób nie mogło mieć wpływu na rozpatrzenie przez Komendanta Głównego Policji odwołania od decyzji Komendanta [...] Policji o cofnięciu skarżącemu przedmiotowego pozwolenia.

Podkreślić należy, że Komendant Główny Policji w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2010 r., uznając zażalenie skarżącego na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie prowadzonego postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską, stwierdził m.in., że niezrozumiałe i rażąco sprzeczne z prawem jest wydanie przez organ I instancji w dniu [...] maja 2010 r. postanowienia o wznowieniu postępowania (...).

Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy zobowiązany jest uwzględnić powyższe uwagi, natomiast uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji powinno spełniać warunki wynikające z art. 107 § 3 Kpa.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 132 i art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.