Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1025/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6204 Środki farmaceutyczne i  materiały medyczne oraz nadzór farmaceutyczny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 27c ust. 1, 4-5
journal: Dz.U. 2011 nr 212 poz 1263
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 1, art. 4 pkt 27, 34, art. 44c ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 124
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - tekst jednolity
article: art. 6 ust. 1, art. 77 ust. 6, art. 79 ust. 1, ust. 2 pkt 2, 5, art. 80 ust. 2 pkt 2, 4
journal: Dz.U. 2010 nr 220 poz 1447
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 24 stycznia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Protokolant Starszy asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2014 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obciążenia opłatą za czynności kontrolne oraz poniesione koszty niezbędne do przeprowadzenia oceny i badania składu jakościowego produktów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L., na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1, art. 27c ust. 4 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.; dalej: u.p.i.s.) w związku z art. 4 pkt. 27 i art. 44c ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1585 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 ze zm.; dalej: k.p.a.), decyzją z [...] r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z [...] r. nr [...] obciążającą A. sp. z o.o. w P. opłatą w kwocie 2.500,63 zł za czynności kontrolne oraz poniesione koszty niezbędne do przeprowadzenia oceny i badania składu jakościowego czterech prób produktów o wskazanych nazwach, pobranych przez pracowników Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w B. 16 stycznia 2013 r. w sklepie przy ul. P. w B.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że PPIS w B. przeprowadził 16 stycznia 2013 r. kontrolę w sklepie należącym do A. sp. z o.o. w B., w związku z wprowadzaniem przez ten sklep do obrotu produktów, co do których zachodziło uzasadnione podejrzenie, że są środkami zastępczymi. W trakcie czynności kontrolnych PPIS w B. w oparciu o art. 84c ust. 8 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej dokonał zabezpieczenia dowodów mających związek z przedmiotem i zakresem kontroli, zatrzymując próbki wyrobu o nazwie: "Szary Brud", "Ekstrakt Szary Powiew", "Ekstrakt Szary Ogień", "Ekstrakt Różowy Ogień". Ww. próbki zostały przekazane do Narodowego Instytutu Leków w Warszawie (NIL) celu przeprowadzenia badań i oceny ich bezpieczeństwa. Na podstawie otrzymanego protokołu z 17 stycznia 2013 r. (Nl-0042-13) stwierdzono, że produkty te zawierają: "Szary Brud" – 3,4-DMMC, "Ekstrakt Szary Powiew" – pentedron i izopentedron, "Ekstrakt Szary Ogień" oraz "Ekstrakt Różowy Ogień" – UR-144, tzn. substancje wykazujące działanie psychoaktywne, co oznaczało, że wspomniane produkty zostały zaklasyfikowane jako środki zastępcze. W tej sytuacji PPIS w B. uznał, że wymienione produkty stwarzają zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzi i nakazał zwrot kosztów poniesionych za badanie ich składu jakościowego.

PPIS w B. decyzją z [...] r. obciążył zatem spółkę A., opłatą w kwocie 2.500,63 zł zgodnie z kalkulacją za czynności kontrolne oraz badanie składu jakościowego 4 prób produktów pobranych przez pracowników PPIS w B. 16 stycznia 2013 r. Wysokość kosztów za przeprowadzoną ocenę i badania produktów ustalona została na podstawie faktury VAT nr [...] wystawionej [...] r. przez NIL w Warszawie, zaś za czynności kontrolne wysokość opłat ustalono zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne i inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2010 r. Nr 36 poz. 203).

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania, zarzucając organowi naruszenie: art. 77 ust 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji na podstawie dowodów pozyskanych w wyniku kontroli przeprowadzonej z rażącym naruszeniem przepisów tej ustawy, art. 27c ust. 4 u.p.i.s. poprzez jego zastosowanie i obciążenie strony kosztami badań, mimo iż nie były one niezbędne, gdyż nie mogły stanowić dowodu w żadnej sprawie oraz art. 107 § 3 i art. 108 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, a także nie wyjaśnienie zasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oraz potrzeb badań i obarczenia strony kosztami tych badań.

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wskazał, że nie został naruszony ani art. 77ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, ani też art. 107 § 3 k.p.a., bowiem w wyniku przeprowadzonych badań przez NIL w Warszawie zabezpieczonych produktów, zostało potwierdzone, że w ich składzie znajdują się związki psychoaktywne o działaniu stwarzającym zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi, a tym samym był to dowód wprowadzania przez skarżącego do obrotu środków zastępczych.

PWIS w Ł. wyjaśnił dalej, że nie został naruszony art. 108 k.p.a., ponieważ organ pierwszej instancji nie nadał zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Odnosząc się do kwestii wyboru laboratorium, do jakiego przekazane zostały do identyfikacji próbki, wybór ten leżał wyłącznie w gestii właściwego PPIS, który mógł kierować się różnymi względami przy zlecaniu badań (np. terminem wykonania analiz, wyczerpującym orzeczeniem załączanym do uzyskanych wyników, informacjami dodatkowymi odnośnie badanego produktu ujętymi w protokole badań, itp.), a strona nie wskazała jakie ma zastrzeżenia wobec instytucji wykonujących badania, ani nie wskazała, jakie ceny obowiązują w innych laboratoriach uprawnionych do wykonywania przeprowadzonych badań. PWIS w Ł. podkreślił jednocześnie, że NIL w Warszawie było jedynym w Polsce OMCL-em (Official Medicines Central Laboratory) działającym jako instytut badawczy posiadający najwyższą kategorię wśród jednostek naukowych, gdzie prowadzone były interdyscyplinarne badania naukowe pozwalające skutecznie identyfikować i zwalczać zagrożenie dla zdrowia publicznego, jakim są między innym "dopalacze".

Decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez pełnomocnika spółki A., który wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie następujących przepisów:

(1) art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., w sposób istotnie wpływający na treść rozstrzygnięcia poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji, zarówno na płaszczyźnie uzasadnienia faktycznego jak i prawnego, w szczególności poprzez niewykazanie niezbędności badań, a także powodu dla którego PPIS w B. skorzystał z usług NIL, skoro koszty badań przeprowadzanych przez Pracownię Toksykologii Zakładu Medycyny Sądowej Collegium Medicum UJ w Krakowie były blisko o połowę niższe;

(2) art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji na podstawie dowodów pozyskanych w wyniku kontroli przeprowadzonej z rażącym naruszeniem przepisów ustawy, co spowodowało niesłuszne obciążenie strony kosztami uzyskania badań, które nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu, a tym, samym nie spełniają przesłanek art. 27c ust. 4 u.p.i.s.;

(3) art. 27 ust. 4 u.p.i.s. poprzez jego zastosowanie i obciążenie kosztami badań stronę, mimo że badania nie były niezbędne, gdyż nie mogły stanowić dowodu w żadnej sprawie.

Zdaniem skarżącego w toku kontroli dokonywanej przez funkcjonariuszy PPIS w B., bezprawnie zatrzymano próbki produktów. Sama kontrola, jak i postępowanie były prowadzone z rażącym naruszeniem przepisów prawa, w tym ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z treścią art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy. Stąd, wyniki przeprowadzonych badań winny zostać uznane za nieważne, a kosztami nie powinien zostać obciążony przedsiębiorca, gdyż koszty badań które nie mogą być dalej wykorzystywane w żadnym stopniu nie można nazwać "niezbędnymi", na co wskazywał art. 27c ust. 4 u.p.i.s. Sposób określenia terminu płatności, jak i nieokreślenie przedmiotu badania, którego koszty miała pokryć strona (niewskazanie produktów, których próbki zostaną poddane badaniu) były całkowicie niejasne i mogło budzić uzasadnione wątpliwości, czym organ naruszył zasady prawidłowego formułowania rozstrzygnięć wynikające z treści art. 107 § 1 k.p.a.

Ponadto pełnomocnik skarżącej spółki wskazał, że opisane w decyzji produkty nie były w rzeczywistości środkami zastępczymi. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, środkiem zastępczym jest substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego w każdym stanie fizycznym lub produkt, roślina, grzyb lub ich część, zawierające taką substancję, używane zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych. Wobec powyższego, przesłanką uznania danej substancji jako środka zastępczego niezbędne było wykazanie, że owa substancja jest używana zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, co w żadnym razie nie zostało w niniejszej sprawie wykazane. Samo posiadanie substancji o wskazanym w decyzji składzie nie było zabronione, a tym bardziej nie było zagrożone karą pieniężną, jaką organ wymierzył w oparciu o art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

W odpowiedzi na skargę PWIS w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa w sposób, który obligowałoby do uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] r. w przedmiocie obciążenia A. Spółki z o.o. z siedzibą w P. opłatą za poniesione koszty niezbędne do przeprowadzenia oceny i badania składu jakościowego czterech produktów, tj. "Szary Brud", "Ekstrakt Szary Powiew", "Ekstrakt Szary Ogień", "Ekstrakt Różowy Ogień".

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. 2011 r. nr 212, poz.1263 ze zm.)

Stosownie do treści art. 1 ww. ustawy, Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami wskazanymi w tym przepisie - w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych.

Podkreślić należy, że katalog sposobu realizacji tych zadań - co wynika ze sformułowania "w szczególności" - nie ma charakteru zamkniętego.

Uprawnienie do wydania decyzji w niniejszej sprawie związane jest z unormowaniami wynikającymi z ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 124 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, przeciwdziałanie narkomanii realizuje się m.in. przez działalność zapobiegawczą, ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych, zwalczanie niedozwolonego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii. Stosownie zaś do treści art. 44b tej ustawy, zakazuje się wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych.

Z definicji ustawowej wynika, że środek zastępczy to substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego w każdym stanie fizycznym lub produkt, roślina, grzyb lub ich część, zawierające taką substancję, używane zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych; do środków zastępczych nie stosuje się przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów (art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii). Natomiast wprowadzanie do obrotu - to udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych (art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii).

Zgodnie z art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, właściwy państwowy inspektor sanitarny stosuje odpowiednio przepisy art. 27c ustawy o PIS.

Przepis art. 27c ust. 1 tej ustawy stanowi, że w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny wstrzymuje, w drodze decyzji, jego wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu lub nakazuje wycofanie produktu z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań jego bezpieczeństwa, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 16 stycznia 2013 r. została przeprowadzona przez pracowników działających na podstawie upoważnienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego kontrola w sklepie w B. należącym do skarżącej Spółki. Podczas kontroli pobrano próbki ww. produktów, co do których zachodziło uzasadnione podejrzenie, że są środkami zastępczymi. Wyżej opisane próbki produktów zostały przekazane do Narodowego Instytutu Leków w Warszawie w celu przeprowadzenia badań i oceny ich bezpieczeństwa.

W protokole badań z dnia 17 stycznia 2013 r. nr NI-1474-12 Narodowy Instytut Leków w Warszawie podał, że badane produkty zawierają: "Szary Brud" – 3,4-DMMC, "Ekstrakt Szary Powiew" – pentedron i izopentedron, "Ekstrakt Szary Ogień" oraz "Ekstrakt Różowy Ogień" – UR-144, - tzn. substancje wykazujące działanie psychoaktywne, co oznacza, iż takie produkty klasyfikowane są jako środki zastępcze, zatem mogą stwarzać zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi po ich użyciu.

Wobec powyższego wystąpiła okoliczność określona w art. z art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, tj. wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym.

Zgodnie z treścią przepisu art. 27c ust. 4 wymienionej ustawy, koszty niezbędne do przeprowadzenia oceny i badań, o których mowa w ust. 1, ponosi strona postępowania. W myśl ust. 4 art. 27c ustawy w przypadku stwierdzenia, że produkt nie stwarza zagrożenia zdrowia lub życia ludzi, koszty poniesione na podstawie ust. 4 są zwracane stronie postępowania.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że opisane powyżej próbki produktów zostały poddane badaniom niezbędnym do przeprowadzenia oceny i badań ich bezpieczeństwa. Z tej też racji koszty poniesione za badanie składu jakościowego, podane w wystawionej przez Narodowy Instytut Leków w Warszawie fakturze z dnia [...] r.VAT nr [...], w kwocie – łącznie – 2500,63 zł - zasadnie obciążają skarżącą Spółkę, zgodnie z treścią art. 27c ust. 4 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Strona skarżąca została obciążona kosztami badań próbek produktów, tych które zostały uznane za środki zastępcze, brak jest więc podstaw, aby kwestionować prawidłowość zaskarżonej decyzji. Koszty badań wynikają z faktury VAT i przedstawionej kalkulacji kosztów znajdującej się w aktach sprawy.

Podkreślić przy tym należy, że stan faktyczny ustalony przez organy, w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowany przez stronę skarżącą. Przede wszystkim nie ulega wątpliwości, że kontrola w sklepie została przeprowadzona oraz, że pobrane próbki zostały poddane badaniom.

Nie ulega także wątpliwości, że w okolicznościach niniejszej sprawy organ miał podstawy do przyjęcia, że zachodzi podejrzenie, iż produkty sprzedawane w sklepie należącym do Spółki mogą być środkami zastępczymi, a więc zachodziło uzasadnione podejrzenie, że produkty sprzedawane w tym sklepie stwarzają zagrożenie zdrowia i życia ludzi.

Zauważyć należy, że jedyną przesłanką obciążenia strony postępowania kosztami niezbędnymi do przeprowadzenia oceny i badań, które mają wyjaśnić, czy produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi jest tylko wystąpienie uzasadnionego podejrzenia, że produkt takie zagrożenie stwarza. Prawo pobierania próbek do badań laboratoryjnych zawsze przysługuje państwowemu inspektorowi sanitarnemu lub Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu w związku z wykonywaną kontrolą, co wynika z art. 25 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIS.

Odnosząc się więc do zarzutu dotyczącego tego, że zaskarżona decyzja jest przedwczesna, gdyż na obecnym etapie nie sposób ocenić "niezbędności" przeprowadzenia badań wskazać należy, że jest on niezasadny. Państwowy Inspektor Sanitarny w związku z wykonywaną kontrolą miał wynikające z ustawy prawo do pobierania próbek produktów do badań laboratoryjnych i był nie tylko uprawniony, ale także zobowiązany do podjęcia szybkich i skutecznych działań ze względu na przedmiot ochrony, jakim było w tym wypadku zdrowie i życie ludzkie. Na tym etapie sprawy istniały zatem podstawy do obciążenia skarżącej kosztami niezbędnymi do przeprowadzenia oceny i badań produktów. W przypadku bowiem stwierdzenia, że produkty nie stwarzają zagrożenia zdrowia lub życia ludzi, koszty poniesione przez stronę postępowania są jej zwracane zgodnie z art. 27c ust. 5 ustawy.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze na wstępie podkreślić raz jeszcze należy, że przedmiotem postępowania nie jest ocena prawidłowości przeprowadzenia kontroli przez organy Inspekcji Sanitarnej, lecz ocena legalności decyzji określającej stronie wysokość kosztów niezbędnych do przeprowadzenia oceny, czy produkty przez nią sprzedawane stwarzają zagrożenie życia lub zdrowia ludzi i badań składu jakościowego tych produktów. Poza zakresem rozstrzygnięcia w sprawie pozostaje więc zarzut naruszenia art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przez jego niezastosowanie i wydanie decyzji na podstawie dowodów uzyskanych w wyniku kontroli, przeprowadzonej z naruszeniem przepisów ustawy. Niemniej odnosząc się do tego zarzutu pełnomocnika strony należy podkreślić, że przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. z 2010 r. nr 220, poz. 1447) mają zagwarantować, aby prowadzenie, podejmowanie działalności gospodarczej było wolne dla każdego na równych prawach, ale z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa (art. 6 ust. 1 ustawy). Nie gwarantują one zaś swobody działalności gospodarczej sprzecznej z prawem. Wykonując swoje zadania, w szczególności w zakresie nadzoru i kontroli, właściwy organ ma obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa z poszanowaniem uzasadnionych interesów przedsiębiorczy. Przedsiębiorca jest zaś zobowiązany spełniać określone przepisami prawa warunki wykonywania działalności gospodarczej, w szczególności dotyczące ochrony przed zagrożeniem życia, zdrowia ludzkiego i moralności publicznej, a także ochrony środowiska (art. 79 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i pkt 5, art. 80 ust. 2 pkt 2 i pkt 4). Jednym z takich warunków jest zakaz wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terytorium RP środków zastępczych, czyli substancji używanych zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa. Takie zaś środki zostały niewątpliwie zabezpieczone w trakcie kontroli w sklepie należącym do skarżącej Spółki, co wykazały badania przeprowadzone w Narodowym Instytucie Leków w Warszawie.

Gdy chodzi o zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewykazanie, poza niezbędnością badań, także powodu dla którego PPIS skorzystał z usług Narodowego Instytutu Leków, a nie innej jednostki badawczej stwierdzić należy, że wybór placówki badawczej, która ma przeprowadzić badania laboratoryjne należy wyłącznie do organu inspekcji sanitarnej i pozostaje poza zakresem wpływu i oceny strony. Narodowy Instytut Leków w Warszawie jest jedynym w Polsce OMCL-em (Official Medicines Central Laboratory) działającym jako instytut badawczy posiadający najwyższą kategorię wśród jednostek naukowych, gdzie prowadzone są interdyscyplinarne badania naukowe pozwalające skutecznie identyfikować i zwalczać zagrożenie dla zdrowia publicznego, jakim są również "dopalacze".

Na marginesie jedynie wskazać można, iż tryb dokonania wyboru laboratorium nie miał żadnego wpływu na treść wydawanej decyzji i w konsekwencji na obowiązek zwrotu kosztów wykonanych badań przez stronę.

Z powyższych względów uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.

e.o.