Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1599/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Dariusz Pirogowicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. P. L. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. P. L., z kancelarii "[...]" sp. k. w W., ul. [...], tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 146,40 (sto czterdzieści sześć 40/100) złotych, w tym: tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 26,40 (dwadzieścia sześć 40/100) złotych.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 19 maja 2009 r. adwokat P. L. wniósł o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu A. J., przedstawiając jednocześnie opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1599/08 oddalającego skargę A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego.

W uzasadnieniu wniosku, przywołując treść przepisów § 2 ust. 1 i 3, § 18 ust. 1 pkt 2 lit.b oraz § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), adwokat podniósł, iż mając na uwadze nakład pracy pełnomocnika z urzędu, zasadnym jest zasądzenie kwoty stanowiącej 150% stawki minimalnej, tj. kwoty 180 złotych podwyższonej o stawkę podatku od towarów i usług.

W tym stanie sprawy stwierdzono co następuje.

Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

W myśl § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2) niezbędne udokumentowane wydatki adwokata. Stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) powołanego rozporządzenia, wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji -75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych.

W niniejszej sprawie stawka 120 złotych jest adekwatna do nakładu pracy wykonanej przez pełnomocnika (sporządzenie opinii prawnej) i nie wymaga podwyższenia. Tym bardziej, że prócz przytoczenia ww. przepisów rozporządzenia i lakonicznego powołania się na "nakład pracy", adwokat nie wskazał na żadne okoliczności faktyczne uzasadniające podwyższenie stawki przysługującego mu wynagrodzenia.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 28 września 2002 r., należało orzec jak w sentencji postanowienia.