Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3392/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 130
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 99 ust. 1 pkt 36, art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska, Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska, Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 września 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 282/15 w sprawie ze skargi L. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 2 września 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 282/15 oddalił skargę L. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał następujący stan faktyczny i prawny:

Starosta J. decyzją z [...] grudnia 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r. poz. 600 ze zm.), skierował L. R. na badanie psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. B z powodu uzyskania od administratora centralnej ewidencji kierowców informacji potwierdzającej przekroczenie przez kierowcę liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia ruchu drogowego. Postępowanie zostało wszczęte na skutek wniosku [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] października 2014 r. w sprawie skierowania L. R. na badania psychologiczne na podstawie art. 99 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami z powodu uzyskania 25 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie roku (od 29 czerwca 2013 r. do 9 kwietnia 2014 r.).

L. R. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 130 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137ze zm.) oraz art. 92 i art. 2 Konstytucji RP. W jego ocenie przepis dotyczący zasad redukcji punktów karnych dla kierowców posiadających określoną liczbę punktów zawarty w § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488) wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego, a zatem jest niezgodny z prawem. Zgodnie bowiem z art. 92 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno zatem określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Przepis art. 130 Prawa o ruchu drogowym umożliwia każdemu kierowcy uczestniczenie w szkoleniu redukującym liczbę punktów karnych niezależnie od liczby posiadanych punktów. Wobec tego brak jest możliwości odmowy określonej kategorii kierowców możliwości redukcji punktów karnych na skutek odbycia stosownego szkolenia, a taka odmowa stanowi naruszenie sfery wolności i praw obywatelskich.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z [...] stycznia 2015 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podtrzymując w całości stanowisko organu pierwszej instancji. Organ wyjaśnił, że informacja uzyskana z ewidencji kierowców jest dla organu orzekającego w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne wiążąca. Kwestię usuwania punktów karnych z ewidencji reguluje natomiast art. 130 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym i kwestia ta nie może być rozpatrywana w prowadzonym postępowaniu odwoławczym. Kolegium wskazało także, że nie jest władne oceniać aktu prawnego pod względem jego zgodności z Konstytucją RP.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł L. R.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 2 września 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 282/15 oddalił skargę. Sąd przyjął jako prawidłowe ustalenia organów w zakresie zasadności skierowania L. R. na badania psychologiczne. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji skoro w okresie od 29 czerwca 2013 r. do 9 kwietnia 2014 r. L. R. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego uzyskując 25 punktów (w dniu 29 czerwca 2013 r. – 6 punktów, 28 października 2013 r. – 4 punkty, 13 listopada 2013 r. – 1 punkt oraz 4 punkty, 9 kwietnia 2014 r. – 10 punktów), a okoliczność ta pozostaje poza sporem. Przekroczenie limitu 24 punktów uzasadniało wystąpienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z wnioskiem do Starosty Powiatowego w J. o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne na podstawie art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy. Ponadto, jak wskazał Sąd, fakt odbycia przez skarżącego szkolenia w dniu 6 maja 2014 r., a więc już po przekroczeniu ww. liczby punktów, nie mógł spowodować ich redukcji. Szkolenie skutkuje bowiem zmniejszeniem liczby punktów karnych jedynie na zasadach określonych rozporządzeniem z dnia 25 kwietnia 2012 r., który w § 8 ust. 6 stanowi, iż odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Ponadto Sąd wskazał, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236 poz. 1988 ze zm.), na które powołał się skarżący, zostało uchylone z dniem 9 czerwca 2012 r. W materii zaś wykraczania § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. poza ramy upoważnienia ustawowego zawartego w art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd zauważył poza tym, że kwestia konstytucyjności rozporządzenia nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Wynika to po pierwsze z faktu, że rozporządzenie nie miało zastosowania w sprawie, a po drugie z tego, że kwestie związane ze sposobem naliczania punktów karnych nie podlegają badaniu przez starostę, a pozostawione są organowi prowadzącemu ewidencję, tj. komendantowi wojewódzkiemu Policji. Wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego stanowi czynność materialno-techniczną, która może być, stosownie do art. 3 § 3 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", przedmiotem odrębnej skargi. Oznacza to, że kontroli prawidłowości dokonywanych wpisów, czy też ich usuwania nie dokonuje się w postępowaniu w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Skoro zatem jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ww. ewidencji, a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, liczby punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być rozważana jedynie w sprawie ze skargi na taką czynność. Zatem w ocenie Sądu, także zarzut uchybienia art. 130 ust. 3 i 4 Prawa o ruchu drogowym nie może odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku, bowiem przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

L. R., reprezentowany przez adwokata P. O., wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W skardze zarzucił, naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów:

a) art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, poprzez przyjęcie, że odbycie szkolenia przez skarżącego nie zmniejszyło liczby posiadanych przez skarżącego punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego,

b) art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym w związku z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego poprzez przyjęcie ograniczenia w uprawieniu skarżącego do skorzystania ze szkolenia zmniejszającego liczbę punktów, które nie zostało wymienione w tej ustawie i które nie znajduje upoważnienia ustawowego do wprowadzania ograniczenia w ww. rozporządzeniu,

c) art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami poprzez przyjęcie, że skarżący przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego,

d) art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, poprzez przyjęcie, że skarżący podlega badaniu psychologicznemu celem ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem,

e) art. 2 oraz 92 Konstytucji RP poprzez przyjęcie rozszerzenia obowiązków i sankcji nałożonych na obywatela przez ustawę w rozporządzeniu, bez należytej delegacji ustawowej.

Nadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności obrazę przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a., polegającą na:

a) braku odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, w szczególności zarzutu naruszenia Konstytucji RP,

b) uchyleniu się od dokonania oceny, czy w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę art. 2, art. 92 oraz art. 8 Konstytucji RP zaistniały podstawy do wydania zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji.

Wobec powyższego skarżący wniósł o zmianę wyroku poprzez orzeczenie o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty w całości oraz orzeczenie, że decyzje te nie podlegają wykonaniu w całości. Ewentualnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W obu przypadkach skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1370) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego i naruszenie przepisów postępowania. Skarga kasacyjna rozpoznana w tak zakreślonych granicach nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do istoty problemu w niniejszej sprawie, tj. do poprawności dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b oraz ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami w zakresie, w jakim Sąd uznał, że w przypadku zgłoszenia przez organ kontroli ruchu drogowego wniosku o skierowaniu kierowcy na badania psychologiczne zasadność wniosku nie podlega badaniu przez starostę.

Przepisy, których naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej stanowią, że starosta, na wniosek organu kontroli ruchu drogowego i dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył on liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Zastosowana konstrukcja przepisu – "starosta wydaje" wskazuje na zobligowanie organu do wydania decyzji o skierowaniu kierowcy na badanie, w sytuacji zaistnienia okoliczności wskazanych w przepisie, a więc w przypadku wniosku innego organu, który stwierdził przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów karnych za naruszenia przepisów prawa drogowego. Starosta nie jest więc uprawniony do tego, aby podważać skuteczność wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

Przepis art. 130 ust. 1 zd. pierwsze Prawa o ruchu drogowym stanowi, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Szczegółowe regulacje dotyczące sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniom przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz trybu występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; programu szkolenia i jednostek upoważnionych do prowadzenia szkolenia; liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; podmiotów uprawnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, zawarte zostały w wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego określonego w art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. W akcie tym określa się w szczególności, że ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych (§ 3 ust. 1), że wpisu do ewidencji dokonuje policjant lub pracownik jednostki Policji (§ 4 ust. 8) z tym, że wpisu ostatecznego dokonuje się, jeżeli naruszenie przepisów ruchu drogowego stwierdzone zostanie prawomocnym wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym, a wpisu tymczasowego niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, jednakowoż po stwierdzeniu naruszenia jednym z ww. rozstrzygnięć wpis ten staje się wpisem ostatecznym (§ 4 ust. 1, 2 i 4). Analiza treści powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest rejestrem, w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji, tylko on ma również kompetencję do usuwania punktów karnych. W sytuacji bowiem, w której danemu podmiotowi zostało przyznane prawo do prowadzenia określonej ewidencji, rejestru czy innego wykazu, tylko ten podmiot jest odpowiedzialny za prawidłowe jego prowadzenie i zgodność z prawem dokonanych wpisów.

Zgodnie z § 9 cytowanego rozporządzenia, osoba zainteresowana ma prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach w ewidencji, ostatecznych i tymczasowych, dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom. Informacji udziela się lub zaświadczenie wydaje się w każdej jednostce organizacyjnej Policji posiadającej odpowiednie możliwości techniczne.

Z kolei zgodnie z § 7 rozporządzenia komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez kierowcę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W takiej sytuacji ustawodawca założył, że wielokrotne naruszenia przepisów świadczą o utracie kwalifikacji i w związku z tym taka osoba powinna być poddana ich kontrolnemu sprawdzeniu. Decyzja organu wydawana na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami ma zatem charakter związany. Treść obowiązujących przepisów ma charakter imperatywny i nie pozostawiający organowi jakichkolwiek możliwości uznaniowego decydowania w przedmiocie wydania skierowania na badania. Zobowiązują one starostę do podjęcia stosownych czynności w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem silnikowym liczby 24 punktów w ewidencji kierowców, wydanie decyzji jest obligatoryjne w każdym wypadku, kiedy tylko kierowca przekroczy określoną wyżej liczbę punktów w ewidencji kierowców (por. wyroki: NSA z 9 czerwca 2017 r. I OSK 2358/15, WSA w Rzeszowie z 25 lutego 2014 r. II SA/Rz 1361/13, WSA w Białymstoku z 18 marca 2014 r. II SA/Bk 956/13, WSA w Poznaniu z 11 grudnia 2014 r. III SA/Po 1101/14, WSA w Kielcach z 13 stycznia 2016 r. II SA/Ke 823/15, WSA w Rzeszowie z 22 marca 2016 r. II SA/Rz 944/15, WSA we Wrocławiu z 19 maja 2016 r. III SA/Wr 1294/15, WSA w Bydgoszczy z 1 czerwca 2016 r. II SA/Bd 856/15, WSA w Kielcach z 1 września 2016 r. II SA/Ke 1076/15, WSA w Poznaniu z 23 listopada 2016 r. III SA/Po 80/16, NSA z 8 lutego 2017 r. I OSK 825/15).

Z faktu, że starosta wydaje decyzję na wniosek, nie można wywodzić uprawnienia organu do podważania dokonanych przez inny organ wpisów w ewidencji przezeń prowadzonej. Próbę kwestionowania prawidłowości dokonanych wpisów w ewidencji można podejmować w postępowaniu prowadzonym przed organami Policji. Wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialno-techniczną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji, lecz następuje to w odrębnym postępowaniu (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 9 sierpnia 2013 r. I OSK 855/12, 4 kwietnia 2013 r. I OSK 127/13, 24 października 2012 r. I OSK 1203/11 i I OSK 1306/11, 5 marca 2012 r. I OSK 413/11, 9 grudnia 2011 r. I OSK 73/11, 13 października 2011 r. I OSK 1721/10, 15 września 2010 r. I OSK 1456/09, 7 września 2010 r. I OSK 1451/09 i postanowienie z 30 sierpnia 2011 r. I OSK 1413/11). Zagadnienie to nie może zatem być rozpatrywane ani w postępowaniu administracyjnym, w którym liczba punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, jest przesłanką rozstrzygnięcia (np. w sprawie skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji), ani też w postępowaniu sądowym prowadzonym ze skargi na decyzje wydane w takich sprawach (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2017 r. I OSK 731/15). Skoro jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ww. ewidencji, a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, liczby punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność (wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2017 r. I OSK 2000/15). Powyższe czyni więc automatycznie niezasadnym zarzut strony skarżącej kasacyjnie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego, gdyż kwestia prawidłowości naliczonych punktów nie była ani nie mogła być przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie. Starosta nie był uprawniony do weryfikowania prawidłowości naliczonych punktów, co oznacza, że ocena postępowania dokonana przez Sąd pierwszej instancji nie narusza przepisów. Z niespornych ustaleń organów w niniejszej sprawie wynika, że skarżący w okresie 29 czerwca 2013 r. - 11 sierpnia 2014 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za co łącznie otrzymał 25 punktów karnych. Stanowiło to podstawę do skierowania go na badania psychologiczne, zgodnie z wnioskiem [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z [...] października 2014 r. Zostały spełnione przesłanki o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne, skoro w postępowaniu skarżący nie zakwestionował zgodności podstawy wniosku o skierowanie na badanie psychologiczne z rzeczywistym wpisem w ewidencji. Jedynie różnice w zakresie wpisu ujawnionego w ewidencji z umieszczoną we wniosku komendanta wojewódzkiego Policji liczbą punktów i wydanie na tej podstawie decyzji przez Starostę mogłoby stanowić skuteczny zarzut w niniejszym postępowaniu.

Nietrafne okazały się także zarzuty w zakresie uchybień procesowych. Z powodu kwestionowania ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy za pomocą art. 141 § 4 P.p.s.a. zarzut naruszenia tego przepisu nie był uzasadniony. Należy bowiem podkreślić, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09, LEX nr 552012; wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r. II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Ponadto uchybienie to musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Za pomocą zarzutu naruszenia powyższego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze, a zatem zaskarżony wyrok poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej. Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie Sąd pierwszej instancji odniósł się do zarzutów skargi oceniając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem, w tym z Konstytucją RP. Sąd wyjaśnił, że ze względu na odrębność przedmiotu postępowania w niniejszej sprawie kwestia, czy § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. mieści się w ramach upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 130 ust. 4 pkt 5 ustawy Prawa o ruchu drogowym, nie podlega badaniu. Norma prawna, zgodnie z którą odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24, będzie miała zastosowanie w sprawie dokonywania wpisu bądź usuwania wpisu punktów przyznawanych kierowcom za naruszenia przepisów ruchu drogowego w ewidencji kierowców. Prawidłowość przyznania liczby punktów poszczególnym kierowcom może być rozważana jedynie w sprawie ze skargi na taką czynność materialno-techniczną.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do uznania skargi kasacyjnej za usprawiedliwioną, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.