Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1233/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2011 r. sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] października 2010 roku, Nr [...] Prezydent Miasta W. odmówił wydania E. K. zaświadczenia o zgodności wykonanej rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w W. w Dzielnicy [...] na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu postanowienia Prezydent Miasta W. stwierdził, że na posesji przy ul. [...] w W. wykonane zostały roboty budowlane polegające na zabudowie tarasu ścianą osłonową grubości 44 cm pomiędzy parterem a piętrem. Nadto rozebrana została ściana przednia oddzielającą pokój od tego tarasu. Uzyskano w ten sposób pokój o wymiarach 2,63 m x 5,96 m.

Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że teren ulicy [...] w W. znajduje w się jednostce terenowej oznaczonej symbolem MN 8. Z § 41 ust. 2 pkt 2 planu wynika, że możliwa jest budowa i przebudowa istniejących budynków w granicach wyznaczonych przez przepisy prawa budowlanego przy zachowaniu zabudowy bliźniaczej. Integralną częścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest rysunek planu zawierający pozostałe ustalenia określone w sposób graficzny. Każda inwestycja budowlana projektowana i realizowana na terenie objętym planem powinna być zgodna z jego ustaleniami określonymi w części opisowej i graficznej.

Rysunek planu dla jednostki MN 8 zawiera wyrysowane nieprzekraczalne linie zabudowy określające najmniejszą dopuszczalną odległość najbliższej zewnętrznej ściany budynków od ulicy, ciągu pieszego, terenu zieleni publicznej, wnętrza osiedlowego lub innych obiektów - z pominięciem balkonów, loggi, wykuszy wysuniętych poza obrys budynku nie więcej niż 1 m oraz elementów wejścia do budynku (schody, podest, daszek, pochylnia dla niepełnosprawnych.

W jednostce terenowej MN 8 miejscowego planu linia zabudowy zaznaczona na wyrysie znajduje się w odległości 8 m od ogrodzenia do zabudowanej loggi budynku, wykonanej zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 23 sierpnia 1984 roku. Rozbudowa budynku skutkowała jego wysunięciem poza obowiązującą linię zabudowy o około 1,5 m. Tym samym rozbudowa budynku jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 roku, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu zażalenia E. K. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji, podzielając zawarte w nim stanowisko.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył E. K., podnosząc zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, § 41 ust. 2 pkt 1 i 2 uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru otoczenia ul. [...] oraz art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

Skarżący podniósł, że wykonane przez niego roboty budowlane polegały na zabudowie tarasu ścianami osłonowymi pomiędzy tarasem usytuowanym na poziomie Prateru a I piętrem. W wyniku zabudowy nie została w żaden sposób zmieniona linia zabudowy budynku. Budynek nie zbliżył się do granicy. Roboty budowlane zrealizowane zostały jedynie w zakresie i w granicach istniejących już tarasów. Tarasy te zostały wykonane na podstawie i zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę z 1984 roku i w oparciu o zapisy obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. zatwierdzonego przez Radę Narodową uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 1982 roku. Roboty te zostały dopuszczone do użytkowania zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami. Do zrealizowanych wcześniej tarasów nie będą miały zastosowania niektóre przepisy obecnie obowiązującego miejscowego planu, w szczególności przepisy określające nieprzekraczalną linię zabudowy. Zrealizowane tarasy wykraczały już poza nieprzekraczalną linię zabudowy.

Zdaniem skarżącego przyjęcie argumentacji Kolegium byłoby niezgodne z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą niedziałania prawa wstecz oraz zasadą ochrony praw nabytych na mocy decyzji administracyjnej.

Wobec faktu, iż zabudowa tarasu ścianami osłonowymi nie zmieniła linii zabudowy istniejącego budynku, zdaniem skarżącego uznać należy, że przedmiotowe roboty budowlane są zgodne z obecnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Skarżący podniósł, że Prezydent Miasta W. wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2008 roku, nr [...] na rzecz jego bezpośrednich sąsiadów zezwalającą na wykonanie robót budowlanych, które wykraczają poza nieprzekraczalną linię zabudowy wynikającą z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W decyzji zawarto stwierdzenie, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem. Rodzi to, zdaniem skarżącego wątpliwości, co do prawidłowości przeprowadzonego przez Kolegium postępowania wyjaśniającego.

Powyższe okoliczności, w ocenie skarżącego, wskazują również na naruszenie art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Za niezasadne uznać należy podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz § 41 ust. 2 pkt 1 i 2 uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru otoczenia ul. [...]. Sformułowany przez skarżącego zarzut naruszenia tych przepisów opiera się na założeniach, które są błędne. Skarżący twierdzi bowiem, że zbudował taras zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie jego budowy na podstawie pozwolenia na budowę i obecnie wykonane roboty budowlane nie powodują zmiany odległości budynku od ulicy. Rozumowanie to jest błędne. Nie jest kwestionowany fakt, że skarżący zbudował taras na podstawie pozwolenia na budowę oraz, że taras ten został posadowiony zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami. Organy administracji nie wymagały od skarżącego, by dostosował usytuowanie tarasu do wymogów obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący w swojej argumentacji pomija fakt, że w wyniku wykonanych przez niego robót budowlanych nie powstał nowy taras o identycznych wymiarach w miejsce poprzedniego tarasu. Nie były to też roboty budowlane polegające na remoncie istniejącego tarasu. W wyniku wykonanych robót budowlanych taras został zabudowany i powstała ściana budynku. Organy administracji musiały więc dokonać oceny zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rozbudowy budynku, a nie rozbudowy lub przebudowy tarasu. Ocena rozbudowy budynku musiała być dokonana pod kątem zgodności z przepisami uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2002 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru otoczenia ul. [...], gdyż rozbudowa budynku dokonana została w czasie obowiązywania tego właśnie miejscowego planu.

Dopuszczalność rozbudowy budynku poza wynikającą z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego linię zabudowy nie może być wyprowadzana, tak jak to sugeruje skarżący, z faktu, że wcześniej zrealizowany taras jest usytuowany poza tą linią. Rozbudowa budynku jest to czynność odmienna od przebudowy lub remontu tarasu. W wyniku zabudowy tarasu ścianą doszło do jego likwidacji. Taras został przekształcony i jego część stała się częścią pomieszczenia budynku.

Okoliczność, iż Prezydent Miasta W. wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2008 roku, nr [...] na rzecz jego bezpośrednich sąsiadów zezwalającą na wykonanie robót budowlanych, które wykraczają poza nieprzekraczalną linię zabudowy nie może być podstawą zakwestionowania prawidłowości zaskarżonego przez skarżącego rozstrzygnięcia. Przedmiotem oceny Sądu nie była wskazana przez skarżącego decyzja Prezydenta Miasta W. Jeśli rzeczywiście jest tak, jak twierdzi skarżący, że decyzja ta zezwalała na wykonanie robót budowlanych w identycznym stanie prawnym i faktycznym, jak w przypadku skarżącego, to można jedynie stwierdzić, iż byłaby to decyzja niezgodna z prawem. Okoliczność, iż organ administracji wydał niezgodną z prawem decyzję na rzecz innej osoby nie skutkuje nabyciem przez skarżącego uprawnienia do zaakceptowania przez organy administracji robót budowlanych wykonanych z naruszeniem wymogów wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Za niezasadny uznać należy także zarzut skarżącego naruszenia art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a.

Z art. 6 k.p.a. wynika, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia organów administracji oparte zostały na właściwie zastosowanych przepisach prawa.

Z art. 7 k.p.a. wynika, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Rozstrzygnięcia organów administracji, jak to zostało wyżej wskazane, są zgodne z prawem. Brak jest tym samym podstaw do przyjęcia, że organy administracji naruszyły zasadę praworządności- Stan faktyczny w sprawie został należycie wyjaśniony. Z kolei obowiązek uwzględniania przez organy administracji słusznego interesu obywateli nie może być rozumiany, jako obowiązek uwzględniania żądań obywateli, które są niezgodne z prawem.

Z art. 8 k.p.a. wynika, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, wymóg ten nie został naruszony. Okoliczność, iż rozstrzygnięcia organów administracji nie spełniają oczekiwań skarżącego nie może być rozpatrywana w kategoriach naruszenia obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia lub stwierdzenia jego nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.