Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 581/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2i art. 23 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 67 ust. 1, art. 69, art. 70 ust. 1 pkt n
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 78 ust. 1 i 2
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego oddala skargę. bg


UZASADNIENIE

W dniu 30 listopada 2006 roku na podstawie dokumentu celnego SAD nr [...] A. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. zgłosiła w procedurze dopuszczenia do obrotu towar w postaci wózków podnośnikowych - przywiezionych z Tajlandii, deklarując kod CN 84279000, ze stawką celną erga omnes w wysokości 4% wartości celnej towarów. Do zgłoszenia celnego Spółka załączyła fakturę nr [...] z dnia [...] oraz kopię świadectwa pochodzenia Form A nr [...] z dnia [...].

W związku z raportem z dnia 12 marca 2008 roku, przekazanym przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF, zawierającym informacje o przeprowadzonej kontroli dotyczącej weryfikacji pochodzenia ręcznych wózków paletowych (HPT) eksportowanych z Tajlandii do Wspólnoty Europejskiej oraz o unieważnieniu m. in. wskazanego powyżej świadectwa pochodzenia Form A, (przekazanym za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w W. pismem nr [...] z dnia 9 roku i pismem Ministerstwa Finansów - Departamentu Kontroli Celno-Akcyzowym nr [...] z dnia [...]), postanowieniem z dnia 26 lutego 2009 roku - Naczelnik Urzędu Celnego l w Ł. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Naczelnik Urzędu Celnego l w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...] określił niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego w wysokości 36.023,00 zł stosując stawkę celną w wysokości 46,7% ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych pochodzących z Chin.

Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, w którym podniosła zarzut naruszenia art. 210 §1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady nie działania prawa wstecz w związku z obciążeniem Spółki, po upływie trzech lat od daty dokonania zgłoszenia celnego, obowiązkiem uiszczenia zapłaty długu celnego, od której to zapłaty w chwili dokonywania zgłoszenia import towarów podlegał niższym opłatom celnym, Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i nieobciążanie Spółki długiem celnym powstałym z tytułu importu będących przedmiotem zgłoszenia celnego towarów.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z treścią art. 67 Rozporządzenia Komisji (EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 roku ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 253 z 11 października 1993roku, Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne z 2004 roku, rozdz. 2 tom 6 strona 3), do celów przepisów dotyczących ogólnych preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę produktom pochodzącym z krajów rozwijających się, za produkty pochodzące z kraju korzystającego uważa się: a) produkty całkowicie uzyskane w tym kraju w rozumieniu art. 68, b) produkty uzyskane w tym kraju, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż określone w lit. a) pod warunkiem że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 69. Wykaz procesów obróbki lub przetworzenia, do wykonania na materiałach niepochodzących aby przetworzony produkt mógł uzyskać status pochodzącego, określa załącznik nr 15 do wyżej powołanego rozporządzenia. Dla towarów sklasyfikowanych w pozycjach 8425 - 8428 Taryfy celnej, opisanych jako maszyny do podnoszenia, przenoszenia, załadunku lub wyładunku przewidziano następujące reguły: 1) wytwarzanie, w którym wartość wszystkich użytych materiałów nie przekracza 40% ceny ex works produktu, i w wyżej podanych granicach materiały objęte pozycją w 8431 mogą zostać użyte tylko do wysokości 10% ceny ex works produktu, 2) wytwarzanie, w którym wartość wszystkich użytych materiałów nie przekracza 30% ceny ex works produktu. W myśl zaś art. 70 cytowanego rozporządzenia, prosty montaż - proste składanie części artykułów w celu utworzenia kompletnego artykułu uważany jest jako niewystarczająca obróbka lub przetworzenie aby nadać status produktów pochodzących, niezależnie od tego czy wymogi przewidziane w art. 69 są spełnione. Z akt sprawy wynika, że na podstawie zgłoszenia celnego wystawionego w dniu 30 listopada 2006 roku Spółka zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu wózki podnośnikowe - paleciaki kod CN 8427, deklarując pochodzenie towaru z Tajlandii, którego eksporterem była firma B. Co Ltd. W wyniku przeprowadzonej kontroli przez Komisję Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF ustalono, że eksporter towaru - firma B., w której przeprowadzany był montaż wysyłanych wózków, importowała z Chin części klasyfikowane w pozycji 8414 (pompy hydrauliczne) oraz 8431 (pozostałe części HPT). Materiały te wynoszą średnio około 35% gotowego produktu HPT. Ze zgromadzonych dokumentów wynika także, że pozostałe części (widełki, łączniki przedłużające, drążek sterów do łącznika, wały) stanowiące z kolei ok. 20 % ceny wyrobu gotowego zostały dostarczone przez dostawcę krajowego – firmę TS Steel., która, jak wykazała przeprowadzona kontrola, nie jest producentem poliuretanowych oraz nylonowych wałów stanowiących ok. 15% ceny wyrobu gotowego. Wały, jak ustalono są importowane z Chin, co oznacza, iż łączna wartość surowców z Chin stanowi około 50% ceny wyrobu gotowego i powoduje, że żadna z powyżej powołanych reguł pochodzenia dla nadania preferencyjnego pochodzenia towaru nie została zachowana. W toku kontroli przeprowadzonej przez Urząd OLAF, unieważniono i wycofano 738 sztuk świadectw Form A, (których numery podano w zał. nr 1 do raportu), 35 sztuk świadectw, które zostały przekazane do weryfikacji, w tym 22 sztuki dokumentów pozytywnie zweryfikowanych, z uwagi na podanie nieprawidłowych i wprowadzających w błąd informacji przedstawionych przez eksportera (zał. nr 2). Wśród wymienionych dowodów pochodzenia zostało wskazane świadectwo Form A nr [...] z dnia 6 września 2006 roku. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż z raportu sporządzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć OLAF po przeprowadzonej kontroli wynika, że importowane do Wspólnoty towary posiadają chińskie pochodzenie,. a w związku z tym powinny podlegać cłu antydumpingowemu, zgodnie z Rozporządzeniem Rady (WE) Nr 1174/2005 z dnia 18 lipca 2005 roku nakładającym ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącym o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE. L 2005, Nr 189 str.1). Wynik zatem przeprowadzonej kontroli i raport przedstawiony przez Biuro OLAF uprawniał Naczelnika Urzędu Celnego l w Ł. zgodnie z art. 78 ust.3 WKC do wszczęcia z urzędu na podstawie art. 165 Ordynacji podatkowej postępowania administracyjnego zmierzającego do odzyskania należności celnych. Odnosząc się do zarzutów postawionych w odwołaniu Dyrektor Izby Celnej w Ł. za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 210 §1 pkt 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyjaśnił, że art. 23 ust. 1 ustawy - Prawo celne nakłada na zgłaszającego obowiązek obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty należności celnych. Postępowanie prowadzone po zwolnieniu towaru ma na celu określenie ostatecznej kwoty należności, której winny podlegać towary. Jeżeli w toku postępowania zostanie ustalone, że kwota należności za towary przywiezione na podstawie zgłoszenia celnego jest wyższa niż została zadeklarowana w zgłoszeniu celnym, organ celny wydaje decyzję o retrospektywnym zaksięgowaniu należności. Zgodnie natomiast z art. 220 ust.1 WKC jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). W sentencji decyzji określa się kwotę należności, która nie została uiszczona, tj. różnicę pomiędzy całością należności którym podlegają towary, a kwotą uiszczoną na podstawie zgłoszenia celnego. Decyzja o retrospektywnym zaksięgowaniu rozstrzyga więc o nieuiszczonej różnicy, ponieważ na jej podstawie księguje się niezaksięgowaną dotąd kwotę należności. Za niezasadny, Dyrektor Izby Celnej uznał także zarzut dotyczący naruszenia zasady nie działania prawa wstecz, wskazując, iż art.221 ust.3 WKC, powiadomienie dłużnika o kwocie należności, nie może nastąpić po upływie 3 lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym, w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 201 WKC). Zgłoszenie celne dokonane zostało w dniu 30 listopada 2006 roku, natomiast decyzja Naczelnika Urzędu Celnego l w Ł. w sprawie określenia niezaksięgowanej kwoty długu celnego została doręczona adresatowi w dniu 6 lipca 2009 roku, a zatem przed upływem trzech lat od dnia powstania długu celnego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka podtrzymała zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady nie działania prawa wstecz w związku z obciążeniem Spółki po upływie dwóch lat od daty dokonania zgłoszenia celnego obowiązkiem uiszczenia zapłaty długu celnego. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej, ponieważ żaden ze wskazanych przez organ celny przepisów nie uprawnia do obciążenia importera obowiązkiem zapłaty długu celnego w wysokości większej, niż wynikało to z dokumentów złożonych w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i zastosowanych niższych stawek celnych, tym bardziej, iż Spółka składając przedmiotowe dokumenty, które w dniu zgłoszenia celnego spełniały wszystkie wymogi formalne, działała w dobrej wierze. Mając natomiast wiedzę o konieczności zapłaty cła od sprowadzanych wózków paletowych Spółka na pewno rozważyłaby kwestię opłacalności importu towaru z Tajlandii. Nałożony na Spółkę obowiązek narusza zatem zasadę zaufania obywatela do organów państwa oraz art. 2 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, póz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 powoływanej powyżej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

21 stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy celne przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zgodnie z treścią art. 2 ustawy z 19 marca 2004 roku - Prawo celne (Dz.U. Nr 68 poz. 622 ze zm.), wprowadzenie towaru na obszar celny Wspólnoty lub jego wyprowadzenie z tego obszaru powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej.

W myśl art. 23 ust. 1 wymienionej ustawy zgłaszający oblicza i wykazuje w zgłoszeniu celnym kwotę należności przywozowych lub należności wywozowych.

Stosownie natomiast do treści art. 78 ust. 1 -2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. UE wyd. specjalne rozdz.2 tom 4) po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać sprostowania zgłoszenia. Po dokonaniu zwolnienia towaru organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane.

W myśl z kolei Zintegrowanej Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich TARIC, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 roku w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. UE L nr 256 z 7 września 1987 roku z późn. zm.) dla towarów zaklasyfikowanych do kodu TARIC 84279000 przewidziano stawkę celną erga omnes w wysokości 4% wartości celnej towaru.

Zgodnie natomiast art. 67 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 roku ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. wyd. specjalne z 2004r. rozdz.2 tom 6), do celów przepisów dotyczących preferencji taryfowych udzielonych przez Wspólnotę produktom pochodzącym z krajów rozwijających się (zwanych dalej "krajami korzystającymi") za produkty pochodzące z kraju korzystającego uważa się:

a) produkty całkowicie uzyskane w tym kraju w rozumieniu art. 68

b) produkty uzyskane w tym kraju, przy wytworzeniu których użyto produktów innych niż określone w lit. a.), pod warunkiem, że produkty te poddano wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art.69.

Stosownie zaś do treści art. 69 wymienionego rozporządzenia, do celów art. 67 produkty, które nie zostały całkowicie uzyskane w kraju korzystającym lub we Wspólnocie, uważa się za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu, jeżeli spełnione są warunki określone w wykazie załącznika 15.

W myśl art. 70 ust.1 pkt. n) wymienionego rozporządzenia bez uszczerbku dla ust. 2, następujące operacje zostaną uznane jako niewystarczająca obróbka lub przetworzenie, aby nadać status produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy wymogi art. 69 są spełnione: n). proste składanie części artykułów w celu utworzenia kompletnego artykułu rozkładanie produktów na części.

Załącznik nr 15 do rozporządzenia nr 2454/93 z 2 lipca 1992 roku zawiera wykaz procesów obróbki lub przetworzenia, do wykonania na materiałach niepochodzących aby przetworzony produkt mógł uzyskać status pochodzący. Dla towarów sklasyfikowanych w pozycjach 8425 – 8426 Taryfy celnej oraz opisanych jako maszyny do podnoszenia, przenoszenia, załadunku lub wyładunku, przewidziano następujące reguły:

1) wytwarzanie, w którym wartość wszystkich użytych materiałów nie przekracza 40% ceny ex works produktu, i w wyżej podanych granicach materiały objęte pozycją w 8431 mogą zostać użyte tylko do wysokości 10% ceny ex works produktu lub

2) wytwarzanie, w którym wartość wszystkich użytych materiałów nie przekracza 30% ceny ex works produktu.

Z wymienionych przepisów wynika, iż aby produkt mógł korzystać z preferencji taryfowych musi pochodzić z kraju rozwijającego się (np. z Tajlandii) przy czym produkt ten musi być całkowicie uzyskany w tym kraju lecz przy jego wytworzeniu użyto produktów innych, niż wytworzone w tym kraju pod warunkiem poddania produktu wystarczającej obróbce lub przetworzeniu. Natomiast reguły wystarczającej obróbki lub przetworzenia, w stosunku do wózków podnośnikowych, zostały określone w Załączniku nr 15 do rozporządzenia Komisji nr 2454/93.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w dniu 30 listopada 2006 roku strona skarżąca zgłosiła w procedurze dopuszczenia do obrotu przywiezione z Tajlandii wózki podnośnikowe – paleciaki (kod CN 84279000) ze stawką celną w wysokości 4%. Do zgłoszenia celnego Spółka załączyła fakturę nr [...] z dnia [...] oraz kopię świadectwa pochodzenia Form A nr [...] z dnia [..], potwierdzającego pochodzenie towaru z Tajlandii.

Dla oceny, czy sprowadzone produkty posiadają preferencyjne pochodzenie zasadnicze znaczenie mają wyniki kontroli przeprowadzonej w dniach od 3 do 13 marca 2008 roku dotyczącej pochodzenia ręcznych wózków paletowych (HPT) eksportowanych z Tajlandii do Wspólnoty Europejskiej. Kontrolę tę przeprowadzili członkowie Europejskiego Urzędu d/s Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) wraz z przedstawicielami państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej. Kontrolę przeprowadzono w firmie B. w B., która była eksporterem wózków podnośnikowych objętych zgłoszeniem celnym z dnia 30 listopada 2006 roku. Należy zaznaczyć, iż wyniki tej kontroli nie były kwestionowane przez stronę skarżącą. Analiza protokołu kontroli z 12 marca 2008 roku wskazuje, iż 50% ceny produktu gotowego wózka podnośnikowego stanowią części importowane z Chin (pompa hydrauliczna, części zaklasyfikowane do kodu 8431 oraz wały poliuretanowe i nylonowe). Skoro łączna wartość surowców pochodzących z Chin stanowi 50% ceny wyrobu gotowego to oznacza, iż żadna z dwóch reguł pochodzenia, określona w załączniku nr 15 do rozporządzenia nr 2454/93 nie została zachowana. Sprowadzony produkt nie został zatem poddany "wystarczającej obróbce lub przetworzeniu" w rozumieniu art.69 wymienionego rozporządzenia. Dodać należy, iż prostego montażu części składających się na cały sprowadzony produkt nie można także uznać za "wystarczającą obróbkę lub przetworzenie". W oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli władze Tajlandii unieważniły szereg świadectw pochodzenia w tym między innymi świadectwo z dnia 6 września 2006 roku.

Wyniki kontroli przeprowadzonej przez OLAF wskazują zatem, iż sprowadzone przez stronę skarżącą wózki podnośnikowe nie posiadają pochodzenia z Tajlandii. Unieważniono również świadectwo pochodzenia z dnia 6 września 2006 roku. Organy celne prawidłowo wyliczyły kwotę należności wynikającej z długu celnego. Zgodnie z Taryfą celną Wspólnot Europejskich TARIC dla towarów zaklasyfikowanych do pozycji 84279000 obowiązuje stawka celna erga omnes 4% wartości celnej towaru a więc taka jaka została określona w zgłoszeniu celnym z 30 listopada 2006r. Z uwagi na chińskie pochodzenie towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 30 listopada 2006 roku winna zostać zastosowana stawka cła antydumpingowego zgodnie z treścią rozporządzenia Rady (WE) nr 1174/2005 z 18 lipca 2005 roku nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącym o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz wózków jezdniowych ręcznych (paletowych) oraz ich zasadniczych części, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE. L 2005, Nr 189 str.1 ). W myśl tego rozporządzenia dla towarów zaklasyfikowanych do kodu CN 84279000 pochodzących z Chin, dla których nie ustalono konkretnego producenta, stawka cła antydumpingowego wynosi 46,7% wartości celnej towaru. Po dokonaniu stosownych wyliczeń niezaksięgowana kwota należności wynikającej z długu celnego wyniosła 36.023 zł. Wyliczenie tej należności nie było zresztą kwestionowane przez stronę skarżącą.

Zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie.

Jeżeli chodzi o zarzut, iż organy celne nie podały podstaw prawnych swoich decyzji to należy podnieść, iż organy celne wskazały przepisy prawne w oparciu o które wydały decyzje. Zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w decyzji organu I instancji powołano przepisy szeregu aktów prawnych będące podstawą rozstrzygnięcia. Niezasadny jest zatem zarzut skarżącego, iż decyzje zostały wydane bez przytoczenia prawnych uzasadniających ich podjęcie.

Niezasadny jest zarzut strony skarżącej naruszenia zasady lex retro non agit, gdyż w chwili zgłoszenia celnego Spółka posługiwała się legalnymi dokumentami.

Po dokonaniu zgłoszenia celnego organy celne są uprawnione do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu i wywozu po zwolnieniu towaru a także są zobowiązane do uregulowania sytuacji towaru zgłoszonego nieprawidłowo. Wynika to z treści art.78 ust.2 i 3 WKC. W wyniku kontroli postimportowej ujawniono, iż sprowadzony towar nie ma pochodzenia z Tajlandii zaś świadectwo pochodzenia z dnia 6 września 2006 roku zostało unieważnione przez władze Tajlandii. Sprowadzony towar posiada niepreferencyjne chińskie pochodzenie. Organy celne były zatem zobowiązane do ustalenia prawidłowej kwoty należności wynikającej z długu celnego. Dodać należy, iż nie został także naruszony trzyletni termin, o którym mowa w art.221 ust. 3 WKC. Zgłoszenie celne zostało dokonane w dniu 30 listopada 2006 roku, zaś powiadomienie skarżącego w sprawie określenia kwoty długu celnego miało miejsce w dniu 6 lipca 2009 roku (data doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji). Zachowany zatem został trzyletni termin określony w art.221 ust.3 WKS.

Reasumując, rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy celne przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę spółki A.

a.ł.