Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 219/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 150
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 20 lipca 2022 r. sprawy ze skargi Z. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Z. M. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie ("organ odwoławczy") wydało w dniu 14 lutego 2022 r. postanowienie nr SKO.414.2465.2021, w którym stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania przez Z. M. (dalej "skarżący") od decyzji Wójta Gminy W. ("organ podatkowy") z dnia 23 listopada 2020 r. nr Ks.3123.105.2020.PŚ w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2019.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na treść art.228, art. 227 § 2, art. 228 § 1, art. 220, art. 222, art. 223 § 2 pkt 1, art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz.1540 ze zm., dalej "o.p.") i wskazał, że w pierwszej kolejności należy zbadać czy skarżący złożył odwołanie od decyzji organu podatkowego w terminie. Organ odwoławczy podał, że przedmiotowa decyzja została nadana na adres skarżącego – [...] ul. [...]. Ze śledzenia przesyłki poleconej nr [...] wynikało, że w dniu 25 listopada 2020 r. była ona awizowana po raz pierwszy, zaś 3 grudnia 2020 r. po raz drugi. W ocenie organu odwoławczego, przedmiotowa decyzja została skarżącemu doręczona w dniu 9 grudnia 2020 r. na podstawie art. 150 § 4 o.p., a następnie zwrócona organowi podatkowemu w dniu 11 grudnia 2020 r. Zgodnie z art. 223 § 2 o.p. termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dnia od dnia doręczenia decyzji stronie, o czym skarżący został poinformowany w przedmiotowej decyzji. Termin do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji upłynął w dniu 23 grudnia 2020 r., zaś skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika wniósł odwołanie w dniu 6 października 2021 r. Zdaniem organu odwoławczego, odwołanie skarżącego zostało wniesione

z uchybieniem terminu. Organ odwoławczy podał, że pismem z 21 grudnia 2021 r. zawiadomił skarżącego na podstawie art. 15zzzzzn˛ ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm., dalej "ustawa COVID"), iż odwołanie od przedmiotowej decyzji zostało złożone

z uchybieniem terminu oraz że skarżący może złożyć wniosek o przywrócenie terminu na podstawie art. 15zzzzzn˛ ustawy COVID w terminie 30 dni od dnia doręczenia ww. zawiadomienia. Zawiadomienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 stycznia

2022 r., który złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. We wniosku skarżący podał, że nie mógł odebrać decyzji pod adresem zamieszkania, ponieważ od dnia 20 listopada 2020 r. do 20 marca 2021 r. był na specjalnej misji zakonnej w Ś.. Ponadto pisma w postępowaniu błędnie kierowano do niego zamiast do jego pełnomocnika (postępowanie zarejestrowane pod sygn. akt I SA/Sz 222/21).

Organ odwoławczy podał, że pełnomocnik skarżącego zgłosił się do postępowania w dniu 22 czerwca 2021 r. wraz z wnioskiem o doręczenie dokumentacji organu podatkowego. Zatem zarzut skierowania przedmiotowej decyzji bezpośrednio do skarżącego zamiast jego pełnomocnika organ odwoławczy uznał za niezasadny. Organ odwoławczy nie podzielił też twierdzeń skarżącego, że datą doręczenia decyzji jest 22 września 2021.

Organ odwoławczy wskazał, że pod adresem [...] ul. [...] skarżący w dniu 8 października 2020 r. odebrał postanowienie o możliwości wypowiedzenia oraz zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie i w dniu 15 października 2020 r. skarżący zapoznał się z tym materiałem. 23 listopada 2020 r. organ podatkowy nadał przedmiotową decyzję na wskazany przez skarżącego adres. Skarżący w piśmie z 1 grudnia 2020 r. (wpływ do organu podatkowego – 11 grudnia 2020 r.) podaje ww. adres i informuje, że był chory na covid i był na kwarantannie. Organ podatkowy w piśmie

z 16 grudnia 2020 r. prosi skarżącego o wyjaśnienie i informuje go o doręczeniu przedmiotowej decyzji. Skarżący odebrał ww. pismo pod wskazanym adresem w dniu 30 grudnia 2020 r. Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie ww. ustaleń przedmiotowa decyzja została doręczona na wskazany przez skarżącego adres zamieszkania w trybie zastępczym na podstawie art. 150 § 4 o.p. Skarżący po dniu 20 listopada 2020 r. nie informował organu podatkowego o zmianie adresu zamieszkania, ani nie wskazał adresu dla doręczeń. Według organu odwoławczego, skarżący po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, musiał zdawać sobie sprawę, że kolejnym pismem w sprawie będzie decyzja podatkowa. Organ odwoławczy podał, że pełnienie posługi duszpasterskiej nie oznacza od razu zmiany miejsca zamieszkania, czy zmiany adresu dla doręczeń. Ponadto, skarżący w swoich pismach wskazywał ww. adres i odbierał pod nim pisma. Zdaniem organu odwoławczego, doręczenie przedmiotowej decyzji nastąpiło w dniu 9 grudnia 2020 r., a nie dopiero z chwila otrzymania kopii tej decyzji przez skarżącego w dniu 22 września 2021 r. Organ odwoławczy wskazał, że art. 228 § 1 pkt 2 o.p. ma charakter bezwarunkowy i po stwierdzeniu niedochowania terminu z art. 223 § 2 o.p. organ ma obowiązek wydać postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu.

Skarżący złożył skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wniósł też o przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów.

Zarzucił organowi naruszenie:

1. art. 150 o.p., przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez organ II instancji, iż decyzja Wójta Gminy W. z dnia 23 listopada 2020 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. została doręczona stronie w trybie doręczenia zastępczego w dniu 9 grudnia 2020 r. i w konsekwencji przyjęcie, iż termin do wniesienia odwołania przez stronę upłynął w dniu 23 grudnia 2020 r., podczas gdy przedmiotowa decyzja nie została doręczona skarżącemu w sposób prawidłowy;

2. art. 150 o.p. w zw. z art. 148 § 1 o.p. i art. 149 o.p., przez nieprawidłowe przyjęcie, że w sprawie zostały spełnione przesłanki niezbędne do przyjęcia fikcji doręczenia przedmiotowej decyzji, podczas gdy na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru do niej dołączonym nie odnotowano, czy została podjęta próba doręczenia korespondencji w sposób wskazany w art. 148 § 1 i art 149 o.p., co jest konieczne do zastosowania fikcji doręczeń;

3. art. 228 § 1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 o.p., przez jego błędne zastosowanie na skutek przyjęcia, że odwołanie od decyzji Wójta Gminy W. z dnia 23 listopada 2020 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu, podczas gdy przedmiotowa decyzja organu I instancji, wskutek jej nieprawidłowego doręczenia, nie weszła do obrotu prawnego, a więc nie zaczął biec termin do wniesienia odwołania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

4. art. 228 § 1 pkt 1 o.p., przez jego niezastosowanie, podczas gdy przedmiotowa decyzja nie weszła do obrotu prawnego, co winno skutkować stwierdzeniem przez organ II instancji niedopuszczalności odwołania;

5. art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkujące błędnym przyjęciem, iż decyzja Wójta Gminy W. z dnia 23 listopada 2020 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. została stronie skutecznie doręczona w trybie doręczenia fikcyjnego w dniu 9 grudnia 2020 r., a w konsekwencji przyjęcie, iż termin do wniesienia odwołania przez stronę od przedmiotowej decyzji upłynął w dniu 23 grudnia 2020 r.;

6. art. 10 k.p.a. oraz art. 110 k.p.a., przez błędne przyjęcie, że decyzja Wójta Gminy W. z dnia 23 listopada 2020 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. została doręczona prawidłowo oraz jest w pełni skuteczna;

7. art. 120 o.p., 121 § 1 o.p. oraz 122 o.p., przez:

- niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia wyłącznie w oparciu o twierdzenia organu I instancji dotyczące sposobu doręczenia przesyłki poleconej zawierającej decyzję Wójta Gminy W. z dnia 23 listopada 2020 r., podczas gdy z materiału dowodowego zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, iż przedmiotowa decyzja nie została doręczona skarżącemu w sposób prawidłowy;

- błędne i nieznajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym przyjęcie, iż odwołanie od decyzji nie zostało złożone w terminie, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 228 § 1 pkt 2 o.p., podczas gdy doręczenie przesyłki zawierającej przedmiotową decyzję skarżącemu nastąpiło w sposób nieprawidłowy, tj. niezgodny z art. 150 o.p., wskutek czego należy uznać, iż decyzja organu I instancji w ogóle nie weszła do obrotu prawnego, a zatem termin do wniesienia od niej odwołania nie zaczął biec;

- błędne przyjęcie, że decyzję z dnia 23 listopada 2020 r. doręczono skarżącemu w dniu 9 grudnia 2020 r., w sytuacji gdy organ II instancji powinien był uznać, że z uwagi na niezastosowanie w sposób rzetelny przez operatora pocztowego procedury dotyczącej trybu doręczenia, o którym mowa w art. 150 o.p., doręczenie przedmiotowej decyzji należało uznać za wadliwe;

- oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie o twierdzenia organu I instancji, który nie podjął

jakichkolwiek kroków w celu wyjaśnienia wątpliwości co do nieprawidłowego doręczenia przedmiotowej decyzji, w szczególności nie złożył reklamacji do właściwego urzędu pocztowego, oraz o system śledzenia przesyłek, tj. https://emonitoring.poczta-polska.pl/. podczas gdy na kopercie, w której znajdowała się przesyłka, jak i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru do niej dołączonym brak jest informacji o dacie zarówno pierwszego, jak i ponownego awizo (pkt 2 i 3 ZPO jest pusty/niewypełniony), a nadto na przesyłce brak jest jakiejkolwiek adnotacji świadczącej o niezastaniu adresata pod adresem wskazanym na przesyłce, co stanowi naruszenie art. 150 o.p.;

8. art. 228 § 1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 150 o.p., przez bezpodstawne stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy W. z dnia 23 listopada 2020 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r.;

9. art. 187 o.p. w zw. z art. 122 o.p. w zw. z art. 210 o.p., przez zaniechanie przez organ II instancji zebrania pełnego materiału dowodowego w toku postępowania administracyjnego, w tym ustalenia, czy doręczenie przesyłki nastąpiło w sposób prawidłowy, tj. czy listonosz Urzędu Pocztowego W. pozostawił tzw. awizo pod adresem w [...], ul. [...] pomimo, że Skarżący w pismach kierowanych do organu I instancji wskazywał na niedoręczenie mu decyzji z dnia 23 listopada

2020 r.;

10. art. 191 o.p., przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkujące błędnym przyjęciem, iż decyzja Wójta Gminy W. z dnia 23 listopada 2020 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. została skutecznie doręczona stronie w trybie doręczenia zastępczego w dniu 9 grudnia 2020 r., przedmiotowej decyzji upłynął w dniu 23 grudnia 2020 r., podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z koperty zawierającej przesyłkę oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru do niej dołączonego jednoznacznie wynika, iż doręczenie nastąpiło w sposób nieprawidłowy, tj. naruszający art. 150 o.p.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i wskazał, że posługiwanie się przez organ danymi z serwisu internetowego śledzeniem przesyłek jest możliwe. Zgodnie z art. 52 ustawy Prawo pocztowe, Poczta Polska korzysta z tego serwisu w celu badania np. prawidłowości doręczeń. System ten powstał z mocy prawa i jest ogólnodostępny oraz stanowi wyraz postępującej cyfryzacji. Według organu, wydruk z ww. systemu, choć nie ma mocy dokumentu urzędowego, stanowi dowód podlegający ocenie z art. 120 o.p. Organ zauważył, ze skarżący nie zarzucił, że ww. wydruk zawiera niewłaściwe informacje. W ocenie organu, informacje z ww. systemu pozostają w logicznym powiązaniu z danymi widniejącymi na kopercie, zawierającej przedmiotową decyzję.

Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej "p.p.s.a.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje:

Spór w sprawie dotyczy daty doręczenia przedmiotowej decyzji skarżącemu, a co za tym idzie terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji.

Według skarżącego, doręczenie decyzji nastąpiło to w dniu 22 września 2021 r., zaś według organu - w dniu 9 grudnia 2020 r., co skutkowało wydaniem zaskarżonego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

Kwestię doręczeń regulują przepisy o.p. w rozdziale 5 dziale IV.

Zasada jest, że pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju (art. 148 § 1 o.p.).

W sprawie nie był kwestionowany fakt zamieszkiwania skarżącego pod adresem [...] ul. [...] oraz kierowania tam korespondencji przez organ.

Podnoszona okoliczność przez skarżącego, że nie odebrał decyzji, gdyż wykonywał misję specjalną z ramienia [...], działającego przy [...] w Rzeczypospolitej Polskiej nie świadczy o zmianie adresu zamieszkania przez skarżącego, lecz ewentualnie o czasowej jego nieobecności pod wskazanym adresem. Jak słusznie zauważył organ, skarżący

w pismach do organu wskazywał wyłączenie ww. adres, np. w piśmie z 1 grudnia

2020 r., gdzie powoływał się na kwarantannę i chorobę covid-19. Na marginesie zauważyć należy też, że o ile [...] w Rzeczypospolitej Polskiej jest wpisany do Rejestru Kościołów i innych Związków Wyznaniowych, prowadzonego przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, to ww. zakon nie jest kościelną osobą prawną według przepisów prawa polskiego, lecz orderowym bractwem rycerskim, którego Wielkim Mistrzem jest król hiszpański Filip VI i na trenie Polski może funkcjonować ewentualnie jako stowarzyszenie lub fundacja.

W przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania kwestę doręczeń reguluje art. 149 i art. 150 o.p.

Zgodnie z art. 150 § 1 o.p., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej -

w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.

Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz

z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 150 § 2 o.p.).

W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 150 § 3 o.p.).

W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 o.p.).

Jak wynikało z akt, organ przyjął, że przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącemu w trybie zastępczym z art. 150 § 4 o.p., który wprowadza fikcję prawną doręczenia. W konsekwencji nie ma możliwości obalenia skutku doręczenia płynącego z treści tego przepisu. Adresat może zatem nie tyle podważyć skutek doręczenia, ile ma możliwość wykazania, że przepis ten w ogóle nie mógł być zastosowany albo też został zastosowany wadliwie. W szczególności adresat pisma może wykazać, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością.

W niniejszej sprawie skarżący wskazywał na nieprawidłowości w zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedmiotowej decyzji w postaci braku odpowiednich zakreśleń i adnotacji.

Sąd, analizując zwrotne potwierdzenie odbioru przedmiotowej decyzji, zauważył, że nie zawiera ono zakreślenia gdzie pozostawiono awizo oraz gdzie należy odebrać przesyłkę, również brak jest informacji o awizowaniu przesyłki po raz drugi.

Wskazać należy, że warunkiem doręczenia pisma na zasadach określonych

w art. 150 o.p. jest brak możliwości doręczenia tego pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 o.p. Oznacza to, że skorzystanie z art. 150 o.p. powinna poprzedzić nieudana próba doręczenia pisma w sposób określony w art. 148 § 1 lub art. 149 o.p. W celach dowodowych osoba doręczająca pismo powinna uczynić adnotację na dokumencie potwierdzenia odbioru o braku możliwości jego doręczenia w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 o.p.

W przypadku doręczania przez operatora pocztowego, jak w niniejszej sprawie, podmiot ten ma obowiązek przechowywania pisma przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Adresat pisma musi być zawiadomiony o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej, przy czym zawiadomienia należy dokonać dwukrotnie. Pierwsze zawiadomienie następuje zazwyczaj w dacie pierwszej próby doręczenia pisma. Zawiadomienie to powinno zawierać informację o możliwości odbioru pisma w terminie 7 dni od dnia pozostawienia pisma w placówce pocztowej. Powtórne zawiadomienie powinno zawierać informację o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Ustawodawca nie określił wprost daty, w której powinno nastąpić powtórne zawiadomienie; można wywnioskować jednak, że nie wcześniej niż po upływie 7 dni od dnia pozostawienia pisma w placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma na poczcie osoba doręczająca umieszcza w pierwszej kolejności w oddawczej skrzynce pocztowej. Jeżeli natomiast nie jest to możliwe, zawiadomienie umieszcza się na drzwiach mieszkania adresata lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku doręczania przez operatora pocztowego pokwitowanie odbioru pisma następuje na druku, który zwracany jest nadawcy. W takiej sytuacji organ podatkowy musi skorzystać z oferowanej przez operatora pocztowego usługi w postaci doręczenia przesyłki rejestrowanej. Zgodnie z postanowieniami art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 896, dalej "pr. poczt."), użyte w tej ustawie określenie "przesyłka rejestrowana" oznacza przesyłkę pocztową przyjętą za pokwitowaniem przyjęcia i doręczaną za pokwitowaniem odbioru. Zgodnie z § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz.U. z 2013 r. poz. 545, dalej "rozporządzenie z 2013 r."), jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej stwierdzono nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do jej odbioru, o których mowa w art. 37 pr. poczt., zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki rejestrowanej wraz z informacją o terminie jej odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka ta jest przechowywana, operator wyznaczony pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zawiadomienie to ma postać papierową.

Wskazać należy, że w orzecznictwie zwrócono uwagę, że odnotowanie wyłącznie informacji o awizowaniu, bez podania miejsca pozostawienia zawiadomienia, nie spełnia wymogu określonego w § 34 ust. 1 rozporządzenia z 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego, to zaś nie pozwala uznać skuteczności takiego doręczenia (por. wyrok NSA z 9 grudnia

2014 r. o sygn. II GSK 2689/14).

Podkreślić należy, że na podstawie art. 17 pr. poczt., potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego. Takiej mocy nie ma jednak wydruk z internetowego serwisu śledzenia przesyłek. Wydruk z tego serwisu może jedynie służyć do wyjaśnienia pewnych wątpliwości, lecz nie zastąpi prawidłowo wypełnionego druku zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki rejestrowej (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2022 r., sygn. II OSK 950/19; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. III FSK 4493/21). Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że skoro Poczta Polska stosuje na podstawie art. 52 pr. poczt. ww. serwis, zamiast złożenia reklamacji w przypadku wątpliwości związanych z wypełnieniem druku zwrotnego potwierdzenia odbioru, wystarczające jest odwołanie się do danych z tego serwisu. Podkreślić należy, że art. 52 pr. poczt. dotyczy innej kwestii, tj. badania czasu przebiegu przesyłek pocztowych przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

Wskazać należy, że dla uznania, że decyzja została skutecznie doręczona w trybie art. 150 o.p., konieczne jest wykazanie przez organ administracji, że placówka pocztowa zawiadomiła adresata w sposób niebudzący wątpliwości o nadejściu pisma i miejscu, gdzie może je odebrać (wyrok NSA z 31 czerwca 2006 r., sygn. I FSK 565/05). W przypadku wadliwego doręczenia pisma - czynność ta jest bezskuteczna. Chociaż Ordynacja podatkowa nie przewiduje w zasadzie w takim przypadku obowiązku ponownego doręczenia pisma, wydaje się oczywiste, że jest to jeden ze sposobów na naprawienie przez organ podatkowy błędu. Obowiązek ponownego, poprawnego doręczenia pisma wynika przede wszystkim z zasady praworządności wyrażonej zarówno w art. 7 Konstytucji RP, jak i w art. 120 o.p. (por. Ordynacja podatkowa. Komentarz. Tom II Procedury podatkowe; pod red. L. Etela, wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2022, do art. 150)

W ocenie Sądu, nie można też zapominać o ogłoszonym na ternie Polski stanie epidemii w latach 2020-2021 i wynikającymi z tego tytułu ograniczeniami w doręczeniu przesyłek pocztowych. W niniejszej sprawie organ nie wyjaśnił czy w momencie doręczania przedmiotowej przesyłki były przesłanki do zastosowania art. 98 ustawy dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (obecnie Dz. U. z 2022 r., poz.376, dalej "Tarcza 2"), który miał wpływ na odpowiednie stosownie art. 150 o.p. Także z uwagi na treść pisma skarżącego z 1 grudnia 2020 r. organ winien był wyjaśnić, czy zaistniały przesłanki z art. 97 Tarczy 2.

Zdaniem Sądu, wydanie zaskarżonego postanowienia przez organ było przedwczesne, gdyż nie wyjaśniono w sposób dostateczny braku zapisów na zwrotnym potwierdzeniu doręczenia przedmiotowej decyzji. Według Sądu, organ naruszył art. 121 § 1 i art. 122 o.p.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie do wyjaśnienia kwestii związanych z doręczeniem – awizowaniem przedmiotowej decyzji.

Odnosząc się do wniosku dowodowego należy mieć na uwadze, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie jest co do zasady prowadzone postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 106 p.p.s.a. w postępowaniu przed sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego.

W art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. stwierdza się, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu sprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą zatem orzekania przez ten sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami.

Wnioskowany zatem dowód z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy organu podatkowego nie jest dowodem uzupełniającym. Stąd wniosek nie może odnieść zamierzonego skutku.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października

2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Na rzecz skarżącego zasądzono od organu kwotę [...] zł tytułem kosztów postępowania, w tym [...] zł – wpisu sądowego i [...] zł- wynagrodzenia pełnomocnika. Zwrot kosztów postępowania nie objął opłaty skarbowej w kwocie 17 zł od złożonego dokumentu pełnomocnictwa z uwagi, że przyjęto, iż ten dokument nie został prawidłowo opłacony na rachunek właściwego organu podatkowego, tj. Prezydenta Miasta Szczecin zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy o opłacie skarbowej z dnia 16 listopada 2006 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1546). Z dokumentu wpłaty kwoty [...] wynikało, że została ona uiszczona na rachunek Urzędu Miasta w Poznaniu.