Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1803/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 5
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2013 r. sprawy ze skargi [...] [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez [...][...] Spółkę z o.o. w W. jest decyzja Wojewody [...] z [...] czerwca 2012 r. nr 438/12, utrzymująca w mocy -w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), decyzję Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu dla obsługi komunikacyjnej restauracji [...] przy ul. P. w W., na terenie działek nr ewid. [...],[...] i [...] z obrębu [...], w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu [...] marca 2012 r. skarżąca Spółka dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu, polegającym na wykonaniu nawierzchni z betonowej kostki drogowej o powierzchni około 459 m², na działce nr ewid. [...],[...] i [...] z obrębu [...] przy ul. P. w dzielnicy U..

Prezydent [...] decyzją z [...] kwietnia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.), wniósł sprzeciw do zgłoszenia Spółki [...][...] w sprawie zamiaru wykonania ww. utwardzenia terenu na wskazanych działkach. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że nieruchomość przy ul. P. w W. znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu tzw. [...] uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2010 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] z [...] października 2010 r., poz. [...]). Wskazał w efekcie, że inwestycja narusza ustalenia przywołanego planu miejscowego, albowiem została zlokalizowana na terenie przeznaczonym w planie pod jezdnię serwisową ul. P. (w liniach rozgraniczających ul. P. i ul. P.).

Pismem z [...] kwietnia 2012 r. Spółka [...][...] wniosła odwołanie od tej decyzji Prezydenta [...]. W krótkim uzasadnieniu podniosła, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego z uwagi na to, że sprzeciw został doręczony inwestorowi po upływie 30 dni, o których mowa w tym przepisie. Wskazując na powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Wojewoda [...], w uzasadnieniu decyzji z [...] czerwca 2012 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2012 r., podzielił ocenę dokonaną w sprawie przez organ I instancji. Uznał jednocześnie, iż sprzeciw został wniesiony przez ten organ z zachowaniem terminu przewidzianego w ww. art. 30 ust. 5 i nie podzielił w tym zakresie stanowiska przedstawionego w odwołaniu.

Przy czym, na wstępie wskazał, iż sprawa dotyczy utwardzenia powierzchni gruntu przewidzianego do wykonania na działkach nr ewid. [...],[...] i [...] przy ul. P. w W., które ma posłużyć do obsługi komunikacyjnej restauracji [...] przy ul. P. w W.. Działka o nr ewid. [...], na której zlokalizowana jest restauracja, położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu tzw. [...], zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2010 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] z [...] października 2010 r., poz. [...]), i oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] – tereny o funkcji usługowej. W rozdziale 4 ww. planu, w § 26, został ustalony układ drogowy, który stanowią ulice lokalne, ulice dojazdowe, w tym ulice dojazdowe bez wydzielonej jezdni oraz ciągi pieszo-jezdne wewnętrzne, piesze i pieszo-rowerowe, wyznaczone liniami rozgraniczającymi na rysunku planu. Zgodnie z § 26 ust. 4 ww. planu dla realizacji określonego planem układu komunikacyjnego rezerwuje się pasy terenu, wyznaczone liniami rozgraniczającymi dla poszczególnych ulic na rysunku planu:

1 KUGP - ulica P., główna ruchu przyspieszonego (GP),

34 KUD - jezdnia serwisowa w liniach rozgraniczających ulicy P. (odc. ul. S – ul. P.), dojazdowa,

5 KUL – ciąg ulic P. – S. – T. – jezdnia serwisowa w liniach rozgraniczających ul. P.. Szerokość w liniach rozgraniczających dla ul. P. w rejonie posesji [...] została ustalona na 18 m. Ponadto (jak wskazał Wojewoda), zgodnie z ustaleniami planu ustala się docelową likwidację skrzyżowania ul. P. z ul. P. (pozostawienie tylko wlotu do ww. ulicy). I dalej, Wojewoda podał, że z przedłożonego przez inwestora szkicu, przedstawiającego lokalizację projektowanego utwardzenia powierzchni gruntu wynika, iż ww. roboty budowlane zostały przewidziane w liniach rozgraniczających dróg: ulicy P. oraz ulicy P. na działkach nr ewid. [...],[...],[...] z obręb [...], które, w myśl ustaleń planu, stanowią część terenu przeznaczonego dla realizacji określonego w § 26 układu drogowego, tj. pod jezdnię serwisową oznaczoną na rysunku planu symbolem 34 KUD oraz jezdnię serwisową oznaczoną na rysunku planu symbolem 5 KUL. Realizacja na ww. działkach zgłoszonych robót budowlanych naruszałaby zatem ustalenia zawarte w § 26 planu. Wobec powyższego, jak stwierdził Wojewoda, należało uznać, iż decyzja Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2012 r. jest prawidłowa i zgodna z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, w myśl którego organ wnosi sprzeciw jeżeli budowa lub wykonanie robót objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy.

Odnosząc się natomiast do argumentacji zawartej w odwołaniu, dotyczącej naruszenia terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, Wojewoda zauważył, że zgłoszenie zostało dokonane [...] marca 2012 r., a decyzja wnosząca sprzeciw została wydana w dniu [...] kwietnia 2012 r. i wysłana [...] kwietnia 2012 r. Zgodnie zaś z najnowszym orzecznictwem NSA, za trafny i zgodny z obowiązującym prawem uznać należy pogląd, iż dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Organ II instancji wskazał w tym kontekście na wyrok NSA z 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 105/10 oraz na wyrok tego Sądu z 12 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 1167/10. Stwierdził przy tym, że pomiędzy terminem wniesienie a doręczenie brak jest tożsamości pojęć. Definiując pojęcie wniesienie sprzeciwu przez organ koniecznym jest sięgnięcie do zasady równości zawartej w Konstytucji RP, a w efekcie odwołanie się do tych przepisów, które stanowią podstawę do określenia, czy nastąpiło zachowanie terminu w dokonywanych czynnościach przez inny podmiot postępowania niż organ administracji. Nie sposób nie zauważyć, iż pojęcie wniesienie jest jednoznacznie interpretowane w przypadku, gdy to na przykład od osoby fizycznej jako strony, oczekuje się, aby wnosząc odwołanie, zażalenie, skargę czy skargę kasacyjną wniosła ten środek w określonym terminie. Przyjmuje się, że termin ten strona zachowuje, gdy w określonym ustawą czasie nada przesyłkę w urzędzie pocztowym. Dlatego też z przyczyn wyżej przedstawionych dla określenia daty z jaką termin uważa się za zachowany należałoby sięgnąć do zasady określonej w art. 57 § 5 k.p.a. i przyjąć, że datą wniesienia sprzeciwu jest data nadania sprzeciwu w urzędzie pocztowym. Przyjęcie natomiast, że datą wniesienia sprzeciwu jest data jego doręczenia stronie, faktycznie skróciłoby trzydziestodniowy termin i umożliwiłoby stronie unikanie skutków prawnych sprzeciwu przez opóźnianie daty odbioru wysłanej korespondencji. W konsekwencji, Wojewoda stwierdził, ze nie można podzielić zawartego w odwołaniu wywodu, iż sprzeciw winien być doręczony w terminie 30 dni od daty doręczenia właściwemu organowi zgłoszenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Wojewody [...], skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie:

-art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, że przez wniesienie sprzeciwu przez organ należy rozumieć samo nadanie tego sprzeciwu w placówce pocztowej operatora publicznego, podczas gdy w istocie o wniesieniu sprzeciwu można mówić dopiero z chwilą jego doręczenia inwestorowi, oraz

-art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. z uwagi na utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy wadliwej decyzji Prezydenta [...] w sytuacji, gdy zachodziły podstawy do uchylenia tej decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji.

Podnosząc powyższe skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, w kontekście art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, skarżąca wskazała, że:

-słowo wnieść w języku prawnym rozumiane jest jako synonim czasowników przedstawić, złożyć; słowo to można rozumieć również jako dostarczyć adresatowi, doręczyć, innymi słowy czynność taka dochodzi do skutku dopiero z chwilą, gdy adresat ma możliwość zapoznania się z adresowanym doń dokumentem;

-art. 57 § 5 k.p.a. nie ma zastosowania do czynności podejmowanych przez organ administracji publicznej;

-w pełni podziela w ww. zakresie (odnoszącym się do wskazanego art. 57 k.p.a.) rozważania NSA zawarte w uzasadnieniu uchwały z 15 października 2008 r. sygn. akt II GPS 4/08, odnoszącej się do przepisu art. 69 ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze;

-wniesienie sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego należy rozumieć jako doręczenie tego aktu inwestorowi;

-proponowana przez Wojewodę interpretacja art. 30 ust. 5 ww. ustawy oznaczałaby przerzucenie na inwestora ryzyka wadliwego działania operatora pocztowego i w rezultacie taka interpretacja zmuszałaby inwestora do oczekiwania z rozpoczęciem robót dłużej niż 30 dni od dokonania zgłoszenia, przy czym nie wiadomo, kiedy ten okres oczekiwania powinien się skończyć;

-organ sam decyduje o tym, w jaki sposób doręczy decyzję stronie, nie istnieje bowiem przymus doręczenia decyzji za pośrednictwem operatora pocztowego;

-za interpretacją art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego przedstawioną przez skarżącą przemawia również argument natury systemowej, tj. określone w k.p.a. terminy dokonywania czynności przez strony i załatwiania spraw przez organy administracji publicznej.

Skarżąca wskazała przy tym na to, że ma świadomość istnienia linii orzeczniczej zgodnej z wykładnią dokonaną przez Wojewodę, a odmienną od wykładni podzielanej przez nią i wyrażonej w uchwale NSA z 15 października 2008 r. sygn. akt II GPS 4/08. Jednakże z powodów przedstawionych powyżej uważa tę linię orzeczniczą za błędną.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd nie podzielił zarzutów w niej podniesionych, w szczególności zarzutu dotyczącego naruszenia w sprawie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, poprzez wniesienie sprzeciwu po terminie w tym przepisie określonym. Nie znalazł też żadnych innych powodów do wzruszenia zaskarżonego orzeczenia.

Wskazać na wstępie należy, iż Sąd kontrolował w sprawie decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2012 r., którą to organ I instancji wniósł sprzeciw do zgłoszenia Spółki [...][...] dokonanego w dniu [...] marca 2012 r., a dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu terenu. Organy obu instancji orzekające w sprawie przyjęły, iż roboty objęte zgłoszeniem naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie przeznaczonym pod wskazane zamierzenie budowlane. Roboty polegające na utwardzeniu terenu zostały bowiem zlokalizowane na działkach, które w myśl planu stanowią część terenu przeznaczonego dla realizacji układu drogowego, o którym mowa w § 26 planu miejscowego. W konsekwencji uznały, iż w sprawie znajduje zastosowanie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy.

-Analizując sprawę w ww. zakresie, Sąd nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości. Zdaniem Sądu, stan sprawy został prawidłowo ustalony, prawidłowo też na potrzeby sprawy wzięto pod uwagę przepisy prawa miejscowego, i prawidłowo w efekcie uznano za konieczne zastosowanie w sprawie ww. art. 30 ust. 6 pkt 2. Utwardzenie powierzchni gruntu betonową kostką drogową zostało przewidziane (zgodnie ze szkicem załączonym do zgłoszenia) na działce o nr ewid. [...] (stanowiącej, co warto zaznaczyć własność Skarbu Państwa – v. informacja z rejestru gruntów oraz oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oba dokumenty pozostają w aktach sprawy). Z części graficznej obowiązującego na tym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2010 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] z [...] października 2010 r., poz. [...]) wynika, iż działka ta znajduje się w liniach rozgraniczających ul. P. i ul. P., tj. stanowi część pasa terenu zarezerwowanego w planie, zgodnie z § 26 pkt 4, pod jezdnię serwisową oznaczoną symbolem 34 KUD i jezdnię serwisową oznaczoną symbolem 5 KUL. Tym samym nie może budzić żadnych wątpliwości fakt, iż roboty wskazane w zgłoszeniu (z uwagi na ich lokalizację na terenie przeznaczonym w planie na inny cel), są niezgodne z ustaleniami planu. Wskazać zaś trzeba, iż organ architektoniczno-budowlany otrzymując zgłoszenie, zobligowany jest rozstrzygnąć, czy zamierzenie objęte tym zgłoszeniem nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz innych przepisów prawa. W przypadku stwierdzenia tego rodzaju nieprawidłowości, ma obowiązek zareagować sprzeciwem, w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Okoliczności w niej występujące uzasadniały zastosowanie wskazanej normy prawnej. Warto przy tym zaznaczyć, że ze skargi (jak i z treści odwołania) wynika, iż skarżąca Spółka analizy organów w przedstawionym powyżej zakresie nie kwestionuje, żadnych zarzutów bowiem w tym kontekście nie sformułowała, na żadnym etapie sprawy. Sąd, oceniając sprawę w pełnym zakresie, niezależnie od treści skargi, nie stwierdził zaś żadnych nieprawidłowości w tym kontekście.

Na marginesie Sąd zauważa, iż stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych. W takiej sytuacji, wystarczające jest dokonanie zgłoszenia, w myśl art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Przepisy te odnoszą się jednak do utwardzenia działki budowlanej. Tymczasem, informacja z rejestru gruntów włączona do akt wskazuje na to, że działka przeznaczona pod utwardzenie jest działką drogową.

-Sąd nie stwierdził także, aby w sprawie doszło do naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez błędną jego wykładnię skutkującą błędnym przyjęciem, iż termin 30 dni przewidziany w tym przepisie na wniesienie sprzeciwu został zachowany.

Odnosząc się do tej kwestii i podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego ww. art. 30 ust. 5 przypomnieć przede wszystkim należy, iż wskazany przepis w zd. 2 stanowi, że do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Termin 30-dniowy określony w tym przepisie jest terminem wiążącym organ. W tym tylko okresie organ architektoniczno-budowlany ma kompetencję do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw, co w sprawie nie budzi wątpliwości. Spór w kontekście przywołanej regulacji prawnej sprowadza się natomiast do wykładni wyrażenia "wniesienie sprzeciwu", którym posłużył się ustawodawca. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz treść skargi wskazują bezspornie, iż w powyższej kwestii nie ma jednolitości w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sporne strony w sprawie powołały się na orzeczenia przedstawiające dwa różne poglądy dotyczące interpretacji art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego i użytego w nim pojęcia "wniesienie sprzeciwu".

Jeden z tych poglądów -przytoczony w sprawie przez skarżącą Spółkę- przyjmuje, że dla zachowania 30-dniowego terminu konieczne jest doręczenie sprzeciwu stronie w ciągu 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. Pogląd ten oparty jest na uchwale NSA z 15 października 2008 r. sygn. akt II GPS 4/08 dokonującej wykładni art. 69 ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze zawierającego podobną do Prawa budowlanego instytucję sprzeciwu organu (tak NSA w wyroku: z 16 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 193/08, z 13 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1439/10). W wielu orzeczeniach przyjęto jednak odmiennie, pomimo iż orzeczenia te zapadły po ww. uchwale NSA. I tak, dla przykładu, w wyroku z 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 105/10 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest jedynie wydanie i wysłanie (a nie doręczenie) przed upływem tego terminu albo sprzeciwu albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Konstytucyjna zasada równości wymaga bowiem (jak zauważył NSA), aby terminowi "wniesienie sprzeciwu" nadać podobną treść jak "wniesienie" odwołania, zażalenia czy skargi przez stronę. Dlatego dla określenia daty, z jaką termin uważa się za zachowany, należałoby sięgnąć do zasad określonych w art. 57 § 5 k.p.a.

Zaznaczyć także trzeba, iż w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego istnieje też trzeci sposób interpretacji pojęcia "wniesienie sprzeciwu". Zgodnie z nim przyjmuje się, że termin, o którym mowa w tym przepisie jest zachowany, gdy właściwy organ wyda decyzję o sprzeciwie w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych, przy czym przez wydanie decyzji rozumie się sporządzenie jej zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 1 k.p.a., zaś fakt nadania decyzji w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego uznaje się jedynie za dowód wydania decyzji o sprzeciwie w terminie, w razie zarzutu, że data w niej podana jest wcześniejsza od daty rzeczywistej (zarzut antydatowania). Ten sposób wykładni art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował m. In. w wyroku z 2 września 2011 r., sygn. akt II OSK 737/11, a także w wyroku z 25 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 808/11.

W ostatnim z wymienionych orzeczeń NSA wskazał, iż "zgodnie z powołanym przepisem zgłoszenia wykonywania robót budowlanych należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia tych robót budowlanych i do ich wykonywania można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. W przepisie tym nie mówi się wyraźnie o wydaniu decyzji, lecz o wniesieniu sprzeciwu, ale jest oczywiste, że chodzi o wydanie decyzji o sprzeciwie. Użyte sformułowanie (wniesienie sprzeciwu) jest konsekwencją przyjętej dla działania organu nazwy (sprzeciw), przy czym nie ulega wątpliwości, że działanie to jest sprawą administracyjną, gdyż ustawodawca wyraźnie mówi, iż wniesienie sprzeciwu następuje w drodze decyzji. W związku z tym należy wskazać, że zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji. Zatem, przy wykładni art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego w zakresie zachowania przez organ administracji terminu do wniesienia sprzeciwu, w istocie chodzi o to kiedy decyzja o sprzeciwie powinna być wydana oraz o to co oznacza wydanie decyzji, a zwłaszcza czy wydanie decyzji jest tożsame z jej doręczeniem." I dalej, w tym samym wyroku NSA stwierdził, że "na gruncie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie można utożsamiać wydania decyzji administracyjnej z jej doręczeniem. Z takich przepisów jak art. 107 § 1 k.p.a., gdzie stanowi się, że decyzja powinna zawierać m.in. datę wydania, czy z art. 110 k.p.a., w którym mówi się, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia wyraźnie wynika, że czym innym jest wydanie decyzji, a czym innym jej doręczenie lub ogłoszenie. (...) Nie można w związku z tym przyjąć, że wniesienie sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, a więc wydanie decyzji o sprzeciwie, jest równoznaczne z doręczeniem decyzji o sprzeciwie". W konsekwencji NSA przyjął, że wniesienie sprzeciwu w rozumieniu powołanego przepisu to wydanie decyzji o sprzeciwie, czyli sporządzenie jej zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 1 k.p.a. Przyjął również, że brak jest podstaw, aby nadaniu decyzji przez organ administracji w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, przyznawać konstytutywny dla decyzji charakter. Stwierdził przy tym, że art. 57 § 5 k.p.a. nie ma zastosowania do czynności organu administracji, bo regulacja ta ze swej istoty dotyczy wyłącznie strony.

Sąd orzekając w niniejszej sprawie, w całości podzielił pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w powyżej przytoczonym wyroku. Sąd na potrzeby niniejszej sprawy (dokonując wykładni ww. art. 30 ust. 5) przyjął zatem, że sprzeciw jest wniesiony w terminie 30 dni, jeżeli w tym czasie decyzja o sprzeciwie zostanie wydana, czyli zostanie sporządzona zgodnie z wymogami art. 107 § 1 k.p.a. Natomiast nadanie decyzji w polskiej placówce operatora publicznego może być jednym z dowodów wydania decyzji w terminie w razie zarzutu jej antydatowania. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie podzielił tym samym tej interpretacji, którą -stosując art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego- zaprezentował w sprawie (opierając się także na orzeczeniach NSA) Wojewoda [...]. Organ ten uznał, iż dla zachowania terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest nie tylko wydanie decyzji, ale też nadanie tej decyzji w urzędzie pocztowym, bo dla określenia daty wniesienia sprzeciwu należałoby sięgnąć do zasad określonych w art. 57 § 5 k.p.a. Takie stanowisko, nawiązujące do art. 57 k.p.a. (skierowanego wyłącznie do stron postępowania), nie zasługuje -zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie- na akceptację (i za zasadne z tego względu należało uznać część z zastrzeżeń podniesionych w skardze, tj. te z nich, które odnosiły się do art. 57 § 5 k.p.a. w zw. z ww. art. 30 ust. 5 prawa budowlanego). Niemniej, nie miało to istotnego znaczenia w sprawie. Zarówno bowiem przy zastosowaniu wykładni ww. przepisu przedstawionej przez organ odwoławczy, jak i tej zaprezentowanej powyżej, którą przyjął Sąd orzekając w sprawie, termin na wniesienie sprzeciwu został zachowany. Bezspornym w sprawie (bo nie kwestionowanym przez żadną ze stron) jest, iż sprzeciw został wniesiony [...] marca 2012 r. Decyzja wnosząca sprzeciw została wydana w dniu [...] kwietnia 2012 r., a nadano ją w urzędzie pocztowym w dniu [...] kwietnia 2012 r. Termin do wniesienia sprzeciwu w niniejszej sprawie został więc zachowany, albowiem upływał dopiero z dniem [...] kwietnia 2012 r.

Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów skargi sprowadzających się do naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego oraz art. 138 k.p.a. Nie podzielił tym samym również zaprezentowanej w skardze wykładni ww. art. 30 ust. 5, z przyczyn powyżej przedstawionych.

W konsekwencji Sąd uznał, iż kontrolowana decyzja odpowiada prawu, a skarga w takiej sytuacji podlega oddaleniu.

W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.