Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 161/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-12-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 85, art. 86, art. 87, art. 109, art. 110
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A.N. o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 161/17 w sprawie ze skargi A.N. i H.N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego - postanawia - odmówić przywrócenia terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 161/17


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 3 lipca 2017 r. skarżący został zawiadomiony o terminie rozprawy wyznaczonym w sprawie ze skargi na opisaną w sentencji postanowienia decyzję na dzień 2 sierpnia 2017 r. Skarżący odebrał zawiadomienie o terminie rozprawy w dniu 13 lipca 2017 r. a pismem z dnia 14 lipca 2017 r., które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w dniu 18 lipca 2017 r. zwrócił się o przełożenie posiedzenia Sądu z dnia 2 sierpnia 2017 r. na termin późniejszy z uwagi na zaplanowany i opłacony pobyt na wczasach leczniczych w okresie od 16 lipca 2017 r. do 7 sierpnia 2017 r. Jednocześnie poinformował, że zawiadomienie o terminie posiedzenia Sądu odebrał w dniu 13 lipca 2017 r., a swoją obecność na rozprawie uważa za uzasadnioną. Postanowieniem wpisanym do protokołu rozprawy w dniu 2 sierpnia 2017 r. Sąd oddalił wniosek skarżącego o odroczenie terminu rozprawy, a następnie wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2017 r. oddalił skargę A.N. i H.N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

W dniu 26 września 2017 r. skarżący złożył osobiście w Biurze Podawczym Sądu wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku WSA w Rzeszowie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że wobec braku odpowiedzi na złożony przez niego wniosek o odroczenie terminu rozprawy z uwagi na pobyt na turnusie leczniczym w M. w dniach od 16 lipca do 7 sierpnia 2017 r. oczekiwał zawiadomienia o nowym terminie rozprawy. W dniu 22 września 2017 r. będąc w Sądzie uzyskał informację, że sprawa odbyła się w pierwotnie wyznaczonym terminie a wniosek o odroczenie terminu rozprawy został oddalony. Z uwagi na fakt, że to dnia 2 września 2017 r. nie wiedział, że jego wniosek o odroczenie terminu rozprawy został oddalony wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zmianami), zwanej dalej "P.p.s.a." czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uchybienie terminu, bez względu na wielkość opóźnienia, Sąd zobowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu.

Możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 P.p.s.a., a warunki określa art. 87 P.p.s.a. Ostatni z wymienionych przepisów stanowi, że stosowny wniosek składa się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie zawierającym wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2).Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Nadto zgodnie z § 3 tego przepisu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie (art. 88 P.p.s.a.).

Sąd tytułem wstępu wskazuje, że skarżący dochował 7 – dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, albowiem w dniu 22 września 2017 r. podczas wizyty w Sądzie uzyskał informacje o stanie sprawy, a wniosek o przywrócenie terminu złożył w Biurze Podawczym Sądu w dniu 26 września 2017 r. Dochowanie tego terminu i złożenie stosownego wniosku oraz dokonanie czynności objętej wnioskiem obliguje Sąd do jego merytorycznego rozpatrzenia.

Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury o braku winy można mówić jedynie wówczas, gdy strona nie mogła zapobiec uchybieniu terminu nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu powinno być sformułowane w oparciu o założenie, że do uchybienia terminu doszło, jednak strona nie ponosi winy w jego uchybieniu, bowiem dbając należycie o swoje interesy podjęła wszelkie niezbędne kroki, aby dokonać czynności procesowej w terminie, a jego niedochowanie wynikało z okoliczności od niej niezależnych. Z reguły do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, chorobę psychiczną, której zaawansowanie uniemożliwia dokonanie czynności w terminie, mylne poinformowanie strony przez sąd o terminie i trybie wniesienia środka zaskarżenia, nieoddanie przesyłki adresatowi przez domownika, błędne poinformowanie strony o dacie doręczenia przesyłki spowodowane podeszłym wiekiem domownika, upływ terminu w trakcie tzw. długiego weekendu, jeśli strona, która uchybiła terminowi, zamieszkuje w miejscowości, w której nie ma urzędu pocztowego, brak znajomości procedury sądowej przez stronę co do trybów i skutków złożenia ponownego wniosku o zwolnienie od wpisu sądowego, nieprawidłowe doręczenie pisma sądowego [por. H. Knysiak-Molczyk, w: H. Knysiak-Molczyk (red.), A. Mudrecki, Czynności procesowe zawodowego pełnomocnika w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2013, s. 307]. Takich okoliczności w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia złożony w niniejszej sprawie nie podlega zatem uwzględnieniu, bowiem skarżący nie wykazał jakoby uchybienie terminu do złożenia wniosku nastąpiło bez jego winy.

Po pierwsze wyjaśnić należy, że instytucja odroczenia terminu rozprawy na gruncie P.p.s.a. ma zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy wystąpią ważne ku temu powody. Obligatoryjne przyczyny odroczenia określone zostały w art. 109 P.p.s.a. ("rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności") i 110 P.p.s.a. ("rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd postanowi zawiadomić o toczącym się postępowaniu sądowym osoby, które dotychczas nie brały udziału w sprawie w charakterze stron"). Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2003 r. sygn. akt II UK 172/02 iż leczenie uzdrowiskowe, którego termin z natury jest znany wcześniej, nie może być uznane za przeszkodę niemożliwą do przezwyciężenia, a więc nie stanowi podstawy do odroczenia rozprawy (art. 214 KPC). W konsekwencji, nieuwzględnienie wniosku strony o odroczenie rozprawy z uwagi na pobyt jej pełnomocnika w szpitalu uzdrowiskowym, nie powoduje nieważności postępowania wskutek pozbawienia możności obrony jej praw (art. 379 pkt 5 KPC). Przedstawiony wyżej pogląd w połączeniu z faktem, że w zawiadomieniu o terminie rozprawy skarżący został pouczony o tym, że niestawiennictwo stron nie wstrzymuje rozpoznania sprawy, a także o treści art. 141 § 2 P.p.s.a., z którego wynika, że uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku (karta 71 akt sądowych), uzasadnia konkluzję o niezasadności wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienie wyroku. Skarżący miał świadomość, że jego wniosek o odroczenie terminu rozprawy wobec braku obowiązku stawiennictwa na rozprawie, może nie zostać uwzględniony. W takich okolicznościach strona należycie dbająca o swoje interesy zobligowana była do zasięgnięcia chociażby telefonicznej informacji w Biurze Informacji Sądowej WSA w Rzeszowie o tym, czy rozprawa w jego sprawie odbyła się w pierwotnie zaplanowanym terminie czy też nie. Takich działań skarżący nie podjął, chociaż gwarantowały one skutecznie i terminowe złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sytuacji, gdyby wniosek o odroczenie terminu rozprawy nie został uwzględniony. Taki pogląd jest uprawniony także z tego powodu, że termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia upływał z dniem 9 sierpnia 2017 r., a zatem już po zakończeniu turnusu skarżącego w sanatorium trwającego do 7 sierpnia 2017 r.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.