Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 284/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie NSA Marek Gorski WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Januszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2006 r. sprawy ze skargi U.S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 22 marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej I. oddala skargę; II. przyznaje radcy prawnemu S. C. ze Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku) kwotę 307,80 (trzysta siedem złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny [...] decyzją z dnia 4 września 2002 r., nr [...] nie stwierdził u U. S. choroby zawodowej – toksycznego uszkodzenia wątroby. Organ w podstawie prawnej powołał art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5, art. 10 pkt 3, art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U z 1988 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.), § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) oraz art. 104 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż zgodnie z wywiadem środowiskowym U. S. była zatrudniona w Samodzielnym Publicznym Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w S. od 1 marca 1983 r. do 31 grudnia 1993 r. Od 31 grudnia 1985 r. pracowała na stanowisku rejestratorki medycznej, a następnie do końca zatrudnienia jako przyuczony laborant w Laboratorium Analitycznym Szpitala. W środowisku pracy miała kontakt ze środkami chemicznymi (kwasy, zasady, rozpuszczalniki) oraz krwią.

Z orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. z dnia 9 sierpnia 2002 r. wynika, że stwierdzone w badaniach objawy chorobowe nie są objawami toksycznego uszkodzenia wątroby. Stwierdzone stłuszczenie wątroby spowodowane jest przyczynami pozazawodowymi. Wobec braku związku przyczynowego między stanem zdrowia strony, a pracą w laboratorium analitycznym nie rozpoznano wskazanej wyżej choroby.

W odwołaniu od tej decyzji U. S. zarzuciła organowi błędne ustalenia i diagnozę. Podniosła, że orzeczenie lekarskie WOMP w G. z dnia 9 sierpnia 2002r. nie zostało jej doręczone i nie była ona badana przez tą jednostkę orzeczniczą. Jej zdaniem pominięto m.in. okoliczności braku gojenia się miejsc zranionych, okresowe gnicie tkanki skórnej, okresowe nawracające infekcje skórne, cukrzycę i przyczyny jej wystąpienia, nadciśnienie, narażenie na kontakt ze środkami chemicznymi i krwią. Ponadto orzeczenie lekarskie wskazywało, iż stłuszczenie wątroby jest spowodowane przyczynami pozaustrojowymi, ale nie określiło jakimi oraz z czego wynika. Pismem z dnia 4 października 2002 r. strona podniosła, że rozpoznanie sprawy tylko co do toksycznego uszkodzenia wątroby jest zawężeniem rozpoznania wskazując przy tym na możliwość zakwalifikowania schorzeń u niej występujący do zatruć substancjami chemicznymi lub chorób skóry wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Jej zdaniem istnieje bezpośredni związek przyczynowy między obecnym stanem zdrowia, a pracą w laboratorium analitycznym.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] decyzją z dnia 19 listopada 2002 r. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W następstwie skargi U. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt 3IISA/Gd 3187/02 uchylił decyzję organu II instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] nie uwzględnił uprawnień strony do ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia wynikających z § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych. W szczególności wskazał, że uzupełniająca opina lekarska z dnia 7 października 2002 r. nie stanowi wyczerpania trybu, o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie. W wskazaniach dla organu Sąd zobowiązał organ odwoławczy do skierowania strony na badanie przez właściwy instytut naukowo-badawczy i pozyskania opinii odnoszącej się do całokształtu schorzeń w kontekście związku przyczynowego między warunkami pracy, a rozpoznanymi schorzeniami.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] decyzją z dnia 22 marca 2006 r., nr [...] w oparciu o art. 5 pkt 4a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, ponownie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że zgodnie zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o wydania orzeczenia w sprawie.

Instytut Medycyny Pracy w Ł. wystąpił o zobiektywizowanie narażenia na rozpuszczalniki organiczne i inne substancje chemiczne mogące uszkodzić wątrobę w trakcie aktywności zawodowej strony, a następnie na podstawie danych dostarczonych przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] wydał orzeczenie nr [...] z dnia 4 listopada 2005 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u U. S.

Organ odwoławczy wskazał, iż strona wykonując swoje czynności zawodowe miała bardzo ograniczony kontakt z odczynnikami chemicznymi, wykonywała typowe prace biurowe oraz drobne czynności laboratoryjne pod nadzorem technika analityka lub kierownika, zatem warunki pracy nie stwarzały możliwości powstania choroby zawodowej.

Z orzeczenia WOMP w G. wynika, że u strony rozpoznano schorzenie wątroby o etiologii pozazawodowej, spowodowane cukrzycą i otyłością bez związku z narażeniem na czynniki chemiczne w miejscu pracy. Wbrew zarzutom strony, została ona przebadana przez lekarza Poradni Zakaźnych Chorób Zawodowym WOMP w G., odmówiła jednak przeprowadzenia badania biopsji wątroby.

Instytut Medycyny Pracy w Ł. po przeprowadzeniu szczegółowych badań stwierdził, że analiza dokumentacji medycznej wraz z dosłaną przez stronę oceną narażenia zawodowego z wynikami konsultacji specjalistycznych i badań dodatkowych nie dają podstaw do rozpoznania toksycznego uszkodzenia wątroby. Ustalono, że w 1994r., jeszcze podczas trwania aktywności zawodowej badanej, obserwowano prawidłowe wartości badań biochemicznych wątroby. Brak również jakichkolwiek nieprawidłowości w badaniach morfologicznych krwi w czasie całej aktywności zawodowej. Badania USG wątroby potwierdziły cechy stłuszczenia wątroby oraz utrzymujące się od 2001 r. podwyższone wartości aminotransferaz i GGTP. Ustanie aktywności zawodowej 9 lat temu, przebieg kliniczny choroby, a zawłaszcza brak narażenia na substancje hepatotoksyczne w miejscu pracy, pozwala przyjąć pozazawodową etiologię schorzenia wątroby. Współistniejące schorzenia, tj. cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, choroba niedokrwienna serca, otyłość, choroba zwyrodnieniowa stawów i kręgosłupa, choroba tarczycy nie są w wykazie chorób zawodowych.

Wobec dwóch jednoznacznych orzeczeń lekarskich organ odwoławczy nie znalazł podstaw do skierowania strony na ponowne badania w innej jednostce orzeczniczej. Wniosek strony o badanie w Akademii Medycznej w G. nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż Akademia Medyczna nie jest jednostką orzeczniczą uprawnioną do rozpoznawania chorób zawodowych.

Organ odwoławczy wskazał, że IMP w Ł. w piśmie z dnia 24 lutego 2006 r. zajął stanowisko, iż strona nie jest osobą zatrutą odczynnikami, lecz choruje na schorzenia samoistne, nie mające związku z pracą rejestratorki medycznej oraz laborantki. Jednostka nie zatrudnia lekarza hepatologa, a do wydania orzeczenia w sprawie brak było podstaw do posiłkowania się konsultacją lekarza powyższej specjalności.

U. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o uchylenie decyzji organu odwoławczego, przeprowadzenie dowodu z wywiadu środowiskowego z dnia 21 czerwca 2002 r. i zaświadczenia z badania termokomputerowego z dnia 6 kwietnia 2005 r. (kopie tych dokumentów dołączyła do skargi) oraz uznanie u niej choroby zawodowej.

Zdaniem skarżącej opinia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. jest błędna, ponieważ zaświadczenie lekarskie z dnia 6 kwietnia 2005 r. opisujące badania tomograficzne jamy brzusznej dokumentuje, iż rozpoznano u niej bardzo duże powiększenie wątroby i jej uszkodzenie. Takie zmiany musiały nastąpić w następstwie styczności z substancjami chemicznymi. Błędne jest również przyjęcie, że kontakt z chemikaliami miał charakter sporadyczny. W wywiadzie środowiskowym z dnia 21 czerwca 2002 r. ustalono, że skarżąca pracowała w laboratorium i stykała się ze środkami chemicznymi, kwasami, zasadami, rozpuszczalnikami, solami itp., ponadto przyjmowała materiał zużyty i czyściła szkło probówkowe oraz była obecna w czasie kasacji odczynników. IMP w Ł. nie wyjaśnił przyczyn dużego powiększenia i uszkodzenia wątroby i nerki, a tym samym nie było podstaw do stwierdzenia o pozazawodowej etiologii schorzeń.

Zdaniem skarżącej niecelowym było poddawanie się biopsji wątroby przy tak dużym stanie zapalnym i chorobowym, gdyż mogłoby nastąpić dalsze jej uszkodzenie. Jednostka orzecznicza II stopnia posiadała tomografię jamy brzusznej.

W ocenie skarżącej uzasadnienie orzeczenia lekarskiego IMP w Ł. jest nieudokumentowane, oparte na ogólnikowych opiniach i nie wyjaśnia przyczyn stanu wątroby i nerki badanej; pomija również przyczyny uszkodzenia tarczycy.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W dniu 19 października 2006 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej złożył uzupełnienie skargi, domagając się w imieniu skarżącej uchylenia również decyzji organu I instancji oraz przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych.

Pełnomocnik zarzucił decyzjom naruszenie § 9 ust. 1 oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych oraz art. 77 § 1 k.p.a. jak również art. 84 § 1 k.p.a. poprzez oparcie się na niezasługujących na uznanie opiniach WOMP w G. i IMP w Ł., wydanych bez konsultacji z lekarzem specjalistą z zakresu schorzeń i patologii wątroby (lekarzem hepatologiem).

Jego zdaniem przepisy powyższego rozporządzenia oraz Kodeksu postępowania administracyjnego wymagają, aby cała faza "medyczna" (orzeczenia lekarskie) została wyczerpana przed wydaniem decyzji przez organ administracji I instancji. Zatem organ I instancji winien dysponować pełnym materiałem dowodowym, na który składa się nie tylko orzeczenie jednostki, o której mowa w § 7 ust. 1 w/w rozporządzenia, ale także orzeczenie uzyskane w wyniku odwołania strony, która nie zgadza się z pierwszym orzeczeniem. Inne podejście czyniłoby decyzję organu I instancji jedynie formalnością. Organy administracji publicznej są zobowiązane na podstawie art. 77 § 1 k.p.a. zebrać i wyczerpująco rozpatrzyć cały materiał dowodowy przed wydaniem decyzji. Tego obowiązku nie uchyla § 10 ust. 1 powoływanego rozporządzenia.

W ocenie pełnomocnika uzupełnianie materiału dowodowego przez organ odwoławczy może mieć miejsce jedynie wyjątkowo i nie może stanowić zasady. Nie jest prawidłowe, aby dopiero na etapie odwoławczym pojawiały się najważniejsze dla strony dowody. Takie wnioski można wysnuć również z uzasadnienia wyroku WSA w Gdańsku z dnia 14 kwietnia 2005 r., 3IISA/Gd 3178/02.

Dalej powołując się na § 9 ust. 1 w/w rozporządzenia pełnomocnik wskazał, że w odniesieniu do chorób zakaźnych lub inwazyjnych przeprowadza się badanie zarówno przez właściwy instytut, jak i przez akademię medyczną równolegle. Organ administracji zignorował jednak wniosek skarżącej o przeprowadzenie badania przez Akademię Medyczną w G. Zważywszy na fakt, że skarżąca w trakcie zatrudnienia miała do czynienia z krwią osób chorych i zdrowych, nie można wykluczyć, że jej dolegliwości mogą mieć tło inwazyjne lub zakaźne. Ustalenia co do tej kwestii mogła dokonać Akademia Medyczna.

W ocenie pełnomocnika skarżącej niedopuszczalne jest, żeby orzeczenie lekarskie o charakterze i genezie tak skomplikowanego schorzenia zostało wydane nie tylko bez udziału, ale nawet konsultacji z lekarzem hepatologiem. Tylko specjalista byłby w stanie prawidłowo ustalić tło i przyczyny chorób skarżącej, a także ich ewentualny związek ze środowiskiem pracy oraz to czy mają one charakter chorób zakaźnych bądź inwazyjnych. Pominięcie konsultacji z lekarzem hepatologiem stawia pod znakiem zapytania wszystkie wnioski orzeczenia lekarskiego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sądy administracyjne zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Orzekanie w przedmiocie chorób zawodowych następuje w drodze decyzji wydanej przez uprawniony organ administracji publicznej. Stąd Sąd nie może rozstrzygać merytorycznie o uznaniu u skarżącej choroby zawodowej, a jedynie ocenić legalność – zgodność z prawem rozstrzygnięcia dokonanego przez organy inspekcji sanitarnej.

Zgodnie z art. 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), w sprawie zastosowanie miały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Istotne znaczenie przy ocenie sprawy miał również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt 3IISA/Gd 3187/02.

Odnosząc się do kwestii zarzutów proceduralnych należy zaznaczyć, iż postępowanie związane ze stwierdzeniem choroby zawodowej w sprawie określało przede wszystkim rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., ale miały do niego również zastosowanie reguły dotyczące postępowania administracyjnego określone w Kodeksie postępowania administracyjnego. Skarżący słusznie wskazał, iż zgodnie z niniejszym rozporządzeniem orzeczenie wydane przez organ I instancji winno być poprzedzone orzeczeniami jednostki orzeczniczej I stopnia, a w przypadku, gdy pracownik nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej również po wydaniu orzeczenia przez jednostkę II stopnia.

Jednakże w ocenie Sądu należy uwzględnić fakt, iż zgodnie z powszechnie przyjmowaną wykładnią przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, organ II instancji rozpoznaje sprawę administracyjną merytorycznie w całokształcie, tzn. od nowa pod względem legalności, jak i celowości (por. wyrok NSA z dnia 15 października 1999 r., IV SA 1654/97, Lex nr 47915). Wydanie decyzji kasacyjnej polegającej na uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia może nastąpić w sytuacji wyjątkowej, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Konieczność zaś przeprowadzenia dowodu lub kilku dowodów (np. zasięgnięcia opinii biegłego) mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego wyłączając dopuszczalność kasacji decyzji (por. B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 2000, str. 541). Biorąc to pod uwagę istnieje możliwość uzyskania drugiej lub dodatkowej opinii jednostki orzeczniczej przez organ II instancji w trakcie postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej. Takie działanie nie jest regułą, a wyjątkiem uzasadnionym okolicznościami sprawy.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wydał wyrok z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt 3IISA/Gd 3187/02, w którym uznał za właściwe uchylenie jedynie decyzji II instancji w celu uzupełnienia postępowania dowodowego, tj. pozyskania nowej opinii lekarskiej, zgodnie z wymogami § 9 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia. Nie znalazł natomiast podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. Należy zważyć, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – w skrócie P.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Powyższy wyrok nie został zaskarżony i stał się prawomocny.

Odnośnie braku konsultacji lekarskiej z lekarzem hepatologiem Sąd zauważa, iż w przepisach powoływanego wyżej rozporządzenia nie mówi się o wydaniu orzeczenia lekarskiego przez konkretnego lekarza specjalistę w dziedzinie związanej z danym schorzeniem, a o wydaniu orzeczenia lekarskiego przez jednostkę organizacyjną właściwą do rozpoznawania chorób zawodowych. W § 7 ust. 4 przewiduje się, że jednostki organizacyjne wymienione w ust. 1-3 wydają orzeczenie w sprawie choroby zawodowej na podstawie informacji o zagrożeniach zawodowych, wyniku dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej. Zatem brak jest podstaw, uzasadniających domaganie się przez stronę wydania opinii przez lekarzy określonych specjalności, gdyż wykracza to poza ramy administracyjnego postępowania w sprawie chorób zawodowych. Możliwość uzyskania opinii lekarzy różnych specjalności istnieje natomiast w postępowaniu przed sądem powszechnym, w sprawie, w której dokonuje się ustalenia czy dane schorzenie jest chorobą zawodową, w którym to postępowaniu sąd powszechny nie jest związany orzeczeniem inspektora sanitarnego jak i orzeczeniem sądu administracyjnego. Dlatego organy administracji zobligowane są do prowadzenia postępowania w ramach zakreślonych przepisami cytowanego wyżej rozporządzenia, a nie w ramach właściwych dla postępowania przed sądem powszechnym. Natomiast ukształtowany przez orzecznictwo sądów administracyjnych pogląd, iż orzeczenie lekarskie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest opinią biegłego w rozumieniu przepisu art. 84 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 1998 r., I SA 1200/98, Lex nr 45833), pozwala eliminować opinie nie spełniające wymogów formalnych lub niewłaściwie uzasadnione.

W niniejszej sprawie opinia jednostki orzeczniczej II stopnia nie budzi zastrzeżeń Sądu. Wynika z niej, iż wykonano badania moczu i krwi oraz USG, dokonano konsultacji okulistycznej i neurologicznej. Jednostka dysponowała dokumentacją medyczną dołączoną do skierowania oraz dosłaną przez skarżąca oceną narażenia zawodowego. Ustalono, że w 1994 r. skarżąca miała prawidłowe wartości badań biochemicznych wątroby. Przeprowadzone badania potwierdzają wcześniejsze ustalenia jednostki orzeczniczej I instancji. Z uzasadnia orzeczenia lekarskiego nr [...] wynika, że ustanie aktywności zawodowej 9 lat temu, przebieg kliniczny choroby, a w szczególności brak narażenia na substancje hepatoksyczne w miejscu pracy na podstawie dochodzenia epidemiologicznego, pozwala przyjąć pozazawodową etiologię rozpoznanego schorzenia. Współistniejące schorzenia, tj. cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, choroba niedokrwienna serca, otyłość, choroba zwyrodnieniowa stawów i kręgosłupa, oraz choroba tarczycy nie są ujęte w mającym zastosowanie wykazie chorób zawodowych.

W piśmie z dnia 24 lutego 2006 r. IMP w Ł. stwierdził, że skarżąca choruje na schorzenia samoistne, nie mające związku z pracą rejestratorki i laborantki.

Sąd zwraca uwagę, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na podstawie podejrzenia choroby zawodowej toksycznego uszkodzenia wątroby i w tym kierunku było prowadzone. Stwierdzone podczas badań i na podstawie dokumentacji inne schorzenia występujące u skarżącej nie obligowały organów inspekcji sanitarnej do ustalania etiologii wszystkich schorzeń występujących u skarżącej.

Jako błędny Sąd uznał wyrażony w zaskarżonej decyzji pogląd, iż Akademia Medyczna w G. nie jest jednostką orzeczniczą uprawnioną do rozpoznawania chorób zawodowych. Zgodnie z § 9 ust. 1 pracownik może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania w odniesieniu do chorób zakaźnych i inwazyjnych również przez akademię medyczną. To zagadnienie jednak nie rzutuje na prawidłowość postępowania ani rozstrzygnięcia w sprawie. Przedmiotowa sprawa dotyczyła bowiem toksycznego uszkodzenia wątroby, a nie choroby zakaźnej lub inwazyjnej. Jednocześnie z dokumentacji, którą dysponowały organy nie wynikało, że istnieje chociażby podejrzenie choroby zakaźnej lub inwazyjnej.

Reasumując, Sąd uznał, że wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy dochował wszystkich wymogów przewidzianych prawem i wykonał zalecenie Sądu wynikające z wyroku z dnia 14 kwietnia 2005 r., którym był związany. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 24 maja 2001 r., I SA 1801/00 (Lex nr 77663), iż warunkiem koniecznym do stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest uprzednie jej lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze. Orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, prowadzi więc do odmowy stwierdzenia choroby zawodowej.

W niniejszej sprawie został zebrany i rozpatrzony dość obszerny materiał dowodowy składający się przede wszystkim z dokumentacji medycznej skarżącej. Zapisy znajdujące się w niniejszej dokumentacji wskazują, iż schorzenie wątroby u skarżącej lekarze wiążą ze źle kontrolowaną cukrzycą (informacja dla lekarza podstawowej opieki zdrowotnej z 10.09.2001- k. 34, skierowanie do lekarza specjalisty z 10.09.2001 r. – k. 36 akt 3IISA/Gd 3187/02). Zatem brak jest podstaw, pozwalających zakwestionować prawidłowość orzeczeń jednostek wydających w sprawie orzeczenia lekarskie.

Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.

O kosztach zastępstwa prawnego przyznanego z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z § 14 ust.2 pkt 1 lit. c) i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).