Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 367/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3, art. 220 § 3, art. 191
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, , , po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 26/16 odrzucające skargę G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 5 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 26/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę G. K. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 5 listopada 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2011 r.

W uzasadnieniu postanowienia WSA wskazał, że pismem z dnia 17 stycznia 2017 r., w wykonaniu prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 18 marca 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma znajdującego się w aktach sprawy, powyższe wezwanie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu 30 stycznia 2017 r. Zakreślony termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął z dniem 6 lutego 2017 r. Wpis nie został uiszczony. Sąd przypomniał też, że składane przez skarżącego wnioski o przyznanie prawa pomocy we wcześniejszym etapie postępowania zostały rozpoznane odmownie, zaś ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, złożony w sytuacji gdy sąd prawomocnym postanowieniem ocenił, że skarżący nie spełnia przesłanek zwolnienia go z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez sąd w wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie.

2. W zażaleniu z dnia 14 marca 2017 r. skarżący ww. postanowieniu zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 244 § 1 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) poprzez odrzucenie skargi, od której skarżący nie uiścił wpisu, jednak co do której wnosił o przyznanie mu prawa pomocy w całości, którego to prawa pomocy nie otrzymał mimo spełnienia ku temu przesłanek.

Skarżący wniósł, na podstawie art. 191 P.p.s.a., o rozpoznanie niezaskarżalnego postanowienia WSA w Rzeszowie w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia Referendarza sądowego co do odmowy przyznania prawa pomocy w całości, jak i w części i zmianę tego postanowienia poprzez przyznanie prawa pomocy co najmniej w części, to jest w zakresie wpisu od skargi, o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

3.2. W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że okoliczność nieuiszczenia przez skarżącego wpisu od skargi nie jest przez niego kwestionowana i wynika też z akt sprawy. Tym samym prawidłowo WSA w Rzeszowie zastosował art. 220 § 3 P.p.s.a., gdyż przepis ten nakazuje odrzucić skargę, "od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis." Wypada przy tym zaznaczyć, że to ww. przepis stanowił podstawę odrzucenia skargi, a nie powołany w zażaleniu art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Natomiast wszelkie argumenty strony odnośnie do jej możliwości płatniczych (które zresztą stanowią większą część zażalenia) zostały ocenione prawomocnie w kilkukrotnie już prowadzonym postępowaniu wpadkowym dotyczącym prawa pomocy. W dalszej kolejności odnotować należy, że w zażaleniu nie sprecyzowano, które z kilku wydanych w tym przedmiocie postanowień miałoby zostać poddane kognicji NSA na podstawie art. 191 P.p.s.a. Tymczasem WSA wydał aż cztery prawomocne orzeczenia odnoszące się merytorycznie do wniosku skarżącego w przedmiocie prawa pomocy: z 17 marca 2016 r., z 10 sierpnia 2016 r., z 20 września 2016 r. oraz z dnia 11 stycznia 2017 r. (trzy późniejsze na zasadzie art. 165 P.p.s.a.), którym odpowiadają cztery wcześniejsze orzeczenia referendarza sądowego. Ten brak precyzji nie może pozostać obojętny dla oceny wniosku skarżącego zgłaszanego w oparciu o treść art. 191 P.p.s.a., nawet pomimo braku podstaw do odpowiedniego stosowania w postępowaniu zażaleniowym art. 183 § 1 P.p.s.a. Skoro bowiem z kompetencji określonej w ww. art. 191 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może skorzystać tylko na wniosek strony, to powinien być on na tyle precyzyjny, by pozwalał na jednoznaczną ocenę co do przedmiotu żądania, czego w tej sprawie zabrakło. Zauważyć jednoczenie trzeba, że identyczna sytuacja została opisana w postawieniu NSA z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt I FZ 112/17 (również z sprawie skarżącego).

Przede wszystkim zaś podkreślenia wymaga to, że, wbrew twierdzeniom autora zażalenia, skarga nie została odrzucona "na skutek tego, że nie zostało przyznane skarżącemu prawo pomocy", ale z powodu nieuiszczenia wpisu po prawidłowym wezwaniu do dokonania tej czynności.

3.3. Z tych powodów należało oddalić zażalenie, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.