Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 574/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę 1 skarżącego
Powołane przepisy: article: Art. 145
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu w dniu 4 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. S i S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 marca 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Z. S.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy postanowieniem z dnia [...] 2019 r. znak: [...] na podstawie art. 149 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 256) – dalej k.p.a., odmówił skarżącym Z. S. oraz S. S. wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy z dnia [...] 2013 r., znak: [...].

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu 25 kwietnia 2019 r. wpłynął wniosek Z. i S. S. o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. postępowania rozgraniczeniowego Wójta Gminy znak: [...], tj. granicy pomiędzy działkami drogi gminnej [...] Z - B ( dawna oznaczona [...]), a działką ewid. nr [...], a działką ewid. nr [...].

Organ wskazał, że decyzją z dnia [...] 2013 r. zatwierdził on granice nieruchomości położonych we wsi Z pomiędzy: działkami nr ewid. [...], [...] i. [...] obręb Z a działkami nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [....] obręb Z, oraz zatwierdził zmianę konfiguracji i powierzchni z zachowaniem dotychczasowego oznaczenia: dz. [...], dz. [...] i dz. [...]. Na wniosek Z. i S. S. sprawa została przekazana do Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny, a zatem w ocenie organu strony żądają wznowienia postępowania, które nie zostało zakończone prawomocną decyzją oraz granica działek wymienionych we wniosku nie była rozstrzygana tą decyzją.

Wójt podniósł również, że granica, którą poruszają strony we wniosku została zatwierdzona decyzją Wojewody z dnia [...] 2011 r. znak: [...], w której Wojewoda stwierdził nabycie przez Gminę z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości położonej w Z, składającej się z działki ew. nr [...], powstałą z podziału dz. e. nr [...].

W zażaleniu Z. S. i S. S. oraz D. C. i M. S.

zarzucili, że Z. i S. S., pismem z dnia 8 listopada 2012 r. złożyli wniosek o rozgraniczenie nieruchomości nr ewid. [...], [...], [...], z działkami sąsiednimi nr [...], [...], [...], [...] oraz działką [...], a później pismem z dnia 18 czerwca 2013 r. złożono wniosek o dołączenie do procesu rozgraniczenia także terenu działki nr ewid. [...] obręb Z. Wniosek o poszerzenie rozgraniczenia o działkę [...] bezzasadnie został pominięty. Wskazali oni również, że podczas postępowania rozgraniczeniowego przed Sądem Rejonowym sygn. akt [...] nie była brana pod uwagę sprawa pasa drogowego działki ewid. nr [...] obr. [...] Z. Ponadto podczas rozgraniczenia pomiędzy działkami [...], [...], [...], [...] obręb [...] Z wytyczono granice na podstawie wznowionych znaków granicznych z operatów pomiarowych [....], [...], [...]. Podczas tego postępowania prowadzący to postępowanie geodezyjne geodeta T. R. nie poinformował strony o tym, że granice są wznawiane według ww. operatów, w których to postępowaniach Z. i S. nie brali udziału. Fakt ten także potwierdza brak w ww. dokumentacji zwrotek dotyczących zawiadomienia dla Z. i S. S. (ówczesnych właścicieli) o toczących się ww. postępowaniach. Oświadczyli, że brak jest zgody Z. i S. S. na przebieg wrysowanych granic. Pozbawiono ich bowiem prawa wskazania i obrony swoich granic. W szczególności dotyczy to operatu Nr [...] podziału działek pod drogę gminną [...] Z - B ( dawna [...]) obr. [...] Z, który był początkiem wielu później powstałych błędów w dokumentacji geodezyjnej dotyczącej ich nieruchomości. Skutkiem tych błędów nastąpiły bezprawne odjęcia areału powierzchni z ich działek.

Skarżący oświadczyli, że odnaleziona dokumentacja geodezyjna w sprawie ich działek położonych w Z wskazuje na szereg błędów powstałych przy rozgraniczeniu ww. działek oraz szczegółowo opisali o jakie dokumenty chodzi. Zdaniem skarżących, skoro w trakcie postępowania posługiwano się nierzetelnymi dokumentami geodezyjnymi, to takie błędne postępowanie rozgraniczeniowe winno być wznowione, natomiast decyzja wydana na podstawie nieprawidłowego materiału uchylona.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 31 marca 2020 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144, art. 145 § 1 pkt 1, art. 149 § 3 k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Kolegium wyjaśniło w pierwszej kolejności, że z uwagi na fakt, iż M. S. i D. C. nie były adresatkami postanowienia organu I instancji, to ich zażalenia zostały rozpatrzone odrębnymi postanowieniami.

SKO wskazało następnie na przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego i wyjaśniło, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem szczególnym. Pierwsza faza postępowania o wznowienie postępowania polega na zbadaniu, czy wniosek o wznowienie opiera się na podstawach wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. i czy zachowany został termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 148 k.p.a. Na tym etapie organ administracji bada również, czy wniosek pochodzi od strony postępowania, jak również, czy nie występują negatywne przesłanki przedmiotowe, a dla wznowienia postępowania np. czy wniosek jest złożony w postępowaniu, które nie zostało zakończone ostateczną decyzją.

Kolegium stwierdziło, że rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu organu I instancji jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.

Organ wyjaśnił, że przepis art. 145 § 1 zd. 1 k.p.a. ma kluczowe znaczenie dla ustalenia przedmiotu postępowania objętego wnioskiem o wznowienie. Przedmiotem tym jest zawsze postępowanie zakończone decyzją ostateczną. W rozpatrywanej sprawie jest to wskazana przez wnioskodawców decyzja Wójta Gminy z dnia [...] 2013 r., znak: [...] orzekająca o rozgraniczeniu nieruchomości. To czy decyzja ta zakończyła spór graniczny, czy też nie jest rzeczą obojętną z punktu widzenia ww. przepisu. Istotne jest aby decyzja ostateczna istniała w obrocie prawnym. Instytucja wznowienia ma charakter nadzwyczajny. Dotyczy bowiem kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej (czy postanowienia). Wznowienie postępowania może nastąpić w sprawach zakończonych rozstrzygnięciem ostatecznym, nie można zatem wznowić postępowania w odniesieniu do rozstrzygnięcia, które nie posiada przymiotu ostateczności lub też wyeliminowanego z obrotu prawnego. Stanowisko powyższe wynika wprost z treści art. 145 § 1 k.p.a., jak również znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że decyzja, która zapadła w postępowaniu, którego wznowienia domagają się skarżący nie istnieje już w obrocie prawnym, albowiem utraciła moc obowiązującą w związku z żądaniem złożonym przez Z. S. i S. S. o przekazanie sprawy sądowi w trybie art. art. 33 ust. 3 p.g.k., który stanowi, że strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi.

Kolegium wyjaśniło, że wyrażone przepisami art. 33 ust. 1 i 3 p.g.k. odstępstwo od zasady dwuinstancyjności oznacza, że po wydaniu decyzji o rozgraniczeniu przez właściwy organ - wójta (burmistrza, prezydenta miasta), kwestia merytorycznej poprawności ustaleń przebiegu granicy, nie podlega już kontroli organów administracji publicznej w toku instancji. Kontrolę taką może już przeprowadzić tylko sąd powszechny po przekazaniu mu sprawy w następstwie zgłoszenia przez stronę w terminie 14 dni od doręczenia decyzji wniosku określonego przepisem art. 33 ust. 3 ustawy. Tylko w przypadku, gdy strona administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego nie składa wniosku określonego przepisem art. 33 ust. 3 ustawy lecz kwestionuje decyzję z powołaniem się na okoliczności wymienione w art. 145 § 1 lub 156 § 1 k.p.a., do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania lub stwierdzenie nieważności decyzji właściwe są organy administracji publicznej.

SKO podkreśliło zatem, że z uwagi na okoliczność, że decyzja rozgraniczeniowa objęta wnioskiem o wznowienie utraciła moc obowiązującą w związku ze złożeniem przez Z. S. i S. S. żądania przekazania sprawy rozgraniczenia sądowi powszechnemu, to nie jest obecnie dopuszczalne wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją. Niedopuszczalnym jest bowiem wszczęcie i prowadzenie postępowania w trybie wznowienia w sprawie wprawdzie zakończonej decyzją ostateczną, ale następnie prawomocnie wyeliminowaną z obrotu prawnego. Nie ma też logiki w tym, aby organ w takiej sprawie wznowił postępowanie, skoro nawet stwierdzenie wady wznowienia, nie mogłoby skutkować uchyleniem wadliwego aktu, bo skutek ten (na innej drodze prawnej) został już osiągnięty.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. S. i S. S. nie zgodzili się z uzasadnieniem zaskarżonego postanowienia, które w ich odczuciu jest bardzo krzywdzące, bez rozpoznania ich sprawy dot. pasa drogowego zajętego pod drogę przez Wójta Gminy.

Skarżący zarzucili, że w zaskarżonym postanowieniu pominięto, iż ich wniosek "zmodyfikowano" w Urzędzie Gminy poprzez dopisanie dz. ew. nr [...], o którą oni nie występowali. Pominięto również analizy dwóch operatów geodezyjnych zleconych przez Wójta Gminy geodecie M. M. oraz geodecie T. R. Zarzucono, iż Kolegium nie odniosło się do dołączonych map oraz nie uwzględniło faktu, że dokumentacja z rozgraniczenia została przyjęta i zatwierdzona w geodezji w Starostwie i weszła w obieg prawny, co było działaniem bezprawnym ponieważ postępowanie nie było zakończone. Zdaniem skarżących, SKO nie dostrzegło, że przebieg granicy pomiędzy dz. ew. nr [...] z działką ew. nr [...] w terenie nie jest zgodny z ostateczną i prawomocną decyzją Wojewody z dnia [...] 2011 r., znak: [...] i operatem podziałowym [...] i operatem [...] z rozgraniczenia oraz, że postanowienie z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt [...] w postępowaniu rozgraniczeniowym nie dotyczyło działek nr [...] i nr [...] i nie tworzyło granicy prawnej pomiędzy tymi działkami.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z dnia 4 września 2020 r. WSA w Krakowie odrzucił skargę S. S. na ww. postanowienie SKO z dnia 31 marca 2020 r. z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) dalej - p.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji (postanowienia) podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 marca 2020 r. znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] 2019 r. znak: [...] odmawiające skarżącej Z. S. wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy z [...] 2013 r., znak: [...].

Wobec tak zakreślonego przedmiotu zaskarżenia, wyjaśnić należy w pierwszej kolejności, że wszystkie kwestie merytoryczne (tj. "błędne", wg. skarżącej, operaty) nie były rozstrzygane przez organy i dlatego nie mogą być badane przez tut. Sąd.

Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego ma zastosowanie w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi, a więc gdy nie ma możliwości zaskarżenia ich w trybie zwyczajnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 3061/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwana dalej "CBOSA"). Podobne stanowisko wyraża doktryna: "Wznowienie postępowania jest instytucją procesową polegającą na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli mają miejsce przyczyny wznowienia taksatywnie określone w przepisach prawa procesowego" (Postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne z kazusami, (red.) R. Hauser, A. Skoczylas, Warszawa 2017, s. 158). Ustawodawca wskazuje w art. 145-145b k.p.a. przesłanki stanowiące podstawę wznowienia postępowania.

Zasadniczym problemem występującym w niniejszej sprawie jest kwestia czy dopuszczalne jest wznowienie postępowania zakończonego decyzją o rozgraniczeniu nieruchomości w sytuacji, gdy strona w wymaganym terminie złożyła jednocześnie wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania sądowi powszechnemu.

Zgodnie z treścią art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2020, poz. 276), dalej p.g.k., wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron.

W myśl art. 33 ust. 3 wymienionej ustawy strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi.

W ocenie sądu dla rozstrzygnięcia wymienionej kwestii doniosłe znaczenie ma uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2014 r. w spr. III CZP 48/14, zgodnie z którą w razie przekazania sądowi sprawy o rozgraniczenie nieruchomości wszczętej na wniosek (art. 33 ust. 3 p.g.k.) wnioskodawcą w postępowaniu sądowym pozostaje osoba, która złożyła wniosek o przeprowadzenie rozgraniczenia.

W uzasadnieniu powyższej uchwały Sąd Najwyższy podkreślił że – po przekazaniu sprawy, w wyniku żądania zgłoszonego w trybie art. 33 ust. 3 p.g.k. – postępowanie sądowe stanowi kolejny etap, kontynuację postępowania prowadzonego wcześniej w trybie administracyjnym. Sąd stwierdził, że: "skorzystanie przez stronę postępowania administracyjnego z możliwości żądania przekazania sprawy sądowi należy uznać za czynność otwierającą drogę sądową w sprawie o rozgraniczenie konkretnie oznaczonych nieruchomości. Ten skutek procesowy ma istotne znaczenie dla bytu decyzji administracyjnej określającej przebieg granicy, nie można bowiem przyjmować, że w sprawie, w której została otwarta droga sądowa i o rozgraniczeniu może orzec sąd, mogą pozostawać w mocy skutki wcześniej wydanej decyzji administracyjnej. Istnienie przesłanki procesowej w postaci drogi sądowej w sprawie o rozgraniczenie, będące wynikiem zgłoszenia żądania przekazania sprawy sądowi, wyłącza dokonanie w takiej sprawie rozgraniczenia w trybie administracyjnym. Przejście sprawy o rozgraniczenie do etapu postępowania sądowego powoduje zatem, że decyzja o rozgraniczeniu traci byt. Do stwierdzenia takiego skutku żądania przekazania sprawy sądowi nie jest konieczne istnienie przepisu ustawowego potwierdzającego utratę bytu przez decyzję administracyjną; utrata skutków takiej decyzji jest wynikiem zamknięcia etapu postępowania administracyjnego w związku ze złożeniem przez stronę żądania przekazania sprawy sądowi". W dalszej części rozważań Sąd Najwyższy podkreślił, że w art. 33 ust. 3 p.g.k. ustawodawca nie posługuje się pojęciem wniosek o wszczęcie postępowania o rozgraniczenie przed sądem. Jest to świadomy zabieg legislacyjny, pozostający w związku z podstawową funkcją żądania przekazania sprawy sądowi, jaką jest skutek anulacyjny w odniesieniu do decyzji administracyjnej o rozgraniczeniu. Wniosek o wszczęcie postępowania o rozgraniczenie jest istotny dla wszczęcia postępowania w sprawie o rozgraniczenie, nie tylko postępowania w fazie administracyjnej. W art. 33 ust. 3 p.g.k. jest mowa o przekazaniu sądowi sprawy, w postępowaniu sądowym jest rozpoznawana ta sama sprawa, wszczęta jednym wnioskiem inicjującym to postępowanie.

Następnie w uchwale przedstawiono pogląd, że żądanie uiszczenia opłaty sądowej po przekazaniu sprawy sądowi z fazy administracyjnej pod rygorem zwrotu wniosku jest wadliwe. Rozważania zawarte w motywach omawianej uchwały zakończone zostały stwierdzeniem, że: "nawet w razie uznania, że istnieją podstawy do żądania przez sąd uiszczenia opłaty od wniosku pod rygorem jego zwrotu, utrata mocy decyzji administracyjnej w wyniku zgłoszenia przekazania sprawy sądowi oznacza, że prawo do sądu nie zostaje wyłączone. Prawomocny zwrot wniosku, a więc zakończenie postępowania bez merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, otwierałby możliwość wystąpienia ponownie z wnioskiem o rozgraniczenie nieruchomości, zgodnie z zasadami określonym w Prawie geodezyjnym i kartograficznym".

Pogląd, że decyzja o rozgraniczeniu wydana na podstawie art.33 ust.1 p.g.k. z chwilą złożenia przez stronę żądania przekazania sprawy do sądu powszechnego traci moc wiążącą (nie uzyskuje ona procesowych i materialnych skutków decyzji ostatecznej) w części objętej tym żądaniem wyraził NSA w wyroku z dnia 7 maja 2015 r. I OSK 2153/13 i z dnia 29 września 1999 r. w sprawie o sygn. II SA 1580/99, Sąd Najwyższy w postanowieniu z 19 stycznia 1998 r. w spr. I CKN 423/97, WSA w Poznaniu w wyrokach z dnia 27 września 2006 r. w spr. III SA/Po 374/05 i z 25 lutego 2015 r. w spr. IV SA/Po 1218/14, WSA w Gdańsku w wyroku z 12 czerwca 2013 r. w spr. III SA/Gd 48/13, WSA w Rzeszowie w wyroku z 11 czerwca 2015 r. w spr. II SA/Rz 165/15 i WSA w Krakowie w wyroku z 16 września 2010 r. w spr. III SAB/Kr 71/09.

Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionej uchwale 7 sędziów w spr. III CZP 48/14 oraz w pozostałych wymienionych orzeczeniach.

W niniejszej sprawie, Wójt Gminy decyzją z dnia [...] 2013 r. zatwierdził granice nieruchomości położonych we wsi Z pomiędzy: działkami nr ewid. [...], [...] i [...] obręb Z a działkami nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...] obręb Z, oraz zatwierdził zmianę konfiguracji i powierzchni z zachowaniem dotychczasowego oznaczenia: dz. [...], dz. [...] i dz. [...]. Na wniosek skarżącej Z. S. oraz S. S. sprawa została przekazania do Sądu Rejowego I Wydział Cywilny. Konsekwencją złożenia przez skarżącą żądania, o którym mowa w art. 33 ust.3 p.g.k. jest to, że decyzja z dnia [...] 2013 r. utraciła moc wiążącą. Oznacza to, że decyzja nie uzyskała procesowych i materialnych skutków decyzji ostatecznej. W istocie utraciła ona byt prawny. Tym samym, skoro decyzja rozgraniczeniowa utraciła taki byt, to nie można wznowić postępowania zakończonego wydaniem takiej decyzji.

W konsekwencji powyższego prawidłowe było zarówno stanowisko Wójta Gminy jak i Samorządowego Kolegium Odwoławczego, odmawiające skarżącej Z. S. wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] 2013 r. Jeszcze raz bowiem należy podkreślić, że w związku ze złożeniem przez skarżącą i S. S. żądania przekazania sprawy rozgraniczenia sądowi powszechnemu, decyzja rozgraniczeniowa objęta wnioskiem o wznowienie utraciła moc obowiązującą. Wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją nie jest zatem dopuszczalne.

Ponadto wskazać należy, że przedmiotowy wniosek skarżącej o wznowienie postępowania z dnia 23 kwietnia 2019 r. (k. 6 akt adm.), dotyczył granicy pomiędzy działkami drogi gminnej [...] Z - B (dawna oznaczona [...]), a działką ewid. nr [...], a działką ewid. Nr [...], natomiast jak wynika z akt sprawy, postępowanie administracyjne zakończone decyzją z [...] 2013 r. nigdy nie obejmowało rozgraniczenia działki nr [...] i [...], co wprost wynika z tej decyzji (k. 12 akt adm.), z protokołu SR I Wydział Cywilny z dnia 27 maja 2015 r. i postanowienia SR z dnia 14 czerwca 2016 r. sygn. akt [...] (k. 1 akt adm.), co zauważyła także skarżąca, jak i S. S., we ww. wniosku z dnia 23 kwietnia 2019 r., czy też w piśmie dnia 30 lipca 2019 r., stanowiącym uzupełnienie zażalenia (k. 13 akt adm.).

Wobec powyższego skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Jednocześnie Sąd nie stwierdził po stronie organu istnienia uchybień naruszających prawo, które zobowiązany byłby z urzędu wziąć pod uwagę.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 p.p.s.a., oddalił skargę Z. S.