Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 187/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2020-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 pkt 1 i 3, art. 149 § 1a, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 115a
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
article: art. 35, art. 36 § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi P.S. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop I. zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji do rozpoznania wniosku skarżącego P.S. z dnia [...]r. w terminie jednego miesiąca od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że Komendant Miejski Policji dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji na rzecz skarżącego P.S. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

P.S., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji (określanego dalej jako organ albo KMP) z pismem z dnia [...] maja 2020 r., w którym wniósł o dokonanie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w wysokości 36 dni. Powyższe podanie wpłynęło do organu w dniu 14 maja 2020 r.

W związku z tym KMP wystąpił w dniu 22 maja 2020 r. do Naczelnika Wydziału Finansowego KWP z pismem o udzielenie informacji na temat wysokości ekwiwalentu przysługującego policjantowi za 36 dni niewykorzystanego urlopu wg wskaźnika uchylonego na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., K 7/15. Pismem z dnia [...] maja 2020 r. Naczelnik wyżej wskazanego wydziału KWP poinformował, iż wg przelicznika 1/30 uchylonego na mocy wspomnianego wyroku wnioskodawca otrzymałby ekwiwalent za niewykorzystany urlop w kwocie 5.413,44 zł. Ponadto do akt załączono potwierdzone za zgodność z oryginałem w dniu 15 czerwca 2020 r. odpisy następujących dokumentów: rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2019 r. o zwolnieniu P.S. ze służby, dwa zestawienia należności pieniężnych wyżej wymienionego jako zwolnionego ze służby oraz świadectwo służby.

Ponadto organ pismem z dnia [...] czerwca 2020 r., powołując się na art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – określanej dalej jako k.p.a.), zawiadomił wnioskodawcę, że z uwagi na skomplikowany charakter sprawy pod względem prawnym, tj. brak podstawy prawnej, pozwalającej na określenie wysokości współczynnika niezbędnego do wyliczenia wysokości ekwiwalentu za jeden dzień niewykorzystanego urlopu, z uwagi na trwające prace legislacyjne w powyższym zakresie oraz nieustalenie przez ustawodawcę przepisu prawa określającego, w jaki sposób należy obliczać wysokość omawianego ekwiwalentu, konieczne jest przedłużenie terminu do załatwienia sprawy do dnia 31 lipca 2020 r.

Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. (data wpływu do organu – 29 czerwca 2020 r.) P.S. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji ponaglenie. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. organ II instancji uznał, że KMP nie pozostaje w bezczynności ani przewlekłości postępowania.

Kolejnym pismem z dnia [...] lipca 2020 r. KMP wskazał, że z uwagi na trwające prace legislacyjne, przeszkoda w rozpoznaniu sprawy będzie trwała do czasu ustanowienia przez ustawodawcę przepisu prawa określającego, w jaki sposób należy obliczać wysokość przedmiotowego ekwiwalentu, wobec czego, na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Jednocześnie organ określił termin załatwienia sprawy do dnia 31 grudnia 2020 r.

P.S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność KMP w sprawie jego wniosku z dnia [...] maja 2020 r., domagając się zobowiązania organu do wydania decyzji w terminie 30 dni, licząc od dnia wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa sądowego w wysokości 480 zł.

W odpowiedzi na skargę organ podkreślił, iż nie popadł w bezczynność, ponieważ zebrał niezbędny materiał dowodowy i z uwagi na skomplikowany charakter prawny sprawy oraz brak podstawy prawnej pozwalającej na określenie współczynnika do wyliczenia wysokości ekwiwalentu za jeden dzień niewykorzystanego urlopu, określił termin załatwienia sprawy do dnia 31 lipca 2020r., a następnie do dnia 31 grudnia 2020 r.

Na wezwanie Sądu pismem z dnia [...] września 2020 r. organ poinformował, że nie została wydana decyzja o odmowie wypłaty P.S. ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Wskazał, że w dniu 25 sierpnia 2020 r. została podpisana przez Prezydenta RP ustawa o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o służbie więziennej oraz niektórych innych ustaw, która to ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2020 r. i określa nowe zasady naliczania wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Organ podkreślił też, że jest w trakcie przygotowywania list wypłat ekwiwalentu według nowych zasad.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.). W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4 a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W aktualnym stanie prawnym bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy ani w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), a przewlekłość jako prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy

w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.).

Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej niezgodnej nie tylko z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, ale również unijnymi standardami dobrej administracji (por. art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, Dz.U.UE.C.2007.303.1). Instytucja bezczynności, jak i przewlekłości postępowania ma na celu ochronę praw podmiotowych jednostki, w tym prawa do rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym terminie. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Skarga strony została poprzedzona ponagleniem złożonym w trybie art. 37 k.p.a. Został zatem spełniony wymóg wynikający z art. 53 § 2b p.p.s.a. i dlatego skarga podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu. Istota sporu sprowadza się w przedmiotowej sprawie do oceny tego czy KMP dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu opisanego na wstępie wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2020 r. (data wpływu do organu: 14 maja 2020 r.), w którym domagał się wypłaty mu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela argumentów organu o braku możliwości rozpoznania przedmiotowej sprawy. Wskazać bowiem należy, że sposób ustalenia wysokości świadczenia pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy funkcjonariuszy policji reguluje art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.). Zgodnie

z utrwalonym orzecznictwem realizacja prawa do tego ekwiwalentu następuje

w drodze czynności materialno-technicznej, tj. poprzez wypłatę ekwiwalentu, natomiast odmowa jego wypłaty w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2014 r., I OSK 542/13). Organ powinien zatem albo naliczyć ekwiwalent przysługujący skarżącemu i dokonać jego wypłaty albo w terminie określonym przepisami k.p.a. wydać odmowną decyzję administracyjną (por. wyrok WSA

w Rzeszowie z dnia 22 listopada 2019 r., II SAB/Rz 90/19).

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 stwierdził, iż art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny

z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (wyrok zakresowy negatywny).

Sąd w niniejszym składzie podziela ugruntowane stanowisko wyrażone

w licznych wyrokach sądów administracyjnych zapadłych w podobnych sprawach (por. wyroki WSA w Opolu z dnia 17 września 2019 r., II SAB/Op 50/19; WSA

w Szczecinie z dnia 27 czerwca 2019 r., II SAB/Sz 37/19; WSA w Gliwicach z dnia 16 stycznia 2020 r., III SAB/Gl 279/19, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 25 marca 2020 r., II SAB/Go 7/20, ), że skutkiem wskazanego wyroku TK jest utrata z dniem 6 listopada 2018 r. mocy obowiązującej art. 115a ustawy o Policji, ale tylko w zakresie, w jakim ustalał wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia. Wyrok ten jako orzeczenie zakresowe nie powoduje utraty mocy obowiązującej całego art. 115a ustawy o Policji. Przepis ten nadal obowiązuje z tym, że należy traktować go jako pozostający w sprzeczności z Konstytucją RP, ale tylko w granicach określonych w wyroku TK. W pozostałym zakresie przepis należy stosować i interpretować zgodnie ze wskazówkami przedstawionymi przez TK.

Oczywiście w takiej sytuacji ustawodawca powinien podjąć działania zmierzające do ustalenia stanu zgodnego z prawem. Jednak nie czynił tego do momentu uchwalenia zmiany 115a ustawy o Policji, w brzmieniu nadanym ustawą

z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 1610). Mieliśmy w związku z tym do czynienia z tzw. "zaniechaniem ustawodawczym", a więc stanem, w którym wobec braku realizacji orzeczenia Sądu Konstytucyjnego, sądy oraz organy administracji muszą dokonać interpretacji normy prawnej tak, aby była ona zgodna z Konstytucją. W tym zakresie należy podzielić stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 20 lutego 2019 r., II OSK 694/17,

w którym wskazano, że w sytuacji bezczynności ustawodawcy w realizacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego – mając na względzie konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) oraz stosowania Konstytucji wprost (art. 8 ust. 2 Konstytucji RP) - to na sądach spoczywa powinność podjęcia takiego rozstrzygnięcia, które w realiach zaistniałego stanu faktycznego i prawnego będzie prowadziło do osiągnięcia w możliwie jak najwyższym stopniu stanu zgodności z obowiązującym prawem rozumianym całościowo, a zatem z uwzględnieniem aktów stojących na szczycie hierarchii źródeł prawa, do których

z pewnością należy Konstytucja RP. Bezczynność ustawodawcy w realizacji orzeczenia Sądu Konstytucyjnego nie oznacza zatem akceptacji dla takiego stanu prawnego. W związku z tym sąd powinien zdekodować obowiązującą normę prawną zgodnie z powyższymi przepisami Konstytucji RP oraz wytycznymi wskazanymi

w wyroku TK, co więcej powyższe uprawnienie dotyczy nie tylko sądów, ale również organów administracji publicznej, które również zgodnie z art. 2 Konstytucji RP są zobowiązane to działania zgodnego z prawem. W tym zakresie należy zaaprobować stanowisko, wedle którego wykonywanie wyroków TK - w tym wyroków o tzw. pominięciu prawodawczym - jest obowiązkiem wszystkich organów władzy publicznej, a nie tylko ustawodawcy. Jeśli więc ustawodawca obowiązku tego nie realizuje, to ciężar wykonania orzeczenia Trybunału przenosi się na sądy i inne organy stosujące prawo. Sytuacja prawna jednostki, która była adresatem niekonstytucyjnej regulacji, nie może być uzależniona od woli i sprawności parlamentu w wykonaniu orzeczenia TK (por. M. Wiącek Stosowanie Konstytucji przez sądy administracyjne. Glosa do wyroku NSA z dnia 20 lutego 2019 r., II OSK 694/17, OSP 2019/9/91 podobnie, J. Trzciński, Glosa do wyroku NSA z dnia 20 lutego 2019 r., II OSK 694/17, ZN SA Nr 3 rok 2019). Brak działania ustawodawcy

w wykonaniu orzeczenia TK nie może być przeszkodą w podejmowaniu działań przez organy administracji, które są zobowiązane do samodzielnego ustalenia jak sentencja wyroku TK powinna wpłynąć na rozstrzygnięcie w sprawie złożonego wniosku. Takie postępowanie ma zapobiec sytuacji, w której w wyniku braku działania ustawodawcy, obywatele faktycznie zostaną pozbawieni przyznanych im przez Konstytucję uprawnień (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2020 r., I OSK 2749/19).

Oznacza to, że organ administracji publicznej orzekający na podstawie art. 115a ustawy o Policji - zanim jeszcze nastąpiła ingerencja ustawodawcy na podstawie wspomnianej ustawy z 14 sierpnia 2020 r. - musiał zrekonstruować jego treść zgodnie z wyrokiem TK (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2020 r., II SAB/Wa 93/20, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 lutego 2020 r., II SAB/Po 137/19, wyrok WSA w Kielcach z dnia 30 października 2019 r., II SA/Ke 695/19).

Z przytoczonych względów - zdaniem Sądu - podnoszone przez organ argumenty o braku podstaw prawnych do załatwienia sprawy są niezasadne i nie mogą one stanowić usprawiedliwionej przyczyny bezczynności. Bezczynność organu powoduje bowiem stan, w którym prawo strony nie może być skutecznie dochodzone i kontrolowane pod względem meritum sprawy na drodze sądowej. W ocenie Sądu stanu bezczynności organu nie eliminuje fakt wystosowania do skarżącego zawiadomień o niezałatwieniu sprawy w terminie na podstawie art. 36 k.p.a. W orzecznictwie zasadnie wskazuje się, że samo przedłużenie terminu do załatwienia sprawy nie świadczy automatycznie o braku bezczynności organu. Sama czynność zawiadomienia strony postępowania o nowym terminie załatwienia sprawy nie usprawiedliwia bezczynności organu, istotna jest przyczyna zwłoki wskazana przez organ (por. wyroki NSA: z dnia 31 marca 2019 r., I OSK 2497/17, z dnia 8 lutego 2018 r., I OSK 2192/17).

Podkreślić ponadto należy, iż zgodnie z art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374), dodanym w dniu 31 marca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 568) w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres (ust. 1 pkt 6), a w okresie, o którym mowa w ust. 1: 1) przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się; 2) organom lub podmiotom prowadzącym odpowiednio postępowanie lub kontrolę nie wymierza się kar, grzywien ani nie zasądza się od nich sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa (ust. 10); ponadto zaprzestanie czynności przez sąd, organ lub podmiot, prowadzące odpowiednio postępowanie lub kontrolę, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (ust. 11). Jednakże przepis ten został uchylony przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych ... (Dz.U. z 2020 r., poz. 875), zmieniającej powyższą ustawę z dniem 16 maja 2020 r. Ponadto stosownie do art. 68 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. terminy, których bieg uległ zawieszeniu albo się nie rozpoczął, biegną dalej albo rozpoczynają swój bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy,

a mianowicie od dnia 24 maja 2020 r. Należy zatem stwierdzić, że skoro KMP - do dnia orzekania przez Sąd - nie odniósł się w sposób prawem przewidziany do wniosku skarżącego, opisanego na wstępie, przez podjęcie czynności materialno-technicznej wypłaty kwoty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop albo wydanie decyzji odmowej, co potwierdził w piśmie

z dnia [...] września 2020 r., to tym samym dopuścił się bezczynności, o czym orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ponadto Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał KMP do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2020 r. w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy mając na względzie, że taki termin będzie wystarczający do rozpoznania sprawy (pkt I wyroku).

Jednocześnie Sąd, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, iż bezczynność w sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu powyższego przepisu pozostaje bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności

z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por.

B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do k.p.a., Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy

w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., I OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała, skoro organ podjął formalnie działania mające na celu rozpoznanie wniosku, pozostając w błędnym przekonaniu, iż bez ingerencji ustawodawcy w treść art. 115a ustawy o Policji nie jest możliwe załatwienie sprawy. Trudno więc uznać w kontekście powyższych okoliczności, iż działania organu miały charakter celowy, noszący cechy lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na organy administracji. Z powyżej podanych przyczyn Sąd nie znalazł również podstaw do wymierzenia organowi z urzędu grzywny, czy zasądzenia żądanej przez skarżącą sumy pieniężnej (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ich wymierzenie oraz przyznanie jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 maja 2020 r.,

III SAB/Gl 43/20), czego w przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził. Jako, że skarga została uwzględniona, Sąd – na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. - zasądził od organu na rzecz skarżącego poniesione przez niego koszty postępowania, które sprowadzają się do wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 480 zł, ustalonego zgodnie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265).