Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2497/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 93 ust. 7
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2011 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego B. D. kwotę 2857 (dwa tysiące osiemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2010 r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), art. 92 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej: "u.t.d.") oraz lp. 10.2, lp. 10.3, lp. 10.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE. L. 102/1 z 11 kwietnia 2006r., dalej: "rozporządzenie (WE) nr 561/2006"), po rozpatrzeniu odwołania B. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.W.H.D [...], wniesionego od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 13.900 zł:

1. uchylił zaskarżoną decyzję w całości,

2. nałożył karę pieniężną w wysokości 11.000 zł za stwierdzone naruszenia:

- skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego;

- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego;

- przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w oparciu i następujące ustalenia:

W dniu [...] marca 2010 r. około godz. 07:50 na ul. K. (Dworzec PKS) w S. podjęto czynności kontrolne związane z prawidłowością wykonywania zarobkowych przewozów osób na linii regularnej S. – G. - W. Kontrola autobusu marki [...] o nr rej. [...] rozpoczęła się przed rozpoczęciem zajmowania miejsc przez pasażerów. Pojazdem kierował R. B. Kierowca na żądanie kontrolującego okazał m.in. kartę kierowcy.

Analiza danych zawartych na karcie kierowcy wykazała: przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas powyżej 15 minut do 30 minut, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego: b) za każde następne rozpoczęte 30 minut, skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas do jednej godziny, skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego: b) za każdą rozpoczętą kolejna godzinę, przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu: b) za każdą następną rozpoczętą godzinę.

Poczynione ustalenia utrwalono w protokole kontroli z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...], podpisanym bez zastrzeżeń przez kierowcę.

Jednocześnie w dniu [...] marca 2010 r. przesłuchano w charakterze świadka kierowcę kontrolowanego autobusu, który zeznał, że jest pracownikiem P.W.H.D. [...], zatrudnionym na podstawie umowy o pracę od dnia [...] marca 2010 r. Kierowca potwierdził, że w dniu [...] marca 2010 r. rozpoczął realizację kursu o godzinie 5:35 ze S. do W. Kierowca nie okazał na żądanie inspektora Inspekcji Transportu Drogowego zaświadczenia o spełnianiu wymagań określonych w ustawie o transporcie drogowym, podając, że zostawił je w domu. Potwierdził natomiast fakt wystawienia takiego zaświadczenia przez pracodawcę.

Kierowca potwierdził również, że nie przestrzega norm czasu pracy, ponieważ po zliczeniu czasu pracy okazało się, że brakuje mu kilku minut do odebrania 45 - minutowej przerwy w całości lub dzielonej. Inspektorzy okazali kierowcy wydruki z naruszeniami z programu tachoscan.

Kierowca podał, że przerywa przerwy w momencie zbliżania się czasu odjazdu i konieczności podjechania na przystanek. O fakcie przerywania przerw podjazdami na przystanek i niemożnością prawidłowego odbioru przerw kierowca informował pracodawcę, który zobowiązał się to skorygować.

Kierowca wyjaśnił, że nie mógł, na żądanie inspektorów, okazać do kontroli wydruków z tachografu, ponieważ oddaje je przedsiębiorcy. Wydruki nie były nigdy opisywane przez kierowcę.

Kierowca podkreślił, że nikt w przedsiębiorstwie nie poinformował go, że opisane wydruki w związku z odstąpieniem od przestrzegania norm czasu pracy powinny znajdować się w pojeździe, celem okazania podczas kontroli.

Protokół przesłuchania świadka został podpisany przez kierowcę.

Pismem z dnia [...] marca 2010 r. zawiadomiono B. D. (nazywanego dalej skarżącym) o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego.

W piśmie z dnia [...] marca 2010 r. skarżący złożył wyjaśnienia dotyczące wszczętego postępowania, dołączając do pisma m.in. rozkład jazy, plan pracy kierowcy, karty pracy kierowcy.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2010 r., na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. oraz na podstawie lp. 10.3 lit. a) i lit. b), lp. 10.4 lit. a) i lit. b), lp. 10.2 lit. a) i lit. b) załącznika do u.t.d. na podstawie analizy danych zawartych na okazanej do kontroli karcie kierowcy stwierdził:

- wielokrotne przekroczenie dowolnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy.

Odnośnie powyższego naruszenia organ I instancji podał, że

- w dniu 2 marca 2010 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 29 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 59 minut w okresie od godziny 12:15 do godziny 17:57. W analizowanym okresie kierowca nie odebrał wymaganej przerwy,

- w dniu 3 marca 2010 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny i 14 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 44 minuty w okresie od godziny 04:35 do godziny 12:08. W analizowanym okresie kierowca nie odebrał wymaganej przerwy,

- w dniu 4 marca 2010 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny i 23 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 53 minuty w okresie od godziny 04:34 do godziny 12:13. W analizowanym okresie kierowca nie odebrał wymaganej przerwy,

- w dniu 5 marca 2010 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny i 31 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 7 godzin i 1 minutę w okresie od godziny 04:33 do godziny 12:10. W analizowanym okresie kierowca nie odebrał wymaganej przerwy,

- w dniu 8 marca 2010 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny i 4 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 34 minuty w okresie od godziny 12:03 do godziny 20:16. W analizowanym okresie kierowca nie odebrał wymaganej przerwy,

- w dniu 9 marca 2010 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny i 15 minut . Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 45 minut w okresie od godziny 12:20 do godziny 20:26. W analizowanym okresie kierowca nie odebrał wymaganej przerwy,

- w dniu 10 marca 2010 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny i 4 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 34 minuty w okresie od godziny 12:22 do godziny 20:16. W analizowanym okresie kierowca nie odebrał wymaganej przerwy,

- w dniu 11 marca 2010 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 godziny i 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 8 godzin i 31 minut w okresie od godziny 12:22 do godziny 22:33. W analizowanym okresie kierowca nie odebrał wymaganej przerwy,

- w dniu 12 marca 2010 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny i 15 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 45 minut w okresie od godziny 04:34 do godziny 12:13. W analizowanym okresie kierowca nie odebrał wymaganej przerwy,

- w dniu 14 marca 2010 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 godziny i 36 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 8 godzin i 6 minut w okresie od godziny 12:20 do godziny 22:42. W analizowanym okresie kierowca nie odebrał wymaganej przerwy,

- w dniu 16 marca 2010 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 godziny i 39 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 9 godzin i 9 minut w okresie od godziny 04:36 do godziny 14:35. W analizowanym okresie kierowca nie odebrał wymaganej przerwy.

Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków w okresie objętym kontrolą.

Wobec powyższego stwierdzono jedenastokrotne wystąpienie naruszenia z I.p. 10.3. u.t.d. dotyczącego przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego:

a) o czas powyżej 15 minut do 30 minut - 150 zł, kara pieniężna w wysokości1650 zł

oraz w związku z powyższymi ustaleniami pięćdziesięciotrzykrotne występowanie naruszenia I.p. 10.3. załącznika do u.t.d., mówiącego, że przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego:

b) za każde następne rozpoczęte 30 minut -200 zł, kara pieniężna w wysokości 10.600 zł.

Ponadto analiza danych, zawartych na karcie kierowcy wykazała, iż dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu 11.03.2010 r. o godzinie 12:21, a zakończył w dniu 12.03,2010 r. o godzinie 1- 2:13. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 15 godzin

i 16 minut. Oznaczało to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 5 godzin i 16 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin.

Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Wobec powyższych ustaleń kontroli stwierdzono naruszenie z l.p.10.4.lit.a) załącznika do u.t.d., mówiącego, że za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego: o czas powyżej 15 minut do jednej godziny – 150 zł, nakładana jest kara pieniężna w wysokości 150 zł oraz w związku z powyższymi ustaleniami pięciokrotne występowanie naruszenia l.p. 10.4. załącznika do u.t.d. w brzmieniu: "Przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego: b) za każdą następną rozpoczęta godzinę - 200 zł, kara pieniężna w wysokości 1000 zł."

Analiza zawartych na karcie kierowcy danych wykazała, iż w dniu 11.03.2010 r. o godzinie 12:21 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 1 minutę nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 22:33 dnia 11.03.2010 r. do godziny 04:34 dnia 12.03.2010 r. czasu UTC. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 59 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin.

Kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Wobec powyższego stwierdzono wystąpienie naruszenia w brzmieniu:

l.p. 10.2 Skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas do jednej godziny – 100 zł, kara pieniężna w wysokości 100 zł

oraz w związku z powyższymi ustaleniami dwukrotne występowanie naruszenia w brzmieniu:

lp. 10.2 Skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego: b) za każdą rozpoczętą kolejną godzinę – 200 zł, kara pieniężna w wysokości 400 zł

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji odniósł się do treści pisma skarżącego z dnia [...] marca 2010 r., do którego dołączono plan pracy kierowcy oraz wydruki z karty kierowcy. W piśmie skarżący wyjaśnił, iż plan pracy kierowcy przewidywał przerwy pomiędzy kursami oraz, że kierowca z uwagi na brak doświadczenia nie przełączył tachografu na pozycję "przerwa". Ponadto strona zwróciła uwagę na zasadność stosowania ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców do stanu faktycznego opisanego w protokole kontroli.

Biorąc powyższe pod uwagę, organ I instancji zauważył, iż zgodnie z obowiązującym stanem prawnym na obszarze RP ma bezpośrednio zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Wobec powyższego przepisy ustawy o czasie pracy kierowców nie mają zastosowania w sprawie.

Po zapoznaniu się z dołączonymi do pisma dokumentami, organ I instancji stwierdził, że analiza przesłanych wydruków z karty kierowcy i planu pracy wykazała znaczące rozbieżności pomiędzy zeznaniami złożonymi przez kierowcę oraz wydrukami sporządzonymi w miejscu i czasie kontroli, a wyjaśnieniami strony opisanymi na wydrukach z karty kierowcy, załączonymi do pisma z dnia [...] marca 2010 r. Organ I instancji zauważył, że wydruki przesłane przez stronę nie zostały sporządzone i potwierdzone przez kierowcę, co, w ocenie organu I instancji, rodziło uzasadnione podejrzenie celowego manipulowania materiałem dowodowym w celu uzyskania wymiernych korzyści finansowych poprzez odstąpienie organu od nałożenia kary. Organ uznał, że taka postawa jest wysoce naganna, zwłaszcza w przypadku przedsiębiorcy spełniającego wymóg dobrej reputacji. Złożone przez stronę wyjaśnienia nie korelowały z ustaleniami stanu faktycznego dokonanymi w czasie przeprowadzonej kontroli drogowej.

Odpowiadając na wniosek skarżącego o ponowne przesłuchanie w charakterze świadka kierowcę autobusu, organ I instancji uznał, iż w świetle złożonych przez niego zeznań, jest on niezasadny.

Organ nie stwierdził także podstaw do wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy na podstawie art. 92a ust. 4 u.t.d. i art. 93 ust. 7 u.t.d., gdyż do naruszeń dochodziło na przestrzeni wielu dni i nie można uznać, jakoby odbywało się to poza wiedzą przedsiębiorcy. Okoliczności stwierdzonych naruszeń wskazują na brak należytego nadzoru nad czynnościami kierowców.

Pismem z dnia [...] maja 2010 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2010 r., wnosząc o jej uchylenie. Decyzji zarzucił naruszenie: prawa materialnego art. 1.4 i art. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 z późn. zm.) przez jego niezastosowanie i błędną wykładnię, tj. bezzasadne przyjęcie, iż przepis ten nie obowiązuje, sprzeczność istotnych ustaleń dokonanych przez organ z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego wskutek naruszenia przepisów postępowania które mogło mieć wpływ na wynik sprawy: art.77 § 1 k.p.a. przez odstąpienie od wyczerpującego zebrania i zbadania materiału dowodowego, art. 78 § 1 k.p.a. przez bezzasadne oddalenie wniosku o przesłuchanie świadka (kierowcy autobusu), dokonanie niewłaściwej oceny dowodów: z pominięciem faktu, iż przedsiębiorca przedłożył dokumenty w postaci planu pracy na marzec oraz wydruki za okres od dnia 2 marca 2010 r. do dnia 16 marca 2010 r., w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego w związku z bezpodstawnym przyjęciem, iż wyjaśnienia przedsiębiorcy nie korelują z ustaleniami kontroli drogowej, bez oceny wyjaśnień, iż kierowca nieprawidłowo używał przyrządów pomiarowych.

W ramach uzupełnienia postępowania wyjaśniającego kierowca został ponownie w dniu [...] sierpnia 2010 r. przesłuchany w charakterze świadka. Zeznał, że obecnie już zna zasady obsługi przełącznika w tachografie, choć na moment kontroli mógł zapomnieć, mimo że był przeszkolony w tej kwestii. Gdy okazano świadkowi wydruki z programu tachoscan i zadano pytanie: czy w dniach 2,3,4,8,9,10,11,12,14,16 marca prawidłowo operował przełącznikiem grup czasowych, odpowiedział, że nie pamiętanego faktu obecnie, ale nie wyklucza, że mógł zapomnieć przełączyć. Przyznał, że wydruki nic mu nie mówią, bo się na tym nie zna. Jednocześnie stwierdził, że jeśli selektor był ustawiony na inną pracę to w rzeczywistości był to jego odpoczynek i nie wykonywał wtedy innej pracy.

Organ odwoławczy, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 11.000 zł za stwierdzone naruszenia: skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego; przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego; przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego.

Organ odwoławczy, wskazując na treść art. 92 ust. 1 pkt 8 u.t.d., podał, że konsekwencją naruszenia obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów wspólnotowych dotyczących transportu drogowego jest:

- treść lp. 10.2 załącznika do u.t.d., która sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu przewozu drogowego karą pieniężną w wysokości 100 zł o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę karą pieniężną w wysokości 200 zł;

- treść lp. 10.3 załącznika do u.t.d., która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego karą pieniężną w wysokości 150 zł o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde rozpoczęte 30 minut kara pieniężną w wysokości 200 zł;

- treść lp. 10.4 załącznika do u.t.d., która sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego karą pieniężną w wysokości 150 zł o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę karą pieniężną w wysokości 200 zł.

Odnosząc się do naruszenia lp. 10.2 załącznika do u.t.d., organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 - godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 - godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin.

Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju.

Stosownie do przepisu art. 9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8, w przypadku gdy kierowca towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub pociągiem i wykorzystuje regularny dzienny okres odpoczynku, okres ten można przerwać nie więcej niż dwukrotnie innymi czynnościami trwającymi łącznie nie dłużej niż godzinę. Podczas tego regularnego dziennego okresu odpoczynku kierowca ma do dyspozycji koję lub kuszetkę.

Organ odwoławczy, po analizie zapisów na karcie kierowcy, biorąc, pod uwagę zeznania kierowcy z dnia [...] sierpnia 2010 r., stwierdził, iż:

- w dniu 11 marca 2010 r. o godzinie 12:21 kierowca rozpoczął 24 - godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 - godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 1 minutę nieprzerwanego odpoczynku w godzinach od 22:33 dnia 11 marca 2010 r., do godziny 4:34 dnia 12 marca 2010 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 59 minut.

Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi 500 zł.

Organ odwoławczy zauważył, iż kontrolowany kierowca nie zastosował się do art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, który stanowi, iż pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

Organ II instancji, po analizie materiału dowodowego stwierdził, że organ I instancji w sposób prawidłowy zaklasyfikował powyższe naruszenie, a kara pieniężna w wysokości 500 zł została nałożona zgodnie z przepisami.

Odnosząc się do naruszenia z lp. 10.3 załącznika do u.t.d., Główny Inspektor Transportu Drogowego podał, że zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Organ II instancji, po analizie zapisów na karcie kierowcy biorąc, pod uwagę zeznania kierowcy z dnia [...] sierpnia 2010 r., stwierdził iż:

- w dniu 2 marca 2010 r. kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy od godziny 12:15 do godziny 17:57. Kierowca w powyższym okresie nie wykonał żadnej przerwy trwającej co najmniej 15 minut. Łączny czas prowadzenia pojazdu w ww. okresie wyniósł 4 godziny i 55 minut. Norma 4 godzin i 30 minut jazdy ciągłej została przekroczona o 1 godzinę i 29 minut.

Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi 550 zł, gdyż w dniu 3 marca 2010 r. kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy od godziny 4:35 do godziny 12:08. Kierowca w powyższym okresie nie wykonał żadnej przerwy trwającej co najmniej 15 minut. Łączny czas prowadzenia pojazdu w ww. okresie wyniósł 6 godzin i 44 minuty. Norma 4 godzin i 30 minut jazdy ciągłej została przekroczona o 2 godziny i 14 minut.

Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi 950 zł, ponieważ w dniu 4 marca 2010 r. nie stwierdzono naruszenia lp. 10.3 załącznika do u.t.d.

W dniu 5 marca 2010 r. kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy od godziny 4:33 do godziny 12:10. Kierowca w powyższym okresie wykonał jedną przerwę trwającą co najmniej 15 minut w okresie 8:14-8:31 (17 minut), jednakże kierowca nie wykonał żadnej przerwy trwającej co najmniej 30 minut. Łączny czas prowadzenia pojazdu w ww. okresie wyniósł 7 godzin i 1 minutę. Norma 4 godzin i 30 minut jazdy ciągłej została przekroczona o 2 godziny i 31 minut. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi 1150 zł.

W dniu 8 marca 2010 r. kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy od godziny 12:03 do godziny 20:16. Kierowca w powyższym okresie wykonał jedną przerwę trwającą co najmniej 15 minut w okresie 16:06-16:30 (24 minuty), jednakże kierowca nie wykonał żadnej przerwy trwającej co najmniej 30 minut. Łączny czas prowadzenia pojazdu w ww. okresie wyniósł 6 godzin i 34 minuty. Norma 4 godzin i 30 minut jazdy ciągłej została przekroczona o 2 godziny i 4 minuty. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi 950 złotych.

W dniu 9 marca 2010 r. kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy od godziny 12:20 do godziny 20:26. Kierowca w powyższym okresie wykonał trzy przerwy trwającą co najmniej 15 minut w okresie 14:34 -15:02 (28 minut), 17:32 -17:37 (15 minut), 18:55 -19:13 (18 minut), jednakże kierowca nie wykonał żadnej przerwy trwającej co najmniej 30 minut. Łączny czas prowadzenia pojazdu w ww. okresie wyniósł 6 godzin i 45 minut. Norma 4 godzin i 30 minut jazdy ciągłej została przekroczona o 2 godziny i 15 minut. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi 950 zł.

W dniu 10 marca 2010 r. nie stwierdzono naruszenia z tytułu lp. 10.3 załącznika do u.t.d. Kierowca odebrał przerwę dzieloną w okresie 14:14 -14:59 (16 minut), 16:03 -16:32 (29 minut). Należy wskazać, iż gdyby nie jednominutowe skrócenie przerwy dzielonej kierowca wykonałby prawidłowo przerwę, a tym samym nie zostałby przekroczony maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego.

Organ odwoławczy, powołując się na art. 93 ust. 7 u.t.d. stwierdził, iż dowody zgromadzone w sprawie jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

W dniu 11 marca 2010 r. kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy od godziny 12:22 do godziny 21:07. Kierowca w powyższym okresie odebrał jedną przerwę trwającą co najmniej 15 minut w okresie 14:43 -14:59 (16 minut), jednakże kierowca nie wykonał żadnej przerwy trwającej co najmniej 30 minut. Łączny czas prowadzenia pojazdu w ww. okresie wyniósł 7 godzin i 36 minut. Norma 4 godzin i 30 minut jazdy ciągłej została przekroczona o 3 godziny i 6 minut. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi 1350 zł.

W dniu 12 marca 2010 r. kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy od godziny 4:34 do godziny 12:13. Kierowca w powyższym okresie wykonał jedną przerwę trwającą co najmniej 15 minut w okresie 8:14-8:42 (28 minut), jednakże kierowca nie wykonał żadnej przerwy trwającej co najmniej 30 minut. Łączny czas prowadzenia pojazdu w ww. okresie wyniósł 6 godzin i 45 minut. Norma 4 godzin i 30 minut jazdy ciągłej została przekroczona o 2 godziny i 15 minut. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi 950 zł.

W dniu 14 marca 2010 r. kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy od godziny 16:35 do godziny 22:42. Kierowca w powyższym okresie odebrał dwie przerwy trwające co najmniej 15 minut w okresie 18:46 - 19:10 (24 minuty), 21:13 - 21:40 (27 minut), jednakże kierowca nie wykonał żadnej przerwy trwającej co najmniej 30 minut. Łączny czas prowadzenia pojazdu w ww. okresie wyniósł 5 godzin i 3 minuty. Norma 4 godzin i 30 minut jazdy ciągłej została przekroczona o 1 godzinę i 33 minuty. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi 750 zł.

W dniu 16 marca 2010 r. kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy od godziny 4:36 do godziny 14:35. Kierowca w powyższym okresie wykonał jedną przerwę trwającą co najmniej 15 minut w okresie 8:19 - 8:36 (17 minut), jednakże kierowca nie wykonał żadnej przerwy trwającej co najmniej 30 minut. Łączny czas prowadzenia pojazdu w ww. okresie wyniósł 9 godzin i 9 minut. Norma 4 godzin i 30 minut jazdy ciągłej została przekroczona o 4 godziny i 9 minut. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi 1750 zł.

Organ odwoławczy, po analizie materiału dowodowego stwierdził, iż należy nałożyć na skarżącego karę pieniężną w wysokości 9.350 zł z tytułu powyższego naruszenia.

Odnosząc się do naruszenia z lp. 10.4 załącznika do u.t.d., organ odwoławczy wskazał, ze zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu.

Organ odwoławczy, po analizie zapisów na karcie kierowcy biorąc, pod uwagę jego zeznania z dnia [...] sierpnia 2010 r., stwierdził, iż:

- w okresie rozpoczynającym się o godzinie 12:21 dnia 11 marca 2010 r., a zakończonym o godzinie 12:13 dnia 12 marca 2010 r., łączny czas prowadzenia pojazdu wyniósł 15 godzin i 16 minut. Norma 10 godzin jazdy dziennej została przekroczona o 5 godzin i 16 minut.

Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi 1.550 zł.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż wyliczenie przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu uzależnione jest od czasu odpoczynku dobowego, gdyż jeżeli w danym okresie, który zaczyna się po odebraniu przez kierowcę przepisowej długości odpoczynku z chwilą, rozpoczęcia prowadzenia pojazdu, kierowca nie wykorzysta wymaganego odpoczynku, to należy liczyć czas prowadzenia dziennego do momentu wykorzystania prawidłowego odpoczynku dziennego.

W sytuacji, kiedy kierowca nie odbiera minimum 9 - godzinnego nieprzerwanego odpoczynku w ciągu 24 godzin (a w przypadku kilkuosobowej załogi - w ciągu 30 godzin) od momentu rozpoczęcia dziennego okresu (czyli od momentu zakończenia ostatniego odpoczynku dziennego lub tygodniowego) należy liczyć czas prowadzenia do momentu wymaganego minimum 9 godzinnego odpoczynku. W takim jednak przypadku skrócenie odpoczynku zamyka się w ramach 24 godzin od ostatniego odpoczynku i chwili rozpoczęcia prowadzenia pojazdu, to jest za skrócenie odpoczynku dziennego. Należy wyjaśnić również, iż fakt przekroczenia norm czasu pracy spowodowany sytuacjami nadzwyczajnymi winien zostać odnotowany na odwrocie tarczki tachografu, lub wydruku z urządzenia rejestrującego.

Organ odwoławczy, po analizie materiału dowodowego stwierdził, że organ I instancji w sposób prawidłowy zaklasyfikował powyższe naruszenie, a kara pieniężna w wysokości 1150 zł została nałożona zgodnie z przepisami.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w dniu kontroli wykonywany był zarobkowy przewóz osób na linii regularnej na trasie 54 km, czyli powyżej 50 km. O powyższym świadczy dostarczony przez stronę rozkład jazdy na trasie S. – G. - W. Zatem, zastosowanie w sprawie musiały znaleźć przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006, a nie ustawa o czasie pracy kierowców, której stosowanie wyklucza zakres przedmiotowy art. 1 pkt 4 ustawy o czasie pracy kierowców.

Rozstrzygając brak podstaw do zastosowania w sprawie art. 92a ust. 4 u.t.d. i art. 93 ust. 7 u.t.d., organ odwoławczy odwołał się do zeznań kierowcy złożonych w dniu [...] marca 2010 r. Organ wskazał na wielokrotne naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, w zakresie przekroczenia norm czasu pracy, a w szczególności w odniesieniu do przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego. Organ odwoławczy podkreślił, że okoliczności sprawy i dowody zgromadzone w sprawie jednoznacznie nie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

Nadto, organ dodał, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych tj. z rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz z rozporządzenia (WE) nr 561/2006, w tym art. 10 ust. 2 i 3 ostatniego aktu. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie strona nie podjęła jakichkolwiek działań zmierzających do uniknięcia powstania przedmiotowych naruszeń, chociażby poprzez zapewnienie prowadzenia kontrolowanego pojazdu w załodze kilkuosobowej. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągniecie zamierzonego celu. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem czasu pracy, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za organizowanie pracy kierowcom i nie może z tego ustawowego obowiązku zwolnić, poprzez przerzucenie odpowiedzialności administracyjnej na inny podmiot. Należy wskazać, iż przedsiębiorca jako przewoźnik ma obowiązek znać przepisy prawa oraz musi liczyć się z konsekwencjami nieprzestrzegania przepisów.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. Natomiast, gdy strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości może wystąpić ze stosownym wnioskiem do właściwego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, który wydał decyzję I instancji.

Pismem z dnia [...] października 2010 r. B. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2010 r., wnosząc o jej uchylenie w całości.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a zatem niewskazanie powodów, które zadecydowały o zmniejszeniu nałożonej kary pieniężnej,

- art. 92a ust. 4 u.t.d. poprzez odmowę jego zastosowania oraz niewyjaśnienie, czy skarżący miał wpływ na naruszenia popełnione przez kierowcę.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał na zasadność argumentów przedstawionych w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. skarżący podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu skargi odnośnie naruszenia art. 92a ust. 4 u.t.d. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z niewyjaśnieniem przyczyn odmowy wiarygodności dowodu z przesłuchania świadka, które miało miejsce w dniu [...] sierpnia 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.").

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję organu I instancji w całości i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie organ odwoławczy ma obowiązek rozpatrzyć nie tylko wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji, ale również ocenić materiał dowodowy, uwzględniając stan faktyczny stwierdzony w czasie wydania decyzji przez organ I instancji, jak i zmiany stanu faktycznego, które zaszły pomiędzy wydaniem decyzji organu I instancji, a wydaniem decyzji w postępowaniu odwoławczym. Istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega zatem na ponownym rozpatrzeniu sprawy administracyjnej, przy zachowaniu wszystkich zasad przewidzianych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem decyzja kasacyjna podlega takim samym wymogom formalnoprawnym jak każda inna decyzja.

Zatem, organy administracji publicznej obowiązane są przeprowadzić postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli (art. 8 k.p.a.), jak również wyjaśniając stronom zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu spraw (art. 11 k.p.a.) - patrz wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1984 r., sygn. akt II SA 742/84. Obowiązek ten ma szczególne znaczenie w odniesieniu do decyzji nakładających na stronę kary pieniężne. Prawidłowe wyjaśnienie stronie zasadności decyzji administracyjnej bowiem może sprzyjać powstaniu u niej przekonania, że decyzja, chociaż niekorzystna - jest jednak zasadna, że w danej sytuacji i przy obowiązującym stanie prawnym organ nie mógł postąpić inaczej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 października 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1678/07). Poczyniona uwaga jest istotna w świetle zarzutów skargi. Skarżący wskazuje na nieprawidłowe uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, gdyż z jego treści nie wynika w sposób jednoznaczny przyczyna zmniejszenia przez organ odwoławczy kary pieniężnej nałożonej uprzednio w większym wymiarze przez organ I instancji.

Jak już wspomniano, decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji (T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, PiP 1989, z. 8, s.147). Ocenie organu odwoławczego podlega całe postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w sprawie przed organem I instancji, a zwłaszcza materiał dowodowy zebrany i przeanalizowany przez ten organ. Organ odwoławczy w ramach swoich uprawnień może materiał ten ocenić inaczej niż organ I instancji, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Decyzja organu odwoławczego musi bowiem odpowiadać warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W rozpatrywanej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w całości decyzję organu I instancji i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, nakładając na przedsiębiorcę karę pieniężną w zmienionej (zmniejszonej) wysokości. Uzasadnieniem dokonanej zmiany dotyczącej naruszenia z lp. 10.3 załącznika do u.t.d. były dowody w postaci zapisy na karcie kierowcy oraz zeznania kierowcy złożone w dniu [...] sierpnia 2010 r. Organ odwoławczy przyjął, iż dowody te są wystarczającą podstawą do zmniejszenia wysokości kary pieniężnej nałożonej na skarżącego w związku z przekroczeniem normy jazdy ciągłej.

Mając na uwadze lakoniczny fragment uzasadnienia zaskarżonej decyzji odnoszący się do mocy dowodowej zapisów na karcie kierowcy (str. 4 decyzji z dnia [...] września 2010 r.) należy stwierdzić, iż organ odwoławczy, wbrew obowiązkowi określonemu w art. 107 § 3 k.p.a., nie wyjaśnił dlaczego dał wiarę wspomnianym kartom kierowcy, mimo że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2010 r. wskazał na dostrzeżone rozbieżności pomiędzy załączonymi do pisma strony z dnia [...] marca 2010 r. wydrukami z karty kierowcy oraz planem pracy kierowcy, a zeznaniami złożonymi przez kierowcę pod rygorem odpowiedzialności karnej oraz wydrukami sporządzonymi w miejscu i czasie kontroli. Uznając sporne karty kierowcy za rozstrzygający dowód w sprawie naruszenia z lp. 10.3 załącznika do u.t.d., organ odwoławczy nie wyjaśnił, jakie znaczenie dla sprawy mogą mieć karty, które nie zostały sporządzone i potwierdzone przez kierowcę, na który to fakt również zwrócił uwagę organ I instancji. Nadto, organ nie wyjaśnił jakie znaczenie dla wydanego rozstrzygnięcia miały zeznania kierowcy złożone w dniu [...] sierpnia 2010 r. choć nie były zbieżne z wcześniejszymi zeznaniami tego świadka. Jednocześnie organ nie odniósł się do dowodów zgromadzonych podczas kontroli, na których z kolei oparł swoje rozstrzygnięcie organ I instancji.

Powyższe uwagi dotyczą przede wszystkim nowych ustaleń faktycznych organu II instancji co do naruszeń z l.p.10.3. załącznika do u.t.d., szczególnie w odniesieniu do dni 2, 4, 5, 10, 11, 12, 14 marca 2010 r.

Nadto organ odwoławczy nie wyjaśnił, dlaczego przyjął, że odebranie przez kierowcę 29 – minutowej przerwy w dniu 10 marca 2010 r. może podlegać ocenie na mocy art. 93 ust. 7 u.t.d., a odebranie np. 28 – minutowej przerwy w dniu 9 marca 2010 r., czy 24 – minutowej przerwy w dniu 8 marca 2010 r. ocenie w świetle art. 93 ust. 7 u.t.d. już nie podlega. Podkreślić należy, że art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 stanowi, iż długość drugiej przerwy ma wynosić co najmniej 30 minut.

W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że organ odwoławczy, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 80 k.p.a., nie dokonał właściwej analizy materiału dowodowego, który stał się podstawą zmiany decyzji organu I instancji, naruszając tym samym warunki określone w art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji powinien był wyczerpująco przedstawić ten proces. Obowiązkiem organu administracji jest bowiem dokonać oceny poszczególnych dowodów z osobna oraz wszystkich dowodów we wzajemnej ich łączności, co wynika z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ może poszczególnym dowodom odmówić wiary lub przeciwnie uznać ich wiarygodność, ale dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej oceny.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ dokona oceny całego zebranego materiału dowodowego, zgodnie z regułami zawartymi w art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., co następnie znajdzie odzwierciedlenie w decyzji.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Odnośnie pkt 2, Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.