Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 26/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 60, 161 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) Sędziowie: WSA Dariusz Chaciński WSA Joanna Skiba Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi K.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata [...], tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych.


UZASADNIENIE

Starosta P. decyzją z dnia [...] października 2013 roku Nr [...] ustalił na rzecz K. G. odszkodowanie w wysokości 4.367,00 zł, za nieruchomość położoną w jednostce ewidencyjnej [...], oznaczoną jako działka nr [...], która stała się własnością Gminy C. na podstawie decyzji Starosty P. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, polegającej na rozbudowie drogi gminnej w miejscowości O., gmina C. – obiekt budowalny (KOB XXV), utrzymanej w mocy ostateczną decyzją Wojewody [...] Nr [...], z dnia [...] maja 2012r. znak [...].

Po rozpatrzeniu odwołania K. G., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2013r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

K. G. złożył na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2257/13 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012r. nr [...], która to decyzja utrzymywała w mocy decyzję Starosty P. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012r.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2014r. w sprawie sygn. akt II OSK 613/14 oddalił skargę kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013 roku.

Pismem z dnia 30 lipca 2014r. pełnomocnik skarżącego wniósł o umorzenie postępowania w spawie o sygn. I SA/Wa 26/14 z uwagi na to, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Pełnomocnik podnosił, że z uwagi na fakt, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2012r. została uchylona odpadła podstawa prawna na mocy, której możliwe było wydanie decyzji w przedmiocie odszkodowania.

Na rozprawie z dnia 12 sierpnia 2014r. skarżący podtrzymał wniosek o umorzenie postępowania z powodu cofnięcia skargi.

Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Wobec braku merytorycznej przesłanki wymienionej w cytowanym przepisie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. W przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 powołanej ustawy. Jednocześnie Sąd uznał, że nie było podstaw do przyznania wynagrodzenia w wysokości podwójnej stawki minimalnej. Pełnomocnik nie wykazał by podejmował czynności wykraczające poza standardowe przy tego typu sprawach.