Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1583/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 187 par. 1 , 191
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Lidia Błystak Asesor WSA Dagmara Dominik Protokolant Michał Kazek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2005 r. sprawy ze skargi W. F. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy częściowego zwrotu wpłaconego podatku od towarów i usług za listopad 2002 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz W. F. kwotę 3.061,60 zł (trzy tysiące sześćdziesiąt jeden złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi W. F., prowadzącego zakład pracy chronionej A we W. jest decyzja Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Urzędu Skarbowego W.-P. P. z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy dokonania za listopad 2002 r. częściowego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług w wysokości [...].

W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że w dniu [...] W. F. prowadzący zakład pracy chronionej A złożył w Urzędzie Skarbowym W.-P. P. deklarację dla podatku od towarów i usług za listopad 2002 r., w której wykazał kwotę zobowiązania w wysokości [...] oraz wniosek o dokonanie zwrotu części wpłaconej kwoty podatku VAT w wysokości [...].

W myśl art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej ma prawo, w zakresie działalności tego zakładu, do otrzymania częściowego lub całkowitego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług. Zgodnie z przepisem art. 14a ust. 7 pkt 2 powołanej wyżej ustawy, zwrot podatku nie przysługuje podatnikom, u których na dzień złożenia wniosku o dokonanie zwrotu występują zaległości w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa.

Po otrzymaniu wniosku strony Urząd Skarbowy ustalił, iż podatnik w dniu złożenia wniosku tj. w dniu [...]., posiadał zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2000 r. w łącznej kwocie [...]. Uwzględniając uregulowanie art. 14a ust. 7 pkt 2 ustawy VAT, organ podatkowy I instancji uznał, iż wymieniona zaległość wyklucza możliwość skorzystania przez podatnika z uprawnienia do otrzymania zwrotu częściowej wpłaty podatku od towarów i usług za listopad 2002 r.

Od decyzji tej podatnik złożył odwołanie, w którym wniósł o zmianę decyzji organu podatkowego I instancji w sprawie i wydanie decyzji o zwrocie podatku w wysokości [...].

Odwołujący się, kwestionując rozstrzygnięcie Urzędu Skarbowego, zarzucił nieuwzględnienie przepisu art. 72 § 1 pkt 1 oraz art. 75 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jak również sprzeczność dokonanych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na tym, że Urząd wydał odmowną decyzję, pomimo złożonego przez podatnika wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku VAT za grudzień 1999 r. w kwocie [...] i wniosku o zaliczenie tej nadpłaty na poczet zaległości.

Według wyjaśnień zawartych w odwołaniu podatnik wykonując dyspozycję Izby Skarbowej zawartą w odpowiedziach na skargi od decyzji wydanych za marzec i kwiecień 2000 r., w dniu [...] złożył w Urzędzie Skarbowym korektę deklaracji VAT-7 za grudzień 1999 r. z jednoczesnym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Ponadto złożył również do PFRON deklarację DEK-III oraz dyspozycję przekazania kwoty nadpłaty na rachunek Urzędu Skarbowego W.-P. P.

Następnie w dniu [...] Urząd Skarbowy W. P. P. wydał (według podatnika sprzeczną ze stanowiskiem Izby Skarbowej) decyzję nr [...], w której odmówiono stwierdzenia nadpłaty. Jako powód odmowy wskazano, że wpłata dokonana na rachunek PFRON nie jest wpłatą podatku VAT tylko innego świadczenia niepodatkowego, co do którego nie istniał nawet przymus zapłaty, a które to okoliczności powodują, że do wpłaty dokonanej na rachunek PFRON nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej, w tym przepisów odnoszących się do nadpłat.

Podatnik od powyższej decyzji odmowy stwierdzenia nadpłaty złożone zostało odwołanie z dnia [...], w którym strona zarzuciła m.in. rażące naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie przepisów oraz błędne zastosowanie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, ustawy z dnia 26.11.1998 r. o finansach publicznych, ustawy z dnia 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, ustawy z dnia 27.08.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych oraz wniósł o stwierdzenie nadpłaty w podatku VAT za grudzień 1999 r.

Podatnik zarzuca również, iż Urząd Skarbowy W.-P. P. winien wstrzymać się z wydaniem decyzji o odmowie zwrotu części wpłaconego podatku VAT za listopad 2002 r. do czasu rozstrzygnięcia przez Izbę Skarbową odwołania od decyzji o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT za grudzień 1999r.

Izba Skarbowa we W. po rozpatrzeniu stanu faktycznego i prawnego sprawy nie podzieliła zasadności odwołania i utrzymała decyzję organu I instancji w mocy.

Izba Skarbowa stwierdziła, że stosownie do przepisu art. 14a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej ma prawo w zakresie działalności tego zakładu do otrzymania częściowego lub całkowitego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług według zasad określonych w ust.2 - 6.

Zgodnie z przepisem art. 14a ust. 7 pkt 2 cyt. wyżej ustawy przepisów ust. 1-6 nie stosuje się do podatników, u których w dniu złożenia wniosku o dokonanie zwrotu kwoty, o której mowa w ust. 1, występują zaległości w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa.

A zatem wystarczającą przesłanką powodującą utratę możliwości do korzystania z uprawnień w zakresie zwrotu podatku od towarów i usług jest istnienie zaległości podatkowej na dzień złożenia wniosku o dokonanie zwrotu wpłaconej kwoty podatku VAT.

Analiza materiału dowodowego wykazała, iż podatnik posiadał na dzień złożenia wniosku zaległości w podatku od towarów i usług w kwocie [...] (za V/2000r. - [...] oraz za VI/2000r. - [...]).

Przeprowadzone postępowanie podatkowe wykazało zd. Izby Skarbowej również, iż nieprawdziwe jest twierdzenie podatnika o istnieniu nadpłaty, która to powinna byłaby zostać z urzędu zarachowana na poczet zaległości podatkowych.

Co prawda W. F. złożył w dniu [...] w Urzędzie Skarbowym korektę deklaracji VAT-7 za grudzień 1999 r. (podwyższając kwotę nadwyżki podatku należnego nad naliczonym o [...]) oraz wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku VAT za grudzień 1999 r. w kwocie [...], jednakże podatnik nigdy nie uiścił tego świadczenia podatkowego, które następnie skorygował. Izba Skarbowa w dalszej części swojej decyzji dowodziła przesłanki jej stanowiska, że skarżący nie dysponuje nadpłatą podatku za grudzień 1999 r.

Mając powyższe na uwadze Izba Skarbowa skonstatowała, że Urząd Skarbowy W.-P. P. słusznie odmówił W. F. za listopad 2002 r. częściowego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług w kwocie [...], z uwagi na istnienie zaległości podatkowych na dzień złożenia wniosku o dokonanie zwrotu podatku.

W skardze na tę decyzję Izby Skarbowej we W., wnosząc o jej uchylenie, zarzucono:

1) błędne przyjęcie przez Izbę Skarbową, że skarżący w dniu składania wniosku o zwrot podatku VAT za listopad 2002 r. na podstawie art. 14a ustawy o VAT posiadał zaległość podatkową z tytułu VAT za okres marzec-czerwiec 2000 r. w kwocie [...], podczas gdy w istocie posiadał on jednocześnie nadpłatę wymienionego podatku w kwocie [...] za grudzień 1999 r., która zgodnie ze złożonym przez Skarżącego w dniu [...] wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty powinna być zaliczona na poczet zaległości.

Niezależnie od powyższego Skarżący uważa, że nie posiada również zaległości podatkowej, bowiem zaległość wykazywana przez organy skarbowe wynika z faktu, że Skarżący ujął podatek VAT z faktury za dzierżawę w deklaracji podatkowej oraz zapłacił ten podatek w miesiącu wystawienia faktury, a nie w miesiącu otrzymania zapłaty, co nie może dla Skarżącego rodzić skutków takich samych, jakby podatku nie zapłacił wcale, przy czym problem ten poddano rozstrzygnięciu Sądu w sprawach oznaczonych Sygn. akt I SA/Wr/1707/02, I SA/Wr/1708/02, I SA/Wr/1709/02 I SA/Wr/1710/02. Zdaniem Skarżącego wcześniejsza zapłata podatku, którego wysokość jest ustalona, a jedynie obowiązek zapłaty jest odłożony w czasie nie jest błędem skutkującym powstaniem zaległości podatkowej w miesiącu, w którym obowiązek taki powstaje, a teza ta pozostaje w pełnej spójności logicznej z przepisami Ordynacji podatkowej odnoszącymi się do nadpłat).

2) błędne przyjęcie przez Izbę Skarbową, że wpłata wynikająca z dyspozycji art.14a ustawy o VAT przekazana do PFRON przez prowadzącego zakład pracy chronionej, nie jest wpłatą podatku zdefiniowanego w art.2 oraz art.3 pkt 3) Ordynacji podatkowej, wobec czego do tej wpłaty nie stosują się przepisy Ordynacji podatkowej, w tym również odnoszące się do nadpłat.

3) błędne zastosowanie wobec skarżącego art. 14a ust. 7 pkt. 2 ustawy o VAT, poprzez przyjęcie, że skarżący posiadał zaległość podatkową za maj i za czerwiec 2000 r. pomimo złożenia przez niego w dopuszczalnym przepisami czasie deklaracji korygującej VAT za miesiąc grudzień 1999 r. oraz złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku VAT za grudzień 1999 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta - w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), "sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej".

W ramach tej kontroli, po rozpoznaniu niniejszej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we W. z dnia 25 listopada 2003 r. (sygn. akt SA/Wr 1707 - 1710/02) stwierdzono nieważność decyzji Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...]) i poprzedzających ich decyzji Urzędu Skarbowego W.-P. P. z dnia [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od marca do czerwca 2000 r.

Ponadto przed tut. Wojewódzkim Sądem Administracyjnym została rozpoznana sprawa w przedmiocie legalności decyzji Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. Oceniając prawidłowość tej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 8 lutego 2005 r. (sygn. akt I SA/Wr 1106/03) uchylił tę decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego W.-P.P. z dnia [...] (Nr [...]). Tym samym w dalszym ciągu nierozstrzygnięte pozostaje zagadnienie istnienia po stronie skarżącego w dniu złożenia wniosku o zwrot podatku zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za niektóre miesiące 2000 r. – co jest istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Z tych też względów stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja utrzymała w mocy poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, która wydana została z naruszeniem prawa procesowego – art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej – poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i oparcie swoich rozstrzygnięć na okolicznościach, które nie zostały udowodnione.

To naruszenie prawa, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji wydano w oparciu o przepis art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).