Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 805/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 158  par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu13 listopada 2008 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...[ Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. (zwany dalej: Szefem WSW) przyznał D. P. jednorazowe odszkodowanie pieniężne w kwocie 1.984 zł z tytułu wypadku zaistniałego w dniu 5 października 1995 r.

Wnioskiem z dnia 13 kwietnia 2008 r. D. P. wniósł o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanej decyzji, podnosząc, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa polegającym na braku pełnego podpisu pod wyżej wskazaną decyzją, zawierającego imię i nazwisko osoby upoważnionej do wydania decyzji, a także na braku wskazania w decyzji daty jej wydania. Ponadto wnioskodawca zarzucił kwestionowanej decyzji, iż została ona wydana

z naruszeniem art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających

w związku ze służbą wojskową (Dz.U Nr 53, poz. 342, ze zm.) – zwanej dalej: "ustawą o świadczeniach odszkodowawczych", gdyż zgodnie z wyżej wskazanym przepisem należna mu kwota powinna była wynosić nie mniej niż 500 zł za 1% uszczerbku na zdrowiu.

Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego, po rozpatrzeniu wniosku D. P., odmówił stwierdzenia nieważności wyżej wskazanej decyzji Szefa WSW. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż zarzuty D. P. dotyczące braku podpisu

pod kwestionowaną decyzją osoby upoważnionej do jej wydania oraz braku wskazania daty jej wydania nie znajdują uzasadnienia. Omawiana decyzja opatrzona jest bowiem datą oraz oryginalnym podpisem płk dypl. T. A. - Szefa WSW i okrągłą pieczęcią. Organ administracji nie zgodził się również z zarzutem D. P. dotyczącym naruszenia art. 5 ust. 3 ustawy o świadczenia odszkodowawczych. Wskazał on bowiem, iż na dzień wydania decyzji Minister Obrony Narodowej określi, iż żołnierzowi, który doznał trwałego uszczerbku

na zdrowiu wskutek wypadku lub choroby przysługuje jednorazowe odszkodowanie pieniężne w wysokości 1/100 kwoty określonej w art. 5 ust. 2 ustawy, nie mniej niż 198,40 zł za każdy procent ustalonego uszczerbku na zdrowiu.

W odwołaniu od powyższe decyzji, D. P. zarzucił, iż decyzja ta,

jak i decyzja Szefa WSW z dnia [...]r., nie zostały podpisane z imienia

i nazwiska przez osoby upoważnione do ich wydania, co przesądza o ich nieważności. Podniósł również, iż w decyzji Szefa WSW nie podano adresu sądu,

do jakiego mógł wnieść odwołanie, dlatego też od decyzji tej skarżący nie odwołał się w ustawowym terminie. Skarżący wskazał także, iż w decyzji tej źle naliczono mu świadczenie odszkodowawcze, gdyż błędnie uznano, że odszkodowanie za 10% trwałego uszczerbku na zdrowiu przysługuje mu w wysokość 1/100 uposażenia nie mniej niż 198,40 zł, podczas gdy zgodnie z art. 5 ust. 3 ust. 3 ustawy o świadczenia odszkodowawczych kwota należnego mu odszkodowania powinna wynieść nie mniej niż 500 zł za jeden procent trwałego uszczerbku na zdrowiu.

Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w decyzji Szefa WSW z dnia [...]r. wyraźnie wskazano datę jej wydania, a także, że pod decyzją tą widnieje podpis zawierający imię, nazwisko, stanowisko służbowe osoby upoważnionej do wydania rozstrzygnięcia oraz jej własnoręczny podpis. Odnosząc się do zarzutu niepodania dokładnego adresu organu odwoławczego, wskazał, iż z treści art. 107 k.p.a.

nie wynika wymóg wskazywania przez organ dokładnego adresu, pod który należy wnieść środek odwoławczy. Dodał przy tym, iż pouczenie o przysługujących środkach prawnych nie jest elementem decyzji wpływającym na jej ważność. Organ odwoławczy mając na uwadze zarzut skarżącego dotyczący nieprawidłowego naliczenia kwoty przyznanego odszkodowania podniósł, iż nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w art. 156 §1 pkt 1,3,4 i 7 k.p.a.

w sytuacji, gdy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat. Wskazał przy tym, iż wbrew twierdzeniom skarżącego kwota jednorazowego odszkodowania pieniężnego została ustalona prawidłowo w omawianej decyzji Szefa WSW. Podniósł, iż ustawa o świadczeniach odszkodowawczych, na której przepis

art. 5 ust. 3 skarżący się powołuje utraciła moc obowiązującą

z dniem 28 maja 2003r., a kwotą 500 zł, o której mowa w przywołanym przepisie, została ustalona na dzień wejścia ustawy w życie (1972 r.). Zgodnie z aktualną wersją tego aktu prawnego, zamiast 500 zł, widnieje kwota 5 gr. za każdy procent uszczerbku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy

na powyższą decyzję D. P. zarzucił decyzjom organów obu instancji,

jak i decyzji Szefa WSW z dnia [...]r. naruszenie art. 107 k.p.a., wyrażające się w braku własnoręcznego podpisu pod decyzją z imienia i nazwiska osoby upoważnionej do jej wydania. Podniósł, iż brak jest również imiennej pieczęci

oraz okrągłej pieczęci jednostki wojskowej, uwierzytelniającej rozstrzygnięcie. W związku z powyższym skarżący wywiódł, iż zaskarżona decyzja w istocie stanowi jedynie projekt rozstrzygnięcia sporządzony w formie wydruku komputerowego. Ponadto skarżący ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu. Wskazał także, iż

ze względu na to, że wypadkowi uległ w 1995 r., a decyzję w przedmiocie odszkodowania wydano w 1996r. powinien mieć do niego zastosowanie przepis

art. 5 ust. 3 ustawy o świadczeniach odszkodowawczych w wersji pierwotnej przewidującej kwotę minimalną odszkodowania w wysokości 500 zł za każdy procent ustalonego uszczerbku na zdrowiu. Skarżący wniósł w związku z tym o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz wskazanej wyżej decyzji Szefa WSW

lub ewentualnie o przywrócenie terminu do jej zaskarżenia do sądu ubezpieczeń społecznych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r.- Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z późn. zm.), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności

z prawem. Oznacza to, iż rozpoznając skargę bada on czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. Badając

pod tym kątem zaskarżoną decyzję należało stwierdzić, iż skarga nie zasługuje

na uwzględnienie, albowiem zaskarżonej decyzji nie można skutecznie postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270;

z późn. zm.) zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w B. z dnia [...]r utrzymujące w mocy decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego

z dnia [...]r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego K. z dnia [...]r.

Nr[...].

Uzasadniając swój wniosek o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanej decyzji Szefa WSW skarżący podniósł, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem art. 107 k.p.a., gdyż nie zawiera ona podpisu z podaniem imienia

i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji,

a także zawiera ona daty wydania rozstrzygnięcia

Sąd nie podziela powyższych zarzutu.

Wskazać należy, iż wprawdzie widniejący pod rozstrzygnięciem podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji jest nieczytelny, jednakże jest on uzupełniony wygenerowanym maszynowo oznaczeniem osoby składającej podpis z podaniem jej imienia i nazwiska i stanowiska służbowego. Zdaniem Sądu taka forma podpisu spełnia wymogi określone, w art. 107 § 1 k.p.a., zawiera ona bowiem wszelkie określone w tymże przepisie elementy i pozwala na jednoznaczne zidentyfikowanie osoby, która wydała decyzję.

Sąd nie stwierdził również by decyzja Szefa WSW nie zawierała daty wydania. Znajdujący się w aktach administracyjnych organu I instancji oryginał tejże decyzji została opatrzona datą, widniejącą w lewym górnym rogu nagłówka rozstrzygnięcia.

Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego dotyczącego braku wskazania dokładnego adresu sądu, do którego należało wnieść odwołanie do omawianej decyzji Szefa WSW, podzielić należy argumentacje organu II instancji, iż

z treści art. 107 § 1 k.p.a. nie można wywieźć by na organach administracji spoczywał taki obowiązek. Nadmienić przy tym należy, iż w pouczeniu omawianego rozstrzygnięcia wskazano wyraźnie, iż odwołanie należy wnieść za pośrednictwem Szefa WSW, nie zaś bezpośrednio do właściwego sądu. Tym bardziej więc niezrozumiałe są twierdzenia skarżącego, iż z powodu nie pouczenia go

o dokładnym adresie właściwego sądu wojewódzkiego, nie złożył on w terminie odwołania.

Jeśli natomiast chodzi o kwestie błędnego obliczenia przez Szefa WSW wysokości odszkodowania przysługującego skarżącemu, podnieść należy, iż w dniu wydawania przez Szefa WSW decyzji o przyznaniu skarżącemu odszkodowania

z tytułu wypadku, obowiązywała wersja przepisu art. 5 ust. 3 ustawy

z dnia 16 grudnia 1972 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz.U Nr 53, poz. 342, ze zm.), przewidująca, iż minimalna wysokość odszkodowania przyznanemu żołnierzowi wynosi 5 gr. za każdy procent ustalonego uszczerbku

na zdrowiu, nie zaś 500 zł, jak wskazuje skarżący. Trzeba mieć bowiem na uwadze, iż zgodnie z art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o denominacji złotego

(Dz.U. Nr 84 poz. 386) wszelkie wartości pieniężne wynikające z obowiązujących przepisów lub przepisów, jakie zostały ogłoszone do dnia wejścia w życie tejże ustawy, podlegały z dniem 1 stycznia 1995 r. przeliczeniu z mocy prawa w stosunku, o którym mowa w art. 2 ust. 2 (10.000 starych złotych = 1 nowej jednostce pieniężnej o nazwie złoty). W związku z tym również, określona w art. 5 ust. 3 ustawy

o świadczeniach odszkodowawczych, minimalna kwota odszkodowania musiała ulec przeliczeniu i zamiast dotychczasowej kwoty 500 starych złotych, odszkodowanie minimalne od dnia 1 stycznia 1995 r. wynosiło 5 gr. za każdy procent ustalonego uszczerbku na zdrowiu.

Wskazać należy, iż powyższa kwota minimalna została podwyższona zarządzeniem Ministra Obrony Narodowej, na podstawie upoważnienia wynikającego z art. 9 omawianej ustawy o świadczeniach odszkodowawczych i w chwili wydawania przez Szefa WSW decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący, wynosiła 198,40 zł (vide zarządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 marca 1996 r. Nr 23/MON zmieniające zarządzenie w sprawie podwyższenia kwot jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. Rozk. MON z 1996 r., poz. 136).

W świetle powyższych okoliczności uznać, należy, iż w decyzji Szefa WSW

z dnia [...]r. prawidłowo określono wysokość odszkodowania przysługującego skarżącemu.

Podnieść w tym miejscu trzeba, iż stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji i wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta wadą powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Ponieważ, zdaniem Sądu, decyzja Szefa WSW z dnia [...]r.

nie była obarczona takimi wadami, uznać należy, iż organy obu instancji zasadnie wskazały na brak podstaw do stwierdzenia jej nieważności.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z poźn. zm.) orzekł o oddaleniu skargi.