Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2598/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4, 35, 81, p
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 6,7,30 par. 4, art. 77 par. 1, 107 par. 3, art. 138 par. 1 k.p.a.
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), , Sędzia WSA Monika Kramek, Sędzia WSA Artur Kuś, Protokolant specjalista Monika Gąsińska – Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2019 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz T. T. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2018 r., Nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud."), po rozpatrzeniu odwołania T. T., reprezentowanego przez r. pr. A. S., od decyzji Starosty [...][...] Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z: ogrodzeniem, wewnętrznymi instalacjami (wod.-kan., elektryczną i teletechniczną, gazową, wentylacyjną mechaniczną), zewnętrznymi odcinkami instalacji wewnętrznych elektrycznej oraz kanalizacji deszczowej wraz z budową szczelnych wybieralnych zbiorników retencyjnych na wody opadowe, naziemnymi miejscami postojowymi i zagospodarowaniem terenu (wjazd na działkę, droga wewnętrzna, zieleń, oświetlenie, mała architektura) na działkach nr ew. [...] i [...] obręb [...] [...], gmina [...]- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając decyzję, organ wyjaśnił, że [...]listopada 2017 r. do Starostwa Powiatu [...] wpłynął wniosek inwestora - firmy [...] Sp. z o.o. o pozwolenie na nadbudowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr ewid. [...] i [...]przy ul. [...]. Starosta [...], działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia.

W dniu [...] lutego 2018 r. T. T, właściciel działek sąsiednich nr ew.[...], [...], [...] i [...] w [...], złożył wniosek z prośbą o wgląd do dokumentacji przedmiotowej inwestycji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330). Skarżący zapoznał się z dokumentacją projektową w dniu [...] lutego 2018 r. W dniu [...] lutego 2018 r. inwestor wystąpił o zawieszenie postępowania do czasu zgromadzenia niezbędnych dokumentów i uzupełnienia dokumentacji. Starosta [...]postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. zawiesił postępowanie.

W dniu [...] lutego 2018 r. do Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa [...] wpłynęło podanie T.T. o uznanie go za stronę postępowania w przedmiotowej sprawie.

Zakład Wodociągów i Kanalizacji w [...] Sp. z o.o. pismem z dnia [...] lutego 2018 r. poinformował Starostę [...] o możliwych utrudnieniach i braku technicznych możliwości zaopatrzenia w wodę z miejskiej sieci wodociągowej niektórych działek zlokalizowanych w obr. [...].

Pełnomocnik inwestora pismami z dnia [...] kwietnia 2018 r. zwrócił się o podjęcie zawieszonego postępowania oraz uzupełnił wymagane braki i usunął nieprawidłowości w projekcie budowlanym.

Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. podjął zawieszone postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, zaś zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. poinformował strony o wszczęciu postępowania uznając jednocześnie za stronę T.T..

Pismem z dnia [...] maja 2018 r. Urząd Miejski w [...] zwrócił się do organu I instancji z prośbą o możliwość wglądu do akt postępowań dotyczących pozwoleń na budowę dla nieruchomości położonych w: [...] na działkach o nr ew. [...]. [...], [...], [...], [...]; działkach nr ew. [...], [...] oraz działce nr ew. 59/4.

W dniu [...] maja 2018 r. Starosta [...] zawiadomił strony o zakończeniu kompletowania dowodów w sprawie przedmiotowego postępowania, a następnie na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.

Uwagi do projektu w [...] dniu [...] maja 2018 r. złożył T.T..

W dniu [...] maja 2018 r. do Starostwa [...] wpłynął wniosek Burmistrza [...] w sprawie uznania go za stronę prowadzonego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. Starosta [...] odmówił Burmistrzowi [...] uznania za stronę postępowania.

Pełnomocnik inwestora Ł. J. w dniu [...] maja 2018 r., złożył do Starostwa [...] informację o usunięciu wskazanych nieprawidłowości.

Starosta [...] w dniu [...] maja 2018 r. decyzją Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z: ogrodzeniem, wewnętrznymi instalacjami (wod.- kan., elektryczną i teletechniczną, gazową, wentylacyjną mechaniczną), zewnętrznymi odcinkami instalacji wewnętrznych elektrycznej oraz kanalizacji deszczowej wraz z budową szczelnych wybieralnych zbiorników retencyjnych na wody opadowe, naziemnymi miejscami postojowymi i zagospodarowaniem terenu (wjazd na działkę, droga wewnętrzna, zieleń, oświetlenie, mała architektura) na działkach nr ew. [...] i [...] obręb [...] [...], gmina [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł T. T., reprezentowany przez pełnomocnika r. pr. A. S..

W dniu [...] września 2018 r. inwestor zapoznał się z aktami sprawy oraz w dniu [...] września 2018 r. do tut. urzędu złożył pismo wyjaśniające w przedmiotowej sprawie.

Wojewoda [...] stwierdził, że organ odwoławczy nie ogranicza się tylko do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz zobowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę w jej całokształcie - art. 138 k.p.a. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy Prawo budowlane oraz, przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 2015. poz. 1422) oraz ustalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" – dalej "[...]").

Organ odwoławczy zauważył, że przeprowadzana procedura przez organ I instancji celem wydania decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, została przeprowadzona poprawnie. Podnoszone zarówno w odwołaniu, jak i w piśmie uzupełniającym, które wpłynęło do tut. organu w dniu [...] sierpnia 2018 r., zarzuty skarżącego dotyczące braku zgodności projektu budowlanego z [...] są niezasadne, ponieważ:

- projektowane ogrodzenie o wysokości 1.60 m zaprezentowane na rysunku zatytułowanym "Ogrodzenie terenu inwestycji" na karcie 104 projektu budowlanego spełnia wymagania § 20 [...];

- kolorystka elementów budynku określona została na rysunkach elewacji (karta 155-158 projektu budowlanego) i przedstawia się następująco: tynk elewacyjny koloru białego lub jasnoszarego, okładzina elewacyjna kamienna lub gresowa kompozytowa, drewnopodobna okładzina elewacyjna. jasnoszary kolor obróbki blacharskiej attyki – spełnia więc warunki § 17 pkt. 1 MPZP;

- wszystkie parametry potrzebne do obliczenia wskaźników zawartych w § 75 pkt. 6 ppkt. a [...] tzn. wskaźnik maksymalnej powierzchni zabudowy, maksymalnej intensywności zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, znajdują się w projekcie budowlanym na karcie 98-99, przy czym na karcie 99 znajduje się punkt 7 – "Warunki zgodności z zapisami planu miejscowego "[...]";

- do powierzchni biologicznie czynnej zaliczono zieleń na tarasach zlokalizowanych na poziomie antresol III piętra obliczoną zgodnie z § 5 pkt. 13 MPZP oraz z § 3 pkt. 22 Warunków Technicznych, gdyż rozliczane tarasy zielone stanowią jedną przestrzeń tarasową pokrytą zielenią większą niż 10 m kw. nad którą lokalnie umieszczone są na dystansach elementy tarasowe z desek;

- teren inwestycji wyposażony jest w gminną sieć wodociągową i kanalizacyjną - istniejąca sieć kanalizacji i wodociągu znajduje się w przyległej działce drogowej nr ew. [...] na ul. [...], co potwierdza mapa do celów projektowych dołączona do projektu budowlanego na karcie nr 56 - tym samym zapis § 75 pkt. 11 jest spełniony, a teren posiada możliwość zabudowy;

- w ramach przedmiotowej inwestycji zaprojektowana została droga wewnętrzna niewydzielona, znajdująca się w całości na działce inwestora, nie obowiązują jej zatem zasady projektowania wydzielonych dróg wewnętrznych zapisanych w § 46 MPZP tzn. minimalna szerokość drogi równa 6.0 m oraz wymóg wprowadzenia zasad "ruchu uspokojonego".

Organ nie zgodził się również z zarzutem odwołującego w sprawie ilości kondygnacji przedmiotowej inwestycji. Projektowane antresole spełniają zapisy Warunków Technicznych w zakresie zapisu § 3 pkt. 19, gdzie podana jest definicja antresoli: "należy przez to rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona". Antresole w przedmiotowej inwestycji według tut. organu stanowią górną część pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem, mają powierzchnię mniejszą od powierzchni tego pomieszczenia, są zamknięte przegrodami budowlanymi od strony wnętrza - wydzielona została jedynie łazienka, niemająca ścianek przylegających do otworu w stropie pośrednim łączącym wizualnie antresolę z pomieszczeniem III piętra.

Do Wojewody [...] w dniu [...] września 2018 r. zostały dostarczone od inwestora widoki 3D pokazujące przedmiotowe antresole w poszczególnych typach mieszkań, co tylko potwierdziło powiązanie antresol z poziomem kondygnacji III piętra do której przynależą. Na poziomie antresoli, w przestrzeni klatki schodowej zaprojektowano kotłownię zgodnie z wymaganiami zawartymi w Polskiej Normie Pn-B-02431-1 (lekki dach z blachy, wydzielenie oddylatowaną ścianką o odporności ogniowej REI 120) oraz zgodnie z § 3 pkt. 16 Warunków Technicznych, który definiuje pojęcie kondygnacji i określa iż: "za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centralna wentylacja, centralna klimatyzacja, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne".

Zarówno antresola, jak i pomieszczenie kotłowni nie stanowią 5 kondygnacji, a więc projektowana inwestycja jest zgodna z § 75 pkt. 6 ppkt. a MPZP - w sprawie maksymalnej wysokości zabudowy - do 4 kondygnacji nadziemnych.

Z przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt. 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 ustawy Prawo budowlane, tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia.

Projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 Prawa budowlanego spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 w sprawie szczegółowego zakresie i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) i jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktur} z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422).

Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz zawiera stosowne oświadczenia o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zgodnie z przepisami prawa oraz orzecznictwem organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci.

Dlatego też rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji było w ocenie organu odwoławczego prawidłowe, zarówno z punktu widzenia zgodności z prawem jak i pod względem celowości.

Z tą decyzją nie zgodził się skarżący, który pismem swego pełnomocnika z dnia [...] października 2018 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę, pełnomocnik skarżącego wyjaśniła, że składając odwołanie od decyzji o pozwoleniu na budowę skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie prawa polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego niezgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...]" (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r.), między innymi w zakresie przeznaczenia terenu (wg projektu budowlanego przeznaczenie podstawowe zajmuje mniej niż 60% działki, a na większej części przewidziano inną funkcję, w postaci parkingu naziemnego), ale także:

- braku zharmonizowania zabudowy z istniejącą zabudową w bezpośrednim sąsiedztwie - zaprojektowano budynki 5-kondygnacyjne o znacznej kubaturze w sąsiedztwie domów jednorodzinnych;

- wymogów zawartych w ustawie prawo wodne w związku z realizacją inwestycji na terenach zalewowych Wisły;

- sposobu gromadzenia odpadów zgodnego z regulacjami obowiązującymi w gminie;

- zapewnienia warunków do selektywnej zbiórki śmieci;

- braku trwałej zmiany rzeźby terenu;

- zapewnienia, że parking naziemny z nawierzchnią trawiastą nie będzie źródłem zanieczyszczeń wpływających na stan wód podziemnych - zastosowana nawierzchnia na stanowiskach postojowych naziemnych nie spełnia obowiązku podłączania do sieci kanalizacyjnej wszystkich nowo realizowanych obiektów będących w zasięgu miejskiej infrastruktury wodno-kanalizacyjnej - brak odprowadzenia wód do kanalizacji;

- niewykazania spełnienia wymogu lokalizacji wejścia do budynku maksymalnie 1 m nad poziomem istniejącego poziomu;

- niewykazania zgodności z planem miejscowym w zakresie zakazu wprowadzania do gruntu wód opadowych i roztopowych o parametrach przekraczających standardy jakości przewidziane dla środowiska w odniesieniu do stanowisk postojowych parkingu naziemnego;

- niewykazania, że sposób ukształtowania terenu na działce budowlanej nie powoduje spływu wód opadowych z działki na działki sąsiednie;

- zastosowania warstwy na dachu pokryte zielenią, które nie są podłożem gwarantującym naturalną wegetację roślin;

- na rysunku projektu zagospodarowania terenu brak jest rzędnych terenu, chodników, dachu celem ustalenia zgodności z ustaleniami planu miejscowego.

Wojewoda Mazowiecki nie odniósł się do żadnego z wyżej wymienionych zarzutów. Pełnomocnik skarżącego uznała też, że postępowanie wyjaśniające w opisanym zakresie nie może być przeprowadzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponieważ Sąd ten nie jest "organem administracji III instancji" i nie jest właściwy do sprawdzenia projektu budowlanego w zastępstwie organu administracji architektoniczno- budowlanej.

W ocenie pełnomocnik, "nie można się zgodzić z oceną, że projekt budowlany nie zalicza do bilansu zieleni powierzchni poniżej 10 m2. Z dokumentacji wynika, ze zaprojektowano osobne tarasy dla poszczególnych lokali, stanowiące odrębne części funkcjonalne budynku. Obecne twierdzenia organu, iż przewidziano "lokalnie umieszczane na dystansach elementy tarasowe z desek wskazują jedynie na próbę obejścia przepisów planu miejscowego, która zyskuje aprobatę organu administracji".

Równie błędne jest rozumowanie organów I i II instancji, że ciągi komunikacyjne zaprojektowane przez inwestora nie stanowią dróg wewnętrznych, dla których plan miejscowy wymaga szerokości 6 m i "zasady ruchu uspokojonego. Zdaniem Wojewody [...], skoro droga wewnętrzna ,,znajduje się w całości na działce inwestora", "nie obowiązują jej zatem zasady projektowania wydzielonych dróg wewnętrznych zapisanych w § 46 MPZP". W ten sposób organ administracji zaprezentował pogląd, że na działce inwestora pian miejscowy me obowiązuje.

W ocenie pełnomocnik skarżącego zaś, drogi wewnętrzne położone na obszarze obowiązywania planu miejscowego stanowiące dojazd do budynków mieszkalnych wielorodzinnych, nazwane w projekcie budowlanym "drogami wewnętrznymi" podlegają przepisom tego planu, bez względu na to, czyją są własnością i gdzie się znajdują

Błędne jest także stanowisko Wojewody Mazowieckiego, jakoby "antresole" w projektowanych budynkach spełniały wymagania określone w definicji z art. 3 §19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i nie stanowią odrębnej, 5 kondygnacji. Na poziomie antresol zaprojektowano bowiem odrębne pomieszczenia w postaci łazienek. Twierdzenie, iż nie powstała w ten sposób osobna kondygnacja ponieważ łazienki "nie mają ścianek przyległych do otworu w stropie pośrednim łączącym wizualnie antresolę z pomieszczeniem III piętra" - świadczy – zdaniem pełnomocnik skarżącego – "o wyjątkowym zaangażowaniu organu administracji w pozytywne dla inwestora "zinterpretowanie" projektu budowlanego".

Ponadto, sposób zaprojektowania klatki schodowej ze spocznikiem prowadzącej do kotłowni dachowej świadczy o utworzeniu 5 kondygnacji: gdyż obiekt ten nie stanowi wyłącznie "obudowy wyjścia z klatki schodowej'', ani "przestrzeni klatki schodowej', na co powołuje się organ administracji.

Pełnomocnik skarżącego uznała, że sprawa została przez organ II instancji rozpatrzona w sposób niepełny, nierzetelny oraz z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady obiektywizmu i pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i przepisów prawa materialnego w zakresie obowiązku sprawdzenia projektu budowlanego pod względem zgodności z przepisami technicznymi oraz z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt. 1 - 3 Pr. bud.).

Pełnomocnik wskazała też na błędne pouczenie o sposobie zaskarżenia decyzji organu odwoławczego i stwierdziła, że to "błędne pouczenie należy uznać za kolejną rażącą nieprawidłowość w działaniu Wojewody [...] w niniejszej sprawie". Podkreśliła też, że wniosek o uchylenie decyzji organów I i II instancji "jest uzasadniony okolicznością, iż niezgodność projektu budowlanego z przepisami prawa ma charakter wady nieusuwalnej w uzupełniającym postępowaniu wyjaśniającym przed organem II instancji".

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie.

W toku zawisłości postępowania przed tut. Sądem, do akt sprawy wpłynęło pismo uczestnika [...] sp. z o.o. z [...] maja 2019 r., z którego wynikało, że Starosta [...], na wniosek inwestora, przeniósł decyzją z dnia [...] marca 2019 r. przedmiotowe pozwolenie na budowę na [...] sp. z o.o., sp. k., a decyzja ta stała się ostateczna [...]marca 2019 r.

W związku z taka informacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do Starosty o przesłanie kopii ww. decyzji wraz z adnotacją, czy jest ostateczna. [...]maja 2019 r. do tut. Sądu wpłynęła drogą mailową kopia tej decyzji, ze stwierdzeniem jej ostateczności.

W dniu [...]maja 2019 r. do Sądu wpłynęło tez pismo [...] sp. z o.o., spółka komandytowa z wnioskiem "o dopuszczenie do udziału w sprawie" i o odroczenie rozprawy w wyznaczonym terminie. Do pisma załączona została notarialnie potwierdzona kopia ww. decyzji, przenoszącej pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja naruszała prawo w sposób opisany poniżej, a skarga była - w zakresie poniżej dokonanej oceny prawnej - zasadna.

I. Przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji.

Obowiązkiem organu architektoniczno budowlanego przed zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest należyte skontrolowanie projektowanej inwestycji pod kątem jej zgodności z prawem. Taki obowiązek na organa nałożył ustawodawca w art. 81 ust. 1 pkt. 1 Pr. bud. W ramach sprawowanego nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, organa te w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę sprawdzają więc m.in. zgodność zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska i zgodność rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej.

1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza więc m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego (art. 35 ust. 1 pkt. 1 Pr. bud.). Jeżeli, jak w sprawie niniejszej, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (MPZP) przewiduje maksymalną wysokość zabudowy wielorodzinnej do 4 kondygnacji nadziemnych (§ 75 pkt. 6 lit. a), zaś z przedłożonego organowi do zatwierdzenia projektu budowlanego (tom II, cz. 1, s. 141 – 145 Budynek A i s. 153 – 155 Budynek B – przekroje budynków) wynikać może wątpliwość, czy inwestor tej maksymalnej wysokości o jedną (piątą) kondygnację nie przekroczył, to obowiązkiem organu I instancji było tę kwestię jednoznacznie wyjaśnić.

Powołany wyżej przekrój budynku A i B, zamieszczony w projekcie budowlanym może bowiem przedstawiać – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – nie 4 kondygnacje obu budynków, co byłoby zgodne z MPZP, ale 5 kondygnacji, co z tym planem zgodne nie jest.

Z uzasadnienia decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych w żaden sposób nie wynika, aby organ ten odniósł się do ww. wątpliwości co do zgodności projektu budowlanego z prawem miejscowym. Organ stwierdził wyłącznie, że "dokumentacja projektowa jest (...) zgodna z (...) miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego".

Wojewoda [...], jako organ odwoławczy, którego obowiązkiem było merytoryczne zbadanie sprawy (co zresztą organ ten podkreślał w uzasadnieniu swej decyzji) uznał – na skutek zarzutów skarżącego i przeprowadzonego w tym zakresie bardzo uproszczonego postępowania wyjaśniającego ( bazującego właściwie tylko na stanowisku inwestora i przedstawionej przez niego wizualizacji 3D "antresol") – że pomieszczenia nad poziomem czwartym budynków A i B uznać należy nie za kolejną kondygnację, ale za antresole w rozumieniu § 3 pkt. 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Innymi słowy, te pomieszczenia, w ocenie Wojewody [...], stanowią górną część kondygnacji lub pomieszczenia i znajdują się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego są wydzielone.

W ocenie tut. Sądu, stanowisko organu było nieprawidłowe i nie wynikało z analizy tej dokumentacji projektowej, która byłą podstawą zarówno zatwierdzenia projektu budowlanego, jak i udzielenia pozwolenia na budowę. Należy zwrócić uwagę, że istotą uznania jakiegoś pomieszczenia za "antresolę" w rozumieniu ww. przepisu rozporządzenia z 2002 r. jest to, że antresola musi powstać w wyniku wydzielenia z danego, istniejącego pomieszczenia (a więc stanowić jego część), a nie na skutek wybudowania dwóch pomieszczeń na różnych poziomach i następnie ich połączenia poprzez wykonanie schodów wewnętrznych. W tym drugim wypadku można bowiem mówić o pomieszczeniu (lokalu) dwupoziomowym, ale znajdującym się na dwóch różnych kondygnacjach; fakt ich połączenia nie ma tu znaczenia. Antresola zaś jest to wydzielona przestrzeń danej kondygnacji, która znajduje się nad tak zwanym stropem pośrednim, czyli na podwyższeniu.

Cechą charakterystyczną antresoli jest strop pośredni, który stanowi podstawę samej antresoli. Jednocześnie antresola musi posiadać otwarty dostęp do pomieszczenia, a sama konstrukcja nie powinna być zamknięta ścianami nośnymi czy też działowymi. Antresola nie jest osobnym piętrem, czy też kondygnacją budynku, lecz jedynie pośrednim pomieszczeniem o wyższym położeniu.

Użyte w § 3 pkt. 19 ww. rozporządzenia sformułowanie "strop pośredni" oznacza więc poziomy sposób oddzielenia antresoli od pomieszczenia, z którego jest wydzielana. Z rysunków technicznych, stanowiących ww. przekroje pionowe zarówno budynku A, jak i B, wynika, że strop pomiędzy kondygnacją 4 budynków, a pomieszczeniami, określanymi przez organ, jako "antresole" nie odbiega jednak swymi parametrami od stropów poszczególnych kondygnacji.

Jak wynika z powyższego to, czy powierzchnia "antresoli" jest mniejsza od powierzchni pomieszczenia, z którego jest wydzielona ma znaczenie drugorzędne. Istotnym jest, aby właśnie z danego pomieszczenia na kondygnacji czwartej była wydzielona, czyli – aby pomieszczenia na kondygnacji 4 miały taką wysokość, która wydzielenie antresoli umożliwi. Z rysunków technicznych natomiast wynika, że wysokość pomieszczeń na kondygnacji czwartej jest taka sama, jak na kondygnacji 1 – 3 i taka sama, jak wysokość "antresoli".

Powoduje to uzasadnione wątpliwości co do tego, czy owe "antresole" są częścią kondygnacji czwartej budynku A i B, czy też odrębną, piątą już kondygnacją.

Wojewoda [...], opierając swoje rozważania – co wprost wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji – na przesłanej przez inwestora wizualizacji, a nie na projekcie budowlanym, nie ustalił więc w sposób należyty stanu faktycznego, a więc nie miał podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii zgodności projektu budowlanego z MPZP w zakresie wysokości projektowanych budynków. Tym samym naruszył art. 6 k.p.a. w zw. z art. 81 ust. 1 pkt. 1 Pr. bud., ale także art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dowolną i nienależytą ocenę dowodów oraz niewyjaśnienie w uzasadnieniu swej decyzji oczywistych i obiektywnie nasuwających się wątpliwości co do możliwości uznania zgodności projektu z planem miejscowym w zakresie dopuszczalnej wysokości budynków.

2. Podobnie rzecz się ma z jednoznacznym ustaleniem przez organ odwoławczy, jakoby "teren inwestycji wyposażony był w gminną sieć wodociągową i kanalizacyjną". Wprawdzie pełnomocnik skarżącego nie podniosła takiego zarzutu, tym niemniej tut. Sąd uznał, że Wojewoda [...] nie wyjaśnił, na jakiej podstawie dokonał takiego ustalenia; projekt budowlany nie zawiera projektu przyłączy, które mają być (s. 99 pkt. 6.11 projektu budowlanego) przedmiotem odrębnego postępowania. Jak natomiast wynika z pisma Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w [...] z [...] lutego 2018 r. odmówił on wydania warunków technicznych dla inwestycji podłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej i nie widzi możliwości sprostania zapotrzebowaniu na wodę dla przedmiotowej inwestycji. Z § 57 pkt. 1 i 2 i pkt. 3 (a contrario) MPZP wynika, że zaopatrzenie w wodę zabudowy wielorodzinnej możliwe byłoby z ujęcia wody i stacji jej uzdatniania na terenie I-H, ale dopiero po jej realizacji. Plan zakłada bowiem dopiero rozbudowę gminnej sieci wodociągowej (poprzez rozbudowę sieci magistral i przewodów wodociągowych), ale na warunkach określonych przez zarządcę sieci.

Kwestia teoretycznej możliwości podłączenia budynku do gminnej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej – a więc teoretycznego zapewnienia dostaw wody i odprowadzania ścieków (inwestor nie musi obecnie przedstawiać przy wniosku o pozwolenie na budowę umów z dostawcami wody, energii i innych mediów) - musi być rozpatrywana w trakcie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę przy dokonywaniu oceny zgodności projektowanej budowy z warunkiem, wymienionym w art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. a Pr. bud. Obiekt budowlany należy bowiem (biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania) projektować i budować w sposób określony w przepisach, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu, w tym w zakresie zaopatrzenia w wodę. Sam fakt wyposażenia budynków w stosowną instalację, a także nawet wykonanie na działce budowlanej urządzeń infrastruktury technicznej nie może być natomiast uznane za zapewnienie zaopatrzenia w wodę wówczas, gdy zarządca sieci wodociągowej oświadcza, że nie ma warunków technicznych dla dostarczenia wody i jej nie dostarczy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że kwestia zapewnienia warunków użytkowych obiektu budowlanego, jako istotny element dokonywanej przez organ administracji architektoniczno budowlanej oceny zgodności projektu budowlanego z prawem (w tym miejscowym), jest konsekwencją uznania przez ustawodawcę w art. art. 2 pkt. 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945), że działkę gruntu wówczas uznaje się za budowlaną, gdy jest m.in. wyposażona w urządzenia infrastruktury technicznej i spełnia wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Zgodnie zaś z § 5 pkt. 3 MPZP, przez te urządzenia infrastruktury rozumie się m.in. przewody i urządzenia wodociągowe i kanalizacyjne.

Ani organ I instancji, ani organ odwoławczy nie przywiązali należytej wagi do konieczności wyjaśnienia (art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2 Pr. bud.) istotnej wątpliwości co do poprawności projektu budowlanego i budowy obiektów budowlanych w sposób potencjalnie niezgodny z dyspozycją art. 5 ust. 2 lit. a Pr. bud. (wobec wynikającej z akt sprawy niemożności podłączenia inwestycji do istniejącej sieci wodno – kanalizacyjnej) i z zapisem § 75 pkt. 11 MPZP, z którego wynika zakaz zabudowy terenów do czasu ich wyposażenia w gminną sieć wodociągową i kanalizacyjną.

W związku z tym, że możliwość naruszenia obowiązku prawidłowego projektowania, jak i zakazu wynikającego z MPZP, wynikała z akt sprawy to organ I instancji powinien był w uzasadnieniu swej decyzji zawrzeć w tym zakresie stanowisko, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Wojewoda Mazowiecki, jako organ odwoławczy, merytorycznie rozpoznając sprawę i badając poprawność zaskarżonej decyzji również powinien był w tym zakresie przedstawić uzasadnienie zarówno faktyczne, jak i prawne. Brak takiego uzasadnienia nie pozwalał organowi na uznanie zgodności projektu z prawem, w tym prawem miejscowym.

Wojewoda [...], chcąc w ww. zakresie ustalić stan faktyczny w celu dokonania oceny prawidłowości projektowania (art. 5 ust. 2 lit. a Pr. bud.) powinien był zwrócić się więc – w trybie art. 136 § 1 k.p.a. – do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o wyjaśnienie, czy przed tym organem toczyło się postępowanie w przedmiocie możliwości przyłączenia do gminnej sieci wodno – kanalizacyjnej przedmiotowej nieruchomości i – w razie odpowiedzi pozytywnej – czy Dyrektor RZGW wydawał w tym zakresie jakąś decyzję, adresując ją do Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w [...] Sp. z o.o.

Nie zwalniałoby to jednak organu od konieczności dokonania oceny zgodności projektu budowlanego z § 75 pkt. 11 MPZP, choć niewątpliwie umożliwiłoby dokonanie wykładni celowościowej tego zapisu prawa miejscowego.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Wojewoda [...] naruszył art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2 Pr. bud. i art. 5 ust. 2 lit. a Pr. bud., naruszenie to miało wpływ na treść rozstrzygnięcia.

II. Zarzuty skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając zasadność zarzutu dotyczącego nieuzasadnionego uznania przez Wojewodę [...] pomieszczeń, znajdujących się nad pomieszczeniami czwartej kondygnacji budynków A i B za antresolę, nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów pełnomocnik skarżącej, podniesionych w skardze.

1. Wbrew zarzutowi skarżącego, stawianemu w odwołaniu i podtrzymanemu w skardze, Wojewoda [...] na s. 3 zaskarżonej decyzji odniósł się do braku zharmonizowania zabudowy z istniejącą zabudową w bezpośrednim sąsiedztwie. Podkreślił, że kolorystyka budynków projektowanych odpowiada założeniom § 17 MPZP. Organ nie odniósł się natomiast do zarzutu wysokości pięciokondygnacyjnej budynków, gdyż – w jego ocenie budynki miały 4 kondygnacje. Wprawdzie organ tego nie stwierdził, ale MPZP nie zakazuje sytuowania budynków wielorodzinnych w sąsiedztwie domów jednorodzinnych, stanowiąc jedynie o zgodności parametrów budowlanych z planem. Kwestie harmonizacji projektowanych budynków zostały omówione przez projektanta na s. 155 i n. projektu budowlanego.

2. Odnośnie "wymogów zawartych w ustawie prawo wodne w związku z realizacją inwestycji na terenach zalewowych Wisły" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że MPZP uchwalony w 2011 r., nawiązując do tej kwestii, odsyłał do uregulowań ustawy z dnia z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1121), nieobowiązującej w dniu orzekania przez organ I instancji, gdyż wówczas już obowiązywała ustawa z dnia z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2268).

Zgodnie zaś z art. 166 ust. 1 pkt. 1 Prawa wodnego, w celu zapewnienia ochrony ludności i mienia przed powodzią obszary szczególnego zagrożenia powodzią uwzględnia się w koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, planie zagospodarowania przestrzennego województwa, strategii rozwoju województwa, ramowego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego związku metropolitalnego, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, gminnym programie rewitalizacji, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy.

Jak wynika z powyższego przepisu, ustawodawca uregulował istotne w kontekście zarzutów skarżącego kwestie uzgodnień związanych z ryzykiem inwestycyjnym na terenach zagrożonych powodzią lub zalewowych wyłącznie w odniesieniu do planów miejscowych i decyzji o warunkach zabudowy, ale nie w wypadku udzielania pozwoleń na budowę. Zgodnie natomiast z art. 166 ust. 1 pkt. Prawa wodnego, poziom zagrożenia powodziowego wynikający z wyznaczenia obszarów szczególnego zagrożenia powodzią uwzględnia się w decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzjach o warunkach zabudowy, dotyczących nieruchomości w całości lub w części położonych na tych obszarach.

Dlatego też, uzgodnienia z Wodami Polskimi w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią wymagają wyłącznie projekty miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzji o warunkach zabudowy, a nie projekty budowlane (art. 166 ust. 2 pkt. 5 i 7 Prawa wodnego).

Stąd też Wojewoda [...] kwestii tych nie badał, aczkolwiek powinien był w uzasadnieniu decyzji wyjaśnić skarżącemu, dlaczego jego zarzuty nie były zasadne. Ta wada uzasadnienia decyzji nie miała jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia.

3. Kwestia sposobu gromadzenia odpadów została omówiona w projekcie budowlanym na s. 98 – odpady mają być gromadzone w pojemnikach, wywożonych przez koncesjonowany zakład oczyszczania. Kwestia ta nie była więc związana z prawidłowością projektu budowlanego i nie podlegała ocenie organu architektoniczno budowlanego, o ile nie naruszała prawa w zakresie zgodności inwestycji z przepisami regulującymi szeroko rozumiane prawo budowlane. Projektant zaś podkreślił na s. 98 projektu budowlanego, że inwestycja odpowiada wymogom § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego i zapewnił, że nie będzie stanowiła zagrożenia dla otoczenia i środowiska.

Jak wynika natomiast z projektu budowlanego (projekt zagospodarowania terenu), na terenie inwestycyjnym przewidziane zostały altany na pojemniki do gromadzenia odpadków, co jest wystarczające do przyjęcia "zapewnienia warunków do selektywnej zbiórki śmieci".

Powyższe odpowiada dyspozycji § 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków.

Wojewoda [...] powinien był skarżącemu tą okoliczność wyjaśnić (art. 107 § 3 k.p.a.) w związku z podniesionymi zarzutami, ale ta wada uzasadnienia decyzji nie miała jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia.

4. Odnośnie zarzutu braku wykazania trwałej zmiany rzeźby terenu, należy zauważyć, że kwestia ta została omówiona w projekcie budowlanym (s. 97 verte); nie przewiduje się niwelacji terenu. Takie zapewnienie projektanta jest wystarczające dla przyjęcia, że zmiana ukształtowania terenu nie była projektowana. Wojewoda [...] powinien był skarżącemu również i tą okoliczność wyjaśnić (art. 107 § 3 k.p.a.) w związku z podniesionymi zarzutami, ale ta wada uzasadnienia decyzji nie miała jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia.

5. W projekcie budowlanym nie zawiera się zapewnień, że "parking naziemny z nawierzchnią trawiastą nie będzie źródłem zanieczyszczeń wpływających na stan wód podziemnych". Warunki techniczne dla miejsc postojowych i parkingów naziemnych określone w rozdziale 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków z 2002 r. i nie przewidują konieczności takich zapewnień. Zgodnie z § 21 rozporządzenia, stanowiska postojowe i dojazdy manewrowe dla samochodów powinny mieć nawierzchnię utwardzoną lub co najmniej gruntową stabilizowaną, ze spadkiem zapewniającym spływ wody. Nie jest natomiast jasne, czemu pełnomocnik skarżącego uważa, że nawierzchnia na stanowiskach postojowych naziemnych musi "spełniać obowiązek podłączania do sieci kanalizacyjnej wszystkich nowo realizowanych obiektów będących w zasięgu miejskiej infrastruktury wodno-kanalizacyjnej - brak odprowadzenia wód do kanalizacji". Nawierzchnia na stanowiskach postojowych nie musi spełniać takich kryteriów, bo brak jest takiego wymogu prawnego. Wojewoda [...] powinien był skarżącemu również i tą okoliczność wyjaśnić (art. 107 § 3 k.p.a.) w związku z podniesionymi zarzutami, ale ta wada uzasadnienia decyzji nie miała jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia.

6. Jak wynika z projektu budowlanego (s. 96 verte) wejście do budynku jest zaprojektowane z poziomu 0, w związku z czym niewątpliwie zlokalizowany jest poniżej 1 m "nad poziomem istniejącego poziomu". Powyższe potwierdza również rzut pionowy budynku A i B, zawarty w projekcie budowlanym. Wojewoda [...]. powinien był skarżącemu również i tą okoliczność wyjaśnić (art. 107 § 3 k.p.a.) w związku z podniesionymi zarzutami, ale ta wada uzasadnienia decyzji nie miała jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia.

7. "Wykazanie zgodności z planem miejscowym w zakresie zakazu wprowadzania do gruntu wód opadowych i roztopowych o parametrach przekraczających standardy jakości przewidziane dla środowiska w odniesieniu do stanowisk postojowych parkingu naziemnego" byłoby wówczas konieczne, gdyby projektant uznał, że te standardy zostaną przekroczone. Taki wniosek jednak nie wynika z projektu budowlanego (patrz s. 98 pkt. 6.6 i s. 99, pkt. 6.10). Projektant wyjaśnił ponadto na s. 100 projektu budowlanego, że "woda opadowa zbierana będzie w szczelnych, wybieralnych zbiornikach". Wojewoda [...] powinien był skarżącemu również i tą okoliczność wyjaśnić (art. 107 § 3 k.p.a.) w związku z podniesionymi zarzutami, ale ta wada uzasadnienia decyzji nie miała jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia.

8. Oświadczenie projektanta, że zagospodarowane masy ziemne zostaną wywiezione, zaś niwelacja nie jest planowana w zakresie zmieniającym "rzeźby terenu" jest zawarte na s. 97 verte projektu. Powoduje to, że budowa nie zmieni ukształtowania tereny w sposób powodujący odprowadzanie wód opadowych z działki na działki sąsiednie. Projektant wyjaśnił ponadto na s. 100 projektu budowlanego, że "woda opadowa zbierana będzie w szczelnych, wybieralnych zbiornikach".

Wojewoda [...] powinien był skarżącemu również i tą okoliczność wyjaśnić (art. 107 § 3 k.p.a.) w związku z podniesionymi zarzutami, ale ta wada uzasadnienia decyzji nie miała jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia.

9. Jak wynika z zawartej w projekcie budowlanym "Oceny podstawowych własności biologicznych nawierzchni trawiastych z zastosowaniem technologii wzmacniania [...]" z 2009 r. (s. 100 A i n.) technologia ta zapewnia nie tylko wzmocnienie podłoża dla trawy, ale również nie wpływa na wartość biologiczną pokrytej nią powierzchni, a wręcz przeciwnie (s. 100 B verte). Taka ocena pozwoliła organowi na uznanie, że projektowana technologia odpowiada podłożu, gwarantującemu "naturalną wegetację roślin". W sprawie brak dowodu przeciwnego. Wojewoda [...] powinien był skarżącemu również i tą okoliczność wyjaśnić (art. 107 § 3 k.p.a.) w związku z podniesionymi zarzutami, ale ta wada uzasadnienia decyzji nie miała jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia.

10. Projekt zagospodarowania terenu zawiera te elementy rysunkowe, które są wymagane zgodnie z 8 pkt. 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w tym charakterystyczne rzędne i wymiary o których mowa w § 8 pkt. 3 ppkt. 3 rozporządzenia. Wojewoda [...] powinien był skarżącemu również i tą okoliczność wyjaśnić (art. 107 § 3 k.p.a.) w związku z podniesionymi zarzutami, ale ta wada uzasadnienia decyzji nie miała jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia.

11. Odnośnie zarzutu pełnomocnik skarżącego, że projekt budowlany zalicza do bilansu zieleni powierzchnie poniżej 10 m kw. należy wyjaśnić, że organ odwoławczy odniósł się do tego zarzutu na s. 3 decyzji. Wojewoda [...] wyjaśnił, że "tarasy zielone stanowią jedną przestrzeń tarasową, pokrytą zielenią większą, niż 10 m kw.", zaś owe "elementy tarasowe z desek" znajdują się ponad tymi tarasami. W ocenie tut. Sądu takie stanowisko organu znajduje odzwierciedlenie w projekcie budowlanym (projekcie zagospodarowania terenu) i jest uzupełnione oświadczeniem projektanta na s. 100 projektu odnośnie zieleni niskiej i drzew.

12. Wbrew stanowisku pełnomocnik skarżącego, organa obu instancji prawidłowo uznały, że "ciągi komunikacyjne zaprojektowane przez inwestora nie stanowią dróg wewnętrznych, dla których plan miejscowy wymaga szerokości 6 m i "zasady ruchu uspokojonego". § 46 MPZP dotyczy tych dróg wewnętrznych, które zostaną wydzielone, ale wyłącznie dróg zapewniających obsługę nieruchomości do nich przyległych (§ 41 pkt. 1 MPZP), a więc dróg poza działkami obsługiwanymi. Tylko do takich dróg wewnętrznych zastosowanie mają regulacje planistyczne, ujęte w punktach 1 – 5 § 46 prawa miejscowego. Powyższe wynika wprost z użytych w ww. przepisie MPZP sformułowań "dojazdy" (w rozumieniu: dojazdy do działek), "drogi obsługujące powyżej 6 działek budowlanych". Dlatego też drogi, znajdujące się w granicach działek nie podlegają zapisom planu miejscowego ani co do ich wymaganej szerokości, ani co do "zasady ruchu uspokojonego".

Nie jest to – jak twierdzi pełnomocnik – kwestia tego, że na działkach inwestycyjnych plan miejscowy nie obowiązuje, ale kwestia tego, że uchwałodawca wyraźnie określił, jakie drogi wewnętrzne podlegając regulacji § 46 MPZP i wyraźnie ustalił, że dotyczą one wyłącznie dróg "przylegających do działek", a nie "w obrębie działek". To, że projektant określił projekcie budowlanych i projekcie zagospodarowania terenu drogi na terenie inwestycji, jako "wewnętrzne" w niczym ustaleń planu o charakterze cogentis nie zmienia.

III. Wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do dalszego postępowania.

1. Wojewoda [...], związany dokonaną przez tut. Sąd oceną prawną, ponownie rozpoznając sprawę i odnosząc się do projektu budowlanego oraz ewentualnych pomiarów, dokonanych w trakcie oględzin wyjaśni, czy pomieszczenia nad lokalami znajdującymi się na 4 kondygnacji w budynku A i B, określane, jako "antresole" spełniają wymogi z § 3 pkt. 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tym celu organ ustali, czy rzeczywiście te pomieszczenia powstały na skutek ich wydzielenia z pomieszczeń na 4 kondygnacji, czy też stanowią one poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku (a więc stanowią kolejną kondygnację - § 3 pkt. 16 cyt. rozporządzenia). Organ weźmie też pod uwagę, że za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się natomiast nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne.

Stanowisko swoje w ww. zakresie Wojewoda [...] uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

2. Organ ustali też, czy przedmiotowe budynki zostały zaprojektowane w sposób odpowiadający hipotezie art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. a Pr. bud., a więc w sposób zapewniających należyte użytkowanie obu budynków, poprzez zapewnienie dostępu do wody i kanalizacji. W tym celu Wojewoda [...] zwróci się do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o wyjaśnienie, czy przed tym organem toczyło się postępowanie w przedmiocie możliwości przyłączenia do gminnej sieci wodno – kanalizacyjnej przedmiotowej nieruchomości i – w razie odpowiedzi pozytywnej – czy Dyrektor RZGW wydawał w tym zakresie jakąś decyzję, adresując ją do Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w [...] Sp. z o.o.

Stanowisko swoje w ww. zakresie Wojewoda [...] uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

3. Postępowanie, o którym mowa powyżej w pkt. 1 i 2 Wojewoda [...]przeprowadzi korzystając z możliwości, przewidzianych w art. 136 § 1 k.p.a., gdyż w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dalsze postępowanie polegać będzie jedynie na uzupełnieniu dowodów i po uzyskaniu tych dowodów możliwe będzie merytoryczne orzeczenie przez Wojewodę, jako organ II instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 lub pkt. 2 k.p.a., w zależności od ustaleń dokonanych przez organ odwoławczy.

IV. Wniosek [...]sp. z o.o. sp. k. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze strony i wniosek o odroczenie rozprawy.

Zgodnie z treścią art. 30 § 4 k.p.a., w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Jak wynika z przesłanej przez Starostwo [...]kopii decyzji przenoszącej pozwolenie na budowę z dnia [...] marca 2019 r., Nr [...], która stała się ostateczna [...] marca 2019 r. i poświadczonej notarialnie za zgodność kopii tej decyzji, złożonej przez stronę do akt sprawy, [...] sp. z o.o., sp. k. wstąpił w miejsce dotychczasowego uczestnika postępowanie [...]sp. z o.o. Wstąpienie to nastąpiło z mocy prawa, w tym wiec zakresie zbędne było dopuszczenie nabywcy prawa do udziału w sprawie.

Sąd uznał, że od dnia nabycia przez [...] sp. z o.o. sp. k. praw wynikających z udzielonego pozwolenia na budowę do dnia rozprawy upłynął wystarczający czas na zapoznanie się z aktami sprawy. Akta te nie są obszerne, natomiast należy zakładać, że zarówno przedmiot udzielonego pozwolenia na budowę, jak i okoliczności sprawy znane były nabywcy prawa. Zawiadomienie o rozprawie zostało wysłane [...] sp. z o.o. [...] marca 2019 r. Z pisma procesowego [...] sp. z o.o. sp. k. z [...] maja 2019 r. wynika, że Spółka wiedziała o terminie rozprawy i zajęła też merytoryczne stanowisko odnośnie braku interesu prawnego skarżącego. Należy podkreślić, że złożenie odpowiedzi na skargę jest prawem, ale nie obowiązkiem strony; Sąd bowiem orzeka na podstawie akt sprawy i w jej granicach.

W związku z tym nie zaistniała przesłanka do odroczenia rozprawy z art. 109 i 110 p.p.s.a.

V. Podstawa prawna wyroku.

Z powyższych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 265), zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot uiszczonego wpisu oraz kosztów zastępstwa procesowego.