Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 451/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 281/12 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi E. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2012 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego przez E. D. rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wywodził, że wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła możliwości zaistnienia w niniejszej sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Za bezzasadny w tym zakresie uznał argument, iż zwolnienie ze służby spowoduje utratę wynagrodzenia za pracę, a tym samym wywoła uszczerbek w majątku skarżącej. W ocenie Sądu, sama okoliczność utraty aktualnego źródła uzyskiwania dochodów nie przesądza o możliwości zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków, czy powstania znacznej szkody. Utrata źródła dotychczas uzyskiwanego dochodu jest konsekwencją każdego rozkazu o zwolnieniu ze służby. Pogorszenie zatem sytuacji finansowej nie jest równoznaczne ze spełnieniem przesłanek uzasadniających ochronę tymczasową.

Odnosząc się do twierdzeń dotyczących konieczności ponowienia przeszkolenia skarżącej w razie przywrócenia do służby, Sąd uznał, że nie stanowią one okoliczności, która mogłaby stwarzać niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków.

E. D. w złożonym na powyższe postanowienie zażaleniu, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia, podnosiła, że Sąd Wojewódzki ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że podane przez nią okoliczności nie mogą stanowić podstawy wstrzymania rozkazu personalnego. Nie uzasadnił zaś swojego stanowiska. Nie wziął pod uwagę nieodwracalnych skutków wstrzymania w/w rozkazu. Tymczasem skarżąca w uzasadnieniu wniosku wskazała na konieczność ponownego przeszkolenia, w przypadku przywrócenia do służby w Policji. Brak bowiem odpowiednich szkoleń, skutkować może niemożnością rozwoju jej kariery zawodowej w służbie w Policji. Brak z kolei możliwości rozwoju, związanego z absencją w działalności operacyjnej służb oraz utrata kontaktu z zawodem, technologiami oraz technikami wykorzystywanymi w pracy w służbie w Policji przez okres około półtora roku, wywrze nieodwracalne skutki w możliwościach kontynuacji służby w planowanym terminie i opóźnieniu ścieżki rozwoju.

Powyższe z kolei skutkuje utratą możliwości awansu oraz utratą dwuletniej wartości świadczeń, związanych z każdorazowym awansem, który wiążę się ze wzrostem odpowiednich świadczeń pracowniczych, których termin otrzymywania również będzie opóźniony. W konsekwencji na koniec okresu rozliczenia stażu pracy, skarżąca otrzyma wynagrodzenie pomniejszone o wartość utraconych świadczeń związanych z opóźnieniem kariery rozwojowej w Policji. Sąd wskazał przy tym jedynie na fakt braku wstąpienia negatywnych skutków nie biorąc pod uwagę chociażby groźby ich wystąpienia.

Skarżąca zwróciła również uwagę, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ustosunkował się do kwestii ewentualnych dodatkowych kosztów, jakie organ może być zobowiązany ponieść w związku z późniejszym przeprowadzeniem szkoleń dla skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl § 3 powołanego przepisu sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W zaistniałej sytuacji Sąd Wojewódzki, choć w sposób nieco lakoniczny, to jednak prawidłowo ocenił, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała, iż w niniejszym przypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych dla niej do odwrócenia skutków.

Odnosząc się do argumentacji dotyczącej pozbawienia jej środków do życia należy wskazać, iż wniosek ten byłby uzasadniony wyłącznie w sytuacji, gdyby skarżąca wykazała, iż zwolnienie jej ze służby, a tym samym pozbawienie wynagrodzenia, w rzeczywistości spowoduje, iż nie będzie ona dysponowała środkami umożliwiającymi jej utrzymanie. Ograniczenia się przy tym wyłącznie do luźnych sformułowań, bez podparcia swojej argumentacji odpowiednimi dowodami, nie mogło odnaleźć aprobaty sądu rozpoznającego przedmiotowy wniosek. Trudno w związku z tym również oczekiwać od Sądu, iż ten dokona skrupulatnej oceny możliwości zaistnienia negatywnych konsekwencji, jakie mogła wywołać kwestionowana decyzja w sferze materialnej skarżącej wobec braku z jej strony odpowiedniego w tym zakresie zaangażowania.

Nie można także uznać za uzasadnione twierdzenia, iż pozbawienie strony możliwości rozwoju zawodowego oraz awansu służbowego, a co za tym idzie uzyskania odpowiednio wyższych świadczeń z tego tytułu, może spowodować, lub też grozić spowodowaniem identycznych, jak wyżej wskazane, skutków. Również i w tym przypadku skarżąca ograniczyła się wyłącznie do zaprezentowania twierdzeń o możliwości odbywania ewentualnych szkoleń, czy też możliwym awansie w sytuacji gdy brak jest przesłanek, iż takie szkolenia podejmie, jak również, że z pewnością będzie awansować, a tym samym uzyskiwać wyższe świadczenia. Poza tym trudno uznać, wyłącznie na podstawie oświadczeń strony, że nie będzie mogła nadrobić w przyszłości – w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji oraz przywrócenia jej do służby – ewentualnych w tym zakresie zaległości.

Nie można przy tym również uznać, że ewentualne poniesienie przez organ wydatków w związku z hipotetyczną koniecznością szkolenia skarżącej należy interpretować w kategorii przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Należy ponadto podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa, przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie skarżącą ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko i wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. Zatem w sytuacji, gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie Sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a. W sytuacji gdy rozkaz personalny określił datę zwolnienia skarżącej ze służby na dzień [...] stycznia 2011 r., to zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, w sytuacji gdy skutki, które wynikają z wykonania decyzji już wystąpiły.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.