Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 434/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1, art. 77, art. 80 ust, 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant referent Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2011 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej Spółki kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Miasta U. ustalił na wniosek "A" Sp. z o.o. z siedzibą w C. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu punktu skupu złomu metali żelaznych i metali kolorowych na działce nr [...] przy ul. [...] w U. W podstawie prawnej tej decyzji wskazany został art. 104 k.p.a. oraz art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 85 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej zwanej ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku). W uzasadnieniu organ podał, że inwestycja objęta wnioskiem inwestora zalicza się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a Starosta C. i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. (dalej zwany PPIS). w swoich opiniach wskazali na potrzebę przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kierując się tymi opiniami oraz przeprowadzoną analizą dotyczącą uwarunkowań wskazanych w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wydał on postanowienie z dnia [...] r., którym stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Następnie po zapoznaniu się z przedłożonym przez stronę raportem uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K. (dalej zwanym RDOŚ) oraz PPIS. W decyzji tej wskazano także, że przedmiotowe orzeczenie wydane zostało w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, bowiem poprzednia wydana w tej sprawie decyzja Burmistrza Miasta U. z dnia [...] r. została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., Nr [...]. W tej kasacyjnej decyzji nakazano przeprowadzić analizę zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze to zalecenie Burmistrz Miasta U. w punkcie I.1. sentencji decyzji stwierdził zgodność planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego. Wskazał, że teren projektowanego przedsięwzięcia stosownie do uchwały Rady Miasta U. z dnia [...] r., nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta U. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] ze zm. dalej zwanej m.p.z.p.) znajduje się w jednostce oznaczonej symbolem U – tereny zabudowy usługowej. Stosownie do § 2 pkt 2 tej uchwały są to tereny przeznaczone zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności m.in. pod działalność oznaczoną jako handel hurtowy i komisowy (dział 51). W ramach tej działalności mieści się zaś hurtowa sprzedaż odpadów i złomu (podklasa 51.57). Organ wskazał, że wprawdzie rozporządzenie Rady Ministrów, na które powołała się Rada Miasta w tekście planu zostało zastąpione rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) ( Dz. U. Nr 251, poz. 1885 ze zm.), tym niemniej istotne dla przedmiotowej sprawy ustalenia nie uległy zmianie, bowiem zmieniła się jedynie numeracja działów. Burmistrz Miasta U. podał też, że rozważając kwestię zgodności planowanego przedsięwzięcia niezależnie od własnych ustaleń posiłkowo zwrócił się do Biura Rozwoju Regionu w K., które wykonało projekt miejscowego planu, o opinię dotyczącą zgodności inwestycji z obowiązującym m.p.z.p.. W przesłanej mu opinii stwierdzono zaś, że prowadzenie skupu metali żelaznych i metali kolorowych na działce nr [...] jest zgodne z ustaleniami planu.

Od decyzji tej pismem z dnia 4 marca 2011 r. odwołali się mieszkańcy U., a to: K. i H. B., J. i Z. K., L. i S. L., J. M., L. i P. S., W. H., H. H., A. K. i J. J. W liczącym 21 stron odwołaniu podnieśli oni szereg zastrzeżeń dotyczących wydanej decyzji. Zdaniem odwołujących się decyzja Burmistrza Miasta U. nie bierze przede wszystkim pod uwagę zdrowia, bezpieczeństwa oraz interesu mieszkańców działek sąsiadujących z terenem inwestycji. Zarzucili posłużenie się w tej decyzji nieprawidłowym adresem pocztowym terenu nieruchomości (zamiast ul. [...] być ul. [...]). Wskazali, że projektowane przedsięwzięcie w ich ocenie jest niezgodne z m.p.z.p., bowiem:

- zezwala on na sprzedaż hurtową odpadów i złomu, a nie na prowadzenie punktu skupu złomu w ramach którego dopuszczalna jest rozbiórka samochodów, a do tego zmierza inwestor,

- zakazuje lokalizacji obiektów składowych, a inwestor będzie prowadził taką działalność m.in. przechowując odzyskane części samochodowe,

- zakazuje działalności usługowej, gromadzenia i przechowywania odpadów oraz działalności produkcyjnej i składowej na terenach zabudowy mieszkaniowej MN2, do których bezpośrednio bądź za pośrednictwem ulicy przylega działka nr [...].

Odwołujący się zakwestionowali również prawidłowość przepisów planu dopuszczających na terenach zabudowy usługowej prowadzenie działalności przekraczającej standardy emisyjne i jakości środowiska, co stwarza dyskomfort w użytkowaniu sąsiednich terenów mieszkaniowych. Zwrócili także uwagę, że U. jest uzdrowiskiem, a zatem także poza wskazanymi w planie strefami ochrony uzdrowiskowej A i B nie powinno się dopuszczać do lokalizacji hurtowej sprzedaży odpadów i złomu zwłaszcza, jeżeli ma być ona prowadzona w centrum zabudowy jednorodzinnej. W odwołaniu wytknięto uchybienia i błędne ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu projektowanego przedsięwzięcia na środowisko, które dotyczyły usytuowania nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji.

Autorzy odwołania zgłosili też uzasadnione wątpliwości, co do możliwości i skuteczności wyegzekwowania nałożonych na inwestora obowiązków wynikających z opinii PPIS, a w szczególności: wykonania szczelnych nawierzchni w obszarze przyjmowania i składowania złomu, budowy systemu odprowadzania i podczyszczania wód opadowych, a także zachowania parametrów dopuszczalnego oddziaływania akustycznego zakładu. W ich ocenie obowiązki nałożone na inwestora wynikające zaś z uzgodnień z RDOŚ zostały sformułowane zbyt ogólnie i wymagają dodatkowych wyjaśnień, dotyczy to m.in. nakazu ręcznej segregacji odpadów. Wątpliwości odwołujących się budziła także kwestia możliwości kontrolowania wykonania innych nakazów zawartych w decyzji, a dotyczących poziomu hałasu generowanego przez skład złomu, kontroli stanu technicznego maszyn i urządzeń, czy skuteczności osłon biologicznych. W odwołaniu podniesionych zostało także szereg wątpliwości co do możliwości spełnienia przez projekt budowlany wymogów nałożonych decyzją środowiskową.

W ocenie odwołujących się planowane przedsięwzięcie winno być monitorowane w sposób ciągły z uwagi na jego położenie: w centrum osiedla mieszkaniowego, w pobliżu obszaru Natura 2000, w odległości 8 km od ujęcia wody dla C., S. i okolicznych miejscowości oraz w odległości 50 m od potoku P., gdzie żyją pstrągi, a na jego brzegach salamandry i na którego dopływie znajduje się ujęcie wody dla ich osiedla. Z powyższych przyczyn decyzja organu I instancji powinna określać miejsce odprowadzania ścieków powstałych w wyniku długotrwałych opadów. Odnosząc się do uzasadnienia decyzji Burmistrza odwołujący się zarzucili brak poinformowania organów uzgadniających o rzeczywistym charakterze przedsięwzięcia, którym ma być rozbiórka wraków samochodowych oraz o innej działalności aktualnie prowadzonej na terenie planowanej inwestycji (składu opałowego, wulkanizacji, hurtowni nabiału i hodowli koni). Wskazali także na nieprzystosowanie okolicznych ulic dla pojazdów dowożących złom. Wiele krytycznych uwag odwołujący się zgłosili do sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego przez organ I instancji. W szczególności podnieśli, że nie udzielono im odpowiedzi na część ich pism, bądź odpowiedzi te były udzielone w sposób wymijający oraz zasłaniano się w nich brakiem kompetencji w stosunku do innych organów administracji publicznej.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., sprostowaną postanowieniem z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta U. i odmówiło wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji wskazanej w decyzji tego organu. W podstawie prawnej orzeczenia SKO wskazało art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W uzasadnieniu podało, że dla rozstrzygnięcia sprawy istotna jest treść art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, nakazującego wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli został on uchwalony. Stwierdzenie zatem sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z m.p.z.p. zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie. W ocenie Kolegium organ I instancji dokonał zaś błędnej interpretacji przepisów prawa uznając zgodność planowanego zamierzenia z m.p.z.p. Zapisy tego planu odnoszące się do jednostki U, gdzie położona jest działka nr [...], tymczasem wprowadzają na tych terenach zakaz lokalizacji m.in. obiektów produkcyjnych oraz obiektów składowych. Zdaniem SKO przedsięwzięcie polegające na uruchomieniu punktu skupu złomu metali żelaznych i metali kolorowych powoduje konieczność czasowego magazynowania wyselekcjonowanych odpadów do czasu zgromadzenia odpowiedniej ich ilości do transportu. Ta okoliczność oraz rozmiary działki wynoszące 0,4307 ha, nakazują przyjąć, że planowana działalność nosić będzie znamiona działalności składowej, która jest zakazana na tym obszarze. W ocenie organu odwoławczego brak było też podstaw do zakwalifikowania planowanej inwestycji do działalności hurtowej oznaczonej w PKD nr 51, bowiem zamierzone przedsięwzięcie będzie działalnością składową, a nie hurtową czy handlową. Skoro zaś kwestia zgodności planowanego przedsięwzięcia z planem miejscowym stanowi kwestię kluczową dla postępowania zmierzającego do wydania decyzji środowiskowej, to brak takiej zgodności powoduje konieczność uchylenia decyzji organu I instancji i normowe wydania decyzji środowiskowej.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosło "A" Sp. z o.o. z siedzibą w C. domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżące "A" zarzuciło naruszenie zaskarżoną decyzją art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez błędne przyjęcie, że lokalizacja działalności polegającej na uruchomieniu skupu metali żelaznych i metali kolorowych na działce nr [...] w U. jest niezgodna z ustaleniami m.p.z.p. Wskazało także na naruszenie art. 77 tej ustawy poprzez przyjęcie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami m.p.z.p., co zwalniało organ z obowiązku prowadzenia postępowania wyjaśniającego w większym zakresie. Zdaniem skarżącego "A" SKO naruszyło ponadto art. 35 § 3 w zw. z art. 36 k.p.a. przekraczając miesięczny termin do załatwienia sprawy oraz art. 77 §1 i art. 80 poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Uzasadniając te zarzuty strona skarżąca wskazała, że działka na której ma zostać zrealizowane przedsięwzięcie zgodnie m.p.z.p. jest położona na terenie przeznaczonym pod zabudowę usługową. Zamierzone przedsięwzięcie stanowi zaś typową inwestycję usługową polegającą na sprzedaży i skupie metali. Co więcej plan dopuszcza na tym terenie zabudowę drobnymi obiektami przemysłowymi i składowymi. Niezrozumiałe dla skarżącego było też stanowisko SKO stwierdzające, że punkt skupu złomu związany jest z budową dużych obiektów składowych. Uzasadniając swój pogląd organ nie wskazał podstawy prawnej dla tego stwierdzenia, a co więcej sam stwierdził, że działalność taka nosi jedynie znamiona działalności składowej. "A" podniosło także, że m.p.z.p. zakazuje jedynie budowy obiektów składowych, a w ramach planowanej działalności nie przewiduje ono realizacji takich obiektów. Punktu skupu złomu nie można też uznać za działalność składową, bowiem nie ma on nic wspólnego z trwałym składowaniem jakichkolwiek materiałów. Akceptując stanowisko SKO należałoby przyjąć m.in., że prowadzenie komisu samochodowego nosi także znamiona działalności składowej. Rozwijając zarzut naruszenia art. 35 § 3 i art. 36 k.p.a. strona skarżąca zwróciła uwagę na błędnie wskazaną w zaskarżonej decyzji datę wydania decyzji organu I instancji (błąd ten SKO sprostowało postanowieniem z dnia [...] r. – przyp. Sąd). Zarzut naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. strona skarżąca oparła na stwierdzeniu posłużenia się przez SKO swoimi przekonaniami, a nie dostępnymi środkami dowodowymi, z których by wynikało, że punkt skupu złomu nosi znamiona działalności składowej.

W odpowiedzi na skargę SKO w B. wniosło o jej oddalenie. Uzasadniając tę odpowiedź Kolegium powtórzyło swoją argumentację dotyczącą potraktowania planowanego przedsięwzięcia, jako noszącego cechy działalności składowej. Dodatkowo wskazało, że z przedłożonego przez inwestora raportu wynika, iż zebrane odpady będą czasowo magazynowane selektywnie w kontenerach nietrwale związanych z gruntem. Mając zatem na uwadze, że kontenery te będą ustawione pośrodku osiedla domów jednorodzinnych należało stwierdzić niezgodność planowanej działalności z m.p.z.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Poddana kontroli Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. nie mogła się ostać, gdyż została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, która określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia jest wymagana stosownie do art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w przypadku planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco czy potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wszczętych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Z art. 173 tej ustawy należy wyprowadzić wniosek , ze przepisy te zamieszczone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 74 tego rozporządzenia punkty zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu zostały zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może być wymagane (aktualnie odpowiada temu przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – por art. 173 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Burmistrz Miasta U. wydanie swojej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedził oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, której obowiązek przeprowadzenia stwierdził w postanowieniu wydanym na podstawie art. 63 ust. 1 omawianej ustawy. Postanowienie to wydał zaś po zasięgnięciu opinii Starosty C. (działającego w oparciu o przepis art. 156 ustawy) oraz PPIS w C.

W związku z tym postanowieniem w miejsce karty informacyjnej przedsięwzięcia, o jakiej jest mowa w art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy inwestor przedstawił raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Mając na uwadze przepis art. 77 ust. 1 ustawy Burmistrz Miasta U. przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia z RDOŚ oraz zasięgnął opinii PPIS. Decyzja Burmistrza Miasta U. została zatem wydana nie tylko w oparciu o zgromadzoną w sprawie dokumentację, ale także w uzgodnieniu i po zasięgnięciu opinii innych organów administracji publicznej.

W opinii SKO w B. zasadniczy powód uchylenia decyzji Burmistrza Miasta U. i odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu punktu skupu złomu metali żelaznych i metali kolorowych na działce nr [...] w U. stanowiła niezgodność tej inwestycji z m.p.z.p. Poza sporem jest, że działka na której przewidziane zostało uruchomienie punktu skupu złomu zgodnie z rysunkiem planu miejscowego jest w całości położona w jednostce oznaczonej w tekście planu, jako tereny zabudowy usługowej "U". Przez tereny te zgodnie ze słowniczkiem pojęć użytych w m.p.z.p. zamieszczonym w § 2 pkt 2 uchwały Rady Miasta U. należy rozumieć teren na którym występuje jako działalność przeważająca którakolwiek z działalności polegającej na: sprzedaży, obsłudze i naprawie pojazdów samochodowych, sprzedaży detalicznej paliw do pojazdów samochodowych, handlu hurtowym i komisowym, handlu detalicznym, naprawie artykułów użytku osobistego i domowego, hotelach i restauracjach, działalności związanej z turystyką, działalności agencji transportowych, (...) wynajmie maszyn i urządzeń bez obsługi oraz wypożyczania artykułów użytku osobistego i domowego, (...) działalności usługowej pozostałej ( pranie, czyszczenie, fryzjerstwo, usługi kosmetyczne usługi pogrzebowe, usługi towarzyszące rolnictwu leśnictwu, górnictwu, przetwórstwu przemysłowemu (...) i.t.p. W definicji tej odwołano się do obowiązującej w dacie podejmowania uchwały Polskiej Klasyfikacji Działalności wskazując na cyfrowe oznaczenie poszczególnych działów czy grup działalności dopuszczonych na terenach zabudowy usługowej. Dokonując wykładni tego przepisu planu Burmistrz Miasta U. powołał się na treść załącznika do nieobowiązującego już rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) ( Dz. U. Nr 33, poz. 289 ze zm.) wskazując , że w ramach handlu hurtowego w klasyfikacji tej wyróżniono podklasę 51.57 oznaczającą sprzedaż hurtową złomu i odpadów metalowych i niemetalowych oraz materiałów przeznaczonych do powtórnego wykorzystania. Dodać należy, że ze wskazanych w § 2 pkt 2 uchwały działów działalności gospodarczej tylko w jednym przypadku wprost wyłączona została jedna z podgrup, a mianowicie z działu 92 wyłączono działalność związaną ze sportem stanowiącą grupę 92.6. Wyłączenia takie nie miały miejsca w odniesieniu do działu handel hurtowy i komisowy.

Przeprowadzona przez organ I instancji wykładnia § 2 pkt 2 m.p.z.p. odwołująca się do nieobowiązującej już PKD, a zwłaszcza powołanie się na podgrupy, czy podklasy wskazane w tej klasyfikacji wraz z objaśnieniami nie mogła zostać zaakceptowana przez Sąd. Zauważyć bowiem należy, że stosownie do § 4 obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. Nr 251, poz.1885 ze zm.) klasyfikację (PKD) wprowadzoną rozporządzeniem z 2004 r. stosuje się do działalności oznaczonej zgodnie z tą klasyfikacją przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2009 r. Tym samym w aktualnym stanie prawnym nieuprawnione jest posługiwanie się PKD z 2004 r., a w szczególności odwoływanie się do numeracji działów, poddziałów i podgrup tej PKD. Powyższe nie oznacza jednak, że w toku prowadzonej wykładni m.p.z.p. należy zupełnie pominąć przepis § 2 pkt 2 uchwały, a w szczególności wskazane w nim rodzaje działalności które zostały dopuszczone przez gminnego planistę na terenach przeznaczonych pod usługi. Podkreślić jednak należy, że dokonując wykładni tego przepisu planu z dużą ostrożnością podchodzić trzeba do możliwości zastosowania w jej toku wprost zapisów wynikających z PKD z 2007 r. Dotyczy to zwłaszcza przypadków, gdy uwzględnione w tej klasyfikacji rodzaje działalności nie pokrywają się w całości z poprzednimi regulacjami. W interesującej nas kwestii wskazać należy, że obowiązująca PKD nieco inaczej definiuje sprzedaż hurtową (aktualnie oznaczono ją symbolem 46), jednak tak jak w poprzednio obejmuje ona sprzedaż hurtową złomu. W ramach działu sprzedaż hurtowa wyróżniona bowiem została grupa 46.7 (pozostała wyspecjalizowana sprzedaż hurtowa) oraz klasa 46.77 (sprzedaż hurtowa odpadów i złomu). Tym samym należy uznać, że m.p.z.p. dopuszcza prowadzenie na terenach oznaczonych symbolem "U" punktów skupu złomu. Klasa 46.77 obejmuje jednak nie tylko sprzedaż hurtową metalowych i niemetalowych odpadów i złomu oraz materiałów przeznaczonych do recyklingu włącznie ze zbieraniem, sortowaniem, pakowaniem, przepakowywaniem, magazynowaniem i dostarczaniem, bez procesu dalszego przekształcenia, ale także "wymontowywanie części nadających się do wielokrotnego użycia, ze zużytych wyrobów takich jak samochody". Aktualnie zatem sprzedaż hurtowa odpadów i złomu obejmuje także rozbiórkę oddanych na złom pojazdów, czego obawiają się mieszkańcy budynków znajdujących się w sąsiedztwie terenów projektowanego złomowiska. Takie szerokie rozumienie sprzedaży hurtowej odpadów i złomu, które zawarte jest w obowiązującej PKD nie może mieć jednak miejsca w toku wykładni § 2 pkt 2 planu, bowiem znacznie wykracza ono poza dotychczasowe rozumienie pojęcia handlu hurtowego i komisowego. Oznacza to, że decyzja Burmistrza Miasta U. o środowiskowych uwarunkowaniach nie mogła dotyczyć przedsięwzięcia w ramach, którego mieściłby się demontaż zezłomowanych samochodów. W tym miejscu wytknąć należy jednak organowi I instancji, że tego rodzaju ograniczenie dotyczące planowanego przedsięwzięcia winien zamieścić w swojej decyzji zwłaszcza, że nie stało to w kolizji z wnioskiem inwestora.

Na aprobatę Sądu nie zasługuje natomiast stanowisko organu II instancji dopatrujące się niezgodności planowanego przedsięwzięcia ze sformułowanym w § 11 ust. 1 pkt 2 tekstu planu zakazem lokalizacji obiektów składowych na terenach zabudowy usługowej. Stanowisko to Kolegium uzasadniło wielkością parceli, na której ma być prowadzona przedmiotowa działalność ( 0, 43 ha) oraz tym, że zebrane odpady będą czasowo magazynowane selektywnie w wyznaczonych miejscach do czasu zgromadzenia odpowiedniej partii do transportu. Okoliczności te zdaniem organu powodują, że planowany punkt skupu złomu "nosi znamiona działalności składowej". Polemizując z tym poglądem strona skarżąca podkreśliła, że punkt skupu może nosić znamiona działalności składowej, ale nie jest taką działalnością. Zwróciła także uwagę na przepis § 11 ust. 1 pkt 1 tekstu planu przewidujący dopuszczalną lokalizację na terenach oznaczonych symbolem "U" drobnych obiektów produkcyjnych i składowych jako przeznaczenia dopuszczalnego.

Rozstrzygając tę sporną kwestię nie można poprzestać jedynie wyłącznie na językowym rozumieniu pojęć "magazynowanie" , czy "składowanie". Zdaniem Sądu odwołać się tutaj trzeba do reguł wykładni porównawczej i systemowej, dopuszczających posłużenie się w toku wykładni przepisu prawnego przepisami innych aktów prawnych. W szczególności mieć tutaj trzeba na uwadze przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach ( Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 z zm.). Ustawa ta reguluje bowiem m.in. kwestie związane z udzielaniem zezwoleń na zbieranie odpadów. Stosownie do art. 3 ust. 3 pkt 23 tej ustawy przez zbieranie odpadów należy rozumieć każde działanie, w szczególności umieszczanie w pojemnikach, segregowanie i magazynowanie odpadów, które ma na celu przygotowanie ich do transportu do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania. Ustawa o odpadach rozróżnia jednak w sposób wyraźny magazynowanie odpadów od ich składowania. Stosownie do art. 3 ust. 3 pkt 3 cytowanej ustawy przez magazynowanie odpadów należy rozumieć bowiem czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie odpadów przed ich transportem, odzyskiem lub unieszkodliwieniem. Szczegółowe przepisy odnoszące się do składowania i magazynowania odpadów zawarte zostały w przepisach rozdziału 7 omawianej ustawy zatytułowanym Składowanie i magazynowanie odpadów. Analiza unormowań zawartych w tym rozdziale prowadzi do wniosku, że od składowania złomu należy odróżnić jego czasowe magazynowanie, czego nie dostrzegło SKO w B.

Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że stosownie do art. 64 ust. 2 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku już na etapie zasięgania opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ I instancji przedstawił organom opiniującym wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowani a przestrzennego. Wydaje się też, że jednym z powodów stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia takiej oceny zarówno przez Starostę C., jak i PPIS było najprawdopodobniej położenie planowanego skupu metali żelaznych i kolorowych w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dodać należy, że stosownie do art. art. 77 ust. 2 pkt 3 ustawy wypis i wyrys z m.p.z.p. Burmistrz Miasta U. przedłożył także RDOŚ oraz ponownie PPIS. Tryb wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dowodzi zatem, że ocenę zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego przeprowadziły poza Burmistrzem Miasta U. również inne organy administracji publicznej, a to Starosta C., PPIS i ROŚ i nie dopatrzyły się sprzeczności zamierzonego przedsięwzięcia z m.p.z.p.

Mając na uwadze przeprowadzone rozważania zgodzić należy się ze stroną skarżącą, że organ odwoławczy dokonał nieprawidłowej wykładni przepisów m.p.z.p., a w szczególności ustaleń zawartych w jego § 11. Poprzez nieprawidłową wykładnię ustaleń m.p.z.p. SKO w B. naruszyło w konsekwencji przepis art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zasadny jest także zarzut naruszenia przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a to w związku z brakiem całościowego odniesienia się przez organ odwoławczy do ustaleń organu I instancji dotyczących zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego.

Niezrozumiały dla Sądu był natomiast zarzut naruszenia przez SKO art. 77 ustawy. Przepis ten odnosi się bowiem do obowiązków organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i obowiązków organów uzgadniających oraz opiniujących, a także trybu, w jakim są prowadzone uzgodnienia i zaciągane opinie, a zatem nie odnosi się on wprost do kompetencji organu II instancji.

Ponownie rozpatrując sprawę SKO w B. przyjmie, że planowane przez skarżące "A" przedsięwzięcie na działce nr [...] w U. jest zgodne z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. Organ ten w uzasadnieniu swojej decyzji odniesie się również szczegółowo do pozostałych zarzutów sformułowanych we wniesionym odwołaniu od decyzji Burmistrza Miasta U. W toku postępowania odwoławczego SKO ustali także, czy wszystkie osoby podpisane pod odwołaniem mają przymiot stron postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Wobec powyższego na mocy art. 145 § 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej zwanej p.p.s.a.) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję SKO w B. Rozstrzygnięcie w kwestii niewykonalności zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku zostało oparte na art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd rozstrzygał w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz przepisy § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).