Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 67/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 2, art. 4, art. 6
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Olga Żurawska-Matusiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącej A. P. z dnia [...] grudnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie faktury wystawionej na dzień [...] października 2010 r. – dotyczącej obsługi prawnej za przygotowanie opinii prawnej zgodnie z § 2 pkt 3 umowy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. (zlecenie nr [...]) oraz w zakresie faktury z dnia [...] lipca 2011 r. za sporządzenie opinii prawnej zgodnie z § 2 pkt 3 umowy nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. – w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania; 2. stwierdza, że bezczynność w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. umarza postępowanie w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Burmistrza [...] na rzecz skarżącej A. P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżąca A. P. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2011 r., zwróciła się do Burmistrza [...], w trybie art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, o udostępnienie kopii:

– wszystkich opinii, ekspertyz, analiz (m.in. prawnych, budowlanych i innych) przygotowanych dla Gminy [...] od maja 2010 r. do dnia realizacji wniosku

– kopii umów, faktur i rachunków (skopiowanych obustronnie) za wyżej wymieniony okres.

Burmistrz [...] pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. wezwał stronę do wykazania powodów, dla których spełnienie powyższego żądania jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, bowiem – w ocenie organu – żądana informacja stanowi informację przetworzoną. Wyjaśnił, że na dzień złożenia wniosku nie dysponuje gotową informacją i jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności, polegających m.in. na przeprowadzeniu odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów oraz usunięciu danych chronionych prawem.

W odpowiedzi na powyższe, skarżąca pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. podniosła, że żądane przez nią informacje są informacjami prostymi.

Następnie pismem z dnia [...] lutego 2012 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza [...]. Zarzuciła naruszenie przepisów art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, z uwagi na nieudzielenie jej informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia [...] grudnia 2011 r. Jednocześnie wniosła o zobowiązanie Burmistrza [...] do udostępnienia żądanej informacji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, bądź odrzucenie.

Jednocześnie wskazał, że w dniu [...] lutego 2012 r., przekazał skarżącej kopie opinii, ekspertyz i analiz, znajdujących się w zasobach Urzędu Miejskiego w [...], przygotowanych dla Gminy [...], za okres od maja 2010 r. do dnia złożenia wniosku oraz kopie umów za wykonanie opinii, ekspertyz i analiz, o których wyżej mowa. Natomiast w odniesieniu do faktur i rachunków stwierdził, że wnioskowane dokumenty nie stanowią informacji publicznej, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (nie są dokumentami urzędowymi i nie pochodzą od funkcjonariusza publicznego). Powołał się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 6/11 oraz z dnia 18 kwietnia 2011 r., sygn. akt. II SAB/Wa 8/11. Podniósł też, że opinia prawna dotyczy zasadności wszczęcia postępowania sądowego i w związku z tym nie stanowi informacji publicznej.

Następnie pismem z dnia [...] maja 2012 r. poinformował, że wykonał kopie wszystkich żądanych wnioskiem rachunków i faktur, znajdujących się w jego zasobach i przekazał je skarżącej, stwierdzając że tym samym udostępnił wszystkie żądane wnioskiem informacje.

Na rozprawie w dniu 25 maja 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 75/12 pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę, ograniczając ją do bezczynności Burmistrza [...] w zakresie udostępnienia kopii faktur, bowiem – jego zdaniem – mimo ich doręczenia są one niekompletne, poprzez dokonane na nich zaciemnienia (na pieczątce, na numerze faktury i na nazwie przedsiębiorcy wystawiającego fakturę) oraz w zakresie udostępnienia opinii prawnej wykonanej na zlecenie nr [...] z dnia [...] września 2010 r.

Pełnomocnik organu wyjaśnił, że nie pozostaje w bezczynności bowiem zadośćuczynił żądaniu skarżącej, zawartemu we wniosku z dnia [...] grudnia 2011 r. Wskazał jednocześnie, że żądana opinia prawna nie stanowi informacji publicznej, gdyż dotyczy toczącego się postępowania karnego, a zaciemnione dane na fakturze nie stanowią informacji publicznej, jak np. dane z pieczęci. Wniósł o oddalenie skargi, a w części, wnioskowanej na rozprawie przez pełnomocnika skarżącej, o jej odrzucenie z uwagi na fakt, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 75/12, zobowiązał Burmistrza [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia [...] grudnia 2011 r. w zakresie udostępnienia kopii rachunków i faktur za opinie, ekspertyzy i analizy przygotowanych dla Gminy [...] od maja 2010 r. do dnia realizacji wniosku oraz opinii prawnej wykonanej na zlecenie nr [...] z dnia [...] września 2010 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego (pkt 1). Stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), w pozostałym zakresie umorzył postępowanie (pkt 3) oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania (pkt 4).

Od powyższego wyroku Burmistrz [...] wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, żądając jego uchylenie w pkt 1 i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że całość takich dokumentów, jak faktury, rachunki, stanowi informację publiczną. W ocenie skarżącego kasacyjnie, tylko niektóre informacje zawarte w fakturach, rachunkach czy umowach, stanowią informację publiczną. Autor skargi kasacyjnej podniósł także zarzut naruszenia przepisów postępowania, mający istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 133 § 1 P.p.s.a.,

A. P., w piśmie procesowym z dnia 8 stycznia 2013 r., wnosiła o oddalenie skargi kasacyjnej. Podniosła, że organ niejednolicie traktuje osoby ubiegające się o udzielenie im informacji publicznej i udostępnił jednej z nich opinię prawną, znajdującą się w jego posiadaniu. Wskazała też na błędne stanowisko organu w zakresie udostępnienia wszystkich opinii, ekspertyz i analiz, gdyż w jego aktach znajduje się przynajmniej jeszcze jedna opinia prawna, dotycząca wysypiska śmieci w [...].

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w dniu 11 stycznia 2013 r., pełnomocnik skarżącej dodatkowo wyjaśnił, że za nieprawidłowo udzieloną informację publiczną uznaje anonimizację numeru faktury i nazwiska radcy prawnego na fakturze - k. 64 akt sprawy, zaciemnienie numeru faktury na k. 67 w/w akt oraz zaciemnienie numeru faktury i nazwiska radcy prawnego na dokumencie na k. 69 tych akt. Podniósł też, że w dalszym ciągu nie została udostępniona opinia prawna z dnia [...] lutego 2012 r.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2267/12, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie (pkt 1) i zasądził od A. P. na rzecz Burmistrza [...] zwrot kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2).

W uzasadnieniu wyroku uznał za zasadne zarzuty skargi kasacyjnej, dotyczące naruszenia przepisów postępowania, uznając że autor skargi kasacyjnej trafnie zarzucił naruszenie art. 133 § 1 P.p.s.a. (sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy), w związku z zasadą wynikającą z art. 90 § 1 P.p.s.a. (sprawa sądowoadministracyjna jest rozpoznawana na rozprawie).

Wskazał, że w sprawach dotyczących bezczynności organu, w szczególności z zakresu dostępu do informacji publicznej, stosowanie powyższych zasad wymaga nie tylko odniesienia się do treści skargi lub treści czynności materialno-technicznej, którą dokonano w całości lub części lub odmówiono udzielenia żądanej informacji, ale również precyzyjnego określenia zakresu, w jakim informacja nie została udzielona. Niejednokrotnie bowiem, (tak jak w rozpatrywanej sprawie), strona wnioskująca o udzielenie informacji publicznej nie podaje dokładnie wydania jakich dokumentów się domaga.

Wytknął, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji nie wykonał tego obowiązku. Ponadto, że w sytuacji, gdy informacja częściowo została udzielona nakładanie na organ obowiązku ponownego jej udzielenia w całości, nie znajduje podstawy prawnej w obowiązujących przepisach. Podniósł, że art. 149 § 1 zd. 1 P.p.s.a. nakazuje sądowi wskazanie aktu (w tym wypadku informacji publicznej o skonkretyzowanym zakresie), który ma być wydany, a nie zobowiązanie organu do ponownego rozpoznania sprawy (wniosku o udostępnienie informacji publicznej).

Naczelny Sąd Administracyjny uznał także, iż został naruszony przepis art. 1 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wskazał, że możliwe jest udostępnianie informacji publicznej w sposób nie naruszający dóbr chronionych, poprzez tzw. anonimizację danych wrażliwych. Podkreślił, że w takim wypadku nie zachodzi potrzeba wydawania oddzielnej decyzji na podstawie art. 16 tej ustawy, gdyż przepis ten może mieć zastosowanie tylko w wypadku odmowy udostępnienia informacji, a nie w przypadku jej udzielenia z zachowaniem zasady ochrony dóbr chronionych. Natomiast w takiej sytuacji ocenie sądu rozpatrującego skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, podlega sposób i zakres dokonanej przez organ anonimizacji, a w szczególności, czy nie niweczy ona pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach publicznych.

Naczelny Sąd Administracyjny za błędne uznał również stanowisko Sądu I instancji, że żądana przez stronę treść opinii prawnej ma bezwzględnie walor informacji publicznej. Wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiska w tym względzie nie są jednolite. Ponadto, iż w piśmiennictwie zwraca się uwagę na to, że o tym czy tego rodzaju opinia prawna podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje cel, w jakim została opracowana, co oznacza, że nie każda opinia prawna, posiada walor informacji publicznej. W ocenie NSA takiego waloru nie można przypisać opinii prawnej, sporządzonej na potrzeby organu, jeżeli ma ona służyć w postępowaniu w konkretnej sprawie, dotyczącej interesu prawnego podmiotu, który ten organ reprezentuje, bowiem pozyskiwanie informacji, co do prawnych argumentów uzasadniających stanowisko przeciwnika procesowego, jest niedopuszczalne.

W związku z powyższym NSA zarzucił, że Sąd I instancji co najmniej przedwcześnie orzekł, że wnioskowana opinia prawna stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, opierając się na wyjaśnieniu organu, że opinia dotyczy interpretacji przepisów, bowiem odnosi się do "ścieżki prawnej".

Wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji powinien dokonać oceny zlecenia przez organ wykonania przedmiotowej opinii prawnej (k-68 akt sprawy) i treść tego dokumentu nie może zostać pominięta w rozważaniach dotyczących jej udostępnienia. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien wyjaśnić, czy rzeczywiście jej zlecenie nastąpiło na użytek konkretnego i toczącego się postępowania sądowego (karnego lub cywilnego).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając ponownie sprawę zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Jednocześnie należy stwierdzić, że uczestnik postępowania, działając przez ustanowionego pełnomocnika, na rozprawie w dniu 5 czerwca 2013 r., ograniczył żądanie skargi do udostępnienia dwóch faktur - z dnia [...] października 2010 r. oraz z dnia [...] lipca 2011 r., stwierdzając, że pozostałe, żądane wnioskiem z dnia [...] grudnia 2011 r., informacje zostały mu już udostępnione przez organ.

Rozważając zagadnienie dostępu do informacji publicznej należy wskazać, że w europejskiej koncepcji prawa do informacji publicznej, podmiotowe prawo do informacji wynika z art. 10 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 60, poz. 284 ze zm.), która obowiązuje w Polsce od dnia 19 stycznia 1993 r. oraz z art. 10 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, ratyfikowanego przez Polskę w 1977 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167). Artykuł 10 Konwencji, (zwanej dalej konwencją europejską), zapewnia wolność każdego do otrzymywania i przekazywania informacji i idei, bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe (art. 10 ust. 1). Korzystanie z tej wolności może podlegać wymaganiom i ograniczeniom, wskazanym w art. 10 ust. 2 konwencji europejskiej. Art. 19 ust. 2 Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych formułuje prawo do informacji, jako prawo każdego do swobodnego wyrażania poglądów, które obejmuje swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe. Obydwa akty prawne wyposażają każdego w prawo do wolności informacji.

Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej, pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2).

Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tajemnice ustawowo chronione oraz prywatność osoby fizycznej ograniczają dostęp do informacji na zasadach wyrażonych w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4).

Treść art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) odpowiada tym zapisom i poszerza krąg uprawnionych podmiotów, wskazanych w art. 61 Konstytucji RP.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Racjonalny ustawodawca, używając w art. 2 ust. 1 ustawy pojęcia "każdemu", precyzuje wyrażone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym sformułowanie "każdy" należy rozumieć, jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Omawiana ustawa o dostępie do informacji publicznej znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że spełniony został zakres podmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zostało już bowiem przesądzone, że Burmistrz [...] na gruncie tej regulacji jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy).

Natomiast informacją publiczną (zakres przedmiotowy), w rozumieniu powyższej ustawy, jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Informacja publiczna musi się też odnosić do sfery faktów. Ponadto – zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a cytowanej ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych.

W niniejszej sprawie na rozprawie w dniu 5 czerwca 2013 r. pełnomocnik uczestnika postępowania oświadczył, że skarżąca, tak jak uczestnik otrzymała wszystkie żądane wnioskiem z dnia [...] grudnia 2011 r. informacje, poza fakturami z dnia [...] października 2010 r. oraz z dnia [...] lipca 2011 r., które zostały zanonimizowane w zakresie danych osobowych, dotyczących przedsiębiorcy – radcy prawnego prowadzącego kancelarię, tj. imienia i nazwiska radcy prawnego, numeru NIP i Regon oraz rachunku bankowego.

Zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego, w oparciu o art. 190 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uznał, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia skarżącej A. P. faktury (k-69), wystawionej na dzień [...] października 2010 r., dotyczącej obsługi prawnej za przygotowanie opinii prawnej, zgodnie z § 2 pkt 3 umowy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. (zlecenie nr [...]), k-68 i k-69 akt sprawy oraz faktury z dnia [...] lipca 2011 r. za sporządzenie opinii prawnej, zgodnie z § 2 pkt 3 umowy nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. – k-64 akt sprawy.

Sąd ustalił, że Gmina [...] w dniu [...] września 2010 r., na podstawie art. 4 pkt 8 ustawy – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. Nr 113, poz. 759 ze zm.) zleciła wykonanie opinii prawnej w sprawie "ewentualnych dalszych działań prawnych", w związku z opóźnieniem w oddaniu dokumentacji [...]. Oznacza to, w ocenie Sądu, że przedmiotowej opinii nie można przypisać waloru stanowiska procesowego organu, zajętego w konkretnie określonej sprawie sądowej. Z tego względu brak jest podstaw do przyjęcia, że faktura z dnia [...] października 2010 r., wystawiona za jej sporządzenie nie stanowi w całości informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Analizując powyższe zlecenie (nr [...]) należy stwierdzić, że zlecenie wykonania opinii nie nastąpiło na użytek konkretnego i toczącego się postępowania sądowego.

Sąd uznał również w całości za informację publiczną fakturę z dnia [...] lipca 2011 r. za sporządzenie opinii prawnej, w przedmiocie możliwości przekształcenia użytkowania nieruchomości we własność oraz zastosowania bonifikaty w wysokości 50% od opłaty od przekształcenia (k-64).

Stwierdzić należy, że wszystkie dane przedsiębiorcy (kancelarii radcy prawnego) w zakresie prowadzonej przez niego działalności, stanowią informację publiczną i w tym zakresie nie ma zastosowania ustawa o ochronie danych osobowych.

W ocenie Sądu – bezczynność w udostępnieniu powyższych faktur nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem wynika ona raczej z nieznajomości powyższej problematyki. W tej sytuacji nie sposób dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia strony, czy też celowego wprowadzania jej w błąd.

Jednocześnie trzeba stwierdzić, że, skoro organ udzielił w pozostałym zakresie – wprawdzie już po wniesieniu skargi – żądanej informacji zawartej we wniosku z dnia [...] grudnia 2011 r., to w tej części postępowanie stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 i w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.