Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 109/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 54
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 72 ust. 1, art. 59, art. 63
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: § 2, § 3
journal: Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko

SENTENCJA

Dnia 11 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant specjalista Ewa Kłosowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi PT Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2008 r. PT spółka z o.o., reprezentowana przez Ł.W., zwróciła się do Wójta Gminy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej PT Nr [...], w miejscowości [...], na działce nr [...].

Wnioskodawca określił, iż proponowany sposób zabudowy działki polegać będzie na budowie stacji bazowej PT nr [...] o wysokości 64 m n.p.t. - wieża stalowa z kontenerem technicznym, w którym znajdują się urządzenia nadawczo - odbiorcze, drogi kablowe i system antenowy. Planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - nie jest wymagana decyzja środowiskowa.

Do wniosku załączono Analizę planowanej inwestycji pod względem kwalifikacji do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. We wnioskach końcowych tejże Analizy (...), stwierdzono że na podstawie przeprowadzonej analizy przewidywanych pól elektromagnetycznych w otoczeniu projektowanej stacji bazowej telefonii w miejscowości [...], stwierdza się że obszary o gęstości mocy pola elektromagnetycznego przekraczających wartość dopuszczalną wystąpią tylko i wyłącznie w wolnej przestrzeni, w miejscach niedostępnych dla użytkowników okolicy. Dla realizowanego przedsięwzięcia nie jest konieczne ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania oraz określenie granic takiego obszaru, w którym mowa w art. 52 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo ochrony środowiska. Biorąc pod uwagę odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anten wzdłuż osi głównej promieniowania pochodzących od tych anten, dla danej inwestycji nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Pismem z dnia [...] lutego 2008 r., w trybie art. 61 4 k.p.a., strony postępowania zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej PT Nr [...], w miejscowości [...], na działce nr [...]. O wszczęciu postępowania organ dokonał zawiadomienia w trybie art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ.U. z 2003r Nr 80 poz. 717).

Decyzja uzgodniona została ze Starostą, Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad oraz zarządcą drogi dojazdowej gminnej.

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2008 r. Wójt Gminy ustalił lokalizację inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii Nr [...] na działce o numerze ewidencyjnym [...]. Decyzja wydana została na podstawie art. 104 k.p.a., art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 1, 2,3,4,5, art. 54, art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ.U. z 2003r. Nr 80 poz. 717). W uzasadnieniu organ wskazał, że działka nr [...] jest działką niezabudowaną, a jej właścicielem jest P.P.. Od strony północno -wschodniej działka nr [...] przylega do pasa drogowego drogi krajowej ekspresowej. Od strony południowo - zachodniej działka ta ma dostęp do drogi gminnej - dz. nr [...]. Sąsiednie nieruchomości są niezabudowane i stanowią tereny rolne. Organ wskazał na zgłoszone przez strony sprzeciwy odnośnie przedmiotowej inwestycji oraz uznał je za niezasadne. Organ powołał się na przedstawioną przez wnioskodawcę w toku postępowania Analizę planowanej inwestycji pod względem kwalifikacji do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, z której wynika że wzdłuż głównych wiązek promieniowania anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi, nadto stacja bazowa nie będzie emitowała do atmosfery żadnych pyłów i gazów oraz nie będzie odprowadzała zanieczyszczeń do gleby.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli I.K., reprezentowania przez radcę prawnego G.M. oraz B.P..

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania B.P..

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez radcę prawnego G.M., działającego w imieniu I.K..

Od powyższego postanowienia nr [...] pełnomocnik strony wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.

Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Go 168/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił zaskarżone postanowienie.

W wyniku uchylenia postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, kierując się wytycznymi Sądu zawartymi w uzasadnieniu wskazanego powyższej wyroku oraz po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w trybie art. 136 k.p.a., organ II instancji przystąpił do merytorycznego rozpatrzenia odwołania wniesionego przez radcę prawnego G.M., działającego w imieniu I.K..

Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., z uwzględnieniem art. 59 ust. 1, art. 71 ust.1 pkt 3, art. 72 ust. 3 i art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (DZ. U. Nr 199, poz. 1227).

W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności organ wskazał, że odwołanie pełnomocnika I.K. jest skuteczne i uruchamia tok instancji, jako wniesione z zachowaniem ustawowego 14 - dniowego terminu. Termin do wniesienia odwołania należy liczyć od dnia 22 października 2008r. tj. daty w której najpóźniej decyzję Wójta Gminy otrzymała będąca stroną H.Ł.. Odwołanie wniesione zostało listem poleconym placówki pocztowej w dniu 4 listopada 2008 r. Za podstawę powyższych ustaleń Kolegium przyjęło dowód w postaci wyciągu z pocztowej książki nadawczej, opatrzonej stemplem pocztowym z datą 4 listopada 2008 r.

Przystępując do rozważań merytorycznych organ podniósł, iż wbrew stanowisku strony odwołującej się, dokonana przez organ pierwszej instancji kwalifikacja przedsięwzięcia jako inwestycji celu publicznego - była prawidłowa. W tym zakresie organ powołał się na orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Dalej organ wskazał, że zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu z cofnięciem sprawy do organu pierwszej instancji, ponieważ załatwienie przedmiotowej sprawy wymaga uwzględnienia zamian stanu prawnego jakie nastąpiły w okresie pomiędzy wydaniem zaskarżonej decyzji Wójta Gminy, a datą rozpatrywania sprawy w drugiej instancji. Z dniem 15 listopada 2008 r. weszła w życie ustawa ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (DZ. U. Nr 199, poz. 1227). Zgodnie z tą ustawą uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (decyzji środowiskowej) jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w obu kategoriach, tj. wymienionych w art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 - przed uzyskaniem tzw. decyzji realizacyjnej, których listę zawiera art. 71 ust. 1 ustawy. Wśród decyzji realizacyjnych w pkt 3 w.w. artykułu wskazana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pod tym pojęciem mieszczą się: decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego i decyzje o warunkach zabudowy. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji realizacyjnej, nadto decyzja o środowiskowych wiąże organ wydający decyzję realizacyjną.

Od powyższej decyzji organu drugiej instancji skargę wniosła PT Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, reprezentowana przez adwokata M.P..

Zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, polegające na uznaniu, że mają one zastosowanie w sprawie; przepisów art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 k.p.a. polegające na uznaniu, iż organ pierwszej instancji wydając decyzję winien zastosować przepisy, które nie weszły w życie; przepisów art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a.; art. 56 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na błędnej interpretacji normy w niej wyrażonej, poprzez uznanie, iż przedłożona przez inwestora dokumentacja w sprawie wymaga uzupełnienia, gdy materiał dowodowy był kompletny i zgodny z obowiązującymi normami.

W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik wskazał, że kwestia zaliczenia danego przedsięwzięcia do kategorii mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ma miejsce w oparciu o przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z przedstawionej przez inwestora analizy planowanej inwestycji pod względem kwalifikacji do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że dla danej inwestycji nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, biorąc pod uwagę odległości miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego anten wzdłuż osi głównej promieniowania pochodzących od tych anten. Analiza środowiskowa zawiera w punkcie 2 i 3 konkretne, techniczne parametry dotyczące oddziaływania stacji, dodatkowo sprecyzowane w formie graficznej. Na ich podstawie organ mógł samodzielnie, w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, że dla przedmiotowej inwestycji nie było wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zgodnie z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Decyzja organu l instancji wydana została w dniu [...] października 2008r., natomiast przywołana przez SKO ustawa weszła w życie miesiąc później, a więc jej normy nie mogły być przez organ zastosowane. Dalej pełnomocnik wskazał, że w myśl przepisów wykonawczych, które pozostały bez zmian, przedsięwzięcie nie należy do grupy mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których jest lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. A co za tym idzie uprzednie uzyskanie decyzji środowiskowej nie było wymagane, nawet gdyby w dniu wydania decyzji w pierwszej instancji obowiązywały normy ustawy z dnia 3 października 2008 r.

Powołując się na przepis art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pełnomocnik stwierdził, iż nie można odmówić wydania decyzji, jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie mogła zostać uwzględniona.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż przedmiotem badania Sądu w niniejszej sprawie była zgodność z prawem decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego, mocą której, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylona została decyzja Wójta Gminy ustalająca lokalizację inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii Nr [...] na działce o numerze ewidencyjnym [...].

Stosownie do wyrażonej w art. 6 k.p.a. zasady praworządności, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy (por. Duże Komentarze Becka B.Adamiak/J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz W-wa 2008, str. 57).

Fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada dwuinstancyjności, jest to zasada konstytucyjna ustanowiona w art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zasada dwuinstancyjności wyrażona została jako zasada ogólna w art. 15 k.p.a., a zgodnie z jej treścią, każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu l instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Sprawa administracyjna jest zatem dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy przez organ pierwszej instancji, a następnie przez organ drugiej instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Istota dwuinstancyjności sprowadza się do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej. Pogwałcenie zasady dwuinstancyjności stanowi rażące naruszenie prawa (por. tamże str. 100, 101).

A zatem organ drugiej instancji, który działa w granicach i na podstawie prawa (art. 6 k.p.a.), w wyniku wniesienia odwołania, ma obowiązek merytorycznego rozpoznania danej sprawy administracyjnej. Organ odwoławczy jest zobligowany do tego, aby z urzędu uwzględnić zmiany stanu faktycznego i prawnego, jakie dokonały się w okresie pomiędzy wydaniem zaskarżonej decyzji w pierwszej instancji, a orzekaniem w sprawie w drugiej instancji. Obowiązek ten wynika, wprost z przytoczonego powyżej art. 6 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. - zasady prawdy obiektywnej. Z kolei norma wynikająca z zasady dwuinstancyjności uniemożliwia organowi odwoławczemu wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy w postępowaniu międzyinstancyjnym doszło do zmiany stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wydane w takiej sytuacji merytoryczne rozstrzygnięcie organu drugiej instancji, jak wyżej wskazano, w sposób rażący naruszałoby prawo. Tym samym zarzut skargi w powyższym zakresie jest chybiony. Wbrew twierdzeniom skargi, organ odwoławczy nie mógł skoncentrować się jedynie na badaniu prawidłowości zaskarżonej decyzji, lecz miał obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, opierając się przy tym na obowiązujących w dacie orzekania przez tenże organ, przepisach prawa procesowego i materialnego.

Z dniem 15 listopada 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (DZ. U. Nr 199, poz. 1227), zwana dalej ustawą.

Stosownie do treści art. 71 ust. 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Natomiast w myśl art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Przepisy wymienionej powyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przewidując dwa rodzaje rozstrzygnięć podejmowanych w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nadają im zbiorczą nazwę "decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Rozstrzygnięciami tymi są decyzja o lokalizacji celu publicznego oraz decyzja o warunkach zabudowy. Pierwsza z nich ma zastosowanie przy realizacji inwestycji, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a więc przy realizacji celów publicznych. Realizacja inwestycji nie mających charakteru publicznego przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odbywa się na zasadach i w trybie określonych w art. 59 - 67 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeśli więc w przepisach szczególnych mowa jest o decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to zależnie od odniesienia przewidywanej zmiany zagospodarowania terenu do celu publicznego należy zastosować właściwe urządzenia prawne, którym będzie odpowiednio decyzja o lokalizacji celu publicznego, bądź decyzja o warunkach zabudowy (por. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze 2004).

Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (DZ.U. z 2004 r. Nr 257 poz. 2573 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem. W § 3 ust. pkt 8 lit. e) rozporządzenia stwierdzono, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko w postaci instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z brzmienia przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia wynika, że wymienione w nim rodzaje przedsięwzięć o określonych w tym przepisie parametrach, zaliczone zostały do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jedynie określone uwarunkowania dotyczące danego przedsięwzięcia mogą kwalifikować je do sporządzenia raportu. Treść przytoczonego powyżej przepisu § 3 ust. pkt 8 lit. e) rozporządzenia wskazuje, że dla anteny o równoważnej mocy promieniowania izotropowo EIRP (W) 2000 i < 5000 nie będzie wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej promieniowania tej anteny, będzie większa niż 150 m. Natomiast, jeżeli odległość ta jest większa niż 100 m i równa lub mniejsza niż 150 m , wówczas postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane, a raport może być wymagany.

Z treścią § 3 rozporządzenia koresponduje przepis § 5 rozporządzenia. W tym ostatnim ze wskazanych przepisów, wymienione zostały okoliczności - szczegółowe uwarunkowania, związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionego w § 3, do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

W związku z powyższym, mając na uwadze parametry techniczne dotyczące przedmiotowej inwestycji, wskazane w przedłożonej przez stronę Analizie (...) (str. 10 Analizy (...), gdzie mowa jest o odległościach miejsc dostępnych dla ludzi od środków elektrycznych anten ASI, za słuszne należało uznać stanowisko organu drugiej instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż dla danego przedsięwzięcia zastosowanie będą miały przepisy art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy. A zatem przed uzyskaniem decyzji o lokalizacji inwestycji, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowej. Stosownie do treści art. 72 ust. 3 decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1. Złożenie wniosku powinno nastąpić w terminie 4 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna.

Tym samym, w postępowaniu przed organem pierwszej instancji w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, brak formalny wniosku w powyższym zakresie winien być uzupełniony.

W myśl stosownych przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, to w tym postępowaniu poddana zostanie analizie kwestia sporządzenia raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko.

Należy również zauważyć, że wniosek strony wszczynający postępowanie w rozpatrywanej sprawie nie spełniał wymogów wynikających z art. art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W myśl wskazanego tu przepisu, wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać:

1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy

zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania

lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury

technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz

charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i

gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie

opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane

charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

W analizowanej sprawie wniosek wszczynający postępowanie nie zawierał w swej treści charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji, albowiem nie wskazano w nim ilości i rodzaju anten, ich mocy oraz innych charakterystycznych dla danego przedsięwzięcia danych technicznych. Umieszczenie danych technicznych, o których wyżej w przedłożonej do sprawy Analizie (...), nie konwalidowało powyższego uchybienia, albowiem to wniosek strony wyznacza kierunek i zakres postępowania administracyjnego oraz rozstrzygnięcia sprawy .

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.