Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1867/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Antoni Hanusz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K.D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Bk 351/09 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 28 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: 1) uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku; 2) oddalić wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II FSK 1867/10

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku działając na podstawie art. 220 § 3 w związku z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 roku Nr 153, poz. 1270), dalej u.p.p.s.a., odrzucił skargę K.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 28 maja 2009 roku w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok oraz wysokości odsetek za zwłokę. Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że K.D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 28 maja 2009 r., wydaną w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. oraz wysokości odsetek za zwłokę. Po wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, strona złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2010 r. tut. Sąd odmówił przyznania Skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Powyższe postanowienie stało się prawomocne wobec postanowienia NSA z dnia 30 marca 2010 r. II FZ 102/10, oddalającego zażalenie strony na ww. rozstrzygnięcie WSA w Białymstoku. W związku z powyższym Przewodniczący Wydziału, zarządzeniem z dnia 19 kwietnia 2010 r., wezwał pełnomocnika Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 859 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Następnie Sąd podniósł, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania wynikało, że wezwanie Sądu zostało skutecznie doręczone adresatowi dnia 29 kwietnia 2010 r. Wyznaczony przez Sąd 7-dniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 6 maja 2010 r. W ocenie Sądu, w wyznaczonym terminie skarżący nie zadośćuczynił wezwaniu. Sąd zastosował art.220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 tej u.p.p.s.a., i odrzucił skargę. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego K.D. zaskarżył wskazane powyżej postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie art. 220 § 3 w związku z art. 58 § 3 u.p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Argumentował, że skarżący uiścił należny wpis od skargi w terminie wynikającym z wezwania Sądu do dokonania tej czynności. Wskazując na te zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, a zatem zaskarżone postanowienie należało uchylić, a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. Autor skargi kasacyjnej słusznie bowiem zarzucił Sądowi pierwszej instancji, że ten niewłaściwie zastosował art. 220 § 3 w związku z art. 58 § 3 u.p.p.s.a. Sąd błędnie wskazał, że skarżący nie uzupełnił braku skargi poprzez uiszczenie wpisu, stosownie do zarządzenia z dnia 19 kwietnia 2010 roku. Analiza akt rozpoznawanej sprawy potwierdza bowiem okoliczność podnoszoną w skardze kasacyjnej, że skarżący, któremu wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu od skargi doręczono w dniu 29 kwietnia 2010 roku (karta 123), w dniu 30 kwietnia 2010 roku dokonał należnej z tego tytułu opłaty w prawidłowej wysokości, przelewem na właściwy rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W tytule tego przelewu wskazano numer stanowiącej przedmiot skargi decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. Następstwem uiszczenia należnej opłaty od skargi w terminie wyznaczonym przez Sąd w zarządzeniu z dnia 19 kwietnia 2010 roku, jest znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie dokonania tej płatności wraz z adnotacją opatrzoną datą 30 kwietnia 2010 roku, iż wpłatę tę wpisano do rejestru dochodów pod pozycją 544 (karta 137). Wskazane powyżej okoliczności powinien uwzględnić Sąd przy ponownym dokonywaniu czynności mających na celu ocenę spełnienia w rozpoznawanej sprawie przesłanek formalnych dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 182 § 1 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Natomiast wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, zawarty w skardze kasacyjnej, nie znalazł w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienia. Stosownie bowiem do art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek strony o zwrot kosztów Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 u.p.p.s.a. Jednak żaden z tych przepisów nie ma zastosowania w toczącym się obecnie postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie Sąd kasacyjny nie miał bowiem na celu wydania orzeczenia odnoszącego się do merytorycznego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w zakresie skargi, a tylko w takiej sprawie możliwe jest zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Z tych też względów oddalono zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.