Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 53/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 par. 1, art. 29 par. 1, art. 119 par. 1, art. 122 par. 1 i 2, art. 125 par. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] , znak: [...],[...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w K. po rozpatrzeniu zażalenia A. W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii we W. z dnia 20 października 2014 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w kwocie 1000 zł.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że ww. grzywna nałożona została na skarżącego w związku z niewykonaniem obowiązków wskazanych w tytule wykonawczym nr 2/2014 z 20 października 2014 r. wystawionym przez Powiatowego Lekarza Weterynarii we W..

W złożonym zażaleniu A. W. nie podniósł żadnych merytorycznych zarzutów, a jedynie zawarł w nim obraźliwe uwagi pod adresem organu I instancji i wniósł o "unieważnienie postanowienia".

Rozpatrując wniesione zażalenie organ odwoławczy wskazał, że decyzją z 13 czerwca 2014 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii we W. nakazał skarżącemu po przeprowadzeniu w dniu 5 czerwca 2014 r. kontroli doraźnej w jego gospodarstwie zlokalizowanym w miejscowości [...], gm. K., usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. W decyzji tej określono termin usunięcia uchybień do dnia 7 lipca 2014 r. W dniu 9 lipca 2014 r. organ I instancji próbował przeprowadzić kontrolę ww. gospodarstwa w celu ustalenia, czy uchybienia wymienione w decyzji zostały wykonane. Kontrola nie została przeprowadzona ze względu na nieobecność właściciela gospodarstwa lub upoważnionej osoby,

w obecności której mogłaby zostać wykonana.

Ponowną próbę sprawdzenia wykonania nakazów organ I instancji podjął

w dniu 11 lipca 2014 r. W jej toku stwierdzono, że skarżący nie wykonał większości nakazów zawartych w decyzji z 13 czerwca 2014 r.

Wobec powyższego organ I instancji wystosował do skarżącego upomnienie

z 14 lipca 2014 r., którym wezwał go do wykonania obowiązków wynikających z ww. decyzji.

W dniach 6 i 8 października 2014 r. inspektorzy Powiatowego Inspektoratu Weterynarii we W. próbowali ponownie sprawdzić wykonanie nałożonych obowiązków. Mimo asysty policji nie zostali wpuszczeni na teren gospodarstwa,

a kontrola nie została przeprowadzona. Wobec powyższego wydane zostało postanowienie z 20 października 2014 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia

w kwocie 1000 zł nakazujące jednocześnie wykonanie do dnia 3 listopada 2013 r. obowiązków wskazanych w tytule wykonawczym nr 2/2014 z 20 października 2014 r., który został doręczony skarżącemu w dniu 5 listopada 2014 r.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skardze A. W. podniósł, że nie unika kontroli, a oczekuje jej uzgodnienia ponieważ mieszka 15 km od gospodarstwa i niedawno zakupionych zabudowań, gdzie mieszka "poprzednik nie dozorca albo obcy człowiek nie związany

z gospodarstwem". Wskazał, że z powodu braku pieniędzy, z remontów wykonywane są tylko te konieczne i na bieżąco. Jego zdaniem 6 i 8 października 2014 r. nie było w gospodarstwie żadnych inspektorów, na co ma świadka.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności postanowienia objętego skargą (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w K. utrzymujące

w mocy postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii we W.

o nałożeniu na A. W. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 1000 zł w związku z niewykonaniem obowiązków nałożonych decyzją organu I instancji nakazującą skarżącemu usunięcie stwierdzonych podczas kontroli nieprawidłowości.

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy

z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.

z 2014 r. poz.619 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

Stosownie do art. 15 § 1 ustawy egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że upomnienie takie zostało przesłane skarżącemu pismem z 14 lipca 2014 r. i doręczone 9 sierpnia 2014r.

Generalną zasadą wyrażoną w art. 29 § 1 ustawy jest to, że organ egzekucyjny bada z urzędu wyłącznie dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Na organie egzekucyjnym ciąży obowiązek doprowadzenia do realizacji ostatecznej decyzji administracyjnej. Ponieważ zobowiązany, pomimo upomnienia, nie usunął stwierdzonych uchybień, organ nie tylko był uprawniony ale i zobowiązany do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego, a w jego ramach do zastosowania wszystkich niezbędnych środków mających na celu wyegzekwowanie obowiązku wynikającego

z ostatecznej decyzji z dnia 13 czerwca 2014 r. Jedynym sposobem uniknięcia dalszego prowadzenia egzekucji jest zastosowanie się przez zobowiązanego do objętego tytułem wykonawczym obowiązku.

Skarżący nie kwestionuje przy tym faktu, że obciążający go nakaz nie został wykonany zgodnie z treścią tytułu wykonawczego.

Stosownie do art. 119 § 1 ustawy, grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia wskazać należy, że zgodnie

z art. 122 § 1 ustawy, zobowiązanemu doręczono wraz z postanowieniem

o nałożeniu grzywny z dnia 20 października 2014 r. odpis tytułu wykonawczego nr 2/2014, a wysokość grzywny określona została w granicach wskazanych w art. 121 § 2 ustawy, a więc nie więcej niż 10.000 zł.

Doręczone zobowiązanemu postanowienie zawiera także wszystkie elementy,

o jakich mowa w art. 122 § 2 ustawy, a mianowicie:

1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie

z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych;

2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym

w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie.

Podnoszone w skardze zarzuty dotyczące dokonanych kontroli pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Prawidłowe ustalenia organu jednoznacznie wskazują bowiem, iż nałożonych obowiązków skarżący nie wykonał, czego zresztą on sam nie kwestionuje.

Przypomnieć jedynie należy, że zgodnie z art. 125 § 1 ustawy, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu.

Mając zatem na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.