Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 261/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 249a w zw. z art. 239 par 1 pkt 1 lit. b oraz 258 par 1 i par 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Beata Gibzińska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A.P. na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia umorzyć postępowanie w sprawie z wniosku A.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych


UZASADNIENIE

A.P. wraz ze sprzeciwem od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2018 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania złożyła kolejny wniosek o przyznanie jej w niniejszej sprawie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 261/17 utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2018 r.

W wykonaniu zarządzenia z dnia 14 maja 2018 r. przesłano skarżącej formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W dniu 11 czerwca 2018 r. skarżąca nadesłała wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Mając powyższe na względzie zważono, co następuje:

Wniosek ten jest kolejnym wnioskiem skarżącej o przyznanie prawa pomocy złożonym w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia 24 marca 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Mając to na uwadze należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że po prawomocnym rozstrzygnięciu w przedmiocie prawa pomocy strona może wprawdzie złożyć kolejny wniosek, jednak jego rozpoznanie nie może polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętego wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże nie tylko strony, ale i sąd. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na zmianę okoliczności sprawy (por. np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w postanowieniu z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 394/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie podstawą umorzenia postępowania w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych było ustawowe zwolnienie skarżącej od obowiązku uiszczenia tych kosztów. Zgodnie bowiem z art. 239 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., strona skarżąca działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Stan prawny we wskazanym zakresie nie uległ zmianie, dlatego też należy uznać, że również obecnie brak jest podstaw do odmiennego rozstrzygnięcia.

Postępowanie w zakresie wniosku skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, podlega zatem umorzeniu stosownie do treści art. 249a P.p.s.a.

Z tych względów, na podstawie art. 249a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji postanowienia.