Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 263/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 162
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi K. P. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Ł. – W. w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec i czerwiec 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., po rozpatrzeniu wniosku K. P. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O. z dnia [...] września 2018 r., odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O. decyzją z dnia [...] września 2018 r. orzekł o obowiązku zapłaty podatku o podatku od towarów i usług za marzec 2013 r. w kwocie 217.513 zł oraz za czerwiec 2013 r. w kwocie 695.489 zł. Decyzja ta została doręczona za pośrednictwem operatora pocztowego w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 – dalej jako: "o.p.") w dniu 11 października 2018 r. na adres strony. Przedmiotowa korespondencja zgodnie z ww. przepisem była dwukrotnie awizowana, tj. w dniu 27 września 2018 r. i w dniu 5 października 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru).

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. stwierdził, że odwołanie strony z dnia 25 października 2018 r. zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu określonego do jego wniesienia.

Strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, do którego załączyła odwołanie.

Uzasadniając swój wniosek strona wskazała, iż z kserokopii pisma Poczty Polskiej S.A Biura Wsparcia Klienta z dnia 30 listopada 2018 r. wynika, że odwołanie od decyzji organu I instancji nadane przesyłką poleconą w dniu 25 października 2018 r., przyjęte zostało do ekspedycji w dniu 5 listopada 2018 r., tj. po terminie do wniesienia odwołania. Strona podniosła również, że w dniu 10 grudnia 2018 r. pełnomocnikowi ustanowionemu w postępowaniu egzekucyjnym, doręczono kserokopię pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia 20 listopada 2018 r. skierowaną do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P., z treści którego wynika, że odwołanie od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O. z dnia [...] września 2018 r. zostało złożone w terminie określonym dla tego typu czynności, zaś strona nie ponosi winy za działania lub zaniechanie urzędu pocztowego skutkujące ewentualnymi negatywnymi konsekwencjami procesowymi.

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Organ odwoławczy, przywołał regulację zawartą w art. 162 § 2 o.p. i wypracowane na jego tle stanowisko sądów administracyjnych. Zdaniem organu, po analizie akt sprawy, decyzja organu I instancji została doręczona w trybie doręczenia zastępczego w dniu 11 października 2018 r. a w dniu 25 października 2018 r. upłynął terminu do wniesienia od niej odwołania. Strona zapoznała się z treścią wskazanej decyzji dnia 31 października 2018 r. i w tym dniu otrzymała m.in. jej kserokopię oraz kserokopię dokumentów potwierdzających tzw. "zastępcze doręczenie". Zdaniem organu II instancji to dopiero w dniu 31 października 2018 r. po zapoznaniu się z przedmiotowymi dokumentami strona powzięła informacje o upływie w dniu 25 października 2018 r. terminu do wniesienia odwołania. Jednocześnie tego dnia strona nie zgłosiła uwag o braku w aktach sprawy odwołania, jak również braku informacji, że zostało ono złożone, nie przedłożyła także "potwierdzenia nadania" odwołania. Przesyłka zawierająca odwołanie nie została zarejestrowana w systemie "eMonitoring-śledzenie przesyłek", korespondencja prowadzona z Pocztą Polską a dotycząca daty nadania spornej przesyłki także wskazuje, iż nie mogła zostać nadana, jak twierdzi strona, w dniu 25 października 2018 r. Organ podkreślił, iż z odpowiedzi Poczty Polskiej z dnia 30 listopada 2018 r. wynika, iż w ramach podjętych czynności, potwierdzono nadanie przesyłki poleconej o numerze nadawczym [...], przyjętej w dniu 5 listopada 2018 r. w Agencji Pocztowej Ł. ul. A 13A. pod adres: [...] Urząd Celno-Skarbowy w O., ul. B 1. Powyższe ustalenie znalazło potwierdzenie także w piśmie Poczty Polskiej z dnia 10 grudnia 2018 r.

Odnosząc się do dowodu nadania z dnia 25 października 2018 r., na który powołuje się strona, organ odwoławczy ocenił, iż nie jest on w pełni wiarygodny. Organ zauważył, iż prawidłowo wypełniony druk "potwierdzenia nadania" zawsze zawiera adnotację o masie przesyłki, jak też, pomiędzy okrągłą pieczęcią, a pozycją: "Opłata" zawiera parafę pracownika Poczty Polskiej obsługującego nadawaną przesyłkę. Tych danych "potwierdzenie nadania" przedstawione przez stronę nie zawierało. Organ podsumował, iż nie jest zgodną z ustalonym w sprawie stanem faktycznym teza strony, że sporna przesyłka nadana została w dniu 25 października 2018 r. i fakt ten znajduje potwierdzenie w piśmie Poczty Polskiej S.A. z dnia 30 listopada 2018 r.

Nawiązując do argumentacji strony, że z pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia 20 listopada 2018 r. skierowanego do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. wynikać ma jednoznacznie, że odwołanie od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O. z dnia [...] września 2018 r. zostało złożone w terminie określonym dla tego typu czynności organ stwierdził, iż przedmiotowe pismo datowane jest na dzień 20 listopada 2018 r. i wynika z niego, że na dzień jego sporządzenia uznać należało, że przedmiotowe odwołanie wniesione zostało przez stronę w terminie określonym dla tego typu czynności. Natomiast przeprowadzone po tej dacie czynności dowodowe, w tym otrzymane pisma od Poczty Polskiej S.A. potwierdzają, że sporna przesyłka nadana została w dniu 5 listopada 2018 r.

Z uwagi na powyższe organ odwoławczy ocenił, iż nie mając w pełni ustalonego stanu faktycznego nie mógł przyjąć w dacie 20 listopada 2018 r., że odwołanie złożone zostało po terminie do jego wniesienia.

Ponadto, zdaniem organu co najmniej już w dacie nadania, tj. w dniu 26 listopada 2018 r. wniosku o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją organu I instancji z dnia [...] września 2018 r., strona z racji wykonywanego zawodu była świadoma, że ww. decyzja jest ostateczna. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy nie podziela argumentacji strony, iż dopiero z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. przekazującego w dniu 10 grudnia 2018 r. pismo Poczty Polskiej S.A z dnia 30 listopada 2018 r. strona dowiedziała się, że odwołanie nadane zostało w dniu 5 listopada 2018 r., tj. po terminie do jego wniesienia.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 162 § 2 o.p., w ocenie organu ewentualny wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania winien zostać złożony nie później niż w dniu 3 grudnia 2018 r. W świetle powyższego, niezależnie od okoliczności, że w sprawie mamy do czynienia z ostatecznym postanowieniem organu z dnia [...] grudnia 2018 r., którym stwierdzono, że odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2018 r. zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu określonego do jego wniesienia, organ stwierdził, że okoliczności wskazane przez stronę we wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie znajdują potwierdzenia w zaistniałym stanie faktycznym sprawy a wniosek został złożony z uchybieniem ustawowego 7-dniowego terminu. Nadto, strona nie uprawdopodobniła także, że uchybienie nastąpiło bez jej winy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. P. zarzucił naruszenie art. 162 i art. 122 O.p. poprzez nieustalenie stanu faktycznego sprawy. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów:

- oryginału dowodu nadania przesyłki poleconej zawierającej odwołanie do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O. oraz wystąpienie przez sąd do Prokuratury o jego przedłożenie, dowód znajduje się w aktach postępowania przygotowawczego Prokuratury Rejonowej dla Ł.-P.;

- akt postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P.;

- postanowienia z dnia [...] listopada 2018 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Na rozprawie w dniu 5 czerwca 2019 r. Sąd postanowił, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako: "p.p.s.a.") połączyć sprawy o sygnaturach akt I SA/Łd 140/19 oraz I SA/Łd 263/19 do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Nadto, co istotne, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Merytoryczną ocenę zaskarżonych rozstrzygnięć poprzedzić należy wyjaśnieniem zasadności postanowienia wydanego na rozprawie w dniu 5 czerwca 2019 r., mocą którego połączono do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach akt I SA/Łd 140/19 oraz I SA/Łd 263/19. Podstawą prawną przywołanego postanowienia był przepis art. 111 § 2 p.p.s.a. zgodnie z którym, sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W niniejszej sprawie sąd doszedł do przekonania, iż zastosowanie przywołanej normy prawnej uzasadnione jest względami ekonomiki procesowej, gdyż obie sprawy łączy tożsamość podmiotowa a przedmioty zaskarżonych rozstrzygnięć pozostają ze sobą w związku. Wobec powyższego sąd połączył wskazane sprawy do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia, co oznacza, że każda z dwóch przedstawionych spraw zachowuje swą odrębność.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. o odmowie przywrócenia K. P. terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2018 r. doręczonej stronie w trybie art. 150 § 4 o.p. w dniu 11 października 2018 r.

W niniejszej sprawie istotnym jest, czy strona uchybiła terminowi, o którego przywrócenie wnosi, czy rozpoczął on swój bieg, a zatem czy decyzja organu I instancji została stronie skutecznie doręczona. Zgodnie bowiem z art. 223 § 2 pkt 1 o.p. odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Regulacja ta ma zastosowanie również, w przypadku doręczenia zastępczego (art. 150 § 4 o.p.). Nie pozostaje zatem obojętne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej było także postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] grudnia 2018 r., stwierdzające uchybienie przez stronę skarżącą terminowi do wniesienia odwołania od wspomnianej decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2018 r. W sprawie o sygn. akt I SA/Łd 140/19 (orzeczenie dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), po rozpoznaniu sprawy na rozprawie w dniu 5 czerwca 2019 r. sąd oddalił skargę. Sąd podzielił ocenę organu II instancji wywiedzioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż strona skarżąca złożyła odwołanie w dniu 5 listopada 2018 r., gdy ustawowy termin na dokonanie tej czynności upływał dnia 25 października 2018 r. Sąd doszedł do przekonania, iż prawidłowe było doręczenie zastępcze decyzji organu I instancji, jednocześnie nie dał wiary wyjaśnieniom strony, iż w dniu 25 października 2018 r. nadała ona przesyłkę zawierającą odwołanie. Zgromadzony w sprawie przez organ obszerny materiał dowodowy uniemożliwiał podzielenie stanowiska strony, która jednocześnie nie przedłożyła materiału, ani nie przedstawiła argumentacji, którą skutecznie podważyłaby wnioski organu, podzielone przez sąd we wspominanej sprawie. Kontrolą sądu objęte zostały ustalenia organu co do tego, czy odwołanie zostało wniesione w terminie, a zatem czy organ podatkowy miał podstawy do uznania naruszenia terminu. Sąd podzielił ocenę organu podatkowego, iż odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2018 r. zostało nadane z uchybieniem terminu.

W postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu, organ zobowiązany jest określić dwie daty, datę doręczenia decyzji i datę upływu terminu do złożenia odwołania. W jego toku następuje ocena skuteczności doręczenia decyzji i zachowania terminu do wniesienia środka zaskarżenia (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Po 867/18).

Powracając na grunt niniejszej sprawy, skoro nie budzi wątpliwości sądu, iż decyzja organu I instancji z dnia [...] września 2018 r. została skutecznie doręczona w trybie art. 150 o.p., zaś strona nadając w dniu 5 listopada 2018 r. odwołanie uchybiła ustawowemu terminowi do jego wniesienia, dopuszczalne stało się rozważenie przez organ wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.

Kwestia przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej została uregulowana w art. 162 o.p., który stanowi w § 1, iż w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do § 2 cytowanego przepisu - podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Z przytoczonej treści normy prawnej wynikają zatem cztery przesłanki warunkujące możliwość przywrócenia terminu: uchybienie terminowi, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia (od dnia ustania przyczyny jego uchybienia), uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Istotne jest, że przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. W ocenie sądu, w przedmiotowej sprawie wskazane przesłanki nie wystąpiły łącznie.

Zdaniem sądu na podzielenie zasługuje stanowisko organu wywiedzione w argumentach uzasadnienia zaskarżonego aktu, iż strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, jak również nie zachowała siedmiodniowego terminu od ustania przyczyny uchybienia na wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu. Zatem, wobec braku spełnienia wszystkich czterech przesłanek, o których mowa w art. 162 o.p., organ zasadnie odmówił przywrócenia uchybionego terminu.

Na tle omawianej normy prawnej sądy administracyjne wypracowały ugruntowane już stanowisko, iż przy ocenie przesłanki braku winy w uchybieniu terminu należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę lub jej pełnomocnika zalicza się przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma. Tylko w tego rodzaju warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest natomiast możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 1998 r., sygn. akt SA/Łd 575/98; wyroki NSA: z dnia 13 października 1999r., sygn. akt III SA 1436/99; z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1756/15; z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 2168/15 (http://cbosa.nsa.gov.pl).

Brak winy przy dokonywaniu czynności procesowej osoba zainteresowana winna uprawdopodobnić, tj. stosowną argumentacją powinna wykazać swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała po jego upływie aż do wystąpienia z wnioskiem). Uprawdopodobnienie braku winy jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód w ścisłym znaczeniu, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Uprawdopodobnienie prowadzi do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie w rzeczywistości miało miejsce. Ustawodawca dopuszcza ten mniej pewny środek, aby w ten sposób ułatwić zainteresowanym przedstawienie swoich racji. Przyjęcie zaprezentowanej konstrukcji prawnej oznacza, iż od uznania organu administracji publicznej zależy ocena w jakim stopniu dana informacja uprawdopodabnia fakt przytoczony przez stronę (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 1153/96).

Zdaniem sądu, w analizowanej sprawie, skarżący nie przedstawił żadnej argumentacji, którą podważyłby stanowisko wyprowadzone przez organ co do braku uprawdopodobnienia winy w uchybieniu terminu. Skarżący z jednej strony wywodzi bowiem, iż odwołanie nadał w dniu 25 października 2018 r. co za tym nie uchybił terminowi. Z drugiej zaś argumentuje, iż nie ponosi winy w działaniach urzędu – Poczty Polskiej, który z opóźnieniem podjął czynności związane z nadaniem przesyłki, co spowodowało, iż przesyłce został nadany bieg z dniem 5 listopada 2018 r., co z kolei skutkowało uchybieniem terminu, o którego przywrócenie wystąpił. Nie sposób podzielić wyjaśnień strony, gdyż poddając analizie podejmowane przez stronę czynności stwierdzić trzeba, iż nie dbała należycie o swoje interesy i po rzekomym nadaniu odwołania w dniu 25 października 2018 r. będąc w urzędzie w dniu 31 października 2018r. – kiedy to wniosła o doręczenie kserokopii decyzji organu I instancji i kserokopii dokumentów potwierdzających doręczenie zastępcze – nie podjęła czynności zmierzających do wyjaśnienia na jakim etapie jest rozpoznanie nadanego, jak twierdzi strona, w terminie odwołania. Działanie takie jest dość niefrasobliwe ze strony skarżącego, który z racji wykonywanego zawodu winien baczyć o należyte dbanie o swoje interesy, tymczasem wykazał się co najmniej niedbalstwem. Trudno dać wiarę również wyjaśnieniom strony, iż wyłącznie z ostrożności procesowej wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją organu I instancji z dnia [...] września 2018 r. Niecelowym byłoby wystąpienie z takim wnioskiem w sytuacji braku wiedzy, iż decyzja jest ostateczna, jak zauważa organ wniosek o wznowienie postępowania jak postanowił ustawodawca może dotyczyć wyłącznie decyzji ostatecznych. Z tych wszystkich względów sąd podziela ocenę organu, iż skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu.

Sąd podziela również stanowisko organu odwoławczego, iż skarżący uchybił siedmiodniowemu terminowi na wystąpienie z wnioskiem. Nie budzi wątpliwości, iż termin ten jest terminem nieprzywracalnym. Za dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi, od którego liczy się siedmiodniowy termin, w którym należy wnieść podanie o przywrócenie terminu w rozumieniu art. 162 § 2 o.p., należy uznać dzień powzięcia przez stronę informacji o wydaniu aktu. W okolicznościach niniejszej sprawy, w wyniku ustalonych przez organ zdarzeń w dniu 31 października 2018 r. strona dowiedziała się o wydanej decyzji. Nie złożyła wówczas żadnych zastrzeżeń. Przyjmując, iż we wspomnianym dniu strona nie poddała właściwej analizie swej sytuacji prawnej, to już w dniu 26 listopada 2018 r. uczyniła to i w efekcie wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania. Zatem najpóźniej w tym dniu strona miała wiedzę, iż odwołanie nadane zostało po terminie skoro decyzja jest ostateczna. Trafnie uznał organ, iż w tej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu winien zostać złożony nie później niż w dniu 3 grudnia 2018 r. Z uwagi na powyższe, nie zasługuje na podzielenie wyjaśnienie skarżącego, iż omawiany termin winien być liczony od dnia 10 grudnia 2018 r.

Zdaniem sądu bez wpływu na ocenę niniejszej sprawy pozostają argumenty związane z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym i postępowaniem przygotowawczym prowadzonym przez organy prokuratury. Podzielona przez sąd ocena wywiedziona została przez organ po wnikliwie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, mającym odzwierciadlenie w dokumentach sprawy, wnioski z nich wywiedzione są spójne, skarżący ze swej strony nie przedstawił żadnych dowodów, które podważyłyby tę ocenę. Postępowanie zakończone wydaniem kwestionowanego przez stronę postanowienia przeprowadzone zostało z zachowaniem zasad ogólnych kształtujących jego prawidłowy przebieg i nie narusza prawa, nie czyni tym samym zasadnym żądania uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Mając na uwadze powyższe, w szczególności nie spełnienie przez stronę przesłanek przewidzianych prawem, sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, nie znajdując podstaw dla przyjęcia stanowiska w niej zawartego za usprawiedliwione.

AJ