Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SO/Wa 33/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny -art.55 ustawy PoPSA
Powołane przepisy: article: ART. 200 W ZW. Z ART. 64 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra- Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2019r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. L. o wymierzenie Głównemu Rzecznikowi Dyscyplinarnemu Polskiego Związku Łowieckiego grzywny za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w terminie skargi oraz akt sprawy postanawia: 1) wymierzyć Głównemu Rzecznikowi Dyscyplinarnemu Polskiego Związku Łowieckiego grzywnę w wysokości 500,00 (pięćset) złotych; 2) zasądzić od Głównego Rzecznika Dyscyplinarnego Polskiego Związku Łowieckiego na rzecz wnioskodawcy kwotę 587 (pięćset osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia (...) czerwca 2019 r. J. L.(zwany dalej wnioskodawcą) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Głównemu Rzecznikowi Dyscyplinarnemu Polskiego Związku Łowieckiego (zwanej dalej organem) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w sprawie bezczynności dotyczącej udostępnienia informacji publicznej na w wniosek z dnia (...) sierpnia 2017r.

Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawca wskazał, że w dniu (...) marca 2018r. wniósł skargę na bezczynność organu skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie udzielenia informacji publicznej. Mimo upływu piętnastodniowego terminu określonego w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej u.d.i.p.), organ nie przekazał Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

W dniu (...) lipca 2018r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w sprawie bezczynności dotyczącej udostępnienia informacji publicznej. W dniu 28 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem w sprawie o sygn.. akt II SO/Wa 27/18 wymierzył organowi grzywnę w wysokości 500 zł. Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał postanowienie w mocy.

Według informacji udzielonej skarżącemu przez Przewodniczącego Wydziału Informacji Sądowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na dzień 6 czerwca 2019r. organ nadal nie przekazał skargi z aktami w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym wnioskodawca wniósł o wymierzenie organowi grzywny.

Do dnia rozpatrzenia wniosku o wymierzenie grzywny organ nie przekazał skargi z (...) marca 2018r., jak również odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych niezbędnych do rozpatrzenia skargi. Organ wskazał jedynie, że udostępnił skarżącemu żądane dane w piśmie z dnia (...) czerwca 2019r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 55 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Przesłanką obligatoryjną zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom, wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. Stosownie do jego treści organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku, winno nastąpić – jak stanowi art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej u.d.i.p.) – w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi.

Z akt postępowania w sprawie o sygn. akt II SO/Wa 27/18 wynika, że skarga dotycząca zarzucanej organowi bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej wpłynęła do organu w dniu (...) marca 2018 r. Zatem termin na przekazanie skargi do sądu administracyjnego winien upłynąć z dniem (...) kwietnia 2018 r. We wskazanym terminie organ nie przekazał jednak wniesionej skargi do sądu administracyjnego. Obowiązek ten nie został przy tym w ogóle wykonany, gdyż do dnia rozpoznania przedmiotowego wniosku, rzeczona skarga nie wpłynęła do tutejszego Sądu.

Należy podkreślić, że rolą organu nie jest rozstrzyganie o zasadności samej skargi. Jedynym bowiem podmiotem uprawnionym do oceny zarówno prawidłowości wniesienia skargi jak i trafności jej zarzutów będzie sąd administracyjny, który stwierdzi, czy skarga spełnia wszelkie wymogi formalne, a następnie czy znajduje uzasadnione podstawy. Jednak żeby tak się stało, Sąd musi otrzymać od organu skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest ukaranie organu grzywną za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Mając zatem na uwadze, że zaskarżony podmiot nie uczynił zadość nałożonym na niego obowiązkom wynikającym z art. 21 pkt 1 u.d.i.p., wniosek o wymierzenie organowi grzywny okazał się zasadny.

Zgodnie z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak wynika z obwieszczenia Prezesa GUS z dnia 11 lutego 2019 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski z dnia 12 lutego 2019r. pod pozycją 154, przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2018 r. wyniosło 4585,03 złotych. Wobec tego maksymalna wysokość grzywny kształtuje się na poziomie 45850,03 złotych. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi.

W niniejszej sprawie na wysokość wymierzonej grzywny w kwocie 500,00 złotych miał wpływ okres zwłoki w przekazaniu skargi oraz okoliczność, że skarga do dnia wydania niniejszego postanowienia nie została jeszcze przesłana do tutejszego Sądu.

Grzywna za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę ma charakter mieszany (prewencyjno – dyscyplinująco – restrykcyjny), co oznacza, że jej celem jest zarówno ukaranie organu za brak jego aktywności w realizacji spoczywających na nim obowiązków ustawowych, jak i zmobilizowanie go do ich wykonania w sytuacji, gdy tego jeszcze nie uczynił (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2014r., sygn. akt I OZ 759/14).

Podmiot zobowiązany do przekazania skargi winien wziąć pod uwagę również i tę okoliczność, że wymierzenie grzywny uzależnione jest od pozostawania w zwłoce w realizacji obowiązku, wynikającego z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. oraz istnienia stosownego wniosku. Oznacza to, że w przypadku niezastosowania się do nakazu przekazania skargi do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, grzywna może zostać wymierzona ponownie, aż do osiągnięcia swojego celu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 7/14). W przedmiotowej sprawie organ udzielił odpowiedzi w żądanym zakresie, dlatego wymierzona grzywna jest stosunkowo niska.

Mając na uwadze powyższe okoliczności prowadzące do wniosku, że żądanie wnioskodawcy okazało się uzasadnione, sąd orzekł jak w punkcie 1) sentencji niniejszego postanowienia, mając za podstawę art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w punkcie 2) sentencji wynika z art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.