Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 64/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 161 par.1 pkt 1 w zw. z art. 54 par. 3, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant Starszy referent Anna Cyganek, po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącej kwotę 2913 (dwa tysiące dziewięćset trzynaście) zł tytułem zwrotu kosztów postepowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wystąpiło z wnioskiem o umorzenie postępowania sądowego wszczętego ze skargi C. K. Do wniosku Kolegium dołączyło swoją decyzję z dnia [...] r. nr [...] wydaną w oparciu o art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.). Decyzją tą organ uchylił w całości swoją decyzję z dnia [...] r. nr [...] oraz decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] r. nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie. Pełnomocnik skarżącej odniósł się do wniosku SKO w złożonym na rozprawie piśmie z dnia [...] r. wnosząc również o umorzenie postępowania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania na mocy art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.. Ponadto pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o zasądzenie na rzecz swojej mocodwczyni kosztów dojazdu do sądu na kwotę 83, 00 zł. Wskazał, że skarżąca zlecając prowadzenie sprawy ustaliła, że zwróci mu koszty przejazdu na rozprawę własnym samochodem przyjmując cenę jednego kilometra zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli, motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U Nr 27, poz. 271 ze zm.). Obliczona na podstawie przepisów tego rozporządzenia kwota kosztów przejazdu stanowiła iloczyn liczby przejechanych kilometrów oraz stawki za 1 km przebiegu pojazdu o pojemności skokowej silnika pow. 900 cm³ (100 km x 0,8358 zł). Do wniosku dołączona została kserokopia dowodu rejestracyjnego samochodu osobowego stanowiącego własność E. W. o pojemności skokowej silnika 1968 cm³.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W tej sytuacji skoro strona skarżąca zaakceptowała decyzję SKO w C. wydaną w trybie autokontroli postępowanie podlega umorzeniu na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a.

Stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania, przy czym przez koszty podlegające zwrotowi należy rozumieć koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.). Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego w świetle art. 205 § 2 p.p.s.a. zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Przez przepisy odrębne, o jakich mowa w zacytowanym przepisie należy rozumieć m.in. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. ( Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm. - dalej rozporządzenie). W świetle § 2 ust. 1 tego rozporządzenia zasadzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa procesowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynieniu się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Ust. 2 tego paragrafu stanowi, że podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1 stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Opłata ta nie być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sporu. W § 14 ust. 2 pkt 1 lit a rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna oblicza się na podstawie § 6. Zgodnie z pkt 5 tego paragrafu dla spraw, w których wartość przedmiotu sporu mieści się w przedziale od 10 000 zł do 50 000 zł, co miało miejsce w kontrolowanej sprawie, stawka minimalna wynosi 2 400 zł.

Przytoczone przepisy rozporządzenia nie regulują zwrotu kosztów przejazdu do sądu pełnomocnika będącego radcą prawnym. Możliwość ubiegania się przez skarżącego o zasądzenie od organu kosztów przejazdu do sądu zawodowego pełnomocnika nie wynika także z art. 205 § 2 p.p.s.a., bowiem w przepisie tym jest mowa jedynie o kosztach nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (por. w tej kwestii wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007r., II FSK 1197/05, [w:] LEX nr 317361). Tym samym należy uznać, że wydatki związane z przejazdem do sądu pełnomocnika strony będącego radcą prawnym zostały objęte stawkami opłat określonymi rozporządzeniu. Koszty te Sąd może zatem uwzględnić ustalając wyższą niż minimalną stawkę opłaty w oparciu o przesłanki wskazane w § 2 ust 1 rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły jednak przesłanki uzasadniające zasądzenie wyższej opłaty od określonej stawką minimalną.

W tym stanie rzeczy Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Koszty postępowania Sąd zasądził na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit a w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia. Zasądzona kwota kosztów postępowania obejmuje zwrot wpisu od skargi, minimalną stawkę opłaty dla pełnomocnika strony oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.