Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 320/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2021-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6166  Łowiectwo
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zasądzono zwrot wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka - spr. po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Koła Łowieckiego A w [...] na uchwałę Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 27 października 2020 r., Nr XXIII/225/2020 w przedmiocie podziału województwa na obwody łowieckie postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem procesowym z dnia 12 kwietnia 2021 r., Koło Łowieckie "A" w [...] (zwane dalej: "stroną skarżącą"), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na uchwałę Nr XXIII/225/2020 Sejmiku Województwa Opolskiego (zwanego dalej: "organem") z dnia 27 października 2020 r. w sprawie podziału województwa opolskiego na obwody łowieckie oraz zaliczenia obwodów łowieckich do kategorii.

Przedmiotową uchwałą podjętą na podstawie art. 18 pkt 20 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1668 z późn. zm. zm.) - zwanej dalej: "u.o.w." oraz na podstawie art. 27 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2020 r. poz. 1683, z późn. zm.) - zwanej dalej: "u.p.ł.", organ dokonał podziału województwa opolskiego na obwody łowieckie oraz zaliczył obwody łowieckie do kategorii, o których mowa w art. 26a ust. 1 u.p.ł.

W skardze zażądano stwierdzenia nieważności kwestionowanej uchwały oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu wszystkich kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa prawnego przez adwokata według norm przepisanych. Zarzucono jednocześnie skarżonej uchwale naruszenie szeregu przepisów prawa, w tym art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 października 1982 r. o społeczno-zawodowych organizacjach rolników (Dz.U. z 2019 r. poz. 491, z późn. zm.) poprzez zaniechania przeprowadzenia konsultacji projektu uchwały ze związkami zawodowymi rolników indywidualnych, a ten rodzaj zarzutu pojawił się także na tle innych ustaw, a to ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku i o wolontariacie (Dz.U. z 2020 r. poz. 1057, z późn. zm.). Strona skarżąca zarzuciła także organowi naruszenie art. 23 i 25 u.p.ł., poprzez nieutworzenie obwodu nr [...] o powierzchni mniejszej niż 3000 ha, na utworzenie którego zgodę wyraził Minister Środowiska w decyzji z dnia 11 lipca 2019 r., nr [...], pomimo, że utworzenie tego obwodu wymagały wskazane przepisy a sam obwód spełniałby wszystkie wynikające z przepisów kryteria jakie powinien spełniać obwód łowiecki.

Uzasadniając legitymację do wniesienia skargi, strona skarżąca wskazała na przepis art. 90 u.s.w., podnosząc, że zaskarżona uchwała narusza prawa jej własności, prawa do prowadzenia działalności regulowanej przepisami prawa łowieckiego. Wyjaśniono, że strona skarżąca posiada w dawnej części tzw. części [...] obwodu nr [...] (teren projektowanego obwodu [...]) własną infrastrukturę niezbędną do prowadzenia prawidłowej gospodarki łowieckiej, taką jak: 5 ha gruntów rolnych z uprawami topinamburu i wierzby paszowej, magazyn paszowy o powierzchni 400 m², wiatę z parkingiem do organizowania polowań i uroczystości myśliwskich, 97 ambon i "siodełek", 7 paśników oraz utrzymuje ok. 4,5 km pasów zaporowych, co łącznie stanowi ok. 70% całej infrastruktury strony skarżącej. Ponadto, w chwili istnienia obwodu nr [...] strona skarżąca dokonywała licznych inwestycji w infrastrukturę łowiecką ze środków swoich członków, a odmowa utworzenia obwodu nr [...] powoduje, że cala infrastruktura skarżącego znajdująca się na terenie województwa opolskiego staje się praktycznie bezużyteczna. Zaskarżona uchwała narusza zatem prawo własności strony skarżącej, a wejście w życie uchwały spowodowało niemożność wykonywania działalności przez stronę skarżącą na terenie województwa opolskiego (dawna tzw. część [...] obwodu [...]).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) - zwanej dalej jako: "P.p.s.a.", a z ostrożności procesowej o oddalenie skargi. Odnosząc się do wniosku o odrzucenie skargi organ podniósł, że strona skarżąca w świetle art. 50 § 1 i 2 P.p.s.a. w związku z art. 90 ust. 1 u.s.w., nie jest uprawniona do wniesienia skargi na kwestionowany akt, albowiem nie wykazuje się interem prawnym warunkującym skuteczne wszczęcie postępowania sądowoadministacyjnego w sprawie. Podniósł także, że przedmiotowa uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego z 2020 r., pod poz. 3670. Odniósł się ponadto szczegółowo do poszczególnych zarzutów skargi stwierdzając ostatecznie, że zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny zobowiązany jest zbadać jej dopuszczalność, gdyż zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Aktami, o których mowa w przywołanym wyżej art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. są akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6).

Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., a podjętym przez organ samorządu województwa (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt II OZ 714/19, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: CBOSA). Może być zatem zaskarżona do sądu administracyjnego na zasadzie art. 90 ust. 1 u.s.w., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć akt do sądu administracyjnego. Niezbędnym warunkiem dopuszczalności takiej skargi, jest jednak wykazanie interesu prawnego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym bezwzględnie zaakceptowany został pogląd, zgodnie z którym regulacja przepisu art. 90 ust. 1 u.s.w. uzależnia skuteczność wniesionej skargi od wykazania legitymacji skargowej, której podstawą jest naruszenie zaskarżonym aktem interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego we wskazanym wyżej rozumieniu tego przepisu. Tak więc, u podstaw legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego skargę musi istnieć konkretny, wynikający z określonej normy prawnej, przyznającej temu podmiotowi określone korzyści prawne - interes prawny. Interes ten musi być własny, osobisty, indywidualny, czyli nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu. Nadto, interes prawny powinien mieć charakter bezpośredni, konkretny i realny, a o tym, czy konkretnemu podmiotowi przysługuje w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego, jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe (por. wyroki NSA z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1627/06, 315977, z dnia 11 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 145/06, CBOSA). Podkreślić przy tym należy, że nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1503/18, CBOSA).

Od tak pojmowanego interesu prawnego należy natomiast odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa. Przymiotu strony sądowoadministarcyjnej nie ma zatem osoba, która swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony interesu faktycznego (por.: M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. C.H.Beck 2015, s. 299-301, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 września 2011 r., sygn., akt II GSK 909/10; 12 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1043/10; 4 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 419/10, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.pl).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, aby w wyniku zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia jej interesu prawnego. Interesu prawnego, który polegałby na istnieniu związku między skarżonym rozstrzygnięciem organu administracji, a własną indywidualną sytuacją. Z zawartej w skardze argumentacji wynika, że strona skarżąca uprawnienie do wniesienia skargi wywodzi z naruszenia jej prawa do własności (infrastruktury znajdującej się na terenie obwodu łowieckiego) i prowadzenia działalności gospodarczej na tym terenie. Zgodzić się jednak należy ze stanowiskiem organu zawartym w odpowiedzi na skargę, że strona skarżąca nie wykazała swojego prawa własności. Wprawdzie na dowód swojego twierdzenia przedstawiła kopię aktu notarialnego, na mocy którego nabyła określone w nim nieruchomości, jednakże położone one są na terenie województwa śląskiego.

Interesu prawnego w skarżeniu przedmiotowej uchwały nie sposób wywodzić także z faktu zawarcia umowy dzierżawy spornego obwodu łowieckiego nr [...], na mocy której strona skarżąca podjęła wielowymiarowe działania inwestycyjne na terenie tego obwodu - nawet w powiązaniu z przepisami odnoszącymi się do takiej umowy. Jest ona umową, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego w kwestiach nieuregulowanych w u.p.ł (art. 29a ust. 3 u.p.ł.). Ta zaś wprowadza zasadę, że obwody łowieckie wydzierżawia się kołom łowieckim Polskiego Związku Łowieckiego (art. 28 u.p.ł.). Jej art. 29 określa, kto wydzierżawia te obwody oraz wskazuje, że wydzierżawia się je na okres nie krótszy niż 10 lat. Jakie elementy powinna zawierać umowa dzierżawy obwodu łowieckiego i kiedy ulega ona rozwiązaniu, wyjaśnia przepis art. 29a u.p.ł. Notabene, przywołane przepisy prawa wskazują, że nawet brak ustanowienia obwodu nr [...] nie pozbawia strony skarżącej wystąpienia do właściwego organu o dzierżawę innego obwodu łowieckiego.

Wskazać również należy, że art. 27 u.p.ł. stanowiący podstawę podjęcia zaskarżonej uchwały, reguluje kwestię podziału na obwody łowieckie, zaliczenia obwodów łowieckich do kategorii, zmiany granic obwodu, zmiany zaliczenia obwodu do kategorii i związaną z tym konieczność podjęcia uchwały przez sejmik województwa. Zarówno w przepisach u.p.ł., jak i w przepisach wykonawczych do tej ustawy nie ma przepisu uprawniającego koło łowieckie do formułowania stanowiska w kwestii podziału na obwody łowieckie czy ustalania granic obwodów łowieckich (por. art. 27 ust. 9 u.p.ł., wyroki: WSA w Lublinie z dnia 26 listopada 2009 r., III SA/Lu 340/09, WSA w Kielcach z dnia 30 września 2008 r., II SA/Ke 236/08, NSA z dnia 9 lipca 2009 r., II OSK 123/09, CBOSA.). Stwierdzić zatem należy, że strona skarżąca nie wskazała przepisu prawa powszechnie obowiązującego z którego wynikałby jej interes prawny a także nie wykazała również związku pomiędzy chronionym przez taki przepis prawem lub uprawnieniem, który zostałby naruszony przez zakwestionowany akt. Tym samym strona nie wykazała, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie.

Reasumując, Sąd uznał, że skoro w skardze nie wykazano, że zaskarżona uchwała narusza konkretny, aktualny i realny interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej, która wniosła skargę, należało jej skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a.

O powyższym, Sąd orzekł jak w sentencji.