Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1571/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1 pkt 2, ust. 6
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi C.Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent W. decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2, ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. Z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41 poz. 361 ze zm.) po rozpatrzeniu zgłoszenia z dnia 9 maja 2008r. złożonego przez C. Sp. z o.o. w W. - zgłosił sprzeciw na wykonanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu nośnika reklamowego na działce nr ew. [...] w obrębie [...], w W.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, iż w dniu 9 maja 2008r. C. Sp. z o.o. w W. zgłosiła zamiar przystąpienia do robót budowlanych polegających na zainstalowaniu nośnika reklamowego na działce nr ew. [...] w obrębie [...], przy A.. . w W. w Dzielnicy [...]

Zgłoszenie dotyczy budowy urządzenia reklamowego o wysokości 9,04 m (słup + tablica reklamowa), trwale związanego z gruntem za pomocą stopy fundamentowej o wymiarach w rzucie poziomym 2,3 m x 3,6 m i wysokości 0,5 m do 1,2 m. Z przedłożonej dokumentacji nie wynika jednoznacznie jaki jest sposób posadowienia fundamentu na gruncie, ponieważ w opisie technicznym znajduje się zapis, że zaprojektowano fundament żelbetowy w dwóch wariantach tj. jako zagłębiony lub usytuowany na powierzchni terenu, natomiast w części rysunkowej oznaczono fundament usytuowany na powierzchni terenu. Organ podniósł, iż w niniejszej sprawie nie ma to istotnego znaczenia gdyż dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma wpływu okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów czy też wielkość jego zagłębienia w gruncie. Istotne jest czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję.

Zdaniem organu administracji architektoniczno-budowlanej proponowana tablica reklamowa stanowi trwale związany z gruntem obiekt w pełni samodzielny i niepowiązany technicznie z innym obiektem budowlanym. Wielkość projektowanego urządzenia reklamowego, jego sposób osadzenia na gruncie świadczą o tym, że zgłoszone zamierzenie budowlane jest budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa

budowlanego tj. "wolno stojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym". Taka kwalifikacja zamierzenia pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Dlatego też w omawianym przypadku nie ma zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ponieważ przepis ten dotyczy instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach, natomiast instalowaniem nie można określać budowy samodzielnej konstrukcji na własnym fundamencie.

W ocenie organu planowane zamierzenie budowlane objęte zgłoszeniem nie znajduje się w katalogu obiektów i robót budowlanych nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, wymienionych w art. 29 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2009r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez C.Sp. z o.o. - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta . W. z dnia[...] czerwca 2008r.

Z posiadanej dokumentacji wynika, iż inwestor zgłosił zamiar przystąpienia do ww. robót budowlanych na podstawie art. 29 ust. 2 pkt. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przedmiotowe zgłoszenie dotyczy budowy urządzenia reklamowego

0 znacznej wysokości ok. 9,Om, trwale związanego z gruntem (stopa fundamentowa o

wym. 2,3 x 3,6 i wysokości 0,5m do l,2m). Z opisu technicznego ww. inwestycji wynika

ponadto, że prace budowane podejmowane przez inwestora będą polegały na

wykonaniu nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu, a nie tylko jego

instalację czy remont.

W związku z powyższym, organ stwierdził, iż w omawianym przypadku nie ma zastosowania wyżej cytowany przepis art. 29 ust. 2 pkt. 6 Prawa budowlanego. Przepis ten dotyczy bowiem instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach. Według organu odwoławczego, instalowaniem nie można określać budowy samodzielnej konstrukcji (budowli) na własnym fundamencie.

Z przedłożonej dokumentacji projektowej wynika, iż proponowana tablica reklamowa stanowi wolnostojący trwale związany z gruntem obiekt w pełni samodzielny

1 niepowiązany technicznie z innym obiektem budowlanym. Wielkość projektowanego

urządzenia reklamowego, jego masa całkowita, jak i sposób osadzenia na gruncie

świadczą o tym, iż zgłoszona inwestycja jest budowlą o której mowa w art. 3 pkt. 3

Prawa budowlanego tj. "wolno stojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem

reklamowym". Taka kwalifikacja ww. inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania

pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009r. złożyła C. Sp. z o.o. w W. wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji administracyjnej zarzucono: Naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z artykułem 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez

błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że:

a) przepis powyższy nie znajduje zastosowania do wolnostojących urządzeń

reklamowych trwale związanych z gruntem, a zatem do budowli w rozumieniu art. 3 pkt

3) Prawa budowlanego, podczas gdy z analizy przedmiotowego przepisu wyraźnie

wynika, że ma on zastosowanie do wszystkich urządzeń reklamowych;

b) przepis powyższy nie znajduje zastosowania do wolnostojących urządzeń

reklamowych, niepowiązanych technicznie z żadnym innym obiektem budowlanym;

c) samo zakwalifikowanie urządzeń reklamowych do kategorii "budowli" w rozumieniu

ustawy Prawo budowlane (art. 3 pkt 3 ustawy), tj. jako obiekt budowlany nie będący

budynkiem, ani obiektem małej architektury, stanowi wystarczającą przesłankę

uzasadniającą wprowadzenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla instalacji

przedmiotowego urządzenia reklamowego;

* artykułu 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię

skutkującą przyjęciem, że przepis ten dotyczy wyłącznie instalowania urządzeń

reklamowych na istniejących obiektach, zaś instalowaniem nie można określać

wykonania samodzielnej konstrukcji na własnym fundamencie;

* artykułu 3 pkt 3 w związku z artykułem 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane

poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że:

o fakcie, iż inwestycja w przedmiotowej sprawie jest budowlą decyduje wielkość projektowanego urządzenia, jego masa całkowita, jak i sposób osadzenia na gruncie; o trwałym związaniu z gruntem wolnostojącego urządzenia reklamowego decyduje okoliczność, że posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co znacznie ogranicza praktyczne zastosowanie artykułu 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane;

- artykułu 30 ust. pkt 2) w związku z artykułem 29 ust. 2 pkt 6) ustawy Prawo

budowlane poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące

przyjęciem, że roboty budowlane związane z zainstalowaniem nośnika

reklamowego w niniejszej sprawie, nie mogą być realizowane w trybie zgłoszenia,

gdyż dotyczą wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Ponadto zarzucono również mające istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania naruszenia przepisów postępowania, w postaci:

1. art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I

instancji podczas, gdy decyzja winna zostać uchylona w myśl art. 138 § 1 pkt 2 kpa;

2. artykułu 138 kpa poprzez niepełne rozpatrzenie przez organ II instancji wszystkich

zarzutów spółki, a mianowicie: zarzutu naruszenia artykułu 77 § 1 w związku z

artykułem 7 kpa w zakresie nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez

organ I instancji; zarzutu naruszenia artykułu 107 § 1 i 3 kpa w zakresie braku

uzasadnienia faktycznego oraz prawnego w decyzji organu I instancji;

art. 80 w związku z artykułem 77 § 1 i artykułem 7 kpa poprzez błędne ustalenie stanu

faktycznego i wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie dowolnych ustaleń

faktycznych, przyjętych bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w tym

ustalenia, że urządzenie reklamowe w niniejszej sprawie jest trwale związane z

gruntem, w związku z czym jest budowlą w rozumieniu przepisów ustawy Prawa

budowlanego; roboty budowlane związane z wykonaniem przedmiotowego urządzenia

reklamowego stanowią budowę, a nie instalację obiektu;

artykułu 77 § 1 kpa poprzez oparcie zaskarżonej decyzji wyłącznie na projekcie

budowlanym, dołączonym do zgłoszenia inwestora;

artykułu 77 § 1 w związku z artykułem 7 kpa poprzez niewyjaśnienie okoliczności

faktycznych niniejszej sprawy, w wyniku nieprzeprowadzenia postępowania

wyjaśniającego, w tym niezgromadzenia dowodów i pominięcie konieczności

jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności stanowiących podstawę faktyczną

rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a w szczególności:

nieudowodnienie, że roboty budowlane, będące przedmiotem zgłoszenia inwestora w

niniejszym postępowaniu polegają na budowie, a nie instalacji urządzenia

reklamowego, w związku z czym wymagają uzyskania pozwolenia na budowę;

nieudowodnienie, że przedmiotowe urządzenie reklamowe jest trwale związane z

gruntem;

niewyjaśnienie, w którym momencie i w jaki sposób ma zostać wykonana stopa

fundamentowa, która to okoliczność wpływa na fakt, czy mamy do czynienia z

instalacją, czy budową;

niewyjaśnienie sposobu posadowienia nośnika na gruncie, pomimo, iż w opisie

technicznym zamierzenia przedstawiono dwa możliwe warianty posadowienia

fundamentu i pomimo wątpliwości organu I instancji w tym względzie;

artykułu 107 § 3 w związku z artykułem 8 i artykułem 11 kpa , poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji, dlaczego i w jakim zakresie, powołane wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydane w innych sprawach, a więc i w różnych stanach faktycznych, mają zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy.

Skarżąca Spółka podniosła, że przedmiotowe urządzenie reklamowe nie jest budowlą. Zgodnie z przykładowym wyliczeniem, zawartym w art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, budowlami są m.in. wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zatem, stosując argumentum a contrario, urządzenia reklamowe, które tej cechy nie posiadają nie są budowlami (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, III SA/Wa 1945/07, LEX nr 333745). Urządzenie reklamowe w niniejszej sprawie nie jest trwale związane z gruntem, a zatem nie stanowi budowli w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.

Wskazany artykuł 29 ustawy Prawo budowlane, wyłączający obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, nie przewiduje żadnej zależności wynikającej z faktu zakwalifikowania danego obiektu do kategorii budowli. W punkcie 6 ustępu 2 powyższego artykułu mowa o instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, brak jest jakichkolwiek wskazań by możliwość zastosowania zwolnienia była uzależniona od ustalenia, czy dany obiekt jest budowlą czy też nie. Trzeba również zauważyć, że art. 29 ustawy Prawo budowlane znosi obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę także dla niektórych obiektów budowlanych kwalifikowanych jako budowle.

W ocenie strony skarżącej nie ma również znaczenia w niniejszej sprawie okoliczność, czy obiekt jest lub nie jest trwale związany z gruntem. Ustawodawca nie uzależnił możliwości zastosowania zwolnienia od konieczności uzyskania pozwolenia na budowę od ustalenia powyższej okoliczności. Zatem zarówno urządzenia reklamowe trwale z gruntem związane, jak i te, które nie są trwale związane z gruntem mogą podlegać zwolnieniu jeżeli tylko nie wymagają budowy, a wystarczające są roboty budowlane w postaci instalacji.

Skoro ustawodawca wprowadził w ustawie Prawo budowlane rozróżnienie na urządzenia reklamowe wolnostojące trwale związane z gruntem i urządzenia reklamowe wolnostojące niezwiązane trwale z gruntem, a w treści art. 29 ustawy wspomniał o "urządzeniach reklamowych" to zgodnie z założeniami zasady racjonalnego ustawodawcy należy uznać, że był to zabieg świadomy, zastosowany w celu objęcia zakresem przepisu wszystkich urządzeń reklamowych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W świetle przepisów ustawy Prawo budowlane możemy mówić o co najmniej dwóch rodzajach urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy należy zaliczyć, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, na które wymagane jest pozwolenie na budowę, bowiem ich budowa nie została wymieniona jako nie wymagająca pozwolenia na budowę w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Do drugiej zaś grupy należy zaliczyć tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których jest wymagane jedynie, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi.

Przedmiotowa sprawa dotyczy wykonania urządzenia reklamowego na gruncie, dlatego też kluczowym zagadnieniem jest to, czy zgłoszone roboty stanowią "instalowanie tablic i urządzeń reklamowych" w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, czy też stanowią "budowlę" w rozumieniu przepisów tejże ustawy, objętą obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowi; iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem

usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z treści powyższej normy wynika, że ustawodawca wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych uzależnił tylko od "instalacji", natomiast faktycznie bez znaczenia dla tejże instalacji pozostaje miejsce, w jakim ma to nastąpić, a więc czy będzie to na budynku czy też na gruncie. W tych warunkach istotnym pozostaje zdefiniowanie pojęcia "instalacji" w odniesieniu do urządzeń reklamowych.

Analizując pojęcie "instalacji" stwierdzić trzeba, iż Prawo budowlane nie zawiera definicji tego terminu, w przeciwieństwie do pojęcia budowy. W tej sytuacji koniecznym jest odwołanie się do słownika języka polskiego zgodnie, z którym (np. Słownik języka polskiego PWN, Warszawa 1988, str. 794) przez instalowanie należy rozumieć zakładanie, montowanie jakiegoś urządzenia technicznego (w nowym miejscu). Bliskoznaczne pojęcie "montażu" oznacza zaś składanie, zespolenie części lub zespołów w dalsze zespoły lub gotowy wyrób (tenże Słownik, tom II, str. 209). Tak więc zarówno pojęcie instalowania, jak i montażu odnosi się do pewnego sposobu, rodzaju działania, w wyniku którego powstaje nowy twór. Przenosząc te uwagi na grunt przedmiotowej sprawy i Prawa budowlanego należy stwierdzić, że w wyniku czynności instalowania ma powstać nowe urządzenie reklamowe, zakres jednak prac, jakie winny być wykonane przy realizacji tegoż urządzenia zawsze będzie wynikał z konkretnej ściśle zindywidualizowanej sytuacji, którą będzie z kolei kreowała wielkość tegoż urządzenia, jak i miejsce jego posadowienia. Inne będą bowiem prace wykonywane przy realizacji urządzenia wolnostojącego o wadze kilku kilogramów, a inne o wadze kilku ton, inne przy urządzeniu o wysokości jednego metra, a inne przy urządzeniu o wysokości kilkunastu metrów. To, że ustawodawca wprost w przepisach ustawy nie wprowadza takiej klasyfikacji urządzeń reklamowych, nie oznacza, że nie wynika to z przepisów ogólnych, jak np. art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego oraz z regulacji zawartych w przepisach o warunkach techniczno-budowlanych, czy też z elementarnych zasad projektowania obiektów budowlanych. Wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa są wyznacznikami tego, czy może to być obiekt wolnostojący trwale związany z gruntem, czy też wolnostojący nie trwale związany z gruntem, czy też instalowany na innym obiekcie budowlanym.

W myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (...) wolno

stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 ppkt b Prawa budowlanego obiektem budowlanym jest budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W konsekwencji stwierdzić trzeba, iż urządzenie reklamowe, wolno stojące, trwale związane z gruntem stanowi obiekt budowlany, o jakim mowa w art. 3 pkt 1 ppkt b Prawa budowlanego.

Dokonując kwalifikacji prawnej, czy dane urządzenie reklamowe wymaga pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia, powinno brać się pod uwagę również przepis art. 5 Prawa budowlanego w świetle, którego nie jest obojętna jego wielkość i cechy konstrukcyjne.

W związku z powyższym dla przyjęcia, czy dokonane zgłoszenie wyczerpuje dyspozycję art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego istotne znaczenie ma zakres prac poprzedzających wykonanie robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego poprzez ustalenie czy planowane prace nie mieszczą się w zakresie robót budowlanych dla realizacji, których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, bowiem przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego jest normą szczególną w stosunku do regulacji o charakterze ogólnym, jaką stanowi art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.

Powyższe stanowisko zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08, a także w wyrokach z dnia 4 września 2009r. sygn. akt II OSK 1362/08 i II OSK 1361/08, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni je podziela.

Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że wielkość przedmiotowego urządzenia reklamowego (tablica reklamowa i stopa fundamentowa o wymiarach w rzucie poziomym 2,3 m x 3,6 m i wysokości 0,5 m do 1,2 m. 3 m powyżej fundamentu łącznie 9,04 m) jak i sposób osadzenia (fundament trwale związany z gruntem ) świadczą o tym, że jest to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Tym samym do tego typu budowli nie może mieć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Przedmiotowe urządzenie reklamowe niewątpliwie posiada trwałe związanie z gruntem, albowiem jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych np. wiatru. Nazwanie określonych czynności robotami budowlanymi nie oznacza, iż muszą być wykonywane tylko i wyłącznie przy wykorzystaniu materiałów budowlanych, albowiem mogą polegać także na składaniu, zespalaniu części zespołów w dalsze zespoły lub gotowy wyrób, zakładaniu instalacji, czy łączeniu oddzielnych części w jedną całość jak to ma mieć

miejsce przy projektowanej tablicy reklamowej, która ma być skręcona śrubami. Ponadto umieszczenie reklamy w konkretnym miejscu wiąże się z użyciem urządzeń budowlanych i stanowi roboty budowlane z uwagi na jej ciężar i wymiary.

Prawidłowo zatem przyjęły organy administracji, iż jest to budowla w postaci wolno stojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem i w konsekwencji wniosły sprzeciw do zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na budowie urządzenia reklamowego. Z opisu technicznego konstrukcji wynika bowiem, iż posadowienie przedmiotowego obiektu wymagało przygotowania określonego nośnika i wiązało się z koniecznością zadziałania w określony sposób na istniejący w miejscu jego ustawienia grunt, aby zapewnić wystarczająco stabilną podstawę dla słupa z tablicą uniemożliwiającą łatwe przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru.

W świetle powyższych faktów nie można skutecznie zarzucić Wojewodzie [...] jak czyni to strona skarżąca, iż błędnie i bez wyjaśnienia istotnych okoliczności orzekł w niniejszej sprawie o wniesieniu sprzeciwu. Postępowanie przeprowadzone przez organy administracji uznać należy za prawidłowe, zaś zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z dyspozycją art. 7 i 77 § 1 kpa, a więc w oparciu o zasadę prawdy obiektywnej.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.