Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 291/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-06-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2,  art. 258 par. 1 i  par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.J. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie płatności obszarowych w kwestii wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych;


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, J.J. nadał do Sądu pismo procesowe datowane na 1 maja 2017 r., w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.

Wraz z tym pismem skarżący przedłożył "Oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania" (według wzoru składanego w postępowaniu przed sądami powszechnymi), gdzie oświadczył, iż gospodaruje samotnie, posiada dom, w którym zamieszkuje oraz 8,65 ha gruntów rolnych, których jednak nie uprawia ze względu na stan zdrowia. Nie posiada natomiast zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych i utrzymuje się z renty, w kwocie brutto 1.235,13 zł oraz z wynagrodzenia za wykonanie umowy zlecenia, w wysokości 143 zł.

Następnie, w odpowiedzi na wezwanie z dnia 17 maja 2017 r. skarżący przedłożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym potwierdził zakres zgłoszonego żądania i zasadniczo powtórzył swoje dotychczasowe wywody. Równocześnie podkreślił, że kwota netto pobieranej przezeń renty wynosi zaledwie 375 zł oraz wyszczególnił obciążające go miesięczne koszty z tytułu opłat stałych i kosztów leczenia, określając ich ogólną wartość na 310 zł. Do formularza wnioskodawca dołączył dowód wypłaty renty za maj 2017 r., kopię decyzji ZUS o przyznaniu tego świadczenia, umowę zlecenie (określono w niej wynagrodzenie należne za 6 miesięcy, w kwocie 875 zł) oraz dokumenty obrazujące część ponoszonych kosztów utrzymania.

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.

Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 tej ustawy, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.

Odnosząc się do wniosku J.J. należy podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi zwolnienie od kosztów sądowych, na które składają się opłaty i wydatki) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń skarżącego wynika bowiem, iż nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani majątku, który mógłby zostać łatwo i szybko spieniężony. Równocześnie, nadesłane przezeń dokumenty źródłowe potwierdzają, że uzyskuje miesięczny dochód netto, w kwocie ogółem zaledwie nieco ponad 500 zł, co nie umożliwia dokonania w zasadzie jakichkolwiek oszczędności.

Zważywszy powyższe uznano, że wnioskodawca wykazał w sposób dostatecznie wiarygodny, że pokrycie pełnych kosztów niniejszego postępowania, w tym wpisu od skargi, przekracza jego możliwości płatnicze i mogłoby spowodować uszczerbek w jego koniecznych potrzebach życiowych. Dlatego postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 tej ustawy.