Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2861/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 a § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Protokolant starszy referent Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi J. O. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...].


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), po rozpoznaniu wniosku J. O. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P.Z., H. Z., A. Z., D. K. i I. K. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej szeregowej i wolnostojącej z garażami w parterach wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr ew. [...],[...],[...] i [...] z obrębu [...] przy ul. S. i S. w W., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...].

Wojewoda [...] podkreślił, że wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zależy od uprzedniej kontroli przez organ, czy zachodzą przesłanki warunkujące jego dopuszczalność, w tym od ustalenia, czy wnioskodawcy przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu. Wskazał, że stosownie do treści art. 28 Kpa, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę tak rozumiany interes prawy ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który jako przepis szczególny względem art. 28 Kpa, ogranicza pojęcie strony do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Organ podkreślił przy tym, że również w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Wojewoda [...] zauważył, że w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] Prezydent [...] ustalił, iż obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmuje nieruchomości stanowiące przedmiot wniosku, tj. działki nr ew. [...],[...],[...] i [...] z obrębu [...].

Organ wskazał, iż z analizy zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby J. O. był właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Podniósł, że pismem z dnia 21 lipca 2014 r. wezwał wnioskodawcę do wykazania interesu prawnego upoważniającego go do występowania w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony oraz do przedłożenia dokumentów (w postaci oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem, przez notariusza albo ustanowionego w sprawie adwokata lub radcę prawnego, kopii odpisu z księgi wieczystej, aktu notarialnego) wskazujących na przysługujący tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie J. O. reprezentowany przez pełnomocnika E. G., w piśmie z dnia 28 lipca 2014 r., wskazał, m.in.: że "zbędne jest sprecyzowanie własnego indywidualnego interesu prawnego upoważniającego J. O. w charakterze strony" oraz że "w sposób nie budzący wątpliwości należy powiązać miejsce zamieszkania J. O. z posiadaniem nieruchomości sąsiedniej w rozumieniu art. 144 w związku z art. 222 § 2 kc oraz art. 341 kc". Do wskazanego pisma wnioskodawca nie załączył dokumentów wskazujących na przysługujący mu tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

Wojewoda [...] stwierdził, że J. O. nie wykazał swego tytułu prawnego do nieruchomości, która, jak podnosi, znajduje się w oddziaływaniu planowanej inwestycji, zasadne jest zatem odmówienie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...].

J. O. reprezentowany przez pełnomocnika E. G. złożył zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z [...] sierpnia 2014 r. nr [...], zarzucając niewłaściwe zastosowanie art. 3 pkt 20 w związku z art. 8 i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Podniósł, że niewłaściwe zastosowanie polegało na tym, że w każdej sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę organ musi zawrzeć odpowiedź na jedną z dwóch kwestii: - określić obszar oddziaływania uzasadniając na podstawie przepisów odrębnych istnienie ograniczeń w zagospodarowaniu obszaru, związanych z powstaniem nowego obiektu budowlanego, a więc ustalić właścicieli, użytkowników lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania, - ewentualnie podać przyczyny, dla których nowobudowany obiekt nie wywołuje ograniczeń w zagospodarowaniu terenu znajdującym się w sąsiedztwie tego obiektu.

Zdaniem J. O. Wojewoda [...] nie przeprowadził koniecznej analizy, bowiem nie odpowiedział, czy budowa spornej inwestycji oddziałuje, czy nie oddziałuje w świetle obowiązujących przepisów. W zażaleniu wskazano, że Wojewoda [...] przemilczał argumenty oraz wnioski dowodowe, które zostały złożone w celu wykazania, że decyzja rażąco narusza prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, przez to, że zamiast przekonać skarżącego o legalności decyzji, jak nakazuje art. 8 oraz 11 kpa, ograniczył się do potraktowania skarżącego, jakby chodziło o zwykłe postępowanie, a nie szczególne postępowanie nieważnościowe. Różnica polega na tym, iż w zwykłym postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia stronę definiuje się "wąsko" na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, natomiast w postępowaniu nieważnościowym stronę definiuje się na podstawie art. 28 Kpa, a nie jak błędnie to uczynił Wojewoda, ustawy Prawo budowlane.

J. O. zarzucił, że skarżona decyzja jest nieważna, ponieważ jest niekompletna w sensie prawnym. Wskazał, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę pierwszym zadaniem organu jest informacja dla osoby dysponującej nieruchomością na cele budowlane, jak może zrealizować prawo zabudowy w rozumieniu art. 4 Prawa budowlanego w związku z art. 140 kc. Drugim celem jest udzielenie ochrony właścicielom nieruchomości sąsiednich po myśli art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 i w związku z art. 144 kc, z którego wynika, iż właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę.

Jeśli organ kształtuje parametry, cechy i inne elementy nowego obiektu, a równocześnie nie podejmuje wysiłku potrzebnego do ochrony prawa własności nieruchomości sąsiednich, to decyzja jest niekompletna i rażąco narusza prawo.

Zdaniem J. O. Wojewoda [...] rażąco naruszył prawo, gdyż nie wyjaśniono, czy nowobudowane osiedle w niczym nie będzie szkodziło jego prawu własności. Odnosząc się do argumentu organu, iż nie udowodnił, że jest właścicielem działki sąsiedniej, J. O. zarzucił organowi nieznajomość art. 339 w związku z art. 341 kc, art. 1 ustawy z 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców i art. 220 kpa.

Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. znak [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu zażalenia J. O., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...].

Organ wskazał, że stosownie do art. 157 § 2 Kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Zgodnie zaś z art. 61 a § 1 Kpa, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Dalej organ podniósł, że w myśl art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podkreślił, że interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. W postępowaniu w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, który ogranicza pojęcie strony do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Organ podkreślił, że w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa, a samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że przedmiotowa inwestycja polega na budowie zespołu zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej szeregowej i wolnostojącej z garażami w parterach wraz z niezbędną infrastrukturą.

Podniósł, że J. O. swój interes prawny w kwestionowaniu spornego pozwolenia na budowę wywodzi z faktu, iż jest "właścicielem działki sąsiadującej z nieruchomością, która ma być zabudowana", a także z faktu, iż był stroną postępowania w sprawie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wnioskodawca nie wskazał indywidualnego interesu prawnego uprawniającego go do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji, jak również tytułu prawnego do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. Zauważył, że J. O. wezwany pismem z dnia 21 lipca 2014 r. przez Wojewodę [...] do przedłożenia dokumentów wskazujących na przysługujący mu tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji nie dołączył żadnego dokumentu wskazującego na dysponowanie tytułem prawnym do jakiejkolwiek nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skoro zatem J. O.pomimo wezwania go przez organ nie wskazał istnienia swojego interesu prawnego, ani nie wskazał nieruchomości, względem której dysponuje tytułem prawnym, to brak jest podstaw umożliwiających stwierdzenie, iż sporna inwestycja powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki wnioskodawcy. Organ zauważył przy tym, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających tytuł prawny przysługujący J. O. do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Jednocześnie GINB wyjaśnił, że posiadanie (faktyczne władanie rzeczą) nie jest równoznaczne z prawem własności bądź użytkowania wieczystego, ponadto wnioskodawca nie udokumentował również posiadania określonej nieruchomości.

W ocenie organu odwoławczego J. O. nie wykazał, iż dysponuje przymiotem strony uprawniającym go do skutecznego kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę, należało zatem utrzymać w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]sierpnia 2014 r. nr [...].

Jednocześnie organ podkreślił, że na legitymację procesową J.O. nie ma wpływu fakt uznania go za stronę w postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalenia warunków zabudowy spornej inwestycji. Wskazał, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest postępowaniem całkowicie odrębnym od postępowań dotyczących pozwolenia na budowę i na podstawie innych przepisów ustalany jest krąg jego stron.

J. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zadaniem Sądu, było dokonanie, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 1647), kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a..) Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna.

Przepis art. 61a § 1 k.p.a. będący podstawą prawną skarżonego rozstrzygnięcia ma zastosowanie w sytuacji gdy podanie zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną postępowania lub gdy zaistniały inne uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania.

Odmowa wszczęcia postępowania powoduje, iż organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Jednak odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a k.p.a. można wówczas gdy oczywistym jest, że osoba wnioskująca o stwierdzenie nieważności decyzji nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu.

W innych przypadkach postępowanie nieważnościowe na żądanie strony wszczyna się zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a., co stwarza możliwości do szczegółowego badania interesu prawnego wnioskodawcy oraz, czy zachodzą ustawowe podstawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji.

Nie ulega wątpliwości, że J. O. domagał się przeprowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej szeregowej i wolnostojącej z garażami na działkach nr ew. [...],[...],[...]i [...]z obrębu [...] przy ul. S.i S. w W.

Wnioskodawca występując z takim podaniem był zobowiązany uczynić zadość dyspozycji art. 63 § 2 k.p.a. i określić, poza swoimi danymi, treść żądania.

W niniejszej sprawie skarżący wnioskiem z dnia 5 maja 2014 r. ( data wpływu do organu) wywiązał się z tego obowiązku, wskazując także w pierwszym zdaniu pisma, iż jest właścicielem działki sąsiadującej z nieruchomością, która ma być zabudowana, oraz że był stroną w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Już te okoliczności (jeśli zostałyby potwierdzone) nie pozwalały organowi na zastosowanie art. 61 a § 1 k.p.a. i odmówienie wszczęcia postępowania, albowiem nie zachodzi sytuacja, iż w sposób oczywisty wnioskodawca nie jest stroną postepowania.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności może być wszczęte na żądanie strony, które to pojęcie zostało zdefiniowane w art. 28 k.p.a. Stroną jest zatem każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Wojewoda [...] wydając w I instancji przedmiotowe postanowienie, podkreślił, że w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...]marca 2014 r. Nr [...], Prezydent [...] ustalił, iż obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmuje nieruchomości stanowiące przedmiot wniosku, tj. działki nr ew. [...],[...],[...] i [...]z obrębu [...].

Krąg stron postępowania administracyjnego nie ma jednak charakteru stałego i brak jest podstawy prawnej do zaakceptowania stanowiska jakoby z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji mogły wystąpić wyłącznie podmioty, które brały udział w postępowaniu zwyczajnym (J.O., co bezsporne, nie brał takiego udziału).

W postępowaniu nadzwyczajnym, które jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, stronami będą przede wszystkim podmioty, do których decyzja została skierowana, ale nie można wykluczyć, że pojawią się dodatkowe podmioty, które taki status nabędą, albo też, posiadały go już wcześniej, tyle że z naruszeniem przepisów, nie zostały zawiadomione o postępowaniu.

Organ I instancji wskazał, iż z analizy zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby J. O. był właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji.

Rodzi się jednak pytanie, jakiej analizy dokonał organ, skoro nie ustalił jakiej nieruchomości, właścicielem jest J. O.

Wprawdzie pismem z dnia 21 lipca 2014 r. Wojewoda wezwał wnioskodawcę do przedłożenia dokumentów (w postaci oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem, przez notariusza albo ustanowionego w sprawie adwokata lub radcę prawnego, kopii odpisu z księgi wieczystej, aktu notarialnego) wskazujących na przysługujący tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, jednak dokumentu takiego wnioskodawca nie przedłożył.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie J. O. reprezentowany przez pełnomocnika E. G., w piśmie z dnia 28 lipca 2014 r., wskazał, m.in.: że "zbędne jest sprecyzowanie własnego indywidualnego interesu prawnego upoważniającego J. O. w charakterze strony" oraz że "w sposób nie budzący wątpliwości należy powiązać miejsce zamieszkania J. O. z posiadaniem nieruchomości sąsiedniej w rozumieniu art. 144 w związku z art. 222 § 2 kc oraz art. 341 kc".

Zdaniem Sądu taka odpowiedź pełnomocnika wnioskodawcy nie ułatwiła organowi zadania (wręcz przeciwnie), co więcej działanie pełnomocnika wnioskodawcy w toku całego postępowania administracyjnego zainicjowanego przedmiotowym wnioskiem, nie przyczyniło się do wyjaśnienia kwestii interesu prawnego wnioskodawcy, to jednak nie zwalniało organu z obowiązku działania zgodnego z przepisami, to jest art. 7 , 75 § 1 oraz 77 § 1 k.p.a.

W kontekście twierdzenia skarżącego, że jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości, należy przypomnieć, że ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, przewiduje, iż informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne. Nadto z art. 24 ust 4. ww. ustawy, wynika że każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym.

5. Starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane, na żądanie:

1) właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;

3) innych podmiotów niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie.

Zatem organ w oparciu o istniejący w aktach sprawy materiał dowody - w postaci adresu skarżącego, projektu zagospodarowania terenu, kopii dokumentów związanych z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, w tym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012r.sygn II OSK 1445/11 - mógł samodzielnie ustalić numer ewidencyjny nieruchomości należącej do skarżącego, znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego inwestycją.

Dopiero wtedy ustalenia organu dotyczące istnienia, bądź nie istnienia interesu prawnego skarżącego mogłyby zostać poddane konkretnej ocenie, w oparciu o przesłanki z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Niewątpliwe jednak brak było podstaw do zastosowania art. 61 a § 1 k.p.a. i wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...]. Przepis powyższy został naruszony, jak również reguły prawidłowego postępowania wynikające z art. 7 , 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a., co obligowało Sąd do uchylenia postanowień organów wydanych w sprawie.

Aktualnie, zadaniem organu będzie ustalenie numeru ewidencyjnego działki której właścicielem jest skarżący, a która sąsiaduje bezpośrednio z trenem inwestycji zatwierdzonej kwestionowaną w trybie nieważności decyzją (z oświadczenia złożonego przed Sądem na rozprawie, wynikało że jest to działka ewidencyjna nr [...]), a następnie dokona oceny istnienia, bądź nie istnienia interesu prawnego skarżącego.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.