Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 706/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w K. na decyzję Wojewody z dnia 21 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] " w K. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z 21 maja 2012 r. nr [...] Prezydent Miasta K. orzekł o odmowie ustalenia na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w K., odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,0167 ha, obr. [...] jedn. ewid. [...], stanowiącą fragment linii kolejowej nr [...], przejętą z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. na własność Skarbu Państwa, co potwierdzone zostało decyzją Wojewody z dnia 14 maja 2008 r. nr [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podał m.in., że Spółdzielnia Mieszkaniowa wniosła o ustalenie odszkodowania pismem z 15 listopada 2007 r., wskazując w nim, iż przedmiotowa działka pozostawała w dniu 28.11.2003 r. we władaniu PKP S.A. a nie stanowi własności Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub PKP S. A.

Prezydent Miasta podał, iż wnioskodawca zachował określony w ustawie termin do złożenia wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania. Został spełniony również warunek nabycia przez Skarb Państwa własności działki, bowiem w/w decyzją z 14 maja 2008 r. Wojewoda stwierdził: w pkt. 1 nabycie przez Skarb Państwa z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. prawa własności nieruchomości położonej w K. obr. [...], jedn. ewid. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0324 ha w pkt. 2 nabycie z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. przez Polskie Koleje Państwowe S.A. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości opisanej w pkt. l oraz prawa własności części budynku nastawni dysponującej o powierzchni zabudowy 79 m2 i kubaturze 595 m3 - rok bud. [...], nr inw. [...], znajdującej się w granicach przedmiotowej działki.

W dalszej kolejności organ I instancji dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego w celu ustalenia, czy nie zachodzi negatywna przesłanka ustalenia odszkodowania, polegająca na stwierdzeniu nieprzerwanego, co najmniej 30-letniego i trwającego do dnia 31 maja 2003 r., posiadania samoistnego przedmiotowych działek przez PKP S.A. lub jego poprzedników prawnych. Dodatkowo, zgodnie z zaleceniami Wojewody sformułowanymi w uzasadnieniu decyzji z 22 lutego 2011 r. nr [...], Prezydent Miasta przeprowadził rozprawę administracyjną połączona z oględzinami działki nr [...] przy udziale uprawnionego geodety, a w dalszej kolejności przesłuchał świadków na okoliczność, czy przedmiotowa nieruchomość pozostawała do dnia 31 maja 2003 r. w samoistnym posiadaniu PKP S. A. lub jej poprzedników prawnych, nieprzerwanie od 30 lat.

Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" złożyła odwołanie od tej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 kpa, poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia niniejszej sprawy i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz oparcie się wyłącznie na części materiałów zgromadzonych w sprawie, przedstawionych przez PKP "Polskie Koleje Linowe" SA z całkowitym pominięciem materiałów przedstawionych przez odwołującą. Zgłoszono także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 37 a ust. 1 i 7 ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U, Nr 84, poz. 948 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że PKP S.A. pozostawał samoistnym posiadaczem przedmiotowego gruntu nieprzerwanie przez okres 30 lat do dnia 31 maja 2003 r. oraz art. 336 k.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że PKP S.A była samoistnym posiadaczem przedmiotowego gruntu w sytuacji, gdy nie partycypowała w ponoszeniu podatków i opłat związanych z przedmiotową nieruchomością.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 21 marca 2013r. znak: [...], w oparciu o art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazując na art. 37a ust. 7 ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" oraz orzecznictwo sądowe, iż do okresu samoistnego posiadania wykonywanego po dniu 1 lutego 1989 r. można zaliczyć okres posiadania Skarbu Państwa sprzed tej daty jeżeli nastąpiło przeniesienie posiadania, powstaje pytanie, w jaki sposób winno nastąpić przeniesienie posiadania na rzecz PKP S.A., aby było ono skuteczne. Dlatego zdaniem organu skoro Wojewoda, wydał decyzję z 14 maja 2008 r. nr [...] na podstawie art. 37a ust. 1 - 5 cyt. ustawy o treści wyżej wskazanej to w przedmiotowej sprawie doszło do przejścia posiadania nieruchomości na rzecz PKP S.A. mocą wskazanej deklaratoryjnej decyzji Wojewody. W związku z tym rozważenia wymagała kwestia pozostawania działki nr [...] o pow. 0,0167 ha obr. [...] jedn. ewid. [...] do dnia 31 maja 2003 r. w posiadaniu samoistnym PKP S.A. lub jej poprzedników prawnych nieprzerwanie przez okres co najmniej 30 lat tj. pomiędzy 31 maja 1973 r. a 31 maja 2003 r., w świetle przytoczonych wcześniej regulacji. Organ odwoławczy wskazał na szereg dowodów przeprowadzonych przez organ I instancji, w szczególności na zeznanie świadka A. S. - z 20 kwietnia 2009 r., z którego wynika, iż w roku 1971 przy ulicy R. istniał budynek nastawni nr inwentarzowy [...]. Świadek przedłożył protokół Komisji Terenowej z 12 października 1967 r. w sprawie lokalizacji szczegółowej budynku nastawni przekaźnikowej KO i budynku administracyjnego na projektowanej stacji [...] oraz protokół z narady koordynacyjnej w sprawie prowadzenia robót towarzyszących urządzeniom zrk na stacji [...] (...) z 26 lipca 1969 r. i oświadczył, iż nastawnia [...] opisywana w wymienionych wyżej dokumentach znajduje się przy ul. R. i w roku 1971 był to jedyny budynek nastawni dysponującej "KO" w rejonie K. w km 8.070 linii 100 M.. Wg świadka nastawnia ta była użytkowana w 1971 r. w tym też roku brał udział w pomiarach i sprawdzaniu urządzeń zabezpieczenia ruchu kolejowego na stacji [...]. Dodatkowo świadek wskazał, iż od 1977 r. mieszkał na ulicy G. i spacerował w okolicach budynku nastawni. Ponadto organ wskazał na protokół rozprawy administracyjnej z 21 grudnia 2011 r., podczas której świadek I. I. oświadczył, że jest dzierżawcą garażu nr 3 posadowionego na działce nr [...] (powstałej z działki nr [...]), który wybudował w 1978 r. i od tamtej pory nieprzerwanie go użytkuje. Świadek zeznał, że garaż ten dzierżawi na podstawie umowy z PKP z 2.11.1978 r., a decyzją z 23.10.1978 r. nr [...] uzyskał pozwolenie na budowę wraz z innymi dzierżawcami. Z kolei na działce nr [...] znajdował się - wg świadka - budynek użytkowany przez PKP, który od lat 70-tych nie był przebudowywany. Okoliczność, iż na działce nr [...], posadowiony jest budynek została potwierdzona wykonaną podczas rozprawy dokumentacją fotograficzną, stanowiącą załącznik do niniejszego protokołu. Organ wskazał także na dowody przedstawione przez wnioskodawcę.

Następnie dokonując oceny organ odwoławczy podał, iż ustalenia wskazują na fakt, iż posiadanie przez PKP S.A. i jej poprzedników prawnych działki nr [...], miało charakter samoistny i nieprzerwany, przez okres co najmniej 30 lat poprzedzających datę 31 maja 2003 r. Przejęcie wskazanej nieruchomości od początku (decyzja Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z 8 stycznia 1969 r. nr [...]) służyło celom komunikacji kolejowej, na co wskazują bezspornie daty budowy i oddania do użytku nastawni należącej do infrastruktury kolejowej PKP na początku lat 70-tych. Następnie nastawnia postała w roku 1970 była użytkowana przez kolejne lata oraz jak wynika z załączonej do akt dokumentacji fotograficznej, istnieje do dzisiaj. Nastawnia dysponująca powstała z inicjatywy i dla potrzeb PKP, związanych z zabezpieczeniem ruchu kolejowego na stacji K.. Fakt władania przez PKP przedmiotową nieruchomością jak właściciel potwierdzają zdaniem Wojewody [...] również dokumenty dotyczące budowy garaży na działce nr [...], obr. 4, jedn. ewid. K. (z której następnie w wyniku podziału powstała działka nr [...]). Jak bowiem wynika z treści pisma DOKP Zarządu Drogowego Nr [...] z lipca 1978 r., Zarząd Drogowy w K. wyraził zgodę na "wybudowanie garażu typowego na samochód osobowy przy ul. R. w K.", co jednoznacznie świadczy o tym, że DOKP rozporządzała działką nr [...] samodzielnie i bez konsultacji z właścicielem, tj. Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]" w K.. Dodatkowo postanowienia umowy dzierżawy z 2 listopada 1978 r. nr [...], zawartej pomiędzy Dyrekcją Regionalną Kolei Państwowych w K. a I. I., potwierdzają, że DOKP uważała się za właściciela wydzierżawionej działki, o czym świadczy treści § 1 tej umowy, gdzie wskazano, iż "DRKPjest właścicielem parceli przy ul. R. w K., na której dzierżawca postawi garaż z przeznaczeniem do parkowania pojazdu mechanicznego". Brak natomiast w aktach sprawy dowodów wskazujących na działania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w K. zmierzające do przerwania okresu samoistnego posiadania działki [...] przez PKP w okresie od 31 maja 1973 r. do 31 maja 2003 r. Wprawdzie w piśmie 21 z listopada 2007 r., będącym sprzeciwem od nakazu zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 31 października 2007 r. sygn. akt [...], PKP S.A. w W. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w K. przyznała, że "właścicielem działki nr [...], o łącznej powierzchni 324 m2, zgodnie z odpisem z księgi wieczystej, prowadzonej dla nieruchomości, jest powód" (Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w K.), niemniej jednak zarówno sprzeciw jak i nakaz zapłaty pochodzą z roku 2007, a więc z okresu już po upływie terminu określonego w ustawie z 8 września 2000r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe".

Odnosząc się do innych zarzutów organ wskazał, iż płacenie przez właściciela podatków za nieruchomość w sytuacji prowadzącej do zasiedzenia nawet za wiedzą samoistnego posiadacza nie przerywa biegu terminu zasiedzenia, nie odbiera jego posiadaniu cech posiadania samoistnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w K., zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające wpływ na wynik postępowania, a w szczególności:

a) art. 7 kpa poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia niniejszej sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

b) art. 77 kpa poprzez jego obrazę, a to nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zebranego w sprawie i oparcie się wyłącznie na części materiałów zgromadzonych w sprawie, przedstawionych przez PKP "Polskie Koleje Linowe" SA z całkowitym pominięciem materiałów przedstawionych przez odwołującego,

c) art. 8 kpa poprzez jego naruszenie, a to działanie wbrew zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej.

d) art. 128 § 1 pkt 4 kc w zw. z art. 175 kc, poprzez nieuwzględnienie faktu braku możliwości dochodzenia swych praw przez skarżącego przed rokiem 1990, a tym samym nieuwzględnieni zawieszenia okresu biegu 30 letniego stanowiącego negatywną przesłanki przyznania odszkodowania;

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to;

a) art. 37a ust. 1 i 7 ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że PKP S.A. pozostawał samoistnym posiadaczem przedmiotowego gruntu nieprzerwanie przez okres 30 lat do dnia 31 maja 2003 r.;

b) art. 21 § 1 i 2 Konstytucji RP z w zw. z art. 37 a ust. 7 ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" poprzez naruszenie prawa własności w zakresie gwarancji wypłaty słusznego odszkodowania.

c) art. 17 § 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 37 a ust. 7 ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowe "Polskie Koleje Państwowe" poprzez naruszenie prawa własności w zakresie gwarancji wypłaty słusznego odszkodowania.

d) art. 336 kc poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że PKP S.A była samoistnym posiadaczem przedmiotowego gruntu w sytuacji, gdy nie partycypowała w ponoszeniu podatków i opłat związanych z przedmiotową nieruchomością.

3. błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez:

a) przyjęcie, że na gruncie niniejszej sprawy nastąpiło przeniesienie posiadana na rzecz PKO S.A. podczas gdy okoliczność tak nie została w żaden sposób wykazana przez organ administracji, jak również nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu zarzutów wskazano, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozostaje w sprzeczności ze stanem faktycznym w sprawie, zgodnie z którym brak dowodów na faktyczne przejęcie przedmiotowej nieruchomości w posiadanie przez PKP S.A. w roku 1970. Z dokumentów przedstawionych przez PKP nie wynika, iż nieruchomość, która znajduje się na działce nr [...] została faktycznie wzniesiona w roku 1970. PKP nie przedstawiło w tym zakresie żadnego konkretnego dowodu, jak np. decyzji o pozwoleniu na budowę, przedstawiając w tym względzie jedynie oświadczenia pracowników PKP. Co więcej PKP nie jest w stanie przedłożyć żadnych dokumentów, na podstawie których doszło do objęcia posiadania. Z zeznań zaś świadka I. I., wynika, iż wybudował garaż na przedmiotowej nieruchomości w 1978 r. i od tamtej pory nieustannie z niego korzystał, na którego budowę uzyskał zgodę PKP S.A. Jednakże świadek nie był w stanie jednoznacznie wskazać, od kiedy PKP faktycznie zaczęła korzystać z przedmiotowej nieruchomości. Ponadto świadek poza ogólnym przeświadczeniem, iż właścicielem spornego terenu jest PKP nie przedłożył żadnych dowodów poza nieprecyzyjnymi wyjaśnieniami w jakim okresie PKP S.A. stało się posiadaczem samoistnym. Niezrozumiałym jest zatem wskazanie przez organ iż okres posiadania przedmiotowej nieruchomości przez PKP S.A, rozpoczyna się od dnia 31 maja 1973 r., w sytuacji gdy pierwszy przejaw władztwa nad nieruchomością nastąpił dopiero w 1978 gdy wydali pozwolenie na budowę garażu przez świadka. Ponadto organ zdaje się nie dostrzegać przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego sprawy, a mianowicie okoliczności, iż do maja 2008 roku, wszelkie opłaty i podatki związane z przedmiotową nieruchomością były pokrywane wyłącznie przez skarżącego, PKP S.A. nigdy nie partycypowało w powyższych kosztach, na dowód czego skarżący przedstawił stosowne deklaracje podatkowe, wskazujące w sposób jednoznaczny iż Spółdzielnia pokrywała we własnym zakresie wszelki podatki.

W ocenie strony skarżącej niewłaściwe było nieuwzględnienie przez organ, iż PKP SA nie spełniła wszystkich przesłanek, aby można uznać jej posiadanie samoistne jak np. brak zamanifestowanych na zewnątrz przejawów władania rzeczą w postaci uiszczania podatków związanych z nieruchomością. Dodatkowo organ, pomimo przyjętej argumentacji, w żaden sposób nie odniósl się do kwestii przeniesienia posiadania na rzecz PKP S.A. Organ nie wskazuje zarówno podstawy prawnej wskazanej czynności jak również żadnych dowodów świadczących o tym fakcie. Tym samym brak jakichkolwiek podstaw by do okresu posiadania przez PKP S.A. doliczać okres posiadania Skarbu Państwa,

W oparciu o te zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Skarga zasługuje na uwzględnienie z powodu naruszenia przez organ przepisów postępowania – art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności wskazać jednak należy, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi, iż fakt opłacania przez skarżącą podatku od przedmiotowej nieruchomości, nie daje podstaw do uznania, iż PKP S.A. lub jej poprzednicy prawni byli samoistnymi posiadaczami działki o aktualnym nr [...]. Okoliczność co do tego kto opłaca podatek od nieruchomości ma pewne znaczenie przy ustalaniu kto jest samoistnym posiadaczem nieruchomości, jednakże jest to okoliczność mająca charakter posiłkowy, a w świetle faktów niniejszego postępowania pozostaje bez znaczenia. Samoistne posiadanie sprowadza się bowiem do faktu, iż określony podmiot włada rzeczą jak właściciel. Fakt takiego władania wcale nie musi - choć oczywiście może – polegać również na opłacaniu należnych od posiadanej nieruchomości podatków. W przedmiotowym wypadku organ wskazał szereg okoliczności faktycznych, z których niewątpliwie wynika, że PKP S.A. lub jej poprzednicy prawni byli samoistnymi posiadaczami działki o aktualnym nr [...] od połowy roku 1978. Te ustalenia i wyrażoną odnośnie tego okresu ocenę materiału dowodowego należy uznać za jak najbardziej trafną.

Organ nie wyjaśnił jednak w stopniu wyczerpującym, czy poprzednicy prawni PKP S.A., byli samoistnymi posiadaczami przedmiotowej działki już w okresie od 31 maja 1973 do lipca 1978 roku. Ustalenia odnośnie tego okresu zostały bowiem dokonane w znacznym stopniu na podstawie zeznań świadków. Biorąc pod uwagę bardzo duży odstęp czasu pomiędzy datą składania zeznań, a okresem którego te zeznania dotyczą, organ winien wnikliwiej ocenić te zeznania i – co w ocenie sądu jest możliwe – zweryfikować je za pomocą dokumentów. Podkreślić w tym miejscu należy, że w decyzji z dnia 22 lutego 2011 roku, uchylającej pierwszą decyzję o odmowie wypłaty odszkodowania, Wojewoda trafnie zauważył, że istnieje konieczność dokonania niewątpliwych ustaleń, czy nastawnia o której stanowią dokumenty dołączone do akt sprawy, jest właśnie tą nastawnią, która istnieje na działce nr [...]. Związane jest to m.in. z tym, że dokumenty dotyczące nastawni nie wskazują numeru działki, na której została wybudowana. Mimo, że w ponownym postępowaniu organ I instancji nie zastosował się do wszystkich wytycznych Wojewody, to w ocenie sądu, w aktualnym stanie sprawy wystarczające jest uchylenie tylko decyzji organu II instancji. Zakres koniecznego do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego jest bowiem nieznaczny i zasadniczo sprowadza się do weryfikacji zeznań świadków A. S. i I. I.. Obydwaj świadkowie zeznali, że na początku lat siedemdziesiątych ( z zeznań I. I. wynika, że w 1970r., a z zeznań A. S. w 1971r.) istniał budynek nastawni w rejonie K., a świadek A. S. dodał, że był to wtedy jedyny budynek nastawni w tym rejonie. Uwzględniając, że zeznania te dotyczą okresu sprzed ok. 40 lat, dokumenty dotyczące nastawni nie wskazują numeru działki, a wskazywana także w nich data jej wybudowania nie jest ta sama, organ będzie zobligowany do wyjaśnienia tych wątpliwości.

W ponownym postępowaniu organ na podstawie dokumentów pracowniczych (umowa o pracę, zakres czynności itp., które z pewnością winny się znajdować w posiadaniu następcy prawnego PKP) ustali od kiedy i na jakim stanowisku byli zatrudnieni w/w osoby, a także jakie było ich miejsce świadczenia pracy w latach 1970-1978. Powyższe pozwoli zweryfikować wiarygodność i przydatność w niniejszym postępowaniu zeznań w/w świadków co do istnienia na przedmiotowej działce nastawni już od maja 1973r. Ponadto organ ustali, czy aktualnie w rejonie K. nadal istnieje tylko jeden budynek nastawni. Jeśli tak, to nie będzie wątpliwości, że znajdujące się w aktach dokumenty oraz zeznania świadka S. dotyczą nastawni na działce nr [...]. W przypadku istnienia jeszcze innych, wybudowanych później budynków nastawni w rejonie K., organ zwróci się o dokumenty, z których powinno wynikać kiedy oraz na jakiej działce zostały wybudowane. Ponadto na podstawie akt sprawy [...], organ ustali na podstawie jakich dowodów Wojewoda w decyzji z 14 maja 2008 roku ustalił, że budynek nastawni dysponującej, co do której stwierdzono nabycie prawa własności przez Skarb Państwa, został wybudowany w 1970 roku.

Jeśli analiza informacji wynikających z powyższych dowodów pozwoli na wyciągniecie (w powiązaniu z dowodami już zebranymi w sprawie) logicznych wniosków, że budynek nastawni o jakim mowa w dokumentach zebranych w sprawie i zeznaniach świadków to budynek istniejący na działce nr [...], zachodzić będą podstawy do analogicznego rozstrzygnięcia jak w zaskarżonej decyzji.

W przypadku gdy wskutek uzupełniającego postępowania wyłonią się wątpliwości co do wiarygodności zeznań świadków, czy też tego że budynek nastawni o jakim mowa w dokumentach zebranych w sprawie to budynek istniejący na działce nr [...], organ II instancji przekaże sprawę do ponownego rozpoznania celem stosownego uzupełnienia materiału dowodowego przez organ I instancji i dokonania jednoznacznych ustaleń, czy przedmiotowa działka była w posiadaniu samoistnym PKP w okresie od 31.05.1973r. do lipca 1978r.

Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, przy czym o kosztach na podstawie art. 200 w/w ustawy.