Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 444/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2012-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 1984 nr 5 poz 24
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 07 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi P. G. – redaktora naczelnego dziennika "Ł." w G. na odmowę P. Związku Łowieckiego Zarządu Okręgowego w B. udzielenia informacji prasowej 1. uchyla zaskarżoną odmowę; 2. zasądza od Polskiego Związku Łowieckiego Zarządu Okręgowego w B. na rzecz skarżącego P. G. – redaktora naczelnego dziennika "[...]" w G. kwotę 217,00 (słownie: dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.-


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17.04.2012 r. P. G. - redaktor naczelny dziennika "[...]" wystąpił do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w B., dalej "PZŁ", powołując się na art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe, o udzielenie informacji na temat szkoleń na uprawnienia podstawowe do wykonywania polowania, organizowanych przez Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w B. w latach 2011-12, poprzez udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: jaki przyjęto koszt w złotych do kalkulacji ceny w pozycjach szczegółowo określonych w tym piśmie; ile osób brało udział w szkoleniu w latach 2011 –2012 i czy wykłady odbywały się w jednej czy w dwóch grupach; ile osób brało udział w egzaminach w latach 2011, 2012; na jaką wielkość kalkulowano sumaryczne koszty szkolenia i egzaminów w 2011 i 2012 r., a ile wyniosły one rzeczywiście w roku 2011.

Pismem z dnia 19.04.2012 r. PZŁ udzielił odpowiedzi w części, odmawiając odpowiedzi na pytania zawarte w punktach i 1 i 4 zasłaniając się tajemnicą handlową firmy oraz osób zainteresowanych. Jako podstawę odmowy powołano art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Pismem z dnia 24 kwietnia 2012 r. Redaktor Naczelny dziennika [...] powołując się na art. 52 § 3 p.p.s.a. wezwał PZŁ do usunięcia naruszenia prawa poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte w piśmie z dnia 17.04.2012 r.

Pismem z dnia 27 kwietnia 2012 r. Redaktor Naczelny dziennika [...] wywiódł skargę do tut. Sądu na odmowę udzielenia informacji prasowej. Powołując się na art. 146 § 2 p.p.s.a. wniósł o nakazanie PZŁ udzielenia informacji w zakresie wskazanym w piśmie za 17.04. 2012 r. W motywach skargi podniesiono, że udzielenie informacji naruszałoby prywatność konkretnych osób. Chybiony jest też argument, że udzielenie informacji naruszałoby art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, ponieważ ustawa ta ma zastosowanie do konkurencji w działalności gospodarczej, a PZŁ nie działa w celu osiągnięcia zysku. Tym samym nie może być on zaliczony do przedsiębiorstw prowadzących działalność gospodarczą chronionych ustawą o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Z art. 42 ust. 9 Prawo łowieckie wynika, że PZŁ musiał ustalić wysokość opłat za szkolenie i egzaminowanie, uwzględniając poniesione koszty, a więc koszty te musiały być przez PZŁ przyjęte w jakiejś wysokości.

W odpowiedzi na skargę PZŁ wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie jej oddalenie.

Na rozprawie tut. Sąd uznał, że S. P., dziennikarz dziennika "[...]", jest prawidłowo umocowanym pełnomocnikiem strony skarżącej (por. analogicznie wyrok NSA z 25.04.2012 r. I OSK 284/12).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący pismem z dnia 17 kwietnia 2011 r. zwrócił się do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w B. o udzielenie - na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5 poz. 24 ze zm.) oraz ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) - informacji o tym: jaki przyjęto koszt w złotych do kalkulacji ceny w pozycjach szczegółowo określonych w tym piśmie; ile osób brało udział w szkoleniu w latach 2011 –2012 i czy wykłady odbywały się w jednej czy w dwóch grupach; ile osób brało udział w egzaminach w latach 2011, 2012; na jaką wielkość kalkulowano sumaryczne koszty szkolenia i egzaminów w 2011 i 2012 r., a ile wyniosły one rzeczywiście w roku 2011.

Rozpatrując skargę należy stwierdzić, że żądane przez skarżącego P. G. - redaktora naczelnego dziennika "[...]" informacje stanowią informację prasową, o której mowa w art. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe. Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorcy i podmioty nie zaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku są obowiązane do udzielenia prasie informacji o swojej działalności, o ile na podstawie odrębnych przepisów informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności. W przypadku odmowy udzielenia informacji, na żądanie redaktora naczelnego, odmowę doręcza się zainteresowanej redakcji w formie pisemnej, w terminie trzech dni; odmowa powinna zawierać oznaczenie organu, jednostki organizacyjnej lub osoby, od której pochodzi, datę jej udzielenia, redakcję, której dotyczy, oznaczenie informacji będącej jej przedmiotem oraz powody odmowy (ust. 3.) Odmowę, o której mowa w ust. 3, lub niezachowanie wymogów określonych w tym przepisie, można zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni; w postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu decyzji administracyjnych (ust. 4).

Informacja prasowa jest więc informacją o działalności przedsiębiorcy i podmiotów nie zaliczonych do sektora finansów publicznych oraz niedziałających w celu osiągnięcia zysku. Polski Związek Łowiecki jest takim podmiotem, co zostało potwierdzone w orzecznictwie sądowo - administracyjnym, przy czym należy podkreślić, że dotyczy to również zarządów okręgowych tego Związku (por. wyrok WSA z dnia 20 grudnia 2007 r., II SA/Wa 1767/07; wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., I OSK 735/06)

W świetle powołanych przepisów, odmowa udzielenia informacji prasowej jest możliwa tylko wówczas, gdy żądana informacja objęta jest ustawową tajemnicą i gdy jej udzielenie naruszyłoby prawo do prywatności.

Sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie.

Skarżący domagał się bowiem informacji o wysokości kosztów wydatków poniesionych przez Zarząd Okręgowy PZŁ w B. przy organizowaniu szkolenia i egzaminów na uprawnienia do polowania, przy czym, jak podkreślał i co wynika z jego wniosków, chodziło mu o ogólne grupy kosztów, a takie informacje nie są chronione żadną tajemnicą - nie jest to w szczególności żadna z tajemnic, o których mowa w ustawie z dnia 1 października 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (określanych wcześniej jako tajemnica "państwowa" czy "służbowa", Dz. U. z 2010 r. Nr 182, poz. 1228), ani też zawodowa (tj. wynikająca z przepisów szczególnych), ani też tajemnica chroniona ustawą z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 1993 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm., art. 11), jak i w Kodeksie cywilnym w przepisach o ochronie dóbr osobistych (art. 24 w zw. z art. 551). Podkreślić należy, że z brzmienia art. 42 ustawy - Prawo łowieckie wynika, iż cena szkolenia i egzaminów na uprawnienia do polowania powinna uwzględniać wyłącznie poniesione w tym celu wydatki, nie można przyjąć, że informacje, o których mowa w tym przepisie podlegałyby ochronie jako tajemnica przedsiębiorstwa. W zakresie wskazanym w cytowanym przepisie, a więc informacje o wydatkach Związku ponoszonych na organizację szkolenia i egzaminu uprawniającego do wykonywania polowania nie dotyczą sfery prywatnej Związku i nie podlegają ochronie jako tajemnica przedsiębiorstwa.

W niniejszej sprawie odmowa udzielenia żądanych przez skarżącego redaktora naczelnego dziennika "[...]" informacji byłaby ewentualnie dopuszczalna tylko wówczas, gdyby chodziło o wskazanie wynagrodzeń poszczególnych osób bez ich zgody, co mogłoby naruszyć ich "prawo do prywatności" w rozumieniu art. 4 Prawa prasowego. Skoro jednak skarżącemu chodziło wyłącznie o ogólne koszty wynagrodzeń, to odmowa udzielenia takich informacji przez Zarząd Okręgowy PZŁ w B. nie była usprawiedliwiona.

Ewentualna konieczność przetworzenia informacji, zdaniem Sądu, nie stanowi dostatecznego uzasadnienia odmowy udzielenia informacji prasowej w niniejszej sprawie. Prawo prasowe nie daje podstaw do odmowy udzielenia informacji prasowej ze względu na konieczność przetworzenia żądanej informacji ani nie wprowadza dodatkowych warunków udzielenia takiej informacji, jak to ma miejsce w przypadku informacji publicznej, o której mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do takiej informacji (gdzie wymagane jest wykazanie szczególnego interesu publicznego w ujawnieniu informacji przetworzonej, art. 3 ust. 1 pkt 1). Jeżeli zatem podmiot żąda informacji prasowej, która wymaga przetworzenia, to odmowa udzielenia takiej informacji mogłaby nastąpić tylko na zasadach ogólnych. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, tym bardziej, że Zarząd, stosując art. 42 ustawy - Prawo łowieckie, musiał przy ustalaniu ceny szkolenia i egzaminu uwzględnić poniesione wydatki, a więc w chwili składania wniosku o udzielenie informacji dysponował już odpowiednimi zestawieniami kosztów.

W świetle powyższego, odmowa udzielenia informacji odnośnie punku 1 i 4 wniosku, była nieuzasadniona.

Zdaniem składu orzekającego w niniejsze sprawie udzielenie informacji w trybie art. 4 Prawa prasowego jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Udzielanie informacji prasie jest szczególną formą udzielania informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 4 Prawa prasowego odmowę, o której mowa w ust. 3, lub niezachowanie wymogów określonych w tym przepisie, można zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni; w postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu decyzji administracyjnych. Zdaniem Sądu w powołanym przepisie prawodawca przesądził, że skargę na odmowę o której mowa w ust. 3 lub niezachowanie wymogów określonych w tym przepisie, skarży się do sądu administracyjnego bez zachowania procedury z art. 53 § 2 in fine ppsa (por. analogicznie postanowienie WSA w Warszawie z 15.03.2012 r. II SA/Wa 2633/11 cbois). Z tych względów wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie należało uznać za zbędne. Ponadto odpowiednie odesłanie do zaskarżania decyzji administracyjnych oznacza, że w przypadku uznania przez sąd zasadności skargi sąd stosuje odpowiednio art. 145 p.p.s.a. jako podstawę rozstrzygnięcia (por. analogicznie wyrok NSA z 25.04.2012 r. I OSK 284/12). Skarga została złożona w terminie, gdyż od daty odmowy udzielenia odpowiedzi do daty wniesienia skargi nie upłynęło 30 dni.

Z powyższych względów na podstawie art. 4 ust. 4 Prawa prasowego w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.