Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1723/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 152 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35  ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2022 r. sprawy ze skarg D. R.-S. i K.S., A.M. i B.R., G.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję Wojewody [...] i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z [...] września 2020 r. Nr [...], II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz D. R.-S. i K.S. solidarnie kwotę 1.014 (tysiąc czternaście) złotych oraz na rzecz A.M. i B.R. solidarnie kwotę 1.014 (tysiąc czternaście) złotych i na rzecz G.G. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych - tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2021 r., nr [...] Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego dalej: "k.p.a."), oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud."), po rozpatrzeniu odwołania K. S., D. R. G. G. oraz A. M. i B. R. od decyzji Starosty [...] (dalej: "Starosta") z [...] września 2020 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę i eksploatację 15 kurników do ściółkowego chowu drobiu - brojlera kurzego o łącznej obsadzie 3150,00 DJP wraz z infrastruktura towarzyszącą w ramach zabudowy zagrodowej na działkach nr ew. [...] i [...], położonych w m. [...], gm. [...] - utrzymał w mocy ww. decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że do Starosty wpłynął 30 listopada 2018 r., wniosek A. G. (dalej: "inwestor") o wydanie pozwolenia na powyższą budowę. Starosta, zawiadomieniem z 13 grudnia 2018 r., poinformował strony o wszczęciu postępowania w tej sprawie i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskiwania wyjaśnień oraz składania wniosków i zastrzeżeń.

A.M. oraz B. R. pismem z 12 grudnia 2018 r. przedstawiły swoje zastrzeżenia do planowanej inwestycji, wnosząc o zawieszenie postępowania w związku z zaskarżeniem "decyzji środowiskowej oraz decyzji o warunkach zabudowy" wydanych dla przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi na powyższe, Starosta pismem z 17 grudnia 2018 r., wskazał, że nie widzi podstaw do zawieszenia postępowania.

J. B. i Z. F. pismem z 26 grudnia 2018 r., wyraziły swój sprzeciw w sprawie wydania ww. pozwolenia. D. R. i K. S. 28 grudnia 2018 r. wyrazili swoje zastrzeżenia do planowanej inwestycji, wnosząc również o zawieszenie postępowania.

Starosta, postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, do czasu rozstrzygnięcia przez NSA skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie.

Wojewoda [...] po rozpatrzeniu zażalenia A. G. na ww. postanowienie, postanowieniem z [...] lutego 2019 r., Nr [...], uchylił w całości zaskarżone postanowienie Starosty z [...] stycznia 2019 r.

4 stycznia 2019 r. do Starosty wpłynęły pisma P. S. oraz A. M. i B. R. o wydanie odmownej decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia na ww. budowę.

Postanowieniami z [...] lutego 2019 r., [...] maja 2019 r. i [...] sierpnia 2019 r., na podstawie art. 35 ust 3 Pr. bud., Starosta nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej. 11 października 2019 r. i 14 października 2019 r. inwestor przedłożył uzupełniony i poprawiony projekt budowlany. Pełnomocnik inwestora 10 października 2019 r. złożył dodatkowe wyjaśnienia, dotyczące sprawy, m.in. wskazał, że zarówno "decyzja środowiskowa" jak i decyzja o warunkach zabudowy wydana dla przedmiotowej inwestycji nadal znajdują się w obiegu prawnym i są decyzjami ostatecznymi, wobec czego nie ma formalnych przeszkód przed rozpatrzeniem niniejszej sprawy pod względem merytorycznym.

Starosta, zawiadomieniem z 15 października 2019 r., powiadomił strony postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenie się odnośnie zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

A. M. i B. R. 5 października 2019 r. złożyły do Starosty pismo, wnosząc o wydanie odmownej decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia na ww. budowę.

Starosta, decyzją z [...] listopada 2019 r., Nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. G. pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Odwołania od powyższej decyzji złożyli D. R., K. S. i G. G. oraz J. B., Z. F., A. M. i B. R., a także P. S.

Wojewoda, decyzją z [...] marca 2020 r., nr [...], uchylił w całości decyzję Starosty z [...] listopada 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy zaskarżonej decyzji zarzucił m.in. brak przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, celem ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji oraz prawidłowego oznaczenia kręgu stron postępowania; niedostateczne sprawdzenie projektu budowlanego z art. 35 ust. 1 Pr. bud.

Starosta postanowieniem z [...] lipca 2020 r., nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych braków i nieprawidłowości w przedłożonych do zatwierdzenia dokumentach, w terminie do 60 dni od dnia otrzymania postanowienia. Przy piśmie z 7 sierpnia 2020 r. inwestor przedłożył uzupełnioną dokumentację projektową wraz z wyjaśnieniami.

Starosta zawiadomieniem z 14 sierpnia 2020 r., powiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co ze zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. A. M. oraz B. R. 1 września 2020 r. wniosły o wydanie odmownej decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.

Decyzją z [...] września 2020 r., nr [...], Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przedmiotowa budowę.

K. S., D. R. i G. G. oraz A. M. i B. R. złożyli odwołania od ww. rozstrzygnięcia.

26 października 2020 r. do Wojewody wpłynęło pismo pełnomocnika inwestora, przestawiające jego stanowisko w sprawie złożonych odwołań. Wojewoda, pismami z 4 stycznia i 5 lutego 2021 r., zawiadomił strony o nowym terminie załatwienia sprawy z powodu jej skomplikowanego charakteru oraz niezbędności przeprowadzenia dodatkowych czynności wyjaśniających w ramach prowadzonego postępowania. Następnie 8 marca 2021 r. zobowiązał inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej we wskazanym zakresie w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania. 15 marca 2021 r. pełnomocnik inwestora - autor projektu budowlanego - wypożyczył projekt budowlany celem uzupełnienia, który następnie został zwrócony, przy piśmie z 19 marca 2021 r. oraz piśmie z 23 marca 2021 r. W piśmie z 23 marca 2021 r., ustosunkował się do jednego z punktów wezwania.

D. R. oraz K. S. 6 kwietnia 2021 r., wyrazili swoje stanowisko w sprawie.

Wojewoda (po przeprowadzeniu postępowania dowodowego), ponownie wezwaniem z 8 kwietnia 2021 r. zobowiązał inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej we wskazanym zakresie w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania. 15 kwietnia 2021 r. pełnomocnik inwestora wypożyczył 4 egzemplarze projektu budowlanego, celem uzupełnienia, które następnie zwrócił przy piśmie z 29 kwietnia 2021 r.

Pismem z 7 maja 2021 r. Wojewoda zawiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Wojewoda, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, uznał za poprawnie przeprowadzoną przez Starostę procedurę, celem wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Stwierdził, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Pr. bud., warunkujące udzielenie pozwolenia na budowę. Przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 Pr. bud., pod rygorem odpowiedzialności karnej), obejmujące działkę nr ew. [...] i [...], położonych w m. [...], gm. [...].

Przedmiotowe działki nie są objęte ustaleniami m.p.z.p., wobec czego inwestor zobowiązany był do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowych działek. Do wniosku o pozwolenia na budowę dołączył decyzję Wójta Gminy [...] z [...] września 2018 r., Nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji. Ww. decyzja jest ostateczna, wobec czego na jej podstawie jest możliwe procedowanie w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę.

Pełnomocnik inwestora przy piśmie z 16 marca 2021 r., wskazał, że w dokumentacji projektowej znajduje się zarówno decyzja Wójta Gminy [...] z [...] września 2018 r., Nr [...], jak również utrzymująca ją w mocy decyzja SKO w [...] z [...] października 2018 r., znak: [...], która jest ostateczna w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a.

Wojewoda podał, że na powyższe rozstrzygnięcie SKO w [...] została złożona skarga do WSA w Warszawie. WSA w Warszawie postanowieniem z 29 marca 2019 r. zawiesił postępowania sądowe (do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia skargi na tzw. "decyzję środowiskową" dla przedmiotowej inwestycji), co stanowi jednoznacznie, że decyzja o warunkach zabudowy, utrzymana decyzją SKO w [...] z [...] października 2018 r., znak: [...], posiada walor ostateczności.

SKO w [...] osobnymi decyzjami stwierdziło, że odwołania od decyzji Wójta Gminy [...] z [...] września 2018 r., zostały wniesione przez podmioty niebędące stroną w sprawie, wobec czego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., umorzyło postępowania odwoławcze od decyzji o warunkach zabudowy. Odwołujący złożyli skargi na ww. rozstrzygnięcia.

W stosunku do A. M., WSA w Warszawie wyrokiem z 14 maja 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 3433/18, uchylił zaskarżoną decyzję SKO z [...] października 2018 r., znak: [...], natomiast w stosunku do B. R. WSA w Warszawie wyrokiem z 14 maja 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 3434/18 uchylił ww. zaskarżoną decyzję SKO z [...] października 2018 r. Te wyroki stały się prawomocne 25 lipca 2019 r.

SKO (prowadząc ponownie postępowania zgodnie z wyrokami sądu), postanowieniem z [...] września 2019 r., znak: [...] zawiesiło postępowanie w sprawie odwołań A. M. i B. R. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed NSA, dotyczącego skargi kasacyjnej złożonej od wyroku WSA w Warszawie z 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 3291/17, uchylającego decyzje obu instancji w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji.

Wojewoda zaznaczył, że decyzja Wójta Gminy [...] z [...] września 2018 r., o warunkach zabudowy jest ostateczna i tym samym nie jest nią związany stosownie do art. 55 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm., dalej: "u.p.z.p.). Inwestycja jest zgodna z ww. decyzją o warunkach zabudowy, gdyż spełnia wszystkie ustalenia w niej zawarte, a zwłaszcza szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy tj. w skład inwestycji wchodzi:

- 15 parterowych budynków inwentarskich - kurników o obsadzie 52500 sztuk bojlera w każdym, o pow. zabudowy 2600,63 m2 (wymagana ok. 26750,00 m2), szerokości elewacji frontowej 24,76 m (wymagane od 24,00 do 107,00 m), wysokości budynku do gzymsu 3,69 m (wymagana od 3,00 do 4,50 m), z dachem dwuspadowych o kącie nachylenia połaci dachowej 18' (wymagany dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci dachowej od 10' do 25'), zlokalizowanych kalenicą prostopadle do zachodniej granicy działki nr ew. 33/1 (tj. zgodnie z wymaganiami), wyposażonych w odpowiednie wentylatory zgodnie z "decyzją o środowiskową";

- budynek parterowy socjalno-magazynowy o pow. zabudowy 240 m2 (wymagana od 200 m2 do 300 m2), szerokości elewacji frontowej 20,0 m (wymagane od 12,00 do 25,00 m), wysokości budynku do gzymsu 3,65 m (wymagana od 3,0 do 4,0 m), z dachem dwuspadowych o kącie nachylenia połaci dachowej 25' (wymagany dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci dachowej od 10° do 30°), zlokalizowany kalenicą prostopadle do zachodniej granicy działki nr ew. [...] (tj. zgodnie z wymaganiami);

- budynek parterowy na konfiskator sztuk padłych o pow. zabudowy 28,0 m2 (wymagana ok. 28,0 m2), szerokości elewacji frontowej 8,00 m (wymagane od 3,00 do 8,00 m), wysokości budynku do gzymsu 4,23 m (wymagana od 4,0 do 5,0 m), z dachem jednospadowym o kącie nachylenia połaci dachowej 25' (wymagany dach jednospadowy o kącie nachylenia połaci dachowej od 10° do 25°), ze zbiornikiem na odcieki o pojemności 8,23 m3 (wymagane ok. 8,50 m3);

- zadaszona i obudowana parterowa wiata na obornik o pow. zabudowy 939,0 m2 (wymagana ok. 900,0 m2), wysokości budynku do gzymsu 5,0 m (wymagana od 4,0 do 5,0 m), z dachem dwuspadowych o kącie nachylenia połaci dachowej 15' (wymagany dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci dachowej od 10' do 30'), zlokalizowany kalenicą prostopadle do zachodniej granicy działki nr ew. 33/1 (tj. zgodnie z wymaganiami), szczelnie odbudowany konstrukcją żelbetową do wysokości 1,0 m, wyposażony w zbiorniki na odcieki o pojemności 8,23 m3 (wymagane ok. 8,50 m3);

- 32 sztuk naziemnych zbiorników na gaz płynny o pojemności 6400,00 1 wraz z zaprojektowaną instalacją gazową do budynków (zgodnie z wymaganiami);

- 15 sztuk silosów paszowych o pojemności 25,00 Mg (zgodnie z wymaganiami);

- 8 sztuk zbiorników na ścieki produkcyjne o pojemności 8,25 m3 (wymagane zbiorniki o pojemności od 8,0 do 9,0 m3);

- jeden zbiornik na ścieki socjalno-bytowe o pojemności 8,25 m3 (wymagany zbiorniki o pojemności ok. 8,5 m3);

- płyta betonowa na odpady komunalne o powierzchni 12,50 m2 (wymagana płyta o powierzchni od 10,0 do 15,00 m2);

- własne ujęcie wodociągowe o maksymalnej wydajności 21,50 m3 - zaprojektowano studnie podstawową i awaryjną (wymagane 2 studnie głębinowe) wraz ze stacją uzdatniania wody ze zbiornikiem na wody popłuczne zaprojektowanym w budynku socjalno-magazynowym (zgodnie z wymaganiami).

Przedmiotowa inwestycja posiada również utwardzenie terenów oraz płacy manewrowych, w tym 6 miejsc postojowych o wymiarach 2,50 x 5 m oraz jedno miejsce postojowe dla niepełnosprawnych o wymiarach 3,6 x 5,0 m, zieleń izolacyjną wysoką, złożoną z drzew gatunków rodzimych o składzie i strukturze odpowiadającym siedlisku, zaprojektowano do posadzenia wzdłuż terenu inwestycji w pasie o szerokości od 4,0 do 7,0 m. Inwestycja będzie wyposażona w przyłącza: wodociągowe (zgodnie z warunkami zarządcy), elektryczne oraz gazowe. Na terenie inwestycji będą znajdować się również dwa agregaty prądotwórcze o mocy 630 kW, o minimalnej -wysokości emitora równej 3,00 m, zasilane olejem napędowym.

Zgodnie z informacją zawartą na str. 2 Tomu I projektu budowlanego inwestor zamierza hodować w fermie drobiu 52500 sztuk kurcząt w każdym z 15 projektowanych budynków inwentarskich, co po przeliczeniu zgodnie z załącznikiem określającym współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na duże jednostki przeliczeniowe (DJP) znajdującym się w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) będzie stanowiło 3150,0 DJP, czyli dużych jednostek przeliczeniowych zgodnie z ww. rozporządzeniem.

W ocenie Wojewody dokonane obliczenia, znajdujące się na str. 16-17 oraz 37-38 Tomu I projektu budowlanego, zostały wykonane w sposób prawidłowy na podstawie obowiązujących przepisów (m.in. rozporządzenia z 15 lutego 2010 r., w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 56, poz. 344 ze zm.), i nie budzą one wątpliwości co ich wiarygodności i maksymalnej możliwej obsady inwentarza mogącej przebywać w przedmiotowej inwestycji. Zatem przedmiotowa inwestycja zgodnie z § 2ust. 1 pkt 51 ww. rozporządzenia zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, co obligowało Inwestora do załączenia do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Projekt budowlany jest zgodny z ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] czerwca 2016 r., znak: [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania na realizację przedsięwzięcia. W szczególności zostały zachowane wymagania stawiane dokumentacji projektowej dotyczące ochrony środowiska tj. zaprojektowano 15 budynków inwentarskich - kurników, w systemie ściółkowym o obsadzie maksymalnej 52500 sztuk każdy (stosowne wyliczenia znajdują się na str. 16-17 oraz 37-38 Tom I projektu budowlanego), przy czym w każdy z kurników zostały zaprojektowane szczelne posadzki, a także każdy z nich został wyposażony w system wentylacji mechanicznej (szczegółowy opis zastosowanych rozwiązań wraz z kartami katalogowymi znajduje się na str. 14-15 oraz 19-20 Tom II projektu budowlanego). Dodatkowo zaprojektowano: 15 silosów paszowych z workami odpylającymi o pojemności ok. 25 Mg każdy; dwa agregaty prądotwórcze o mocy 630 kW każdy o minimalnej wysokości emitora równej 3,00 m, zasilane olejem napędowym; 32 zbiorniki na gaz propan o pojemności 6,4 m³ każdy; 8 sztuk szczelnych, bezodpływowych zbiorników na ścieki produkcyjne o pojemności 8,25 m³; jeden szczelny i bezodpływowy zbiornik na ścieki socjalno- bytowe o pojemności 8,25 m³; zadaszoną i obudowaną parterowa wiatę na obornik szczelnie odbudowany konstrukcją żelbetową do wysokości 1,0 m, wyposażony w zbiorniki na odcieki o pojemności 8,23 m³; szczelny i bezodpływowy zbiornik na odcieki o pojemności 8,23 m³ z konfiskata.

Projekt budowlany jest zgodny z przepisami znajdującymi się w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), a także z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarski Żywnościowej z 7 października 1997 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. z 2014 r., poz. 81) w odniesieniu do § 5 (dotyczącego dojść i dojazdów do budowli rolniczych), § 6 (dotyczącego usuwania i przechowywania odchodów zwierzęcych), § 8 (dotyczącego sytuowania silosów), § 12 (dotyczącego zastosowania pasa zieleni izolacyjnej), § 29 (dotyczącego wymagań dla płyty do składowania obornika). Natomiast w odniesieniu do warunków technicznych przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami takimi jak: § 12 (dotyczącym odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 (dotyczącym przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 57 (dotyczącym nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (dotyczącym m.in. nasłonecznienia pokoi mieszkalnych). Inwestycja jest zgodna z § 19 warunków technicznych (dotyczącym usytuowania miejsc postojowych), § 23 (dotyczącym odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), § 31 (dotyczącym sytuowania studni), § 35 i 36 (dotyczących zbiorników bezodpływowych i usytuowania), § 110 (dotyczącym organizacji pomieszczeń inwentarza żywego), § 179 (dotyczącym zbiorników gazu płynnego). Oprócz powyższego, że realizacja inwestycji nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i inne ww. rozporządzenia). Eksploatacja budynku nie spowoduje spływu wód opadowych na sąsiednie nieruchomości (§ 29 dotyczący zakazu dokonywania zmian spływu wód).

Dokumentacja projektowa została zaopiniowana bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. L. K. i posiada pozytywną opinię rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych - mgr inż. L. S. w sprawie uzgodnienia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej znajdują się na stronie 62/1 Tomu I projektu budowlanego i zostały podpisane przez projektantów mgr inż. arch. A. E. S., inż. A. S., mgr inż. D. M., mgr inż. M. K., mgr inż. P. A.

Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniając wymogi art. 35 Pr. bud. Przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 Pr. bud.). Projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 Pr. bud., spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935 ze zm.) i jest zgodny z przepisami Ministra Rolnictwa i Gospodarski Żywnościowej z 7 października 1997 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, a także z warunkami technicznymi. Zgodnie z opinią geotechniczną znajdującą się na str. 34 Tom I projektu budowlanego, projektowane obiekty spełniają warunki zaliczające je do drugiej kategorii geotechnicznej w prostych warunkach posadowienia. Projekt budowlany zawiera również informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia (str. 30-34 Tom I projektu budowlanego).

Wojewoda (odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach oraz w pismach procesowych) wskazał, że nie wpływają one na rozstrzygnięcie przedmiotowego postępowania, a część podniesionych argumentów została już wyjaśniona w treści decyzji. W odniesieniu się do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., w związku z art. 152 p.p.s.a., uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Wyrok WSA w Warszawie z 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 3291/17, uchylający decyzję SKO w [...] z [...] września 2017 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2016 r., znak: [...], został zaskarżony kasacyjnie do NSA. Wobec powyższego będzie on wywoływał skutki prawne dopiero po wydaniu wyroku przez NSA. Decyzja Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2016 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia utrzymana w mocy decyzją SKO w [...] z [...] września 2017 r., znak: [...], posiada przymiot ostateczności, zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a.

W ocenie organu odwoławczego, argumenty dotyczące nasadzeń zieleni izolacyjnej stanowią polemikę z ustaleniami zawartymi w tym zakresie w projekcie budowlanym, a zatem pozostają bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. W decyzji Wójta Gminy [...] z [...] września 2018 r., Nr [...] (ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji), w pkt 2.12 znajduje się zapis określający wymóg realizacji zieleni izolacyjnej w formie zwartych pasów zieleni wysokiej i średniej o szerokości minimum 4 rzędów nasadzeń wzdłuż wschodniej, południowej i północno-zachodniej granicy terenu, ze wskazaniem, że nasadzenia należy wykonać z drzew gatunków rodzimych, o składzie i strukturze odpowiadającej siedlisku, odpornych na niekorzystne warunki siedliskowe.

Projekt zagospodarowania terenu znajdujący się na str. 29/1 Tomu I projektu budowlanego, przewiduje wykonanie pasa zieleni izolacyjnej w formie określonej w legendzie, jako "zalesienie", które znajduje się wzdłuż terenu całej inwestycji i w zależności od lokalizacji przyjmuje szerokość od 4,0 do 7,0 m. Zdaniem Wojewody, minimalna szerokość pasa tj. 4,0 m umożliwia wypełnienie zapisów ww. decyzji o warunkach zabudowy, w kwestii wykonania 4 rzędów nasadzeń. Pełnomocnik inwestora w piśmie z 21 października 2020 r., słusznie wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji nie został wskazany do wykonania konkretny rodzaj nasadzeń roślinności zimozielonej, natomiast np. w przypadku zastosowania szybkorosnących tuj "Brabant" prawidłowe odległości pomiędzy rzędami wynoszą ok. 0,8 m, co nawet przy minimalnej szerokości zastosowanego pasa zieleni izolacyjnej wynoszącej 4,0 m, pozwala na zastosowanie 5 rzędów drzew, natomiast w przypadku żywotników "Szmaragd" przy nasadzeniach mijankowych możliwe jest wykonanie 8-10 rzędów zieleni. Zatem w sposób poprawny i zgodny z wymogami zaprojektowana została zieleń izolacyjna.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że wytwarzanie hałasu, zwiększenie zanieczyszczenia powietrza, śmiecenie czy nieprzyjemny zapach należą do tzw. immisji pośrednich. Przekroczenie dopuszczalnych granic immisji może uzasadniać powstanie po stronie osób poszkodowanych odpowiednich roszczeń o charakterze cywilnoprawnym. W zaskarżonej decyzji organu I instancji zostały szczegółowo wyjaśnione kwestie dotyczące ochrony środowiska oraz uciążliwości odorowych.

Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy nie ma prawnych możliwości badania zasadności wydawanych decyzji, szczególnie w sytuacji, gdy jest im nadany rygor ostateczności. Planowany rozwój i ukształtowanie urbanistyczne należy do zadań własnych gminy, a uchwalone przez nie m.p.z.p., czy też decyzje o warunkach zabudowy nie mogą być obiektem analizy w czasie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.

Zarzuty dotyczące szeregu utrudnień dla otoczenia w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji nie mogą być prawnie skuteczne, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżących, a nie interesu prawnego, rozumianego, jako naruszenie konkretnych norm prawnych. W zasadzie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże, gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, że wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem. Strony skarżące powinny mieć na względzie, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Zgodnie z art. art. 35 ust. 4 Pr. bud., w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro inwestor spełnił wszystkie wymagania konieczne do udzielenia pozwolenia na budowę, to Starosta nie mógł odmówić inwestorowi jego wydania.

Skargi do WSA w Warszawie na powyższą decyzję z [...] czerwca 2021 r. wnieśli:

1) D. R. i K. S. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 1723/21);

2) A. M. i B. R. (sprawa pierwotnie zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 1724/21);

3) G. G. (sprawa pierwotnie zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 1725/21).

Powyżej wymienieni skarżący reprezentowani byli przez r.pr. A. D. v. G.

Wszyscy ww. skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili:

" 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) PPSA - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 152 par. 1 PPSA - poprzez uznanie, że decyzja ws. środowiskowych uwarunkowań wywołuje skutki prawne mimo jej uchylenia wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 3291/17,

b) art. 15 oraz art. 136 § 1-3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: KPA) poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego na skutek przeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego obejmującego okoliczności mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w braku przesłanek ustawowych, tj. braku zgodnego wniosku bądź zgody stron postępowania,

c) art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 68 ust. 1 Konstytucji RP - poprzez udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji naruszającej prawo własności Skarżących oraz stanowiącej zagrożenie dla ich zdrowia;

2) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) PPSA - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.;

a) art. 35 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.; dalej: Prawo budowlane) w brzmieniu obowiązującym do dnia 18 września 2020 r. poprzez zatwierdzenie niekompletnego projektu budowlanego,

b) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej: Ustawa) - poprzez niewzięcie pod uwagę uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentów miejscowości [...],[...],[...] gm. [...], opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., poz. [...] (dalej: "Uchwała"; "Plan"), i w konsekwencji brak rozważenia, czy decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z Planem i może stanowić podstawę wydania Decyzji".

Dodatkowo D. R., K. S. oraz G. G. zaskarżonej decyzji zarzucili w skargach naruszenie:

"art. 107 § 3 w zw. z art. 140 KPA poprzez nie odniesienie się przez Organ II instancji do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu wniesionym przez Skarżących,

art. 10 § 1 oraz art. 73 § 1 KPA poprzez naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym i dostępu stron do akt sprawy".

Wszyscy ww. skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także wstrzymanie ich wykonania, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania.

Pełnomocnik skarżących (w tożsamych uzasadnieniach skarg) podniósł m.in., że WSA w Warszawie wyrokiem z 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 3291/17, uchylił decyzję SKO w [...] z [...] września 2017 r., nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia. Skoro zatem Sąd uchylił decyzję środowiskową i w wyroku nie zawarł odmiennego postanowienia co do skutków prawnych uchylonych decyzji, oczywiste jest, że na mocy art. 152 § 1 p.p.s.a, decyzja środowiskowa nie wywołuje skutków prawnych. Nie może ulegać wątpliwości, że aby na mocy art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., organ administracji architektoniczno-budowlanej mógł dokonać sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, decyzja ta nie tylko musi istnieć w obrocie prawnym, ale także musi wywoływać skutki prawne. O ile zatem jest możliwe wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy decyzja środowiskowa jest ostateczna, ale jeszcze nie prawomocna, to jednak stwierdzenie takie należy opatrzyć istotnym zastrzeżeniem, że wyjątkiem jest sytuacja, gdy decyzja środowiskowa została uchylona nieprawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. Jest to bowiem sytuacja znacząco inna od tej, gdyby decyzja środowiskowa nie była jeszcze prawomocna, ale nie została uchylona na mocy wyroku sądu administracyjnego. Gdyby uznać inaczej, oznaczałoby to, że przepis art. 152 § 1 p.p.s.a, jest w istocie przepisem martwym, a uwzględnienie skargi na decyzję oznaczającą jej uchylenie, nie miałoby żadnego znaczenia prawnego. W braku odmiennego postanowienia sądu, przepis art. 152 § 1 p.p.s.a., przewiduje automatyczne zawieszenie skutków prawnych uchylonego aktu lub czynności od dnia wydania wyroku uwzględniającego skargę do dnia uprawomocnienia się tego wyroku. Jeżeli zatem decyzja środowiskowa nie wywołuje skutków prawnych od 28 sierpnia 2018 r., to nie mogła ona stanowić podstawy wydania zaskarżonej Decyzji".

W zaskarżonej decyzji organ II instancji stwierdził, że skoro ww. wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3291/17 został zaskarżony kasacyjnie, to wyrok ten będzie wywoływał skutki prawne dopiero po wydaniu wyroku przez NSA. Wykładnia zaprezentowana przez organ II instancji jest nie do pogodzenia z zasadami logiki. W treści przepisu art. 152 § 1 p.p.s.a., wyraźnie wskazano, że w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Zatem przepis ten odnosi się właśnie do skutków wyroków nieprawomocnych, uwzględniających skargę, stanowiąc swego rodzaju ochronę tymczasową udzielaną do momentu uprawomocnienia się wyroku.

Wezwania kierowane przez organ II instancji do inwestora w toku postępowania odwoławczego dotyczyły wielu braków dokumentacji projektowej, w tym m.in. braków w legendzie do projektu zagospodarowania terenu, występowania nieopisanego w legendzie obszaru na terenie działki inwestycyjnej "wokół" projektowanych elementów zagospodarowania terenu, niespójności części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu z częścią rysunkową w zakresie powierzchni biologicznie czynnej oraz utwardzeń terenu, nieprzedstawienia na projekcie zagospodarowania terenu układu komunikacji wraz z uwzględnieniem dróg przeciwpożarowych, braku zwymiarowania wszystkich budynków i obiektów budowlanych od granicy działki inwestycyjnej. W ocenie pełnomocnika, zwłaszcza ten ostatni brak (zwymiarowania wszystkich budynków i obiektów budowlanych od granicy działki inwestycyjnej) jest istotny z punktu widzenia ochrony interesów osób trzecich i stosunków dobrosąsiedzkich. Jak wynika z pisma inwestora z 19 marca 2021 r., brakujące wymiary zostały uzupełnione właśnie dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Zatem na etapie postępowania odwoławczego pozostawały do wyjaśnienia okoliczności istotne dla rozpoznania sprawy. Inwestor dokonał tak wielu i tak istotnych uzupełnień dokumentacji projektowej, że wydanie na tej podstawie decyzji przez organ odwoławczy doprowadziło do naruszenia art. 15 i art 136 § 1 k.p.a.

Skarżący zostali uznani za strony przedmiotowego postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Oznacza to, że organy prawidłowo uznały, że skarżący są właścicielami nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Pełnomocnik (powołując się na orzecznictwo i literaturę) podniósł, że interesy prawne osób trzecich chronione na mocy art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud., mogą wynikać z przepisów prawa cywilnego, w szczególności prawa sąsiedzkiego. Nie może budzić wątpliwości, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje także ochronę przed m.in. uciążliwościami odorowymi. Brak norm odorowych nie może być przeszkodą do uwzględniania przez organ uciążliwości odorowych w przedmiotowym postępowaniu w ramach uwzględniania uzasadnionego interesu osób trzecich.

W ocenie pełnomocnika, mimo braku norm odorowych w Polsce, art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud., oraz wprost art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 68 ust. 1 Konstytucji RP pozwalają na odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy planowana inwestycja będzie powodować uciążliwości, których fakt, jak również ich poważne negatywne skutki dla zdrowia osób trzecich są dla organu I instancji niewątpliwe. Niedopuszczalne jest w praworządnym państwie prawa, aby mimo takiej konstatacji organu I instancji, właściciele innych nieruchomości leżących w obszarze oddziaływania obiektu zostali pozbawieni możliwości ochrony swoich praw, tym bardziej, że decyzja środowiskowa, z której wynikał rzekomy brak negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na inne nieruchomości, została uchylona przez WSA w Warszawie i nie wywołuje skutków prawnych. Ponadto organ II instancji w ogóle nie zajął się podnoszoną w odwołaniu kwestią uciążliwości odorowych.

"Uciążliwości" i "utrudnienia" mogą być przejawem naruszenia interesu prawnego, jak jest w niniejszej sprawie. Skarżący w odwołaniu wskazali konkretne normy prawne, z których naruszenia wywodzą swój interes prawny, natomiast organ II instancji w ogóle nie odniósł się do tych argumentów. Błędne jest rozumowanie organu II instancji, jakoby uzyskanie wymaganych prawem uzgodnień i opinii zwalniało organ z obowiązku badania naruszenia interesów osób trzecich. Organ powinien w tej kwestii poczynić własne ustalenia, a fakt dokonania uzgodnień i opinii w żadnym wypadku nie wyklucza naruszenia prawa.

Absolutnie niemożliwym jest, aby przy takiej skali inwestycji (15 kurników o obsadzie 52500 sztuk brojlera w każdym) przedsięwzięcie generowało akceptowalną uciążliwość odorową, skoro w pobliżu znajduje się zabudowa mieszkaniowa. Nieruchomość skarżących znajduje się w odległości ok. 400 m, a zabudowa, w której zamieszkują stale skarżący - ok. 280 m od planowanego przedsięwzięcia. Z kolei najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się jedynie 70 m od terenu przedsięwzięcia. Inwestycja o tak znacznych rozmiarach w pobliżu zabudowy mieszkaniowej stanowi ogromne zagrożenie sanitarne. Znaczna część nieruchomości skarżących wykorzystywana jest na cele rekreacyjne. Lokalizacja planowanej inwestycji nie tylko mogłaby zrujnować skarżącym komfort zamieszkiwania na terenie nieruchomości, a nawet spowodować poważne zagrożenie dla ich zdrowia, ale także przekreślić faktyczną możliwość rozbudowy budynku mieszkalnego w przyszłości.

Przepisy rozporządzenia przewidują opatrywanie projektu budowlanego stosownymi podpisami, co koresponduje m.in. z przewidzianą w Prawie budowlanym szeroką odpowiedzialnością projektanta. Nawet jeżeli przyjąć, że poprawki naniesione na projekt budowlany były dopuszczalne (jako że zostały dokonane w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na skutek wezwania inwestora przez organ I instancji do usunięcia nieprawidłowości), to jednak poprawki zostały dokonane w sposób naruszający przepisy rozporządzenia. Poprawki, z uwagi na brak podpisu projektanta bądź daty dokonania poprawki, zostały dokonane w sposób naruszający przepisy rozporządzenia. Doszło zatem do zatwierdzenia niekompletnego projektu budowlanego, co stanowi naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 Pr. bud.

Pełnomocnik podkreślił, że w [...] października 2020 r. Rada Gminy [...] podjęła uchwałę Nr [...] Rady Gminy [...] w sprawie m.p.z.p., dla fragmentów miejscowości [...],[...],[...] gm. [...]. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z [...] grudnia 2020 r., poz. [...] i tym samym weszła w życie 23 grudnia 2020 r. Na ww. uchwałę zostały co prawda wniesione skargi do WSA w Warszawie, co nie zmienia faktu, że uchwała jest aktem prawa miejscowego, a więc powszechnie obowiązującym prawem i nie jest możliwe wstrzymanie jej wykonania, gdyż weszła w życie przed wniesieniem skarg. Ponadto w odniesieniu do uchwały zostało wydane przez Wojewodę [...] rozstrzygnięcie nadzorcze Nr [...] z [...] listopada 2020 r., stwierdzające nieważność uchwały w części, niemniej uchwała nadal obowiązuje w pozostałej części. Działki nr ewid. [...] i [...], obręb [...], położone w [...], gm. [...], objęte są ustaleniami planu.

O ile wejście w życie m.p.z.p. (po wydaniu ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, a przed wydaniem pozwolenia na budowę) nie powoduje automatycznego wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, to jednak zaistnienie takiej sytuacji bezwzględnie wymaga zbadania przez organ, czy decyzja o warunkach pozostaje zgodna z zapisami miejscowego planu, a tym samym, czy może być postawą wydania pozwolenia na budowę, choćby wejście w życie planu miejscowego nastąpiło na etapie postępowania odwoławczego, czego organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie uczynił. Nie ulega wątpliwości, że wejście planu w życie na etapie postępowania odwoławczego obligowało organ II instancji do wzięcia pod uwagę jego postanowień z mocy prawa. Zasadą jest orzekanie organu odwoławczego na podstawie nowego stanu prawnego, o ile odpowiednie przepisy intertemporalne nie regulują tej kwestii odmiennie. W przedmiotowej sprawie brak jest odmiennych regulacji intertemporalnych.

Ponadto w uzasadnieniu skarg D. R. i K. S. oraz G. G. (odnośnie dodatkowego zarzutu naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., a także art. 10 § 1 oraz art. 73 § 1 k.p.a.) pełnomocnik skarżących stwierdziła, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, a tylko do niektórych z nich, co również jest niedopuszczalne i powinno stanowić podstawę do jej uchylenia. Sposób organizacji uniemożliwił prawidłową realizację prawa do dostępu do akt sprawy i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pełnomocnik skarżących faktycznie nie miała możliwości zapoznania się z projektem architektoniczno-budowlanym po uzupełnieniach dokonanych przez inwestora na etapie postępowania odwoławczego, przed wydaniem decyzji, a zatem nie mogła się wypowiedzieć w tej sprawie. Pismo z 27 maja 2021 r., odnosiło się jedynie do części materiału dowodowego.

W odpowiedzi na powyższe skargi, Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniami z 26 listopada 2021 r., na podstawie art. 111 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), połączył sprawy VII SA/Wa 1723/21, VII SA/Wa 1724/21 i VII SA/Wa 1725/21 do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i zarządził dalsze prowadzenie postępowania pod sygn. akt VII SA/Wa 1723/21.

Wnioski skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zostały rozpoznane postanowieniem Sądu z 16 grudnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1723/21.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że zaskarżone decyzje naruszały prawo w sposób opisany poniżej, a skargi były w tym zakresie zasadne.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzał zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Owa zgodność projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wymaga od organu administracji architektoniczno budowlanej analizy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Taka decyzja, aby mogła stać się podstawą do powyższych ustaleń, musi jednak wywierać skutki w postaci istnienia wiążących ustaleń co do wymogów środowiskowych zamierzenia budowlanego.

W niniejszej zaś sprawie organa obu instancji całkowicie zlekceważyły skutki wyroku (nieprawomocnego w dacie orzekania przez organa) WSA w Warszawie z 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 3291/17, uchylającego decyzje obu instancji w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji. Błędnie też prawnie uznały, że wobec tego, że ww. wyrok był nieprawomocny i do tego została wywiedziona od niego skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, to uchylona nim decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego – jako ostateczna w postępowaniu administracyjnym – wywierała skutki prawne, w postaci wiążącego ustalenia w niej wymogów środowiskowych i spełniała w tym zakresie wymóg takiej decyzji, o jakiej mowa w dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. W konsekwencji zaś organa obu instancji wadliwie uznały, że w niniejszej sprawie – pomimo uchylenia ww. wyrokiem WSA w Warszawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – organ administracji architektoniczno budowlanej mógł skutecznie badać przesłankę z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud.

W związku z powyższym, istotą niniejszej sprawy jest to, czy Starosta mógł – zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. - zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę przedmiotowego zamierzenia, wymagającego z uwagi na swój charakter (istotne oddziaływanie na środowisko) decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji, gdy zarówno decyzja w tym przedmiocie Wójta Gminy [...] z [...] września 2018 r., Nr [...], jak i utrzymująca ją w mocy decyzja SKO w [...] z [...] października 2018 r. zostały nieprawomocnie uchylone przez sąd administracyjny.

Wyjaśnić więc należy, że zgodnie z art. 152 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. W związku z tym, że WSA w Warszawie w ww. wyroku z 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 3291/17 nie postanowił inaczej, należy też wyjaśnić, że uchylenie aktu administracyjnego przez sąd ma ten skutek, że nawet pomimo nieprawomocności wyroku, zaskarżony akt nie wywołuje skutków prawnych aż do momentu uprawomocnienia się tego wyroku.

W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest jednolicie pogląd, że regulacja zawarta w art. 152 § 1 p.p.s.a. wywiera taki sam skutek, jak wstrzymanie wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a. Wskazuje się, że art. 152 § 1 p.p.s.a. "zawiesza skutki prawne uchylonego aktu, a więc wstrzymuje możliwość egzekwowania wymagalnego obowiązku do czasu uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego" (vide wyrok WSA w Warszawie z 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 449/20, wyrok NSA z 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2561/17, CBOSA). Tym samym, uchylenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dokonane przez sąd administracyjny, powoduje, że decyzja taka nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jego rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo, że wyrok uchylający nie jest jeszcze prawomocny (por. np. wyrok NSA z 15 października 2019 r. sygn. akt I GSK 1448/18, CBOSA).

Jak jednolicie też przyjmuje się w orzecznictwie, w art. 152 p.p.s.a. chodzi o wykonalność decyzji w szerokim znaczeniu. Stwierdzenie, że decyzja nie podlega wykonaniu, oznacza, że nie wywołuje skutków prawnych, które z niej wynikają, od chwili wydania wyroku - mimo że wyrok uchylający decyzję nie jest jeszcze prawomocny (zob. wyrok NSA z 15 października 2019 r., sygn. akt I GSK 1448/18, CBOSA).

O ile rację miały organa obu instancji, że uchylenie decyzji przez nieprawomocny wyrok na gruncie art. 152 § 1 p.p.s.a. nie oznacza, że decyzja taka przestaje istnieć w obrocie prawnym, o tyle uszło uwadze tych organów, że od wydania nieprawomocnego wyroku nie wywołuje ona żadnych skutków procesowych i materialnych, a stan ten trwa do chwili uprawomocnienia się wyroku (patrz np. wyrok WSA w Warszawie z 21 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2582/19, CBOSA). Tym samym nie można skutecznie prawnie twierdzić – jak czynił to zarówno Starosta, jak i Wojewoda – że organ administracji architektoniczno budowlanej decydując o pozwoleniu na budowę dysponował w niniejszej sprawie decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, z której mógł wywodzić skutki prawne, istotne dla sprawdzenia wymagań projektowych, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud.

Organa obu instancji nie przywiązały należytej wagi w aspekcie ww. art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. do wagi i znaczenia skutków prawnych, wywoływanych decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie wzięły pod uwagę tym samym oceny prawnej (wprawdzie niewiążącej zgodnie z art. 153 p.p.s.a.) WSA w Warszawie, który w wyroku uchylającym decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzje utrzymująca ja w mocy stwierdził jednoznacznie "Ustalanie decyzją administracyjną środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia mogącego znacząco (zawsze lub tylko potencjalnie) oddziaływać na środowisko odbywa się na zasadach i w trybie, który regulują przepisy Działu V Rozdziału 3 (art.71 – 87) ustawy z 2008 r. Z art. 59 ust.1 pkt 1 ww. ustawy wynika, iż realizacja przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (tj. przedsięwzięcia, którego dotyczy niniejsza sprawa) wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. (...) Oczywistym jest, iż przy inwestycjach z zakresu ferm hodowlanych (kurników, chlewni, itd.) istotne znaczenie ma kwestia ewentualnej uciążliwości odorowej tych obiektów. Zasięg takiej uciążliwości musi być zatem zbadany w każdej takiej sprawie. Okolicznością bezspornie utrudniającą badanie ww. uciążliwości jest brak w obowiązującym systemie prawa norm określających dopuszczalne wartości odorów, w tym w szczególności odorów emitowanych przez fermy hodowlane (brak norm odorowych). Sąd przychyla się jednakże do tej linii orzecznictwa sądowego, która stoi na stanowisku, iż taki stan normatywny bynajmniej nie zwalania organów orzekających w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań z obowiązku dokładnego wyjaśnienia, czy ryzyko wystąpienia uciążliwości odorowej wystąpi w danej sprawie i w jaki sposób uciążliwości tej można zapobiec (por. np. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1238/11, wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1196/17). Jak już wspomniano, brak regulacji odorowych wprawdzie utrudnia dokonywanie koniecznych ustaleń faktycznych, ale w żadnym razie ich nie uniemożliwia, w szczególności przy wykorzystaniu wiadomości specjalnych. W sytuacji, w której inwestycje z zakresu ferm hodowlanych nie należą do przedsięwzięć co do istoty nowatorskich, eksperymentalnych a przeciwnie do przedsięwzięć realizowanych i funkcjonujących co najmniej od kilkudziesięciu lat, to w oczywisty sposób różne aspekty tego funkcjonowania, w tym powodowanie uciążliwości odorowych (w tym w szczególności typowy zasięg terytorialny takich uciążliwości, jak też co najmniej szacunkowa skala natężenia takiej uciążliwości) są bez wątpienia znane osobom posiadającym odpowiednią wiedzę w tym zakresie.

Zdecydowanie również należy odrzucić, jako okoliczność mogącą uzasadniać odstępowanie od dokonywania takich ustaleń, rzekomą całkowitą relatywność, czy też subiektywizm ocen co do uciążliwości odorowej danego przedsięwzięcia (pogląd ten miałaby się zatem zasadzać na nieakceptowalnym w ocenie Sądu przekonaniu, iż całkowicie niemożliwym jest, w braku norm odorowych, wskazanie jakiegokolwiek kryterium uciążliwości odorowej). Powyższe stanowisko kłóci się bowiem w oczywisty sposób ze wskazaniami doświadczenia życiowego, w świetle których wprawdzie próg odczuwania uciążliwości odorowej może różnić się w przypadku poszczególnych osób, niemniej okoliczność ta nie jest równoznaczna z nieistnieniem utrwalonej i łatwo dostępnej wiedzy na temat stopni uciążliwości odorowej, odbieranej przez zdecydowaną większość ludzi, jako np. niska, średnia, wysoka, czy też bardzo wysoka. Sąd orzekający w niniejszej sprawie wyraża tym samym pogląd, iż wykazanie w toku postępowania administracyjnego, iż w świetle specjalistycznej wiedzy odorowa uciążliwość danego przedsięwzięcia oddziaływałaby w sposób zbyt daleko idący na najbliższe sąsiedztwo (w szczególności zajęte pod zabudowę mieszkalną) upoważnia organ orzekający w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań do odmowy wydania takiej decyzji".

Z zacytowanego wyżej fragmentu uzasadnienia wyroku wynika nie tylko istota i znaczenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, ale również skutek, jakiego decyzja taka po jej nieprawomocnym uchyleniu przez sąd nie wywołuje – w zw. z art. 152 § 1 p.p.s.a. – w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Tym skutkiem jest bowiem, istotne zwłaszcza przy inwestycjach z zakresu ferm hodowlanych, stwierdzenie właściwego rzeczowo organu administracji publicznej (wiążące dla organu administracji architektoniczno budowlanej) stopnia uciążliwości odorowej potencjalnych obiektów i ocena z tym związana dopuszczalności ich budowy w pobliżu obiektów o charakterze mieszkalnym. Innymi słowy, jeżeli decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest pozytywna dla inwestora, wówczas jej skutkiem prawnym jest możliwość dokonania pozytywnej oceny organu administracji architektoniczno budowlanej spełnienia przesłanki z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud.

Dlatego też w razie uwzględnienia skargi na taką decyzję, nie wywołuje ona skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku. Tym samym ani starosta, ani organ II instancji nie może dokonywać oceny zgodności projektu zagospodarowania terenu lub projektu architektoniczno budowlanego z niewywołującą skutków decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Wyjaśnić należy, że zawisłe postępowanie sądowe w przedmiocie zgodności z prawem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zwłaszcza w sytuacji uchylenia decyzji przez sąd administracyjny) stanowi w postępowaniu administracyjnym o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę przedsięwzięcia zawsze znacząco mogącego oddziaływać na środowisko, aż do uprawomocnienia się wyroku, prejudykat w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i organ administracji architektoniczno budowlanej ma obowiązek toczące się przed nim postępowanie zawiesić z urzędu. Od skutecznej prawnie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (w tym zaś wypadku prawomocnej decyzji) zależy bowiem wprost treść decyzji w sprawie o pozwolenie na budowę (art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud.).

Tut. Sąd zwraca ponadto uwagę na istotną w kwestii budowy takiego zamierzenia budowlanego okoliczność, o której wspomniał WSA w Warszawie w ww. wyroku z 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 329/19 "W ocenie Sądu powstanie w sprawie wyżej opisanych wątpliwości wymaga przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu uciążliwości odorowej. Sąd przychyla się zatem do stanowiska sformułowanego w wyroku WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 192/13, publ. LEX, w myśl którego: "Skoro organ ma trudności z interpretacją raportu, czy innych specjalistycznych dokumentów złożonych w toku postępowania, winien rozważyć przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, który na użytek toczącego się postępowania dokona obiektywnej oceny zarzutów, które odnoszą się do raportu.". Jak już wskazano, konieczność przeprowadzenia w sprawie ww. dowodu bezwzględnie wystąpiła. Organy I i II instancji nie dokonały zatem rzetelnej oceny raportu. Organ ocenia raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko swobodnie, nie jest zatem związany tym raportem. Może go przyjąć, jeśli uzna, że zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, ale może go całkowicie lub częściowo zdyskwalifikować. Organy przeprowadzając ocenę raportu ograniczyły się w uzasadnieniach decyzji do powołania się na konkluzje zawarte w tym dokumencie. Natomiast nie sprawdzono, na jakich przesłankach sporządzający raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oparł swoje wnioskowanie i nie skontrolowano prawidłowości rozumowania autora raportu".

W takiej sytuacji, jak opisana powyżej, wobec tak stanowczej reakcji WSA w Warszawie wyrażonej w ww. wyroku, usilne działania organów obu instancji w sprawie niniejszej, zmierzające do wydania pozytywnej dla inwestora decyzji pozwalającej mu na budowę pomimo stwierdzonych przez Sąd wad decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i pomimo wyraźnej dyspozycji art. 152 § 1 p.p.s.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie były podejmowane w sposób zgodny z art. 6 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie brał ponadto pod rozwagę to, że wyrokiem z 24 lutego 2022 r., sygn. akt III OSK 1066/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 329/19. Tym samym będące przedmiotem orzekania Sądu Wojewódzkiego decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzja utrzymująca ja w mocy organu II instancji zostały ostatecznie i prawomocnie wyeliminowane z obrotu prawnego. W ww. wyroku NSA w pełni podzielił stanowisko sądu I instancji, co dobitnie świadczy o wadze i znaczeniu prawidłowej i wywołującej skutki prawne decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jako niezbędnego elementu do podjęcia władczego rozstrzygnięcia w przedmiocie udzielanego pozwolenia na budowę 15 kurników do ściółkowego chowu drobiu - brojlera kurzego o łącznej obsadzie aż 3150,00 DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

Jak wynika z powyżej dokonanej oceny prawnej tut. Sądu organa obu instancji naruszyły art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. w zw. z art. 152 § 1 p.p.s.a. i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewoda, utrzymując w mocy wadliwą decyzję Starosty naruszył dodatkowo przyjęty za podstawę decyzji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż ten przepis ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do prawidłowych (zgodnych z prawem) decyzji pierwszoinstancyjnych.

Niedopuszczalne pominięcie znaczenia prawnego w niniejszej sprawie wyroku WSA w Warszawie z 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 329/19 spowodowało jednak nie tylko naruszenie art. 152 § 1 p.p.s.a., ale również legło u podstaw sporządzenia błędnego uzasadnienia prawnego, a tym samym naruszenia przez organa obu instancji art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a.

Organ, ponownie rozpoznając sprawę, związany oceną prawną tut. Sądu, jak również prawomocnym obecnie wyrokiem WSA w Warszawie z 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 329/19 uchylającym decyzję Wójta Gminy [...] o środowiskowych uwarunkowaniach z 17 czerwca 2016 r. (art. 170 p.p.s.a.) oceni, czy zaistniała przesłanka decyzji pozytywnej, wymieniona w art. 35 ust. 1 pkt. 1 Pr. bud. w brzmieniu ustalonym zgodnie z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) i w zależności od wyniku takich ustaleń podejmie stosowne i znajdujące umocowanie w prawie rozstrzygnięcie.

Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a oraz c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 256) zasądzając na rzecz skarżących zwrot uiszczonych wpisów sądowych i kosztów zastępstwa procesowego wraz z uiszczonymi opłatami skarbowymi od pełnomocnictw.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) – t. jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.