Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1539/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] Prezydent M. B., po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] stycznia 2021 r. (uzupełnionego w dniu [...] lutego 2021 r.) zatwierdził projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] sp. z o.o. w B. (dalej powoływanej jako "spółka", "inwestor") obejmującą budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wbudowanym wraz z zagospodarowaniem terenu w postaci dróg wewnętrznych i chodników oraz zewnętrznych instalacji kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, kanalizacji teletechnicznej oraz oświetleniem terenu przy ul. [...] w B. (działka nr ew. [...] w obrębie [...]).

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli J. oraz E. P., domagając się jej uchylenia w całości, jako niezgodnej z obowiązującym prawem, w tym w szczególności z uchwałą nr [...] Rady M. B. z dnia [...] marca 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w B. (dalej powoływaną jako "mpzp") oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. 2019 r. poz. 1065 ze zm., dalej powoływanym jako "rozporządzenie MI"). W uzasadnieniu odwołania wskazali, że w niniejszej sprawie zapadły już wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 145/15 oraz z dnia 28 września 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 780/16, a także Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 1214/17. Przy czym jak zaznaczyli, inwestor po raz kolejny złożył dokumentację bez uwzględnienia uzasadnienia ww. wyroków, a organ wydał decyzję nie stosując się do wskazanej przez sądy wykładni przepisów. Inwestor zaprojektował bowiem część miejsc postojowych w systemie parkowania dwupoziomowego, co w ich ocenie jest niezgodne z ustaleniami zarówno mpzp, jak i rozporządzenia MI, w którego zapisach – jak zaznaczyli - nie ma mowy o dopuszczeniu platform mechanicznych do podnoszenia pojazdów. Ponadto zaznaczyli, że konstrukcja platform uzależnia dostępność miejsca parkingowego od wymogu koniecznego wyprowadzenia jednego z pojazdów z platformy w celu umożliwienia zajęcia kolejnego miejsca, co nie spełnia obligatoryjnego wymogu mpzp, a jednocześnie rzutuje na bezpieczeństwo osób tymczasowo/przypadkowo korzystających z garażu. Wskazali również na niezachowanie w sprawie wymaganej odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, podnosząc przy tym, że podziemna część budynku spełniająca funkcje użytkowe, nie znajduje się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, gdyż wyniesienie kondygnacji podziemnej ponad otaczający ją teren i obsypanie jej ziemią, w ocenie odwołujących się, stanowi obejście przepisów. W związku z tym budynek na działce budowlanej winien być usytuowany w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy tej działki w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy – zgodnie z zapisami rozporządzenia MI. Ponadto zaznaczyli, że planowane w projekcie podniesienie terenu ze wszystkich stron planowanego budynku, związane z projektowanym garażem podziemnym, powoduje podniesienie rzędnej terenu ponad poziom otaczającego terenu, co w sposób istotny rzutuje na brak spełnienia przez inwestora wymagań dotyczących powierzchni zabudowy, wysokości zabudowy, odległości od granicy działki i innych parametrów techniczno-budowlanych, w tym zabezpieczeń przed spływem wód. Zarzuty podnieśli także w zakresie zjazdu do garażu, który inwestor planuje zrealizować w ich ocenie wbrew obowiązującym przepisom – skrajnie nachylonym stokiem, bez zapewnienia kierowcy prawidłowego pola widoczności oraz możliwości bezpiecznego włączenia się do ruchu, podnieśli, że w projekcie nie załączono aktualnej decyzji organu zarządzającego ruchem zezwalającej na lokalizację zjazdu publicznego do drogi publicznej i wskazali na zastrzeżenia odnośnie zbiornika na deszczówkę.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na wstępie uzasadnienia decyzji organ wskazał, że w wydanym w dniu [...] września 2016 r. wyroku (sygn. akt II SA/Bd 780/16), WSA w Bydgoszczy przyznał m.in., że do ilości kondygnacji projektowanego budynku nie należy brać pod uwagę kondygnacji podziemnej, że w sprawie spełniony został wymóg wysokości określony w mpzp, a planowane w projekcie obsypanie części budynku warstwą ziemi nie ma znaczenia w kwestii ustalenia spełnienia wymogu wysokości. Jednocześnie Sąd wskazał, że projektowany budynek nie spełnia wymogu minimalnej ilości miejsc postojowych z uwagi na określenie w dokumentacji projektowej, że podnośniki parkingowe będą montowane na miejscach przez właścicieli mieszkań zgodnie z ich potrzebami – a stanowisko w tym zakresie podtrzymał NSA w wyroku oddalającym skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Bydgoszczy. Wobec tego, na obecnym etapie postępowania inwestor dla założenia 30 projektowanych mieszkań zaprojektował możliwość lokalizacji 45 miejsc postojowych, tj. 19 miejsc tradycyjnych oraz 26 w systemie parkowania dwupoziomowego na platformach umożliwiających piętrowe parkowanie, co spełnia zdaniem organu wymóg minimalnej ilości miejsc postojowych określony w mpzp (1,5 miejsca na jeden lokal). Organ zaznaczył jednocześnie, że ani rozporządzenie MI, ani mpzp nie zakazują stosowania rozwiązania jakim są platformy parkingowe, które muszą być jedynie poddane właściwemu reżimowi projektowemu i proceduralnemu. Odnośnie niezachowania wymaganej odległości od granicy z sąsiednią działką Wojewoda wskazał, że parter budynku jest wyniesiony ponad powierzchnię gruntu w bardzo niewielkim stopniu, właściwie na poziomie gruntu, stąd możliwe było usytuowanie tarasów naziemnych, natomiast kondygnacja podziemna w której są miejsca postojowe, zagłębiona jest poniżej poziomu terenu oraz że jak wynika z projektu – najmniejsza odległość planowanego budynku od granicy otaczających działek będzie wynosiła 4 m. Wskazał też, że nieznaczne podwyższenie terenu wokół budynku, które nie jest zakazane przez mpzp, wynika z konieczności umożliwienia korzystania z budynku przez osoby niepełnosprawne, z wózkami itp. Ponadto Wojewoda wyjaśnił, że odwołujący się mylą pojęcie zjazdu na drogę publiczną i wjazdu do garażu, wskazując przy tym, że do projektu dołączona jest decyzja Prezydenta M. B. z dnia [...] maja 2021 r. zezwalająca na lokalizację zjazdu z ulicy [...], która dla organu administracji architektoniczno-budowlanej jest wiążąca a także że kąt nachylenia wjazdu do garażu nie jest skrajny, gdyż nie przekracza wartości wskazanych w § 70 rozporządzenia MI. Odnosząc się zaś do zbiornika na deszczówkę Wojewoda wyjaśnił, że aktualnie woda deszczowa nie stanowi ścieku, a zbiornik na deszczówkę nie musi spełniać wymagań przewidzianych dla zbiorników bezodpływowych, w których gromadzone są ścieki. Podniósł też, że w projekcie szczegółowo opisano sposób zabezpieczenia sąsiednich działek przed niekontrolowanym spływem wód opadowych z powierzchni dachu garażu podziemnego.

Na powyższą decyzję skargę do WSA w Bydgoszczy wniósł J. P., wnosząc o uchylenie obydwu wydanych w sprawie rozstrzygnięć i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zarzucając naruszenie:

- art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 poz. 1333 ze zm., dalej powoływanej jako "pb") poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego opracowanego w sposób niezgodny z ustaleniami mpzp w zakresie ilości miejsc postojowych; oraz niedokonanie sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z ustaleniami mpzp i przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie powierzchni zabudowy, wielkości, powierzchni terenu niezabudowanego i innych parametrów techniczno budowlanych;

- art. 35 ust. 1 pkt 2 pb poprzez zatwierdzenie projektu opracowanego w sposób niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie: odległości granic, w zakresie projektowanego zjazdu, projektowanej wiaty śmietnikowej, braku aktualnej mapy do celów projektowych, braku kompletu wymaganych uzgodnień do projektu.

W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił obszerną argumentację do każdego z ww. zarzutów, powielając w istocie swoje stanowisko w odniesieniu do tych z zarzutów, które podniósł już na gruncie odwołania. W zakresie zarzutu dotyczącego odległości wiaty śmietnikowej od projektowanego budynku wskazał, że odległość od wiaty do ściany z oknami winna być mierzona z uwzględnieniem kondygnacji 1 piętra i jest o ok. 0,5 m krótsza od dopuszczalnej przez rozporządzenie MI. Ponadto gabaryty projektowanej wiaty, w ocenie skarżącego, nie zapewnią mieszkańcom możliwości prawidłowego gromadzenia i przechowywania odpadów. Ponadto zarzucił, że projekt przedłożony w ramach niniejszego postępowania nie został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych, gdyż obrazuje stan zasobów wg lipca 2019 r., a ponadto nie została ona właściwie sporządzona, gdyż brak jej identyfikacji wykonawcy prac geodezyjnych. Skarżący zwrócił również uwagę na to, że uzgodnienia dokumentacji projektowej – m.in. z Miejskim Konserwatorem Zabytków, z ZDMiKP, z Zespołem Elektrociepłowni w B. – są archiwalne i zdezaktualizowane, gdyż dotyczyły budynku wg projektów, które uległy zmianom.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko, wnosząc o jej oddalenie.

W piśmie z dnia [...] marca 2022 r. inwestor zakwestionował wniesioną skargę, uznając podniesione w niej zarzuty za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotowo sprawa dotyczy kwestii legalności udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wbudowanym wraz z zagospodarowaniem terenu w postaci dróg wewnętrznych i chodników oraz zewnętrznych instalacji kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, kanalizacji teletechnicznej oraz oświetleniem terenu przy ul. [...] w B. (działka nr ew. [...] w obrębie [...]).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pb przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie spełnienia powyższych wymagań oraz wymagań z art. 32 ust. 4 pb właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 pb).

Warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę jest więc zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi.

Tych też dwóch kwestii dotyczył zasadniczy spór w sprawie pomiędzy inwestorem a skarżącym. Rozstrzygnięcie zaś go wymaga w pierwszej kolejności podkreślenia, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w B. toczyło się już przed organami administracji architektoniczno-budowalnej, a wydawane w tym zakresie przez organy decyzje administracyjne stanowiły przedmiot kontroli zarówno WSA w Bydgoszczy jaki i NSA. W wyroku z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt II SA/B145/15 uchylającym decyzje organów obu instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w B., Sąd stwierdził niezgodność projektu budowlanego z planem miejscowym w związku z zapisami rozporządzenia MI w zakresie ilości zaprojektowanych kondygnacji (poziom nazwany w projekcie antresolą stanowi dodatkową piątą kondygnację) oraz przyjętej w projekcie rzędnej terenu (podwyższenie istniejącą rzędną terenu działki o 130 – 160 cm) i w efekcie wskaźnika wysokości zabudowy. W następstwie skorygowania przez inwestora dokumentacji projektowej i ponownego wydania rozstrzygnięć przez organy obu instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w B. oraz wniesienia przez J. P. skargi do WSA w Bydgoszczy, w dalszym ciągu kontestującej legalność pozwolenia na budowę spornego budynku, wydany został przez WSA w Bydgoszczy wyrok z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SA/B 780/16 również uchylający decyzje organów obu instancji. W wyroku tym Sąd uznał, że projektowany budynek nie spełnia wymogu planu miejscowego w zakresie maksymalnej ilości miejsc postojowych (tj. określonego w § 5 ust. 8 pkt 10 lit. a planu warunku zabezpieczenia miejsc parkingowych w granicach własności terenu w ilości minimum 1,5 miejsca postojowego przypadającego na 1 mieszkanie nowoprojektowane) i, że w sprawie nie wyjaśniono istotnych okoliczności dotyczących kwestii spełnienia przez inwestycję wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej (tj. określonego w § 44 pkt 6 lit. a planu warunku wielkości powierzchni zabudowy nie przekraczającej 40%). Sąd wskazał, że przyjęcie rozwiązania projektowego, zgodnie z którymi w momencie wzniesienia obiektu nie ma odpowiedniej ilości miejsc postojowych, ale istnieje realna możliwość ich zapewnienia przez zakup i instalację istniejących na rynku urządzeń, do czego sprowadza się zapis projektu budowlanego – "podnośniki parkingowe montowane będą na przygotowanych miejscach przez właścicieli mieszkań zgodnie z ich potrzebami", nie realizuje określonego w § 5 ust. 8 pkt 10 lit. a planu warunku zabezpieczenia miejsc parkingowych w granicach własności terenu w ilości minimum 1,5 miejsca postojowego przypadającego na 1 mieszkanie nowoprojektowane. Wskazany obowiązek planu miejscowego musi być bowiem spełniony przez inwestora, a nie przyszłych użytkowników budynku, i to już w momencie zakończenia budowy zgodnej z projektem, a nie w nieokreślonej przyszłości po zakończeniu budowy. Odnośnie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy Sąd, utożsamiając pojęcie "powierzchni zabudowy", o której mowa w planie miejscowym z pojęciem "intensywności zabudowy" w rozumieniu art. 15 ust. 2 pkt 6 upzp, uznał że powierzchnia zabudowy, o jakiej mowa w planie miejscowym powinna być określana z uwzględnieniem całkowitej zabudowy, a nie tylko tej, która odnosi się do kondygnacji naziemnej, w związku z tym przy ustaleniu przedmiotowego wskaźnika planu miejscowym należało także brać pod uwagę kondygnacje podziemne. Jednocześnie w ww. wyroku WSA w Bydgoszczy stwierdził spełnienie przez budynek wymagań planu miejscowego w zakresie wskaźnika wysokości zabudowy (zgodnie z § 44 pkt 6 lit. c planu - do 4 kondygnacji i nie więcej niż 17m), podkreślając że budynek posiada 4 kondygnacje naziemne i jedną kondygnację podziemną co spełnia warunek z § 44 pkt 6 lit c w zw. z § 2 ust. 1 pkt 4 planu miejscowego oraz, że obsypanie części budynku warstwą ziemi nie ma znaczenia w kwestii ustalenia czy projektowany budynek o wysokości 13,56m spełnia określony w planie miejscowym wymóg wysokości – nie więcej niż 17m. Na ww. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SA/B 780/16 inwestor wniósł skargę kasacyjną, którą NSA oddalił wyrokiem z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1214/17, podzielając stanowisko WSA w Bydgoszczy w kwestii niespełnienia wymogu z § 5 ust. 8 pkt 10 lit. a planu miejscowego. NSA, tak jak WSA, uznał, że warunku tego nie spełnia przyjęte rozwiązanie projektowe, iż inwestor ma przygotować jedynie miejsca w parkingu podziemnym na podnośniki parkingowe, zaś zakup i instalacja tych podnośników nastąpić ma już po ukończeniu budowy i po uzyskania możliwości legalnego użytkowania przedmiotowego budynku wielorodzinnego, podkreślając że spełnienie przesłanki zgodności z planem nie może być odłożone w czasie i spełnione "warunkowo" (przesłanka ta musi być spełniona w momencie zakończenia budowy) oraz, że obowiązek spełnienia warunku zgodności z planem spoczywa wyłącznie na inwestorze i nie może zostać zgodnie z prawem przerzucony na przyszłych właścicieli lokali. Natomiast NSA zakwestionował stanowisko WSA w Bydgoszczy wyrażone w ramach analizy spełnienia w sprawie warunku planu miejscowego określonego w § 44 pkt 6 lit. a, dotyczącego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej, wskazując że WSA w Bydgoscy błędnie utożsamia pojęcie "powierzchni zabudowy", jakim posługuje się plan miejscowy z pojęciem "intensywności zabudowy" którym posłużył się ustawodawca w art. 15 ust. 2 pkt 6 upzp (opisujący zabudowę przestrzennie, a nie jedynie w rzucie poziomym budynku jak przy wskaźniku powierzchni zabudowy), oraz że ustalenie w § 44 pkt 6 lit. a planu miejscowego wartości wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej na poziomie nie więcej niż 40% oznacza jedynie, że działka skarżącego jeżeli chodzi o rzut poziomy nadziemnej części budynku może zostać zabudowana w nie więcej niż 40% powierzchni, a dla ustalenia czy parametr ten jest spełniony nie ma znaczenia powierzchnia kondygnacji podziemnej. W konsekwencji NSA stwierdził, że wobec dokonania przez Sąd I instancji błędnej wykładni § 44 pkt 6 lit. a planu miejscowego, nietrafne okazały się wywody tegoż Sądu dotyczące naruszenia przez orzekające w sprawie organy przepisów postępowania w związku z niewyjaśnieniem istotnych okoliczności sprawy dotyczących spełnienia przez zatwierdzony projekt wymogów prawa miejscowego dotyczących wskaźnika powierzchni zabudowy.

Mając zatem na względzie stanowisko wyrażone w ww. wyrokach oraz przedłożony w sprawie ponownie do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowalny, stwierdzić należy, że inwestor uwzględnił zastrzeżenia wyrażone w ww. wyrokach dotyczące kwestii zapewnienia wymaganej planem ilości miejsc parkingowych, i korygując uprzednie rozwiązania projektowe, dostosował przedłożoną aktualnie do zatwierdzenia dokumentację projektową do warunku określonego w § 5 ust. 8 pkt 10 lit. a planu miejscowego i w konsekwencji spełnił wymóg konieczności zabezpieczenia miejsc parkingowych w granicach własności terenu w ilości minimum 1,5 miejsca postojowego przypadającego na 1 mieszkanie nowoprojektowane. Usunięto bowiem z projektu budowlanego zapis o montażu podnośników parkingowych przez właścicieli mieszkań na przygotowanych miejscach, a dla zaprojektowanych 30 mieszkań, przewidziano w garażu 45 miejsc parkingowych, w tym 19 miejsc tradycyjnych i 26 miejsc w systemie parkowania dwupoziomowego, przewidując montaż platform parkingowych umożliwiających piętrowe parkowanie samochodów osobowych i kombi (w projekcie architektoniczno-budowalnym – części opisowej - wskazano na platformę [...] [...], której to karta katalogowa znajduje się w aktach organu II instancji, natomiast w wykonaniu nałożonego przez organ I instancji obowiązku zawartego w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2021 r. przedłożono kartę katalogową platformy [...]). Sąd podziela stanowisko inwestora i Wojewody [...], że charakter zależny miejsca postojowego na platformie parkingowej wynika jedynie z faktu możliwości korzystania z nich za pośrednictwem innego miejsca postojowego, co nie zmienia jednak charakteru tego miejsca, jako miejsca na stałe przewidzianego do parkowania pojazdów, gdyż owa "stałość" dotyczy nie sposobu korzystania z miejsca postojowego, lecz stałego charakteru przeznaczenia określonej przestrzeni projektowanej inwestycji do użytku w tym właśnie charakterze. Jedynymi kryteriami, które musi spełniać miejsce postojowe są określone wymiary wynikające z § 21 rozporządzenia MI, natomiast ani to rozporządzenie, ani plan miejscowy nie zakazuje zastosowania rozwiązania w postaci platform parkingowych. W § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MI wskazano na wymóg, aby stanowiska postojowe dla samochodów osobowych miały wymiary wynoszące co najmniej: szerokość 2,5 m i długość 5 m. Wymóg ten został spełniony w przedmiotowej sprawie, jak wynika to z rysunku A-1 (Rzut garażu), przy czym co należy podkreślić wymóg ten dotyczy wymiarów miejsca postojowego, a nie konstrukcji platformy. Rację ma też inwestor, że w miejscu lokalizacji platform przewidziano wysokość 306 cm, a nie jak wskazuje skarżący 260 cm, co potwierdza rysunek A-7 (Przekrój AA). Wymaga też zaznaczenia, że rozwiązanie techniczne jakim jest zastosowanie konkretnego rodzaju platformy parkingowej, nie może determinować oceny legalności projektu budowalnego z punktu widzenia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 pb. Na rynku, co jest wiedzą powszechnie dostępną, istnieje wiele rodzajów platform parkingowych o różnych wielkościach, pozwalających dopasować dane rozwiązanie (zastosowane urządzenie), zarówno jego typ i rozmiary, do charakterystyki danej przestrzeni, w tym wypadku przestrzeni zaprojektowanej na rysunku A-1 (Rzut garażu), a co potwierdza choćby znajdująca się w aktach organu II instancji karta platformy [...], na którą wskazano w części opisowej projektu architektoniczno-budowalnego. Ponadto o kwestii spełnienia wymogu planu w zakresie miejsc parkingowych wypowiedziały się zgodnie zarówno WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 780/16, jak i NSA w wyroku z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1214/17 w ramach oceny rozwiązania projektowego polegającego na montażu na przygotowanych miejscach podnośników parkingowych przez właścicieli mieszkań zgodnie z ich potrzebami, stwierdzając iż niedopuszczalnym jest obciążenie obowiązkiem realizacji wymogu planu miejscowego dotyczącego zapewnienia wymaganych miejsc parkingowych przyszłych użytkowników budynku oraz, że wymóg ten musi być spełniony w momencie zakończenia budowy. Wskazane Sądy w żaden sposób nie zakwestionowały natomiast możliwości zastosowania rozwiązania w postaci platform parkingowych, jako niezgodnego z planem miejscowym lub przepisami prawa, pomimo iż były one elementem zastosowanego wówczas przez inwestora rozwiązania projektowego, które podlegało ocenie tych Sądów. Z powyższych względów Sąd uznał więc, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 pb w analizowanym zakresie. Wymóg planu miejscowego określony w § 5 ust. 8 pkt 10 lit. a planu miejscowego odnośnie konieczności zabezpieczenia miejsc parkingowych w granicach własności terenu w ilości minimum 1,5 miejsca postojowego przypadającego na 1 mieszkanie nowoprojektowane został bowiem w sprawie spełniony poprzez zaprojektowanie w garażu dla 30 mieszkań, 45 miejsc parkingowych, w tym 19 miejsc tradycyjnych i 26 miejsc w systemie parkowania dwupoziomowego poprzez montaż platform parkingowych dwustanowiskowych.

W sprawie nie mógł zostać również uwzględniony zarzut skargi niezgodności (nieprawidłowego sprawdzenia zgodności) projektu budowalnego z ustaleniami planu miejscowego i przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie dotyczącym powierzchni zabudowy i innych parametrów zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd podziela w całości stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt sygn. akt II OSK 1214/17, iż zatwierdzony projekt spełnia określony w § 44 pkt 6 lit. a planu miejscowego wymóg dotyczący wskaźnika powierzchni zabudowy stosunku do powierzchni działki budowlanej w wymiarze nie przekraczającym 40%. W projekcie przewidziano bowiem powierzchnię projektowanej zabudowy w wymiarze 636,8m2, co stanowi 39,21% powierzchni działki. Pojęcie "powierzchni zabudowy", jakim posługuje się plan miejscowy opisuje zabudowę w rzucie poziomym budynku, a nie przestrzennie, a działka skarżącego, jeżeli chodzi o rzut poziomy nadziemnej części budynku jest zabudowana w nie więcej niż 40% powierzchni, natomiast dla ustalenia czy parametr ten jest spełniony nie ma znaczenia powierzchnia kondygnacji podziemnej; co odnosi się więc też do obrysu tej kondygnacji, w tym w kontekście przejętej w projekcie rzędnej terenu. Należy też zaznaczyć, że w ww. wyroku z dnia 27 marca 2019 r. NSA stwierdził, które to stanowisko tut. Sąd w całości podziela, że powierzchnia kondygnacji podziemnej, na stropie której planowane jest usytuowanie zieleni, może mieć znaczenie w świetle § 2 ust. 1 pkt 15 planu miejscowego jedynie dla potrzeb ustalania parametru powierzchni terenu niezabudowanego, a nie parametru powierzchni zabudowy. Wymogom planu miejscowego określonym w § 5 ust. 8 pkt 6 i pkt 7 odpowiada również zaprojektowana wielkość powierzchni terenu niezabudowanego, gdyż – jak wymaga tego plan - nie jest ona mniejsza niż 25% powierzchni terenu inwestycji, jako że wynosi ona 430,4 m2, tj. 26,5% powierzchni działki, a także zaprojektowana szerokość elewacji frontowej, gdyż przewidziano w projekcie budynek o szerokości elewacji frontowej w wymiarze 17,35m, a zatem w wymiarze nie mniejszym niż 5m, jak wymaga to plan miejscowy. Podkreślić należy przy tym, że skarżący nie przestawił jakichkolwiek konkretnych zarzutów dotyczących nieprawidłowego ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni terenu niezabudowanego czy szerokości elewacji frontowej. W sprawie spełniony został także wymóg planu miejscowego w zakresie wskaźnika wysokości zabudowy. Zgodnie z § 44 pkt 6 lit. c planu miejscowego dla terenu inwestycyjnego obowiązuje wysokość zabudowy do 4 kondygnacji i nie więcej niż 17m. W myśl § 2 ust. 1 pkt 4 planu miejscowego przez liczbę kondygnacji należy rozumieć liczbę kondygnacji naziemnych budynku. Wymóg z § 44 pkt 6 lit. c planu miejscowego dotyczący maksymalnie 4 kondygnacji odnosi się więc do kondygnacji naziemnych. Zaprojektowany budynek posiada zaś w najwyższym punkcie cztery kondygnacje naziemne. Również określona w projekcie zagospodarowania terenu wysokość budynku – 13,44m (część opisowa)/13/24m (rysunek Z1-A) spełnia wymóg planu miejscowego nieprzekroczenia 17m. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 780/16, niepodważone w wyroku NSA z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1214/17, iż w przedmiotowym przypadku obsypanie części budynku warstwą ziemi nie ma znaczenia w kwestii ustalenia czy projektowany budynek o wysokości 13,56m spełnia określony w planie miejscowym wymóg wysokości – nie więcej niż 17m dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Zgodnie z § 6 rozporządzenia MI wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Stosownie zaś do § 3 pkt 15 rozporządzenia MI ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o poziomie terenu - należy przez to rozumieć przyjętą w projekcie rzędną terenu w danym miejscu działki budowlanej. Z projektu wynika natomiast, że poziom terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, od którego liczona jest wysokość budynku wynosi 70,60m n.p.m (patrz rysunek Z1-A), wobec tego przy uwzględnieniu projektowanej wysokości budynku (13,44m / 13/24m), budynek będzie znajdował się na maksymalnym poziomie 84,04m n.p.m./83,84m n.p.m, co nawet przy uwzględnieniu najniższego poziomu naturalnego gruntu nie przekroczy 17m, skoro budynek będzie znajdował się na poziomie 84,04m n.p.m. tj. 14,16m ponad najniższym punktem naturalnego poziomu gruntu, który na projekcie zagospodarowania terenu został oznaczony rzędną 69,88 m n.p.m. - północy róg działki inwestora (istniejące naturalne rzędne rogów działki to: 70,30 m n.p.m. i 70,36 m n.p.m. – od strony wjazdu na działkę, 70,12 m n.p.m. i 69,88 m n.p.m. – tył działki). Jednocześnie należy w tym miejscu podkreślić, że w sprawie inwestor po wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 145/15 zmodyfikował pierwotny projekt budowlany uwzględniając uwagi zawarte w tym wyroku odnośnie kwestii antresoli, jak i znaczącej ingerencji w rzędną istniejącego terenu poprzez podwyższenie terenu o ok. 130 -160 cm ze wszystkich stron budynku. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w przypadku przedmiotowego projektu budowalnego, gdyż aktualnie rzędna istniejącego terenu została zmieniona w znacznie mniejszym zakresie, a zmiana ta wiązała się z zastanym ukształtowaniem terenu działki, który to nie jest płaski i opada w kierunku północnym, co – jak logicznie uzasadnił to inwertor uniemożliwia dostosowania stropu parteru do poziomu terenu w każdym miejscu na działce (bo oznaczałoby to wykonanie stropu parteru w spadku), a w sprawie nawiązano do poziomu terenu działki na granicy z drogą, dla zapewnienia odpowiedniej komunikacji, co w związku z tym wiązało się też z potrzebą nieznacznego podwyższenia terenu wokół budynku (wyniesienie chodnika i uwarstwienie tarasów) uzasadnioną m.in. możliwością korzystania z budynku przez osoby niepełnosprawne, czy osoby z wózkami dziecięcymi. Zdaniem Sądu takie uwarunkowania terenu, na które konsekwentnie wskazywał w sprawie inwestor, przy jednoczesnym znacznym ograniczeniu zmiany istniejącej rzędnej terenu, w stosunku do pierwotnych założeń podlegających ocenie WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 145/15, nie pozwala na podzielenie stanowiska skarżącego, że również aktualnie założona w dokumentacji projektowej ingerencja w rzędną terenu istniejącego stanowi obejście prawa i burzy harmonijny ład przestrzeni, zważywszy gdy uwzględni się przyjęte parametry budynku i praktycznie całe zagłębienie kondygnacji podziemnej pod powierzchnią gruntu (nie licząc stropu). Jednocześnie należy podkreślić, że sama definicja legalna poziomu terenu zawarta w § 3 pkt 15 rozporządzenia MI wskazuje, że dopuszczalne jest, aby przyjęta w projekcie rzędna terenu była inna niż rzędna terenu istniejącego, oczywiście z uwzględnieniem wymogów racjonalności (w zakresie wielkości zmiany rzędnej terenu i potrzeby jej zmiany), poszanowania uzasadnianych interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich, i nienaruszenia w efekcie tego obowiązujących przepisów prawa, co w przypadku spornej inwestycji, w ocenie Sądu, nie zachodzi, a w konsekwencji nie może, wbrew stanowisku skarżącego, determinować sposobu ustalania parametrów powierzchni zabudowy i zagospodarowania terenu.

Sąd nie podzielił również zarzutu skargi naruszania art. 35 ust. 1 pkt 2 pb, uzasadnionego niezachowaniem wymaganej § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MI odległości nie mniejszej niż 4m od granicy działki przez budynek zwrócony ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy, w związku z tym, iż część podziemna budynku spełniająca funkcje użytkowe budynku nie znajduje się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, skoro została ona sztucznie obsypana ziemią. Wbrew stanowisku skarżącego najmniejsza odległość budynku od granicy otaczających działek (działki nr [...]) wynosi 4m, co wprost wynika z projektu zagospodarowania terenu (rysunek – Z-1). Ocena spełnienia w sprawie warunku z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MI w kontekście przedmiotowego zarzutu wymaga też wskazania na przepis § 12 ust. 9 rozporządzenia MI, który stanowi, że odległości podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, od granicy działki budowlanej nie ustala się. Jak wskazano powyżej przez poziom terenu rozumie się przyjętą w projekcie rzędną terenu w danym miejscu działki budowlanej (§ 3 pkt 15 rozporządzenia MI). Ponadto w § 12 ust. 9 rozporządzenia MI mowa jest o podziemnej części budynku, a nie kondygnacji podziemnej. Zestawiając zatem treści powyższych przepisów, a także – co istotne w sprawie - okoliczności praktycznie całego zagłębienia (w odróżnieniu od pierwotnych założeń dokumentacji projektowej) kondygnacji podziemnej pod powierzchnia gruntu - nie licząc stropu, należy stwierdzić, że w sprawie podziemna część budynku znajduje się poniżej poziomu terenu w ww. rozumieniu, a tym samym że prawidłowo ustalono w sprawie spełnienie warunku z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MI, tj. że sporny budynek usytuowany został od granicy w takiej odległości, iż zachowana została wymagana odległość 4m od granicy.

Zamierzonego skutku nie mogły również wywołać pozostałe zarzuty skargi. Odnosząc się do kwestii zjazdu tj. odcinka stanowiący połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze wskazać należy, że inwestor do projektu budowlanego dołączył decyzję Prezydenta M. B. z dnia [...] maja 2021 r. nr [...], która zezwala na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego z drogi gminnej tj. ul. [...] (działka nr [...]) na działkę nr [...] na czas nieokreślony (z zastrzeżeniem realizacji zjazdu w ciągu 3 lat – w przeciwnym wypadku decyzja wygasa) na warunkach szczegółowo określonych w tej decyzji, w tym wynikających z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (co obejmuje też warunki z § 79 tego rozporządzenia). Zaprojektowany zaś projekt techniczny zjazdu, objęty ww. decyzją w przedmiocie lokalizacji zjazdu, uzyskał uzgodnienie Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji, co potwierdza pismo z dnia [...] czerwca 2021 r. Oznacza to, że lokalizacja i parametry zjazdu, w tym w zakresie warunków bezpieczeństwa, została poddana analizie i weryfikacji przez kompetentne w tym zakresie organy. Odnośnie zaś kwestii wjazdu do garażu w projektowanym budynku wymaga wskazania, że do garażu zapewniono dojazd za pomocą pochylni o maksymalnym nachyleniu nie większym niż określone w rozporządzaniu MI (§ 103 ust. 1 w zw. z § 70 rozporządzenia MI) tj. 15% (patrz rysunek A-8 - Przekrój AA). Zarzuty skarżącego o nieprawidłowym zaprojektowaniu zjazdu indywidualnego oraz wjazdu do garażu stanowią jedynie jego subiektywną oceną, niepopartą żadnym dokumentem czy szczegółowym wykazaniem, w jaki sposób doszło do naruszenia prawa w tym zakresie. W sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, spełniono też wymaganą § 23 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MI odległość miejsca do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4 od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, tj. odległość co najmniej 10m - liczoną z uwzględnieniem odległości w pionie i poziomie. Kwestia zaś konkretnego zagospodarowania wiaty śmietnikowej, na co zasadnie zwrócił uwagę inwestor w piśmie z dnia [...] marca 2022 r. pozostaje w gestii przyszłej Wspólnoty Mieszkaniowej. Odnośnie zaś zrzutu braku aktualności mapy do celów projektowych na której sporządzony został projekt zagospodarowania terenu z uwagi na to, iż obrazuje ona stan na dzień [...] lipca 2019 r., to zauważyć należy, że sama data sporządzenia mapy nie determinuje kwestii jej aktualności, ta bowiem zależy od tego czy stan faktyczny na niej zobrazowany nie uległ zmianie, takiej zaś zmiany w sprawie skarżący nie wykazał. Podobnie rzecz się ma odnośnie wymaganych uzgodnień, dlatego też nie można uznać, aby znajdujące się w aktach sprawy uzgodnienia straciły aktualność, skoro nie zmieniły się dotychczasowe rozwiązania projektowe ich dotyczące. Inwestor uzyskał aktualne warunki przyłączeniowe do poszczególnych sieci oraz ponowne uzgodnienia w tych przypadkach, gdy poprzednie dokumenty straciły ważność, co podkreślił inwestor w piśmie z dnia [...] marca 2022 r. i co potwierdza dokumentacja projektowa. Zgodnie zaś z pkt. 3.1 opisu do projektu zagospodarowania terenu opracowanie przyłącza wodociągowego oraz kanalizacji deszczowej i sanitarnej wyłączone zostało z zakresu przedmiotowego projektu.

W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zarzuty strony skarżącej, jako bezpodstawne i w znaczonym zakresie jedynie deklaratywne, nie mogły okazać się skuteczne. W związku natomiast z tym, iż przeprowadzone w sprawie postępowanie sprawdzające, wykazało iż przedmiotowe zamierzenie budowalne jest zgodne z wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 pb, to zgodnie z art. 35 ust. 4 pb orzekające w sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązane były do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowalnego i udzieleniu pozwoleniu na budowę, co też prawidłowo uczyniły.

Tym samy Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), orzekł o jej oddaleniu.

Jednocześnie należy wskazać, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.