Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 3776/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6063 Opłaty eksploatacyjne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Urząd Górniczy
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, art. 193
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku [A.] Sp. z o.o. w B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej [A.] Sp. z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 920/16 w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. w B. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydobywanie kopaliny bez koncesji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 19 kwietnia 2017 r., III SA/Gl 920/16 oddalił skargę [A.] Sp. z o.o. w B. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach z [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydobywanie kopaliny bez koncesji.

Od tego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną. Zawarła w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że jak wynika z formularza dotyczącego prawa pomocy skarżąca nie ma wystarczającej kwoty na uiszczenie opłaty od skargi kasacyjnej, więc tym bardziej nie dysponuje środkami pozwalającymi na uiszczenie opłaty podwyższonej. Uiszczenie orzeczonej kwoty spowoduje utratę płynności finansowej skarżącej. Niewstrzymanie wykonania decyzji spowoduje stan niewypłacalności i konieczność ogłoszenia upadłości czy likwidację, co samo w sobie jest skutkiem nieodwracalnym i znaczną szkodą.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest instytucją wyjątkową i jako taka powinna być ona stosowana ściśle, stosownie do spełnienia określonych przesłanek. Wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Oznacza to występującą po jego stronie konieczność wskazania konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie decyzji spowoduje w stosunku do strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i przytoczenia okoliczności uzasadniających to żądanie.

Strona w rzeczywistości nie wykazała występowania w sprawie przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powołała jedynie ciąg następstw, jakie może pociągnąć za sobą wykonanie zaskarżonej decyzji, wypełniających ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami i dowodami. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest wystarczające jedynie samo stwierdzenie, że okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występują w sprawie, a tym bardziej wskazywanie hipotetycznych następstw wykonania decyzji – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (postanowienie NSA z 28 sierpnia 2014 r., II FSK 998/14).

Strona w złożonym wniosku nie przedstawiła dokładnie całokształtu swojej sytuacji finansowej w powiązaniu z przesłankami określonymi w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zawarte we wniosku informacje i załączone dokumenty nie przedstawiają wszystkich okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę rozpoznając wniosek. Strona wskazała na swoje obroty, lecz z punktu widzenia oceny, czy zachodzą przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej jest to uzasadnienie szczątkowe, fragmentaryczne. Nie obrazuje to całokształtu kondycji spółki, np. jaki ma ona potencjał biznesowy w związku z zawartymi kontraktami, co w powiązaniu z informacją o dochodach spółki i innymi potrzebnymi danymi mogłoby stanowić odpowiedź, czy wykonanie decyzji spowoduje powstanie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W sytuacji, w której strona nie prezentuje swojej całej sytuacji związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej sąd nie może stwierdzić, czy wstrzymanie wykonania decyzji jest możliwe w świetle przepisów prawa czy też nie. Konieczność szczegółowego zobrazowania sytuacji strony potwierdza także to, że w treści uzasadnienia wniosku raz twierdzi ona, że wskutek wykonania decyzji utraci płynność finansową, innym razem zaś, że utrudni jej to prowadzenie działalności gospodarczej. Trzeba pamiętać, że zastosowanie omawianej instytucji prawnej nie ma za zadanie ochrony majątków podmiotów o nią wnoszących.

Ponadto należy zauważyć, że kondycja finansowa spółki poprawia się – osiąga ona coraz większy dochód, a dodatkowo zobowiązania spółki są w większości krótkoterminowe, co oznacza, że ich uregulowanie nie stanowi dla strony stałego ciężaru, lecz jest przemijające, co poprawia ocenę jej kondycji finansowej.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.