Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1671/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 5, art. 28 ust. 3, art. 66 ust. 5, art. 32, art. 83
journal: Dz.U. 2009 nr 205 poz 1585
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2010 r. przy udziale – sprawy ze skargi K.S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący K. S. wnioskiem dnia [...] roku domagał się umorzenia należności w postaci składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy za okres od [...] roku do [...] roku wraz z odsetkami w łącznej kwocie [...] złotych. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, iż zawiesił działalność gospodarczą, poszukuje pracy by móc wywiązać się ze swych wcześniejszych zobowiązań, nie jest w stanie spłacić zobowiązań wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Żona zobowiązanego choruje, co skutkuje obniżeniem dochodów rodziny do tego stopnia, że korzysta z dotacji do mieszkania z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Ma na utrzymaniu dwoje uczących się dzieci.

Rozpoznając powyższy wniosek Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. decyzją z dnia [...] roku nr [...] znak [...] postanowił odmówić umorzenia należności w postaci składek na ubezpieczenie społeczne za okres od [...] roku do [...] roku w łącznej kwocie [...] zł., składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od [...] roku do [...] roku w łącznej kwocie [...] zł. oraz składek na Fundusz Pracy za okres od [...] roku do [...] roku w łącznej kwocie [...] zł. Kwota należności winna być powiększona o należne odsetki.

W uzasadnieniu decyzji Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. wskazał, iż Skarżący zawiesił prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą od dnia [...] roku na okres dwóch miesięcy, nie przedłożył dokumentu, z którego wynikałoby, że działalność ta uległa likwidacji. Od dnia [...] roku Skarżący jest zatrudniony w "A" Sp. z o.o. i z tytułu tego zatrudnienia w [...] roku uzyskał wynagrodzenie w wysokości [...] złotych brutto. Zobowiązany mieszka wraz z żoną i dwójką uczących się dzieci. W okresie od dnia [...] roku do dnia [...] roku korzystał z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. w formie dodatku mieszkaniowego w wysokości [...] złotych miesięcznie. Żona zobowiązanego jest zatrudniona w "B", aktualnie korzysta ze zwolnienia ze świadczenia pracy w związku z chorobą, otrzymuje świadczenie w miesięcznej wysokości około [...] złotych brutto. Stałe, miesięczne, średnie, udokumentowane wydatki w gospodarstwie domowym Skarżącego wynoszą około [...] złotych. Budżet gospodarstwa domowego Skarżącego obciążony jest miesięcznie spłatą kredytów na rzecz "C" [...] rat po [...] złotych, zaś [...] rata [...] złotych począwszy od [...] roku, na rzecz "D" S.A. [...] rat po [...] złotych począwszy od [...] roku, na rzecz "E" S.A. [...] rat po [...] złotych do [...] roku. Nadto Skarżący opłaca czesne za studia córki rocznie [...] rat po od [...] złotych do [...] złotych. W oparciu o tak ustalony stan faktyczny organ stwierdził, że Skarżący zachowuje pełną zdolność do pracy, pozostaje w zatrudnieniu i uzyskuje dochody. Nie jest i nie był uznany za całkowicie ani częściowo niezdolnego do pracy. Jeszcze w roku podatkowym [...] skarżący prowadził działalność gospodarczą, dzięki której uzyskiwał przychód, którego wysokości nie zadeklarował. W roku [...] uzyskał dochód z działalności gospodarczej, którego wysokość zadeklarował w kwocie [...] zł. Dochód uzyskiwała też jego żona. Jeszcze w roku [...] był właścicielem dwóch samochodów - ciężarowego [...] oraz osobowego [...]. Pozostaje również wraz z żoną właścicielem lokalu mieszkalnego położonego w B., opisanego w księdze wieczystej [...]. Dokonując oceny prawnej tak zgromadzonego materiału dowodowego organ powołał się na dyspozycję art. 28 ust. 1-3 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych, z którego wynika, iż należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem art. 28 ust. 3a ustawy. Odnosząc wskazane w powołanym przepisie przesłanki całkowitej nieściągalności należności do rozpoznawanej sprawy organ stwierdził, iż w trakcie postępowania wyjaśniającego skarżący nie wykazał by któraś z wyżej wymienionych przesłanek zaistniała. W ocenie organu Skarżący nie wykazał również, że w sprawie zachodzą przesłanki uzasadnionego przypadku w rozumieniu art. 28 ust. 3a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, który pozwala na umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Natomiast przepis § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. (Dz.U. nr 141, poz.1365 z 2003r.) daje Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych uprawnienia do umorzenia należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, w przypadku poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności, w przypadku przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. W ocenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych sprawie nie zachodzą powołane wyżej przesłanki. Zarówno Skarżący jaki jego żona pozostają w zatrudnieniu, na bieżąco spłacają pozostałe należności, posiadają majątek nieruchomy w postaci mieszkania. Skarżący w trakcie prowadzonej działalności gospodarczej osiągał z niej dochód. Jednocześnie Skarżący nie wykazał by stan zdrowia żony spełniał przesłanki określone w § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia. Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych przysługuje kompetencja do ustalania istnienia uzasadnionego przypadku w drodze uznania administracyjnego. Korzystając z tego uprawnienia Zakład uznał, że skarżący nie wykazał, że opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby go lub ewentualnie jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych co mogłoby się stać przesłanką umorzenia. Do pozostałych należności prócz składek na ubezpieczeni społeczne tj. w niniejszej sprawie do składek na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na ubezpieczenie zdrowotne na podstawie art. 32 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w zakresie poboru, egzekucji, wymierzania odsetek za zwłokę, dokonywania zabezpieczeń, odpowiedzialności osób trzecich, stosowania ulg i umorzeń stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne.

Nadto Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że nie naruszył praw Skarżącego jako strony postępowania w rozumieniu art. 10 § 1 kpa.

Skarżący wniósł w dniu [...] roku o ponowne rozpoznanie sprawy podtrzymując swe stanowisko zawarte we wniosku oraz zarzucał, że jego zaległości winny być umorzone, gdyż nie jest on w stanie ich spłacić z powodu złej sytuacji majątkowej. Wskazywał, że nie ma niskie dochody, nie ma majątku, a ma wysoki poziom zobowiązań.

Ponownie rozpatrując skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] roku nr [...] znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie uwzględniając wniosku o umorzenie składek na ubezpieczenie społeczne.

W uzasadnieniu decyzji, powołując się na stan faktyczny ustalony w sprawie, organ wskazał na konieczność rozważenia dwóch przeciwstawnych interesów - skarżącego, będącego zobowiązanym do uiszczania składek oraz interesów Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, który jest zarządzany przez organ administracyjny. Zdaniem organu administracyjnego skarżący zachował zdolność spłaty zadłużenia, a przedstawione przez niego argumenty nie zasługują na uwzględnienie. Organ w pełni podzielił zajęte przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych stanowisko co do oceny stanu prawnego sprawy, a nadto odnosząc się do zarzutu przedawnienia wskazał, iż należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne zostały zabezpieczone przez wpis do hipoteki przymusowej do prowadzonej przez Sąd Rejonowy w B. księgi wieczystej [...] oraz przez wpis zastawu skarbowego do rejestru zastawów prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. Zgodnie zatem z art. 24 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie podlegają przedawnieniu należności z tytułu składek na fundusze obsługiwane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zabezpieczone zastawem lub hipoteką. Należności były również dochodzone w drodze egzekucji administracyjnej, a zatem zgodnie z art. 24 ust. 5d ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych bieg terminu przedawnienia został przerwany. Organ podkreślił również, że Skarżący spłaca inne należności, w tym kredytowe, zaś przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie są należności za lata [...], które w ocenie organu winny już być spłacone.

Od decyzji tej skarżący wniósł skargę z dnia [...] roku, w której zarzucił naruszenie szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego a to art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 3, art. 15, art. 21 § 1, art. 156 § 1, art. 19 oraz art. 66 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, błędy w ustaleniach faktycznych i nieprawidłowości proceduralne. Nadto Skarżący wskazał, że ma niskie dochody, nie ma majątku, w tym wskazywanych przez organ samochodów, a ma wysoki poziom zobowiązań. Skarżący powołał się na przedawnienie i fakt, że nie prowadzi działalności gospodarczej, nie zakwestionował natomiast poziomu zobowiązań.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu swego stanowiska organ w całości podtrzymał stanowisko zawarte w obu wydanych decyzjach

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skargę należało oddalić jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów powszechnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1).

Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że w badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Dodać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności.

Dokonana w tak zakreślonych ramach kontrola zaskarżonej decyzji, pod względem jej zgodności z prawem, pozwala na przyjęcie, że decyzja Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest zgodna z prawem. Rozpoznając skargę Sąd oparł się na stanie faktycznym ustalonym przez organ, uwzględniając jednocześnie stanowisko prezentowanie przez Skarżącego co do nie posiadania przez niego majątku w postaci samochodów osobowych oraz co do nie prowadzenia działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał okoliczność, iż Skarżący z dniem [...] roku zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, natomiast jak wynika z treści skargi Skarżący nie posiada aktualnie żadnego samochodu osobowego.

Wskazując podstawę prawną rozstrzygnięcia należy powołać z art. 28 ust. 1-3 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem art. 28 ust. 3a ustawy. Całkowita nieściągalność zachodzi gdy, dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie, gdy sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze, gdy nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa, gdy nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym, gdy wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, gdy naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję, gdy jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Odnosząc wskazane wyżej przesłanki do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż w trakcie postępowania wyjaśniającego skarżący nie wykazał by któraś z wyżej wymienionych przesłanek zaistniała. W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał również, że w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 28 ust. 3a ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych, który pozwala na umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. W tym miejscu należy powołać przepis § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. (Dz.U. nr 141, poz.1365 z 2003r.). Przepis ten daje Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych uprawnienia do umorzenia należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, w przypadku poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności, w przypadku przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. W niniejszej sprawie nie zachodzą również powołane wyżej przesłanki. Zarówno Skarżący jaki jego żona pozostają w zatrudnieniu, na bieżąco spłacają pozostałe należności, posiadają majątek nieruchomy w postaci mieszkania. Skarżący w trakcie prowadzonej działalności gospodarczej osiągał przychód pozwalający na jej prowadzenie przez szereg lat. Jednocześnie Skarżący nie wykazał by stan zdrowia żony spełniał przesłanki określone w § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia. Należy również podkreślić, że w kwestii umarzania należności Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych przysługuje kompetencja do ustalania istnienia uzasadnionego przypadku w drodze uznania administracyjnego. Korzystając z tego uprawnienia Zakład w kontekście świadczenia pracy, posiadanego majątku i możliwości rozłożenia zaległości na raty przez Skarżącego, uznał, że skarżący nie wykazał, że opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby go lub ewentualnie jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, co mogłoby się stać przesłanką umorzenia. Z mocy art. 32 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych do składek na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Emerytur Pomostowych oraz na ubezpieczenie zdrowotne w zakresie: ich poboru, egzekucji, wymierzania odsetek za zwłokę i dodatkowej opłaty, przepisów karnych, dokonywania zabezpieczeń na wszystkich nieruchomościach, ruchomościach i prawach zbywalnych dłużnika, odpowiedzialności osób trzecich i spadkobierców oraz stosowania ulg i umorzeń stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne.

Ponadto zgodnie z art. 24 ust. 4 należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie, do dnia 31 grudnia 2002 roku, 5 lat, a w przypadku przerwania biegu przedawnienia, o którym mowa w ust. 5, po upływie 10 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, zaś w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 18 grudnia 2002 roku o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw od dnia 1 stycznia 2003 roku należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Nadto nie ulegają przedawnieniu, zgodnie z dyspozycją art. 24 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych należności z tytułu składek zabezpieczone hipoteką lub zastawem, jednakże po upływie terminu przedawnienia należności te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu do wysokości zaległych składek i odsetek za zwłokę liczonych do dnia przedawnienia. Należności objęte postępowaniem w niniejszej sprawie są zabezpieczone hipoteką. Wyżej wymienione przepisy wyraźnie wskazują na brak możliwości umorzenia należności z tytułu składek ze względu na ich przedawnienie.

Na mocy art. 83 ust 1 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje decyzje w przedmiocie umarzania składek na ubezpieczenie społeczne. Natomiast z pkt 4 powołanego przepisu wynika uprawnienie strony do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego. Prezes Zakładu może natomiast swe uprawnienia w tym zakresie scedować na Dyrektorów Oddziałów Zakładu, a to zgodnie z art. 66 ust. 5 ustawy.

W skardze Skarżący zarzucił organowi naruszenie szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a to art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 3, art. 15, art. 21 § 1, art. 156 § 1, art. 19. Skarżący natomiast nie wskazał na czym miałoby polegać naruszenie poszczególnych wymienionych w skardze przepisów, nie sprecyzował też przesłanek naruszenia prawa przez Zakład w zakresie wskazanych przepisów. Dokonując analizy powołanych przepisów Sąd nie stwierdził by w postępowaniu Zakład Ubezpieczeń Społecznych naruszył którąkolwiek z nich. W szczególności Sąd nie dopatrzył się przesłanek działania organu z naruszeniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela (art.7, art. 8 kpa). Jak wynika z akt sprawy Skarżący miał możliwość czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów (art. 10 § 1 kpa). Na wniosek Skarżącego sprawa została rozpoznana ponownie, a więc z zachowaniem zasady dwuinstancyjności przewidzianej w art. 15 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, a zatem również ten zarzut nie znalazł oparcia w materiale sprawy. Odnośnie właściwości organu należy stwierdzić, iż organem właściwym do rozpoznania wniosku o umorzenie składek organem właściwym był Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z., a to ze względu na treść art. 21 § 1 kpa, gdzie właściwość organu określa się według miejsca zamieszkania strony. Rozpoznając wniosek Skarżącego zgodnie z wyżej wskazaną regułą określania właściwości miejscowej organ nie naruszył dyspozycji art. 19 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Wydając zaskarżone decyzje Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie naruszył dyspozycji art. 156 kpa w żadnej ze wskazanych tam przesłanek, gdyż decyzja została wydana zgodnie z regułami właściwości organu i z zachowaniem zasady zgodności z prawem, przy czym nie naruszono prawa, decyzja została skierowana do osoby będącej stroną postępowania, była również wykonalna w dniu jej wydania, zaś w razie jej wykonania nie wywoływałaby czynu zagrożonego karą, nie zawierała wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Reasumując należy stwierdzić, iż zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, a wobec powyższego skarga winna ulec oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr153, poz. 1270 )