Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 430/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 51 ust 2
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2015 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy E. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary za wydanie decyzji z naruszeniem terminu oddala skargę


UZASADNIENIE

Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej "Kpa", po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez Wójta Gminy [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], wymierzające Wójtowi Gminy [...] karę pieniężną w wysokości 12 500 zł (słownie: dwanaście tysięcy pięćset złotych) za 25 dni zwłoki w wydaniu decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii elektroenergetycznej kablowej SN 15 kV wraz z niezbędnymi urządzeniami towarzyszącymi na odcinku od miejscowości [...] ([...]) do miejscowości [...], gm. [...], lokalizowanej w granicy działek o nr ewidencyjnych:[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],obręb [...]; w granicy działek o nr ewidencyjnych: [...],[...],[...], obręb [...]; w granicy działek o nr ewidencyjnych: [...] obręb [...]; w granicy działek o nr ewidencyjnych: [...], [...], obręb [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju, postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 roku znak [...] utrzymał w mocy powołane postanowienie.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

W dniu [...] listopada 2011 r. Wójt Gminy [...], po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o. o., wydał decyzję Nr [...], znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii elektroenergetycznej kablowej SN 15 Kv wraz z niezbędnymi urządzeniami towarzyszącymi na odcinku od miejscowości [...] ([...]) do miejscowości [...], gm. [...], lokalizowanej w granicy powołanych wyżej działek o nr ewidencyjnych: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...], [...],[...],[...],[...], obręb [...]; w granicy działek o nr ewidencyjnych: [...],[...],[...],obręb [...]; w granicy działek o nr ewidencyjnych: [...] obręb [...]; w granicy działek o nr ewidencyjnych: [...], [...], obręb [...].

Z dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie wynika, iż wniosek złożony przez [...] sp. z o.o. w powyższej sprawie, wpłynął do Urzędu Gminy [...] w dniu [...] lipca 2011 r. a przedmiotowa decyzja Wójta Gminy [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana e dniu [...] listopada 2011 r. Wojewoda podniósł, iż 65-dniowy termin wskazany w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozpoczął swój bieg w dniu [...] lipca 2011 r., tj. w dniu następnym po dniu, w którym do Urzędu Gminy [...] wpłynął wniosek o wydanie decyzji, natomiast rzeczywisty okres przedmiotowego postępowania zakończył swój bieg w dniu wydania przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej, tj. [...] listopada 2011 r. Dzień [...] listopada 2011 r. jest zatem ostatnim dniem, który podlega uwzględnieniu przy obliczaniu okresu prowadzenia przez Wójta Gminy [...] postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z powyższego wynika, iż postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie toczyło się przez 105 dni, z zastrzeżeniem ww. art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Pismami z dnia [...] września 2011 r., znak: [...] Wójt Gminy [...] zwrócił się do Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] - Rejon Dróg Wojewódzkich w [...]; do Powiatowego Zarządu Dróg w [...]; do Starosty Powiatu [...] i do Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...], Rejonowy Oddział w [...] z prośbą o uzgodnienie projektu przedmiotowej decyzji, w związku z planowaną inwestycją celu publicznego.

Z potwierdzeń odbioru przedmiotowych pism, znajdujących się w zgromadzonym materiale dowodowym wynika, iż pisma o uzgodnienie projektu decyzji zostały odebrane przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] - Rejon Dróg Wojewódzkich w [...] w dniu [...] września 2011 r, przez Powiatowy Zarząd Dróg w [...] w dniu [...] października 2011 r., przez Starostę Powiatu [...] w dniu [...] września 2011 r. oraz przez Zarząd Melioracji Urządzeń Wodnych w [...], Rejonowym Oddział w [...] w dniu [...] września 2011 r. Wojewoda powołał się przepis art. 53 ust. 5 zdanie drugie ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym "w przypadku nie zajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Jeśli jest kilka organów uzgadniających, odliczeniu podlega okres od dnia następującego po dniu nadania najwcześniejszego pisma o uzgodnienie, do dnia wpływu ostatniego postanowienia uzgadniającego, bądź - jeśli takowe nie zapadło - do dnia jego uzgodnienia w trybie tzw. milczącej zgody".

W związku z powyższym, Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], działając na podstawie art. 51 ust. 2 i ust. 2a powołanej ustawy z dnia 27 marca 2003 r oraz na mocy art. 123 § 1 kpa wymierzył Wójtowi Gminy [...] karę pieniężną w wysokości 12500 zł za 25 dni zwłoki w postępowaniu zakończonym wydaniem ww decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r.

Pismem z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], Wójt Gminy [...] wniósł zażalenie na postanowienie Wojewody [...]. W zażaleniu Wójt zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podniósł, że organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego może wydać decyzję dopiero wtedy, gdy postanowienie organu uzgadniającego uzyska walor ostateczności. Nadto wyjaśnił, iż przekroczenie wymaganego terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu. Mianowicie w kontrolowanym okresie napłynęła duża ilość wniosków ok. 140 o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a osoba merytorycznie odpowiedzialna za przygotowywanie tych decyzji przebywała na zwolnieniu lekarskim. Pomimo starań organu nie udało się pozyskać odpowiednio uprawnionej i wykwalifikowanej osoby, która potrafiłaby przygotować przedmiotowe decyzje w terminie wymaganym przepisami prawa i minęło sporo czasu, zanim został przyjęty nowy pracownik. W zażaleniu powołał się również na orzecznictwo sądów administracyjnych m.in. na wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 grudnia 2011r. II OSK 1765/10, zgodnie z którym, jeśli zwłoka w wydaniu pozwolenia na budowę następuje z przyczyn niezależnych od organu, nie można wymierzyć kary za opóźnienie.

Minister Infrastruktury i Rozwoju powołanym wyżej postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 roku utrzymał zaskarżone postanowienie Wojewody [...] w mocy, nie uwzględniając podniesionych w zażaleniu zarzutów.

Od powyższego postanowienia skargę do tut. Sądu wniósł Wójt Gminy [...], zaskarżając przedmiotowe postanowienie w całości i zarzucając naruszenie przepisów art. 51 ust. 2c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wnosząc: o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i poprzedzającego go postanowienia Wojewody [...] oraz o zasądzenie od Ministra Infrastruktury i Rozwoju kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone

Minister Infrastruktury i Rozwoju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości reprezentowane dotychczas stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 roku, którym utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 roku.

Sąd dokonał kontroli zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zbadał czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżone postanowienie jak i je poprzedzające nie naruszają przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Sąd wydając orzeczenie uznał, iż zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie, a tym samym skarga podlegała oddaleniu.

W ocenie Sądu, Minister Infrastruktury i Rozwoju w trakcie przeprowadzonego postępowania zażaleniowego przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, zbadał poprawność postępowania organu I instancji oraz postanowienia Wojewody [...], jak również rozpatrzył zarzut zawarty we wniesionym zażaleniu.

Zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wpływy z kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa. Tak określony termin stanowi gwarancję ochrony praw inwestora do rozpatrzenia wniosku w rozsądnym terminie, a więc bez zbędnej zwłoki. W związku z powyższym organ wyższego stopnia pozbawiony został możliwości swobodnego i uznaniowego decydowania o wymierzeniu kary pieniężnej. Organ ten, po ustaleniu liczby dni przekroczenia wskazanego terminu, ma obowiązek wymierzenia kary w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Brzmienie art. 51 ust. 2 cyt. ustawy nie daje podstaw do uznaniowości. Wymierzenie kary jest obligatoryjne. Jedynie wykazanie, że opóźnienie powstało z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu powoduje, że kara pieniężna za okres, w którym to usprawiedliwione opóźnienie powstało, nie będzie wymierzona (m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 461/12). Bezspornym jest, iż postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie toczyło się przez 105 dni. Rozpoczęło się następnego dnia po dniu wpłynięcia wniosku inwestora do Urzędu Gminy [...], tj. w dniu [...] lipca 2011 r., a zakończyło się w dniu, w którym została wydana decyzja lokalizacyjna, tj. w dniu [...] listopada 2011 r. Po odliczeniu terminu przewidzianego przepisami prawa na uzgodnienie projektu decyzji, tj. 15 dni, licząc od dnia następnego po dniu najwcześniejszego nadania pisma uzgadniającego (tj. od dnia 28 września 2011 r.), do dnia uzgodnienia projektu decyzji w trybie tzw. milczącej zgody przez Starostę [...] w ostatnim dniu ustawowego terminu 2 tygodni (tj. do dnia 12 października 2011 r.), Wojewoda [...] prawidłowo orzekł, że ww. decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego wydana została 25 dni po terminie.

Zgodnie z treścią art. 51 ust. 2c ww. ustawy, do terminu, o którym mowa w art. 51 ust. 2, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Nie można jednak uwzględnić w tym zakresie stanowiska Wójta Gminy [...], wskazującego na usprawiedliwienie zaistniałego opóźnienia z przyczyn od niego, jak podniósł, nie zależnych, gdyż powołane przez Wójta okoliczności, mające stanowić usprawiedliwienie pozostawania przez organ w zwłoce, są całkowicie niezasadne. Nie może bowiem znaleźć usprawiedliwienia przebywanie pracownika na zwolnieniu lekarskim, czy następnie brak pracownika o stosownych kwalifikacjach. Takie okoliczności nie mogą uzasadniać przedłużenia terminu do załatwienia sprawy, a na pewno nie mogą powodować by długość postępowanie administracyjnego przed organem I instancji była szczególnie wydłużona i bezkarna. Wójt jako zwierzchnik służbowy pracowników gminy winien tak organizować pracę by absencja chorobowa czy urlopowa pracowników gminy, czy też brak kompetentnego personelu nie wpływała na niedotrzymywanie terminów ustawowych do załatwienia sprawy. Zdaniem Sądu nie było żadnych przeszkód by organ rozpatrzył przedmiotową sprawę w ustawowym terminie. Również, skład sądu podziela wyrażony w wyroku NSA z dnia 21 grudnia 1999 roku o sygn. V SAB 147/99, pogląd, zgodnie z którym, "...realizacja kompetencji organu administracji jest jego prawnym obowiązkiem. Od obowiązku tego nie zwalniają tzw. trudności obiektywne: brak etatów, środków pieniężnych, (...)."

A zatem, jeśli po dokonaniu wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i wyłączeniu terminów, określonych w art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyniknie, iż właściwy organ dopuścił się zwłoki w wydaniu rozstrzygnięcia, to wówczas wojewoda ma ustawowy obowiązek naliczyć karę w wysokości odpowiadającej liczbie dni owej zwłoki (m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt IVSA/Wa 461/12). W rozpatrywanej sprawie sytuacja taka miała niewątpliwie miejsce, gdyż zgodnie z wywodem Sądu, nie mogą zasługiwać na uwzględnienie powołane przez skarżącego okoliczności. Stąd też, reasumując należy z całą stanowczością podnieść, iż Minister Infrastruktury i Rozwoju, działając w oparciu o powołaną regulację prawną, prawidłowo postanowił o utrzymaniu w mocy postanowienie Wojewody [...].

Mając zatem powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.