Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 328/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 157
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Ewa Grochowska – Jung, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 12 sierpnia 2010 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Głównego Straży Pożarnej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. zobowiązuje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do rozpoznania wniosku J. R. z dnia 12 sierpnia 2010 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] , w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia wraz z aktami postępowania administracyjnego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 12 sierpnia 2010 r., skierowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji J. R. wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że postanowienie, którego stwierdzenia nieważności domaga się wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procesowego – mocą którego Komendant Główny Straży Pożarnej bezpodstawnie i niezasadnie stwierdził, że [...] Komendant Wojewódzki PSP w [...], nie pozostaje w bezczynności.

Pismem z dnia 15 września 2010 r. Dyrektor Biura [...] MSWiA poinformował skarżącego, iż Komendant Główny PSP na podstawie art. 37 § 1 i 2 kpa wydał w dniu [...] sierpnia 2010 r. dziesięć postanowień stwierdzających, że [...] Komendant Wojewódzki PSP nie pozostaje w bezczynności. Wskazał również, że stosownie do art. 141 § 1 kpa na wydane postanowienie przysługuje zażalenie, gdy Kodeks tak stanowi. Tymczasem z analizy art. 37 kpa nie wynika, aby wydane w sprawie postanowienia podlegały zaskarżeniu. W tej sytuacji organ wskazał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie miał możliwości wydania postanowienia w oparciu o przepisy zawarte w rozdziale 13 kpa.

W dniu 8 października 2010 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga J. R., w której zarzucił on Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji bezczynność w rozpatrzeniu jego wniosku z dnia 12 sierpnia 2010 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...].

Skarżący podniósł w niej, iż pomimo upływu terminów określonych w art. 35 kpa lub wyznaczonych na podstawie art. 36 kpa organ nadzoru nie wydał merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Z podanych powodów skarżący wniósł o zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania postanowienia załatwiającego sprawę jego wniosku z dnia 12 sierpnia 2010 r. oraz przeprowadzenie sądowej kontroli całego toku postępowania administracyjnego, w tym podejmowanych przez organ czynności tamujących bieg sprawy.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie i wskazał, że J. R. w dniu 12 sierpnia 2010 r. złożył 10 wniosków o stwierdzenie nieważności postanowień Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2010 r. stwierdzających brak bezczynności [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w przedmiocie rozpatrzenia wniosków skarżącego o wydanie zaświadczeń dotyczących stosunku służbowego strażaka. Powołując się zaś na art. 141 § 1 i art. 37 kpa organ podał, że nie ma możliwości ażeby wydane w sprawie postanowienia podlegały zaskarżeniu. Organ podał też, że pismem z dnia 15 września 2010 r. poinformowano skarżącego, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie miał możliwości wydania postanowienia w oparciu o przepisy zawarte w rozdziale 13 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2007 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. zakres przedmiotowy skargi na bezczynność, wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy, wśród których wymienione są m. in. decyzje administracyjne i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 1 i 2).

Skarga na bezczynność w niniejszej sprawie jest zasadna, albowiem organ administracji publicznej jest zobligowany załatwić wniosek strony w sposób procesowy przewidziany przepisami kpa.

W niniejszej sprawie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji poinformował pisemnie skarżącego, iż jego wniosek z dnia 12 sierpnia 2010 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], wydanego w trybie art. 37, nie może zostać rozpatrzony pozytywnie, albowiem do tego typu postanowień nie stosuje się przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji i postanowień zaskarżalnych.

Wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył postępowania wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego.

Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem organ wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę, był zobligowany w sprawie z wniosku strony wydać orzeczenie podlegające kontroli sądowej.

Wskazać należy, iż wniosek strony o stwierdzenie nieważności decyzji, czy to postanowienia, uruchamia fazę wstępną postępowania nadzorczego zmierzającego do ustalenia, czy jest ono w ogóle dopuszczalne. Niedopuszczalność postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, czy postanowienia (art. 126kpa), może mieć zarówno charakter przedmiotowy, jak i podmiotowy. W doktrynie przyjmuje się, iż niedopuszczalność przedmiotowa zachodzi w szczególności m. in. wtedy, gdy strona wystąpi z żądaniem wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności nie decyzji administracyjnej, lecz innej formy działania administracji, np. umowy cywilnej, czynności materialno – technicznej, zaświadczenia, ugody administracyjnej (patrz: Komentarz do art.157 kpa [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, LEX, 2010, wyd. III.). Tak więc stosowanie w niniejszej sprawie regulacji procesowej określonej w art. 157 kpa jest nie tylko możliwe, ale i niezbędne w sytuacji gdy organ stwierdza, że wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia jest niedopuszczalny. Wniosek taki dotyczy bowiem orzeczenia nie podlegającego weryfikacji w trybie nadzorczym.

Skoro Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, do którego strona wniosła niedopuszczalny wniosek o wszczęcie postępowania nadzorczego, nie wydał postanowienia na podstawie art. 157 w zw. z art. 156 § 3 kpa (odmowa wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności postanowienia powinna następować przez wydanie postanowienia), to stwierdzić należy, iż organ pozostaje w bezczynności. Nie wydał on bowiem aktu, do którego jest zobowiązany przepisami prawa procesowego. Organ nie może skutecznie bronić się twierdzeniem, że nie pozostaje w bezczynności, gdyż poinformował pisemnie stronę o braku podstaw do rozparzenia jej żądania, bowiem takiej formy rozparzenia wniosku strony przepisy kpa nie przewidują. W związku z powyższym uznać należy, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji z nieuzasadnionych powodów nie rozpatrzył wniosku strony postępowania, czym naruszył przepis art. 35 § 3 oraz art. 36 § 1 kpa.

Mając na uwadze wszystkie wyżej podniesione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 149 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.