Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 328/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-01-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano wynagrodzenie pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 2 ust. 1 pkt 2, par. 3 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 212 poz 2075
law: Rozporządzenie MInistra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu  przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z  urzędu

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału I: Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego W. A. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia płatnika z obowiązku pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w 2008 r. od świadczenia rentowo - emerytalnego p o s t a n a w i a przyznać doradcy podatkowemu W. A. wynagrodzenie za reprezentowanie strony przed sądem I instancji wykonane na zasadzie prawa pomocy w wysokości 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych).


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przyznał J. M. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego (k. 36). Stosownie do powyższego, Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła do prowadzenia niniejszej sprawy doradcę podatkowego W. A. (k. 45).

Na rozprawie w dniu 10 grudnia 2008 r. doradca podatkowy W. A. wniósł o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy (k. 56). Zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2008 r. sąd skierował sprawę na posiedzenie niejawne celem rozpoznania wniosku w przedmiocie przyznania wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków wyznaczonemu z urzędu doradcy podatkowemu (k. 58).

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych

w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych

i udokumentowanych wydatków.

Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 02 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego

w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego

z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075) – wynagrodzenie za reprezentowanie strony

w postępowaniu przed sądem I instancji w pozostałych sprawach, a więc w tych, w których jest stały wpis, wynosi 240 zł. Do wyliczonego w ten sposób wynagrodzenia doliczone zostaje 17 zł uiszczone przez pełnomocnika tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. § 3 ust. 1 pkt 2 cytowanego rozporządzenia stanowi bowiem, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa obejmują niezbędne udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. W sprawie niniejszej W. A. udokumentował poniesienie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł (k. 60).

W tej sytuacji, stosując przepisy art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 1 pkt 2 oraz § 3 ust. 1 pkt 2 cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 02 grudnia 2003 r., orzeczono jak w sentencji.