Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 1384/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122, 182 par 1 , 191, 210 par 4
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Asesor WSA Alina Rzepecka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Aleksandra Kosiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi PPHU "E" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Handlowo – Usługowe "E" reprezentowane przez pełnomocnika złożyło skargę na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z [...] sierpnia 2006 roku nr [...] utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] maja 2006 roku nr [...] wydane w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 rok.

W sprawie został ustalony następujący stan faktyczny:

W 2002 roku Spółka świadczyła usługi budowlano-kamieniarskie, prowadziła handel kamieniem naturalnym, oraz obrót nieruchomościami. W wyniku przeprowadzonego w okresie od stycznia do kwietnia 2006 roku postępowania kontrolnego stwierdzono, że Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe "E" spółka z o. o. (zw. dalej Spółka; Przedsiębiorstwo, Skarżąca) zawyżyło koszty uzyskania przychodów o kwoty: A/ 65 tys. netto wynikającej z faktury nr [...] z dnia [...].02.2002r. wystawionej przez Zakład Ogólnobudowlany S.O., za usługi budowlano-montażowe okładzin kamiennych w Centrum i B/ 20.720,42 zł z tytułu robót budowlanych gmachu głównego "O", gdzie przychody spółka osiągnęła w roku następnym tj. 2003 roku Sporną w sprawie pozostała pierwsza z wymienionych kwot. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej (zw. dalej Dyrektor UKS) wydał [...].05.2006 roku decyzję Nr [...], w której określił wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 rok w kwocie 33.030,00zł., to jest o 26.189,00 zł wyższą niż wykazała skarżąca w zeznaniu CIT-8 za 2002r.

Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika, iż w 2002 roku Spółka wykazała koszty

w wysokości 181.065,07zł netto oraz przychody w łącznej kwocie netto 123.694,00zł., Na tą ostatnią wielkość złożyły się kwoty z trzech faktur: 1) Nr [...] z dnia [...].01.02 "Za roboty budowlano-montażowe z okładzin granitowych i piaskowca w Centrum C zgodnie z protokołem końcowym odbioru robót z dnia [...].01.2002" opiewająca na kwotę netto 109.244,00zł, dotycząca prac wykonanych w okresie od 02.01.2002 roku do 15.01.2002; 2) Nr [...] z [...].01.02 za "Wykonanie impregnacji posadzki granitowej w obiekcie: Centrum C. Wystawiona na kwotę netto 8.450,00 zł . ( brak wskazania okresu wykonania usługi); 3) Nr [...] z [...].05.02 "Za dostawę

i ułożenie łupków kwarcytowych zgodnie ze zleceniem [...] z dn. [...].04.2002r.

i protok. odbioru z dn. [...].05.2002r. Dla Salonu CEN opiewająca na kwotę netto 6.000,00zł. - dotyczyła prac wykonanych w okresie od 30.04 do 4.05.2002 roku. Każdej z tych faktur przyporządkowano koszty, uwzględniając wszelkie wydatki dotyczące materiałów, usług budowlanych i transportowych, delegacji biorąc pod uwagę informacje wynikające

z umów oraz protokołów odbiorów. Nierozliczona pozostała jedynie faktura nr [...].

Z dołączonego do niej protokołu odbioru wykonanych prac z [...].02.2002r. wynikało, iż prace przeprowadzono w obiekcie CENTRUM w okresie od 22.01 do 26.02.2002 roku. Spółka nie wystawiła żadnej faktury dotyczącej sprzedaży usług zakupionych w oparciu o powyższą fakturę. Nie wiązała się ona też z żadną z trzech wskazanych powyżej faktur sprzedaży, Przede wszystkim nie dotyczyła ona również faktury Nr [...], ponieważ: a/ faktura kosztowa wystawiona została w dniu [...].02.2002r, faktura sprzedaży w dniu [...].01.2002 roku, b/ według faktury kosztowej prace wykonano

w okresie od 22.01 do 26.02.2002 roku, według przychodowej w okresie od 02.01 do 15.01.2002 roku. Prezes zarządu – A.S. w złożonych na tą okoliczność wyjaśnieniach tłumaczył, iż sporna faktura została wystawiona przez wykonawcę po terminie odbioru przedmiotowego obiektu z uwagi na konieczności dokonania poprawek nieujawnionych w protokole odbioru z 16.01.2002 roku dokonanego przez generalnego wykonawcę. Zafakturowanie nastąpiło dopiero po usunięciu usterek przez firme S.O.. Organ podważył stanowisko prezesa i na potwierdzenie swojej tezy przedstawił szereg okoliczności. Po pierwsze, zgodnie z protokołem odbioru robót, prace na przedmiotowym obiekcie prowadzono w okresie od 02.01.2002 do 15.01.2002. Po drugie, protokół ten podpisał m.in. kierownik budowy. Po trzecie, z protokołu odbioru ostatecznego robót kamieniarskich z [...].01.2002 roku wynika, iż: prace wykonano zgodnie ze zleceniem, usterki usunięto w trakcie wykonywania robót, oceniono je jako jakościowo dobre, uznano za odebrane, a termin ich zakończenia (16.01.2002) za dotrzymany. Po czwarte, protokół ten podpisała trzyosobowa komisja w skład której wchodziły dwie osoby ze strony firmy D. Po piąte, powyższe dowodzenie potwierdzone zostało przez UKS, który w firmie D na okoliczność zebrania materiałów związanych z przedmiotową sprawą przeprowadził w tej firmie kontrolę. Po szóste, na czas trwania gwarancji Spółka dokonała stosownego ubezpieczenia – co wynika między innymi z dokonanego księgowania stawki tego ubezpieczenia. Po siódme, "naprawy" źle wykonanych prac dokonuje w ramach gwarancji ich wykonawca– a więc w takim wypadku byłby to koszt obciążający bezpośredniego wykonawcę, tj. firmę S.O., gdyż to on nienależycie wykonał zlecone zadanie.

W dniu [...].05.2006r. Spółka przedłożyła umowę Nr [...] z [...].10.2001 roku zawartą pomiędzy nią a firmą S.O. na wykonanie "robót kamieniarskich związanych z realizacją obiektu Centrum. Z jej §7 wynika, że za nieterminowe wykonanie usługi wykonawca będzie obciążony karami umownymi w wysokości 3.000 zł za każdy dzień. Usługi wykonywał S.O.. Według umowy zakończył je 10.01.2002 roku. Wykonywane w lutym prace były tzw. "usuwaniem usterek", Skarżąca winna więc była naliczyć S.O. kary za okres od 10.01.2002r. do 6.02.2002r. Kar takich nie naliczono. Z treści umowy wynika również, iż to wykonawca ponosi odpowiedzialność za wykonanie przedmiotu umowy przez okres 60 miesięcy od daty odbioru końcowego, przy czym aneksem do tej umowy zmieniono jedynie paragraf dotyczący wynagrodzenia, a nie terminów. Z zebranej dokumentacji nie wynika jakie usterki poprawiała firma S.O.. Poza tym, organ na podstawie pisma z 16.05.2006 roku z Korporacji D ustalił, iż roboty na obiekcie CENTRUM były trzyetapowe – pierwszy dotyczył część kinowej; drugi - salonu, trzeci - część usługowo-handlowej. Każdy z nich kończył się spisaniem protokołu, odpowiednio - 16.01.2002 roku; 15.05.2002 roku, 29.05.2002 roku. Skarżąca brała udział w realizacji pierwszego etapu oraz wykonała drobną usługę w etapie drugim. W realizacji trzeciego nie brał udziału ponieważ, po pierwsze brak jest przychodów z tytułu sprzedaży usług z tego stadium dla Korporacji D, po drugie w protokole odbioru z [...].01.2002 roku brak jest usterek budowlanych, które wymieniono w załączniku nr 7 do wyjaśnień, jako te które należy usunąć. Organ podkreślił również, iż wartość wykonanej przez S.O. usługi "poprawkowej" jest wyższa od kwoty, jaka wynika z faktury Nr [...] z dnia [...].01.2002r. wystawionej przez niego dla Spółki za prace na tym obiekcie. Z załączonego do faktury protokołu odbioru podpisanego przez S.O. i M.S. wynika, że jakość prac (prowadzonych 29.12.2001-21.01.2002), określono jako dobrą. Kwota 50 tys. zł netto wynikająca z tego rachunku została zakwalifikowana jako zakup usługi dotyczącej pierwszego etapu robót, a więc odnoszącej się do faktury sprzedaży Nr [...] z dnia [...].01.02.

W oparciu o poczynione ustalenia Dyrektor UKS w decyzji z [...] maja 2006 roku nr [...] uznał, iż kwota 65 tys. zł nie jest kosztem uzyskania przychodu, bowiem nie wiąże się z żadnym przychodem uzyskanym przez Spółkę "E" i nie została poniesiona w celu osiągnięcia przychodu, czego wymaga treść art.15 ust.1 ustawy

o podatku dochodowym od osób prawnych.

Na powyższe rozstrzygniecie pełnomocnik Spółki złożył odwołanie. Wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji w części dotyczącej nieuznania za koszty uzyskania przychodów wydatków na zakup usługi od firmy Zakład Ogólnobudowlany S.O., wynikającej z faktury VAT [...] z dnia [...] lutego 2002r. Zarzucił naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej - art.122, art.187 §1 i art.191 poprzez nie wystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i rozstrzygnięcie jej negatywnie dla podatnika wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu.

Po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy Dyrektor Izby Skarbowej ( zw. dalej Dyrektor IS ) stwierdził bezzasadność podnoszonych zarzutów i decyzją z [...] sierpnia 2006 roku nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej.

W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Zarzucił naruszenie: art.122, art.187 §1 i art.191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr137, poz.926 z późniejszymi zmianami) poprzez nie wystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i rozstrzygnięcie jej negatywnie dla podatnika wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu; art.210 §4 Ordynacji podatkowej przez nie wystarczające uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższe, pełnomocnik w pierwszej kolejności podniósł, iż organ nie odniósł się do argumentów i dowodów wskazanych przez stronę, czym naruszył przepis art.210 §4 Ordynacji podatkowej. Ponadto podkreślił, iż fakt przeprowadzenia odbioru wykonanych robót przez Generalnego Wykonawcę nie wyłączał możliwości przeprowadzenia odbioru tych samych robót przez skarżącą spółkę od wykonawcy S.O.. Prace kamieniarskie, które miały zostać wykonane przez Skarżącą, która zawarła umowę o ich wykonanie z firmą S.O., choć formalnie zostały zakończone 15 stycznia 2002 roku rzeczywiście trwały jednak do lutego 2002 roku. Z punktu widzenia Spółki prace O. mogły być uznane za wykonane dopiero po ich całkowitym zakończeniu, włącznie z usunięciem usterek, dlatego też skarżąca dopiero 26 lutego 2002 roku pozwoliła na wystawienie faktury VAT mimo, iż wcześniej, sprzedała usługę Generalnemu Wykonawcy, o czym świadczy rachunek nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 roku na kwotę 109.244,00 zł. Pełnomocnik przyznał, iż błędem S.O. przeoczonym przez skarżącą było wpisanie w treści faktury [...] z [...] lutego 2002 roku niewłaściwego początkowego terminu wykonania prac - 22 stycznia 2002 roku, mimo iż w rzeczywistości prace te zostały rozpoczęte znacznie wcześniej. Wykonano je na podstawie umowy nr [...]l zawartej w dniu [...] października 2001 r. pomiędzy PPHU "E" Sp. z o.o., a Zakładem Budowlanym S.O., które po ich przeprowadzeniu zostały, jak sam zaznacza - odkupione niejako awansem od skarżącej spółki przez KB "D" Sp. z o.o. w dniu [...] stycznia 2002 r., czego dowodzi faktura [...]. W ocenie pełnomocnika nie może być wątpliwości, że roboty zostały przez S.O. wykonane i nawet nieprawidłowa treść faktury VAT, ani nie pozbawia Spółki możliwości odliczenia z niej podatku VAT naliczonego, ani nie może być podstawą do nie uznania jej za koszt uzyskania przychodu. Stwierdził, iż analizując cały materiał dowodowy sprawy nie trudno zauważyć, że wartość robót wykonanych przez S.O. mieści się z ogromnym zapasem w wartości całego zadania. Jedynym problemem jest to, że kontrahent ten zafakturował roboty o dużej wartości zbyt późno w stosunku do terminu ich wykonania, zaś PPHU "E" Sp. z o.o. roboty te odsprzedała przed ich formalnym zakupem. Dalej stwierdził, iż mimo dokonania przez Generalnego Wykonawcę ostatecznego odbioru robót 16 stycznia 2002r. nie były one jeszcze zakończone, co potwierdzać również miała deklaracja wekslowa z 05 lutego 2002 r., na której pracownik KB "D" sp. z o.o. naniósł odręczne adnotacje, z których jasno wynika, że termin gwarancji upływa w dniu 24 lutego 2005 r., oraz że skoro wykonane przez PPHU E" Sp. z o.o. roboty objęte były 36-miesięcznym terminem gwarancji, jak wynika z § 8 ust. 1 powoływanej już umowy pomiędzy Spółką a KB "D Sp. z o.o., to początkowym dniem biegu tego okresu był 24 lutego 2002 roku, a nie dzień 16 stycznia 2002 r., czyli dzień dokonania ostatecznego odbioru robót. Pełnomocnik w toku prowadzonego postępowania przedłożył także, opinię biegłego sądowego która również miała potwierdzać, że roboty sprzedane przed PPHU "E" Sp. z o.o. dla KB , D" Sp. z o.o. zostały wykonane w takim kształcie jak wskazuje na to dokumentacja Spółki, oraz że ich wartość podana przez skarżącą jest prawidłowa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art.1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), – sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art.3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - zwanej dalej p.p.s.a.), sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że skarga, może zostać uwzględniona jedynie, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art.145 – art.150 ustawy).Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego

i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga złożona

w rozpatrywanej sprawie nie jest zasadna.

Spór pomiędzy stronami zasadza się na nie uznaniu przez organy podatkowe za koszt uzyskania przychodu u Skarżącej PPHU "E" spółka z o.o kwoty netto 65 tys. zł wynikającej z faktury VAT [...] z dnia [...].02.2002roku wystawionej przez podwykonawcę Zakład Ogólnobudowlany S.O. z której wynika, że dotyczy ona prac montażowych okładzin kamiennych wykonywanych w okresie od 22 stycznia 2002r. do dnia 26 lutego 2002r. na obiekcie Centrum, podczas gdy protokół końcowego odbioru robót dla Spółki E sporządzony został na tym obiekcie przez Głównego Inwestora w dniu 16 stycznia 2002r. Dzień ten kończył I etap inwestycji.

W sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 15.02.1992 roku

o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. z 2000 roku Nr54 poz.654

z późniejszymi zmianami), z których na potrzeby niniejszego postępowania omówienia wymaga w szczególności art.15.

W ustępie pierwszym wskazanej normy stwierdza się między innymi, iż kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów,

z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.16 ust.1.

Z powyższego przepisu wynika więc, że jakkolwiek podmioty stosunków gospodarczych mogą dowolnie i na swobodnie określonych warunkach kształtować łączące je stosunki zobowiązaniowe, to ocena ich zgodności z prawem podatkowym należy do organów podatkowych. Ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodu. Cel ten winien być wyraźnie widoczny, a poniesione wydatki powinny go bezpośrednio realizować lub co najmniej powinny zakładać go jako realny. Z brzmienia art.15 wynika konieczność badania związku pomiędzy wydatkami i przychodem podatnika, jednakże wymóg ten nie dotyczy wydatków, które z mocy ustawy nie stanowią pozycji kosztowej. By konkretny wydatek można było więc zaliczyć do kosztu uzyskania przychodu, konieczne jest wykazanie przez podatnika, że ten wydatek był związany

z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym ( por. wyrok NSA z 15 lutego 2000 r., sygn. akt I SA/Po 515/99, niepublikowany). W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że ciężar dowodu co do wykazania istnienia związku przyczynowego spoczywa na podatniku. Nie można bowiem nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających związek przyczynowy pomiędzy oznaczonymi wydatkami, a uzyskanym przychodem, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, a z ustaleń wspomnianych organów wynikają wnioski przeciwne do ogólnie sformułowanych twierdzeń tegoż podatnika. Ordynacja podatkowa nie zawiera co prawda regulacji związanej z ciężarem dowodu, jednak zgodnie z przyjętą zasadą (zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie), w postępowaniu tym stosuje się odpowiednio zasady i reguły dowodzenia obowiązujące w prawie cywilnym. Obowiązująca w prawie cywilnym zasada dotycząca ciężaru dowodu zawarta jest w art.6 kodeksu cywilnego i zgodnie

z nią "ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne". Dlatego do podatnika należało wykazanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym nakładem (kosztem), a uzyskanym przychodem.

Należy zgodzić się ze strona skarżącą, iż wydatki faktycznie poczynione, przy czym jedynie wadliwie, czy też w sposób niepełny udokumentowane, nie mogą być tylko z tego powodu w całości pominięte przy określaniu podstawy opodatkowania, jeśli mogą być one udowodnione innymi środkami dowodowymi. Niemniej jednak muszą to być środki zasługujące na wiarę,(chyba że przepis prawa podatkowego przewiduje określony sposób dokumentowania tych wydatków).

W ocenie sądu argumentacja skarżącej ukierunkowana na wykazanie powiązania pomiędzy przedmiotowym wydatkiem, a uzyskanym przychodem nie zasługuje na uwzględnienie.

Treść przedmiotowej faktury dowodzi, iż wystawił ją [...] lutego 2002 roku Zakład Ogólnobudowlany S.O., za usługi budowlano – montażowe z okładzin kamiennych w Centrum.

Z dołączonego do w/w rachunku - protokołu odbioru wykonanych prac sporządzonego również 26.02.2002r. wynika, że prace na w/w obiekcie przeprowadzono w okresie od 22.01.2002 roku do 26.02.2002roku. Ani treść faktury, ani też treść tego protokołu nie dotyczą usuwania usterek, i to na niebagatelną kwotę 65 tys. Odbiór robót nie mógł,

a przynajmniej nie powinien był się odbyć poza obiektem bez udziału fachowców, kierownika budowy, czy np. inspektora nadzoru. Tymczasem, z jego bardzo oszczędnej treści nie wynika gdzie odbiór przeprowadzono, i czy w ogóle przeprowadzono go na obiekcie. Brak też jest jakiegokolwiek dokumentu, potwierdzającego rodzaj i charakter przeprowadzonych prac. Nie została też sporządzona żadna umowa pomiędzy stronami, która by tą kwestę regulowała. Ponadto, nawet jeżeli uznać, iż przeprowadzenie odbioru wykonanych robót przez Generalnego Wykonawcę nie wyłączało możliwości przeprowadzenia odbioru tych samych robót przez skarżącą spółkę od swojego podwykonawcy to dlaczego odbiór od S.O. nie został dokonany przed 16.01.2002r. albo chociaż w tej samej dacie. W protokole odbioru

z dnia 16.01.2002r. trzyosobowa komisja w tym kierownik budowy stwierdziła iż: prace wykonano zgodnie ze zleceniem, usterki usunięto w trakcie wykonywania robót, prace oceniono jako jakościowo dobre, uznano je za odebrane, a termin ich zakończenia (16.01.2002) za dotrzymany. Nie stwierdzono konieczności usunięcia jakichkolwiek usterek. Po dokonanym 16.01.2002r. odbiorze końcowym przedstawiciel Skarżącej podpisał protokół odbioru robót, a Spółka wystawiła fakturę firmie D na sprzedaż tych robót.

Należy również podkreślić, iż zgodnie z umową Nr [...] z [...].10.2001 zawartą pomiędzy Spółką "E" a Zakładem S.O., w szczególności z §2 ewidentnie wynika, iż ostateczne roboty miały się zakończyć 10 stycznia 2002 roku, oraz że przedłużenie ich wykonania mogło nastąpić tylko w dwóch przypadkach – siły wyższej oraz przeszkód niezależnych od wykonawcy potwierdzonych przez Prezesa Zarządu Skarżącej wpisem do Dziennika Budowy. Z kolei w §7 tej umowy postanowiono, iż za nieterminowe wykonanie usługi wykonawca będzie obciążony karami umownymi w wysokości 3.000 zł za każdy dzień. Kar takich nie stwierdzono. Ponadto, w jedynym okazanym do w/w umowy aneksie zmieniono paragraf dotyczący wynagrodzenia, nie zmieniono natomiast postanowień dotyczących żadnych terminów. Należy także podkreślić, iż umowa, którą Skarżąca podpisała z Korporacją D na wykonanie robót kamieniarskich związanych z w/w obiektem również przewidywała ten sam harmonogram prac i terminów ukończenia robót ( ostatecznie na dzień 10.01.2002r.). Jednocześnie § 9 stanowi, iż przedstawicielami "E" w czasie trwania budowy byli M.S. i S.O. - właściciel firmy kamieniarskiej. Obowiązywały go takie same terminy ukończenia prac jak skarżącą.

Poza tym, skoro zgodnie z twierdzeniem pełnomocnika błędem S.O. przeoczonym przez Skarżącą było wpisanie w treści faktury [...] z [...] lutego 2002 roku niewłaściwego początkowego terminu wykonania prac - 22 stycznia 2002 roku, to dlaczego nie sporządzono jej korekty – tym bardziej, iż miał to być ciąg dalszy prac sprzed 16.01.2002r.

Odnosząc się do kwestii usterek, co do których strona złożyła w toku postępowania kilku notatek i pism określających ich rodzaj i konieczność ich usunięcia, to wypada stwierdzić, iż z treści tych dowodów wynika, że dotyczą pierwszego przeglądu gwarancyjnego datowanego na 29 kwietnia 2003 roku, że dotyczą usterek na obiekcie "KV" oraz, że mimo, iż Strona zaznaczyła usterki dotyczące Spółki "E", to żadnych takich usterek nie stwierdzono w protokole odbioru z dnia 16.01.2002r. Przede wszystkim materiały te nie dowodzą istnienia usterek, które to

w lutym 2002r. poprawiała firma S.O..

Również kwestia weksla i okresu gwarancji robót dotyczących C w ocenie sądu pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Nie dotyczy ona podwykonawcy.

Umowa - deklaracja wekslowa spisanie została w dniu [...].02.2002r. Dowodzi to tego, że w tej dacie prace były już zakończone. Ponadto, w sprzeczności ze sobą pozostają dwa stanowiska strony, które pojawiły się w materiałach sprawy. Z jednej strony skarżąca utrzymuje, że o usterkach które usuwała firma S.O. Główny Inwestor nie wiedział, bo ich nie zauważył ( czego dowodzi treść protokołu z 16 stycznia 2002 roku) z drugiej strony powołuje się na w/w "umowę - deklarację wekslową" i sporządzoną na niej odręczną notatkę pracownika Głównego Wykonawcy, na podstawie której pełnomocnik wywodzi, iż termin biegu gwarancji uzależniono od usunięcia usterek, to jest od 24 lutego 2002 roku. Jeżeli Główny Wykonawca wiedział o usterkach, to po pierwsze dlaczego z żadnego dokumentu nie wynika jakie one miały charakter i zakres. Po drugie, dlaczego w takiej sytuacji nikt z firmy D nie był zainteresowany jakością ich usunięcia. Po trzecie, dlaczego Główny Wykonawca pozwolił sobie na zakup usługi, przed jej faktycznym zakończeniem. Ponadto, z dokumentacji źródłowej wynika jasno, że firma ubezpieczeniowa wystawiła "gwarancję ubezpieczeniową" w dniu 10.05.2002r, a więc po kompleksowym zakończeniu robót na tym obiekcie wynikających nie tylko z umowy z [...].10.2001 r. Świadczy to o tym, że prace również z roku 2001 wykonane w oparciu o tę umowę objęte były gwarancją dużo później, a nie w momencie ich wykonania. Jednocześnie należy zaznaczyć, iż z §8 pkt3 i 4 umowy pomiędzy inwestorem a Spółką "E" wynika, że tworzony w toku realizacji robót fundusz gwarancyjny zostanie przez D "zwolniony" w ciągu 14 dni po odbiorze końcowym zadania inwestycyjnego. Zadanie to zakończono w dniu 16.01.2002r. czego potwierdzeniem jest protokół odbioru końcowego, a następnie wystawiona dla firmy D faktura z dnia [...].01.2002r. – dlatego też w dniu [...].02.2002r. podpisano umowę - deklarację wekslową.

Na marginesie należy stwierdzić, iż przedstawiony przez stronę dokument zawiera szereg różnych odręcznych uwag, które podpisane zostały przez niewiadomo kogo. Co więcej, przekreślono wszystkie daty "16-01-2005" określone jako termin upływu gwarancji i ręcznie dopisano "10.03.2005". Niewiadomo też kto tych skreśleń dokonał i dlaczego nie są one oparafowane zarówno przez wykonawcę jak remitenta.

W kwestii przedłożonej przez stronę opinii biegłego wydanej 11 listopada 2003 roku jako: "Opinia w sprawie przeciwko A.S. i M.S. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji", należy wskazać, iż w ocenie sądu pozostaje ona bez znaczenia dla sprawy. Nie można zgodzić się z pełnomocnikiem, iż dowodzi ona temu, że prawidłowość robót sprzedanych przez PPHU "E" Sp. z o. o. i sposób ich fakturowania sprawdzane były w postępowaniu karnym prowadzonym przez Sąd Rejonowy. Jej przedmiotem były dwa zagadnienia "1. Jaki przychód, jaki zysk brutto, jaki zysk netto mogła uzyskać pokrzywdzona PPHU "K" Spółka

z o.o. gdyby to ona wykonywała roboty budowlane w [...], P. i E. w roku 2001, które faktycznie były wykonane przez E Spółka z o.o. 2. Jaki byłby stosunek przychodu, zysku brutto i netto z tej budowy do tych samych kategorii ekonomicznych osiągnięty przez Spółkę "K" w 2001 r., gdyby Spółka K wykonywała te prace w miejsce Spółki E". Z treści opinii nie wynika, by jej przedmiotem było badanie prawidłowości robót i sposób ich fakturowania. Nie odnosi się ona w ogóle do kwestii będących obiektem niniejszej sprawy ( choćby jakości i terminu odebrania robót przeprowadzonych przez Spółkę i jej podwykonawcy na obiekcie [...]. )

Odnośnie zarzutu związanego z naruszeniem art.210 §4 Ordynacji podatkowej, to należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja w sposób skompensowany przedstawiła wszystkie argumenty wskazujące na niemożność uznania za koszt uzyskania przychodu Skarżącej Spółki kwoty netto 65 tys. zł wynikającej z faktury VAT [...] z dnia 26.02.2002roku wystawionej przez Zakład Ogólnobudowlany S.O.

z siedzibą, z uwagi na brak wykazania związku pomiędzy tym wydatkiem

a uzyskanym konkretnym przychodem podatnika. Zarzut nie ustosunkowania się w sposób wyczerpujący do wszystkich kwestii w uzasadnieniu samej decyzji ( dot. biegły, weksel ) jest owszem zasadny, lecz naruszenie to w ocenie Sądu nie jest na tyle istotne, by miało skutkować uchyleniem rozstrzygnięcia. Analiza całokształtu zebranego materiału dokonana zarówno w toku postępowania, jak i obecnie przez sąd, wykazała, że dokumenty te jak i powołana na ich okoliczność argumentacja (w formie w której zostały przedstawione przez stronę), pozostałyby bez wpływu na rozstrzygnięcie.

Zdaniem sądu całokształt zebranego materiału i jego szczegółowa analiza przeprowadzone w toku postępowania pozwoliły na zajęcie jednoznacznego

i prawidłowego stanowiska wyrażonego w sentencji podjętych przez organy obu instancji rozstrzygnięć.

Wobec powyższego uznać należało, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone decyzje nie podlegają uchyleniu , ponieważ sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; nie stwierdził też innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw, tj. przesłanek określonych w art.145 §1 pkt1 lit.a) oraz c) p.p.s.a. W tej sytuacji na podstawie art. 151 w/w ustawy orzeczono jak w sentencji wyroku.

(-) Alina Rzepecka (-) Dariusz Skupień (-) Jacek Niedzielski