Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 956/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-04-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 19 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 i 2010 r. postanawia : odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Skarżąca B reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, w sprawie dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 i 2010 rok, wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi (k. 34 akt sądowych), który został ustalony na kwotę 2.786 zł .

W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podała, że w chwili obecnej nie prowadzi działalności operacyjnej i stara się spieniężyć posiadany majątek. Kapitał zakładowy Spółki wynosi 48.269.500 zł. Wartość środków trwałych Wnioskodawcy to 19.236.158,62zł. Strata za ostatni rok obrotowy wyniosła 2.343.083,98zł. Stan rachunku bankowego prowadzonego przez I wynosi 0zł.

Kapitał zakładowy Spółki wynosi przeszło 48.000.000 złotych, a wartość środków trwałych to prawie 20.000.0000zł. Przychody netto za rok 2011 wyniosły 2.836.000zł. W tym samym okresie Spółka poniosła koszty finansowe w wysokości 5.022.000zł. Na dzień 01 stycznia 2012 roku Spółka zatrudnia 17 osób, w tym technika lotniczego i dwóch pilotów. Z tytułu rozliczeń z pracownikami za 2011 rok Spółka wydatkowała 769.740,51zł.

Przeciwko Skarżącej prowadzona jest egzekucja na kwotę przeszło 3.170.000zł (k. 54 akt sądowych). Egzekucję skierowano do wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego przez I. Skarżąca wykazał, że w ten sposób uszczuplono jej majątek o kwotę 615zł.

Postanowieniem z dnia 14 marca 2012 r. referendarz sądowy odmówił spółce przyznania prawa pomocy, uznając, że nie wykazała w sposób dostateczny, że nie może ponieść kosztów postępowania.

W zakreślonym przez prawo terminie pełnomocnik skarżącej spółki złożył sprzeciw, podnosząc, że spółka posiada majątek, ale nie ma środków na uiszczenie wpisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Z przepisu tegoż wynika jednoznacznie, iż zaskarżenie postanowienia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy wywołuje ten skutek, iż Sąd wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznaje od początku, tzn. tak jakby wniosek ten nie był jeszcze przedmiotem analizy, oceny i rozpoznania. Sąd nie wypowiada się więc o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia i nie dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu.

Skutkiem sprzeciwu, wniesionego przez skarżącego jest utrata mocy przez zaskarżone postanowienie i konieczność ponownego merytorycznego rozpoznania wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy.

Zgodnie natomiast z art. 246 § 2 pkt 2 wskazanej ustawy przyznanie osobie prawnej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli w myśl art. 245 § 3 przywołanej ustawy obejmującym m. in. zwolnienie od kosztów sądowych), następuje, gdy jednostka ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na pokrycie pełnych kosztów postępowania. Zatem, to na podstawie wskazanych przez wnioskującego dowodów musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, iż nie ma on dostatecznych środków na pokrycie pełnych kosztów postępowania.

Rozpoznając powyższy wniosek Sąd doszedł do przekonania, iż nie zasługuje on na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że ujemny wynik finansowy z działalności operacyjnej, zaległości płatnicze, czy wszczęcie postępowań egzekucyjnych, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie są wystarczające dla przyjęcia stanowiska, że Skarżąca nie posiada możliwości zgromadzenia środków finansowych na uiszczenie kosztów sądowych. Innymi słowy, strona powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli ma jakiekolwiek środki majątkowe. Tym samym należy uznać, że posiadanie znacznego majątku, przede wszystkim nieruchomości wyklucza w zasadzie możliwość zwolnienia od kosztów sądowych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2010 r. s. 571 i powołane tam orzecznictwo).

Trzeba także zauważyć, iż możliwości płatnicze skarżącej spółki obrazują realizowane przychody i ponoszone wydatki, a nadto wysokość kapitału zakładowego oraz wartość środków trwałych. Majątek Spółki wielokrotnie przewyższa udokumentowane zaległości płatnicze i koszty sądowe. Stąd badanie zdolności płatniczych określonych możliwością pozyskania dopłat od wspólników nie oznacza, że przyznanie prawa pomocy zostaje uzależnione od sytuacji majątkowej wspólników Spółki.

Na zakończenie warto jeszcze raz podkreślić, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż sam fakt posiadania majątku w zasadzie wyłącza możliwość zwolnienia od kosztów sądowych, skoro istnieje możliwość jego obciążenia (postanowienia NSA z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 137/05, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 1 grudnia 2010 r., I SO/Gl 6/10, postanowienie NSA z dnia 10 sierpnia 2011 r., II FZ 399/11). Skoro w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i poglądach doktryny powyższa konstatacja nie budzi wątpliwości, to oczywista wydaje się odmowa przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Z powyższych względów, na podstawie cytowanych powyżej przepisów, orzeczono jak w sentencji postanowienia.