Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 1611/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant sekr. sąd. Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wykonanych robót budowlanych 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] r. Nr [...], 2) orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...] zł ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie w sprawie wybudowania na działce nr [...] przy ul. [...] budynku gospodarczego przez M. W. bez pozwolenia. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że wybudowany samowolnie przez M. W. budynek gospodarczy na wskazanej powyżej działce mocą decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] został zalegalizowany. Wskazana decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku doprowadziła do stanu zgodnego z przepisami prawa sprawiając tym samym, że dalsze postępowanie organu nadzoru budowlanego stało się bezprzedmiotowe.

Z decyzją taką nie zgodził się Z. G., który wniósł odwołanie. W odwołaniu tym zarzucił decyzji organu pierwszej instancji rażące naruszenie prawa i wystąpił o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem odwołującego się organ pierwszej instancji nie rozważył całego zebranego materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności w jakiej dacie prowadzone były roboty budowlane. Nadto organ ten nie poinformował stron postępowania o jego uruchomieniu, czym uniemożliwił odwołującemu się złożenia nowych istotnych dowodów w sprawie. Dodatkowo odwołujący się zakwestionował uznanie przez organ administracji bezprzedmiotowości wskazanego postępowania, ponieważ istnieją wszystkie elementy materialnego stosunku prawnego, a powoływanie się na decyzje legalizujące budynek jest nielogiczne i ryzykowne.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 § 1 i art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w całości decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji tej organ odwoławczy wpierw przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania a odnosząc się do zarzutów skarżących wskazał, że decyzja pierwszej instancji jest zasadna, ponieważ wybudowany samowolnie przez M. W. budynek gospodarczy na wskazanej powyżej działce mocą decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] został zalegalizowany. Natomiast podnoszony przez skarżącego fakt, iż jest właścicielem działki, na której posadowiony został przedmiotowy budynek, związany jest z prawem własności i rozstrzyganie tej kwestii nie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego lecz może być dochodzone przed sądem powszechnym.

Z decyzją organu odwoławczego nie zgodził się skarżący, który pismem procesowym z dnia [...] r. wniósł skargę do sądu administracyjnego. Skarżący zarzucił decyzji organu pierwszej instancji oraz decyzji organu odwoławczego rażące naruszenie prawa i sprzeczność z wcześniejszymi wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem skarżącego organy administracji nie rozważyły całego zebranego materiału dowodowego w sprawie i nie dokonały wyjaśnienia wszystkich jej aspektów. Podniósł on także, że w wyroku uchylającym wcześniejszą decyzję organów administracji sąd administracyjny nakazał organom administracji przed ewentualnym wydaniem decyzji w oparciu o art. 40 starego prawa budowlanego odnieść się do treści art. 37 ust. 1 tegoż prawa. Podnoszona przez organy administracji bezprzedmiotowość prowadzenia postępowania z uwagi na wydanie decyzji legalizacyjnej, świadczy jego zdaniem o niezrozumieniu obowiązujących przepisów prawa oraz wydanych wyroków sądów administracyjnych. Dodatkowo skarżący wskazał na inne uchybienia ze strony organów administracji, a w szczególności organu pierwszej instancji, który nie zapewnił czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, gdyż nie powiadomił go o jego uruchomieniu, czym uniemożliwił złożenie nowych istotnych dla sprawy dowodów. Skarżący zakwestionował także przywołaną podstawę prawną, gdyż w rozpatrywanej sprawie nie występują przesłanki umożliwiające zastosowanie tej podstawy prawnej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i przytoczył analogiczną argumentację jaką zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje :

Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r., - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). W tej sytuacji stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. Nr 72, poz. 652 ) właściwym sądem administracyjnym do rozpatrzenia skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów niż podał skarżący. Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom prawa.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do następującej okoliczności, otóż zdaniem obu organów nadzoru budowlanego podstawową przesłanką umorzenia postępowania w sprawie wybudowania na działce nr [...] przy ul. [...] budynku gospodarczego przez M. W. bez pozwolenia, było to, że mocą decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r.

Nr [...] przedmiotowy budynek został zalegalizowany. Przyjęte przez organ administracji założenie byłoby prawdziwe, gdyby nie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2003 r. sygn. akt II SA/Ka 2794/01, mocą którego uchylona została decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...], jak również utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał nie tylko na liczne uchybienia organów administracji przy podejmowaniu tych decyzji ale także zamieścił w nim liczne wskazania dla tych organów, które w ramach ponownie prowadzonego postępowania winny być wyjaśnione i przyczynić się do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Skoro odpadała podstawowa przesłanka umorzenia postępowania w sprawie dotyczącej budowy przedmiotowego budynku, tym samym zaskarżona decyzja jak również decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem treści art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż postępowanie w tej sprawie nie jest już bezprzedmiotowe. Okoliczność ta stanowi inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i tym samym wyczerpuje przesłankę uchylenia decyzji zamieszczoną w art. 145 § 1 pkt 1

lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarżący w skardze podnosi liczne inne uchybienia organów administracji w tym naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Zdaniem Sądu zarzut ten nie jest w sposób wiarygodny umotywowany, gdyż skarżący w odwołaniu i skardze podnosi, iż dysponuje nowymi istotnymi dokumentami w sprawie, jednakże w ramach postępowania administracyjnego oraz przed sądem administracyjnym takich nowych dowodów w sprawie nie przedłożył i nie ujawnił, zatem należy uznać, że twierdzenia skarżącego w tym zakresie nie mają udokumentowania i nie mogą być uwzględnione, a podnoszony zarzut naruszenia art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego nie został wykazany.

Uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. nakłada na organ pierwszej instancji obowiązek ponownego przeprowadzenia postępowania i wypowiedzenia się w sprawie, przy czym organ ten winien w nowej decyzji ustalić czy postępowanie w niniejszej sprawie jest jeszcze zasadne, czy też faktycznie wystąpiły przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania. Z uwagi na związanie niniejszego postępowania od losów postępowania dotyczącego pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w pierwszej kolejności należy ustalić los tego postępowania, a następnie przeprowadzić postępowanie w sprawie legalności i losów przedmiotowego budynku.

Sąd po myśli art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 i art. 209 w związku z treścią art. 205 § 1 i 2 cytowanej ustawy.

Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" wyżej wymienionej ustawy uchylono zaskarżoną decyzję.

su.