Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 1829/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o sprostowanie wyroku
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1, art. 204 par. 1, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 6, par. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a, par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Sędzia NSA Barbara Wasilewska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku A. M. o sprostowanie zapadłego w niniejszej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2009 r. w sprawie ze skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Łd 1985/06 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 25 września 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc 2003 r. postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

W niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Łd 1985/06 oraz zasądził od Skarżącej na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L., kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Pismem z dnia 22 lipca 2009 r. skierowanym do tut. Sądu, reprezentujący Skarżącą pełnomocnik sygnalizował, że Sąd orzekający w sentencji zapadłego w sprawie wyroku błędnie zasądził kwotę kosztów, gdyż przedmiotem zaskarżenia nie była wartość pieniężna. Wskazał, że w sprawie zaskarżono decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, która nie nakładała na Stronę żadnych obowiązków oraz, że przedmiotem postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie były należności wymienione w tym akcie, lecz wyłącznie przepisy proceduralne.

Wobec tego autor pisma zwrócił się do Sądu o analizę rozstrzygnięcia w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego i sprostowanie ewentualnego błędu pisarskiego na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - powołana dalej jako "P.p.s.a.".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek na uwzględnienie nie zasługiwał, gdyż kwota zasądzona przez Sąd od Skarżącej na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kosztów postępowania kasacyjnego była prawidłowa.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach w przedmiotowym wyroku NSA, którym oddalono skargę kasacyjną Strony na wyrok WSA oddalający jej skargę, stanowił art. 204 pkt 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, strona, której skargę kasacyjną oddalono, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Słusznie zatem Skarżącą obciążono obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania.

Kwestią wymagająca rozważenia wobec wniosku Strony jest określenie wysokości tych kosztów. Pośrednio w tym zakresie odpowiedzi udziela art. 205 § 2 P.p.s.a. wskazując, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W niniejszej sprawie w zakresie kosztów postępowania uwzględnić należy jedynie wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego Dyrektora Izby Skarbowej w L. w obu instancjach, również na rozprawie przed Naczelnym Sądzie Administracyjnym, który sporządził i wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną. Odrębnymi przepisami w rozumieniu art. 205 § 2 P.p.s.a. będzie więc rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349) - "rozporządzenie".

Paragraf 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) cyt. rozporządzenia przewiduje, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł. Należy przyjąć, że przepis ten obejmuje również przypadki w których profesjonalny pełnomocnik sporządza i wnosi odpowiedź na skargę kasacyjną. Jest to wyrazem zawartej § 5 rozporządzenia dyrektywy, która upoważnia do stosowania w sprawach nieokreślonych stawek w sprawach najbardziej zbliżonych.

Mając następnie na uwadze, że w sprawie tej przedmiotem zaskarżenia była decyzja określająca nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc 2003 r. zastosowanie znajdzie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) cyt. rozporządzenia. Zgodnie z nim w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna stawkę minimalną oblicza się na podstawie § 6. Tu natomiast rozstrzygające jest postanowienie zapadłe w dniu 9 stycznia 2007 r. przed Sądem I instancji ustalające wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 39.781 zł. Zgodnie więc z przywołanymi już przepisami rozporządzenia stawka minimalna wynosiła 75% z 2.400 zł., czyli 1.800 zł. Kwota ta w tej sprawie stanowić będzie niezbędny koszt procesu po myśli art. 205 § 2 P.p.s.a., który został z kolei zasądzony na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej po myśli art. 204 pkt 1 P.p.s.a.

Powyżej określona kwota, będąc kwotą prawidłową nie mogła stanowić błędu pisarskiego ani też inne oczywistej omyłki. Żadnego znaczenia w tym aspekcie nie mogły mieć też, podnoszone we wniosku przez Stronę okoliczności związane z inną rozstrzygnięta przez NSA sprawą, jak i dotyczące jej sytuacji materialnej.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do zastosowania art. 156 § 1 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.