Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1089/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Elżbieta Granatowska (spr.), , Protokolant sekr. sąd. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 kwietnia 2022 r. nr 338/OPON/2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 15 kwietnia 2022 r., Nr 338/OPON/2022 Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej przebudowę przegród zewnętrznych polegającą na budowie lukarn na dachu od strony ulicy, zmianę kąta nachylenia połaci dachu od strony podwórza, powiększenie okien piwnicznych oraz zmianę sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na cele mieszkalne wraz z przebudową fundamentów w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. w Dzielnicy [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

W dniu 24 maja 2021 r. inwestor [...] Sp. z o.o. [...] Sp. k. z siedzibą w W. złożył wniosek o pozwolenie na budowę dla ww. inwestycji.

Prezydent [...], decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła M. S.

W ocenie organu odwoławczego, postępowanie zostało przeprowadzone poprawnie. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, warunkujące udzielenie pozwolenia na budowę.

Dla przedmiotowej inwestycji inwestor uzyskał decyzję Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. ustalającą warunki zabudowy. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami w niej zawartymi i spełnia następujące warunki: linia zabudowy została zachowana, powierzchnia zabudowy - 243,53 m2 (bez zmian), szerokość elewacji frontowej - 23 m (bez zmian), liczba kondygnacji, max. wysokość w kalenicy głównej - attyce - dopuszczalna max. 14 m (wysokość nie ulega zmianie i wynosi 33,14 m), geometria dachu - od strony ulicy dopuszcza się budowę lukarn (kąt nachylenia 6°), kąt połaci dachowej bez zmian (kąt nachylenia 18°), powierzchnia biologicznie czynna - min. 25% powierzchni terenu działki (dla planowanej inwestycji wynosi 46%).

Wojewoda podkreślił, iż za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa w zakresie rozwiązań architektonicznych i konstrukcyjnych odpowiada projektant, co potwierdza w swoim oświadczeniu, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego: "projektant, a także sprawdzający, o którym mowa w ust. 2, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej", natomiast na organie architektoniczno-budowlanym spoczywa obowiązek sprawdzenia projektu zgodnie z wytycznymi przedstawionymi w art. 35 Prawa budowlanego. Przedmiotowe oświadczenia znajdują się na stronie 19, 19A, 48, 73, 93, 109 projektu budowlanego i zostały podpisane przez projektantów.

Weryfikacja dokumentacji sprawy wykazała, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniające wymogi art. 35 ustawy Prawo budowlane, tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w myśl art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, pod rygorem odpowiedzialności karnej). Projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 Prawa budowlanego, spełniając wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935) i jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065).

Organ wskazał, że uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno - budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 - Prawa budowlanego). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 omawianej ustawy oznaczałoby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z szeroką odpowiedzialnością projektanta za sporządzony przez niego projekt architektoniczno - budowlany - art. 20, art. 93 pkt 1 i art. 95 oraz nast. Prawa budowlanego (por. także wyroki NSA z dnia 24 kwietnia 2009 r, II OSK 58/08,0 OSK 44/12 z 10 maja 2013 r., czy II OSK 208/12).

Analizując zarzuty odwołania M. S. dotyczące braku możliwości zapoznania się z dokumentacją planowanej inwestycji na etapie I instancji, Wojewoda [...] wskazał, że zawiadomił odwołującą o możliwości zapoznania się z dokumentacją przy piśmie z dnia 9 marca 2022 r. W dniu 21 marca 2022 r. r.pr. R. G., reprezentujący M. S. zapoznał się z aktami sprawy.

Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołania o wspólnej ławie fundamentowej obu budynków, organ wskazał, że z dokumentacji projektowej (str. 112-113 projektu) wynika, że budynki znajdują się na dwóch oddzielnych fundamentach. Planowane jest pogłębienie fundamentów budynku przy ul. [...] bez naruszalności fundamentów budynku przy ul. [...]. Obiekt należy do pierwszej kategorii geotechnicznej. Przebudowa fundamentów będzie polegała na podbiciu fundamentów metodą "szybików" lub podmurowaniu obecnie istniejących. Kwestię tą wyjaśnia również projektant konstrukcji przy piśmie z dnia 28 marca 2022 r., pisząc o tym, że ściany pomiędzy dwoma budynkami przy ul. [...] posiadają zdublowaną ścianę, czyli nie są powiązane ze sobą. Przyjęte rozwiązania obniżenia poziomu piwnic stanowią nieznaczną ingerencję w istniejący obiekt.

W ramach kompetencji określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, Wojewoda Mazowiecki ustalił, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, złożono oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając ją w całości i podnosząc zarzuty naruszenia:

1) prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz 2351 ze zm.) poprzez nienależytą ocenę projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z decyzją o warunkach zabudowy,

2) przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez nienależyte zgromadzenie materiału dowodowego w sprawie oraz art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.

W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w zaskarżonej decyzji Wojewoda Mazowiecki wskazuje, że zgodnie z dokumentacją projektową budynki przy ul. [...] i [...] posiadają odrębne ławy fundamentowe. Tymczasem wskazana ekspertyza w ogóle nie odnosi się do kwestii, czy budynki przy ul. [...] i [...] są posadowione na odrębnych, czy na jednej ławie fundamentowej, ani nie poddaje analizie tego zagadnienia. Wyżej wymieniona ekspertyza odnosi się do ławy fundamentowej kamienicy [...], wskazując, że planowane jest pogłębienie fundamentów tego budynku i to jest właśnie przedmiotem istotnej wątpliwości skarżącej. Zdaniem skarżącej, są to budynki bliźniacze posadowione na jednej ławie fundamentowej. Ekspertyza ograniczona została wyłącznie do oceny nośności oraz użytkowalności podłoża gruntowego dla budynku przy ul. [...] (pkt. 2.2,2, str. 6), pomijając jednocześnie ocenę, czy oba budynki posadowione są na jednej ławie fundamentowej, co mogło mieć wpływ na ostateczne wyniki ekspertyzy. Ponadto oba budynki są złączone ze sobą ścianami szczytowymi ze szczeliną dylatacyjną, a fakt ten nie znalazł odzwierciedlenia w ekspertyzie. Powyższe elementy konstrukcyjne obu budynków nie zostały w ogóle poddane analizie w przedmiotowej ekspertyzie ani w żadnej innej części dokumentacji projektowej. Z treści tej dokumentacji nie wskazuje, żeby jej autorzy dokonali jakichkolwiek badań fundamentów obu budynków pod tym kątem, tj. czy jest to jeden fundament dla obu budynków, co wydaje się być rozwiązaniem naturalnym w przypadku budynków bliźniaczych, jakimi są kamienice [...] i [...], czy też nie, ani nie zbadali wynikających z tego konsekwencji, w tym w zakresie rozkładu obciążenia i nośności konstrukcji. W efekcie przedłożona dokumentacja projektowa, w tym przedmiotowa ekspertyza, oparta o niedokładnie ustalony stan faktyczny jest w oczywisty sposób wadliwa. Powyższe oznacza, że kwestia ta nie została w istocie poddania zbadaniu ani przez organ I instancji ani przez organ II instancji pomimo wskazania w wyżej wymienionym odwołaniu istotnych wątpliwości w tej sprawie. W efekcie także organ odwoławczy nie uzupełnił materiału dowodowego w sprawie i nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego w sprawie. Następnie w oparciu o tak niedokładnie ustalony stan faktyczny wydał zaskarżoną decyzję, czym naruszył art. 7, 77 i 80 k.p.a.

W skardze wskazano, że zgodnie z decyzją Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej miejsca parkingowe powinny być zapewnione w ilości zgodnej ze wskazaniem dla strefy na terenie własnej posesji, przy dopuszczeniu spełnienia tego warunku poprzez zapewnienie miejsc parkingowych w garażu podziemnym znajdującym się na sąsiedniej nieruchomości oraz zakup takich miejsc na terenie nieruchomości sąsiednich. W postanowieniu organu I instancji z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...], wnioskodawca został wezwany do dokonania bilansu miejsc parkingowych zgodnie z wyżej wymienioną decyzją o warunkach zabudowy. Wnioskodawca dokonał tego bilansu, wskazując, że zakupił 2 miejsca parkingowe na parkingu przy ul [...] i [...] oraz że zawarł umowę dzierżawy na czas nieokreślony 8 miejsc parkingowych w sąsiadującym z terenem inwestycji hotelu, przy czym ani do tak uzupełnionej dokumentacji projektowej ani do pisma uzupełniającego z dnia 21 września 2021 r. nie załączył kopii dokumentów potwierdzających powyższe fakty, tj. zakup 2 miejsc parkingowych i wydzierżawienie kolejnych 8 miejsc parkingowych. Należy podkreślić, że wnioskodawca nie składał w odniesieniu do powyższych miejsc oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, iż zawarł przedmiotowe umowy, a mimo to organ I instancji w celu potwierdzenia tego faktu nie wezwał go do przedstawienia należycie uwierzytelnionych kopii przedmiotowych umów, a Wojewoda Mazowiecki w toku prowadzonego postępowania odwoławczego nie uzupełnił w tym zakresie postępowania dowodowego.

Podobna sytuacja odnosi się do zawartego w wyżej przywołanej decyzji o warunkach zabudowy wymogu zastosowania zabezpieczeń zapewniających klimat akustyczny w pomieszczeniach. Działka będąca przedmiotem wniosku jest bowiem położona w obszarze ograniczonego użytkowania, który dotyczy uciążliwości związanej z hałasem wynikającym z funkcjonującego w bliskiej odległości Lotniska im [...] w W. Zgodnie z § 6 ust. 1 i 2 uchwały Sejmiku Województwa Mazowieckiego w sprawie utworzenia powyższego obszaru należy w istniejących budynkach, a takim jest budynek będący przedmiotem inwestycji, zastosować zabezpieczenia zapewniające klimat akustyczny w pomieszczeniach. W załączonej do wniosku dokumentacji projektowej nie ma żadnej informacji, w jaki sposób ten warunek ma zostać spełniony, ani czy jest on już być może spełniony. Nie została przeprowadzona żadna analiza w zakresie istnienia potrzeby lub jej braku w odniesieniu do stosowania zabezpieczeń mających zapewnić klimat akustyczny w pomieszczeniach budynku będącego przedmiotem inwestycji. Organ i instancji nie wezwał wnioskodawcy do wyjaśnienia tej kwestii, a organ II instancji również nie zajął się tym zagadnieniem.

W piśmie procesowym z dnia 26 sierpnia 2022 r. pełnomocnik skarżącej podniósł dodatkowy zarzut naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj. art. 10 § 1, art. 42 § 1 oraz 44 § 4 i art. 80 k.p.a. poprzez pozbawienie stron postępowania administracyjnego, tj. W. S. i Z. S., możliwości czynnego udziału w sprawie i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego wskutek doręczania im przez organy pism na nieprawidłowe adresy i w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie fikcji prawnej, że powyższe pisma został wyżej wymienionym stronom skutecznie doręczone, pomimo że organ II instancji był wielokrotnie informowany o prawidłowych adresach wyżej wymienionych stron. Wskazując na powyższe ponownie wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej wskazał, że organy obu instancji w sposób nieprawidłowy dokonywały doręczeń braciom skarżącej W. S. oraz Z. S., mimo wielokrotnego informowania przez nich samych oraz przez skarżącą o zmianie miejsca zamieszkania w/w osób, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania, a zatem i przesłankę uchylenia zaskarżonych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przed tym samym organem I instancji już wcześniej wielokrotnie toczyły się postępowania administracyjne dotyczące ustalenia warunków zabudowy dla nieruchomości położonych przy ul. [...],[...] i [...], których stronami byli skarżąca oraz jej bracia W. i Z. S. jako współwłaściciele nieruchomości przy ul. [...]. W trakcie tych postępowań skarżąca i jej bracia informowali organ I instancji o swoich prawidłowych adresach zamieszkania, wskazując na wadliwe doręczenia do W. oraz Z. S. na ich nieaktualne adresy. Oznacza to, że co najmniej od 2010 r. organ I instancji posiadał wiedzę na temat aktualnych adresów W. oraz Z. S., a mimo to kierował korespondencję pod nieprawidłowe adresy zamieszkania tych osób, uniemożliwiając im czynny udział w postępowaniu administracyjny. Skarżąca nie utrzymuje kontaktów z braćmi Z. i W. S., o czym również informowała organy administracji publicznej, wskazując przy tym ich aktualne miejsca zamieszkania.

W piśmie procesowym z dnia 14 września 2022 r. uczestnik postępowania W. S. wskazał, że pominięto go w postępowaniu administracyjnym jako współwłaściciela nieruchomości przy ul. [...]. Oświadczył, że nie wyraża zgody na rozbudowę budynku sąsiedniego.

W piśmie procesowym z dnia 11 października 2022 r. uczestnik postępowania Z. S. wskazał, że nie miał żadnej wiedzy o toczącym się postępowaniu. W piśmie z dnia 9 listopada 2022 r. oświadczył, że nie został poinformowany przez organ o toczącym się postepowaniu w sprawie pozwolenia na budowę i nie wyraża zgody na rozbudowę budynku sąsiedniego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie pełnomocnik inwestora spółki [...] Sp. z o.o. [...] Sp. k. w W. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2022 poz. 329 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że nie narusza ona prawa.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej przebudowę przegród zewnętrznych, polegającą na budowie lukarn na dachu od strony ulicy, zmianę kąta nachylenia połaci dachu od strony podwórza, powiększenie okien piwnicznych oraz zmianę sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na cele mieszkalne wraz z przebudową fundamentów w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. nie narusza prawa materialnego. Sąd uznał w tym zakresie za niezasadny zarzut skargi naruszenia przez organ art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) poprzez nienależytą ocenę projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z decyzją o warunkach zabudowy. W skardze podniesiono, że inwestor nie załączył kopii dokumentów potwierdzających fakt zapewnienia miejsc parkingowych, tj. zakupu 2 miejsc i wydzierżawienia kolejnych 8 miejsc parkingowych. W odniesieniu do tego zarzutu wskazać należy, że do wniosku o pozwolenie na budowę została dołączona decyzja Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla tej inwestycji, w której w pkt 1.5.1 (5) wskazano, że dopuszcza się spełnienie warunku zapewnienia miejsc parkingowych zgodnych ze wskaźnikiem dla strefy w garażu podziemnym budynku hotelowego położonego przy al. [...] na sąsiedniej działce nr [...] na podstawie podpisanej na czas określony umowy najmu 8 niezastrzeżonych miejsc postojowych (umowa w załączeniu), jak również w związku z zakupionymi 2 stanowiskami parkingowymi zlokalizowanymi przy ul. [...] i [...], które będą przypisane bezpośrednio nowopowstającym lokalom mieszkalnym w przedmiotowej inwestycji (umowa i akty notarialne zakupu w aktach sprawy). Ponadto do projektu budowlanego (str. 133) została dołączona opinia zarządcy drogi nr [...] z dnia [...] września 2021 r. do projektu zagospodarowania terenu, z której wynika, że uzgodniono bez uwag ten projekt w zakresie możliwości włączenia ruchu drogowego generowanego planowaną inwestycją do istniejącego pasa drogowego drogi gminnej, tj. ul. [...]. W opinii tej wskazano, że miejsca parkingowe zgodne ze wskaźnikiem dla strefy zostały zapewnione w garażu podziemnym budynku hotelowego położonego przy al. [...] na działce nr [...] (umowa najmu 8 niezastrzeżonych miejsc postojowych w załączeniu) oraz dwóch stanowisk przypisanych do lokali wykupionych (umowa i akty notarialne zakupu w załączeniu). Zarówno organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, jak i zarządca drogi potwierdzili zatem, że przedłożono im dokumenty potwierdzające spełnienie przez inwestora warunku przewidzianego w pkt 1.5.1 (5) decyzji w zakresie zapewnienia dla tej inwestycji mieszkaniowej miejsc postojowych. Organ architektoniczno-budowlany nie miał więc podstaw, aby kwestionować spełnienie przez inwestora tego warunku. W postanowieniu organu I instancji z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...], wnioskodawca został wezwany do dokonania bilansu miejsc parkingowych zgodnie z wyżej wymienioną decyzją o warunkach zabudowy. Bilans miejsc parkingowych przedstawiono na str. 5 projektu budowlanego. Sąd uznał, że brak wezwania inwestora do przedłożenia wskazanych dokumentów nie stanowi o wadliwości decyzji, ponieważ istnienie tych dokumentów potwierdził zarówno organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, jak i zarządca drogi w wydanej opinii z dnia 14 września 2021 r. do projektu zagospodarowania terenu.

W odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego niezgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie wymogu zastosowania zabezpieczeń akustycznych w pomieszczeniach w związku z lokalizacją budynku w obszarze ograniczonego użytkowania przy lotnisku (pkt 1.2.1. decyzji) wskazać należy, iż kwestia ta została opisana na str. 11 projektu w pkt 7.4. Izolacja akustyczna budynku, gdzie wskazano, że przy budowie budynku mieszkalnego objętego powyższym projektem zastosowane materiały do budowy ścian zewnętrznych będą posiadały podwyższoną izolacyjność akustyczną, dotyczy to również okien i drzwi.

W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W tej sprawie organ prawidłowo zatem uznał, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. o ustaleniu warunków zabudowy.

Sąd nie podziela zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez nienależyte zgromadzenie materiału dowodowego w sprawie. Zarzut ten został powiązany z kwestią dotyczącą tego, czy obydwa budynki przy ul. [...] i [...] posadowione są na tej samej ławie fundamentowej. W zaskarżonej decyzji Wojewoda Mazowiecki wskazał, że zgodnie z dokumentacją projektową budynki przy ul. [...] i [...] posiadają odrębne ławy fundamentowe. W ocenie strony skarżącej, ekspertyza oddziaływania przebudowywanego budynku przy ul. [...] m.in. na budynek przy ul. [...] (str. 108-114 projektu) ograniczona została wyłącznie do oceny nośności oraz użytkowalności podłoża gruntowego dla budynku przy ul. [...] (pkt. 2.2,2, str. 6), pomijając jednocześnie ocenę, czy oba budynki posadowione są na jednej ławie fundamentowej, co mogło mieć wpływ na ostateczne wyniki ekspertyzy. Ponadto oba budynki są złączone ze sobą ścianami szczytowymi ze szczeliną dylatacyjną, a fakt ten nie znalazł odzwierciedlenia w ekspertyzie. W odniesieniu do tego zarzutu przede wszystkim należy podzielić stanowisko organu, że za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa w zakresie rozwiązań architektonicznych i konstrukcyjnych odpowiada projektant, co potwierdza w swoim oświadczeniu, o którym mowa w art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego (według stanu prawnego obowiązującego przed dniem 19 września 2020 r. – art. 20 ust. 4). Przedmiotowe oświadczenia znajdują się na stronie 19, 19A, 48, 73, 93, 109 projektu budowlanego i zostały podpisane przez projektantów. Na organie architektoniczno-budowlanym spoczywa natomiast jedynie obowiązek sprawdzenia zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi projektu zagospodarowania działki lub terenu (art. 35 ust. 1 pkt 2 - Prawa budowlanego). Ponadto, w postępowaniu odwoławczym inwestor dołączył ekspertyzę sporządzoną przez mgr. inż. S. C., który wskazał, że budynki te nie są bliźniacze, a sugestia jakoby posiadały wspólny fundament jest nieupoważniona. Ustalenia i wnioski tej opinii nie zostały przez stronę skarżącą w żaden sposób podważone wiarygodnym dowodem. Nie miało to jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż kwestie rozwiązań architektonicznych i konstrukcyjnych i tak nie podlegały kontroli organu w tej sprawie.

Sąd uznał w związku z tym, że zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego jest prawidłowa pod względem merytorycznym i nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, które dawałyby podstawę do jej uchylenia.

W skardze podniesiono również zarzut naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj. art. 10 § 1, art. 42 § 1 oraz 44 § 4 i art. 80 k.p.a. poprzez pozbawienie stron postępowania administracyjnego, tj. W. S. i Z. S., możliwości czynnego udziału w sprawie na skutek doręczania im korespondencji na nieaktualne adresy, co stanowi przesłankę do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W odniesieniu do tego zarzutu wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Wyjaśnić należy, iż przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) wiąże się ściśle z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone (por. wyroki NSA: z 26 stycznia 2009 r., II OSK 51/08; z 18 listopada 2009 r., II OSK 1781/08; z 10 lutego 2011 r., II OSK 277/10; z 9 czerwca 2011 r., II OSK 990/10, z 9 maja 2013 r., II OSK 9/12, z 23 listopada 2013 r., II OSK 1475/12, z 29 stycznia 2019 r., II OSK 939/18). W tej sprawie zarzut zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w odniesieniu do W. S. i Z. S. nie mógł być więc podniesiony przez skarżącą M. S. Dodać należy, iż na adres skarżącej M. S. w tym postępowaniu kierowana była również korespondencja do Z. S. i nie zgłosiła ona organowi w tej sprawie, że adres ten jest nieaktualny. Również pełnomocnicy M. S., pomimo tego, że zapoznawali się z aktami sprawy nie zwrócili organom uwagi na to, że adresy dwóch współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] są nieaktualne. W związku z powyższym, podnoszenie tego zarzutu przez skarżącą jest dodatkowo nieuprawnione.

W toku postępowania sądowego uczestnicy postępowania W. S. i Z. S. podnieśli zarzuty dotyczące niezapewnienia im przez organy obu instancji możliwości udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę z uwagi na doręczanie im korespondencji na nieaktualne adresy. Sąd uznał, że w stosunku do tych uczestników nie zachodzi przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu). Jak wynika z akt administracyjnych organu I instancji, z aktami sprawy w dniu 22 sierpnia 2021 r. zapoznawała się r.pr. M. K., a w dniu 1 września 2021 r. zapoznawał się r.pr. R. G. – pełnomocnicy M. S. oraz W. S. Współwłaściciele ci, reprezentowani przez profesjonalnych pełnomocników, wiedzieli zatem o toczącym się postępowaniu. Pełnomocnicy nie poinformowali organu o tym, że adres W. S. oraz Z. S. są nieaktualne, pomimo znajdującej się w aktach sprawy skierowanej do nich i zwróconej organowi korespondencji. Ponadto dla zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. konieczne jest stwierdzenie braku winy strony. W tej sprawie, jak wskazywali uczestnicy, w poprzednich postępowaniach dotyczących tego samego budynku (były to postępowania m.in. o ustalenie warunków zabudowy) informowali oni organy o tym, że ich adresy są nieaktualne. Mieli oni zatem wiedzę o tym, że organy administracji ustalają adresy stron postępowania w oparciu o aktualne dane z ewidencji gruntów i nie uaktualnili oni swoich adresów w tym rejestrze publicznym przez okres kilkudziesięciu lat. Właściciele nieruchomości mają obowiązek zgłoszenia właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne). Z dołączonych do pisma procesowego skarżącej z dnia 26 sierpnia 2022 r. pism wynika, że co najmniej od 2007 r. W. S. i Z. S. zamieszkują pod innymi adresami niż te widniejące w ewidencji gruntów i nie dokonali oni przez ten czas aktualizacji adresów w ewidencji gruntów, pomimo problemów w doręczaniu im korespondencji w poprzednio prowadzonych postępowaniach dotyczących innych inwestycji związanych z budynkiem przy ul. [...]. Organ I instancji ustalił adresy stron niniejszego postępowania w oparciu o dane z ewidencji gruntów według stanu na dzień 16 lipca 2021 r. Aktualizacje adresów, na które powołują się uczestnicy składane były do różnych innych postępowań administracyjnych, prowadzonych przez różne jednostki organizacyjne Urzędu Dzielnicy [...]. Nie można w związku z tym uznać, że uczestnicy ci nie brali udziału w przedmiotowym postępowaniu bez swojej winy. W związku z powyższym, Sąd uznał, że nie zaszła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w stosunku do W. S. i Z. S., dająca podstawę do uchylenia decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Podkreślenia ponadto wymaga, że uczestnicy ci również w postępowaniu sądowym nie podnieśli żadnych innych zarzutów dotyczących zaskarżonej decyzji niż te podniesione przez skarżącą, wskazując ogólnikowo, że nie zgadzają się na realizację tej inwestycji. Nie wykazali oni zatem, że niezapewnienie im czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym (art. 10 § 1 k.p.a.) mogłoby mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższym, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu, który dawałby podstawę do ich uchylenia.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.