Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 3524/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie NSA Maria Lorych – Olszanowska (spr.) WSA Barbara Koś Protokolant st. sekr. sąd. Teresa Matuszewska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2004r. przy udziale sprawy ze skargi K.G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z [...] nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ B. Koś /-/ W. Zygmont /-/ M. Lorych-Olszanowska EW


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z [...] o nr [...] orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u K. G. choroby zawodowej narządu słuchu.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że K. G. został zbadany w m Centrum Medycyny Pracy w P. oraz w trybie odwoławczym w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. .

W wykonanych badaniach audiometrycznych stwierdzono obustronny niedosłuch mieszany.

Charakter tego niedosłuchu nie jest typowy dla zmian wywołanych działaniem przewlekłego urazu akustycznego. Średnie ubytki słuchu z uwzględnieniem fizjologicznej poprawki na wiek wynoszą dla ucha prawego 40 dBA, dla lewego 21 dBA.

Wobec powyższego, w ocenie organu I instancji, mimo wieloletniego narażenia skarżącego na hałas ponadnormatywny na stanowisku kowala, podczas pracy w Zakładach "A" , nie ma podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej narządu słuchu.

Odwołując się od powyższej decyzji K. G. zarzucił, że organ I instancji nie wziął pod uwagę faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak, bezsporny fakt pracy w warunkach narażenia na hałas, oraz uszkodzenie słuchu, które nie wynika z normalnych fizjologicznych zmian w organizmie, związanych z procesem starzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jeżeli nie zarzucając błędu w ustaleniach poczynionych w toku dochodzenia epidemiologicznego, kwestionuje orzeczenie lekarskie wydane na podstawie § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1993r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294 ze zm.). Orzeczenie to jest opinią w rozumieniu art. 84 Kpa podlegającą ocenie w myśl art. 80 Kpa (por. wyrok NSA z 5 listopada 1998r. w sprawie I SA/Po 1200/98 LEX nr 45833).

Orzeczenie to jest też niezbędną przesłanką decyzji, skoro w myśl § 10 ust. 1 cyt. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych "Na podstawie orzeczenia, o którym mowa w § 8, oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego właściwy ze względu na siedzibę zakładu pracy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do jej stwierdzenia".

Z bezspornych ustaleń poczynionych w toku dochodzenia epidemiologicznego wynika, że skarżący K. G. w latach 1960-1995 narażony był na pracę w hałasie o natężeniu 89 – 104 dB. Wskazuje to na niewątpliwy fakt występowania czynnika szkodliwego dla zdrowia w środowisku pracy skarżącego przez okres 35 lat. Orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wydane 23 kwietnia 2001r. przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. a stanowiące przesłankę zaskarżonej decyzji zawiera jedynie lakoniczne uzasadnienie.

Z uzasadnienia tego wynika, że stwierdzono u skarżącego K.G. "Niedosłuch mieszany obustronny. Średnie podwyższenie progu słuchu z częstotliwości 1000, 2000, 4000 Hz z uwzględnieniem fizjologicznej poprawki na wiek wynosi UP-40 dB, UL – 21 dB. Charakter niedosłuchu nie jest typowy dla zmian wywołanych działaniem hałasu. Stopień obniżenia czułości ucha lepiej słyszącego nie powoduje upośledzenia funkcji narządu słuchu uzasadniającej rozpoznanie choroby zawodowej. Audiometrycznie określony stan narządu słuchu nie ma wpływu na sprawność organizmu badanego".

Przytoczone uzasadnienie nie wskazuje dlaczego stwierdzony niedosłuch nie jest typowy dla zmian wywołanych działaniem hałasu. Jest to istotne dla przekonywującego wyjaśnienia sprawy zważywszy, że skarżący narażony był na pracę w ponadnormatywnym hałasie przez okres 35 lat.

Zgodnie z § 1 pkt. 1 cyt. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych "Za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy".

W świetle powyższego dalsze uwagi zawarte w uzasadnieniu omawianego orzeczenia lekarskiego wskazujące na brak "upośledzenia funkcji narządu słuchu" z powodu "stopnia obniżenia czułości słuchu" i brak wpływu na "sprawność organizmu badanego" wykraczają poza zakres przesłanek przytoczonego przepisu i nie mogą uzasadniać zawartego w nim rozpoznania.

Skoro zaś jedynym uzasadnieniem tego orzeczenia jest odwołanie się do nietypowego, dla zmian wywołanych działaniem hałasu, charakteru niedosłuchu, rzeczą organów orzekających w niniejszej sprawie było wezwanie lekarzy wydających opisane orzeczenie do jego uzupełnienia przez wyjaśnienie czy praca w narażeniu na czynnik szkodliwy jakim był hałas spowodowała również u skarżącego niedosłuch (i to bez względu na stopień tego niedosłuchu), czy też wyłączną i jedyną przyczyną stwierdzonego u skarżącego niedosłuchu były zjawiska nie związane ze środowiskiem pracy.

Dopiero wyjaśnienie powyższej kwestii dawałoby podstawę do wydania ostatecznego orzeczenia w sprawie. Niespełnienie powyższego wymogu sprawia, że zaskarżona decyzja wydana została bez należytego wyjaśnienia sprawy, a więc z naruszeniem zasad zawartych w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 Kpa w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnia to uchylenie decyzji organów obu instancji z mocy art. 145 § 1 pkt. 1 ppkt. c ustawy z 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153 poz.1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1271 ze zm.).

Wobec tego, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu orzeczono jak w pkt. 2 sentencji na podstawie art. 152 cyt. ustawy.

/-/ B. Koś /-/ W. Zygmont /-/ M. Lorych-Olszanowska