Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 342/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art 61 par 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia F. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 2160/16 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 11 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2013 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 22 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2160/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił F. sp. z o.o. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 11 maja 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2013 r.

Sąd stwierdził, że spółka we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazała, że wykonanie tego aktu skutkować będzie wyrządzeniem znacznej szkodę, ponieważ obowiązek zapłaty ponad 1.200.000 zł w sytuacji braku wskazania przez organy podstawy prawnej do odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności oraz zagraża dalszemu funkcjonowaniu jej działalności gospodarczej. Podniosła również, że nie posiada środków finansowych na zapłatę podatku w takiej wysokości. Ponadto zapłata zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji wiązałaby się z "wyprzedażą" poniżej wartości większości środków trwałych i towarów handlowych, co spowodowałoby poważną i trudną do naprawienia szkodę. Dodatkowo wskazując na zasadność skargi, spółka stwierdziła, iż zaskarżona decyzja rażąco narusza przepisy proceduralne oraz przepisy materialnego prawa podatkowego, zarówno polskiego jak i europejskiego. Sąd uznał zatem, że wobec takiego uzasadnienia spółka nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka, zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a.") i wniosła o uchylenie postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że Sąd nieprawidłowo ocenił sytuację majątkową skarżącej i przyjął, że nie doszło do uprawdopodobnienia wspomnianych okoliczności. W ocenie spółki Sąd powinien skupić się na dogłębnej analizie jej aktualnego stanu majątkowego i szans na jej dalsze funkcjonowanie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazano również, że działanie organów polegające na odmowie rozłożenia na raty zaległości podatkowej prowadzi wprost do likwidacji spółki, co z pewnością stanowi okoliczność uzasadniającą wywołanie trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy powtórzyć za Sądem pierwszej instancji, że sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku.

Stosownie do treści art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Postanowienie sądu o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, których istnienie musi wykazać wnioskodawca.

W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony z punktu widzenia wskazanych wyżej przesłanek ustawowych. Złożony wniosek zawierał niczym nie poparte twierdzenia strony co do ewentualnych skutków jakie może wywrzeć zaskarżona do Sądu decyzja organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając tylko takie dane, oparł się na nich i prawidłowo uznał, że brak jest przesłanek do wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. Nie można zatem czynić Sądowi zarzutu, że nieprawidłowo uznał, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie miał możliwości weryfikacji twierdzeń strony. Opierając się na informacjach przedstawionych we wniosku nie był w stanie stwierdzić czy podane okoliczności znajdują poparcie w rzeczywistości.

Na marginesie należy zauważyć, że bardziej szczegółowe uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji czy też wskazanie nowych okoliczności, na etapie postępowania zażaleniowego nie czyni błędnym czy też nieprawidłowym rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego objęte jest jedynie zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na etapie rozpoznawania omawianego wniosku spółki dysponował jedynie danymi w nim zawartymi, zatem jego orzeczenie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest prawidłowe. Ponadto na uwagę zasługuje okoliczność, że stosownie do treści art. 61 § 4 P.p.s.a. w razie zmiany okoliczności sąd może zmienić bądź uchylić postanowienie wydane w sprawie wstrzymania aktu lub czynności.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a postanowił jak w sentencji.