Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 514/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Ochrona zwierząt
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 85aa ust. 1 pkt 18, art. 46 ust. 3 pkt 8
journal: Dz.U. 2018 poz 1967
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.
article: art. 7, art. 77, art.80, art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit a, c, art. 135
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca) Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2021 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Lekarz Weterynarii z dnia [...] maja 2021r., nr [...](5) w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie odstrzału sanitarnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w L. z dnia [...] grudnia 2020 r., znak: Zak. [...]; II. zasądza od Lekarz Weterynarii na rzecz K. L. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr Zak. [...] [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [...] po rozpatrzeniu odwołania Koła Łowieckiego nr [...]" w [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w L. z [...] r., znak: [...] w przedmiocie wymierzenia temu Kołu kary pieniężnej w wysokości [...] zł za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu łowieckiego nr [...].

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Rozporządzeniem nr 8 z dnia 6 lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2020 r., poz. 972), wydany na podstawie art. 46 ust. 3 pkt 1, pkt 8, pkt 8b, pkt 8c, pkt 10 oraz art. 47a ust. 1 - 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2018 r., poz. 1967 ze zm. ), dalej jako "u.z.c.z."- Wojewoda L. nakazał m.in. Kołu Łowieckiemu [...]" w [...], przeprowadzenie w terminie od 15 lutego 2020 r. do 31 maja 2020 r., odstrzału sanitarnego 26 dzików w obwodzie łowieckim nr [...].

Rozporządzenie to było następnie kilkakrotnie zmieniane, a w konsekwencji rozporządzenia zmieniającego Nr 23 z 10 lipca 2020 r. (Dz. Urz. Woj. L. . z 2020 r., poz.3795) na skarżące Koło nałożono obowiązek dokonania odstrzału sanitarnego (na terenie obwodu łowieckiego nr [...]) 20 sztuk dzików do dnia 12 lipca 2020 r.

Organ natomiast ustalił na podstawie złożonej przez Koło dokumentacji, wynikało, że dokonano odstrzału sanitarnego w ilości 2 sztuk dzików, co oznacza, że Koło nie zrealizowało nałożonego obowiązku w zakresie odstrzału 18 sztuk dzików.

W związku z tym, po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania z udziałem stron, Powiatowy Lekarz Weterynarii w L. wydał wskazaną na wstępie decyzję z [...] wymierzającą Kołu karę pieniężną w wysokości [...] zł za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego.

W odwołaniu pełnomocnik Koła wskazywał, że stan liczebności dzików uległ drastycznemu zmniejszeniu do poziomu, w którym okresowo dziki w ogóle nie występują; poza tym obwód nr [...] to obwód polny, bez dużych kompleksów leśnych, na początku sezonu łowieckiego stwierdzono 5 dzików, a w marcu 2020r. tylko 2.

[...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [...] nie uwzględnił tych zarzutów, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy w pierwszej kolejności przytoczył treść art. 46 ust. 3 u.z.c.z.z., stosownie do którego wojewoda wydaje na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, rozporządzenie nakazując dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich odstrzał sanitarny zwierząt na określonym obszarze. Zgodnie z uchwałą Sejmiku Województwa L. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie podziału województwa [...] na obwody łowieckie (Dz. Urz. Woj. L. . z 2015 r., poz. 1566) dzierżawcą/ zarządcą obwodu łowieckiego nr [...] jest skarżące Koło, dlatego Wojewoda L. nałożył na nie (wskazanymi wyżej rozporządzeniami) obowiązek odstrzału 20 dzików do dnia 12 lipca 2020 r. Rozporządzenia (pierwotne i zmieniające) nie zostały zaskarżone, a więc na skarżącym Kole spoczywał obowiązek wykonania tego odstrzału.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że sam fakt przystąpienia do odstrzału sanitarnego nie jest równoważny z wywiązaniem się z obowiązku nałożonego na podstawie 46 ust. 3 u.z.c.z.z. Nie usprawiedliwia bierności Koła Łowieckiego to, że na danym obszarze nie występuje liczebność dzików pozwalająca na ich odstrzelenie – okoliczność ta nie była podnoszona przed wszczęciem postępowania i po wydaniu rozporządzenia przez Wojewodę. Zamiast nakazanego odstrzału 20 dzików na terenie obwodu nr [...] odstrzelono 2, a więc nakaz nie został wykonany, co uzasadniało wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej stosownie do art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.z.c.z.z.

Kara została ustalona w dolnej granicy jej wymiaru, w wysokości 0,25 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego tj. w kwocie [...]zł, z uwzględnieniem dyrektyw wymiaru kary wskazanych w art. 189d k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził, że zagrożenie chorobą nie było hipotetyczne, lecz realne, a naruszenia obowiązków nie można uznać za znikome. Wprowadzony nakaz odstrzału sanitarnego dzików, w szczególności na obszarze objętym ograniczeniami ma na celu zachowanie bezpieczeństwa sanitarnego kraju i jest bezwzględnym obowiązkiem wynikającym z przepisów prawa, organ nie znalazł więc przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189f k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Koło Łowieckie [...]" w [...] reprezentowane przez [...] K. K., domagało się uchylenia decyzji organów obu instancji i umorzenia postępowania administracyjnego, zarzucając ich wydanie z naruszeniem:

1. przepisów prawa materialnego tj.:

a) art.85aa ust.1 pkt 18 u.z.c.z.z. poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie prowadził odstrzału sanitarnego dzików, podczas gdy faktycznie skarżący prowadził regularny odstrzał sanitarny dzików w obwodzie łowieckim nr [...] we wskazanym terminie;

b) art.85aa ust.1 pkt 18 u.z.c.z.z. w zw. z art. 46 ust. 3 pkt 8 u.z.c.z.z. poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, podczas gdy przepisy te stanowią podstawę do nałożenia kary pieniężnej za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego, a więc wyłącznie wtedy, gdy zobowiązany nie podejmował nakazanych działań;

c) § 1 ust. 2 pkt 9 lit. s rozporządzenia nr 8 Wojewody L. z 6 lutego 2020 r. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zobowiązaniu skarżącego do wykonania odstrzału sanitarnego określonej ilości dzików na obszarze obwodu łowieckiego nr [...], bez dostatecznego rozeznania w zakresie rzeczywistej liczby dzików bytujących na obszarze obwodu łowieckiego, skutkujące pozbawieniem strony możliwości zrealizowania nakazu w określonym terminie;

2. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. art.7, 8 § 1, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nienależyte uzasadnienie decyzji, w odniesieniu do organu odwoławczego także art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, zamiast umorzenia postępowania;

o umorzeniu postępowania;

d) art.189f § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na odmowie odstąpienia od wymierzenia kary;

e) art.189 c k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy organ przy wymierzaniu administracyjnej kary pieniężnej powinien zastosować przepisy względniejsze dla skarżącego;

f) art.6 i art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i dwuinstancyjności polegające na zastosowaniu przez organ odwoławczy nieobowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisów prawa;

g) art.81 a § 1 k.p.a. poprzez jego pominięcie i niewydanie rozstrzygnięcia na korzyść skarżącego w sytuacji pozostających w sprawie i niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego;

Pełnomocnik skarżącego wniósł także o przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodu uzupełniającego z uwierzytelnionej książki ewidencji polowań skarżącego (odstrzał sanitarny w obwodzie nr [...] w okresie od lutego do lipca 2020 r.) oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zgodnie z art.119 pkt 2 p.p.s.a. i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że odstrzał sanitarny na wskazanym obwodzie łowieckim i w nakazanym terminie był przez skarżące Koło prowadzony, co wynika ze znanych organowi dokumentów, co uniemożliwiało nałożenie kary pieniężnej. Norma art.85aa.1 u.z.c.z.z. penalizuje zaniechanie polegające na "nieprowadzeniu odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze". Znamieniem tego czynu nie jest nieosiągnięcie ustalonych przez organy administracji ilości zwierząt przeznaczonych do odstrzału sanitarnego, a więc niewykonanie odstrzału sanitarnego dzików w ilości wskazanej w rozporządzeniu Wojewody, nie jest równoznaczne z nieprowadzeniem odstrzału sanitarnego w rozumieniu powołanego przepisu. Organy stosując ten przepis w odniesieniu do skarżącego Koła, dokonały niedopuszczalnej rozszerzającej wykładni tego przepisu, pomijając przy tym treść art. 7a § 1 k.p.a., który zobowiązuje organ do rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia.

Pełnomocnik podniósł, że organ I instancji potwierdził prowadzenie na obszarze obwodu łowieckiego nr [...] odstrzału sanitarnego dzików, jednak wykonanie odstrzału zgodnie z rozporządzeniem Wojewody nie było możliwe, ponieważ nie było tylu dzików w tym okresie na terenie tego obwodu - rozporządzeniu nr 8 Wojewody L. było więc niewykonalne. W odwołaniu skarżący wskazywał na deficyt dzików na tym terenie, podkreślał, że obwód ten jest obwodem polnym bez zwartych kompleksów leśnych.

Poza tym działalność koła łowieckiego sprowadza się do prowadzenia gospodarki łowieckiej, to jest działalności w zakresie ochrony, hodowli i pozyskiwania zwierzyny, podstawowym obowiązkiem koła łowieckiego wynikającym z ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (Dz. U. z 2020 r., poz.1683 ze zm.) jest realizacja rocznych planów łowieckich, ustalanych na podstawie inwentaryzacji zwierzyny, która zawiera szacowaną liczebność występujących zwierząt łownych, zaś nakaz realizacji odstrzału sanitarnego jest dodatkowym obowiązkiem kół, co organ powinien uwzględnić przy wymierzaniu kary. Pozyskiwanie zwierzyny dzikiej, w stanie wolnym to zadanie, które zależy przede wszystkim od występowania danego gatunku na danym terenie oraz w dużym stopniu zależy od przypadkowości spotkania zwierzyny na danym terenie. Nakazu odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) nie można porównywać z nakazem likwidacji np. zwierząt hodowlanych, gdzie nałożony nakaz można wykonać bardzo szybko, z uwagi na to, że zwierzęta są policzalne i hoduje się je w zamknięciu. W przypadku braku dzików w danym obwodzie łowieckim nie ma możliwości realizacji nakazu zgodnie z rozporządzeniem, a więc nałożona kara administracyjna jest niesłuszna. Koło łowieckie nie ma jednocześnie wpływu na stan populacji zwierząt wolno żyjących (dzikich), których stan może być znikomy, bądź zwierzęta mogą przemieszczać się pomiędzy różnymi obwodami, uniemożliwiając ich pozyskanie w ściśle określonym terminie.

Organ nakładając karę pieniężną nie dokonał dokładnych ustaleń w zakresie liczebności populacji dzików w obwodzie. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, organ powinien odstąpić od wymierzenia kary (art.189 f § 1 pkt 1 k.p.a.) ze względu na podjęte przez Koło działania związane z odstrzałem sanitarnym dzików w obwodzie nr [...] oraz ze względu na znikomą wagą naruszenia (odstrzał sanitarny był prawidłowo realizowany).

Pełnomocnik zarzucił też, że organ wadliwie zastosował przepisy rozporządzenia Wojewody L. nr 8 z 6 lutego 2020 r., pomimo, że rozporządzenie to zostało uchylone kolejnym rozporządzeniem nr 33 z 20 sierpnia 2020 r. i nie obowiązywało już w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Organ naruszył przez to art. 6 k.p.a. stosując nieobowiązujące przepisy prawa, co miało istotne znaczenie, ponieważ w rozporządzeniu nr 33 zakreślono dłuższy termin wykonania odstrzału (do 31 grudnia 2020r.). Zasadę stosowania przepisów względniejszych dla skarżącego potwierdza również przepis art.189 c k.p.a., który przy wymierzaniu administracyjnych kar pieniężnych nakazuje organom administracji stosowanie przepisów względniejszych dla sprawcy.

Ponadto podniósł, że odpowiedzialność strony nie może być uzależniona od sytuacji materialnej, liczby członków, czy obszaru działania Koła.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że na wniosek organu i wobec niezgłoszenia sprzeciwu przez stronę skarżącą, sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.".

Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z., zgodnie z którym kto wbrew wydanym w celu zwalczania choroby zakaźnej zwierząt lub zapobiegania takiej chorobie nakazom, zakazom lub ograniczeniom, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 8 i art. 46 ust. 3 pkt 8, będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3 kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Językowa wykładnia art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. wskazuje, że karze pieniężnej, podlega ten, kto nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze. Przepis ten ma charakter represyjny, w związku z czym musi być wykładany ściśle - w przypadku regulacji dotyczących kar pieniężnych, a więc nakładających na podmiot obciążenia finansowe, nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca.

Dokonując wykładni językowej przytoczonego przepisu należy zauważyć, że ustawodawca posłużył się czasownikiem w formie niedokonanej: "nie prowadzi", a nie w formie dokonanej "nie przeprowadził". W przepisie tym nie odwołano się więc do wyniku, czy też rezultatu odstrzału, nie ma w nim mowy o niewykonaniu przewidzianych (przez organ samorządowy) w rozporządzeniu poziomów odstrzału sanitarnego. W konsekwencji, pojęcia "nieprowadzenia" odstrzału nie można utożsamiać jedynie z faktem niewykonania przez koło łowieckie limitu (a więc w całości) odstrzału zwierząt dzikich ustalonego w rozporządzeniu wojewody stosownie do art. 46 ust. 3 pkt 8 u.o.z.z.

W konsekwencji należy przyjąć, że karze pieniężnej z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.o.z. podlega tylko taki podmiot (będący dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego), który w ogóle nie podjął działań w postaci prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich). Kara ta nie jest natomiast wymierzana za niewykonanie zaplanowanego limitu odstrzału. Należy bowiem zauważyć, że ilość zwierząt dzikich przeznaczonych do odstrzału ustalana w rozporządzeniu (mającym charakter prawa miejscowego), określana jest jedynie w oparciu o przypuszczenia co do liczby zwierzyny dzikiej bytującej na danym obszarze, w istocie organ samorządu terytorialnego wydając rozporządzenie zakłada, że na danym obszarze przez wskazany okres będzie znajdować się określona liczba zwierząt dzikich. Faktycznie jednak z natury tych zwierząt wynika, że przemieszczają się one swobodnie, migrując z jednych terenów na inne, co oznacza, że nie można wykluczyć, że pomimo określenia w rozporządzeniu liczby zwierząt w danym obwodzie łowieckim, faktycznie w danym okresie w tym obwodzie tych zwierząt nie będzie. Może więc zaistnieć sytuacja, że wykonanie odstrzału zgodnie z rozporządzeniem (w całości) okaże się niewykonalne, mimo podjęcia przez koło łowieckie wszelkich możliwych działań łowieckich, ze względu na brak na danym terenie wystarczającej liczby zwierząt.

Uwzględniając powyższe i przyjmując racjonalność ustawodawcy, należy stwierdzić, że nałożenie sankcji pieniężnej (kary) na koło łowieckie na podstawie omawianego przepisu jest uzasadnione jedynie za zachowania cechujące się szczególnym lekceważeniem prawa, w szczególności za nieprowadzenie w ogóle nakazanego odstrzału sanitarnego, nie zaś za zachowania niezależne i nie zawsze możliwe do wykonania przez koło łowieckie, w tym za niewykonanie odstrzału w całości tj. w ilości określonej w rozporządzeniu. Jak wyżej wskazano, kary pieniężne nakładane na podstawie omawianego przepisu mają charakter represyjny, a więc są one uzasadnione dla usunięcia zagrożenia epidemiologicznego, które (z założenia ustawodawcy) stwarzają dzikie wolno żyjące zwierzęta. Logiczne jest więc, że zagrożenie takie nie występuje, jeśli nie ma dzikich zwierząt. W takiej sytuacji odpada powód/ przyczyna wymierzania kary pieniężnej; to samo dotyczy sytuacji, gdy koło dokonało odstrzału wszystkich bytujących w danym obwodzie (określonych) zwierząt, ale w ilości mniejszej, niż wskazana w rozporządzeniu.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że wydając decyzje wymierzające skarżącemu karę pieniężną na podstawie art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. organy obu instancji dokonały błędnej wykładni tego przepisu, nieprawidłowo utożsamiając fakt niezrealizowania przez skarżące Koło łowieckie limitu odstrzału określonego w rozporządzeniu z "nieprowadzeniem" odstrzału sanitarnego. W konsekwencji organy nie dokonały koniecznych ustaleń w sprawie i pominęły istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, wbrew przepisom art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Obowiązkiem organów było ustalenie, czy działania łowieckie podejmowane przez skarżącego miały charakter prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt, czy też nie, a więc czy działania te (mając na uwadze ich rodzaj, charakter i częstotliwość) można zakwalifikować jako prowadzenie odstrzału sanitarnego. Należy przy tym uwzględnić liczbę zwierząt faktycznie odstrzelonych oraz to, czy na danym obszarze i w danym terenie występowała "odpowiednia" ilość zwierząt. Jak wyżej zauważono, możliwa jest przecież sytuacja, gdy kołu łowieckiemu, pomimo podjęcia wszelkich możliwych i wymaganych działań łowieckich, ze względu na brak zwierząt, nie uda się dokonać odstrzału nawet w części. Taką sytuację (zachodzącą z przyczyn niezależnych od koła) należy kwalifikować jako "prowadzenie odstrzału" z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z., co wyłącza możliwość nałożenia kary pieniężnej.

Z przedstawionych względów Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem wskazanych przepisów, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" i art. 135 p.p.s.a. skutkowało uchyleniem obu decyzji.

Rozpatrując sprawę ponownie organy uwzględnią przedstawioną wykładnię art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. oraz dokonają istotnych dla prawidłowego zastosowania tego przepisu ustaleń w zakresie wyżej wskazanym.

Ubocznie należy zauważyć, że błędów nie ustrzegł się również prawodawca miejscowy wydając akty normatywne ustalające limity zwierząt w ramach odstrzału sanitarnego. W dacie wydania decyzji przez organy obydwu instancji nie obowiązywało już rozporządzenie Nr 8 Wojewody L. z dnia 6 lutego 2020 r. Zostało ono uchylone z dniem 20 sierpnia 2020 r., na mocy § 2 rozporządzenia Nr 33 Wojewody L. z dnia 20 sierpnia 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego (Dz. Urz. Woj. L. . z 2020 r., poz. 4259). Przepisy rozporządzenia Nr 8 Wojewody L. z dnia 6 lutego 2020 r., w których określono limit i terminy odstrzału dzików, miały charakter przepisów epizodycznych w tym znaczeniu, że zawierały one regulacje obowiązujące przez ściśle określony czas. Z przepisów tych wynikał więc wprost ich okres obowiązywania. Brak precyzji prawodawcy miejscowego prowadzi do trudności z ustaleniem skutków uchylenia rozporządzenia Nr 8 Wojewody. Jeżeli rozporządzenie Nr 8 nie obowiązywało już w dacie wydania zaskarżonych decyzji, powstaje otwarte pytanie o moc obowiązującą limitów określonych w tym akcie. Trudności interpretacyjne potęguje fakt, że z kolei nowe rozporządzenie określiło dłuższy termin końcowy do przeprowadzenia nakazanego odstrzału dzików, jednakże w rozporządzeniu Nr 33 Wojewoda nie wskazał terminu początkowego do podjęcia nakazywanych nim działań. Są to jednak w istocie kwestie poboczne, gdyż kluczowym problemem w rozpoznawanej sprawie, który zdecydował o konieczności uchylenia decyzji wydanych przez organy, jest wadliwa, rozszerzająca wykładnia przepisu sankcjonującego – art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak sentencji, przy czym o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zwrot kosztów objął kwoty: [...] zł uiszczonego wpisu od skargi, [...] zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz [...] zł wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym, którego wysokość ustalono zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).