Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 68/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-03-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3i, 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry - w zakresie wniosku G. w B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

W skardze spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca wskazała, że jej sytuacja finansowa nie jest stabilna. Nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa może prowadzić do zachwiania kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Uszczerbek ten nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani tez nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Skarżąca podniosła również, że zaskarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa, gdyż przepisy, na podstawie których ją wydano nie mogą być stosowane z uwagi na niedopełnienie obowiązku notyfikacji projektu ustawy Komisji Europejskiej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.

Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (vide postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).

W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie wykazała, że zachodzi w stosunku do niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Odnosząc się do tego argumentu należy stwierdzić, że same zarzuty kierowane wobec decyzji nie stanowią podstawy wstrzymania jej wykonania (vide postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 358/04).

Skarżąca podniosła również, że wykonanie decyzji, z uwagi na niestabilną sytuację finansową spółki może uniemożliwić dalsze prowadzenie przez nią działalności gospodarczej. Argument ten nie został jednak poparty żadnymi dokumentami, które mogłyby uwiarygodnić twierdzenia skarżącej.

W ostatnim czasie w Naczelnym Sądzie Administracyjny w podobnych do niniejszej sprawach, ukształtowała się linia orzecznicza wskazująca, że strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Wykazanie tych okoliczności wymaga przedstawienia aktualnej sytuacji finansowej skarżącej oraz udokumentowania rzeczywistych obciążeń z tytułu kar pieniężnych. W szczególności Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał na brak dokumentów obrazujących aktualną kondycję finansową skarżących powołujących się na zła sytuacje finansową jako uzasadnienie wniosków o wstrzymanie wykonania analogicznych decyzji (vide postanowienie NSA z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt II GZ 451/15; postanowienie NSA z dnia 18 września 2015 r., II GZ 481/15; postanowienia NSA z 2 października 2015 r., II GZ 498/15, II GZ 500/15, II GZ 499/15; postanowienia NSA z 6 października 2015 r., II GZ 519/15, II GZ 517/15, II GZ 518/15, II GZ 514/15; postanowienie NSA z 13 października 2015 r., II GZ 548/15; postanowienie NSA z 14 października 2015 r., II GZ 562/15; postanowienie NSA z 15 października 2015 r., II GZ 575/15; postanowienia NSA z 16 października 2015 r., II GZ 579/15, II GZ 588/15, II GZ 583/15).

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.