Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1023/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym; Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Asesor WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2005 r. sprawy ze skargi [...] Spółki Jawnej w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w punkcie 1 podpunkt a, b i c i punkcie 2 podpunkt b oraz decyzję poprzedzającą z dnia [...] listopada 2003r. w części dotyczącej: a) nałożenia kary 200 złotych za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych z nieprawidłowo sporządzonym dokumentem przewozowym, b) nałożenia kary 200 złotych za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez posiadania w pojeździe wymaganych instrukcji pisemnych c) nałożenia kary 700 złotych za wykonywania przewozu towarów niebezpiecznych pojazdem nieoznakowanym prawidłowo tablicami barwy pomarańczowej 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje w części uchylonej nie podlegają wykonaniu 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz [...] Spółki Jawnej w G. kwotę 2024,30 (dwa tysiące dwadzieścia cztery złote trzydzieści groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2003 r. na drodze krajowej nr [...] stwierdzono, że pojazdem marki [...] nr rej. [...] był przewożony rozcieńczalnik ekstrakcyjny w pojemnikach szklanych o pojemności 0,5 litra zapakowany w karton zbiorczy w ilości 20 sztuk. W pojeździe znajdowało się 30 sztuk takich kartonów na palecie bez jakiegokolwiek oznaczenia. Ponadto rozcieńczalnik ten był przewożony w pojemnikach z tworzywa sztucznego o pojemności 5 litrów na palecie drewnianej a łączna ilość tych pojemników wyniosła 50 sztuk. Kontrolowany pojazd nie był oznakowany tablicami barwy pomarańczowej zaś kierowca okazał do kontroli jedynie faktury, wypis z KRS, zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, kartę opłaty drogowej oraz dokumenty pojazdu. Stwierdzono także brak instrukcji pisemnej dla kierowcy oraz źle sporządzony dokument przewozowy zaś sztuki przesyłki w 5 litrowych opakowaniach na palecie drewnianej były owinięte porozrywaną folią i poprzesuwane.

W dniu [...] września 2003 r. zawiadomiono "[...] " Spółkę Jawną o wszczę-ciu postępowania w sprawie naruszenia przepisów Umowy Europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych, zgodnie z protokołem kontroli z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...]. Strona nadesłała dokumenty dotyczący charakterystyki przewożonego materiału ( certyfikat klasyfikacyjny ), z których wynikało, iż jest to rozcieńczalnik dla wyrobów ftalowych karbamidowych dla motoryzacji o numerze rozpoznawczym ( ONZ): UN 1263 ( materiały malarskie, w tym rozcieńczalniki do farb i rozpuszczalniki ), klasyfikacja materiału według ADR : kl. 3, lm 2301, numer rozpoznawczy zagrożenia 33, grupa opakowań II.

Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Dro-gowego w [...] nałożył na przedsiębiorcę [...] Spółka Jawna karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000 zł jako podstawę prawną powołując przepisy art. 92 ust. 1 pkt 1 i 6 w związku z art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125 , poz. 1371 ze zm.) w związku lp. 1.6.2.3, 1.6.1.6., 1.6.1.3, 1.6.4.4, 1.6.4.5, 1.6.3.5 załącznika do tej ustawy. Na wymierzoną przedsiębiorcy karę 15.000 zł złożyły sie następujące kary za poszczególne przekroczenia :

- 700zł za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojaz-dem lub zespołem pojazdów nieoznakowanym w sposób prawidłowy tablicami barwy pomarańczowej ( pkt 5.3. 2.1.1 umowy dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie

30 września 1957 r. - Dz. U. Nr 194, poz. 1629 z 2002 r. - dalej jako ADR).

- 200 zł za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez posiadania w pojeździe wymaganych instrukcji pisemnych dla kierowcy ( pkt 8.1.0 umowy ADR oraz art. 28 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych - Dz. U. Nr 199, poz. 1671 - dalej jako ustawa o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych )

- 200 zł za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych z nieprawidłowo sporządzonym dokumentem przewozowym ( pkt 5.4.0 umowy ADR i art. 28 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych )

- 16.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego oznakowania przesyłki - 80 sztuk przesyłki x 200 zł ( pkt 5.2.1.1 umowy ADR )

- 4.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez stosowania nalepek ostrzegawczych - 80 sztuk przesyłki x 50 zł ( pkt 5.2. 2.1.1 umowy ADR)

- 700 zł za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojaz-dem z naruszeniem przepisów dotyczących mocowania ładunków ( pkt. 7.5.7.1 umowy ADR ).

Kara pieniężna za wspomniane naruszenia wyniosła 15.000 zł ze względu na ograniczenie przewidziane w art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona, wnosząc o anulowanie nałożonej kary pieniężnej podnosiła, że przewożony rozpuszczalnik jest zwolniony spod działania przepisów umowy ADR na podstawie zapisu w kolumnie 7 tabeli A : wykaz towarów niebezpiecznych działu 3.2 w związku z przepisem 3.4.6 do ilości 5 litrów na opakowanie. Zwracała uwagę, iż nie otrzymała od nadawcy informacji, że przewożony towar podlega przepisom umowy ADR. Ponadto powoływała się na przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 21 sierpnia 1997 r. ( Dz. U. Nr 105, poz. 71), według których brak oznakowania transportowego ( napisy i nalepki ADR) na sztuce przesyłki oznacza, iż nie zawiera ona materiału niebezpiecznego w rozumieniu przepisów ADR.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietna 2004 r. w jej punkcie 1 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie :

a. wykonywania przewozu towaru niebezpiecznego z nieprawidłowo sporządzonym dokumentem przewozowym w wysokości 200 zł

b. wykonywania przewozu towaru niebezpiecznego bez posiadania instrukcji pisemnych w wysokości 200 zł

c. wykonywania przewozu towarów niebezpiecznych pojazdem nieoznakowanym prawidłowo tablicami barwy pomarańczowej w wysokości 700 zł.

W punkcie 2 decyzji uchylił zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie :

a. w części dotyczącej wykonywania przewozu towaru niebezpiecznego z

naruszeniem przepisów do właściwego manipulowania i układania ładunku przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszj instancji

b. w zakresie wykonywania przewozu towaru niebezpiecznego bez wymaganego oznakowania sztuk przesyłki nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 4.200 zł.

W uzasadnieniu decyzji w jej punkcie 1 utrzymującej w mocy kary pieniężne za brak pisemnych instrukcji i nieprawidłowo sporządzony dokument przewozowy Główny Inspektor Transportu Drogowego powołał przepisy art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i lp.1.6.16 i lp.1.6.1.3 załącznika do w/w ustawy oraz przepis 8.1.2.1 (b) umowy ADR, w której treść pisemnych instrukcji dla kierowcy jest uregulowana w przepisie 5.4.3. Ponadto obowiązek posiadania dokumentu przewozowego wynika z art. 28 ust. 1 pkt 1 , natomiast pisemnych instrukcji z pkt 2 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych. Dodatkowo podkreślił, że wymagają tego przepisy umowy ADR w podrozdziale 8.2.1.1 litery (a) i (b). W ocenie Głównego Inspektora również wymierzenie kary za brak oznakowania w tablice barwy pomarańczowej było zasadne bowiem stanowią o tym przepisy art. 8 ust. 1 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych i rozdział 5.3.2.2.1 umowy ADR, które w sposób szczegółowy określają, że jedna tablica powinna być przymocowana z przodu pojazdu, a druga z tyłu, obie prostopadle do osi podłużnej pojazdu, przy czym obie tablice powinny być dobrze widoczne. Konsekwencją braku tablic jest kara w kwocie 700 zł stosownie do lp. 1.6.2.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Natomiast uchylając decyzję w zakresie kary 700 zł za nieprawidłowe rozmieszczenie i ułożenie ładunku w pojeździe ( pkt 2 lit a decyzji ) organ wskazał, że będącego w jego dyspozycji materiału dowodowego a zwłaszcza dokumentacji fotograficznej nie można w sposób jednoznaczny stwierdzić nieprawidłowości w zakresie manipulowania przewożonym ładunkiem.

Odnośnie obowiązku umieszczania na sztukach przesyłki nalepek ostrzegawczych Główny Inspektor wskazał, że wynika on z rozdziału 5.2.2 umowy ADR. W kolumnie (5) tabeli A w dziale 3.2. dla każdego materiału lub przedmiotu podane są nalepki, które powinny być umieszczane na sztuce przesyłki, o ile przepisy szczególne w kolumnie (6) nie stanowią inaczej. Zamiast nalepek może być stosowne nieścieralne oznakowanie ostrzegawcze, odpowiadające dokładnie wymaganym wzorcom nalepek. Kara pieniężna w tym zakresie została określona w przepisie lp. 1.6.4.5 załącznika do ustawy o transporcie drogowym na 50 zł za każdą brakującą nalepkę oraz w wysokości 200 zł za nieprawidłowe oznakowanie sztuk przesyłki. Nieprawidłowość działania organu pierwszej instancji polegała na tym, że błędnie zinterpretowany przepis 1.6.4.4 załącznika doprowadził do nałożenia na stronę kary w kwocie 16.000 zł stanowiącej iloczyn ilości sztuk przesyłki ( 80 ) i kary 200 zł zamiast kary 50 zł za każdą sztukę przesyłki czyli 4.000 zł. Ponadto

zasadnym było nałożenie kary w wysokości 200 zł za nieprawidłowe oznakowanie sztuk przesyłki ( pkt 2 lit. b decyzji ).

Ustosunkowując się do zarzutu strony dotyczącego wyłączenia przewidzianego ze względu na ograniczone ilości na sztukę przesyłki ( dział 3.4 umowy ADR ) organ stwierdził, że przepisy te nie mogą być brane pod uwagę wobec niezastosowania przez stronę opakowań kombinowanych zdefiniowanych w dziale 1.2 umowy ADR. Warunkiem skorzystania ze zwolnienia jest bowiem konieczność stosowania opakowań kombinowanych i odpowiedniego oznakowania przesyłki. Dodatkowo z tabeli A w dziale 3.2 umowy ADR wynika dla tego materiału kod LQ7 i zgodnie z tym kodem należy stosować opakowania tam określone.

Zdaniem organu nie istnieje też możliwość wyłączenia na podstawie podrozdziału 1.1.3.6 umowy ADR bowiem kontrolowany pojazd należał do drugiej kategorii transportowej i w związku z tym została przekroczona maksymalna ilość dopuszczalna dla jednostki transportowej.

W skardze strona podtrzymuje zarzuty zawarte w odwołaniu i wnosi o uchylenie decyzji w całości. Przede wszystkim skarżący kwestionuje stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego, iż do przewożonego ładunku mają zastosowanie przepisy umowy ADR. Wskazuje, że z art. 8 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych wynika odesłanie do umowy ADR, zaś art. 28 ust. 2 cytowanej ustawy przewiduje, że dokumenty, których brak stał się podstawą ukarania, nie są wymagane w przypadku gdy umowa ADR nie wymaga odpowiednie-go oznakowania pojazdu, to zaś ma miejsce w sytuacji gdy towary niebezpieczne są przewożone w ilościach dopuszczonych tą umową.

Przewożony przez skarżącego rozpuszczalnik posiada numer rozpoznawczy 1263, zaliczony jest do klasy 3 i do grupy II opakowania a zatem jak wynika z ta-beli A w kolumnie 7 ( ilości ograniczone ) oznaczony jest symbolem LQ6. W związku z tym na mocy postanowień przepisu 3.4.5 umowy ADR do przewozu te-go materiału nie mają zastosowania przepisy innych działów umowy ADR pod warunkiem, że :

a) materiał jest przewożony w opakowaniach kombinowanych odpowiadającym wymaganiom podanym pod 3.4.4 lub w opakowaniach wewnętrznych meta-lowych lub z tworzywa sztucznego, które nie są podatne na pęknięcie lub łatwe przebicie, na tacach obciągniętych folią termokurczliwą lub rozciągliwą

b) nie są przekroczone ilości maksymalne na opakowanie wewnętrzne i na sztukę przesyłki podane dla każdego kodu w tabeli 3.4.6

c) każda sztuka przesyłki oznakowana jest w sposób widoczny i trwały zgodnie z przepisami 3.4.4

Te zaś przepisy przewidują dla opakowań kombinowanych opakowania zewnętrzne m. in. z tektury, przepis 3.4.5 dopuszcza opakowania z tworzyw sztucznych na palecie, owinięte folią.

Sporny ładunek był zapakowany w szklane butelki umieszczone w kartonie po 20 sztuk oraz w pojemnikach z tworzywa sztucznego o pojemności 5 litrów umieszczonych na palecie owiniętej folią, a zatem, zdaniem skarżącego, spełnione zostały przesłanki zwolnienia od stosowania umowy ADR.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę pod-trzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269)sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak zwią-zany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami admini-stracyjnymi. U. Nr 153, poz. 1270 - dalej jako p.p.s.a.).

Rozpoznając zatem sprawę pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Ciężar udowodnienia faktu, czy w przypadku skarżącego miały miejsce na-ruszenia przepisów umowy ADR spoczywa na organie administracji publicznej, nie zaś na skarżącym, gdyż to organ z tego faktu wywodzi obowiązek zapłaty przez skarżącego kary pieniężnej. Zdaniem Sądu w sprawie niniejszej nie została dostatecznie wyjaśniona kwestia czy wykonywany przez skarżącego przewóz drogowy towarów niebezpiecznych odbywał się zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, w szczególności czy wyłączenia rygorów tego przewozu, określone w umowie ADR, mogą mieć zastosowanie w sprawie.

Zaznaczyć przy tym należy, że organ odwoławczy rozpoznając odwołanie nie może ograniczyć się do badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ale winien rozpoznać sprawę ponownie.

W postępowaniu tym organ ma obowiązek przestrzegania przepisów procesowych, co wyraźnie wynika z art. 140 k.p.a., który mówi, że w sprawach nieure-gulowanych w art. 136-139 k.p.a. w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierw-szej instancji.

Tymczasem organ rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego odwołania

należycie nie zbadał podstawowej kwestii podnoszonej w odwołaniu a dotyczącej istnienia przesłanek zwolnienia od stosowania przepisów umowy ADR z uwagi na ograniczone ilości w sztuce przesyłki.

Przede wszystkim organ stanął na stanowisku, iż warunkiem skorzystania z wyłączenia przepisów umowy ADR jest konieczność stosowania określonych opakowań kombinowanych i odpowiedniego oznakowania sztuk przesyłki, ale należycie nie wyjaśnił w uzasadnieniu dlaczego uznał, że przedmiotowy ładunek nie spełniał tych wymogów.

Stosownie do definicji opakowania kombinowanego zawartej w dziale 1.2 umowy ADR "opakowanie kombinowane" oznacza zastosowane do celów przewozowych, składające się z jednego lub kilku opakowań wewnętrznych umieszczonych w opakowaniu zewnętrznym, zgodnie z wymogami podanymi pod 4.1.1.5. Ponadto w uwagach zapisano, że przykładem "opakowania wewnętrznego" ( nie zaś "naczynia wewnętrznego") jest butelka szklana. Przepis 4.1.1.5 umowy ADR stanowi, że opakowania wewnętrzne powinny być umieszczane w opakowaniach zewnętrznych w taki sposób, aby w normalnych warunkach przewozu uniknąć ich rozbicia, przedziurawienia lub przedostania sie ich zawartości do opakowania zewnętrznego. Opakowania wewnętrzne łatwo ulegające rozbiciu lub przedziurawieniu, takie jak opakowania szklane, porcelanowe, kamionkowe, z niektórych tworzyw sztucznych, itp., powinny być zabezpieczone w opakowaniu zewnętrznym odpowiednim materiałem wypełniającym. Wydostanie się zawartości nie powinno znacząco pogarszać właściwości ochronnych materiału wypełniającego lub opakowania zewnętrznego. Natomiast opakowanie zewnętrzne, według definicji umowy ADR, oznacza zabezpieczenie zewnętrzne opakowania złożonego lub kombinowanego, wraz z materiałami chłonnymi, materiałami wypełniającymi i wszelkimi innymi elementami niezbędnymi do utrzymania i ochrony naczyń wewnętrznych lub opakowań wewnętrznych.

Jak wynika z protokołu kontroli nr [...] transportowany rozcieńczalnik był zapakowany w butelkach szklanych o pojemności 0,5 litra, które były umieszczone w 30 kartonach po 20 sztuk oraz w 50 pojemnikach z tworzywa sztucznego o pojemności 5 litrów każdy, ułożonych na palecie drewnianej. Zgodnie z definicją zawartą w dziale 1.2 umowy ADR sztuka przesyłki oznacza końcowy produkt operacji pakowania, składający się z opakowania, dużego opakowania lub DPPL wraz z jego zawartością, które są przygotowane do wysyłki. Tak więc kontrolowany pojazd, w ocenie organu, przewoził 80 "sztuk przesyłki" w rozumieniu przepisów umowy ADR.

Skarżący twierdzi, iż owinięcie folią pojemników z tworzywa sztucznego i zapakowanie szklanych butelek w kartony po 20 sztuk spełniało wymagania wyłączeń spod przepisów ADR, zaś w uzasadnieniu obu decyzji brak jest szczegółowego odniesienia się i oceny zasadniczej kwestii czy taka przesyłka spełniała wymogi

opakowania kombinowanego z punktu widzenia przepisów umowy ADR. Ponadto w materiale dowodowym przedstawionym Sądowi brak jest jakichkolwiek ustaleń dotyczących zabezpieczenia butelek szklanych wewnątrz kartonu. Zgodnie z cytowaną wyżej definicją opakowania kombinowanego i cytowanymi wyżej zapisami 4.1.1.5 umowy ADR przestrzeń w kartonie pomiędzy butelkami powinna być wypełniona odpowiednim materiałem.

Wątpliwości Sądu budzi także zakwalifikowanie przewożonego rozcieńczalnika przez organ do kategorii LQ7 ( ilości ograniczone ). Bezsporne jest, że rozcieńczalnik ten posiada numer rozpoznawczy materiału UN 1263. W tabeli A w dziale 3.2 w kolumnie 1 ( numer UN ) umowy ADR znajduje się sześć pozycji oznaczonych cyframi 1263. Porównanie oznaczeń w innych kolumnach tych pozycji z oznaczeniami podanymi w certyfikacie kwalifikacyjnym nr [...], dotyczącymi grupy opakowania ( II) oraz nalepek ostrzegawczych ( nr 3 ) prowadzi do wniosku, że przewożony ładunek powinien zostać zakwalifikowany do kategorii LQ6. Mylne oznaczenie kodu LQ przez organ ma swoje dalsze konsekwencje bowiem z tabeli 3.4.6 umowy ADR dla tego kodu wynikają dla opakowań kombinowanych : inna masa maksymalna brutto (kg ) i zawartości ( l ) na sztukę przesyłki oraz inne ilości maksymalne na opakowanie wewnętrzne.

Według ustaleń Generalnego Inspektora Transportu Drogowego skontrolowany materiał niebezpieczny należy do drugiej kategorii transportowej i w związku z tym przesyłka przekroczyła maksymalną ilość dopuszczalną dla jednostki transportowej. Jednakże organ ten nie wskazał jaką konkretnie ilość uznano za dopuszczalną lecz w tym zakresie powołał się jedynie na przepis 1.1.3.6 umowy ADR. Natomiast przepis 1.1.3.4.1 umowy ADR stanowi, że niektóre towary niebezpieczne pakowane w ilościach ograniczonych mogą być przedmiotem wyłączeń, pod warunkiem, że spełnione są wymagania działu 3.4 a zatem przepisów do których odwołuje się skarżący. Dodatkowo w przepisie 3.2.1 umowy ADR zamieszczono wyjaśnienie do kolumny ( 7 ) " ilości ograniczone" , z którego wynika, że oprócz kodu alfanumerycznego "LQ0" pozostałe kody alfanumeryczne zaczynające się od liter "LQ" oznaczają, że w odniesieniu do danego materiału przepisy ADR nie mają zastosowania jeżeli spełnione są warunki wskazane w dziale 3.4 ( warunki ogólne podane pod 3.4.1 oraz odpowiednio do danego kodu, warunki podane pod 3.4.3, 3.4.4, 3.4.5 i 3.4.6 ). Należy też zaznaczyć, że ilości ograniczone określone w tabeli 3.4.6 dotyczą sztuk przesyłki i nie zawierają żadnych regulacji odnośnie jednostki transportowej, która zgodnie z definicją wynikającą z przepisu 1.2 umowy ADR oznacza " pojazd samochodowy bez przyczepy lub zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego i dołączonej do niego przyczepy ".

Stosownie do przepisu 3.4.1 zamieszczonego w podrozdziale umowy ADR zatytułowanym "wyłączenia dotyczące towarów niebezpiecznych pakowanych w ilościach ograniczonych" opakowania używane zgodnie z 3.4.3 do 3.4.6, powinny

spełniać tylko przepisy ogólne podane pod 4.1.1.1, 4.1.1.2 i 4.1.1.4. Ponadto przepis 3.4.5 mówi, że jeżeli w niniejszym dziale nie postanowiono inaczej, to kod "LQ4" do "LQ19" oraz "LQ22" do"LQ28" podany dla danego materiału w kolumnie (7) tabeli A w dziale 3.2 nie mają zastosowania przepisy innych działów ADR pod określonymi tam warunkami.

W tej sytuacji zadaniem organu ponownie rozpoznającego całą sprawę w kierunku wyżej wskazanym, poza oceną całego zgromadzonego materiału dowodowego zgodnie z wymogami art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., będzie rozważenie czy do strony skarżącej będą miały zastosowanie przepisy umowy ADR czy też spełnione zostały przesłanki zwolnienia strony od stosowania tych przepisów ze względu na ilości ograniczone przewożonych towarów niebezpiecznych.

Niewątpliwie kwestia ta może nastręczać wiele trudności interpretacyjnych, jednakże wskazanie podstawy prawnej decyzji nie może polegać na wybiórczym stosowaniu przepisów umowy ADR skoro wiąże się to z nałożeniem na stronę kary pieniężnej ( art. 7 k.p.a.). Również uzasadnienie decyzji powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Ponadto materiał fotograficzny znajdujący się w aktach sprawy świadczy o tym, iż folia zabezpieczająca pojemniki z tworzywa sztucznego była porozrywana, co ma istotne znaczenie w sprawie. Jednakże brak jest w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony co do tej okoliczności oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie wypowiedzenia się w kwestii tego dowodu, co prowadzi do wniosku, że został naruszony przez organ obowiązek wynikający z art. 10 § 1 k.p.a..

W tym stanie sprawy, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] listopada 2003 r. nakładające na stronę kary pieniężne nie mogą pozostawać w obrocie prawnym i dlatego podlegają uchyleniu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a.

Z mocy art. 152 p.p.s.a kontrolowane decyzje w uchylonej części nie podlegają wykonaniu.