Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 864/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Par. 1 ust. 1, par. 10
journal: Dz.U. 1983 nr 65 poz 294
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.
article: Art. 7, art. 77 par. 1, art. 84 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Bożenna Blitek Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala


UZASADNIENIE

wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 listopada 2009r.

Decyzją z dnia [...] 2007r. nr [...], znak: [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny oddalił w pkt 1 wnioski dowodowe złożone przez pełnomocnika S. S. w dniu 12 września 2007r., a w pkt 2 orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u S. S. choroby zawodowej – uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu – wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.)

Decyzją z dnia 18 maja 2009r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. nr 122, poz. 851 z późn. zm.) oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115), uchylił pkt 1 decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego nr [...] z dnia [...] 2007r. i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji. W pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Sanitarny wyjaśnił, iż postępowanie prowadzone było po wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lutego 2004r., sygn. akt II SA/Kr 2793/00 oraz z dnia 28 sierpnia 2006r., sygn. akt III SA/Kr 367/05. Wyrokiem Sądu zostały uchylone decyzje organów Inspekcji Sanitarnej l i II instancji w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia u S. S. choroby zawodowej – uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu.

W dalszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, iż w prowadzonym obecnie postępowaniu administracyjnym ustalono, iż S. S. zatrudniony był w latach 1961-1962, 1964-1975 w A [...] w K. (obecnie B S.A. Oddział w K.), Zakład [...] na stanowiskach: murarz kadzi, murarz pieców przemysłowych w narażeniu na hałas, pył zawierający wolną krystaliczną krzemionkę, azbest oraz niekorzystny mikroklimat. W 1975r. przeszedł na rentę inwalidzką z ogólnego stanu zdrowia.

Po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 sierpnia 2006r., sygn. akt III SA/Kr 367/05 Powiatowy Inspektor Sanitarny mając na uwadze wskazania Sądu, zwrócił się pismem z dnia 15 lutego 2007r. do Ośrodka Medycyny Pracy oraz pismem z dnia 20 marca 2007r. do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z prośbą o zajęcie stanowiska i uwzględnienie wskazówek Sądu zawartych w wyroku w części dotyczących orzeczeń lekarskich.

W odpowiedzi Ośrodek Medycyny Pracy pismem z dnia 2 marca 2007r., znak: [...] podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] 2004r. o braku podstaw do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu. Wyjaśnił, iż w w/w orzeczeniu nie przytoczono wartości ubytku słuchu, ponieważ nie wielkość ubytku słuchu, ale rodzaj tego ubytku był podstawą do wydania orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Ponadto wskazał, że w obu orzeczeniach stwierdzono lokalizację niedosłuchu inną niż typowe pohałasowe uszkodzenie. Co więcej obie jednostki orzecznicze podkreśliły przyczyny chorobowe, w wyniku których doszło do powstania uszkodzenia słuchu, i że w żadnym wypadku nie może być mowy o wpływie hałasu na narząd słuchu. W obu orzeczeniach przyczyną braku rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu nie jest wielkość ubytku słuchu, tylko zgodnie podane przez obie jednostki orzecznicze konkretne przyczyny chorobowe. Orzeczenia różnią się wprawdzie wielkością ubytku słuchu, ale nie wartość ubytku słuchu decydowała o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu u S. S. Poza tym różnica ta nie jest istotna. Ośrodek Medycyny Pracy po analizie dokumentacji lekarskiej, ponownie stwierdził, że przyczyną osłabienia słuchu u S. S. nie jest narażenie zawodowe na hałas w latach jego pracy zawodowej, tylko samoistne czynniki chorobowe: przebycie ciężkiego zabiegu neurochirurgicznego (usunięcie tętniaka mózgu), przebiegającego z powikłaniami (sześciomiesięczny okres śpiączki pooperacyjnej), a dodatkowym czynnikiem może być nadciśnienie i miażdżyca naczyń.

Natomiast Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w piśmie z dnia 18 lipca 2007r., znak: [...] wyjaśnił, iż orzeczenia obu jednostek orzeczniczych l i II szczebla są merytorycznie zgodne – rozpoznano u S. S. niedosłuch odbiorczy obustronny bez cech lokalizacji ślimakowej, czyli niedosłuch pozaślimakowy. Wyżej wymienione schorzenie nie było spowodowane hałasem. Uszkodzenie słuchu spowodowane działaniem hałasu charakteryzuje się klinicznie niedosłuchem obustronnym odbiorczym o lokalizacji ślimakowej, charakterystycznym przebiegiem krzywych audiometrycznych w badaniach oraz typowym wieloletnim przebiegiem. W przebiegu rozwoju tego schorzenia, charakterystyczny i typowy jest brak pogłębiania się niedosłuchu w okresie po zakończeniu narażenia na hałas. Instytut po analizie dostępnej dokumentacji lekarskiej podtrzymał stanowisko wyrażone w orzeczeniach Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] 2004r. oraz Instytutu Medycyny Pracy z dnia [...] 2005r., w których uzasadniono i wyjaśniono dlaczego zarówno charakter niedosłuchu jak i przebieg schorzenia przemawiają za etiologią pozazawodową.

Powiatowy Inspektor Sanitarny uznał, że uzupełnione opinie Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 2 marca 2007r. oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z dnia 18 lipca 2007r. są pełne, wydane zgodnie z prawem, przekonujące, zawierające jednoznaczne, wzajemnie zgodne uzasadnienia i stanowią podstawę do rozstrzygnięcia w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu decyzji Nr [...] z dnia [...] 2007r. Powiatowy Inspektor Sanitarny odniósł się również do wniosków dowodowych zawartych w piśmie z dnia 6 września 2007r., które wpłynęło w dniu 12 września 2007r. wyjaśniając, iż opinia Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego jest opinią sporządzoną przez jednostkę II szczebla, właściwą do rozpoznawania chorób zawodowych w trybie odwoławczym zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto jest ona spójna, jednoznaczna i dlatego zdaniem organu l instancji przedstawia walor dowodowy i w całości zasługuje na uwzględnienie. Ponadto z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jednoznacznie wynika, że organ ma przeprowadzić postępowanie na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r., w związku z powyższym zarzut braku właściwej podstawy prawnej nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu dopisania w formularzu postępowania wyjaśniającego cyfr i liter określających nasilenie i stopień hałasu, Powiatowy Inspektor Sanitarny uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Ponadto obie jednostki orzecznicze zgodnie stwierdziły, że przyczyną osłabienia słuchu u S. S. nie jest narażenie zawodowe na hałas w czasie jego pracy zawodowej, tylko samoistne czynniki chorobowe. Biorąc powyższe pod uwagę Powiatowy Inspektor Sanitarny oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii grafologa. Wniosek o ponowne badania nie został również uwzględniony, ponieważ przeprowadzone w niniejszym postępowaniu badania oraz uzupełniające konsultacje, udzieliły odpowiedzi na pytanie, czy rozpoznawane u S. S. uszkodzenie słuchu wynika z narażenia na hałas czy z innych przyczyn. Wniosek o przeprowadzenie badań z ogólnego stanu zdrowia, Powiatowy Inspektor Sanitarny uznał za bezzasadny, jako że badanie z ogólnego stanu zdrowia nie ma nic wspólnego z decyzją o stwierdzeniu lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu, tym bardziej, że S. S. od 1975r. pobiera świadczenia rentowe z tytułu ogólnego stanu zdrowia. Pozostałe dowody (tj. zeznania złożone do protokołu postępowania oraz odręczna charakterystyka stanowiska pracy sporządzona przez S. S.) organ l instancji ocenił negatywnie, ponieważ zawierają fakty sprzeczne z ustaleniami, bądź znane wcześniej organowi z urzędu.

W postępowaniu odwoławczym Wojewódzki Inspektor Sanitarny przychylił się do wniosku pełnomocnika S. S. i pismem z dnia 20 października 2008r. zwrócił się do Ośrodka Medycyny Pracy z prośbą o skierowanie S. S. na badania konsultacyjne do Instytutu Medycyny Pracy.

Instytut Medycyny Pracy w wyniku konsultacji lekarskiej wydał w dniu [...] 2009r. orzeczenie nr [...] – obserwacja w kierunku uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu poz. 15 wykazu negatywna (wg rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r.). W uzasadnieniu braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej Instytut Medycyny Pracy podtrzymał stanowisko wyrażone w orzeczeniach zarówno Ośrodka Medycyny Pracy, jak i Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego wskazując, iż obecna progresja niedosłuchu u S. S. nie jest związana z narażeniem na hałas, które w jego przypadku ustało 34 lata temu, ponieważ zawodowe ubytki słuchu nie pogłębiają się po ustaniu narażenia zawodowego. Instytut wskazał, iż ciężkie schorzenia na jakie choruje S. S. i ich następstwa (nadciśnienie tętnicze, operacja neurochirurgiczna z powodu tętniaka tętnicy środkowej mózgu) są powodem stwierdzonego u niego obustronnego odbiorczego ubytku słuchu.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny po zapoznaniu się z całością dokumentacji w sprawie uznał, iż wydana decyzja organu l instancji w zakresie nie stwierdzenia u S. S. choroby zawodowej jest merytorycznie uzasadniona. Zdaniem Inspektora wniesione przez pełnomocnika S. S. uwagi do odwołania nie wnoszą nowych, istotnych informacji mogących mieć wpływ na merytoryczną zmianę w/w decyzji.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że nie kwestionuje narażenia S. S. na hałas w czasie jego pracy zawodowej. Sam fakt narażenia na hałas przekraczający dopuszczalne normy, przy braku objawów klinicznych choroby figurującej w wykazie chorób zawodowych, nie daje jednak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Powodem wydania decyzji o braku podstaw do stwierdzenia u S. S. choroby zawodowej jest brak rozpoznania klinicznego choroby zawodowej przez jednostki orzecznicze właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych. W przedmiotowej sprawie orzekały bowiem jednostki orzecznicze l i II stopnia, właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych, tj. Ośrodek Medycyny Pracy, Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego oraz w ramach konsultacji Instytut Medycyny Pracy.

Jednostki orzecznicze nie kwestionowały narażenia S. S. na ponadnormatywny hałas, nie stwierdziły natomiast skutków zdrowotnych tego narażenia. Podstawą wydania orzeczeń o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u S. S. był rodzaj ubytku słuchu, a nie brak narażenia na hałas ani nie wielkość ubytku słuchu. Jednostki orzekające zgodnie stwierdziły lokalizację niedosłuchu inną niż typowe pohałasowe uszkodzenie.

Realizując wskazania zawarte w wyroku Sądu, jednostki orzekające wykazały merytoryczną zgodność wydanych w przedmiotowej sprawie orzeczeń i opinii lekarskich. Jednostki orzecznicze zgodnie stwierdziły niedosłuch obustronny bez cech lokalizacji ślimakowej, czyli lokalizację niedosłuchu pozaślimakową. Jasno sprecyzowały, że w żadnym wypadku nie może być mowy o wpływie działania hałasu na narząd słuchu. W orzeczeniach lekarskich przyczyną braku rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu nie była wielkość ubytku słuchu, tylko zgodnie podane konkretne przyczyny chorobowe. Jako przyczynę osłabienia słuchu u S. S. jednostki orzecznicze wskazują nie narażenie zawodowe na hałas, tylko samoistne czynniki chorobowe: przebycie ciężkiego zabiegu neurochirurgicznego (tętniaka mózgu), przebiegającego z powikłaniami (6 miesięczną śpiączką pooperacyjną). Dodatkowym czynnikiem mogło być nadciśnienie tętnicze i miażdżyca naczyń, na które S. S. od lat jest leczony. Schorzenia te są udokumentowanymi czynnikami mogącymi powodować odbiorcze upośledzenie słuchu.

Zdaniem organu II instancji orzeczenia lekarskie i uzupełniające opinie, wydane w niniejszym postępowaniu przez jednostki właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych są wzajemnie spójne, jednoznacznie wskazały, iż rozpoznane uszkodzenie słuchu u S. S. nie wynika z narażenia na hałas lecz z innych przyczyn.

Rozstrzygnięcie decyzji l instancji w pkt 1, Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał za niezgodne z przepisami obowiązującego prawa z następujących powodów. Po pierwsze, organ odwoławczy uznał, że stosownie do art. 77 § 1 Kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. A zatem w toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ winien ustosunkować się do żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu i ocenić, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Jest to istotne dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Rozstrzygnięcie w tej sprawie nie może być rozstrzygnięciem decyzji administracyjnej, która rozstrzyga sprawę co do jej istoty i kończy sprawę w danej instancji. Fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zawiera uzasadnienie faktyczne decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

Po drugie, decyzja wydana na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. nr 122, poz. 851 z późn. zm.) oraz § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministra z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.) rozstrzyga co do istoty o stwierdzeniu lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Wszystkie okoliczności podnoszone w piśmie złożonym przez pełnomocnika w dniu 12 września 2007r. zostały przez organ l instancji rozważone i wyjaśnione, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Z powyższych względów na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, Wojewódzki Inspektor Sanitarny rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji w tym zakresie uchylił i umorzył postępowanie organu l instancji.

Pismem z dnia 16 czerwca 2009r. pełnomocnik S. S. wniósł skargę na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 maja 2009r., nr [...] domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji oraz działaniom organu II instancji pełnomocnik skarżącego zarzucił brak dołożenia należytej staranności wobec faktów zgłaszanych przez skarżącego, sprzeczność ustaleń ze stanem faktycznym, tolerowanie niedbalstwa w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego, ignorowanie zasad gromadzenia oraz zabezpieczania dokumentacji merytorycznej przed dostępem osób niepowołanych – co skutkowało zagubieniem dokumentów o znaczeniu zasadniczym dla sprawy. Zdaniem skarżącego ignorowanie zasady prawidłowego gromadzenia oraz zabezpieczania przez pracowników organu dokumentów przejawiało się brakiem numeracji kolejnych kart w dokumentacji merytorycznej, niekompletnością wykazów/spisów dokumentów przekazywanych między poszczególnymi organami. Skarżący podniósł również, iż doszło do zagubienia niezwykle istotnego dokumentu jakim była Karta Stanowiska Pracy skarżącego z jego danymi osobowymi, pochodząca zapewne z byłej kartoteki Przychodni Medycyny Przemysłowej.

W dalszej części skargi pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, iż praca zawodowa S. S. polegała na odkuwaniu stalowymi brechami, łomami i młotami pneumatycznymi nawarstwionych osadów w warunkach ogromnych temperatur w kadzi wielkiego pieca martenowskiego po wytopie stali, do której to wchodzili robotnicy, w tym i skarżący, nie czekając na ostudzenie w sytuacji, kiedy temperatura sięgała 300ºC. W czasie pracy S. S. skarżył się na silny ból lewego ramienia oraz migrenowe bóle głowy. Lekarze medycyny przemysłowej zignorowali je jednak całkowicie. W konsekwencji nie rozpoznano na czas u skarżącego wylewu krwi do mózgu. Po otwarciu czaszki i oczyszczeniu pnia mózgu oraz wyjęciu jego części, skarżący zapadł w śpiączkę na 6 miesięcy. Potem wyzdrowiał i poruszał się jedynie na wózku przez 7 lat. Z winy lekarzy Przemysłowej Służby Zdrowia skarżący stał się inwalidą w wieku 32 lat. Został pozbawiony nie tylko pracy i zarobków, ale skierowano go na rentę inwalidzką, doszło do rozbicia jego rodziny, odeszła od niego żona i utracił szansę na normalne życie.

Pełnomocnik skarżącego podniósł również, że S. S. był badany przez specjalistów i biegłych lekarzy w S. i w Ł., którzy nie byli jednak w stanie jednoznacznie wykluczyć istnienia u niego choroby zawodowej.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnośnie dokumentu Karta Stanowiska Pracy z okresu pracy S. S. w A, który jak twierdzi pełnomocnik skarżącego zaginął, organ II instancji podniósł, iż wystąpił do Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wyjaśnienie zarzutów pełnomocnika skarżącego dot. zagubienia dokumentu i dokonanych poprawek i takie wyjaśnienie otrzymał (pismo PIS z dnia 21 stycznia 2008r., znak: [...]). Z treści tego pisma wynika, że w zgromadzonej dokumentacji nie było takiego dokumentu. W aktach sprawy znajduje się kserokopia dokumentacji medycznej "Karta Choroby" z Przychodni Przemysłowej A w K., która stanowi załącznik nr 1-4 akt sprawy. Natomiast w dniu oględzin dokumentacji pełnomocnik miał zastrzeżenia dot. ewentualnych poprawek naniesionych na formularzu postępowania wyjaśniającego sporządzonym w dniu 3 sierpnia 2000r. stąd Powiatowy Inspektor Sanitarny uznał, że zarzuty odnoszą się do tegoż formularza. Akta dotyczące postępowania w sprawie choroby zawodowej S. S. przekazane przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego są opisane i ponumerowane (od poz. 1 do poz. 41) w sposób umożliwiający identyfikację.

Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, wobec braku rozpoznania choroby zawodowej przez trzy jednostki orzecznicze, brak jest podstaw do jej stwierdzenia u skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

W ocenie Sądu złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.), za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Na pojęcie choroby zawodowej składają się zatem dwa elementy: istnienie schorzenia wymienionego w przedmiotowym wykazie oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy.

W niniejszej sprawie bezsporną jest okoliczność istnienia w środowisku pracy skarżącego czynnika szkodliwego narażającego na powstanie choroby zawodowej, tj. nadmiernego hałasu. Przeprowadzone natomiast u skarżącego badania lekarskie nie wykazały istnienia schorzenia wymienionego w cyt. powyżej wykazie chorób zawodowych.

W orzeczeniu lekarskim z dnia [...] 2004r., znak [...] Ośrodek Medycyny Pracy stwierdził brak podstaw do rozpoznania u skarżącego zawodowego uszkodzenia słuchu. Ośrodek Medycyny Pracy wyjaśnił, że hałas powoduje niedosłuch typu odbiorczego, pochodzenia ślimakowego, symetryczny dla obu uszu, odzwierciedlający się w wykresie charakterystyczną krzywą audiometryczną. Analizując dokumentację medyczną skarżącego Ośrodek Medycyny Pracy stwierdził, że przeprowadzone w roku 1974 badanie wskazywało na bardzo dobry stan narządu słuchu skarżącego. Natomiast pierwsze badanie audiometryczne, które wykazało niewielkie ubytki słuchu wykonano dopiero w roku 1999. Zdaniem Ośrodka Medycyny Pracy przyczyną osłabienia słuchu u skarżącego były czynniki chorobowe samoistne – przebycie ciężkiego zabiegu neurochirurgicznego przebiegającego z powikłaniami. Dodatkowymi czynnikami mogły też być nadciśnienie i miażdżyca naczyń. Ośrodek Medycyny Pracy nie stwierdził zatem związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy stwierdzonym niedosłuchem a pracą zawodową, zakończoną przed 30 laty. Również w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] 2005r., nr [...] Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego orzekł o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu. W uzasadnieniu orzeczenia Instytut stwierdził, że u skarżącego rozpoznano niedosłuch odbiorczy obustronny bez cech lokalizacji ślimakowej. Podwyższenie progu słuchu wyrażone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, 4 kHz po odjęciu poprawki na wiek wyniosła UP-30 dB, UL-37 dB. Skarżący był również badany w Instytucie Medycyny Pracy. Instytut ten w orzeczeniu z dnia [...] 2009r., nr [...] także stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Uzasadniając swoje stanowisko Instytut Medycyny Pracy wyjaśnił, iż przeprowadzone badania audiologiczne wykazały obustronny odbiorczy ubytek słuchu o wielkości UP-48,3 dB, UL-46,6 dB, ale nie został on spowodowany wieloletnim narażeniem na hałas przekraczający wartości NDN, ponieważ narażenie to ustało 34 lata temu. Natomiast jako powód stwierdzonego u skarżącego ubytku słuchu Instytut wskazał nadciśnienie tętnicze oraz przebyte przez skarżącego w 1974r. i w 1982r. operacje neurochirurgiczne.

Orzekające zatem w niniejszej sprawie zespoły lekarskie stwierdziły, że cechy rozpoznanego u S. S. schorzenia wskazują na inne niż zawodowe przyczyny tego schorzenia. Zarówno Ośrodek Medycyny Pracy, jak i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego oraz Instytut Medycyny Pracy po przeprowadzonych badaniach orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, uzasadniając dlaczego rozpoznane u skarżącego schorzenie nie jest chorobą zawodową w rozumieniu przepisów. Orzeczenia te są wzajemnie spójne, jasne i wyczerpujące.

W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy administracyjne odmawiając uznania rozpoznanego u skarżącego schorzenia za chorobę zawodową, prawidłowo uznały te orzeczenia lekarskie za wiarygodne i wyczerpujące, opierając na nich swoje rozstrzygnięcia o braku u skarżącego choroby zawodowej. Nie każde bowiem stwierdzone u pacjenta schorzenie jest chorobą zawodową, przepisy wymagają dodatkowo, by było ono spowodowane czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy. Tymczasem w niniejszej sprawie charakter stwierdzonych u skarżącego zmian w narządzie słuchu, w szczególności pozaślimakowa lokalizacja niedosłuchu oraz czynniki chorobowe wymieniane jako przyczyny powstania schorzenia słuchu, wskazują na inną niż hałas etiologię schorzenia słuchu. Należy zatem przyjąć, że wydane w niniejszej sprawie decyzje zarówno organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały zgodnie z prawem materialnym.

W ocenie Sądu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło też do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią § 10 cyt. powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych, podstawą wydania przez inspektora sanitarnego decyzji w sprawie choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie wydane przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i wyniki dochodzenia epidemiologicznego. Opierając się na orzeczeniach lekarskich, orzekające w niniejszej sprawie organy administracyjne stwierdziły, że skoro upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki służby zdrowia nie znalazły podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, również inspektor sanitarny nie mógł wydać pozytywnej decyzji. Przedmiotowe orzeczenia lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych są w istocie opiniami w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. (tak m.in. NSA w wyroku z 21 września 2001r., sygn. akt I SA 2870/00; z dnia 14 kwietnia 1999r., sygn. akt I SA 1931/98; z dnia 5 listopada 1998r., sygn. akt I SA 1200/98, LEX nr 45833) i jak każdy dowód winny być przez organ wszechstronnie ocenione. Wydane w niniejszej sprawie opinie biegłych są jednoznaczne i wzajemnie spójne, nie budząc wątpliwości. Dlatego też uznać należy, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji administracyjnych zostało przeprowadzone prawidłowo, a decyzje oparte zostały na opiniach lekarskich zawierających przekonywujące uzasadnienie.

Organy wydając swoje decyzje w pełni zastosowały się również do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 sierpnia 2006r., sygn. akt III SA/Kr 367/05. Organ I instancji zwrócił się do Ośrodka Medycyny Pracy (pismo z dnia 15 lutego 2007r.) oraz do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego (pismo z dnia 20 marca 2007r.) o uzasadnienie i wyjaśnienie rozbieżności występujących w ich wcześniejszych orzeczeniach lekarskich. Organ II instancji dodatkowo zwrócił się też o zasięgnięcie opinii Instytutu Medycyny Pracy (orzeczenie nr [...] z [...] 2009r.). W ocenie Sądu organy administracyjne prawidłowo wywiązały się zatem z nałożonych na nie obowiązków. W sposób należyty wyjaśniły stan faktyczny, w pełni czyniąc zadość wymaganiom zawartym w art. 7 i 77 § 1 K.p.a., a wydane przez nie decyzje są prawidłowo uzasadnione, odpowiadając wskazaniom określonym w art. 107 § 3 K.p.a.

Wobec powyższego przyjąć należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i zapadła po należytym wyjaśnieniu sprawy. Z tego powodu skarga została oddalona w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.