Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 424/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 29 ust 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 23 par 1 pkt 1 i par 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kołodziej- Kobierowska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący J.Ł. działając poprzez pełnomocnika złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2016 r. nr [...]. Zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2007 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Na podstawie postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej o wszczęciu postępowania kontrolnego z dnia [...] sierpnia 2011r., przeprowadzono postępowanie kontrolne wobec J.Ł., w zakresie m.in. prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2007 r.

Organ kontroli skarbowej ustalił, że J.Ł. prowadząc w 2007r. działalność gospodarczą pod nazwą H J.Ł. nie uwzględnił w rejestrach prowadzonych dla celów podatku od towarów i usług, wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów, a co za tym idzie, nie wykazał wynikającego z tych transakcji podatku należnego.

Transakcje te zostały wykazane w za poszczególne kwartały 2007 r. przez podmioty niemieckie, w tym m.in. przez:

- A F.H.,

- C GmbH & Co. KG,

- E Berlin,

- V,

- A Gmbh.

Organ kontroli skarbowej ustalił, że J.Ł. w 2007 r. nie składał informacji podsumowujących VAT UE i tym samym nie potwierdził nabyć od ww. kontrahentów na zasadach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. W dokumentacji księgowej firmy J.Ł. stwierdzono brak faktur zakupu od ww. kontrahentów.

W dniu 11.10.2011 r. organ kontroli skarbowej zwrócił się, za pośrednictwem Biura Wymiany Informacji Podatkowych przy Izbie Skarbowej, w trybie art.5 Rozporządzenia 1798/ 2003/WE do Organów Administracji Podatkowej Niemiec o udzielenie informacji w sprawie transakcji zawartych w 2007 r. przez J.Ł. z ww. kontrahentami.

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ kontroli skarbowej ustalił, iż J.Ł. w 2007 r. dokonał zakupu od ww. kontrahentów 49 samochodów na zasadach wewnątrzwspólnotowego nabycia w ramach prowadzonej przez siebie działalności pod nazwą: H J.Ł., a obowiązek podatkowy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia poszczególnych pojazdów powstał w okresie od stycznia do grudnia 2007 r. Na podstawie powyższych ustaleń organ kontroli skarbowej stwierdził, że Strona zaniżyła podatek należny i naliczony z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów za poszczególne miesiące 2007 r.

W toku postępowania J.Ł. zaprzeczył, że dokonywał jakichkolwiek wewnątrzwspólnotowych nabyć samochodów w 2007 r. Podniósł, że dnia [...] lutego 2007 r. ukradziono mu saszetkę z dokumentami, którą następnie podrzucono mu dnia [...] marca 2007 r. Osoba trzecia, posługując się skradzionymi dokumentami oraz fałszując jego podpis, dokonała transakcji wewnątrzwspólnotowych w jego imieniu.

Organ kontroli skarbowej ustalił, że zakupione w 2007r. przez H J.Ł. od kontrahentów niemieckich samochody, zostały następnie sprzedane osobom fizycznym i podmiotom gospodarczym na podstawie umów kupna-sprzedaży zawartych pomiędzy osobami fizycznymi z Niemiec, a osobami fizycznymi i podmiotami gospodarczymi z terenu Polski. Pomimo, że w umowach kupna-sprzedaży dotyczących sprzedaży samochodów na terenie kraju nie wskazano jako sprzedającego J.Ł., organ kontroli skarbowej na podstawie numerów VIN nadwozia pojazdów, ustalił, że są to te same samochody, które na podstawie faktur przesłanych przez administrację niemiecką, zostały sprzedane J.Ł. przez podmioty niemieckie.

Z uwagi na to, że w przypadku 16 samochodów cena sprzedaży wykazana w umowie kupna- sprzedaży zawartej pomiędzy osobami fizycznymi z Niemiec

a osobami fizycznymi lub podmiotami gospodarczymi z Polski, znacznie się różniła (była niższa) od ceny zakupu przez H J.Ł., organ kontroli skarbowej podstawę opodatkowania określił w drodze oszacowania. Rodzaj posiadanych danych zadecydował, że można było zastosować metodę porównawczą zewnętrzną, polegającą na porównaniu wysokości obrotów w innych przedsiębiorstwach prowadzących działalność o podobnym zakresie i w podobnych warunkach. Ze względu na brak informacji od J.Ł. odnośnie wysokości stosowanej marży na sprzedaż pojazdów w 2007 r. oraz z uwagi na brak informacji o stanie pojazdu w momencie sprzedaży przez J.Ł., organ kontroli skarbowej wykorzystał materiał zgromadzony od następujących pod-miotów gospodarczych: A D.P.; D.N.; J.K.; P.T.; I.G.; K.G. i zastosował średnią marżę przy sprzedaży pojazdów w wysokości 18,88%. W związku z tym do sprzedaży 16 pojazdów zastosowano marżę 18,88% do ceny nabycia.

W przypadku sprzedaży pozostałych 29 pojazdów, w myśl art.23 §2 Ordynacji podatkowej odstąpiono od oszacowania podstawy opodatkowania, ponieważ księgi uzupełniono dowodami, uzyskanymi w trakcie postępowania, tj. umowami kupna sprzedaży, zeznaniami świadków, danymi z wyciągu bankowego J.Ł..

W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] grudnia 2015r., określił Stronie prawidłową kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca i od maja do grudnia 2007r. oraz prawidłową kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r.

Od ww. decyzji Strona wniosła odwołanie. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] września 2016 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Na powyższą decyzję Strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, zarzucając decyzji:

I. Naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art.122 i art.187 §1 Ordynacji podatkowej i wyrażonej w ww. przepisach zasady prawdy obiektywnej poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy,

a także rozstrzygnięcie jej bez zgromadzenia materiału dowodowego stanowiącego wystarczającą podstawę do przyjętej przez organy obydwu instancji tezy, że w okresie objętym postępowaniem kontrolnym, tj. od stycznia do grudnia 2007 r. Skarżący dokonywał zakupu samochodów od kontrahentów niemieckich a następnie odsprzedaży tych samochodów na rzecz nabywców krajowych,

- art.191 w związku z art.121 §1, art.180 §1 oraz art.181 Ordynacji podatkowej poprzez ocenę stanu faktycznego nie znajdującą potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym oraz wydanie decyzji w następstwie dowolnej i selektywnej,

a nie swobodnej oceny dowodów, bez rozważenia wszystkich okoliczności sprawy potwierdzonych dowodami przedłożonymi przez Stronę w toku po-stępowania, w tym w szczególności poprzez:

a) uznanie za istotną dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy opinii Laboratorium Kryminalistycznego KW Policji z dnia [...].06.2016r., nr [...] i z pominięciem dowodu z opinii biegłego z zakresu badań podpisów z dnia [...] maja 2014 r., włączonej do akt postępowania kontrolnego za pismem Strony z dnia [...] czerwca 2014 r.,

b) przypisywanie Skarżącemu przez organ odwoławczy udziału w spornych transakcjach zakupu i sprzedaży samochodów wbrew dowodom materialnym potwierdzającym nieobecność w kraju J.Ł. w czwartym kwartale 2007 r. tj. VISY z paszportu nr [...], na której widnieją pieczątki z datą wyjazdu ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, zaświadczenia ze szkoły językowej w USA, wyciągów z rachunków kart kredytowych potwierdzających okres pobytu Strony skarżącej w USA,

c) przyjęcie, iż Strona skarżąca uzyskała obrót ze sprzedaży wszystkich spornych pojazdów, pomimo, iż nie odzwierciedlają tego obroty na rachunkach bankowych Strony skarżącej oraz z pominięciem wyjaśnień Skarżącego i świadków złożonych w toku postępowania w przedmiocie przelewów uznających rachunek bankowy J.Ł. oraz z pominięciem zeznań większości krajowych nabywców spornych pojazdów, którzy nie potwierdzili udziału Skarżącego w transakcjach sprzedaży samochodów,

d) kwestionowanie zeznań Skarżącego o kradzieży w dniu [...].02.2007 r. jego dokumentów tożsamości oraz pomijanie przez organ odwoławczy dowodów ten fakt potwierdzających, tj.:

• zaświadczenia z dnia [...].02.2007 r. o zgłoszeniu utraty saszetki, w której znajdował się m.in. do-wód osobisty, karta kredytowa oraz paszport, którego numerem i danymi posłużyli się nieustaleni sprawcy do przeprowadzenia transakcji wewnątrzwspólnotowych nabyć pojazdów w 2007 roku,

• postanowienia o umorzeniu dochodzenia z dnia [...].03.2007 r. w sprawie nieustalenia sprawców włamania w dniu [...].03.2007 r. do samochodu Strony,

• wydruku z programu bankowości elektronicznej [...] S.A, potwierdzającego zastrzeżenie w dniu kradzieży, tj. [...].02.2007 r. karty kredytowej oraz wyjaśnień Strony skarżącej wskazujących przyczyny braku konieczności zgłaszania do właściwych organów utraty dokumentów tożsamości,

e) uznanie za rzetelne i wiarygodne zeznań Pana J.F. oraz Panów A.Ł. oraz jego brata M.Ł., pomimo faktu, iż świadkowie ci będąc uczestnikami badanych transakcji mieli interes prawny w ukrywaniu rzeczywistego przebiegu tych zdarzeń,

- art.120 ordynacji podatkowej w związku z art.4 pkt 3 i art.5 ust. 1 ustawy

z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim poprzez powoływanie się na dowody

z niemieckojęzycznych dokumentów przekazanych przez niemiecką administrację podatkową bez urzędowego przetłumaczenia wszystkich włączonych do akt sprawy dokumentów na język polski.

II. Z uwagi na ww. błędy w procedowaniu naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług poprzez niezastosowanie w odniesieniu do czynności nie mogących być przedmiotem prawnie skutecznej umowy, tj. transakcji udokumentowanych sfałszowanymi fakturami,

- art. 29 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art.23 §1 pkt 1

i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe, skutkujące wadliwym oszacowaniem podstawy opodatkowania w odniesieniu do 16 transakcji sprzedaży oraz jej błędnym określeniem w przypadku 29 transakcji sprzedaży, pomimo nie uzyskania w toku postępowania wiarygodnych dowodów potwierdzających, iż kwoty należne z tytułu tych transakcji stanowiły obrót dokonany przez Skarżącego,

- art. 9 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do podatnika, który nie był uczestnikiem transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2016r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] grudnia 2015r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r.

Spór między stronami niniejszego postępowania budzi kwestia udziału skarżącego w wewnątrzwspólnotwym nabyciu samochodów osobowych a następnie ich sprzedaży polskim nabywcom.

W ocenie organu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza,

że skarżący prowadził działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży samochodów, uprzednio zakupionych od zagranicznych podmiotów gospodarczych. Z kolei skarżący utrzymuje, że takowej działalności nie prowadził. Prowadziła ją natomiast osoba podszywająca się pod niego, zdaniem skarżącego prawdopodobnie był to J.F..

Jako niezasadny należy uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia art.122 i art.187 §1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, a także rozstrzygnięcie jej bez zgromadzenia materiału dowodowego stanowiącego wystarczającą podstawę do przyjętej przez organy obydwu instancji tezy, że w okresie objętym postępowaniem kontrolnym, tj. od stycznia do grudnia 2007 r. Skarżący dokonywał zakupu samochodów od kontrahentów niemieckich, a następnie odsprzedaży tych samochodów na rzecz nabywców krajowych.

W toku przeprowadzonego postępowania podjęto szereg działań w celu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnia stanu faktycznego sprawy.

W ocenie Sadu zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, był wystarczający do stwierdzenia, iż Strona w 2007 r. dokonywała wewnątrzwspólnotowych nabyć samochodów od kontrahentów z Niemiec, otrzymując faktury wystawione przez tych kontrahentów. Następnie Strona dokonywała sprzedaży ww. samochodów, przedstawiając swoim klientom umowy kupna-sprzedaży rzekomo wystawione przez osoby fizyczne z Niemiec.

Ze znajdujących się w aktach niniejszej sprawy danych z systemu wymiany informacji VIES wynika, że m.in. takie podmioty gospodarcze, jak:

— E Berlin,

— V,

— A Gmbh,

— A,

— C GmbH & Co.,

wykazały w poszczególnych kwartałach 2007 r. wewnątrzwspólnotowe dostawy na rzecz H J.Ł..

Za pośrednictwem Biura Wymiany Informacji Podatkowych przy Izbie Skarbowej, organ kontroli skarbowej zwrócił się w trybie art. 5 Rozporządzenia Rady Nr 1798/2003 w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej do organów Administracji Podatkowej Niemiec o udzielenie informacji w sprawie transakcji zawartych w 2007 r. przez J.Ł. z ww. kontrahentami.

Z uzyskanych odpowiedzi z Niemiec na wnioski SCAC-2004 wynikało, że:

1) w 2007 r. firma V dokonała na rzecz H J.Ł. wewnątrzwspólnotowej dostawy na kwotę 38.643 EUR na podstawie rachunku nr [...] z dnia [...].112007 r. Przedmiotem transakcji był pojazd [...] o nr nadwozia [...], rok produkcji 2007 r. J.Ł. zamówił i odebrał pojazd. Zapłata nastąpiła w gotówce. J.Ł. przesłał korespondencję za pomocą faxu nr [...]. Przedmiotowy numer został wskazany w zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP1 z dnia [...] sierpnia 2005 r. jako numer fax pod adres:

— zameldowania - ul. [...],

— zamieszkania - ul. [...].

W zgłoszeniu aktualizacyjnym widniał również numer telefonu [...]. Ww. numer został podany przez J.Ł. dnia [...] marca 2007r. podczas spisywania protokołu przez policję,

2) w 2007 r. firma A Gmbh dokonała na rzecz firmy H J.Ł. wewnątrzwspólnotowej dostawy na kwotę 34.500 EUR, udokumentowanej rachunkiem nr [...] z dnia [...].11.2007r. Przedmiotem transakcji był pojazd [...] o nr nadwozia [...], rok produkcji 2007.

W formularzu SCAC zawarto informację m.in., że był to nowy pojazd, dostarczony do (z) Niemiec bez podatku w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej. J.Ł. 06.11.2007 r. złożył wiążące zamówienie na pojazd. Dnia [...].08.2007r. za pośrednictwem banku przelał zaliczkę w wysokości 1.000 EUR tytułem "zaliczka za samochód [...] fur [...]. Pozostałą do zapłaty kwotę w wysokości 33.500 EUR Podatnik zapłacił gotówką w dniu odbioru (osobiście), tj. [...].11.2007 r. w firmie A Gmbh, oraz złożył prawomocne oświadczenie, że przewiezie pojazd do siedziby swojej firmy do Polski oraz,

że dokona opodatkowania nabycia. Ponadto z dokumentów przesłanych przez administrację niemiecką wynika, że Pan J.Ł. dnia [...].07.2007 r. przesłał korespondencję za pomocą faxu nr [...]. Powyższy numer faxu wskazano w zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP 1 z dnia [...] sierpnia 2005 r.

3) w 2007 r. firma A, dokonała na rzecz H J.Ł. wewnątrzwspólnotowej dostawy na kwotę 59.000 EUR, którą udokumentowano fakturą nr [...] z [...].01.2007 r. Przedmiotem transakcji był pojazd [...], nr nadwozia [...], rok produkcji 2007. W formularzu SCAC-2004 znalazła się informacja, że pojazd był widocznie przedmiotem deliktu-oszustwa, ponieważ sprzedany został ze szkodami powypadkowymi w lutym 2007 r. polskiemu obywatelowi. Nie jest to transakcja na podstawie systemu VAT marża. Płatności za transakcję dokonał gotówką J.Ł.. Do formularza SCAC-2004 załączono decyzję w sprawie nadania numeru NIP, zaświadczenie o numerze REGON, zamówienie na pojazd z [...].01.2007 r. Przedmiotowy numer został wskazany w zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP 1 z dnia [...].08.2005 r.

4) w 2007r. firma C GmbH & Co., dokonała na rzecz H J.Ł. wewnątrzwspólnotowej dostawy na kwotę 39.200 EUR, którą udokumentowano fakturą nr [...] z [...].03.2007 r. Przedmiotem transakcji był samochód [...] o nadwoziu nr [...], rok produkcji 2007. W odpowiedzi administracja niemiecka zawarła informację, że nie ma wątpliwości, że Skarżący był odbiorcą samochodu osobowego. Transport przypuszczalnie został dokonany na własnych kołach (samochód przejechał do Polski); dokonała go upoważniona osoba – M.L.. Płatności dokonano gotówką w dniu [...].03.2007 r. Nie była to transakcja na podstawie systemu VAT marża. Z dokumentów przesłanych przez administrację niemiecką wynika, że J.Ł. przesłał [...].03.2007 r. korespondencję za pomocą faxu z numeru [...].

5) w 2007 r. firma E Berlin (na rachunkach z Niemiec adres firmy to: G) w swojej dokumentacji posiadała dokumenty potwierdzające sprzedaż dokonaną w 2007 r. na rzecz J.Ł. 45 pojazdów, wyszczególnionych w tabeli na stronach 12-13 zaskarżonej decyzji. W informacji administracji niemieckiej na formularzu SCAC znalazło się stwierdzenie, że istnieje podejrzenie, że Pan E. wystawia faktury opiewające na kwoty niższe od faktycznie otrzymanej sumy. Ponadto poinformowano, że Pan E.S.H. był posiadaczem ww. pojazdów, ponieważ do przesłanych rachunków potwierdzających nabycie przez J.Ł. dołączono włoskie faktury odnośnie zakupu poszczególnych pojazdów przez Pana E.S.H..

Podsumowując, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym m.in.: dane zawarte w systemie wymiany informacji VIES, odpowiedzi przesłane przez Biuro Wymiany Informacji Podatkowych przy Izbie Skarbowej a także

informacje otrzymane od Naczelników Urzędów Celnych z terenu kraju, od Naczelników Urzędów Skarbowych z terenu kraju, z Centralnej Ewidencji Pojazdów, od Urzędów Miejskich i Starostw Powiatowych z terenu kraju, od Urzędu Wojewódzkiego, z Banku [...], z Prokuratury Rejonowej oraz z zeznań świadków, w tym m.in. dalszych nabywców pojazdów z terenu kraju, dawał podstawę do przyjęcia, że nabycie wewnatrzwspólnotowe pojazdów wyszczególnionych w treści zaskarżonej decyzji oraz dalsza odsprzedaż tych pojazdów na terenie kraju, została dokonana przez Stronę skarżącą. Szczegółowe ustalenia odnośnie poszczególnych pojazdów przedstawione zostały na stronach 9-32 zaskarżonej decyzji oraz na stronach 6-87 decyzji organu I instancji.

W celu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności stanu faktycznego,

w toku postępowania przeprowadzono także dowód z przesłuchania J.Ł. w charakterze Strony. Strona skarżąca w dniu [...].05.2013 r. zeznała, że nigdy nie zajmowała się sprowadzaniem z terenów Unii Europejskiej samochodów. Wskazała, że w 2007 r. auta na cele prywatne sprowadzał J.F..

Do akt niniejszej sprawy postanowieniem z dnia [...].09.2015r., organ kontroli skarbowej włączył protokoły przesłuchania Strony skarżącej w ramach postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową na podstawie zawiadomienia złożonego przez Stronę skarżącą dotyczącego podrobienia podpisów. Z protokołu z dnia [...].06.2014r. z przesłuchania w ww. postępowaniu w charakterze świadka J.Ł. wynika, iż podtrzymał on swoje wcześniejsze zeznania, że na okazanych kartach dotyczących nabycia samochodów nie widnieją jego podpisy, że na samochód [...], dla jego szwagierki, składał tylko zamówienie u J.F. i nie wyrażał zgody na posługiwanie się jego danymi. Dalej zeznał, iż samochód [...] był kupowany dla niego, a [...] dla jego małżonki, jednak według niego podpisy na dokumentach dotyczących tych samochodów nie są jego, natomiast dokumenty dotyczące tych samochodów otrzymał od F.. J.F. dawał ksero swojego paszportu a także pełnomocnictwo na samochód dla niego, konkretne pełnomocnictwo po ten samochód. Zeznał także, iż w lutym 2007 r. zgłaszał kradzież swojego paszportu, który później został mu podrzucony, bodajże w lipcu 2007 r. do samochodu przez wybitą szybę.

W dniu [...].08.2014 r. w trakcie ponownego przesłuchania w charakterze świadka J.Ł. w sprawie posługiwania się jego paszportem przez J.F., Skarżący zeznał, że nie wyklucza, że J.F. mógł również posługiwać się kserokopią tego dokumentu. Dalej zeznał, że okoliczności posługiwania się jego danymi powiązał z F., bo tylko jemu robił ksero paszportu. Zaznaczył także, że kserokopię paszportu zrobił w drugiej połowie 2007 r.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zawiera wyjaśnienia składane przez J.F. zarówno w toku niniejszego postępowania (pisemne, do protokołu z przyjęcia wyjaśnień oraz do protokołu z przesłuchania J.F. w charakterze świadka), jak i postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową na podstawie zawiadomienia złożonego przez Skarżącego, który podał, że w aktach postępowania prowadzonego wobec niego przez Urząd Kontroli Skarbowej, w zakresie rozliczeń podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług za 2007 r., na zgromadzonych dokumentach dotyczących zakupu samochodów widnieje podrobiony jego podpis.

Organ kontroli skarbowej włączył do akt sprawy materiały dowodowe udostępnione przez Prokuraturę Rejonową prowadzącą postępowanie nr [...]. Z włączonego do akt sprawy protokołu przesłuchania J.F. w charakterze świadka, w Komisariacie Policji w dniu [...].07.2014 r. wynika m.in., że J.F. odnośnie znajomości z Panem Ł. zeznał, iż Pana Ł. zna od 2006 r., wykonywał dla niego meble do aptek oraz że dla J.Ł. nie sprowadzał żadnych samochodów, a jeździł z nim kilka razy po samochody do Niemiec jako kierowca. Dalej zeznał, że na żadnych dokumentach nie podpisywał się podpisem J.Ł. oraz, że nie posługiwał się danymi personalnymi J.Ł. ani też paszportem lub jego kserokopią.

Treść ww. zeznań jest zbieżna z treścią wyjaśnień składanych przez J.F. w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, tj. treścią oświadczenia z dnia [...].05.2015r., które wpłynęło do organu kontroli skarbowej w dniu 08.05.2015 r., z treścią ustnych wyjaśnień złożonych przez J.F. w dniu [...].07.2015 r. w siedzibie organu kontroli skarbowej oraz treścią zeznań złożonych do protokołu z dnia [...].08.2015 r. z przesłuchania J.F. w charakterze świadka, w obecności pełnomocnika Strony.

Zgodnie z treścią oświadczenia J.F. z dnia [...].05.2015 r., J.F. nigdy nie kupował dla lub na nazwisko J.Ł. żadnych samochodów i nie pożyczał pieniędzy na ich zakup oraz kilka razy jeździł z J.Ł. do Niemiec po samochody, ale jedynie jako kierowca.

Z treści wyjaśnień złożonych przez J.F. do protokołu z dnia [...].07.2015 r. wynika natomiast, że współpraca J.F. z Panem Ł. bardziej opierała się na tym, że Pan F. wykonywał dla Pana Ł. usługi montażu mebli aptecznych w kraju oraz zawiezieniu mebli do Hiszpanii i zawożeniu leków do aptek. Ponadto opisał, po jakie samochody był razem z Panem Ł. w Niemczech, a odnośnie zeznań świadków wskazujących na nabycie pojazdów od Pana F. wyjaśnił, że nigdy nikomu nie sprzedawał żadnych samochodów, ani nie kupował żadnych samochodów w Niemczech.

W trakcie przesłuchania J.F. w dniu [...].08.2015r. w charakterze świadka, w obecności pełnomocnika Strony skarżącej, Pan F. podtrzymał wszystkie odpowiedzi zawarte w ww. protokole z dnia [...].07.2015r. i w związku z pytaniami zadanymi przez pełnomocnika Strony, złożył wyjaśnienia dotyczące charakteru współpracy z J.Ł..

Prawidłowo więc organ ocenił, że wyjaśnienia składane przez J.F. zarówno w toku niniejszego postępowania jak i w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową są ze sobą zbieżne i wynika z nich, iż J.F. współpracował z J.Ł. w zakresie montażu mebli, świadczenia usług transportowych oraz pomagał Panu Ł. (jako kierowca lub jako osoba towarzysząca) podczas wyjazdów do Niemiec po samochody. Okoliczności wynikające z zeznań znajdują potwierdzenie

w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy.

Z uwagi, iż z materiału dowodowego wynikało, że A.Ł. oraz M.Ł. brali udział w transakcjach sprzedaży pojazdów - organ kontroli skarbowej wyżej wymienionych przesłuchał. Ponadto do protokołu przyjęto wyjaśnienia A.Ł. oraz M.Ł..

Wyjaśnienia składane przez A.Ł. i M.Ł. w toku całego postępowania odnośnie ich udziału w transakcjach dotyczących pojazdów będących przedmiotem postępowania są ze sobą zbieżne i wynika z nich, iż pomagali Stronie skarżącej w realizacji tych transakcji.

W aktach sprawy znajdują się również protokoły przesłuchań M.L. z dnia [...].03.2012 r. i z dnia [...].04.2013 r. na okoliczności związane z wynikającym z akt sprawy wykonaniem przez M.L., na zlecenie J.Ł., transportu pojazdu. Z ww. zeznań wynika, iż M.L. odbierał z Niemiec samochód dla J.Ł. oraz na prośbę Pana Ł. zawoził samochód do [...]. Za samochód nie dokonywał zapłaty, ponieważ był upoważniony wyłącznie do jego odbioru. Powyższe okoliczności znajdują swoje potwierdzenie m.in. w dokumentach otrzymanych z Prokuratury Rejonowej, włączonych postanowieniem organu kontroli skarbowej z dnia [...].09.2015 r., wśród których znajduje się umowa dodatkowa zawarta pomiędzy C a J.Ł., w której J.Ł. zleca pełnomocnictwo dla M.L. do odbioru w jego imieniu pojazdu [...] oraz dokumentów tego pojazdu.

Wśród dowodów włączonych przez organ kontroli skarbowej do akt sprawy

z postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową na podstawie zawiadomienia złożonego przez Stronę skarżącą dot. podrobienia podpisów, znajdują się m.in. protokoły przesłuchań (wraz z tłumaczeniami tłumacza przysięgłego języka niemieckiego) świadków: właścicieli lub przedstawicieli podmiotów z Niemiec, które dokonały sprzedaży samochodów będących przedmiotem niniejszego postępowania, przeprowadzone na wniosek Prokuratury Okręgowej o udzielenie międzynarodowej pomocy prawnej w sprawie karnej.

Z protokołu z dnia [...].07.2014 r. przesłuchania świadka I.F. - tłumacza przysięgłego języka niemieckiego wynika, iż świadkowi okazano dokumenty z akt sprawy, a dotyczące nabywania samochodów w Niemczech, tj. między innymi: zamówienia, dokumenty nabycia (rachunki/ faktury), dowody dostawy

z poświadczeniem odbioru i przetransportowania do Polski. Świadek potwierdziła,

że wszystkie dokumenty wystawione są na dane personalne J.Ł.. W przypadku dokumentów przy nabyciu samochodu [...]: potwierdzenie odbioru zawiera dane J.Ł. z pełnomocnictwem do przewozu na nazwisko L. (jak wynika z akt sprawy osoba o takim nazwisku była przewoźnikiem).

Odnośnie pojazdów nabytych od firmy C GmbH & Co. - z tłumaczenia treści przesłuchania N.B. (przedstawicielki salonu samochodowego C) wynika, iż: według posiadanej dokumentacji w firmie, pojazd [...] w dniu [...].03.2007r. zakupił J.Ł.. Pojazd został odebrany w dniu [...].03.2007r. przez M.L., po okazaniu pełnomocnictwa wystawionego przez J.Ł.. J.F. nie figuruje na zamówieniu. W przesłanych dokumentach jest umowa dodatkowa zawarta pomiędzy C a firmą J.Ł., w której J.Ł. zleca pełnomocnictwo dla M.L. do odbioru w jego imieniu pojazdu [...] oraz dokumentów tego pojazdu.

Odnośnie pojazdów nabytych od firmy A Berlin:

- z tłumaczenia protokołu przesłuchania właściciela firmy A Berlinie – E.S.H. wynika, iż: E.S.H. potwierdził, iż rachunki/dowody dostawy pochodzą z jego firmy. Podpisy, które widnieją na dopisku na rachunku o treści z upoważnienia należą do jego pracownika – A.H.. Na okazanych mu tablicach poglądowych nie rozpoznał żadnej ze znanych mu osób. Dalej zeznał: "Z tego co pamiętam chodzi o osobę o nazwisku Ł. handlarza samochodami z Polski. Osoba o nazwisku F. mogła być kierowcą".

- z tłumaczenia protokołu z dniu [...].01.2015 r. przesłuchania pracownika ww. firmy: A.H. wynika, iż świadek potwierdził, że Pan Ł. kupował wielokrotnie pojazdy. Za pojazdy płacił regularnie gotówką. Pojazdy były odbierane przez niego osobiście, załadowywane na naczepę do samochodów osobowych i przewożone w kierunku Polski. Świadek nie zna nazwiska F.. Na przedłożonych zdjęciach rozpoznał znanego mu Pana Ł. zeznając, iż jest pewien, że to on, ponieważ wielokrotnie oglądał jego paszport i porównywał z danymi w umowie.

Odnośnie pojazdów nabytych od firmy Ar, jak wynika z tłumaczenia protokołu przesłuchania ww. świadka z dnia [...].01.2015 r., w sprawie sprzedaży samochodu osobowego [...] F.H. - właściciel ww. firmy zeznał między innymi, iż z jego dokumentów wynika, że w dniu [...].01.2007 r. sprzedał dla J.Ł. samochód [...] posiadający wartość nowego produktu za 59.000,- EUR, zapłaty dokonano gotówką przy odbiorze. Nie był już pewien, ale przypomniał sobie, iż z klientem pojechał do banku i tam dokonano wpłaty gotówki. Poza tym przypuszcza, iż osoba wpłacająca okazała swój dowód pracownikowi banku. W sprawie rozpoznania osoby kupującej, na podstawie okazanych tablic poglądowych zeznał, iż: "Na podstawie przedłożonych zdjęć nie rozpoznaję kupującego. Osoba ta wyglądała wówczas schludnie i wspomniała, że ma w Polsce aptekę. Wspomniała również, że chce kupić w Niemczech drugi pojazd (...).

Odnośnie pojazdów nabytych od firmy V, z tłumaczenia protokołu przesłuchania w dniu [...].12.2014 r. A.H. - pracownika V, zatrudnionej w charakterze sprzedawcy samochodów używanych, wynika, iż A.H. zeznała między innymi, iż na podstawie dokumentacji wychodzi z założenia, że Pan Ł. był u niej osobiście w centrum V. Osoba ta przedłożyła pełnomocnictwo na nazwisko Ł., na którym widniały jego dane. Nazwisko Ł. zostało wymienione także w potwierdzeniu odbioru i na potwierdzeniu wywozu. (...) Jakiś Pan Ł. zamówił faksem w dniu [...] listopada 2007 r. pojazd używany [...]. Na skutek tego została uiszczona zapłata w gotówce w wys. 10.000 Euro. To było [...] listopada 2007 r. Resztę kwoty w wysokości 28.6423 Euro wpłacono w związku z odbiorem pojazdu w dniu [...] stycznia 2008 r. Była to również wpłata gotówkowa. Świadek nie potrafi dzisiaj powiedzieć, kto odebrał pojazd z komisu. Osoba ta musiała się wylegitymować okazując właściwy paszport. Zdaniem świadka musiał to być osobiście Pan Ł., ponieważ nie mogło być inaczej. Za każdym razem kasjerka z komisu musi odnotować w ewidencji kasy dane osobowe z paszportu, jeśli kwota do zapłaty wynosi ponad 15.000 Euro. Z zeznań wynika, iż świadek dzień przed przesłuchaniem obejrzała ewidencję z 2007 r. i było

w niej nazwisko Pana Ł. wraz ze wszystkimi należącymi do niego danymi z paszportu.

Odnośnie firmy A GmbH otrzymano m.in. tłumaczenie przysięgłe z języka niemieckiego dokumentów: przesłuchanie świadków, protokół zabezpieczenia, zamówienie, zlecenie klienta dla odbiorcy, oświadczenie kierowcy, oświadczenie właściciela firmy, deklaracja zgody na przekazanie dokumentów, zaświadczenie o dopuszczeniu pojazdu do ruchu, poświadczenie zgodności krajów Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej. Z treści tłumaczenia wynika, iż pozyskane materiały z Niemiec dotyczą przesłuchania świadka – C.B. (syna właściciela firmy A GmbH). Świadek zeznał między innymi, iż realizacją transakcji zajmował się sprzedawca V.Z. a z dokumentów firmy wynika, że pojazd ([...]) został zakupiony przez J.Ł.. Przedstawił też procedurę stosowaną przy sprzedaży pojazdów,

tj. identyfikacja i sprawdzenie danych kontrahenta, przyjęcie od nabywcy stosownych podpisanych formularzy przy sprzedaży, a dotyczących przekazania pojazdu

i dokumentów pojazdu. Według zeznań świadka Pan Ł. przelał wcześniej

na konto firmowe w dniu [...].08.2007 r. kwotę 1.000,00 Euro, resztę kwoty 33.500,00 Euro zapłacił przy odbiorze pojazdu. Natomiast z treści przesłuchania pracownika tej firmy, tj. świadka V.Z. wynika, iż świadek ten nie pamięta kupującego i na okazanych tablicach poglądowych nie rozpoznał kupującego. Według jego zeznania, z oryginalnych dokumentów dotyczących tej sprzedaży wynika, że przy odbiorze pojazdu wiążące zamówienie i pozostałe oryginalne dokumenty zostały osobiście podpisane przez kupującego J.Ł. w firmie B. Świadek zeznał, że poznał to na podstawie oryginalnych dokumentów i kopii paszportu, która została zrobiona w dniu odbioru, że zawsze porównuje zdjęcie w paszporcie z rzeczywistym wyglądem odbiorcy lub kupującym.

Działając na podstawie art.229 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy przeprowadził dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie i postanowieniem z dnia [...].08.2016 r., włączył jako dowód do akt sprawy m.in. kserokopię opinii Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji z dnia [...].06.2016 r., Nr [...]. Uzupełnienie przez organ odwoławczy materiału dowodowego o ww. opinię wynikało z podniesionego w odwołaniu zarzutu niewłączenia do akt sprawy dowodu z opinii biegłego zleconej w postępowaniu karnym [...] z zakresu pisma ręcznego, obejmującego wynik badania podpisów złożonych na oryginałach dokumentów potwierdzających wewnątrzwspólnotowe nabycie spornych pojazdów w celu zweryfikowania wiarygodności wyjaśnień złożonych przez Stronę skarżącą oraz sprzecznych z tymi wyjaśnieniami zeznań świadka J.F..

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ wskazał, że z treści ww. opinii wynika,

iż badaniem objęto dokumenty w języku niemieckim, w oryginale, z podpisami

o domniemanym brzmieniu "Ł.J.". Ww. dokumenty dotyczyły:

- pojazdu marki [...] nr VIN: [...] (dokumenty datowane na [...]. 11. 2007 r.), tj. pojazdu, o którym mowa w pkt 1.4. decyzji organu I instancji i pkt 2 decyzji organu odwoławczego,

- pojazdu marki [...] (dokumenty datowane na [...].03.2007r.), tj. pojazdu, o którym mowa w pkt 1.6 decyzji organu I instancji i pkt 4 decyzji organu odwoławczego,

- pojazdu marki [...] nr [...] (dokument datowany na [...].01.2007 r.), tj. pojazdu, o którym mowa w pkt 1.5.decyzji organu I instancji i pkt 3 decyzji organu odwoławczego,

- pojazdu marki [...] nr VIN: [...], tj. pojazdu, o którym mowa w pkt 1.3. organu I instancji i pkt 1 decyzji organu odwoławczego.

Materiał porównawczy stanowiły natomiast m.in. uzyskane wzory pisma i podpisów J.Ł. oraz podpisy J.Ł. nakreślone na materiałach procesowych.

Z treści ww. opinii wynika, że: "Stwierdzone (...) zgodności cech upoważniają do stwierdzenia, że wystawione na nazwisko J.Ł. zakwestionowane podpisy są autentycznymi podpisami J.Ł.". Na podstawie całokształtu przeprowadzonych badań sformułowano wnioski, iż: wystawione na nazwisko J.Ł. nieczytelne podpisy na dokumentach objętych badaniem:

- "kwalifikują się wyłącznie do badań mających na celu potwierdzenie lub wykluczenie ich autentyczności w zestawieniu z wzorami podpisów J.Ł.,

- zostały one nakreślone przez jedną osobę,

- są one autentycznymi podpisami J.Ł., którego wzory pisma i podpisów przesłano do badań jako materiał porównawczy".

Pozyskany w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, zgodnie z wolą Strony skarżącej, dowód w postaci opinii biegłego z zakresu pisma ręcznego, pochodzący z postępowania karnego dotyczącego podrobienia podpisów J.Ł., potwierdził dotychczasowe ustalenia dokonane na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, iż Strona skarżąca w okresie objętym postępowaniem dokonywała zakupu od wymienionych w decyzji kontrahentów z Niemiec samochodów na zasadach wewnątrzwspólnotowego nabycia w ramach prowadzonej działalności gospodarczej a jego ocena została zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez uznanie za istotną dla wyjaśnienia stanu faktycznego opinii Laboratorium Kryminalistycznego KW Policji z dnia [...].06.2016 r. uznać należy za bezzasadny.

Odnosząc się natomiast do powołanej przez Stronę skarżącą w skardze opinii z zakresu badań podpisów z dnia [...].05.2014 r., przedłożonej przez Stronę skarżącą w toku postępowania, sporządzonej przez J.M. - biegłego przy Sądzie Okręgowym, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ww. opinia była przedmiotem analizy i oceny organu odwoławczego. Należy zaznaczyć, iż opinia ta została sporządzona na zlecenie Strony skarżącej. Z części wstępnej opinii, stanowiącej "Charakterystykę materiału zakwestionowanego" wynika, że tylko dwa, spośród 70 przedłożonych do badań dokumentów, były dokumentami oryginalnymi, natomiast pozostałe stanowiły kopie kserograficznych częściowo nieczytelnych lub nieczytelnych zapisów w funkcji podpisu.

Organ dokonał analizy treści ww. opinii z dnia [...].05.2014 r. i wykazał, iż:

1. objęty badaniem oryginał umowy sprzedaży (K) samochodu osobowego marki [...] zawartej pomiędzy M.R. i J.Ł. w dniu [...].04.2008 r. - nie dotyczy okresu objętego niniejszą decyzją (od stycznia do grudnia 2007 r.),

2. objęty badaniem oryginał umowy sprzedaży (K) samochodu osobowego marki [...] zawartej pomiędzy S.F. i J.Ł. dotyczy pojazdu nabytego do celów prywatnych, opisanego w pkt 1.13 zaskarżonej decyzji, a zatem nieuwzględnionego w rozliczeniu dokonanym zaskarżoną decyzją.

Pozostałe dokumenty, jak wynika z przedstawionych w opinii z dnia [...].05.2014 r. wniosków z badań: "w stopniu prawdopodobnym nie są autentycznymi podpisami J.Ł." oraz "w stopniu prawdopodobnym zostały nakreślone przez jedną osobę".

W świetle powyższego organ mógł ocenić, iż opinia z [...].05.2014 r., jako sporządzona w oparciu o oryginały dokumentów pozostających bez związku z przedmiotem niniejszego postępowania oraz w pozostałym zakresie jako sporządzona w oparciu o kopie kserograficzne zapisów, nie ma charakteru jednoznacznego, a zatem nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Z uwagi na powyższe, sformułowany w skardze zarzut pominięcia przedłożonego przez Stronę skarżącą dowodu z opinii biegłego z zakresu badań podpisów z dnia [...].05.2014 r. uznać należy za chybiony. Ww. opinia nie została przez organ pominięta, lecz w wyniku dokonanej oceny ww. dowodu uznana została jako nie mająca istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, potwierdza, iż Strona skarżąca w 2007 r. dokonywała wewnątrzwspólnotowych nabyć samochodów od kontrahentów z Niemiec, otrzymując faktury wystawione przez tych kontrahentów i następnie dokonywała sprzedaży tych samochodów, przedstawiając swoim klientom umowy kupna-sprzedaży rzekomo wystawione przez osoby fizyczne z Niemiec. Powyższe potwierdzają:

1) faktury zakupu dokumentujące dostawę wewnątrzwspólnotową na rzecz Strony skarżącej, a także zamówienia i dokumenty rejestracyjne wysyłane z numeru fax należącego do Strony,

2) zeznania świadków:

a) nabywców pojazdów od Strony skarżącej, którzy potwierdzili, iż zakupywali bezpośrednio pojazd od Skarżącego, przy jego udziale, wskazywali jako oferenta lub dokonywali zapłaty na konto bankowe J.Ł. tj.: R.W., G.D., M.J., R.I., M.M., A.K., T.C., E.J., Ł.N., B.K., M.S., A.K., P.K., R.I.,

b) nabywców pojazdów od Strony skarżącej, którzy potwierdzili, iż zakupywali pojazd od M.Ł. lub A.Ł. (według ich zeznań byli pomocnikami kontrolowanego) lub przy ich udziale tj.: R.J., E.J., A.Z., T.C., K.L., L.Z., K.K.-W., C.G., D.K., A.J., J.S., H.W., I.B.,

c) nabywców pojazdów, którzy potwierdzili, iż zakupywali pojazd od J.F. (kontakt był również z J.Ł.): M.B., K.H., W.K., M.M., G.M., A.Ł.,

d) Z.K., który zeznał iż J.Ł. "ściągał i handlował samochodami",

e) sprzedawców pojazdów na rzecz Strony skarżącej, którymi było 5 różnych podmiotów gospodarczych, z których żaden nie wskazał, iż pojazdy były nabywane przez J.F. oraz którzy wskazywali, iż samochody zakupił Pan J.Ł.,

3) przesłany przez [...] SA wyciąg bankowy z konta J.Ł. nr [...], z którego wynikają wpłaty na powyższe konto z tytułu sprzedaży przedmiotowych pojazdów nabytych w ramach wewnątrzwspólnotowych nabyć przez Stronę skarżącą (15 wpłat na łączną wartość 628.689 zł),

4) przesłany przez [...] S.A. wyciąg bankowy z konta J.Ł. nr: [...] (rachunek w walucie Euro) z którego wynika, iż w dniu [...].08.2007 r. dokonano przelewu w wysokości 1.000 EUR tytułem: "zaliczka za samochód. Anzahlung fur [...]" Jak wynika z treści przesłuchania świadka C.B. - syna właściciela firmy A GmbH, zaliczkę wpłacono na rzecz kontrahenta A GmbH w sprawie nabycia samochodu [...],

5) opinia Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji z dnia [...].06.2016 r., Nr [...] potwierdzająca, że wystawione na nazwisko J.Ł. nieczytelne podpisy na dokumentach objętych badaniem (dotyczących 4 pojazdów objętych niniejszą decyzją) są autentycznymi podpisami J.Ł..

Ponadto z akt sprawy wynika, iż Strona skarżąca już w latach 2005-2006 nabywała samochody na terenie innych państw członkowskich UE. Ponieważ nabycie tych pojazdów miało miejsce w innych okresach rozliczeniowych, pojazdy te nie zostały uwzględnione w rozliczeniu dokonanym zaskarżoną decyzją, gdyż wykraczało to poza zakres tego postępowania.

Mając na uwadze powyższe zarzut naruszenia art.122 i art.187 §1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, a także rozstrzygnięcie jej bez zgromadzenia materiału dowodowego stanowiącego wystarczającą podstawę do przyjętej przez organy podatkowe obydwu instancji tezy, że w okresie objętym postępowaniem kontrolnym, tj. od stycznia do grudnia 2007 r. Skarżący dokonywał zakupu samochodów od kontrahentów niemieckich a następnie odsprzedaży tych samochodów na rzecz nabywców krajowych, uznać należy za chybiony.

W ocenie Sądu zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, jest kompletny i pozwala na ustalenie stanu faktycznego sprawy w zakresie niezbędnym do zastosowania przepisów prawa materialnego regulujących zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W niniejszej sprawie ustalono rzeczywistych uczestników transakcji dokonanych w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. W wyniku otrzymanych informacji z administracji podatkowej z Niemiec oraz z materiału przejętego z Prokuratury Rejonowej ustalono podmioty, które dokonywały sprzedaży pojazdów, wykazując jako nabywcę H J.Ł.. Było to 5 różnych podmiotów gospodarczych, z których żaden nie wskazał, iż nabywcą pojazdów był J.F.. Z materiałów otrzymanych z Prokuratury Rejonowej, dotyczących czynności przeprowadzonych u kontrahentów z Niemiec nie wynika, że nabywcą pojazdów, których dotyczy zaskarżona decyzja, był J.F. czy inna osoba trzecia, lecz wynika, że tym nabywcą był J.Ł.. Także inne dowody zgromadzone w toku postępowania, tj. m.in. wpłaty dokonane na konto Strony skarżącej dotyczące pojazdów oraz zaliczka zapłacona przez Stronę skarżącą formie przelewu na konto jednej z firm niemieckich a także opinia Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji potwierdzają, iż nabywcą pojazdów była Strona skarżąca, która przy nabywaniu przedmiotowych pojazdów, mogła korzystać z pomocy osób trzecich.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez przyjęcie, iż Strona skarżąca uzyskiwała obrót ze sprzedaży wszystkich spornych pojazdów pomimo, iż nie odzwierciedlają tego obroty na rachunkach bankowych Strony skarżącej oraz z pominięciem wyjaśnień Strony skarżącej i świadków złożonych w toku postępowania w przedmiocie przelewów uznających jej rachunek oraz z pominięciem zeznań większości krajowych nabywców spornych pojazdów, którzy nie potwierdzili udziału Skarżącego w transakcjach sprzedaży samochodów.

W toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją dokonano analizy obrotów na rachunku bankowym Strony skarżącej oraz dokonano przesłuchań świadków m.in. na okoliczności związane z płatnościami. Analiza obrotów na rachunku w powiązaniu z wyjaśnieniami udzielonymi przez nabywców (do protokołów przesłuchań oraz na piśmie) pozwoliła na ustalenie istnienia wpływów na rachunku bankowym Strony skarżącej, świadczących o płatnościach z tytułu dokonanej sprzedaży samochodów. Wpływy te przedstawione zostały w tabeli na str.99-100 decyzji organu I instancji. Ponadto z zeznań świadków wynikało, iż w wielu przypadkach miała miejsce gotówkowa forma płatności za nabywane przez świadków pojazdy (np. zeznania K.H. z dnia. [...].09.2012 r. "Za pojazd zapłaciłam gotówką", zeznania C.G. z dnia [...].09.2012 r.: "Jeśli chodzi o zapłatę za samochód to dokonywałem wszystko do ręki A.Ł.", zeznania A.K. z dnia [...].09.2012 r.: "uzgodniono, iż zapłacono Panu Ł. w gotówce z złotówkach, (...) pieniądze były przekazane Panu Ł.". Ponadto, jak wynika z zeznań T.C. z dnia [...].12.2012 r.: "Zapłata za samochód miała charakter rekompensaty w postaci wykonywanych przeze mnie kliku zleceń (mebli aptecznych na wymiar)". Okoliczność, iż nie wszystkie płatności za samochody sprzedawane przez Stronę skarżącą w 2007 r. mają swoje odzwierciedlenie w obrotach na rachunku bankowym Strony skarżącej, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Odnośnie zarzutu pominięcia zeznań większości krajowych nabywców wskazać należy, iż ww. zeznania zostały ocenione, stosownie do art.191 Ordynacji podatkowej, w kontekście całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wynikających z nich okoliczności. To, że część nabywców nie wskazała Strony skarżącej jako sprzedawcy samochodów, nie oznacza, iż Strona skarżąca nie była sprzedawcą nabywanych przez te osoby pojazdów. Jak wynika bowiem z ustaleń dokonanych na podstawie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w zaskarżonej decyzji, Strona skarżąca dokonywała sprzedaży pojazdów przy pomocy osób trzecich, co oznacza, iż nie musiała być obecna przy wszystkich przeprowadzanych w tym okresie transakcjach.

W skardze Strona skarżąca zarzuca przypisywanie jej udziału w spornych transakcjach wbrew dowodom materialnym potwierdzającym nieobecność w kraju Strony skarżącej w czwartym kwartale 2007 r.

Zgodzić się należy z oceną organu, że wynikająca z powołanych przez Stronę skarżącą dowodów okoliczność przebywania Strony skarżącej w IV kwartale 2007 r. poza granicami kraju ocenić należy jako pozostającą bez wpływu na wynik sprawy. Przede wszystkim nie przesądza, iż Strona skarżąca przebywała poza granicami kraju przez cały IV kwartał 2007 r., o czym świadczy wynikająca z pisma Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...].09.2014 r., (t.X, k.5717-5718) okoliczność nałożenia przez funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji Wydziału Ruchu Drogowego w dniu [...].11.2007 r. na J.Ł. mandatu karnego. Nawet uznając za wiarygodne twierdzenie Strony, że mandat ten został nałożony za wykroczenie, które dokonała małżonka Skarżącego nie ma to wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż Strona skarżąca dokonywała sprzedaży pojazdów przy pomocy osób trzecich, co oznacza, iż nie musiała być obecna przy przeprowadzanych w tym okresie transakcjach.

Jako bezzasadny ocenić należy także sformułowany w skardze zarzut dotyczący kwestionowania zeznań Strony skarżącej o kradzieży w dniu [...].02.2007 r. jej dokumentów tożsamości oraz pomijania dowodów ten fakt potwierdzających.

Odnosząc się do powyższego, zauważyć należy, że z akt sprawy wynika, iż w toku postępowania kontrolnego Strona skarżąca przedłożyła zaświadczenie z dnia [...].02.2007r., wydane przez Komisariat Policji informujące, że dnia [...] lutego 2007 r. na Komisariat Policji stawił się J.Ł. i powiadomił o utracie w nieustalonych okolicznościach saszetki z dokumentami (dowód osobisty, prawo jazdy, karta kredytowa [...], paszport, dokumenty dot. prowadzonej działalności gospodarczej, odpis KRS spółki, umowa o pracę na nazwisko J.Ł.).

W związku z powyższym organ kontroli skarbowej zwrócił się do Komendy Miejskiej Policji o potwierdzenie faktu kradzieży, utraty dokumentów oraz wyjaśnienie, jak sprawa została zakończona. Komisariat Policji pisemnie wyjaśnił, iż nie było prowadzone postępowanie w sprawie kradzieży lub przywłaszczenia saszetki wraz z zawartością dokumentów. Ponadto pismem z dnia [...].03.2013 r. Prokuratura Rejonowa udzieliła informacji, iż w 2007 r. ani potem nie nadzorowała postępowań dotyczących utraty dokumentów czy kart kredytowych przez J.Ł.. Z informacji udzielonej przez Prokuraturę Rejonową w piśmie z dnia [...].02.2013 r., nr [...] wynika natomiast, że ww. Prokuratura nadzoruje dochodzenie [...] dotyczące podrobienia dokumentów, wszczęte zawiadomieniem J.Ł., który twierdzi, że na wszystkich niemieckojęzycznych dokumentach potwierdzających dokonanie nabyć wewnątrzwspólnotowych został podrobiony jego podpis.

W trakcie przesłuchania Strony skarżącej, które odbyło się [...].05.2013 r., pełnomocnik Strony skarżącej przedłożył zawiadomienie z dnia [...].10.2012 r.

"o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu", złożonego przez Stronę

w Prokuraturze Rejonowej. W ww. zawiadomieniu Strona powołała się na okoliczność, iż dokumenty Strony skarżącej: paszport, dowód osobisty oraz prawo jazdy zostały "podrzucone do wnętrza mojego samochodu [...] w dniu [...].03. 2007 r., tj. w dniu włamania dokonanego przez nieustalonych sprawców".

W celu ustalenia stanu faktycznego odnośnie utraty lub kradzieży dokumentów, organ kontroli skarbowej wystąpił do poszczególnych organów o potwierdzenie faktu utraty ww. dokumentów.

Odnośnie prawa jazdy - pismem z [...].12.2012 r., Urząd Miasta Wydział Komunikacji poinformował m.in., że J.Ł. posiada uprawnienia do kierowania wg kat. B nr [...] na druku C wydane przez Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2001 r., ważne bezterminowo. Ponadto zawarto informację, że w Wydziale Komunikacji J.Ł. nie zgłaszał utraty prawa jazdy.

Odnośnie paszportu - w piśmie z dnia [...] grudnia 2012r., Urzędu Wojewódzkiego zawarto informację, że J.Ł. posiadał dokument paszportowy seria BM nr [...] wydany [...] grudnia 1998 r. przez Wojewodę z ważnością na 10 lat. Następnie otrzymał dokument seria AU nr [...] wydany [...] lipca 2008 r. przez Wojewodę z ważnością na 10 lat. Ww. dokumenty nie zostały zgłoszone jako utracone. Dokument paszportowy seria BM nr [...] wydany [...] grudnia 1998 r. Pan Ł. zwrócił w momencie otrzymania nowego paszportu w dniu [...] lipca 2008 r.

Odnośnie dowodu osobistego - pismem z dnia [...].12.2012 r., Urząd Miasta Wydział Spraw Obywatelskich poinformował, że J.Ł. nie zgłaszał utraty dowodu osobistego. Ponadto za pismem z dnia [...].03.2013r., Urząd Miasta powiadomił, że dowód osobisty o numerze [...] został wydany [...] kwietnia 2001 r. i obowiązywał do dnia [...] maja 2012 r. (dzień wydania następnego dowodu osobistego).

Z materiału dowodowego wynika zatem, że nie zgłoszono utraty dowodu osobistego i nie był wydawany nowy dowód osobisty dla Strony skarżącej. Ponadto ustalono, że Skarżący posługiwał się dowodem osobistym o numerze [...] przez cały 2007 r., w tym także w okresie od [...] lutego do [...] marca 2007 r., tj. od chwili wynikającej z zeznań Strony skarżącej kradzieży do dnia podrzucenia dokumentów do samochodu

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zasadnie nie dano wiary zeznaniom Strony skarżącej o tzw. kradzieży dokumentów.

W świetle powyższego, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art.191 w zw. z art.121 §1, art.180 §1 oraz 181 Ordynacji podatkowej dotyczący oceny stanu faktycznego, nie znajdującej potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym oraz wydania decyzji w następstwie dowolnej i selektywnej, a nie swobodnej oceny dowodów.

Na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego zasadnym stało się stwierdzenie, iż nabycie wewnątrzwspólnotowe pojazdów oraz ich dalsza odsprzedaż na terenie kraju została dokonana przez Stronę skarżącą. Na powyższe wskazują zebrane w sprawie dowody we wzajemnym ze sobą powiązaniu. Podnoszona w skardze okoliczność, iż świadkowie: J.F., M.Ł. i A.Ł., składając zeznania w niniejszym postępowaniu, mieli na uwadze przede wszystkim ochronę swojego interesu prawnego, tj. uniknięcie obciążenia ich zobowiązaniami podatkowymi z tytułu prowadzonej w 2007 roku działalności handlowej, nie ma odzwierciedlenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Pomimo, iż część świadków wskazała, iż nabywali pojazdy przy pomocy ww. osób, to powyższe, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, świadczy o tym, że osoby te były pomocnikami Strony skarżącej. W tym miejscu zauważyć należy także, że:

- świadek I.B. (współpracownik A.Ł.) do protokołu z dnia [...].02.2013 r. (t.VII, k. 4042-4046) zeznała: "Transakcja nastąpiła w [...]. Umowę do biura przyniósł Pan A.Ł.. Umowa była już wypełniona, ja tylko podpisałam. Oficjalnie Pana Ł. nie było nigdzie. Ale z tego co ja wiem to Pan A.Ł. odebrał dokumenty od Pana Ł. (...) Z tego co mi wiadomo Pan A.Ł. przekazał pieniądze Panu Ł.". Ponadto świadek zeznała: "W związku z wykonywaną moja pracą miałam okazję usłyszeć, że Pan J.Ł. zajmował się m.in. sprowadzaniem pojazdów (...)".

- Z zeznań Z.K. z dnia [...].032.2013 r. (t.VII, k.4076-4078) wynika, że w 2007 r. współpracował z Ł.. Odnośnie Pana Ł. świadek zeznał: "Wiem, że robił jakiś numer z samochodami, ale jaki to nie wiem. Czy o cło chodziło, czy o akcyzę, nie wiem" (...) "Pan J. sprowadzał dobre samochody. Myślę, że z 50 pojazdów sprowadził. To było hurtowo (...)". "On tą działalność prowadził z uwagi na treść generacji zysków. (...) Ja mogę tylko powiedzieć, że coś tam widziałem, słyszałem ale szczegółów nie znam. Wiecznie mówił: pewne, nic się nie będzie działo".(...) "On miał kontakty z ludźmi z pieniędzmi i z tego co mi wiadomo to zamawiali u niego pod zamówienie".

- Z protokołu przesłuchania Pana R.I. z dnia [...].11.2012 r. (t.VII, k. 3721-3725) wynika, że po okazaniu świadkowi zdjęcia z kserokopii paszportu wystawionego na nazwisko J.Ł. i zadaniu pytania: "Czy nabył Pan samochód od J.Ł.?" ww. świadek potwierdził, że osobą widniejącą na zdjęciu jest J.Ł., od którego zakupił pojazd [...]. Ww. świadek zeznał także, że: "W momencie nawiązania kontaktu z J.Ł. poinformował mnie on, że zajmuje się sprowadzaniem pojazdów z zagranicy (...)"

- Z zeznań M.S. z dnia 08.11.2012 r. (t.VII, k.3865-3867) wynika, iż ww. świadek zeznał, że: "Z Panem Ł. miałem kontakt ten jeden raz, więcej się nie widzieliśmy. Jak pamiętam, podczas zawierania transakcji kupna-sprzedaży [...], Ł powiedział mi, że zajmuje się sprowadzaniem samochodów z zagranicy(...)".

Zeznania ww. świadków, jak również inne przywołane w treści zaskarżonej decyzji dowody (w tym wyciągi bankowe, dokumenty i informacje otrzymane

z niemieckiej administracji podatkowej, zamówienia i dokumenty rejestracyjne wysyłane z numeru faks należącego do Strony skarżącej) potwierdzają zatem, iż w kontrolowanym okresie Strona skarżąca prowadziła działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży samochodów. W świetle powyższego zarzut dotyczący oceny stanu faktycznego nie znajdującej potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym oraz wydania decyzji w następstwie dowolnej i selektywnej, a nie swobodnej oceny dowodów uznać należy za bezzasadny.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art.120 Ordynacji podatkowej w związku z art.4 pkt 3 i art.5 ust.1 ustawy o języku polskim poprzez posługiwanie się dowodami z niemieckojęzycznych dokumentów przekazanych przez niemiecką administrację podatkową bez urzędowego przetłumaczenia wszystkich włączonych do akt sprawy dokumentów na język polski. Zgodnie z art.4 pkt 3 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz.224 ze zm.), język polski jest językiem urzędowym terenowych organów administracji publicznej. Art.5 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Wynika z tego obowiązek prowadzenia wszelkich czynności procesowych w języku polskim. Formułując ww. zarzut Strona skarżąca nie sprecyzowała, których konkretnie dokumentów ww. zarzut dotyczy. Z akt sprawy wynika, iż w toku postępowania przetłumaczono istotne dokumenty w sprawie, dotyczące nabywania samochodów w Niemczech. Dokonano również analizy pozostałych dokumentów nieprzetłumaczonych, sporządzając notatki służbowe do dokumentów obcojęzycznych. Powyższe dokonano z uwagi na powtarzalność dokumentów (tego samego tekstu na wielu dokumentach), różniących się takimi danymi jak m.in.: marka samochodu, numer podwozia, data potwierdzenia odbioru, data potwierdzenia wysyłki (np. notatka z dnia [...]05.2015 r.), czy: numer faktury, data sprzedaży cena i marka samochodu (np. notatka z dnia [...].05.2015r.). Ponadto włączono do akt sprawy tłumaczenia dokumentów pozyskanych z Prokuratury Rejonowej, w tym m.in. tych samych faktur nabycia, które uzyskano w ramach odpowiedzi na zapytanie skierowane w trybie art.5 rozporządzenia 1798/ 2003/WE do organów administracji podatkowej Niemiec. W świetle powyższego powyższy zarzut uznać należy za niezasadny.

W uzasadnieniu skargi Strona skarżąca powołuje się na okoliczność,

że w wyniku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową nie zdołano zweryfikować autentyczności podpisów J.Ł. na dokumentach związanych z zakupem samochodów w firmie A. Zdaniem Skarżącego bez zweryfikowania autentyczności jego podpisów na dokumentach sprzedaży wystawionych przez niemieckie podmioty wyszczególnione w skarżonej decyzji nie można uznać za udowodnione,

że Skarżący był nabywcą spornych pojazdów. Wskazując na podejmowane przez Stronę skarżącą działania w sprawie karnej (złożenie przez Stronę skarżącą wniosku o podjęcie na nowo umorzonego postępowania oraz zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, których uwierzytelnione kserokopie załączono do skargi) Strona skarżąca podnosi, że w jej ocenie rozstrzygnięcia organów podatkowych

w niniejszej sprawie są co najmniej przedwczesne, a dopiero wnioskowane przez Skarżącego faktyczne działania organów ścigania umożliwią dokonanie wiarygodnej weryfikacji zeznań złożonych przez świadków J.F., M.Ł. i A.Ł..

Argumentacja Strony skarżącej o przedwczesnym wydaniu przez organy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest bezzasadna. Postępowania podatkowe

i karne mają charakter autonomiczny i niezależny od siebie. W postępowaniu podatkowym, organ podatkowy, stosując się do reguł wynikających z art.180 i art.187 §1 oraz art.191 Ordynacji podatkowej, samodzielnie ustala rzeczywisty stan faktyczny sprawy, zbiera materiał dowodowy, a następnie dokonuje jego oceny

w świetle obowiązujących przepisów prawa materialnego, co też w niniejszej sprawie miało miejsce. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje natomiast to, na jakim etapie znajduje się obecnie odrębnie prowadzone się postępowanie karne, a w szczególności powołana w skardze okoliczność złożenia przez Stronę skarżącą wniosku do Prokuratury o podjęcie na nowo umorzonego postępowania oraz zawiadomienia o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa polegającego na złożeniu fałszywych zeznań.

Odnosząc się natomiast do załączonych do skargi dowodów w postaci wniosku z dnia [...].10. 2016 r. o podjęcie na nowo umorzonego postępowania oraz zawiadomienia z dnia [...].10.2016r. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa są dowodami nowymi (złożone, zgodnie z odciskiem pieczęci na ww. dokumentach, w Prokuraturze Rejonowej w dniu 28.10.2016 r.), nieistniejącymi na dzień wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...].09.2016 r., w związku z czym ww. dowody i okoliczności z nich wynikające nie mogły być uwzględnione w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Ww. dowody i okoliczności z nich wynikające należy zatem ocenić jako pozostające bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, zgromadzono materiał dowodowy w sposób zgodny z wymogami zasady prawdy obiektywnej oraz dokonano jego analizy i oceny mieszczącej się w granicach zakreślonych w art.191 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie został zgromadzony potrzebny do rozstrzygnięcia materiał dowodowy. Dokonana ocena zgromadzonych dowodów nie nosi znamion dowolności. Wszechstronnie rozpatrzono zebrany w sprawie materiał i wyprowadzono z niego logiczne wnioski, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego zarzut naruszenia przepisów postępowania, w tym wskazanych przez Stronę skarżącą art.122, art.187 §1, a także art.191 w związku z art.121 §1, art.180 §1 oraz art:181 Ordynacji podatkowej uznać należy za chybiony.

Z uwagi na prawidłowo ustalony stan fatyczny niniejszej sprawy, na uwzględnienie nie zasługują również podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.

Za chybiony uznać należy zarzut naruszenia art.6 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego niezastosowanie w odniesieniu do czynności nie mogących być przedmiotem prawnie skutecznej umowy, tj. transakcji udokumentowanych sfałszowanymi fakturami. Stosownie do art.6 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług przepisów ustawy nie stosuje się m.in. do czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wyjaśniano, że czynności niemogące być przedmiotem prawnie skutecznej umowy w rozumieniu art.6 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, to przede wszystkim czynności zabronione przez ustawę

i karalne (np. sprzedaż narkotyków).

Materiał dowodowy dał podstawę do ustalenia, że w kontrolowanym okresie Strona skarżąca dokonywała transakcji nabycia i sprzedaży pojazdów. W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług dokonywane przez Stronę skarżącą transakcje uznać należy za czynności, które mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Ponadto podnoszona przez Stronę skarżącą okoliczność udokumentowania transakcji sfałszowanymi fakturami nie znajduje potwierdzenia w materiale zgromadzonym w aktach sprawy.

W świetle ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego, z którego wynika, iż Strona skarżąca była uczestnikiem ww. transakcji, zasadnym stało się zastosowanie wobec Strony skarżącej przepisów prawa materialnego stanowiących o obowiązku opodatkowania dokonanej sprzedaży podatkiem od towarów i usług.

W tym celu zasadnym stało się dokonanie ustaleń w zakresie wysokości podstawy opodatkowania oraz kwot podatku należnego.

W przypadku dokonanej przez Stronę skarżącą w kontrolowanym okresie sprzedaży 29 pojazdów nie zaksięgowanych w rejestrze sprzedaży VAT, dane wynikające z ksiąg podatkowych uzupełniono dowodami uzyskanymi w toku postępowania w postaci umów kupna sprzedaży, zeznań świadków, danych

z wyciągu bankowego Strony skarżącej, co pozwoliło na określenie podstawy opodatkowania w myśl art.23 §2 ustawy Ordynacja podatkowa i w związku z czym odstąpiono od oszacowania podstawy opodatkowania.

W pozostałych 16 przypadkach dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania i nie można ich było uzupełnić dowodami uzyskanymi w toku postępowania. Zeznania świadków dotyczące zakupu ww. 16 pojazdów były bowiem niewiarygodne lub świadkowie nie złożyli zeznań odnośnie ceny zakupu pojazdu. W świetle powyższego w przypadku 16 transakcji zasadnym stało się określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Rodzaj posiadanych danych zadecydował, iż w niniejszej sprawie zasadnym stało się zastosowanie metody porównawczej zewnętrznej. W związku z powyższym organ kontroli skarbowej wystąpił do 6 podmiotów z terenu województwa z prośbą o przekazanie informacji o wysokości marży stosowanej w 2007 r. na sprzedaż samochodów osobowych i ciężarowych (nowych i używanych) sprowadzonych z krajów Unii Europejskiej. Od ww. podmiotów uzyskano informację o stosowanych średnich marżach tj. 24,52%, 20,98%, 13%, 10%, 22,54%, 22,24%. Ze względu na brak informacji od Strony skarżącej odnośnie stosowanej marży na sprzedaż pojazdów w 2007 r. oraz z uwagi na brak informacji na temat stanu pojazdów w momencie sprzedaży przez Stronę skarżącą, wykorzystano materiał zgromadzony od ww. podmiotów gospodarczych i zastosowano średnią marżę przy sprzedaży pojazdów, tj. 18,88%. Do ustalenia wartości sprzedaży 16 pojazdów sprzedanych przez Stronę skarżącą w 2007 r., zasadnym stało się zatem zastosowanie instytucji szacowania podstawy opodatkowania, zgodnie z art.23 §3 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. oszacowania podstawy opodatkowania metodą porównawczą zewnętrzną - polegającą na porównaniu wysokości obrotów w innych przedsiębiorstwach prowadzących działalność o podobnym zakresie i w podobnych warunkach i zastosowaniu marży w wysokości 18,88%) do ceny nabycia.

Mając na uwadze powyższe za bezzasadny uznać należy podniesiony

w skardze zarzut naruszenia art. art.29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług

w związku z art.23 §1 pkt 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe, skutkujące wadliwym oszacowaniem podstawy opodatkowania w odniesieniu

do 16 transakcji sprzedaży oraz jej błędnym określeniem w przypadku 29 transakcji sprzedaży oraz zarzut naruszenia art.9 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do podatnika, który nie był uczestnikiem transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdów.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę

z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.