Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 821/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 48
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Owczarzak Asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu gospodarczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. (dalej jako: PINB) decyzją z [...] lutego 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1, art.81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) - dalej jako: "P.b.", w zw. z art. 25 ustawy z dnia 13.02.2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 471 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) - dalej jako: "k.p.a.", nakazał R. D. (dalej jako: "Skarżący") wykonać rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu gospodarczego o konstrukcji drewnianej o powierzchni zabudowy 28,20 m2 na działce nr ewid. [...] w miejscowości Ł., gm. S. usytuowanego przy granicy z działką nr ewid. [...].

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach. W związku z wnioskiem Ł. G. z [...] marca 2019 r., właściciela działki nr ewid. [...], PINB przeprowadził czynności kontrolno - administracyjne na działce nr ewid. [...] (właściciel R. D.). Organ ustalił, że działka nr ewid. [...], zabudowana jest m. in. obiektem gospodarczym usytuowanym przy granicy z działką nr ewid. [...]. Organ stwierdził, że obiekt został wybudowany samowolnie z naruszeniem przepisów techniczno – budowlanych.

PINB, decyzją z [...] grudnia 2019 r. znak: [...], zobowiązał właściciela do rozbiórki przedmiotowego obiektu.

Od powyższej decyzji Skarżący, działając przez pełnomocnika [...], złożył odwołanie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej jako: WINB), decyzją z [...] lutego 2020 r., znak: [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Organ II instancji zalecił uzupełnienie materiału dowodowego m.in. o ustalenie, czy przedmiotowy obiekt nie był rozbudowywany, przebudowywany czy odbudowywany oraz o udokumentowanie daty zakończenia budowy obiektu poprzez zbadanie zasobów archiwalnych Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii w zakresie zdjęć lotniczych kontrolowanej nieruchomości. WINB nakazał także przesłuchanie wskazanych przez Skarżącego świadków.

Po uzupełnieniu materiału dowodowego PINB stwierdził, że obiekt został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej i z naruszeniem przepisów techniczno - budowlanych. Budowa obiektu wymagała zgłoszenia. Działając na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) w decyzji z [...] listopada 2020 r. znak: [...], nakazał rozbiórkę obiektu. Stwierdził, że obiekt gospodarczy narusza przepisy techniczno-budowlane i nie ma możliwości prawnych przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Stanowisko organ I instancji poparł ustaleniami, że budowa obiektu gospodarczego w obecnej lokalizacji i kształcie została zakończona latem 1995 r. (dowód: zdjęcie lotnicze z dnia 28.07.1995 r.). Wbrew twierdzeniu skarżącego, nie jest to ten sam obiekt gospodarczy, który został wybudowany w latach 70-tych ubiegłego wieku. Zdaniem organu, usytuowanie spornego obiektu przy budynku gospodarczym znajdującym się na działce sąsiedniej narusza warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, obowiązujące w okresie budowy obiektu, jak i obowiązujących obecnie (rozdział 5, § 20 zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29.06.1966 r. Dz. Urz. Nr 10 poz. 44). Poza tym, obiekt nie spełnia wymagań w zakresie wymaganej przepisami prawa wysokości (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Dz. nr 75 poz. 690 ze zm.).

Zdaniem organu, analiza bezpieczeństwa użytkowania przedmiotowego obiektu gospodarczego potwierdziła, że konstrukcja dachu nie spełnia warunków nośności stanu granicznego użytkowania, wszystkie wskaźniki są przekroczone o 30%, co sprawia, że konstrukcja dachu stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa dalszego jego użytkowania. Wszystkie elementy konstrukcji dachowej, jak i ściany nie są zabezpieczone środkami przeciwogniowymi, ani też przeciw korozji biologicznej. Widoczne są miejscowe ślady korozji biologicznej elementów konstrukcyjnych i osłonowych. Elementy konstrukcji - słupy - wykonane są z podkładów kolejowych, które nie są dopuszczone do stosowania w budownictwie i stanowią odpad niebezpieczny o kodzie 17 02 04. PINB oparł się na analizie ksiąg wieczystych i stanowisku skarżącego, który oświadczył w trakcie kontroli, że to on był inwestorem i jest obecnie właścicielem przedmiotowego obiektu.

Za strony postępowania organ uznał skarżącego - właściciela działki nr [...], właściciela działki nr [...] – Ł. G. oraz gestora sieci SN 15kV relacji GPZ [...] – E. Sp. z o. o. Rejon Dystrybucji N. Stanowisko organ uzasadnił usytuowaniem obiektu gospodarczego, obszarem jego odziaływania.

Skarżący złożył odwołanie od decyzji PINB z [...] listopada 2020 r. znak: [...].

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z [...] stycznia 2021 r. znak: [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W zaleceniach organ odwoławczy wskazał na konieczność zmiany podstawy prawnej decyzji i zmiany kwalifikacji budynku na obiekt budowlany.

PINB ponownie rozpatrując sprawę (analiza z [...] stycznia 2021 r.), na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, zdjęć fotometrycznych lotniczych z państwowego zasobu geodezyjnego Głównego Geodety Kraju, (zdjęcie nr [...] z roku 1995 i zdjęcie nr [...] z roku 1975) i analizy porównawczej tychże zdjęć dokonanej 15 maja 2020 r. przyjął, że budowa obiektu gospodarczego w jego obecnej lokalizacji, wymiarach i formie została zakończona w 1995 r. W oparciu o powyższe ustalenia PINB zastosował ustawę Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. w brzmieniu sprzed 19 września 2020 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.). Organ wskazał, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało podjęte w 2019 r. Powołał się na art. 25 ustawy z 13.02.2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471 ze zm.), który stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy stosuje się w brzmieniu dotychczasowym tj. mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.).

W toku przeprowadzonego postępowania organ ustalił, że inwestor nie posiada pozwolenia na budowę ani żadnej dokumentacji budowlanej. Poza tym stwierdził, że dołożył wszelkich starań, aby odnaleźć i ustalić czy kiedykolwiek były wydawane pozwolenia na budowę, odbudowę, przebudowę czy rozbudowę obiektu. Wskazał, że żadnej dokumentacji nie odnaleziono ani w Archiwum Państwowym w B. ani w archiwach organów, które wydają pozwolenia na budowę (Prezydium Rady Narodowej w W., Gmina S. i Starostwo Powiatowe w N.). PINB zastosował przepisy dotyczące samowoli budowlanej, tj. art. 48 ust. 1 P.b. (Dz. U. z 2019r. poz. 1186 ze zm.). Przywołany przepis stanowi, że "organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1)bez wymaganego pozwolenia na budowę...". Wziął pod uwagę usytuowanie obiektu przy granicy z działką sąsiednią, uznał że nie jest to obiekt tymczasowy. Wskazał, że kierował się zaleceniami zawartymi w decyzji organu II instancji z [...] stycznia 2021 r.

Zdaniem organu, za rozbiórką obiektu przemawiają następujące okoliczności:

-nie jest to budynek, a obiekt budowlany, ponieważ budowla nie posiada wszystkich cech przypisywanych w definicji budynku (brak fundamentów),

-nie jest to obiekt wolnostojący, ponieważ usytuowany jest przy granicy z nieruchomością sąsiednią i przylega do budynku gospodarczego znajdującego się na niej,

-nie jest to obiekt tymczasowy, ponieważ znajduje się na działce nr ewid. [...] w miejscowości Ł., gm. S. dłużej niż 180 dni,

-nie jest to wiata, ponieważ obiekt wydzielony jest z przestrzeni z każdej strony przegrodami budowlanymi.

Z uwagi na powyższe ustalenia PINB stwierdził, że nie można zastosować do tego obiektu przepisów art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b., zgodnie z którymi obiekt taki należałoby zrealizować na zgłoszenie, a w przypadku wiaty bez pozwolenia na budowę i zgłoszenia art. 29 ust. 1 pkt 2c i art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.).

Organ I instancji stwierdził, że budowa obiektu wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 P.b., którego inwestor nie posiada. Zdaniem organu I instancji, obiekt nie spełnia warunku do legalizacji samowoli w zakresie zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Wysokość zabudowy nie spełnia wymagań określonych w normie PN-EN 5341-l (pisma E. Rejon Dystrybucji N. z dnia [...].09.2019r. i [...] .10.2019 r.). Aby warunki normy były spełnione, dach obiektu musiałby znajdować się w odległości 10.60 m od linii energetycznej SN 15 kV. W sprawie nie zostały spełnione przepisy p-poż. (pismo Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] .11.2010 r.). Ponadto, nie zostały spełnione warunki nośności stanu granicznego użytkowania, ponieważ wszystkie wskaźniki są przekroczone o 30%, co sprawia, że konstrukcja dachu stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa dalszego użytkowania obiektu gospodarczego. Elementy konstrukcji dachowej, jak i ścian obiektu nie są zabezpieczone środkami przeciwogniowymi, ani też przeciw korozji biologicznej. Elementy konstrukcji przedmiotowego obiektu - słupy - wykonane zostały z podkładów kolejowych, którego to materiału nie dopuszcza się do stosowania w budownictwie, ponieważ stanowi on odpad niebezpieczny o kodzie 17 02 04. Analiza dokonana przez organ nadzoru budowlanego potwierdziła dotychczasowe ustalenia w zakresie okresu budowy obiektu oraz w zakresie niezgodności z przepisami techniczno - budowlanymi. W oparciu o powyższe ustalenia PINB uznał, że przedmiotowy obiekt nie jest budynkiem, ponieważ nie posiada wszystkich cech przypisywanych w definicji budynku. Organ odniósł się do uwag pełnomocnika Skarżącego zawartych w piśmie z [...] lutego 2021 r. i uznał, że nie mają one wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.

Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) oraz art. 48 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) i art. 25 ustawy z dnia 13.02.2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2020r. poz. 471 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję PINB.

W uzasadnieniu stanowiska organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia organu I instancji w zakresie oceny materiału dowodowego. Stwierdził, że ustalenia kontroli przeprowadzonej [...] kwietnia 2019 r. potwierdziły na działce budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej i wymiarach w rzucie poziomym 4,74m x 5,95m. Konstrukcję nośną stanowią słupy (podkłady kolejowe), natomiast konstrukcję dachu wykonano z okorowanych okrąglaków. Budynek przykryty jest dachem dwuspadowym, a pokrycie dachu stanowi częściowo papa i częściowo wykładzina PCV na deskowaniu pełnym. Posadzkę budynku gospodarczego stanowi ubity grunt. Budynek dobudowany jest do budynku gospodarczego murowanego, usytuowanego na działce sąsiedniej i nie posiada własnej ściany od strony sąsiada. Inwestorem obiektu jest Skarżący. Inwestor nie przedłożył dokumentów związanych z pozwoleniem na realizację obiektu gospodarczego. Organ odwoławczy przywołał oświadczenie inwestora, że budynek gospodarczy powstał w latach 1972-1975 r. (inwestor okazał: kserokopię planu realizacyjnego działki budowlanej dla budowy budynku mieszkalnego z roku 1972 r., postanowienie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. z [...] .12.1972 r., znak: [...] stanowiące informację o terenie dla budowy budynku mieszkalnego typowego [...] na działce o nr ew. [...] w miejscowości Ł., stanowiącej własność Ob. R. D.; dokument ubezpieczenia PZU nr [...] z dnia [...] .06.1975 r. dot. domu mieszkalnego oraz szopy z desek. Organ odwoławczy wskazał, że pismem z [...] .04.2019 r. Skarżący przedłożył oświadczenia: R. D., M. K. i A. K. oraz Ł. K., S. D., które zawierają stwierdzenie: "Zaświadczam, że drewniany budynek gospodarczy należący do R. D. zamieszkałego w miejscowości Ł. gm. S. stał już w latach 70. XX w." Organ dokonał poszukiwań dowodów w archiwach (pismo [...] Biura Planowania Przestrzennego i Regionalnego we W. z dnia [...].05.2019 r. znak: [...], stanowiące odpowiedź na wystąpienie Skarżącego, że w zasobach archiwalnych nie znajduje się żadna dokumentacja dot. zabudowy działki nr [...] w miejscowości Ł., gm. S.). Organ wskazał, że plan realizacyjny działki budowlanej z 1972 r. obejmował budowę budynku mieszkalnego [...], jak również wskazywał miejsce na budynek gospodarczy o wymiarach 7,00 x 5,00 m, który winien być usytuowany w głębi działki, bokiem krótszym przy granicy z działką sąsiednią (stanowiącej wówczas własność [...]) oraz w odległości ok. 8m od projektowanego budynku mieszkalnego inwestora. WINB powołał się na stanowisko E. Sp. z o.o. w P. Oddział B. Rejon Dystrybucji N., dotyczące przebiegu nad przedmiotowym obiektem budowlanym linii energetycznej SN relacji GPZ [...], w zakresie: czy lokalizacja ww. budynku jest zgodna z wymaganiami normowymi dot. odległości linii energetycznych napowietrznych nad budynkami. Spółka w piśmie z [...].10.2019 r., l.dz. [...] poinformowała, że: "nie spełnia on wymogów ograniczających wysokość zabudowy określonych w normie PN-EN 50341-1. Dla budynków z dachami łatwo zapalnymi minimalna odległość linii elektroenergetycznych od budynku wynosi min. 10,6 m, w przedziale napięć >1< 45 kV". WINB wskazał, że z akt wynika, że [...].09.2019 r. ww. Spółka przeprowadziła kontrolę odcinka linii napowietrznej SN relacji GPZ [...] w m. Ł. O wykonanych czynnościach poinformowała PINB w N. - pismem z [...].09.2019 r. l.dz. [...], załączając jednocześnie szkic poglądowy z pomiaru linii napowietrznych SN wraz z przekrojami sporządzonymi przez uprawnionego geodetę [...]. Z przekroju nr 2 wynika, że wysokość linii napowietrznej na odcinku obejmującym dach szopy drewnianej (usytuowanej na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...]) wynosi od 8,02 do 8,87m. Zatem wysokość linii SN od dachu spornego obiektu nie spełnia wymogów normowych, która wg pomiarów geodezyjnych pomniejszonych o wysokość szopy (2,2 m) wynoszą odpowiednio 5,82 -6,67 m, tj. znacznie mniej niż wymagana odległość 10,6 m. Organ odwoławczy powołał się na okoliczność, że organ I instancji zwrócił się również pismem z dnia [...].10.2019 r. znak: [...] do Komendanta Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w N. o zajęcie stanowiska w zakresie spełnia wymogów bezpieczeństwa pożarowego przez rzeczony budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej. W odpowiedzi przekazanej pismem z [...].11.2019r. znak: [...], ów organ stwierdza, że: budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej w miejscowości Ł., gm. S. ma negatywny wpływ na bezpieczeństwo pożarowe sąsiednich nieruchomości. W uzasadnieniu stanowiska PPSP wyjaśnia, że lokalizacja drewnianego obiektu budowlanego przy granicy działki narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz.1065), w tym m.in. § 271 ust. 2 i § 272 ust. 3. Wobec powyższego PPSP w odpowiedzi stwierdził, że aby zostały spełnione wymagania przeciwpożarowe w niniejszej sprawie, to przedmiotowa szopa powinna znajdować się w odległości min. 12m od sąsiedniego budynku gospodarczego, bądź wszystkie jej elementy konstrukcyjne winny być wykonane z materiałów nierozprzestrzeniających ogień, a na granicy powinna zostać wybudowana ściana oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 60. Organ odwoławczy zaznaczył, że organ I instancji zwrócił się do Wójta Gminy S. o udzielenie informacji - czy w księdze ewidencji ruchu budowlanego z lat 1972-1995 r. znajdują się informacje dotyczące budowy budynku gospodarczego na działce nr [...] w m. Ł., gm. S., przez jej właściciela – R. D. W odpowiedzi udzielonej pismem z [...].11.2019 r. znak: [...] Urząd Gminy w S. poinformował, że w księgach ewidencyjnych ruchu budowlanego w gospodarce prywatnej z lat 1972-1993 nie znaleziono żadnego wpisu na właściciela ww. nieruchomości. Dodano, że księgi ewidencyjne ruchu budowlanego z lat 1994-1998 przekazane zostały do Starostwa Powiatowego w N. W dniu [...].10.1999 r. Starosta N. pismem z [...].09.2020 r. znak: [...] udzielił wyjaśnień, że po przeanalizowaniu rejestrów pozwoleń na budowę i zgłoszeń budowy z lat 1999-2020 nie znaleziono informacji nt. budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce o nr [...] obręb ewid. Ł., gm. S. WINB powołał się również na "Analizę bezpieczeństwa użytkowania budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej położonego na nieruchomości w miejscowości Ł., gm. S. (działka nr ewid. [...])" z dnia [...].12.2019 r., wykonaną przez inspektorów PINB w N. Zdaniem organu odwoławczego, z dokumentu tego wynika, że ów budynek znajduje się w złym stanie technicznym, a konstrukcja dachu przekracza wskaźniki nośności o 30%, co stwarza niebezpieczeństwo dla dalszego użytkowania obiektu. Organ powołał się na ustalenia organu I instancji, dotyczące zgodności pobudowania ww. budynku gospodarczego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazał, że z otrzymanego pisma od Wójta Gminy S. z [...] .11.2019 r. wynika, że ów organ nie posiada dokumentacji dot. mpzp obowiązującego w latach 1972-1975. Wskazał jedynie, że zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Gminy z [...].09.2015 r. ww. działka ujęta jest w I strefie zurbanizowanej, tj. tereny zabudowy mieszkaniowej, usługowej, techniczno-produkcyjnej, tereny komunikacji i infrastruktury technicznej.

Natomiast [...] Biuro Planowania Przestrzennego i Regionalnego we W. Oddział w B., pismem z [...].03.2020 r. znak: [...] poinformowało PINB w N., że w aktualnych zasobach archiwalnych posiada jedynie część graficzną mpzp gminy S., obejmującego swym zasięgiem ww. nieruchomość, uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminnej z [...].06.1992 r. publ. w [...] nr [...], poz. [...] z 21.08.1992 r. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji pismem z [...] marca 2020 r. znak: [...], zwrócił się do Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej o udostępnienie zdjęć lotniczych z lat 1970-2020, W dniu [...] maja 2020 r. do siedziby organu I instancji wpłynęły zdjęcia lotnicze od Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii z W. z lat: 1961, 1975, 1986, 1995, 2005, 2010, 2013, 2016, 2018, 2019 r. Organ II instancji stwierdził, że z analizy przekazanych zdjęć wynika, że po porównaniu zdjęć lotniczych z roku 1975 (zdjęcie nr [...] z dnia 09.08.1975r.) oraz z 1986 r. (nr [...] z dnia 06.05.1986 r.) ze zdjęciem z 1995r. (nr [...] z dnia 28.07.1995 r.) obiekt na działce o nr [...] zmienił swoje wymiary i usytuowanie. Budynek na zdjęciu z 1975 r. i z 1986 r. znajduje się w bardzo bliskiej odległości od budynku mieszkalnego Skarżącego, natomiast obiekt na zdjęciu z 1995 r. usytuowany jest w dalszej odległości od budynku mieszkalnego. Przesunięcie spornego obiektu wynika również z porównania jego lokalizacji z budynkiem gospodarczym znajdującym się na działce sąsiedniej - nr [...], który jest posadowiony przy granicy ww. działek. Na zdjęciach z lat 1975 i 1986 r. ściana frontowa (krótsza) ww. obiektu wysunięta jest poza lico sąsiedniego budynku gospodarczego - w stronę budynku mieszkalnego inwestora. Natomiast na zdjęciu z 1995 r. i późniejszych ściana ta, jak i cały obiekt zostały cofnięte w stronę przeciwną (ogrodową), tak że ściana szczytowa budynku sąsiedniego wysunięta jest od strony frontowej. W ocenie WINB, lokalizacja przedmiotowej szopy była inna w 1975 r. niż w 1995 r. oraz obecnie. Oznacza to, że kontrolowany obiekt nie jest tym, który istniał w 1975 r. Zdaniem organu II instancji, zdjęcie wcześniejsze, tj. z 1961 r. nr [...] przedstawia teren obecnych działek nr [...] i [...] jako niezabudowane żadnym obiektem budowlanym, niemniej widoczna jest linia elektroenergetyczna przebiegająca przez ten teren. WINB odniósł się wezwania organu I instancji, skierowanego do skarżącego w piśmie z [...] .06.2020 r., zobowiązującym do przedłożenia określonych dokumentów. Odpowiadając na wezwanie Skarżący w piśmie z [...].06.2020 r. poinformował organ, że (...) "PINB jest w posiadaniu całej dokumentacji odnośnie drewnianego obiektu, jak i też budynku mieszkalnego, gdyż PINB był już kilkukrotnie u mnie na kontroli."

Organ odwoławczy powołał się również na kolejne wezwanie organu I instancji z [...].06.2020 r. zobowiązujące Skarżącego do udzielenia odpowiedzi na zadane pytania. W odpowiedzi, Skarżący stwierdził, że "zawarte w wezwaniu pytania zawierają w mojej opinii fałszywą tezę, że na działce [...] znajduje się budynek gospodarczy". Stanowisko wyraził w sprawie również Wójt Gminy S. w odpowiedzi na kolejne zapytanie PINB, pismem z dnia [...].08.2020 r. znak: [...] poinformował, że w księgach ewidencyjnych ruchu budowlanego z lat 1972-1993 nie znaleziono żadnego wpisu na właściciela ww. nieruchomości. W odpowiedzi Wójt poinformował, że w archiwum nie ma ksiąg ewidencyjnych ruchu budowlanego z lat 1994-1998 r. Organ II instancji wskazał również, że Starostwo Powiatowe w N. pismem z dnia [...].09.2020 r. znak: [...] poinformowało, że po przeanalizowaniu rejestrów pozwoleń na budowę i zgłoszeń budowy z lat 1999-2020 nie znaleziono informacji dot. budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce o nr [...] obręb ewid. Ł, gm. S. Organ przesłał też wypis z kartoteki budynków znajdujących się na działce nr [...] oraz mapę ewidencyjną gruntów, z których wynika, że zaewidencjonowany jest tylko budynek mieszkalny, natomiast sporna szopa nie figuruje w tych dokumentach. Poza tym, WINB odwołał się do zeznań świadków. [...].09.2020 r. w siedzibie organu I instancji przesłuchano w charakterze świadka R. D. w sprawie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego, która zeznała (m.in.), że: nie pamięta jak ten budynek wyglądał w latach 70-tych, czy lokalizacja obecna jest taka sama jak w latach 70-tych nie jest w stanie określić; pamięta, że w ścianie budynku naprzeciwko wjazdu były pojedyncze drzwi; budynek znajdował się w niedalekiej odległości od budynku mieszkalnego p.D.; nie jest pewna czy na przestrzeni lat obiekt ten był przebudowywany, rozbudowany czy rozebrany. S. D. przedłożył oświadczenie, z którego wynika (m.in.), że: pamięta, że drewniany obiekt powstał w roku 1972 i wówczas na działce nie był wybudowany jeszcze dom mieszkalny; pamięta również, że sąsiednia działka należąca wówczas do [...] nie była w tamtym czasie zabudowana budynkiem gospodarczym. Kolejni świadkowie wskazani przez skarżącego zeznali: M. K. oraz A. K. oświadczyli, pamiętam, że na nieruchomości p. D. już w czasie budowy budynku mieszkalnego znajdowała się drewniana szopka, [...], nie wiem czy p. D. przebudowywał tę szopkę, [...], oświadczenie z [...].04.2020 r. podpisałem (podpisałam) p. R. A., p. R. D. nigdy w tej sprawie ze mną nie rozmawiał.

WINB przedstawił stanowisko prawne. Odwołał się do definicji budynku gospodarczego zawartej w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1065).

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przedmiotowy obiekt nie posiada fundamentów, posadzki oraz jednej ściany bocznej, tj. od strony budynku gospodarczego znajdującego się przy granicy na działce sąsiedniej - nr [...]. Stąd w niniejszym przypadku nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu do 19.09.2020 r.), który stanowi: nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę dla wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Organ II instancji wskazał, że w przywołanym przepisie mowa jest o wolnostojących obiektach, natomiast szopa nie jest obiektem wolnostojącym, gdyż jest dobudowana do sąsiedniego budynku gospodarczego. Nadto, obiekt nie stanowi "tymczasowego obiektu budowlanego", o którym mowa w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Przy czym, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego - pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1. ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Zdaniem organu, ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę mogą korzystać obiekty o cechach określonych w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego pod warunkiem, że okres ich użytkowania nie przekracza 180 dni. W ocenie organu odwoławczego, decyzja o nakazie rozbiórki obiektu jest zasadna.

Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. - [...], z [...] kwietnia 2021 r.

W skardze zarzucił:

1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji,

2. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niezastosowanie - brak wydania przez organ decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i umorzeniu postępowania,

3. oparcie zaskarżonej decyzji na błędnej, tj. art. 48 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), co w konsekwencji prowadzi do postawienia zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego, o którym mowa w punkcie 4 odwołania,

4. błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez brak uznania przez organ, że obiekt budowlany objęty przedmiotem postępowania powstał w latach 1972-1973, na co wskazują dowody w postaci: zdjęć fotometrycznych lotniczych z państwowego zasobu geodezyjnego Głównego Geodety Kraju pochodzących z okresu 1975 do 1995; planu realizacji działki budowlanej nr ewid. [...] oraz dokumentu ubezpieczenia budynku gospodarczego z 1975 r., które to dowody (będące w aktach sprawy PINB w N.) w sposób pośredni wykazują, że obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania był inwestycją zamierzoną, a inwestycja była wiadoma organom państwowym (ówczesnemu Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. - Wydział Budownictwa, Urbanisty i Architektury), jak i ubezpieczycielowi państwowemu, który obiekt ubezpieczał, co potwierdza okoliczność jego budowy w sposób zgodny z przepisami prawa w okresie przed 1975 r.,

5. oparcie zaskarżonej decyzji na przepisach ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), która to ustawa zaczęła obowiązywać od dnia 01.01.1995 r., co w przypadku obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania nie może mieć miejsca, obiekt powstał bowiem w latach 1972-1973, co w konsekwencji prowadzi do niemożliwości zastosowania w niniejszej sprawie zarówno ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, jak i ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r. (Dz.U. Nr 38, poz. 229), która to ustawa zaczęła obowiązywać od dnia 01.03.1975 r.,

6. brak zastosowania w sprawie przepisów ustawy z 31 stycznia 1961 r. - Prawo budowlane (Dz.U.1961.7.46 z 1961.02.13), która to ustawa obowiązywała w okresie do 1 marca 1975 r. tj. w okresie wybudowania obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania,

7. naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez:

a) nieuwzględnienie w uzasadnieniu faktycznym decyzji wszystkich elementów prawem przewidzianych, tj. nieuwzględnienie przez organ wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

b) nieuwzględnienia w uzasadnieniu prawnym decyzji wszystkich elementów prawem przewidzianych, tj. brak wyjaśnienia przez organ przyjętej podstawy prawnej wydanej decyzji, w tym brak wyjaśnienia, dlaczego w sprawie nie zostały zastosowane przepisy ustawy z 31 stycznia 1961 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 1961, Nr 7, poz. 46 ),

8. błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez uznanie przez organ, że w przedmiotowej sprawie doszło do wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, co w przekonaniu organu powoduje obowiązek przymusowej rozbiórki,

9. błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez uznanie przez organ, że w przedmiotowej sprawie konstrukcja dachu obiektu objętego postępowaniem nie spełnia warunków nośności stanu granicznego użytkowania, a wszystkie wskaźniki są przekroczone o 30%, pomimo braku posiadania przez organ sporządzonej w tym zakresie ekspertyzy technicznej biegłego od konstrukcji dachowych i oparcie takiego stanowiska wyłącznie na konfabulacjach organu,

10. błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przekroczenie przez organ art. 80 kpa, tj. zasady swobodnej oceny dowodów w zakresie całkowitego pominięcia w rozstrzyganiu sprawy kluczowych dowodów w postaci zeznań złożonych przez świadków, w tym również właścicieli nieruchomości sąsiadujących z działką, na której znajduje się obiekt budowlany będący przedmiotem niniejszego postępowania – M. K., R. D., Ł. K., S. D., w zakresie pominięcia prezentowanego przez nich oświadczenia wiedzy, że obiekt budowlany stanowiący przedmiot postępowania powstał na początku lat 70-tych XX wieku, około 1972 roku, co miało wpływ na błędne rozstrzygnięcie końcowe organu,

11. błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przekroczenie przez organ zasady swobodnej oceny dowodów w zakresie:

a) oparcia zaskarżonej decyzji wyłącznie na jednym, niewyraźnym i niepoddanym analizie biegłego zdjęciu lotniczym z 28.07.1995 r.,

b) bezpodstawnym i niczym nieudowodnionym ustaleniu przez organ, że obiekt budowlany musiał powstać w okresie po 01.01.1995 r., ponieważ świadczy o tym data zdjęcia z 28.07.1995 r., co w konsekwencji prowadzi do bezpodstawnego wykluczenia przez organ - wyłącznie przy założeniu samego organu, któremu Skarżący się sprzeciwia i uznaje takie stanowisko organu jako błędne - możliwości odbudowy obiektu budowlanego stanowiącego przedmiot postępowania w okresie od 1986 r. do 01.01.1995 r. - takie podejście organu jest niczym nieuzasadnione i w sposób rażący narusza następujące przepisy prawa:

- art. 7 kpa, który statuuje zasadę prawdy obiektywnej, w tym podejmowania wszelkich czynności przez organ niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (w sprawie brakuje wyjaśnień organu w zakresie historii obiektu budowlanego objętego postępowaniem w okresie od 1986 r. do 01.01.1995 r. - brak z tego okresu przedstawionych zdjęć fotometrycznych działki Skarżącego),

- art. 8 kpa, który statuuje zasadę zaufania organu do obywateli,

- art. 7a kpa oraz art. 81a kpa statuujących zasadę rozstrzygania wątpliwości prawnych i faktycznych na korzyść strony,

12. błędne ustalenie stanu faktycznego przez organ poprzez bezpodstawne i nieudowodnione przyjęcie stanowiska, jakoby na zdjęciu lotniczym z 28.07.1995 r. obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania stał w innej odległości, niż w latach wcześniejszych, bez poddania analizie biegłego zdjęć fotometrycznych lotniczych z państwowego zasobu geodezyjnego Głównego Geodety Kraju pochodzących z okresu 1975-1995,

13. błędne ustalenie stanu faktycznego w drodze uznania za mało istotne dowody przedłożone przez odwołującego w postaci planu realizacji działki budowlanej nr ewid. [...] oraz dokumentu ubezpieczenia budynku gospodarczego z 1975r., które to dowody w sposób pośredni wykazują, że obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania był inwestycją zamierzoną, a inwestycja była wiadoma organom państwowym (ówczesnemu Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. ubezpieczycielowi, co potwierdza okoliczność jego budowy w sposób zgodny z przepisami prawa w okresie przed 1975 r.,

14. błędne ustalenie przez organ stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że obiekt budowlany jest obiektem spełniającym przesłanki obiektu, na które wymagane było pozwolenie na budowę, co prowadzi:

a) przy założeniu argumentacji przedstawionej przez organ, jakoby obiekt budowlany był wybudowany w okresie obowiązywania ustawy - Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. - prowadzi do naruszenia treści art. 29 ust. 1 pkt 2, względnie art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego (w brzmieniu do 19.09.2020 r.), które to wprost określają, że: - wolnostojące parterowe budynki gospodarcze i wiaty o powierzchni zabudowy do 35 m2, jeśli ich liczba na działce nie przekracza dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki - nie wymagają pozwolenia na budowę;

-wiaty o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowane na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, jeśli ich łączna liczba na działce nie przekracza dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki - nie wymagają pozwolenia na budowę. Wydział Budownictwa, Urbanisty i Architektury),

15. błędne zakwalifikowanie przez organ rodzaju obiektu budowlanego, jakim jest szopa stanowiąca przedmiot postępowania poprzez brak uznania, że jest ona wiatą, względnie budynkiem gospodarczym wolnostojącym o powierzchni do 35 m2, na które nie jest wymagane pozwolenie na budowę (według art. 29 Prawa budowlanego w wersji obowiązującej do dnia 19.09.2020 r.),

16. błędne ustalenie, że obiekt budowlany objęty postępowaniem nie jest obiektem wolnostojącym z uwagi na jego dobudowanie do sąsiedniego budynku, co jest niezgodne ze stanem rzeczywistym - rzeczona szopa, jest obiektem wolnostojącym, niedobudowanym do budynku gospodarczego na sąsiedniej działce, dodatkowo wskazać należy na fakt, że w 1972 r., gdy wybudowano szopę, sąsiadujący budynek gospodarczy jeszcze nie istniał, a sąsiednia działka była pusta, na co wskazuje plan realizacji przedłożony do akt sprawy przez Skarżącego,

17. błędne ustalenie, że obiekt budowlany został wykonany z materiałów niebezpiecznych w postaci podkładów kolejowych z uwagi na fakt, że podkłady te w latach 70-tych były dopuszczone do obrotu budowlanego,

18. naruszenie przez organ zasady zaufania obywateli do władzy publicznej poprzez pominięcie wyjaśnienia i weryfikacji przez organ okoliczności powstania obiektu budowlanego w okresie wcześniejszym, niż postawiony budynek gospodarczy położony na sąsiadującej działce nr [...] należącej obecnie do Ł. G., który to sąsiadujący budynek został samowolnie adaptowany przez Ł. G. na kotłownię. Pełnomocnik podał, że w treści decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].02.2020 r. znak: [...] organ zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. do wyjaśnienia tej okoliczności, która ostatecznie nie została zarówno przez organ, jak i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyjaśniona.

W związku z zastosowaniem przez organ wadliwej podstawy prawnej, a także przekroczeniem uznania administracyjnego oraz swobodnej oceny dowodów i rozpatrzeniem sprawy w drodze przyjęcia błędnego stanu faktycznego, zarzucono w skardze naruszenie norm prawa procesowego w drodze pogwałcenia zasady praworządności (art. 6 kpa), zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) oraz zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony (art. 7a i art. 81a kpa).

W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł:

1. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) a) i c) ppsa o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, względnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy w zw. z art. 156 § 1 pkt 2) kpa wniósł o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji;

2. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) a) i c) w zw. z art. 135 ppsa o uchylenie w całości poprzedzającej zaskarżoną decyzję, decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia [...] .02.2021 r., względnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2) w zw. z art. 135 ppsa o stwierdzenie nieważności w całości poprzedzającej zaskarżoną decyzję decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia [...].02.2021 r.;

3. umorzenie postępowania prowadzonego w związku z wydaną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w zakresie nakazania Skarżącemu wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu gospodarczego;

4. zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Ponadto, Skarżący wniósł o:

1. zwrócenie się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. i zobowiązanie organu do przedłożenia akt postępowania administracyjnego znak sprawy: [...]na okoliczność dotyczącą oceny zasadności złożenia skargi;

2. dopuszczenie dodatkowych dowodów w postaci:

a) zdjęcia dołączonego do skargi na okoliczność braku połączenia konstrukcyjnego obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania a budynkiem gospodarczym na działce nr [...],

b) oświadczenia Skarżącego z [...].05.2021 r. wraz ze: zdjęciem stropu (z widokiem od środka obiektu); zdjęciem stropu (z widokiem z góry obiektu) oraz rysunkiem sporządzonym przez Skarżącego na okoliczność określenia rozłożenia belek na konstrukcji dachowej, zakwestionowania stanowiska zarówno organu I instancji, jak i organu II instancji przyjmującego istnienie stanu pełnego odeskowania stropu i braku blachy pod papą (na zdjęciu widoczna jest gołym okiem blacha), a także na okoliczność zakwestionowania stanowiska obu organów, że obiekt nie jest w pełni pokryty papą.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2021.137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności czy celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329).

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] kwietnia 2021 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia [...] lutego 2021 r., znak [...].

W ocenie Sądu, ustalenia stanu faktycznego przez organy są prawidłowe i znajdują pełną akceptację. Materiał dowodowy został przez organy obydwu instancji zgromadzony w sposób wyczerpujący i przejrzysty. Nie ma tym samym potrzeby ponownego przytaczania ustaleń organów, które Skład Sądu uznaje za własne bez potrzeby ich ponownego powielania.

W skardze Skarżący m.in. zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie niewłaściwych przepisów prawa budowlanego. Odnosząc się do powyższego należy przypomnieć, że organ odwoławczy wydał zaskarżone rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) oraz art. 48 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz.1333 ze zm.) i art. 25 ustawy z dnia 13.02.2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2020 r. poz. 471 ze zm.). Przy czym art. 25 stanowi, że do spraw nieuregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Ww. ustawa z dnia 13.02.2020 r. weszła w życie po upływie 6 miesięcy od dnia jej ogłoszenia, czyli w dniu 19.09.2020 r. (zgodnie z art. 39 tej ustawy). W niniejszym przypadku zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu do 18.09.2020 r., ponieważ organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie samowolnego wykonania przedmiotowego obiektu gospodarczego usytuowanego w miejscowości Ł., gm. S. (działka nr ewid. [...]) - zawiadomieniem z dnia [...].04.2019 r., znak: [...], co wynika z akt sprawy.

Organ odwoławczy prawidłowo wskazał przepisy prawa, które miały zastosowanie w sprawie i dokonał właściwej ich subsumcji. Stanowisko organu odwoławczego zostało szczegółowo uzasadnione co do ustaleń faktycznych i wykładni zastosowanych przepisów prawa.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania wynikające z art. 107 § 3 kpa. Organ wykazał fakty istotne dla sprawy. Przytoczył szeroko korespondencję prowadzoną z organami i podmiotami, mającymi wiedzę fachową w danej dziedzinie. Przytoczył stanowisko skarżącego zawarte we wszystkich pismach kierowanych do organu przez skarżącego i odpowiedzi organu co do wniosków strony. Zawarł w uzasadnieniu fakty, które uznał za udowodnione, przywołał dowody, które znajdują się w aktach sprawy (na których się oparł). Organ odwoławczy podał również przyczyny, z powodu których dowodom przedstawionym przez skarżącego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Skarżący złożył oświadczenie, że budynek gospodarczy powstał w latach 1972-1975. Stanowisko poparł kserokopią następujących dokumentów: planem realizacyjnym działki budowlanej dla budowy budynku mieszkalnego z roku 1972; postanowieniem Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W. z dnia [...].12.1972 r. znak: [...] stanowiącym informację o terenie dla budowy budynku mieszkalnego [...] na działce o nr [...] w m. Ł., stanowiącej własność Ob. R. D.; dokumentem ub. PZU nr [...] z [...].06.1975 r. dot. domu mieszkalnego oraz szopy z desek. Dokumenty te nie potwierdzają realizacji spornego obiektu budowlanego na podstawie pozwolenia na budowę.

Stanowisko organu odwoławczego Sąd uznaje za wyczerpujące i przekonujące, obiekt został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej. Skarżący pomimo wezwań organu o udzielenie informacji potwierdzających legalność realizacji obiektu, w korespondencji zawartej w pismach z [...].06.2020 r., z [...].06.2020 r. z [...].06.2020 r. nie przedstawił żadnych dowodów. W sprawie nie zachodziły żadne wątpliwości, które należało rozpatrzyć na korzyść strony.

Organ odwoławczy nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa). Nie pominął w rozstrzyganiu sprawy dowodów w postaci zeznań złożonych przez świadków (M. K., R. D., Ł. K., S. D.), nie pominął stanowiska skarżącego. Ani świadkowie, ani skarżący nie dostarczyli dowodów, że obiekt budowlany stanowiący przedmiot postępowania powstał na początku lat 70-tych XX wieku, około 1972 r. Jako dowód należy przytoczyć zeznania z 15.09.2020 r., w siedzibie organu I instancji przesłuchano w charakterze świadka R. D. (przesłuchaną 15.09.2020 r. w siedzibie organu I instancji), która zeznała (m.in.), że: nie pamięta jak ten budynek wyglądał w latach 70-tych, czy lokalizacja obecna jest taka sama jak w latach 70-tych nie jest w stanie określić; pamięta, że w ścianie budynku naprzeciwko wjazdu były pojedyncze drzwi; budynek znajdował się w niedalekiej odległości od budynku mieszkalnego Pana D.; nie jest pewna czy na przestrzeni lat obiekt ten był przebudowywany, rozbudowany czy rozebrany. Nie można doszukać się również potwierdzenia stanowiska skarżącego w zeznaniach kolejnych świadków – M. K. oraz A. K., którzy oświadczyli że pamiętają, iż na nieruchomości skarżącego już w czasie budowy budynku mieszkalnego znajdowała się drewniana szopka. Nie wiedzą, czy skarżący przebudowywał tę szopkę, a oświadczenie z dnia [...].04.2020 r. podpisali R. A. Natomiast R. D. nigdy w tej sprawie z nimi nie rozmawiał.

Wobec powyższego, oświadczenia wcześniejsze ww. świadków o treści: "Zaświadczam, że drewniany budynek gospodarczy należący do R. D. zamieszkałego w miejscowości Ł. gm. S. stał już w latach 70. XX w.", pozostają w wyraźnej sprzeczności z ich zeznaniami. Dlatego zaświadczenia te nie są przekonywujące. Podobnie nic do sprawy nie wniosło oświadczenie S. D., ponieważ oprócz tego, że pamięta on, że drewniany obiekt powstał w roku 1972 i wówczas na działce nie był wybudowany jeszcze dom mieszkalny oraz, że pamięta również, że sąsiednia działka należąca wówczas do [...] nie była w tamtym czasie zabudowana budynkiem gospodarczym, to nie wskazał w oświadczeniu żadnych okoliczności, które mogłyby podważyć ustalenia organu oparte na dokumentach urzędowych.

Ma rację organ, że informacje przekazane przez ww. świadków w żaden sposób nie potwierdzają, by sporny obiekt powstał legalnie, tj. w oparciu o stosowne pozwolenie na budowę od organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Sąd odnosząc się do zarzutów skargi stwierdza, że skarżący nie przedstawił ani dowodów, ani okoliczności, które mogłyby doprowadzić do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Skarżący nie zakomunikował żadnych ustaleń popartych dowodami, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Organ w sposób szczegółowy odniósł się do każdego stanowiska skarżącego, zgłoszonego w trakcie postępowania administracyjnego.

Zarzuty podniesione w skardze stanowią powielenie stanowiska zaprezentowanego przez skarżącego w odwołaniach składanych w toku postępowania odwoławczego. Skarżący nie zgłosił żadnych nowych okoliczności, które dawałyby inny pogląd na sprawę.

Dowody dostarczone przez skarżącego nie podważyły stanowiska organu popartego poniższymi dowodami urzędowymi.

Ustalenia kontrolne z [...] kwietnia 2019 r. potwierdziły na działce budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej i wymiarach w rzucie poziomym 4,74m x 5,95m. Konstrukcję nośną stanowią słupy (podkłady kolejowe), natomiast konstrukcję dachu wykonano z okorowanych okrąglaków. Budynek przykryty jest dachem dwuspadowym, a pokrycie dachu stanowi częściowo papa i częściowo wykładzina PCV na deskowaniu pełnym. Posadzkę budynku gospodarczego stanowi ubity grunt. Budynek dobudowany jest do budynku gospodarczego murowanego, usytuowanego na działce sąsiedniej i nie posiada własnej ściany od strony sąsiada. Inwestorem obiektu jest Skarżący. Inwestor nie przedłożył dokumentów związanych z pozwoleniem na realizację przedmiotowego obiektu gospodarczego.

Pismo [...] Biura Planowania Przestrzennego i Regionalnego we W. z dnia [...].05.2019 r. znak: [...], zawiera informację, że w zasobach archiwalnych nie znajduje się żadna dokumentacja dot. zabudowy działki nr [...] w miejscowości Ł., gm. S. Plan realizacyjny działki budowlanej z 1972 r. obejmował budowę budynku mieszkalnego [...], jak również wskazywał miejsce na budynek gospodarczy o wymiarach 7,00 x 5,00 m, który winien być usytuowany w głębi działki, bokiem krótszym przy granicy z działką sąsiednią (stanowiącej wówczas własność [...]) oraz w odległości ok. 8m od projektowanego budynku mieszkalnego inwestora (co wynika z rysunku planu wykonanego w skali 1:500). Organ prawidłowo wyjaśnił, że Plan realizacyjny nie stanowi o pozwoleniu na budowę zarówno budynku mieszkalnego, jak i gospodarczego.

E. Sp. z o.o. w P. Oddział B. Rejon Dystrybucji N. przeprowadziła kontrolę odcinka linii napowietrznej SN relacji GPZ [...] w m. Ł., gm. S. O wykonanych czynnościach kontrolnych poinformowała PINB w N. - pismem z dnia [...] .09.2019 r., l.dz. [...], załączając jednocześnie szkic poglądowy z pomiaru linii napowietrznych SN wraz z przekrojami sporządzonymi przez uprawnionego geodetę [...]. Z przekroju nr 2 wynika, że wysokość przedmiotowej linii napowietrznej na odcinku obejmującym dach szopy drewnianej (usytuowanej na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...]) wynosi od 8,02 do 8,87m. Zatem wysokość linii SN od dachu spornego obiektu nie spełnia wymogów normowych, która wg pomiarów geodezyjnych pomniejszonych o wysokość szopy (2,2 m) wynoszą odpowiednio 5,82 -6,67 m, tj. znacznie mniej niż wymagana odległość 10,6 m. W piśmie z [...].10.2019r., l.dz. [...] poinformowała, że obiekt: "nie spełnia on wymogów ograniczających wysokość zabudowy określonych w normie PN-EN 50341-1. Dla budynków z dachami łatwo zapalnymi minimalna odległość linii elektroenergetycznych od budynku wynosi min. 10,6 m, w przedziale napięć >1< 45 kV".

Komendant Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w N. w piśmie z dnia [...].11.2019 r., znak: [...] wypowiedział się w zakresie spełnienia wymogów bezpieczeństwa pożarowego przez budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej. Poinformował, że budynek gospodarczy o konstrukcji drewnianej w miejscowości Ł., gm. S. ma negatywny wpływ na bezpieczeństwo pożarowe sąsiednich nieruchomości. Wyjaśnił, że lokalizacja drewnianego obiektu budowlanego przy granicy działki narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), w tym § 271 ust. 2 i § 272 ust. 3. Spełnienie wymagań przeciwpożarowych miałoby miejsce, gdyby przedmiotowa szopa znajdowała się w odległości min. 12 m od sąsiedniego budynku gospodarczego, bądź wszystkie jej elementy konstrukcyjne byłyby wykonane z materiałów nierozprzestrzeniających ogień, a na granicy powinna zostać wybudowana ściana oddzielenia przeciwpożarowego o kl. odporności ogniowej REI 60.

Wójt Gminy S. w piśmie z [...].11.2019 r., znak: [...] poinformował, że w księgach ewidencyjnych ruchu budowlanego w gospodarce prywatnej z lat 1972-1993 nie znaleziono żadnego wpisu na właściciela ww. nieruchomości R. D. Starosta N. pismem z [...].09.2020 r. znak: [...] udzielił wyjaśnień, że po przeanalizowaniu rejestrów pozwoleń na budowę i zgłoszeń budowy z lat 1999-2020 nie znaleziono żadnej informacji nt. budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce o nr [...] obręb ewid. Ł., gm. S.

"Analiza bezpieczeństwa użytkowania budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej położonego na nieruchomości w miejscowości Ł., gm. S. (działka nr ewid. [...])" z dnia [...].12.2019 r., wykonana przez inspektorów PINB w N. (mgr inż. A. N., jak i inspektor PINB mgr inż. M. P., posiadają fachową wiedzę z dziedziny budownictwa oraz wymagane uprawnienia budowlane.), potwierdziła, że budynek znajduje się w złym stanie technicznym, a konstrukcja dachu przekracza wskaźniki nośności o 30%, co stwarza niebezpieczeństwo dla dalszego użytkowania przedmiotowego obiektu.

Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. udostępnił zdjęcia lotnicze od Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii z W. z lat: 1961, 1975, 1986, 1995, 2005, 2010, 2013, 2016, 2018, 2019 r. Analiza przekazanych zdjęć potwierdza ustalenia organu odwoławczego, że po porównaniu zdjęć lotniczych z roku 1975 (zdjęcie nr [...] z dnia 09.08.1975r.) oraz z 1986 r. (nr [...] z dnia 06.05.1986 r.) ze zdjęciem z 1995r. (nr [...] z dnia 28.07.1995 r.) obiekt na działce o nr [...] zmienił swoje wymiary, jak i usytuowanie. Budynek na zdjęciu z 1975 r. i z 1986 r. znajduje się w bardzo bliskiej odległości od budynku mieszkalnego Skarżącego, natomiast ten sam obiekt na zdjęciu z 1995 r. usytuowany jest w dalszej odległości od budynku mieszkalnego. Przesunięcie spornego obiektu wynika również z porównania jego lokalizacji z budynkiem gospodarczym znajdującym się na działce sąsiedniej - nr [...] (należącej ówcześnie do [...], a obecnie do Ł. G.), który jest posadowiony przy granicy ww. działek. Na zdjęciach z lat 1975 i 1986 r. ściana frontowa (krótsza) ww. obiektu wysunięta jest poza lico sąsiedniego budynku gospodarczego - w stronę budynku mieszkalnego inwestora. Natomiast na zdjęciu z 1995 r. i późniejszych ściana ta, jak i cały obiekt zostały cofnięte w stronę przeciwną (ogrodową), tak że ściana szczytowa budynku sąsiedniego wysunięta jest od strony frontowej.

W oparciu o powyższe dowody organ wykazał, że lokalizacja przedmiotowej szopy była inna w 1975 r. niż w 1995 r. oraz obecnie. Zdjęcie wcześniejsze, tj. z 1961 r. nr [...] przedstawia teren obecnych działek nr [...] i [...] jako niezabudowane żadnym obiektem budowlanym. Widoczna jest linia elektroenergetyczna przebiegająca przez ten teren. Oznacza to, że kontrolowany obiekt nie jest tym, który istniał w 1975 r.

W ocenie Sądu, organ dokonał prawidłowej oceny dowodów w wyżej wymienionych dokumentów oraz z zeznań świadków. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że ustalenia organu są niezgodne ze stanem faktycznym.

W ocenie Sądu, organ wyjaśnił szczegółowo zastosowaną podstawę prawną w zakresie konieczności uzyskania decyzji o pozwoleniu na pobudowanie przedmiotowego obiektu budowlanego. Poddane zostały analizie przepisy wynikające z ustaw Prawo budowlane: z dnia 31.01.1961 r., następnej z dnia 24.10.1974 r. oraz obecnej z dnia 07.07.1994 r., jak również inne przepisy wykonawcze wydane na podstawie ww. ustaw.

Organ ocenił dowody z dokumentów zgromadzonych w sprawie, które potwierdzają że sporny obiekt - drewniana szopa, zmieniała swą lokalizację na nieruchomości Skarżącego. Ustalenia organu zostały oparte na zdjęciach lotniczych przekazanych przez od Główny Urząd Geodezji i Kartografii z lat: 1961, 1975, 1986, 1995, 2005, 2010, 2013, 2016, 2018, 2019.

W ocenie Sądu, nie doszło w przedmiotowej sprawie do naruszenia art. 7, 7a, 8 i 81 Kpa. Stan faktyczny sprawy został dokładnie wyjaśniony. W sprawie nie wystąpiły wątpliwości prawne i faktyczne, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść strony. Ma rację organ, że Skarżący nie wykazał woli współpracy z organem I instancji, co wynika z akt sprawy, a dokładnie pism skarżącego.

Zgodnie z art. 7a § 1 Kpa, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W rozpatrywanej sprawie nie występują jednak wątpliwości co do normy prawnej, bowiem dokonana analiza przepisów Prawa budowlanego na przestrzeni lat od 1961 r. do chwili obecnej wykazała, że przedmiotowy obiekt wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, którego skarżący nie posiada. Postępowanie dowodowe prowadzone przez organy potwierdziło brak wydania wymaganej decyzji przez organy administracji.

Poza tym, w przedmiotowej sprawie występują sporne interesy stron. Dlatego art. 7a § 1 Kpa nie może mieć zastosowania, ponieważ przy spornych interesach stron albo interesy osób trzecich, wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W kontrolowanej sprawie stronami postępowania są: skarżący , właściciel sąsiedniej nieruchomości (działki o nr ew. [...]) – Ł. G. oraz E. Sp. z o.o. w P. Oddział B. Rejon Dystrybucji N.. Sporny obiekt drewniany (tzw. szopa) graniczy bezpośrednio z budynkiem gospodarczym (murowanym) znajdującym się na działce sąsiedniej nr [...] oraz znajduje się w zbyt małej odległości od linii elektroenergetycznej SN (powstałej znacznie wcześniej niż owa szopa co obrazuje zdjęcie lotnicze z 1961 r.). Dokumenty zgromadzone w sprawie potwierdzają, że obiekt nie spełnia wymagań przeciwpożarowych (dowody w aktach sprawy).

Dołączone do skargi załączniki w postaci zdjęć obiektu (3 szt.), odręcznego szkicu konstrukcji dachu oraz oświadczenia Skarżącego z dnia 17.05.2021 r., nie stanowią istotnych dowodów mogących mieć wpływ na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Nie zmienia zagrożenia przeciwpożarowego stanowisko Skarżącego, że na części dachu pod warstwą papy znajduje się blacha stalowa. Zarówno pokrycie dachu (papą), jak i ściany boczne oraz konstrukcja wsporcza całego obiektu są wykonane z materiałów łatwopalnych. Wobec powyższego należy zgodzić się z twierdzeniem organu, że sporny obiekt w żaden sposób nie spełnia wymogów przeciwpożarowych. Stanowisko organu znajduje potwierdzenie w dowodzie z opinii Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w N. z 27.11.2019 r., znak; [...], oraz przepisach prawa - rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), w tym § 271 ust. 2 i § 272 ust. 3, § 232 ust. 4 i 5. Przepisy te stanowią, że: § 271 ust. 2 - Jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. § 272 ust. 3 - Budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o kl. odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5.

Wpływ na bezpieczeństwo ma również to, że konstrukcja ww. obiektu budowlanego wykonana została z podkładów kolejowych, które są odpadem niebezpiecznym i nie mogą być stosowane w budownictwie, co wynika z rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 02.01.2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r., poz.10) oraz z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, co również zostało wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd potwierdza prawidłowość stanowiska organu nadzoru budowlanego, że sporny obiekt nie jest budynkiem. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ustawy Prawo budowlane przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 2 tej ustawy, przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Przedmiotowy obiekt gospodarczy nie posiada wszystkich cech przypisywanych w definicji budynku (brak fundamentów). Nie jest to obiekt wolnostojący, ponieważ usytuowany jest przy granicy z nieruchomością sąsiednią i przylega do budynku gospodarczego znajdującego się na niej. Nie jest to obiekt tymczasowy, ponieważ znajduje się na działce nr ewid. [...] w miejscowości Ł. , gm. S. dłużej niż 180 dni. Obiekt ten nie jest wiatą, ponieważ wydzielony jest z przestrzeni z każdej strony przegrodami budowlanymi.

W skardze Skarżący sugeruje nieuznanie obiektu gospodarczego za parterowy budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m.

W ocenie Sądu, stanowisko organu odpowiada przepisom prawa. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Przedmiotowy obiekt nie jest wolnostojący. Przylega do obiektu gospodarczego na działce sąsiedniej. Poza tym, nie jest wiatą w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 c P.b. przepis ten stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Sporny obiekt wydzielony jest z przestrzeni z każdej strony przegrodami budowlanymi.

Z powyższego wynika brak możliwości zastosowania art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. do kwalifikacji obiektu garażowego.

Sąd uważa za trafne stanowisko organu, że budowa spornego obiektu wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 P.b., którego inwestor Skarżący nie posiada. Budowla jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami. Obiekt nie spełnia tego wymogu, ponieważ wysokość zabudowy nie spełnia warunków określonych w normie PN-EN 5341-l (pisma E. Rejon Dystrybucji N. z dnia [...] .09.2019r. i [...] .10.2019r.). Aby warunki normy byłyby spełnione dach obiektu musiałby znajdować się w odległości 10.60 m od linii energetycznej SN 15 kV. Nie są zachowane przepisy p-poż. (pismo Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] .11.2010 r.). Nie są spełnione warunki nośności stanu granicznego użytkowania, wszystkie wskaźniki są przekroczone o 30%, co sprawia, że konstrukcja dachu stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa dalszego użytkowania obiektu gospodarczego. Elementy konstrukcji dachowej jak i ścian obiektu nie są zabezpieczone środkami przeciwogniowymi, ani też przeciw korozji biologicznej. Elementy konstrukcji przedmiotowego obiektu-słupy wykonane są z podkładów kolejowych, którego to materiału nie dopuszcza się do stosowania w budownictwie ponieważ stanowi odpad niebezpieczny o kodzie 17 02 04.

Nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko Skarżącego, kwestionujące ustalenia uprawnionego geodety zawarte w operacie geodezyjnym, na którym podane są rzędne wysokościowe dachu obiektu i linii SN 15 kV i który to stanowił podstawę do wyliczenia odległości obiektu od linii elektroenergetycznej. Operat jest opinią sporządzoną przez osobę posiadającą wiedzę specjalistyczną.

Odnośnie czasu powstania obiektu budowlanego i przepisów, które należało zastosować Sąd podziela stanowisko organu.

Wskazani przez Skarżącego świadkowie nie potwierdzili jego twierdzeń odnośnie realizacji obiektu w latach 70-tych ubiegłego wieku. Żaden z przesłuchiwanych przez PINB świadków nie odniósł się jednoznacznie do roku budowy przedmiotowego obiektu wskazując w zeznaniach, że "nie pamięta", tak samo jeśli chodzi o usytuowanie obiektu świadkowie wskazali, że obiekt wcześniej znajdował się zdecydowanie bliżej budynku mieszkalnego, niż obecnie. Ustalenia PINB w tym zakresie potwierdzają zdjęcia lotnicze na których widać, że obiekt który jest przedmiotem postępowania jest usytuowany w innym miejscu i ma inne gabaryty niż ten, który jak twierdzi strona był wybudowany na początku lat 70-tych ubiegłego wieku. Tamten obiekt obecnie nie istnieje i nie może być więc przedmiotem postępowania.

W uzasadnieniu ww. decyzji WINB z dnia [...] .01.2021 r. wyjaśniono, co Sąd aprobuje w całości, że przedmiotowy obiekt nie stanowi również "wiaty". Przepisy ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane, jak i rozporządzenie wydane w oparciu o ww. ustawę przez Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie definiują pojęcia wiaty. W takiej sytuacji należy kierować się regułami znaczeniowymi języka polskiego, wg którego wiata to lekka zadaszona konstrukcja, częściowo lub całkowicie pozbawiona ścian. Wprawdzie ww. szopa nie posiada jednej własnej ściany, jednak w tym zakresie wykorzystuje ścianę budynku sąsiedniego, tworząc bryłę całkowicie zamkniętą.

WINB dodał, że ww. ostateczna decyzja [...] WINB z dnia [...] .01.2021 r., znak: [...] nie została zaskarżona przez żadną ze stron do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zatem jest ona również prawomocna, zgodnie z art. 16 § 3 Kpa. Poza tym, Sąd stoi na stanowisku, że decyzja powyższa nie ma wpływu na wynik sprawy, ponieważ dotyczyła odrębnego postępowania. W ramach niniejszej sprawy Sąd nie miał podstaw do badania legalności postępowania objętego powyższą decyzją.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. prawidłowo wyjaśnił zastosowane przepisy, ich brzmienie i obowiązywanie: art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) w brzmieniu do dnia 18.09.2020 r., w zw. z art. 25 i art. 39 ustawy z dnia 13.02.2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2020 r. poz. 471 ze zm.). W art. 39 mowa jest o terminie wejścia w życie ustawy zmieniającej, tj. 6 miesięcy od dnia jej ogłoszenia, czyli w dniu 19.09.2020 r. Przy czym, art. 48 ust. 1 pkt 1 ww. Prawa budowlanego stanowi: Organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Natomiast art. 48 ust. 2 brzmi: Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

Jak już wykazano powyżej, przedmiotowy obiekt narusza przepisy techniczno-budowlane, które uniemożliwiają jego ewentualną legalizację, w tym odległość dachu jest niezgodna z Polską Normą PN-EN 50341-1:2012 (Elektroenergetyczne linie napowietrzne prądu przemiennego powyżej 1 kV), bowiem dla budynków z dachami łatwo zapalnymi minimalna odległość linii elektroenergetycznych średniego napięcia od budynku wynosić powinna min. 10,6 m (pkt 5.9.3, tabela 5.11 - Minimalne odstępy izolacyjne od budynków mieszkalnych i innych - ww. Normy), co nie jest spełnione, ponieważ wysokość owej linii napowietrznej na odcinku obejmującym dach szopy drewnianej (usytuowanej na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...]) od poziomu terenu wynosi od 8,02 do 8,87 m.

Kolejna niezgodność z prawem dotyczy lokalizacji drewnianego obiektu budowlanego przy granicy działki, co narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym m.in. § 271 ust. 2 i § 272 ust. 3 (wyżej cytowane). W myśl ww. przepisów ów obiekt powinien znajdować się w odległości min. 12 m od sąsiedniego budynku gospodarczego, bądź wszystkie jego elementy konstrukcyjne winny być wykonane z materiałów nierozprzestrzeniających ogień, i na granicy powinna zostać wybudowana ściana oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 60. Z czego wynika, że aby spełnić wymagania przeciwpożarowe obiekt należałoby wykonać od nowa w innym miejscu bądź z właściwych wyrobów budowlanych.

Słusznie też organy zwróciły uwagę na fakt, że podkłady kolejowe są odpadem niebezpiecznym i nie mogą być stosowane w budownictwie. W rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia 02.01.2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 10), w którego załączniku wymienione są (m.in.) odpady niebezpieczne, w tym oznaczone kodem 17 02 04* - opisane: "Odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych zawierające lub zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi (np. drewniane podkłady kolejowe)". Stąd odpady kolejowe nie stanowią wyrobu budowlanego mogącego mieć zastosowanie w budownictwie.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane (w brzmieniu do 18.09.2020 r.) - obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych określonych w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5 ze zm.), dot: nośności i stateczności konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, higieny, zdrowia i środowiska, bezpieczeństwa użytkowania, [...]. Natomiast kontrolowany obiekt posiada konstrukcję nośną wykonaną z materiałów niebezpiecznych (podkładów kolejowych), a konstrukcja dachu przekracza wskaźniki nośności o 30%, co stwarza niebezpieczeństwo dla dalszego użytkowania przedmiotowego obiektu.

Z kolei art. 3 pkt 1 ww. ustawy określa pojęcie "obiektu budowlanego" - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

Wobec powyższego, brak jest możliwości zastosowania w niniejszym przypadku art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, ponieważ rzeczony obiekt narusza przepisy, w tym techniczno-budowlane, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Przy czym, budowa ww. obiektu budowlanego wymagała wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, który stanowi, iż - roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W art. 29 wypisane zostały enumeratywnie (tzn. wyliczenie stanowi listę zamkniętą) obiekty budowlane oraz roboty budowlane zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz zwolnione zarówno z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jak i zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Jednak wśród nich nie znajdują się ww. obiekt budowlany, który nie jest wolnostojącym budynkiem gospodarczym, ani wiatą, ani tymczasowym obiektem budowlanym (co wyjaśniono już powyżej). Stąd, jego budowa wymagała wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę.

Skarżący - inwestor i właściciel tej nieruchomości nie przedłożył żadnych dokumentów świadczących o legalności powstania ww. obiektu budowlanego.

Sąd akceptuje stanowisko organu, że szopa istniejąca w czasie budowy przez Skarżącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z czasem została rozebrana, a następnie ponownie wybudowana w zmienionej lokalizacji, lecz bez pozwolenia na budowę od organu administracji architektoniczno-budowlanej. Ów obiekt nie został też zgłoszony do użytkowania, w związku czym nie ma go na mapach ewidencyjnych.

Sąd podziela stanowisko organu, że w przedmiotowej sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu ob. do 18.09.2020 r. Nawet, gdyby sprawa była rozstrzygana w oparciu o przepisy ustawy dotychczasowej, tj. z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze zm.), do której odsyła w określnych przypadkach art. 103 ust. 2 z 07.07.1994 r. Prawo budowlane, to również byłaby wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu, na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z 1974 r., które stanowiły: Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (ust. 1.) Terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce albo o przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1. (ust. 2).

Fakt, że sporny obiekt budowlany wykonany jest w zasadniczej części (konstrukcyjnej) z materiałów niebezpiecznych (podkłady kolejowe), jak również nie spełnia wymagań przeciwpożarowych oraz znajduje się w zbyt małej odległości od linii elektroenergetycznej SN, uniemożliwiałby również jego legalizację wg przepisów ww. ustawy dotychczasowej (tj. z dnia 24.10.1974 r.).

Ponadto, zgodnie z nw. wymienionymi wcześniej obowiązującymi przepisami, przedmiotowy obiekt budowlany nie był zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, co wynika z art. 36 ust. 1 ustawy z 31.01.1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1961 r. Nr 7, poz.46) oraz § 4 pkt 5 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27.07.1961 r. w sprawie państwowego nadzoru nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego (Dz. U. z 1961 r. Nr 38, poz. 197), ponieważ pozwolenia na budowę ani zgłoszenia nie wymagała tylko - budowa i rozbiórka na terenach położonych poza granicami administracyjnymi miast i osiedli oraz na terenach ogródków działkowych [...] podrzędnych budynków gospodarczych jak kurniki, altany, szopy, składziki, budki, komórki itp. budynki bez palenisk, o powierzchni zabudowania nie przekraczającej 12 m2 i nie wyższych od 3 m oraz położonych w odległości większej od 15 m od linii rozgraniczającej ulicy. Natomiast zgodnie z art.36 ust. 1 ww. ustawy z 31.01.1961 r. - przed przystąpieniem do wykonania obiektu budowlanego niezbędne jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z 24.10.1974 r. Prawo budowlane i § 44 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 20.02.1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975 r. Nr 8, poz. 48, ze zm.), gdyż zgodnie z ww. § 44 ust. 2 - pozwolenia na budowę nie wymaga budowa:

1) altanek nie przystosowanych do stałego zamieszkania na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych,

2) pomników, posągów, kapliczek i innych podobnych obiektów kultu religijnego - na terenach cmentarzy oraz na terenach przykościelnych, związanych z wykonywaniem kultu religijnego; natomiast art. 28 ust. 1 ww. ustawy z 24.10.1974 r. stanowi: roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę.

Wobec powyższego, Sąd stwierdził, że organ prawidłowo zastosował art. 138 § 1 kpa, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. W tym stanie zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie i Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.