Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 1372/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 59 § 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 1025 § 1
journal: Dz.U. 2014 poz 101
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - tekst jednolity
article: art. 70 § 1 i 4
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 124 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca) Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer WSA Andrzej Niezgoda Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 maja 2016 r. sprawy ze skargi C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz C. [...] złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej (organ), po rozpatrzeniu zażalenia C. spółki z o.o. w C. (spółka, skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. P. (organ egzekucyjny) z dnia [...] umarzające postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec spółki na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 27 grudnia 2010 r.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wobec spółki było prowadzone postępowanie egzekucyjne m.in. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 27 grudnia 2010 r. nr [...], którym objęto należności z tytułu podatku akcyzowego za grudzień 2006 r., określone w decyzji wymiarowej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] W celu zrealizowania tytułu wykonawczego organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnych spółki w D. M. I. S.A. w K. oraz w C. – D. spółce z o.o. w C., a także ustanowił hipoteki na nieruchomościach spółki. Poza tym organ egzekucyjny ustalił, że zobowiązana spółka nie prowadzi działalności, nie dokonuje zgłoszeń celnych, nie wpłaca zaliczek na podatek dochodowy od 2010 r., a rachunek w D. M. I. S.A. nie wykazuje obrotów od dnia 24 stycznia 2011 r. Biorąc pod uwagę bezskuteczność i brak efektywności prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a także okoliczność, że do nieruchomości spółki prowadzona jest równocześnie egzekucja sądowa i są one obciążone licznymi hipotekami, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] umorzył postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2014.1619 ze zm. - u.p.e.a.). Zdaniem organu egzekucyjnego, ustalony stan majątkowy zobowiązanej spółki nie daje żadnych realnych perspektyw zrealizowania tytułu wykonawczego.

W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka wywodziła, że umorzenie postępowania egzekucyjnego powinno zostać orzeczone z powodu przedawnienia egzekwowanej zaległości podatkowej z końcem 2012 r., a więc na zasadzie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Natomiast nie było uprawnione stosowanie art. 59 § 2 u.p.e.a., gdyż organ egzekucyjny nie doprowadził do sprzedaży udziałów spółki.

Organ, rozpatrując sprawę w drugiej instancji, podzielił stanowisko organu egzekucyjnego w kwestii zasadności zastosowania art. 59 § 2 u.p.e.a. Argumentował, że postępowanie egzekucyjne może być umorzone w sytuacji, w której stan majątkowy podmiotu zobowiązanego nie rokuje uzyskania należności wyższej niż koszty tego postępowania. Rozwiązanie to chroni wierzyciela przed ponoszeniem kosztów egzekucyjnych, które nie będą mogły być ściągnięte od zobowiązanego.

W dalszej kolejności organ motywował, że w okolicznościach rozpatrywanego postępowania egzekucyjnego, pomimo podjęcia czynności egzekucyjnych, nie doszło do realizacji tytułu wykonawczego nawet w części. Zajęte zostały znane organowi egzekucyjnemu wierzytelności spółki. Ustanowiono hipotekę przymusową na nieruchomości spółki w C. przy ul. [...]. Spółka nie prowadzi zarobkowej działalności gospodarczej. Posiada, oprócz ww. nieruchomości, jeszcze inne nieruchomości w C. przy ul. [...] i ul. [...], a także udziały w K. L. S. w C., w P. spółce z o.o. w C. oraz w spółce C. – D.. Spółka nie wpłaca zaliczek na podatek dochodowy, a rachunek w D. M. I. S.A. nie wykazuje obrotów od stycznia 2011 r. Wobec tego, w przekonaniu organu, podejmowanie kolejnych czynności egzekucyjnych nie daje szans na uzyskanie egzekwowanej należności, a jedynie naraża wierzyciela na dodatkowe koszty. Nieruchomości spółki obciążone są licznymi hipotekami. Ich wartość została oszacowana na [...] zł, [...] zł, [...] zł i [...] zł, a więc nawet gdyby doszło do ich sprzedaży w drodze licytacji, wierzyciel podatkowy nie uzyska swoich należności w świetle zasad dotyczących kolejności zaspokajania wierzycieli (por. art. 1025 § 1 ustawy Kodeks postępowania cywilnego, Dz.U.2014.101 ze zm. – k.p.c.). W stosunku do spółki prowadzone są liczne postępowania egzekucyjne, dotyczące w sumie ponad [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi.

W ocenie organu, nin. postępowanie egzekucyjne nie dotyczy przedawnionego zobowiązania podatkowego. Organ przypomniał treść art. 70 § 1 i 4 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.2015.613 ze zm. - o.p.) i wywodził, że organ egzekucyjny zastosował skutecznie środki egzekucyjne, które spowodowały przerwę biegu terminu przedawnienia. O zastosowaniu środków egzekucyjnych zobowiązana spółka została prawidłowo powiadomiona. Organ powołał się na zawiadomienie z dnia 13 stycznia 2011 r. o zajęciu rachunku spółki w D. M. I. S.A. i na zawiadomienie z dnia 20 marca 2012 r. o zajęciu wierzytelność pieniężnej z tytułu najmu nieruchomości. Podkreślił przy tym, że spółka nie kwestionowała prawidłowości dokonania tych czynności, w trybie przewidzianym w u.p.e.a.

W skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego wskutek wygaśnięcia egzekwowanego obowiązku stosownie do art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zarzuciła błędną ocenę stanu faktycznego, niezgodną z art. 6 i art. 7 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267 ze zm., obecnie Dz.U.2016.23 - k.p.a.) oraz naruszenie art. 124 § 1 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez niewłaściwe oznaczenie strony, wydanie postanowienia bez upoważnienia i opatrzenie go jedynie znakiem graficznym a nie pełnym podpisem.

W uzasadnieniu skargi spółka zasadniczo powtórzyła argumentację prezentowaną w postępowaniu egzekucyjnym. Zaznaczyła, że postanowienie z dnia 25 sierpnia 2011 r. sygn. [...], mocą którego Sąd Rejonowy w C. powierzył łączne prowadzenie egzekucji Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w C., nie dotyczyło skarżącej spółki, ale spółki C.-D.. Natomiast wobec skarżącej spółki takie postanowienie wydano w dniu 20 lipca 2012 r. sygn. [...] Podkreślała, że nie został ustalony jej stan majątkowy, gdyż organ egzekucyjny nie podjął czynności zmierzających do zbycia jej udziałów, jakie posiada w dwóch podmiotach. Zgodnie z art. 96k § 1 u.p.e.a., jeżeli egzekucja z należności przysługujących zobowiązanemu z tytułu zajętego udziału nie prowadzi do pełnego pokrycia dochodzonej należności, organ egzekucyjny występuje do właściwego sądu rejestrowego o zarządzenie sprzedaży zajętego udziału. W ustawie brak jest wyraźnych wskazań co do czasu, który musi upłynąć, aby organ mógł stwierdzić, że egzekucja z należności przysługujących zobowiązanemu z tytułu zajętego udziału nie doprowadzi do pełnego pokrycia dochodzonej należności. W praktyce organ egzekucyjny musi więc czekać na podjęcie uchwały o podziale przyszłego zysku wynikającego z rocznego sprawozdania finansowego, gdyż występując do sądu rejestrowego ma obowiązek wykazać przesłankę braku pełnego pokrycia dochodzonej należności z należności przysługujących zobowiązanemu z tytułu zajętego udziału. Skoro organ egzekucyjny nie skorzystał z możliwości sprzedaży zajętych udziałów, to tym samym nie została wykazana bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec spółki.

Ponadto, egzekwowana zaległość podatkowa jest już przedawniona. Termin jej przedawnienia upłynął z dniem 31 grudnia 2012 r. Organ egzekucyjny nie dokonał zajęcia praw z papierów wartościowych w D. M. I. S.A., gdyż egzekucję z takich praw reguluje art. 93 u.p.e.a. Natomiast w zawiadomieniu o zastosowaniu ww. środka egzekucyjnego powołano art. 89 u.p.e.a. Z kolei wierzytelność z tytułu opłat za najem nieruchomości dotyczyła należności od spółki C.-D. na rzecz spółki jako właściciela nieruchomości. Poza tym zajęta wierzytelność nie istniała w chwili dokonania zajęcia, gdyż umowa najmu została rozwiązana z dniem 30 kwietnia 2011 r.

Zdaniem spółki, z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (TK) w sprawie sygn. SK 40/12 wynika jednoznacznie, że zobowiązani podatnicy nie mogą być stawiani w różnych sytuacjach prawnych, z punktu widzenia przedawnienia zobowiązań podatkowych, tylko z uwagi na ich stan majątkowy.

Odnośnie zaś naruszenia art. 124 § 1 k.p.a. spółka wywodziła, że oznaczenie jej w postanowieniu powinno być zgodne z treścią Krajowego Rejestru Sądowego (KRS), w którym adres spółki to ul. [...], a nie ul. [...] (wymieniona w postanowieniu).

Kwestionowane postanowienie podpisała W. L. jako Kierownik Oddziału, przy czym w jego treści nie powołała się na upoważnienie do wydania takiego orzeczenia. Ponadto przy imiennej pieczęci zabrakło podpisu, pozwalającego na identyfikację osoby podpisującej, natomiast widnieje jedynie znak graficzny, który skarżąca odczytywała jako "zygzak" czy "wężyk".

Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu.

Organ wydał je na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a, który stanowi, że postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Niezależnie od powyższej regulacji, w myśl art. 59 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela;

10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Z przytoczonego art. 59 § 2 u.p.e.a. wynika obowiązek zbadania przez organ egzekucyjny istnienia przesłanki fakultatywnego umorzenia. Prawodawca używa bowiem zwrotu "w przypadku stwierdzenia". Innymi słowy, umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. każdorazowo wymaga uprzedniego przeprowadzenia przez organ egzekucyjny kalkulacji, stanowiącej podstawę stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Taka kalkulacja powinna być załączona przez organ egzekucyjny do akt postępowania. Zatem w pierwszej kolejności należy prawidłowo wyjaśnić stan faktyczny dotyczący wartości majątku zobowiązanej spółki, do którego może zostać skierowana egzekucja, a następnie odnieść go do kwoty egzekwowanej należności i do wysokości kosztów wynikających ze stosowania środków egzekucyjnych. Nie ulega przy tym wątpliwości, że zastosowanie przez organ egzekucyjny art. 59 § 2 u.p.e.a. zostało pozostawione jego uznaniu, skoro przepis ten stanowi o możliwości umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie zaś o obowiązku organu egzekucyjnego podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Jednak, nawet w przypadku odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego na mocy art. 59 § 2 u.p.e.a., koniecznym warunkiem legalności takiego postanowienia jest uprzednie przeprowadzenie zupełnego postępowania wyjaśniającego co do istnienia przesłanki zawartej art. 59 § 2 u.p.e.a., a więc stanu majątkowego strony zobowiązanej pozwalającego na skuteczną egzekucję z porównaniem do przewidywanych kosztów postępowania egzekucyjnego. Analiza przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego z art. 59 § 2 u.p.e.a. w okolicznościach konkretnego postępowania egzekucyjnego musi odnosić się do stanu faktycznego istniejącego na czas orzekania w tej kwestii przez organ. Trafnie zauważył organ, że zastosowanie art. 59 § 2 u.p.e.a. pozwala wierzycielowi uniknąć ponoszenia kosztów, wynikających z nieefektywnej, bezskutecznej egzekucji (por. art. 64c § 4 u.p.e.a.). Podkreślić jednak trzeba, że skorzystanie przez organ egzekucyjny z uprawnienia jakie daje regulacja zawarta w art. 59 § 2 u.p.e.a. zawsze wymaga rzetelnego i wnikliwego ustalenia stanu majątkowego strony zobowiązanej. Jest to bowiem podstawowy warunek zasadnego stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Podsumowując, sąd w składzie orzekającym w pełni podziela zapatrywanie prawne, zgodnie z którym umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. każdorazowo wymaga uprzedniego przeprowadzenia kalkulacji stanowiącej podstawę stwierdzenia, że w postępowaniu tym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Owa kalkulacja powinna być załączona do akt postępowania (por. P. Pietrasz w: Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz do art. 59 § 2, System Informacji Prawnej LEX). Zgodnie bowiem z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dopiero na podstawie całokształtu pozyskanych dowodów uzyskuje możliwość prawidłowej (zgodnej z prawem) oceny czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Dokonując takiej kalkulacji, organ egzekucyjny ma obowiązek przeprowadzenia rachunku, w którym uwzględni przewidywaną wysokość kosztów egzekucyjnych i kwoty, która mogłaby być ewentualnie uzyskana w postępowaniu egzekucyjnym, przy uwzględnieniu wszystkich środków egzekucyjnych możliwych do zastosowania na dzień wydawania postanowienia w przedmiocie zastosowania art. 59 § 2 u.p.e.a. (pozytywnego bądź negatywnego). Pomocna w tym zakresie może być instytucja wyjawienia majątku przewidziana w art. 71 § 1 u.p.e.a.

Trzeba też pamiętać, że stosownie do art. 61 u.p.e.a., po umorzeniu postępowania egzekucyjnego na zasadzie art. 59 § 2 u.p.e.a., może dojść do ponownego wszczęcia egzekucji, kiedy zostanie ujawniony majątek bądź źródła dochodu strony zobowiązanej, przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych. Z tego unormowania wynika, że podstawą wszczęcia ponownej egzekucji jest ujawnienie się nowych składników majątkowych czy źródeł dochodów. Stąd wniosek, że przy umorzeniu na mocy art. 59 § 2 u.p.e.a. należy wyczerpująco ustalić stan majątkowy strony zobowiązanej na dzień orzekania w tej kwestii.

W świetle powyższych wywodów nie ma racji spółka, domagając się stosowania środków egzekucyjnych bez uprzedniej analizy ich efektywności. Może to przecież spowodować narażenie wierzyciela na ponoszenie wydatków egzekucyjnych. W następstwie trudno oczekiwać od organu egzekucyjnego, aby dokonywał egzekucyjnej sprzedaży udziałów spółki (co przecież będzie powodowało powstanie wydatków egzekucyjnych) bez wcześniejszej analizy jaką kwotę ta sprzedaż może przynieść, a więc czy egzekucja z tego składnika majątkowego okaże się skuteczna, efektywna w rozumieniu art. 59 § 2 u.p.e.a.

Natomiast trzeba zgodzić się ze spółką co do tego, że w sprawie zabrakło - z jednej strony - wyczerpującej, rzetelnej, rachunkowej analizy stanu majątkowego spółki, pozwalającego na zastosowanie skutecznych środków egzekucyjnych, zaś - z drugiej strony - rozważenia wysokości kosztów tych czynności. Organ w uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia wymienił składniki majątkowe, ale podał wartość tylko niektórych z nich (pominięto udziały spółki w K. P. L. S. z C., w spółce P..W..P..H.. P. E. -I.). Nie skonkretyzował przewidywanej wysokości wydatków egzekucyjnych ani też przewidywanej wysokości należności, możliwej do wyegzekwowania. Ogólnie powołał się na art. 1025 § 1 k.p.c. dotyczący kolejności zaspokajania wierzycieli ze środków uzyskanych z egzekucyjnej sprzedaży nieruchomości, ale w dalszej kolejności nie wyjaśnił jaka kwota, choćby w przybliżeniu, miałaby przypaść wierzycielowi w ramach zaspokojenia należności objętej tym konkretnym tytułem wykonawczy. W tych okolicznościach nie sposób ocenić czy rzeczywiście wystąpiła sytuacja opisana w art. 59 § 2 u.p.e.a, a więc czy majątek, źródła dochodów spółki aktualnie nie pozwalają na uzyskanie kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

W dalszym postępowaniu egzekucyjnym powyższe okoliczności należy rzetelnie wyjaśnić.

Dla dopełnienia oceny prawnej należy zauważyć, że w okolicznościach omawianego postępowania egzekucyjnego wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym. Jednak umorzenie postępowania egzekucyjnego wyraźnie na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. nie może być potraktowane jako dokonane na wniosek wierzyciela w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Sąd nie był uprawniony do przyjęcia innej podstawy prawnej umorzenia od tej wymienionej przez organ. Nie można też tracić z pola widzenia różnych skutków umorzenia na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 i art. 59 § 2 u.p.e.a. W przypadku umorzenia na zasadzie art. 59 § 2 u.p.e.a. zastosowanie może znaleźć art. 61 tej ustawy, o którym była już mowa wyżej, a więc w określnych okolicznościach może dojść do ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Chybione są natomiast zarzuty spółki dotyczące: przedawnienia egzekwowanego zobowiązania, nieprawidłowego oznaczenia strony w postanowieniu oraz nieprawidłowego podpisania postanowienia.

Odnośnie przedawnienia trzeba stwierdzić, że organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 13 stycznia 2011 r. dokonał zajęcia rachunku spółki w D. M. I. S.A. w K. (k. 229-230). Odpis tego zawiadomienia o zajęciu doręczono zobowiązanej spółce w dniu 18 stycznia 2011 r., a dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 19 stycznia 2011r. (k. 228). W odpowiedzi z dnia 24 stycznia 2011 r. D. M. I. S.A. poinformował o zablokowaniu rachunku spółki (k. 231). Jak wynika z tego pisma, D. M. I. S.A. prowadzi rachunek dla spółki. Nie jest to rachunek depozytowy, a rachunek pieniężny prowadzony przez Dział Rynków Zagranicznych D. I. S.A., przeznaczony wyłącznie do transakcji walutowych. Mamy więc do czynienia z zastosowaniem środka egzekucyjnego, o którym spółka została powiadomiona nim upłynął termin z art. 70 § 1 o.p. Podana w zawiadomieniu o zajęciu podstawa prawna nie ma istotnego znaczenia z punktu widzenia przerwy biegu terminu przedawnienia, o której stanowi art. 70 § 4 o.p. Dla ścisłości trzeba zaznaczyć, że zajęcie jest dokonane (skutecznie) z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu zarówno w przypadku zajęcia z art. 89 u.p.e.a. (§ 2), jak i z art. 93 tej ustawy (§ 3). Bez znaczenia jest przy tym czy na zajętym rachunku prowadzonym dla spółki były środki i w jakiej wysokości. W następstwie w styczniu 2011 r. bieg terminu przedawnienia egzekwowanego zobowiązania podatkowego (zaległości) został skutecznie przerwany zgodnie z art. 70 § 4 o.p. Spółka, prezentując odmienne stanowisko, pomija okoliczności faktyczne sprawy oraz istotny dla jej wyniku stan prawny. W następstwie bieg terminu przedawnienia egzekwowanych zaległości podatkowych został skutecznie przerwany zgodnie z art. 70 § 4 o.p. i na dzień wydania zaskarżonego postanowienia nie można zasadnie mówić o przedawnieniu dochodzonej należności. Tej treści zapatrywania organu spółka skutecznie nie podważyła.

Wymaga zaznaczenia, że dla oceny prawidłowości zastosowania środka egzekucyjnego, polegającego na zajęciu wierzytelności zobowiązanej spółki z tytułu najmu, co do zasady, nie jest istotne czy w dacie zajęcia umowa najmu trwała. Natomiast rozstrzygające znaczenie ma okoliczność czy istniała wierzytelność z tytułu niezapłaconego spółce czynszu wynikającego z umowy najmu. Tymczasem spółka argumentuje, że umowa najmu w 2012 r. już nie obowiązywała. Jednak w żadnym razie nie wykazała, aby uzyskała od najemcy wszystkie należności z tytułu najmu nim doszło do zajęcia wierzytelności.

Przechodząc do adresata kwestionowanego postanowienia przypomnieć trzeba, że art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. określa elementy, które powinno zawierać postanowienie. Należy do nich m.in. oznaczenie adresata. W tej sprawie nie ma wątpliwości, że adresatem jest skarżąca spółka. Jej adres nie ma zasadniczego znaczenia. Podkreślić jednak trzeba, że organ prawidłowo kierował się informacjami ujawnionymi w KRS, zaś obowiązkiem spółki jest troska o stosowną aktualizację zapisów w KRS w razie zachodzących zmian. Jeśli spółka nie zawiadomiła KRS o zmianie adresu, to organ nie ponosi za to odpowiedzialności. Poza tym postanowienie zostało doręczone na ręce pełnomocnika, który złożył skargę do sądu. Nie ma więc żadnych podstaw do zasadnego wywodzenia błędu w adresacie zaskarżonego postanowienia.

Nieczytelny podpis (własnoręczny zindywidualizowany znak, stosowany przez ściśle określoną osobę) złożony przy imiennej pieczęci jednoznacznie pozwala zidentyfikować składającego podpis, a zatem tak podpisane postanowienie jak najbardziej realizuje wymóg ustanowiony w art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

Natomiast jeśli chodzi o zarzut braku upoważnienia W. L. do wydania zaskarżonego postanowienia, to przecież treść imiennej pieczęci, znajdującej się pod tekstem tego postanowienia, wyraźnie nawiązuje do jej działania na podstawie stosownego upoważnienia, pochodzącego od organu. Takie upoważnienie znajduje się w aktach przedstawionych przez organ (k. 558) i wynika z niego wprost, że W. L. od dnia 1 kwietnia 2015 r. została upoważniona m.in. do wydawania postanowień w I i II instancji w sprawach egzekucyjnych, tj. należących do właściwości Samodzielnego Oddziału Egzekucji Administracyjnej, którym kieruje.

Z powodów przedstawionych wyżej zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm.). O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 4 tej ustawy.