Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 488/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-09-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi

SENTENCJA

Kraków, dnia 23 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 2 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 marca 2015 r. K. K. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie dotyczącej skargi na decyzję Wojewody z dnia 2 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania.

W uzasadnieniu powyższego wniosku podała, że decyzja Wojewody z dnia 2 stycznia 2015 r. została doręczona do rąk jej mamy B. S., która również jest stroną niniejszego postępowania. W dniu nadesłania przesyłki K. K. nie była obecna pod wskazanym w toku postępowania adresem. Strona wskazała, że wraz z siostrą B. B. przebywa w A., gdzie jest zameldowana. K. K. podniosła również, że jej matka przekazała jej błędną informację telefoniczną jakoby rozstrzygniecie Wojewody było dla nich pozytywne. Dopiero w dniu 1 marca 2015 r. skarżąca dowiedziała się o negatywnych konsekwencjach wydanej decyzji oraz możliwości jej zaskarżenia do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi przywrócenie terminu. Natomiast w myśl art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a., w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu, wniesionym w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu do sądu, w którym czynność miała być dokonana, należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

Podstawowymi przesłankami warunkującymi przywrócenie terminu jest zatem – po pierwsze - złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, po drugie - uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego, co oznacza, że strona, która uchybiła terminowi powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, iż przeszkoda była od niej niezależna i niemożliwa do przezwyciężenia, a po trzecie - równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Zgodnie z art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Z treści przywołanych przepisów wynika, że uchybiony termin do dokonania czynności należy przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego.

W ocenie sądu wniosek o przywrócenie terminu w niniejszej sprawie jest spóźniony. Przede wszystkim wskazać należy, że K. K. jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody z dnia 2 stycznia 2015 r. podała nieskuteczne doręczenie jej wskazanej decyzji. Wobec takich argumentów stwierdzić należy, że organ poprawnie doręczył decyzję z dnia 2 stycznia 2015 r. K. K. na adres ul. S.,. Adres ten wskazany jest w pismach procesowych skarżącej. Dopiero w skardze K. K. wskazała jako adres do doręczeń ul. S.,. Ponadto wyjaśnić należy, że fakt, iż korespondencję zawierającą odpis decyzji z dnia 2 stycznia 2015 r. odebrała jej matka, co jest wyraźnie zaznaczone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, nie przesądza o wadliwości doręczenia. Doręczenia dokonano zgodnie z art. 72 § 1 P.p.s.a. – dorosłemu domownikowi w przypadku niezastania adresata w mieszkaniu. Stosownie do art. 72 P.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Powołany przepis wskazuje na jedną z form tzw. doręczeń zastępczych, kiedy to przesyłka nie zostaje doręczona bezpośrednio do rąk jej adresata, lecz przyjmuje się fikcję prawną, iż takie doręczenie nastąpiło. Przepisy regulujące doręczenia zastępcze mają na celu umożliwienie prawidłowego przebiegu postępowania zwłaszcza w przypadkach, gdy dokonanie doręczenia samemu adresatowi jest utrudnione np. z uwagi na jego nieobecność pod wskazanym adresem. W związku z powyższym, skoro w niniejszej sprawie odpis decyzji odebrała pod adresem K.K. w dniu 8 stycznia 2015 r. jej matka, to doręczenie to należy uznać za skuteczne. Składając podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zobowiązała się ona bowiem do oddania przesyłki. Niedochowanie natomiast należytej staranności przez osobę uprawnioną przez ustawodawcę do odbioru poczty i zobowiązującej się do przekazania adresatowi przesyłki nie stanowi okoliczności mającej wpływ na bieg terminów w postępowaniu (zob. postanowienie NSA z dnia 10 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 174/09).

Nawet jeśli uznać, że skarżąca jak sama podaje w piśmie z dnia 20 marca 2015 r., nadanym w dniu 27 marca 2015 r. (data stempla pocztowego) o negatywnych konsekwencjach decyzji Wojewody dowiedziała się w dniu 1 marca 2015 r. (z rozmowy telefonicznej) to jej wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi należy uznać za spóźniony. Wobec argumentów podniesionych przez K. K. uznać należy, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zaczął biec od 2 marca 2015 r. Wniosek o przywrócenie terminu należało złożyć najpóźniej w dniu 9 marca 2015 r. Tymczasem jak wynika z analizy akt sądowych skarżąca niniejszy wniosek złożyła dopiero w dniu 27 marca 2015 r. (data stempla pocztowego).

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 88 P.p.s.a. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu jako spóźniony.