Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 250/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 28 września 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2021 roku sprawy ze skargi J. W. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2021 roku nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. III SA/Lu 250/21

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja [...] Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako "organ I instancji")

z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] o nałożeniu na J. W. kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Dnia [...] lutego 2020 r. przy ul. [...] w L. został zatrzymany do kontroli samochód osobowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którego kierowcą był skarżący J. W.. W chwili kontroli skarżący przewoził jednego pasażera z ul. [...] na ul. [...]. Przewóz odbywał się samochodem osobowym zarejestrowanym na 5 osób. Do kontroli skarżący okazał m.in. licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, zaświadczenie o niekaralności, orzeczenie lekarskie oraz psychologiczne o braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Skarżący został przesłuchany w charakterze strony

i wyjaśnił, że od 2 miesięcy wykonuje przewozy przy pomocy aplikacji B.. W chwili kontroli jechał z ul. [...] na ul. [...] w L. i przewoził pasażera w ramach aplikacji B.. Za wykonane przewozy nie otrzymuje wynagrodzenia od pasażera, tylko od firmy B., która płaci mu raz na tydzień przelewem. Kontakt z klientem nawiązał poprzez tą aplikację za pomocą smartfonu. Przewożonego w dniu kontroli pasażera wcześniej nie znał, była to dla niego osoba obca. Skarżący wyjaśnił ponadto, że prowadzi działalność gospodarczą oraz posiada licencję taksówkarska, posiada ważne badania lekarskie i psychologiczne, w przedmiotowym pojeździe nie ma zainstalowanego taksometru, kasy fiskalnej ani znaczeń charakterystycznych dla taksówki.

Przesłuchany w charakterze świadka, pasażer potwierdził, że przejazd zamówił za pomocą zainstalowanej na swoim telefonie komórkowym aplikacji B.. Przy zamawianiu kursu aplikacja podaje przewidywaną kwotę za przejazd, w tym przypadku było to [...] zł. Po dotarciu na wskazane miejsce z konta pasażera automatycznie jest pobierana określona kwota. Pasażer wskazał również, iż nie zawierał żadnej umowy na przejazd w formie pisemnej z kierowcą ani nikim innym,

a wszystko odbyło się za pomocą aplikacji B.. Kierowca był dla niego osobą obcą.

W toku postępowania uzyskano informację z Urzędu Miasta L. Wydziału Komunikacji, z której wynikało, że skarżącemu udzielono licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką w dniu [...] listopada 2015 r. na pojazd marki [...] o nr rej. [...] Do dnia [...] marca 2020 r. nie zgłoszono zmiany pojazdu.

Organ I instancji decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art 18 ust. 4a ustawy transporcie drogowym. Organ przyjął bowiem, że w chwili kontroli skarżący wykonywał przewóz okazjonalny osób samochodem osobowym, nie zaś przewóz taksówką. Poza sporem pozostaje również, iż kontrolowany pojazd dopuszczony został do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. W konsekwencji oznacza to, że pojazd, którym wykonywano przewóz okazjonalny nie spełniał kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z tym przepisem, przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Skarżący wniósł odwołanie, w którym wskazał na błędną kwalifikację przewozu jako okazjonalnego w sytuacji, gdy przejazd był, jego zdaniem, przejazdem wykonywanym taksówką. Podał, że posiada licencję, dlatego też przewóz nie mógł być zakwalifikowany jako okazjonalny.

Rozpatrując odwołanie skarżącego organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i utrzymał w mocy decyzję organ I instancji.

W szczególności organ odwoławczy przywołał treść art. art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 18 ust. 4a, ust. 4b, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 919 ze zm. dalej jako "u.t.d.")

i wyjaśnił, że przepisy określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia, co oznacza, że organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. Dalej wskazano, że w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez skarżącego przepisów prawa

w zakresie wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Poddany kontroli pojazd marki [...] nie był oznakowany w sposób przewidziany dla taksówek (brak lampy, numeru bocznego taksówki, herbu miasta), nie był wyposażony w taksometr. Konstrukcyjnie pojazd przystosowany jest do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób w imieniu własnym, co nie zostało zakwestionowane przez skarżącego. Organ odwoławczy wskazał również, że art. 5b u.t.d. w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli drogowej, wyodrębnia cztery rodzaje licencji, oddzielne dla każdego rodzaju działalności, po pierwsze licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, po drugie licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, po trzecie licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką oraz po czwarte licencję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. W przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie przewozu osób, o kwalifikacji takiej działalności na potrzeby stosowania art. 5b ust. 1 u.t.d., decyduje rodzaj pojazdu, którym przewóz jest wykonywany tj. samochód osobowy, pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie

z kierowcą oraz taksówka. Definicję legalną samochodu osobowego zawiera art. 2 pkt 40 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 450 ze zm. dalej jako "p.r.d."), a taksówki - art. 2 pkt 43 tej ustawy. W związku

z powyższym przepisy ustawy o transporcie drogowym rozróżniają sytuację wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką od wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym i tym samym przewidują konieczność uzyskania odrębnych uprawnień w tym zakresie. Natomiast jeśli chodzi o definicję przewozu okazjonalnego, to ustawa o transporcie drogowym wskazuje jedynie, że jest to przewóz osób, co oznacza zawężenie definicji tego pojęcia na gruncie ustawy jedynie do przewozu osób, a także odróżniając przewóz okazjonalny od innych rodzajów przewozów tj. od przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, a także wskazując, że jest to poza wyjątkami przewóz wykonywany pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 11, art. 5b ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym w zw. z Lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia,

w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie wypełniały definicji przewozu okazjonalnego, a stanowiły przewóz osób taksówką - na co skarżący posiada odpowiednią licencję, a także naruszenie art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym w zw. art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 roku w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych

i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona

w ustawie o transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona

w powołanym rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób. Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, tj. art. 138 § 1 pkt 1, art. 107 § 3 oraz art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazał w szczególności, że organ w sposób całkowicie błędny zakwalifikował przejazd, będący przedmiotem kontroli, jako tzw. przejazd okazjonalny samochodem niespełniającym kryteriów ustawowych, bowiem skarżący uzyskał stosowną licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego

w zakresie przewozu osób taksówką - w związku z czym, kontrolowany przejazd był przejazdem taksówką, a nie przejazdem okazjonalnym. Podał, że z dniem [...] stycznia 2020 r., doszło do zmian w ustawie o transporcie drogowym, których celem, było m.in. uregulowanie rynku przewozów drogowych. Nowelizacja zakładała liberalizację wymogów dla przewoźników, którzy chcą świadczyć usługi przewozu za pomocą aplikacji elektronicznej. Podstawowym wymogiem, dla przedsiębiorcy, który zamierza wykonywać zarobkowy przewóz drogowy z wykorzystaniem aplikacji elektronicznej dostarczanej przez pośrednika jest uzyskanie przez takiego przedsiębiorcę odpowiedniej licencji. W ocenie skarżącego, posiadał on w dniu kontroli taką licencję.

W związku z czym, kontrolowany przejazd, nie może być kwalifikowany jako tzw. przewóz okazjonalny. Dalej podał, że o tym czy pojazd traktować jako taksówkę decyduje odpowiedni wpis w dowodzie rejestracyjnym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 40 i pkt 43 p.r.d. "samochodem osobowym" jest pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż

9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu, natomiast "taksówką" - pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie:

a) taksometru albo

b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 oraz z 2020 r. poz. 875 i 1087).

Z akt sprawy wynika bezspornie, że skarżący posiada stosowną licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, czyli pojazdem samochodowy, odpowiednio wyposażonym i oznaczonym, m.in. dodatkowym światłem z napisem "T. I", umieszczonym na dachu, barwy białej lub żółtej samochodowej z czarnymi napisami widocznymi z przodu i z tyłu pojazdu, które powinno być widoczne po zapadnięciu zmroku z odległości co najmniej

50 m przy dobrej przejrzystości powietrza (§ 24 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, Dz.U. z 2016 r., poz. 2022).

Okoliczność, że skarżący posiada odpowiednią licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką nie oznacza, że każdy wykonywany przez niego transport drogowy osób jest wykonywany taksówką. Innymi słowy jeżeli skarżący przewozi pasażera samochodem osobowym, który nie ma wymaganych przez prawo elementów obligatoryjnych dla taksówek, to okoliczność posiadania przez niego licencji na przewóz osób taksówką pozostaje bez znaczenia. A z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Bezspornie bowiem w trakcie kontroli ustalone zostało, że samochód osobowy T. nie posiadał oznaczeń zewnętrznych wymaganych dla taksówek. Posiadając tzw. "licencję taksówkarską", o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. można dokonywać przewozów osób tylko taksówką, a nie każdym innym samochodem.

Co ważne jednak – organy nie nałożyły na skarżącego kary pieniężnej za brak wymaganej licencji. Kwestia ta nie jest przedmiotem sprawy. W związku z tym zarzuty skargi sprowadzające się do wymierzenia skarżącemu kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, pozbawione są uzasadnienia.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja [...] Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym,

z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.).

Według art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą (art. 18 ust. 4a u.t.d.). Na podstawie art. 18 ust. 4b u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny:

1) pojazdami zabytkowymi,

2) samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

– niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a

i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Stosownie zaś do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 złotych do 40.000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,

2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10

- załącznika nr 3 do ustawy.

W ocenie Sądu organy zasadnie uznały na podstawie prawidłowo zgromadzonego i rozpatrzonego materiału dowodowego, że skarżący wykonywał

w dniu [...] lutego 2020 r. przewóz okazjonalny osób we własnym imieniu. Orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna

i nie określa co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" przez przepisy prawa wspólnotowego, to jest rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz. U. UE L 2009.300.8.). Zgodnie z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia, za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, t. II W-wa 1998, s. 499). Z definicji przewozu okazjonalnego wynika zatem, że w odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06).

Zestawienie definicji "przewozu okazjonalnego" wywiedzionej na podstawie powołanych wyżej przepisów z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi pozwalało na wniosek, że skarżący w dniu [...] lutego 2020 r. wykonywał odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa.

Zdaniem Sądu, organy dokonały prawidłowej kwalifikacji skontrolowanego przewozu jako przewozu okazjonalnego. Taki rodzaj przewozu osób, można realizować – zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. – pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą,

a w przypadku wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. – także samochodami osobowymi niespełniającymi wyżej wymienionego kryterium konstrukcyjnego. W niniejszej sprawie nie budzi zaś wątpliwości niewystąpienie sytuacji przewidzianej w art. 18 ust. 4b u.t.d. Przepis art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. dopuszczający wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy, wymaga bowiem spełnienia łącznie wszystkich trzech warunków określonych pod lit. a, b i c. Nie budzi natomiast żądnych wątpliwości

w okolicznościach tej sprawy to, że podstawy przewozu nie stanowiła umowa zawarta bezpośrednio z klientem, przed rozpoczęciem usługi przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości. Wobec tego, aby uznać skontrolowany przewóz za zgodny z przepisami ustawy o transporcie drogowym należało wykonywać go pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Tymczasem skontrolowany pojazd, co w niniejszej sprawie nie było kwestionowane, był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą. Przewóz ten został zatem wykonany

z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym, sankcjonowanym w lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy karą pieniężną w wysokości [...] zł. Taka też kara została nałożona na skarżącego w niniejszej sprawie decyzją ostateczną.

W konsekwencji, ustalone okoliczności faktyczne tej sprawy jednoznacznie potwierdzają, że skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób o charakterze okazjonalnym pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego

w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.

W świetle powyższych argumentów za nieuprawnione należało uznać wszystkie zarzuty sformułowane w skardze. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutu zweryfikowania zasad działalności aplikacji B., bowiem zarzut taki nie pojawił się w odwołaniu. Sąd nie dopatrzył się także w działaniach organów naruszenia zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Organ nie naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., skoro decyzja organu I instancji okazał się niewadliwa.

W konsekwencji, w świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy

o transporcie drogowym zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącego kary przewidzianej określonej w lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), oddalił skargę.