Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1323/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 2, art. 30c ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędziowie Anna Robotowska NSA Tadeusz Cysek Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. Spółki z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Po 528/13 w sprawie ze skargi I. Spółki z o.o. w S. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od I. Spółki z o.o. w S. na rzecz Zarządu Województwa [...] kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia 22 maja 2013 r. (sygn. akt III 528/13) oddalił skargę I. Sp. z o.o. w S. (zwana dalej także: spółką) na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] kwietnia 2012 r. I. Sp. z o.o. przystąpiła do konkursu nr [...] dla Działania 1.2 "Wsparcie rozwoju MSP", Schemat I – "Projekty inwestycyjne" składając wniosek o dofinansowanie w ramach [...] Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 projektu pt. "Wzmocnienie pozycji konkurencyjnej I. poprzez pozyskanie innowacyjnej linii technologicznej do produkcji walcowanych elementów metalowych."

Pismem z dnia [...] września 2012 r., po pozytywnej weryfikacji formalnej wniosku, zawiadomiono spółkę, że jej wniosek został poddany ocenie merytorycznej, w wyniku której oceniono go pozytywnie z powodu uzyskania łącznie wymaganych 60% maksymalnej liczby punktów (34 pkt na 36 możliwych, co stanowi 94,44 % maksymalnej liczby punktów możliwych do uzyskania). Wnioskodawca otrzymał uzasadnienie przeprowadzonej oceny, wraz z informacją, że pozytywny wynik oceny merytorycznej nie oznacza wyboru projektu do dofinansowania.

Spółka pismem z dnia [...] października 2012 r. złożyła protest, zarzucając w nim, że ocena wnioskowanego projektu została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy w zakresie kryterium nr 9 "Projekt zawiera innowacyjne rozwiązania technologiczne i/lub produktowe i/ lub organizacyjne".

Orzeczeniem z dnia [...] marca 2013 r. Komisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej [...] oddaliła protest w całości, uznając go za bezzasadny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. spółka zarzuciła organowi naruszenie punktu 1 lit. C ust. 4 Regulaminu konkursu nr [...] Priorytet I: Konkurencyjność przedsiębiorstw, Działanie 1.2 "Wsparcie rozwoju MiSP" oraz zał. nr 1 do regulaminu określającego Kryteria Wyboru Projektów w ramach działania 1.2 poprzez przyznanie "2 pkt" zamiast "4 pkt" projektowi w zakresie innowacyjności organizacyjnej i uznaniu jej za innowacyjność w skali przedsiębiorstwa w ramach kryterium nr 9, art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez naruszenie zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zasady przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów.

Ponadto skarżąca wniosła, aby w trybie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) Sąd zobowiązał organ do przedłożenia: kopii złożonych w ramach konkursu nr [...] wniosków o dofinansowanie wraz z załącznikiem w postaci biznes planu oraz informacji o ocenie tych projektów – w oparciu, o które zostanie zawarta umowa o dofinansowanie lub zawarta już została umowa o dofinansowanie – celem oceny, czy w przypadku tych projektów złożonych w ramach konkursu zastosowanie Elektronicznej Prezentacji i Płatności Faktury (EIPP) stanowiło podstawę do uznania jej za innowacyjność organizacyjną w skali kraju i przyznaniu 4 pkt.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając w dniu 22 maja 2013 r. powyższą skargę na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz.712 – dalej: u.z.p.p.r.), wskazał, że ocena projektu przedstawionego przez spółkę przeprowadzona została w sposób nie naruszający prawa. Uznał, że skarga zawierała w istocie polemikę z organem w zakresie dotyczącym samego wyniku oceny projektu. Zdaniem Sądu ocena projektów została dokonana z uwzględnieniem zasad równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, o których mowa w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. Sąd stwierdził, że innowacyjność organizacyjna nie jest wypadkową innych innowacyjności i aby otrzymać maksymalną ilość punktów w każdym podkryterium należy szczegółowo wykazać na czym będzie polegała wprowadzona innowacyjność w skali kraju, wspierając się weryfikowalnymi źródłami i dokumentami. Komisja Odwoławcza przyjęła, że najwyższy poziom innowacyjności uznawany był wówczas, gdy wnioskodawca wykazał tworzenie nowych rozwiązań organizacyjnych charakteryzujących się unikalnością w skali kraju lub był uznanym twórcą takich rozwiązań. Tymczasem zastosowany w projekcie moduł EIPP jest już stosowany przez inne przedsiębiorstwa, zatem słusznie Komisja Odwoławcza stwierdziła, iż nie wykazano nowej formy, metody, techniki tworzenia innowacyjnych relacji organizacyjnych z podmiotami zewnętrznymi, bądź unikalnych powiązań wewnętrznych, co mogłoby stanowić podstawę do oceny rozwiązań organizacyjnych wykraczających poza przedsiębiorstwo. Ponadto Sąd przychylił się do stanowiska organu, iż procedura odwoławcza nie służy uzupełnieniom, czy modyfikacjom wniosku aplikacyjnego. Służyć ma ona jedynie ponownej ocenie przez Komisję Odwoławczą, czy wniosek został zweryfikowany w zgodzie z obowiązującą procedurą. Uznał też, że nie było konieczności przeprowadzenia przez Sąd postępowania dowodowego. Ponadto na etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie było możliwości weryfikacji wszystkich złożonych w konkursie wniosków po to by zadośćuczynić żądaniu skarżącej spółki.

Sąd nie podzielił więc przedstawionych w skardze zarzutów, uznając że Instytucja Zarządzająca zachowała zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniła przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów.

Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 22 maja 2013 r. wniosła spółka I., wnosząc o uchylenie tego wyroku oraz orzeczenie, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia przez Zarząd Województwa [...], a także zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w I i II instancji.

Wyrokowi spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), poprzez niewłaściwe zastosowanie:

1) art. 26 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 u.z.p.p.r. – i nieuznanie, że ocena projektu została dokonana z naruszeniem zasad zakładających równość wobec prawa tj. zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, podczas gdy wystąpiło naruszenie tych zasad a reguły stosowane przy ocenie projektów nie były w pełni przejrzyste;

2) art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. – i uznanie, że ocena projektu nie została przeprowadzona z naruszeniem wymogu rzetelności i bezstronności, podczas gdy ocena projektu skarżącej w procesie wyboru projektów do dofinansowania została przeprowadzona przez posiadających specjalistyczną wiedzę i umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym ekspertów z niezachowaniem wymogu rzetelności i bezstronności.

Ponadto spółka zarzuciła naruszenie następujących przepisów postępowania (art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.):

1) art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. – poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w toku oceny nie doszło do naruszenia prawa i w konsekwencji nieuwzględnienie skargi oraz stanowiące jego konsekwencję naruszenie art. 30c pkt 1 u.z.p.p.r. przez jego niezastosowanie;

2) art. 106 § 3 p.p.s.a. – poprzez oddalenie wniosku o zobowiązanie organu do przedłożenia kopii złożonych w ramach konkursu nr [...] Priorytet I: Konkurencyjność przedsiębiorstw działanie 1.2 "Wsparcie rozwoju Małych i Średnich Przedsiębiorstw – SCHEMAT 1" wniosków o dofinansowanie wraz z załącznikiem w postaci biznes planu oraz informacji o ocenie tych projektów, w oparciu, o które zostanie zawarta umowa o dofinansowanie lub zawarta już została umowa o dofinansowanie celem oceny czy w przypadku tych projektów złożonych w ramach konkursu zastosowanie Elektronicznej Prezentacji i Płatności Faktury czyli EIPP w ramach tych projektów stanowiło podstawę do uznania jej za innowacyjność w skali kraju i przyznaniu" 4 pkt oraz w oparciu o jakie dowody i opinie.

W uzasadnieniu spółka podniosła, że treść wniosku w żaden sposób nie zobowiązuje go do wypełnienia z odniesieniem się do każdej innowacyjności (technologicznej, produktowej i organizacyjnej), tylko do podstawy merytorycznej na jakiej uznano, że innowacyjność wypełnia kryteria zawarte w skali przedsiębiorstwa, województwa lub kraju. Strona skarżąca w pkt 3.1 i 3.2 powołała się na treść opinii Centrum Działalności Inżynierskiej "in SIMP" Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich, która potwierdza innowacyjność technologiczną produktową i organizacyjną w skali kraju, a co za tym idzie wnioskodawca winien w tej mierze otrzymać maksymalną ilość punktów tj. 12 zamiast 10.Procedura konkursowa uniemożliwia złożenie całej opinii sporządzonej na potrzeby postępowania, jedyną formą uwiarygodniającą stanowisko wnioskodawcy jest powołanie się na treść opinii.

Ponadto twierdzenie Komisji zawarte w orzeczeniu, iż zastosowany w projekcie moduł EIPP jest już stosowany i wnioskodawca nie tworzy unikalnego rozwiązania, a jedynie korzysta z już istniejących rozwiązań jest twierdzeniem bezpodstawnym i nieuprawnionym. Organ nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie swoich zarzutów posługując się jedynie gołosłownymi twierdzeniami. Tymczasem w dwóch innych projektach, które uzyskały 100% punktów i dofinansowanie w ramach konkursu również zastosowano moduł EIPP i uznano go za innowacyjny w skali kraju. Tym samym stanowisko zawarte w orzeczeniu oddalającym protest stwierdzające, że moduł EIPP nie jest systemem innowacyjnym jest nielogiczne skoro innym wnioskodawcom taką innowacyjność przyznano na podstawie modułu EIPP.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa [...] wniósł o oddalenie skargi w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z regulacją zawartą w art. 30d ust. 1 u.z.p.p.r. wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną. W art. 30e tej ustawy ustawodawca nakazuje, w zakresie w niej nieuregulowanym, odpowiednie stosowanie do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określonych dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wskazując, stosowanie których przepisów p.p.s.a. jest wyłączone. Wyłączenia nie obejmują przepisów p.p.s.a. dotyczących skargi kasacyjnej. Z kolei regulacje zawarte w art. 30d ust. 1 w zw. z art. 30c ust. 2 i art. 30d ust. 2 w zw. z art. 30c ust. 5 u.z.p.p.r. wyznaczają odrębności postępowania kasacyjnego prowadzonego w trybie określonym w tej ustawie. Odrębności te dotyczą sposobu i terminu wniesienia skargi kasacyjnej, samodzielnej podstawy pobierania opłaty sądowej oraz wymogów odnoszących się do dołączenia dokumentacji w sprawie. Ustawodawca w obrębie tej ustawy nie wnika w regulowaną przepisami p.p.s.a. materię podstaw kasacyjnych, granic skargi kasacyjnej oraz zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i dopuszczalnych rozstrzygnięć. Konieczność modyfikacji nie wynika z celów ustawy o zasadach polityki rozwoju. Wobec tego odpowiednie stosowanie przepisów p.p.s.a. przy rozpoznawaniu skarg kasacyjnych wnoszonych na podstawie art. 30d ust. 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju polega na stosowaniu wprost, między innymi, art. 174, art. 183 § 1 i § 2 oraz art. 184 p.p.s.a.

Stosownie do art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje konkretną sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie – w ocenie składu orzekającego – nie zachodzi. Powyższa zasada oznacza związanie Sądu m.in. podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Zatem to podstawy skargi kasacyjnej decydują o zakresie dokonanej kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji.

W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach przewidzianych w art. 174 p.p.s.a. – zarówno na naruszeniu prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Pierwszy zarzut o charakterze procesowym sprowadza się do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 30 c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przepisów prawa materialnego: a) art. 26 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 u.z.p.p.r. tj. przewidzianych tam zasad równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów; b) art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. gdyż ocena projektu został przeprowadzona przez ekspertów z niezachowaniem wymogu rzetelności i bezstronności. Drugi zarzut naruszenia prawa procesowego dotyczył uchybienia treści art. 106 § 3 p.p.s.a., który skarżący wiąże z oddaleniem jego wniosku dowodowego o zobowiązanie organu do przedłożenia kopii wniosków złożonych przez innych wnioskodawców w ramach konkursu [...], na okoliczność, czy w przypadku innych projektów zastosowanie modułu EIPP stanowiło podstawę do uznania jej za innowacyjność w skali kraju oraz w oparciu o jakie dowody i opinie.

W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, jest prawidłowy, albo, że nie został on skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez sąd I instancji przepisy prawa materialnego. Ponieważ pierwszy zarzut o charakterze procesowym jest pochodną zarzucanego skargą kasacyjną naruszenia prawa materialnego, rozważenia w tym miejscu wymaga zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentu wówczas gdy jest to "niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości" i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis ten ma charakter wyjątkowy a wyjątkowość instytucji ograniczonego postępowania dowodowego polega na tym, iż wojewódzki sąd administracyjny nie ustala sam stanu faktycznego i rozstrzyga w oparciu o akta sprawy.

Sąd pierwszej instancji oddalając wniosek dowodowy spółki podkreślił, że nie jest możliwe, na etapie postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi konkretnego podmiotu dokonywanie weryfikacji wszystkich złożonych w konkursie wniosków. Dana sprawa była bowiem rozpatrywana postępowaniu konkursowym, które ma charakter ocenny, a następnie w związku z wniesieniem protestu, na tle dokumentacji przedstawionej przez tego konkretnego wnioskodawcy, ocena ekspertów nie odbywała się przy tym w systemie zero–jedynkowym, lecz była oceną punktową. Z tą argumentacją należy się zgodzić. Dodać można, że nawet potwierdzenie, że w przypadku innych pomiotów zasady oceniania wniosków w konkursie naruszono nie miałoby wpływu na ocenę zasadności skargi. Dlatego też przeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącego dowodów nie było niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, a więc Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 106 § 3 p.p.s.a.

Przechodząc do oceny zarzutów merytorycznych należy wskazać, że zgodnie z art. 25 pkt 1 u.z.p.p.r. za prawidłową realizację programu operacyjnego odpowiada instytucja zarządzająca – w sprawie będącej przedmiotem sporu – Zarząd Województwa [...]. W ramach realizacji programu instytucji zarządzającej przypisano konkretne zadania, w tym – w art. 26 ust.1 pkt 3 i 4 powoływanej ustawy – przygotowanie i przekazanie Komitetowi Monitorującemu do zatwierdzenia propozycji kryteriów wyboru projektów, a następnie wybór – na podstawie tych kryteriów – projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego. Stosownie natomiast do art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. instytucja zarządzająca, wykonując m.in. określone wyżej zadania, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektu.

Zarzucany przez skarżącego brak przejrzystości reguł i niezapewnienie równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie miał miejsca przy ocenie jego projektu.

Wybór projektów, które mają być objęte dofinansowaniem ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach [...] Regionalnego Programu Operacyjnego Priorytet I: Konkurencyjność przedsiębiorstw Działanie 1.2 Wsparcie rozwoju MSP, następuje w trybie konkursu. Kryteria wyboru projektów [...] Regionalnego Programu Operacyjnego były już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt II GSK 205/10, który w wyroku z dnia 23 marca 2010 r. (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, "Kryteria wyboru z założenia mają charakter ocenny i na tyle ogólny, by umożliwiały porównanie wszystkich zgłoszonych projektów dotyczących różnych przedsiębiorców i różnych sfer działalności gospodarczej. Stosownie do postanowień [...] RPO Dział 7.11. "Założenia systemu wyboru projektów" – kryteria są jednakowe dla wszystkich potencjalnych beneficjentów wszystkich projektów dotyczących danej kategorii operacji. Przy ich zastosowaniu nastąpić ma wyselekcjonowanie projektów, których realizacja w najwyższym stopniu odpowiadać będzie założeniom programu operacyjnego w ramach określonego priorytetu i działania. Kryteria te powinny być w odpowiednim czasie i w odpowiedni sposób ogłoszone, tak, by zapewnić równy dostęp do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów. Rzeczą ubiegającego się o przyznanie środków pomocowych jest właściwe przedstawienie projektu – w ramach wniosku, z perspektywy wyznaczonych kryteriów. Na tej podstawie instytucja zarządzająca dokonać ma obiektywnej oceny prowadzącej do wyboru projektów, które objęte będą dofinansowaniem".

Przyczyną niezakwalifikowania wniosku skarżącego do dofinansowania było przyznanie mu 2 punktów ( maksymalnie można było otrzymać 4) za podkryterium "innowacyjność organizacyjna" w ramach kryterium merytorycznego nr 9 "Projekt zawiera innowacyjne rozwiązania technologiczne i/lub projektowe i/lub organizacyjne."

Zgodnie z Regulaminem Konkursu Nr [...] ( Załącznik nr 1 do tego Regulaminu zawierający Kryteria wyboru projektów w ramach działania 1.2. "Wsparcie rozwoju MSP") w ramach kryterium nr 9 ocenie podlega innowacyjność technologiczna, produktowa i organizacyjna i w zależności od tej oceny można przyznać maksymalnie 12 punktów (brak innowacyjności – 0 punktów, innowacyjność w skali przedsiębiorstwa 2 punkty, w skali województwa [stosowane krócej niż 5 lat] – 3 punkty, w skali kraju [stosowane krócej niż 5 lat] – 4 punkty). Projektodawca winien w dokumentacji konkursowej wskazać wszelkie dane, które pozwalałyby na ocenę jego projektu.

Jak wynika z opisu rubryki 3.2 biznes planu, w tej części wnioskodawcy winni określić na jakiej podstawie oparli stwierdzenia dotyczące innowacyjności projektu, w tym powinni określić źródło potwierdzenia faktu, że w projekcie lub efektem projektu będą rozwiązania innowacyjne (np. opinia jednostek naukowo – badawczych, niezależnych instytucji, dokumenty patentowe, dokumenty określające standardy i normy, publikacje patentowe, literatur fachowa, dostępne badania, wyniki przeszukiwania, baz danych, literatura fachowa, raporty marketingowe; należało podać konkretne tytuły autorów publikacji naukowych i literatury fachowej), należało również odnieść się do zakresu innowacyjności.

Dokonując oceny kryterium merytorycznego nr 9 (podkryterium innowacyjność organizacyjna) w rozpatrywanej sprawie organ stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał w sposób wystarczający, że projekt zawiera innowacyjne rozwiązania w skali kraju (większej niż przedsiębiorstwo), przy czym nie wskazał żadnych niezależnych źródeł pozwalających zweryfikować to stwierdzenie. Sąd pierwszej instancji uznał ocenę tą za prawidłową. Uznał, że innowacyjność organizacyjna nie jest wypadkową innych innowacyjności, zatem żeby otrzymać maksymalną ilość punktów w każdym podkryterium należało szczegółowo wykazać na czym będzie polegała wprowadzona innowacyjność w skali kraju wspierając się – weryfikowalnymi źródłami i dokumentami, zgodnie z instrukcją dotyczącą sporządzenia opisów w biznesplanie. Naczelny Sąd Administracyjny tę ocenę podziela. Wbrew twierdzeniom kasatora należy zgodzić się, że wnioskodawca nie wskazał w biznesplanie opinii Centrum Działalności Inżynierskiej "inSIMP" Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich, dla potwierdzenia innowacyjności organizacyjnej związanej z wprowadzeniem modułu elektronicznej faktury. Wskazał tę opinię tylko dla potwierdzenia pozostałych innowacyjności, i jak wynika z przyznanej punktacji opinia ta została uznana za wystarczającą dla uznania innowacyjności technologicznej i produktowej w skali kraju. Wskazana natomiast przez spółkę w pkt 3.2.biznes planu dla potwierdzenia innowacyjności organizacyjnej opinia wydana przez potencjalnego dostawcę modułu słusznie nie została uznana za "niezależne źródło" pozwalające zweryfikować te twierdzenia.

Jednak nie tylko formalne nieudokumentowanie innowacyjności w sposób wskazany w dokumentacji konkursowej (brak niezależnej opinii) przesądził o nieprzyznaniu projektowi maksymalnej liczby punktów w kwestionowanym podkryterium, ale również względy stricte merytoryczne. Uznano bowiem, że najwyższy poziom innowacyjności może być przyjęty wówczas, gdy wnioskodawca wykazywał tworzenie nowych rozwiązań organizacyjnych charakteryzujących się unikalnością w skali kraju lub był uznanym twórcą takich rozwiązań. Moduł EIPP jest już stosowany w innych przedsiębiorstwach, zatem stwierdzono, że nie wykazano nowej formy, metody, techniki tworzenia innowacyjnych relacji organizacyjnych z podmiotami zewnętrznymi bądź unikalnych powiązań wewnętrznych, co mogłoby stanowić podstawę do oceny rozwiązań organizacyjnych wykraczających poza przedsiębiorstwo. Wnioskodawca nie tworzy unikalnego rozwiązania a jedynie korzysta z już istniejących.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela tę ocenę merytoryczną, stwierdzając jednocześnie, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej stosowna argumentacja została zawarta w rozstrzygnięciach organów, doręczonych stronie. Oceny tej w zasadzie nie kwestionuje również skarżący, stwierdzając tylko, że organ naruszył zasadę równości, przyznając innym projektom opierającym się w swoich projektach na module EIPP dotację. Z twierdzeniem tym nie sposób się zgodzić.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 675/11 oraz z dnia 4 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1411/12 dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) zwrócono uwagę, że zasada równego dostępu do pomocy przede wszystkim odnosi się do czynności, o jakich mowa w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. w zakresie stanowienia aktów o charakterze generalnym regulujących zasady prowadzenia konkursu. Co do [...] Regionalnego Programu Operacyjnego zasada równego dostępu znalazła wyraz przede wszystkim we wspomnianych wyżej "Kryteriach wyboru projektów" oraz postanowieniach Działu 7.1 WRPO "Założenia systemu wyboru projektów". To, czy zasada równego dostępu została zachowana w odniesieniu do poszczególnych wnioskodawców jest przedmiotem oceny sądu administracyjnego w konkretnej sprawie. Tak więc zasady równego dostępu do pomocy wszystkich beneficjentów nie można sprowadzać do kwestii porównywania oceny wniosków złożonych przez inne podmioty w ramach tego samego konkursu z oceną wniosku złożonego przez skarżącego.

W pkt. I, 2 skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. W myśl tego przepisu, w celu zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie wyboru projektów do dofinansowania mogą uczestniczyć eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym. Brak bliższego uzasadnienia tego zarzutu uniemożliwia jego ocenę, autor skargi kasacyjnej przy tym nie twierdzi aby eksperci uczestniczący w ocenie nie posiadali specjalistycznej wiedzy czy nie spełniali kryteriów formalnych lub merytorycznych. Z ogólnych uwag zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca kwestionuje, rzetelną i bezstronną ocenę projektu, z uwzględnieniem zasad równego dostępu do pomocy oraz z zapewnieniem przejrzystości reguł. W odpowiedzi na tę argumentację odwołać się należy do stanowiska zajętego przez NSA w zakresie zarzutu pierwszego skargi kasacyjnej.

W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż zarzuty skargi kasacyjnej są w całości niezasadne, oddalił ten środek odwoławczy na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.