Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 969/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: odrzucono skargę 1 skarżącego
oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust.2 pkt.1 , art. 30 ust.6 pkt.2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skarg L. C. i B. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 maja 2014 r. znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych I. odrzuca skargę L. C.; II. oddala skargę B. J..


UZASADNIENIE

Sygn. II SA/Kr 969/14

UZASADNIENIE

Starosta T. działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243 poz. 1623 z późn. zm), decyzją z dnia 4.11.2011 r. znak: [....] wniósł sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych zgłoszonych w dniu 18 .10. 2011r. przez B.J. , określonych jako remont dwóch drewnianych obiektów magazynowych zlokalizowanych na działce nr ewid. [....] obr. [....] w Z.

Na uzasadnienie wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. W dniu 18.10.2011 r. wpłynęło zgłoszenie Pani B.J. zam. ul. [....] , [....] na wykonanie remontu dwóch drewnianych obiektów magazynowych zlokalizowanych na działce nr ewid. [....] obr. [....] w Z. Z akt sprawy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego (znak:...) udostępnionych do wglądu tut. organowi dnia 04.11.2011 r. wynika, że: decyzją, znak: [....] z dnia 27.01.1994 r. Burmistrz Gminy T. w Z. wydał na działce nr ewid. [....] obr. [....] nakaz rozbiórki obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę tj. dwóch baraków o konstrukcji drewnianej krytych papą o wym. 2,45 m x 7,0 m, baraku o konstrukcji drewnianej krytego blachą o wym. 2,45 m x 6,0 m oraz beczki handlowej o konstrukcji drewnianej krytej papą o średnicy ok. 2,65 m. W rozpatrywanej sprawie brak jest możliwości przyjęcia zgłoszenia wobec funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji nakazującej rozbiórkę obiektów, których dotyczy przedmiotowe zgłoszenie.

W dalszej części przywołał orzecznictwo sadów administracyjnych z którego wynika, że sprzeciw na wykonanie robót budowlanych winien być wniesiony w każdym przypadku, gdy zamierzone roboty budowlane byłyby niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Wskazał, że przywołane orzeczenia są spójne co do kwestii, że istnienie samowolnie wzniesionego obiektu, na działce na której ma być prowadzona jakakolwiek inwestycja nie może nie mieć wpływu na wynik sprawy. Jeśli bowiem obiekt samowolnie wzniesiony i podlegający rozbiórce ma stać się częścią składową obiektu zgłaszanego, to brak sprzeciwu oznaczałby akceptację dla działań polegających w istocie na obejściu przepisów prawa.

Dalej wskazał, że w sprawie zgłoszeń robót budowlanych dotyczących obiektów budowlanych na działce nr ewid. [....] obr. [....] w Z. prowadzonych było kilka postępowań, zarówno przed organami administracyjnymi jak również przed WSA. Jedno z nich dotyczyło obiektów objętych przedmiotowym postępowaniem, wobec którego decyzją z dnia 03.09.2009 r., znak sprawy [....] Starosta T. wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia z dn. 13.08.2009 r. L.C. na wykonanie remontu obiektów budowlanych zlokalizowanych na w/w działce. Postępowanie to zostało zakończone decyzją Wojewody [....] z dn. 04.02.2010 r., znak: [....] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Starosty T. Natomiast WSA wyrokiem z dn. 24.03.2011 r. sygn. akt II SA/Kr 576/10 wobec tego postępowania skargę oddalił. Wojewoda [....] w w/w decyzji uznał, że właściwym będzie wniesienie sprzeciwu wobec zamiaru wykonywania robót budowlanych w stosunku do obiektów wobec których został wydany nakaz rozbiórki na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 2 prawa budowlanego w związku z art. 30 ust. 5 w/w ustawy, jak to wskazano w wyroku NSA z dnia 03.07.2008 r., sygn. akt II OSK 761/07. Poprzez analogię tej sprawy (dotyczy tych samych obiektów budowlanych i zakresu robót budowlanych) do przedmiotowego zgłoszenia tutejszy organ uznał, że w niniejszym postępowaniu zostaną naruszone inne przepisy tj. art. 30 ust 5 Prawa budowlanego.

Odwołanie od decyzji wniosła B.J. wskazując, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2008 r. (sygn. akt: II SA/Kr 52/08), w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił sprzeciw Starosty T. oraz utrzymującą go w mocy decyzję Wojewody [....] , organ administracyjny w postępowaniu zgłoszeniowym "nie jest upoważniony do badania legalności obiektów już istniejących i nie może uzależniać od tej okoliczności przyjęcia zgłoszenia". Stan faktyczny w/w sprawy był identyczny ze stanem faktycznym niniejszego postępowania. Zgodnie z przepisem art. 170 ustawy z dn. 31 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) "Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby". W związku z powyższym Starosta [....] wydając zaskarżoną decyzję naruszył prawo, nie był bowiem uprawniony do badania legalności obiektów. W wyżej wymienionym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał prawo właściciela do przeprowadzania remontu swojej własności, bez względu na stanowisko organu administracji.

Wskazała dalej, że decyzja Burmistrza Gminy T. w Z. z dnia 27 stycznia 1994r. na którą powołał się Starosta T. nie jest prawomocna i nie jest zgodna z prawem. Odwołanie od niej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. wniósł roku 1994 A.F. . SKO uchyliło tę decyzję jako sprzeczną z prawem. Sprzeczność z prawem w/w decyzji polega na tym, że nie zastosowano przepisów prawa istniejących w chwili wzniesienia obiektu. Zgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili ich wzniesienia tj. w latach 60-ch XX w. pozwolenie budowlane na wzniesienie niewielkich obiektów drewnianych nie było wymagane. Obiekty będące przedmiotem niniejszej sprawy zostały wzniesione jako obiekty towarzyszące parkingowi i placowi zabaw na podstawie w/w decyzji budowlanej. Tym samym Starosta T. nie ma podstaw powoływać się na tę decyzję i nie może na jej podstawie wydać rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Wojewoda [....] decyzją z dnia 29 maja 2014r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Na uzasadnienie wskazał, że Starosta T. doręczył w terminie nie przekraczającym 30 dni od daty zgłoszenia decyzję z 4.11.2011 r. o wniesieniu sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako remont dwóch drewnianych obiektów magazynowych zlokalizowanych na działce nr ewid. [....] obr. [....] w Z. Jak wynika ze zgłoszenia, planowany jest remont dwóch obiektów magazynowych drewnianych z dachem pokrytym deskami, papą i blachą. Remont objąć ma naprawę zniszczonych ścian i pokrycia dachowego i ma polegać na wymianie zgniłych i zagrzybionych elementów na "na taka samą substancję". Tak zdefiniowany charakter i zakres zgłaszanych robót mieści się w pojęciu remontu o którym mowa w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego i mógłby być przyjęty zgłoszeniem po jego uzupełnieniu (brak zakresu i sposobu wykonywania robót i prawidłowego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania terenem na cele budowlane). Jednak w niniejszej sprawie działania te byłyby niecelowe, gdyż nie prowadziłyby do przyjęcia zgłoszenia. Jak wynika z dokumentów będących w posiadaniu organu administracji, przedmiotowe obiekty stanowią samowolę budowlana, w odniesieniu do której wydano decyzję z 27.01.1994 r. znak: [....] , w której orzeczono nakaz rozbiórki między innymi obiektów, które mają być remontowane. Jak należy przypuszczać, co wynika z faktu zgłoszenia remontu tych obiektów, rozbiórka nie została wykonana przez zobowiązanych, w tym również przez zgłaszającą planowane roboty budowlane. Właściwy organ nadzoru budowlanego winien zatem wszcząć w tej sprawie postępowanie egzekucyjne mające na celu wykonanie obowiązków wynikających z tej decyzji o nakazie rozbiórki. W sytuacji jednak gdy istniejące obiekty, które powinny być rozebrane, w oparciu o istniejącą decyzję, będą zmienione, poprzez inne legalne decyzje czy przyjęte zgłoszenie, w ocenie organu odwoławczego, brak będzie możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego w stosunku do wynikającego z decyzji o nakazie rozbiórki istniejącego obowiązku ich rozbiórki. Wyjaśnić bowiem należy, że egzekucja obowiązku rozbiórki wynikająca z istniejącej decyzji o nakazie rozbiórki, w sytuacji wydania w stosunku do takiego obiektu decyzji zmieniającej ten obiekt czy przyjętego zgłoszenia, nie będzie mogła być wszczęta, bowiem inny będzie stan prawny tych obiektów ( w obrocie będą istnieć legalne decyzje czy przyjęte zgłoszenia z datą późniejszą, aniżeli egzekwowana decyzja). Organ odwoławczy, uważa za słuszne stanowisko zawarte w odwołaniu, iż organ analizując zgłoszenie, nie może żądać od zgłaszającego dokumentów świadczących o legalności obiektu, a w przypadku ich nieprzedłożenia, wnosić z tego powodu sprzeciw. Jednak w niniejszej sprawie organ orzekający w sprawie zgłoszenia jest już w posiadaniu informacji o istnieniu decyzji o nakazie rozbiórki dla obiektu objętego zgłoszeniem i posiadając tę informację, nie może podejmować działań, które naruszałyby obowiązujący porządek prawny w stosunku do takich obiektów.

Skargę na decyzję Wojewody [....] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła B.J. i L.C. .

B.C. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [....] z dnia 29.05. 2014 roku (znak:.....) jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdyż organ prowadząc postępowanie przekroczył swoje uprawnienia naruszając art. 231 § 1 k.k. co skutkuje tym, że wskazana decyzja od dnia wydania jest nieważna. Organ nie ma uprawnień do weryfikacji decyzji budowlanej na budowę kuźni, wydanej w dniu 24.03.1900 roku przez naczelnika ówczesnej Administracji Budowlanej wsi Z. , inż. [....] na rzecz inwestora H.R. , w stosunku do parceli l.kat. [....] , obecnie działki ewid. nr [....] obr. [....] Z. Ponadto wskazała, że Wojewoda [....] w decyzji z dnia 29.05.2014 r. powołuje się na decyzję budowlaną wydaną przez Gminę Miasto Z. w dniu 27.01.1994 r. (znak:.....), która to decyzja dotyczy rozbiórki nielegalnie wybudowanej ulicy [....] w Z. , podczas gdy wniosek B.J. dotyczył jedynie remontu dachu kuźni wraz z pomieszczeniami gospodarczymi usytuowanej na działce ewid. nr [....] obr. [....] , uszkodzonego w wyniku wiatru halnego dnia 24.12.2013 r.

Zarzuciła Wojewodzie [....] wydanie niniejszej decyzji z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej "kpa") przez co została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Na uzasadnienie wskazała, że organ nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19.03.2008 r. (sygn. akt: II SA/Kr 52/08). Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku tym, w uzasadnieniu na 2 stronie, w linijce 17-21 i 27-30 i 33-35 podkreślił, że "art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w żadnym fragmencie nie wskazuje, aby organ rozpatrujący zgłoszenie mógł nakazać potwierdzenie legalności istniejących obiektów, na których mają być wykonywane zamierzone roboty budowlane. Jeżeli inwestor dokonuje zgłoszenia robót budowlanych na obiekcie wykonanym nielegalnie, wykonanie tych robót odbędzie się na jego własne ryzyko". Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyżej powołanym wyroku zajął stanowisko, iż zgłoszone przez B.J. prace nie wymagają pozwolenia na budowę, w związku z czym decyzje organów obu instancji, Wojewody [....] jak i Starosty T. (decyzja z dnia 04.11.2011 r" znak:....) jako sprzeczne z wiążącym wyrokiem Sądu Administracyjnego, są nieważne od chwili ich wydania. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawo budowlane do zgłoszenia robót budowlanych należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami.

Starosta T. i Wojewoda [....] naruszyli przepisy prawa budowlanego błędnie stwierdzając, że roboty w postaci wymiany zadaszenia w podcieniach obiektów, nad wózkownią dla wózków dziecięcych oraz przechowalnią wózków dla osób niepełnosprawnych są robotami budowlanymi i wymagają pozwolenia na budowę, co narusza art. 156 § 1 pkt 1-6 k.p.a.. Prace te odpowiadają bowiem ustawowej definicji remontu, którym jest "wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym". Budynek, którego dotyczyło zgłoszenie, został zbudowany na początku lat 1900 jako jeden budynek gospodarczy - kuźnia. Kuźnia przez cały okres swojego istnienia stanowiła jeden budynek złożony z dwóch części, które połączone były wspólnym dachem. Dopiero po długoletnim okresie użytkowania kuźni dach uległ zniszczeniu w części środkowej, co było wynikiem upływu długiego czasu od jego położenia. Prace zgłoszone przez B.J. mają na celu odtworzenie stanu pierwotnego, poprzez przywrócenie zniszczonego zadaszenia. Remont zaś, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. nie wymaga pozwolenia na budowę.

Również w dalszej części art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących budynków gospodarczych. Kuźnia z całą pewnością jest budynkiem gospodarczym, a co za tym idzie prace budowlane wykonywane w jej obrębie są zwolnione z obowiązku uzyskania uprzedniego pozwolenia na budowę. Starosta T. nie uzasadnił należycie złożonego przez siebie sprzeciwu, nie wskazał bowiem na jakiej podstawie roboty wskazane w zgłoszeniu wymagają pozwolenia na budowę. Z tego względu decyzję tego organu, podobnie jak utrzymującą ją w mocy decyzję Wojewody [....] , uznać należy za wydaną przedwcześnie, a ze względu na braki w ich uzasadnieniu nie można należycie sformułować względem nich merytorycznych zarzutów, nie wiadomo bowiem za jaki typ robót budowlanych organy uznały zgłoszone prace, a tym samym czy nie stanowią one prac, które nie wymagają pozwolenia budowlanego. Zarzuciła dalej Staroście T. oraz Wojewodzie [....] nienależyte zgromadzenie materiału dowodowego, co stanowi rażące naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.

Po złożeniu skargi przez L.C. , został on zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 4 lipca 2014 r. wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 18 lipca 2014r. zarządzenie zostało doręczone L.C. Do dnia wydania orzeczenia wpis nie został przez skarżącego uiszczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej zwana p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

Skarga L.C. podlega odrzuceniu, gdyż skarżący -pomimo wezwania- nie uiścił wpisu sądowego. Stosownie do przepisu art. 230 p.p.s.a. - od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Z tego względu Sąd odrzucił skargę wniesioną w niniejszej sprawie, działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Rozpatrując skargę B.C. należy natomiast stwierdzić, że zarzuty w niej zawarte nie zasługują na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z Dz.U. z 2013 poz.1409 z późn. zm.). Przepis art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zgodnie z art.29 ust. 2 pkt. 1 pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 1 pkt. 2 wykonywanie tych robót budowlanych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Rację więc ma organ II Instancji, że co do zasady remont istniejących obiektów mógłby podlegać zgłoszeniu, i nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Twierdzenia skarżącej, jakoby organy stwierdziły, że zgłoszone roboty budowlane wymagają pozwolenia na budowę nie znajdują potwierdzenia w treści decyzji.

Wyjaśnić dalej należy, że Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie jest związany wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 19 marca 2008r. sygn. II SA/Kr 52/08 w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. Po myśli tego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Jednakże aby związanie takie miało miejsce, wyrok musiałby zostać wydany w tej samej sprawie, co w niniejszym przypadku nie ma miejsca. Chociaż bowiem roboty budowlane dotyczą tożsamej działki i zgłaszane były w obu przypadkach przez B.J. , to jednak dotyczyły innego zgłoszenia tj. zgłoszenia od którego Starosta T. wniósł sprzeciw decyzją z dnia 19 września 2007 roku, znak [....] .

Niemniej jednak wskazać należy, że główne wywody sądu zawarte w przywoływanym przez skarżącą orzeczeniu, koncentrowały się na kwestii interpretacji art. 30 ust. 2 ustawy prawo budowlane, a konkretnie na tej okoliczności, czy organ administracyjny korzystając z tego przepisu jest uprawniony w do wezwania wnioskodawcy o uzupełnienie wniosku o inne dokumenty niż wskazane w zdaniu drugim tego przepisu (tj. oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami). Sąd stwierdził również, że wezwanie o dokumenty "potwierdzające legalność wykonanych wcześniej robót, nie należą do kategorii pozwoleń, uzgodnień czy opinii, wymaganych odrębnymi przepisami. Jeżeli inwestor dokonuje zgłoszenia robót budowlanych na obiekcie, wykonanym nielegalnie, wykonanie tych robót odbędzie się na jego własne ryzyko." Z poglądem tym Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę zgadza się w całości. Wskazać przy tym należy, że w obecnie rozpatrywanej sprawie organ nie wzywał skarżącej do wykazania jakimikolwiek dokumentami legalności planowanych do remontu obiektów, ale wiedzę, że są one objęte nakazem rozbiórki, organ posiadał z urzędu.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela natomiast poglądu wyrażonego w tym wyroku, że "organ administracji architektoniczno - budowlanej, działając w postępowaniu zgłoszeniowym, nie jest upoważniony do badania legalności obiektów już istniejących i nie może uzależniać od tej okoliczności przyjęcia zgłoszenia."

Przepisy prawa obowiązujące na terenie Rzeczypospolitej Polskiej mają z założenia stanowić system prawa, czyli najprościej rzecz ujmując uporządkowany i wzajemnie niesprzeczny zbiór praw i obowiązków. Wobec tego, posiadana z urzędu wiedza organu administracji architektoniczno – budowlanej, że dany obiekt jest objęty nakazem rozbiórki (nawet nieprawomocnie orzeczonej), a zatem jest obiektem nielegalnie posadowionym, nie może być pominięta. Innymi słowy nie jest możliwe przyjęcia zgłoszenia wykonania robót budowlanych w budynku nielegalnie wzniesionym.

Zdaniem Sądu przeciwna interpretacja nie chroni żadnych wartości, które w demokratycznym państwie prawa winny ochronie prawnej podlegać.

Rację ma organ, że legalne wyremontowanie nielegalnie posadowionych obiektów spowoduje brak możliwości wykonania nakazu rozbiórki w drodze egzekucji administracyjnej, i z ominięciem przepisów prawa doprowadzi do ich legalizacji.

Organ II Instancji prowadził postępowanie zmierzające do ustalenia czy i w jaki sposób zostało rozstrzygnięte odwołanie złożone od decyzji z 1994r. nakazującej rozbiórkę, jednakże decyzja organu II Instancji nie została odnaleziona. O tym, że decyzja została uchylona przez SKO w N. wspomina w swoim odwołaniu B.J. , ale także i skarżąca decyzji tej nie przedkłada. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a). W aktach tych znajduje się decyzja nakazująca rozbiórkę obiektów objętych zgłoszeniem. Z tego względu Sad uznaje, ze decyzja sprzeciwu jest prawidłowa, na zasadzie art. 30 ust. 6 pkt. 2 in fine, ustawy prawo budowlane.

W tym miejscu – dla porządku - wskazać jeszcze należy na błędną interpretację powoływanego przez organ I Instancji art. 35 ust. 5 ustawy prawo budowlane. Przepis ten stanowi, że "właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki". Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że dotyczy on takiej sytuacji, w której na działce na której ma powstać planowana (nowa) inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę, istnieje inny niż projektowany, obiekt objęty nakazem rozbiórki.

Tym samym przepis ten nie może być stosowany w drodze analogii do niniejszej sytuacji, bo w niniejszej sprawie roboty budowlane objęte zgłoszeniem mają dotyczyć obiektu objętego nakazem rozbiórki, a nie innego istniejącego na tej samej działce.

Dalej wskazać należy, że nie jest prawdziwe twierdzenie skarżącej, że decyzja Burmistrza Gminy T. w Z. z dnia 27 stycznia 1994r. dotyczy "rozbiórki nielegalnie wybudowanej ulicy [....] w Z". Decyzja ta bez żadnych wątpliwości dotyczy czterech budynków zlokalizowanych na działce nr [....] obr. [....] w Z. Wyrzeczenie decyzji odwołuje się do załącznika do protokołu kontroli, na którym obiekty przeznaczone do rozbiórki są ponumerowane. W aktach administracyjnych znajduje się również dokumentacja fotograficzna działki nr [....] obr. [....] i mapy z naniesionymi numerami obiektów posadowionych na tej nieruchomości. W powiązaniu z załącznikiem mapowym do zgłoszenia skarżącej bez wątpienia można ustalić, których konkretnie obiektów dotyczy nakaz rozbiórki jak również, że są one tożsame z obiektami objętymi zgłoszeniem.

W tym miejscu wskazać również należy, że w niniejszej sprawie nie podlega badaniu legalność decyzji Burmistrza Gminy T. w Z. z dnia 27 stycznia 1994r. Dlatego też wszelkie wnioski i twierdzenia zmierzające do jej zakwestionowania, nie mogą stanowić przedmiotu oceny Sądu w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.