Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 859/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 7d, art. 20, art. 21, art. 24
journal: Dz.U. 2019 poz 725
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 4 czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji operatu ewidencyjnego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 4 czerwca 2020 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2020 r. znak: [...] orzekającą o odmowie aktualizacji operatu ewidencyjnego dla części działki nr [...] obręb [...] jedn. ewid. K, położonej w K w rejonie ulicy B, polegającej na wykreśleniu z ewidencji gruntów i budynków użytku "Ls" (lasy) i przywróceniu dla tego obszaru użytku "Ł" (łąki trwałe). Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.) w związku z art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 276 ze zmianami) - dalej ustawa Pgik.

Z powyższej decyzji wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

A w K, (zwana dalej A, wnioskodawcą), w piśmie z 25 listopada 2019 r. zwróciła się do Prezydenta Miasta o aktualizację informacji zawartych w ewidencji gruntów poprzez wyeliminowanie danych błędnych w tej ewidencji, polegającą na wykreśleniu z ewidencji użytku "Ls" na działce nr [...] obr. [...] j. ewid. K - K i przywrócenie dla tego obszaru użytku "Ł".

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, zwany dalej organem II instancji, ustalił, iż działka o nr [...], obręb [...] jednostka ewidencyjna K, objęta księgą wieczystą nr [...], stanowi własność A w K. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działka ta oznaczona jest symbolem użytków gruntowych: ,,Ls’’ (lasy) o pow. 0,1240 ha, ,,Lzr-PsVI’’ o pow. 0,0839 ha (grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych – pastwiska trwałe), ,,Lzr-RIVb’’ o pow. 0,8690 ha, ,,Lzr-RV’’ o pow. 4,3471 ha ( grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych – grunty orne), ŁIII ( łąki trwałe). Organ II instancji wskazał, iż analiza dokumentów zgromadzonych w archiwum Wydziału Geodezji Urzędu Miasta K wykazała, że przebieg konturu klasyfikacyjnego ,,LSlV’’ (lasy) w zakresie działki nr [...] został określony przy założeniu nowej ewidencji gruntów. Sporządzono wówczas operat klasyfikacji gruntów ,,M’’. Organ wskazał, iż zgodnie z archiwalnym rejestrem gruntów założonym w 1978 r. w przedmiotowej działce ujawniono następujące użytki gruntowe w klasach bonitacyjnych: ,,RIVb’’ (grunty orne) o pow. 0,8692 ha, ,,RV’’ (grunty orne) o pow. 4,0404 ha, ,,ŁIII’’ ( łąki trwałe) o pow. 2,0134 ha, ,,PsVI’’ o pow. 0,0787 ha, dr ( drogi) o pow. 0,3182 ha i ,,LslV’’ ( lasy) o pow. 0,155 ha. Organ II instancji wskazał, iż ze zgromadzonych dokumentów jednoznacznie wynika, że część działki nr [...] już od 1978 r. (od założenia nowej ewidencji gruntów) miała wykazany użytek gruntowy ,,Ls’’ (lasy) w klasie bonitacyjnej IV, którego kontur uwidoczniony jest na mapie klasyfikacji gruntów z 1977 r.

Organ II instancji podkreślił, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego przeanalizowano dokumentację operatu gleboznawczej klasyfikacji gruntów

,,M’’ i szczegółowo odniesiono się do zarzutów wnioskodawcy dotyczących wykazanego w wyniku tej klasyfikacji użytku gruntowego ,,Ls’’. Organ wskazał, iż z zawartej w operacie mapy klasyfikacji gruntów wynika, iż na działce nr [...] wykonano odkrywkę glebową nr 48. Z opisu odkrywki glebowej sporządzonej 20 sierpnia 1975 r. wynika, że analizowany obszar działki nr [...] został uznany przy klasyfikacji za użytek gruntowy ,,Ls’’ – las o klasie bonitacyjnej IV. Obszar ten jest częścią konturu klasyfikacyjnego tworzącego las, na którym klasyfikator stwierdził siedlisko lasu świeżego, z występującym drzewostanem m.in. dębu, buku i osiki.

Organ l instancji nie odnalazł w operacie klasyfikacji gruntów "M" decyzji zatwierdzającej wykonaną w latach 1975-1977 klasyfikację gruntów "M". Nie oznacza to jednak, w ocenie organu odwoławczego, że decyzja taka nie została wydana, a sporządzona w 1975 r. klasyfikacja nie obowiązuje. Organ odwoławczy podkreślił , iż przedmiotem toczącego się postępowania jest użytek gruntowy, a nie jego klasa bonitacyjna - którą ustala się w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (Dz. U z 2012 poz. 1246). Zdaniem organu II instancji Prezydent Miasta w trakcie prowadzonego postępowania wykazał, że dane ujawnione dotychczas w operacie ewidencyjnym w zakresie wymienionych wyżej użytków gruntowych były zgodne z dokumentacją przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zauważył też, że od założenia nowej ewidencji gruntów, na podstawie operatu nr [...] z 17 listopada 1978 r., właściciele nie kwestionowali danych ewidencyjnych dotyczących użytków gruntowych w działce nr [...] (w szczególności wykazanego użytku gruntowego "Ls") i nie żądali dokonania aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w tym zakresie.

Zrealizowanie wniosku A obejmującego wyeliminowanie danych błędnych zawartych w ewidencji gruntów, a polegające na usunięciu z ewidencji użytku Ls poprzez udowadnianie odmiennego stanu faktycznego na gruncie w latach poprzedzających założenie ewidencji gruntów jest, w ocenie organu II instancji, niemożliwe z uwagi na brak podstaw prawnych pozwalających na dokonanie takich zmian. Organ wskazał, iż przepisami prawa materialnego regulującymi kwestie prowadzenia przez starostę operatu ewidencji gruntów i budynków są bowiem przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nazywanego dalej rozporządzeniem.

Organ odwoławczy przywołując treść § 44 ust. 2 oraz § 45 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazał, iż zmiana stanu faktycznego na gruncie stanowi podstawę do wprowadzenia odpowiedniej zmiany w tej ewidencji. Aktualizacja operatu ewidencyjnego polega na zastąpieniu dotychczasowych zapisów ewidencyjnych nowymi lub na ich zmodyfikowaniu, przy czym konieczność dokonania zmiany lub modyfikacji (aktualizacji) powinna być udokumentowana. Podkreślono również, że posługiwanie się przez prawodawcę w przepisach rozporządzenia pojęciem "aktualizacji" a nie "prostowania" nie oznacza, że w ogóle nie jest możliwe usuwanie błędów czy omyłek w ewidencji w ramach pojęcia "aktualizacja", ale powinno się to odbywać w sytuacji, gdy uzasadnia to aktualny stan prawny lub gdy błędne wpisy w bazie danych ewidencyjnych mają charakter oczywistych pomyłek.

Organ II instancji przywołując treść § 35 rozporządzenia wskazał, iż organ I instancji w toku prowadzonego postępowania w sposób wystarczający wyjaśnił i udokumentował podstawę wpisu użytku gruntowego ,,Ls’’ w działce nr [...] i ustalił, że nie istnieje żadna inna, późniejsza dokumentacja, w oparciu o którą mogłyby być wprowadzone zmiany użytku gruntowego w zakresie działki nr [...] do operatu ewidencyjnego. Organ I instancji nie stwierdził zaistnienia błędu w operacie ewidencyjnym. Organ II instancji zaznaczył, iż nie ma możliwości podważenia ustaleń klasyfikatora, który określił w latach 70 na części działki użytek leśny i jego klasę bonitacyjną, przede wszystkim z uwagi na upływ czasu. Sam fakt, iż na przedmiotowej części działki rosły pojedyncze drzewa i krzewy nie przesądzał automatycznie, że działka nie miała charakteru użytku leśnego. Organ podkreślił, że z mapy klasyfikacyjnej wynika, że nie tylko analizowany obszar przedmiotowej działki, ale również działka sąsiednia zostały zaliczone do konturu klasyfikacyjnego tworzącego las, na którym klasyfikator stwierdził siedlisko lasu świeżego z występującym drzewostanem. Organ podkreślił, że aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje według obecnego stanu faktycznego na gruncie, ale może nastąpić wyłącznie na podstawie dokumentacji przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierającej wykaz zmian danych ewidencyjnych. Także zaliczenie gruntów do konkretnych rodzajów użytków gruntowych w trybie aktualizacji musi mieć oparcie w dokumentacji potwierdzającej istniejący na gruncie stan faktyczny. Tymczasem wnioskodawca nie przedłożył opracowania poświadczającego, że na analizowanym obszarze części działki jest obecnie użytek "łąka trwała". Jednocześnie w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym brak jest innej dokumentacji potwierdzającej odmienny niż ujawniony w ewidencji gruntów i budynków stan użytków gruntowych wykazanych w działce nr [...], tym samym nie ma podstaw do aktualizacji.

Organ II instancji podkreślił, iż ujawnienie użytku gruntowego w ramach postępowania aktualizacyjnego powinno odbywać się na podstawie przypisania mu obszaru, cech, właściwości i sposobu zagospodarowania charakterystycznych dla danego rodzaju użytku. Elementy te szczegółowo określone są w Załączniku Nr 6 do rozporządzenia w oparciu o który dokonuje się zaliczenia gruntów do poszczególnych użytków gruntowych (§ 68 ust. 6 rozporządzenia).

W ocenie organu II instancji należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r. poz. 6) przede wszystkim bierze się pod uwagę przy kwalifikowaniu gruntów do użytku gruntowego "las". Zatem przy aktualizacji użytku "Ls" należy mieć na względzie art. 13 ust. 1 ustawy o lasach, który nakłada na właścicieli lasów obowiązek utrzymania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania. Uszczuplanie powierzchni leśnej jest wyjątkiem od zasady utrzymywania dotychczasowej ich powierzchni leśnej, a nawet jej zwiększania i jako wyjątek winien być stosowany tylko po dogłębnej analizie przesłanek. Z art. 13 ust. 2 ustawy o lasach wynika, że zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. W stosunku do lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa decyzję wydaje starosta na wniosek właściciela lasu (art. 13 ust. 3 pkt 2 ustawy).

A [...] w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzuciła:

1) naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy niezaskarżonej części decyzji Prezydenta Miasta K;

2) naruszenie art. 8 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 86 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. ze względu na niewyjaśnienie stanu sprawy przez organ, nierozpatrzenie i nieprzeprowadzenie zawnioskowanych dowodów oraz błędne ustalenia faktyczne, a także brak odniesienia się w ogóle lub w sposób wyczerpujący do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta K;

3) art. 7 k.p.a. poprzez niezastosowanie i brak uchylenia zaskarżonej części decyzji Prezydenta Miasta K ze względu na brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w toku postępowania administracyjnego i błędne ustalenie istotnego dla sprawy stanu faktycznego;

4) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak zastosowania i nieuchylenie decyzji Prezydenta Miasta K w zaskarżonej części.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje stanowisko w sprawie, wnosząc jednocześnie o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2019 poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest co do zasady wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa, obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu, do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość przyjętej procedury. Dokonując oceny we wskazanym zakresie sądy administracyjne nie mogą zatem brać pod uwagę argumentów natury słusznościowej, czy celowościowej.

Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325, z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 ustawy p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu.

Mając na uwadze ww. zakres kognicji, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena legalności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K z [...] 2020 r. znak: [...] orzekająca o odmowie aktualizacji operatu ewidencyjnego dla części działki nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna K, położonej w K w rejonie ulicy B, polegającej na wykreśleniu z ewidencji gruntów i budynków użytku "Ls" (lasy) i przywróceniu dla tego obszaru użytku "Ł" (łąki trwałe).

Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Z przepisu art. 2 ust. 2 ustawy wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest systemem informacyjnym zapewniającym gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju informacji o gruntach budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami, który to zbiór, pełniąc funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Informacje powyższe gromadzone są w tym systemie w drodze rejestracji stanów prawnych ustalonych w innym trybie lub przez inne organy orzekające.

Rejestr ewidencji gruntów jest odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego danej nieruchomości, ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny zaistniały wcześniej. Przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie dają podstaw do kształtowania stosunków własnościowych i związanych z tymi stosunkami uprawnień do gruntów dlatego organy ewidencyjne nie są uprawnione do rozstrzygania sporów o prawo własności, o granice czy powierzchnie działek, lecz wyłącznie do badania, czy na podstawie dostępnych dokumentów zasadne jest dokonanie zmian istniejących w ewidencji wpisów. Stosownie do art. 24 ust. 2a ustawy, dane zawarte w ewidencji mogą podlegać aktualizacji z urzędu lub na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli właścicieli nieruchomości (lub podmiotów władających na zasadzie samoistnego posiadania). Zgodnie z treścią § 45 ust. 1 rozporządzenia, aktualizacja operatu następuje przez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych a procedura tej aktualizacji ma charakter sformalizowany w zakresie określenia dokumentów stanowiących podstawę zmienionego wpisu. Podstawowym obowiązkiem organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków jest utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2 rozporządzenia), czego konsekwencję stanowi obowiązek dokonywania ciągłej aktualizacji danych ewidencyjnych poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych.

W ramach postępowania ewidencyjnego organy ewidencyjne są uprawnione jedynie do zbadania, czy na podstawie dostępnych dokumentów zasadnym jest dokonanie zmian istniejących w ewidencji wpisów. Postępowanie mające na celu aktualizację operatu ewidencyjnego ma charakter rejestrowy, czyli wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje bowiem poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (por. np. wyrok NSA z 7 maja 2008 r., I OSK 719/07). Techniczny charakter ewidencji powoduje, że osoba kwestionująca jej zapisy nie może doprowadzić do modyfikacji stanu prawnego nieruchomości poprzez wprowadzenie zmian w ewidencji, a dopiero zmiana tego stanu w innym przewidzianym przez prawo trybie powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w ewidencji gruntów i budynków. Właśnie z uwagi na techniczno-rejestracyjny charakter ewidencji niedopuszczalne jest odwrócenie przedmiotowej kolejności. Procedura aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, jak już wcześniej wskazano, ma charakter sformalizowany w zakresie określenia dokumentów stanowiących podstawę zmienionego wpisu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wnioskodawca nie przedłożył opracowania poświadczającego, że na analizowanym obszarze części działki jest obecnie użytek ,,łąka trwała’’. Jednocześnie w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym brak jest innej dokumentacji potwierdzającej odmienny niż ujawniony w ewidencji gruntów i budynków stan użytków gruntowych wykazanych na działce nr [...], tym samym nie ma podstaw do aktualizacji. Kwestionowanie stanu sprzed założenia ewidencji może nastąpić jedynie na podstawie dokumentów, a nie na podstawie braku "jakichkolwiek dowodów" na stan ujawniony już w ewidencji, podczas gdy w przedmiotowej sprawie skarżąca wskazała jedynie na brak dowodów, iż na części obecnego użytku Ls kiedykolwiek faktycznie znajdował się las" i powołała się na "dowody wskazujące, że lasu tam nie było".

Nie można też uznać, że strona skarżąca zaskarżyła decyzję w części (dotyczącej wyeliminowania danych błędnych zawartych w ewidencji gruntów, a polegających na usunięciu z niej użytku "Ls" w części, w jakiej materiał dowodowy wykazał, że teren działki nr [...] obr. [...] został błędnie oznaczony jako użytek "Ls" albowiem nigdy nie stanowił lasu), skoro właśnie tej części strona skarżąca w żaden sposób nie sprecyzowała i skutecznie nie zakwestionowała.

Strona skarżąca nie podważyła żadnym nowym dokumentem danych zawartych w dokumentacji stanowiącej podstawę wpisu przy założeniu ewidencji gruntów w 1976 r. pomimo, że sama wskazała, że np. w stosunku do działki sąsiedniej nr [...] podstawą wykreślenia z niej użytku leśnego była decyzja ostateczna z dnia 16 września 2002 r. o zmianie decyzji zatwierdzającej klasyfikację gruntów dla obr. [...]. Takiej decyzji nie przedłożono natomiast w stosunku do działki [...] obr. [...].

Brak zatem przedłożenia dokumentu, na podstawie, którego organ mógłby dokonać żądanej zmiany, był wystarczającą przesłanką do wydania zaskarżonej decyzji. Organy ewidencyjne nie miały obowiązku ani prawa podważać wpisu do ewidencji z 1978 r. na podstawie własnych ustaleń stanu faktycznego działki sprzed 44 lat, na zasadzie analogii do działki nr [...], na podstawie braku odnalezienia decyzji zatwierdzającej wykonaną w latach 1975-1977 klasyfikację gruntów, czy na podstawie zdjęć satelitarnych z lat 1970-2019. Podstawą żądanego wpisu nie mogą być też błędne, zdaniem strony skarżącej, ustalenia zawarte w operacie klasyfikacji gruntów z 1975 r. Aby aktualizacja wpisu mogła odbyć się na podstawie stwierdzenia błędu, to, jak podniósł organ odwoławczy, musi być to błąd oczywisty, co wynika z § 45 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Błąd taki to oczywista sprzeczność wpisanych do ewidencji danych z istniejącą dokumentacją zgromadzoną w Państwowym Zasobie Geodezyjnym i Kartograficznym. Strona skarżąca, nie wskazała natomiast na taką sprzeczność, a błędny wpis miał, jej zdaniem, wynikać z błędnie sporządzonej dokumentacji. Organ ewidencyjny powołany jedynie do rejestracji danych na podstawie przedłożonych dokumentów winien w tym przypadku, zdaniem skarżącej, przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu wykazania błędów tej dokumentacji, na podstawie własnych analiz, porównań, analogi i wysuwania wniosków ze stwierdzenia braku odnalezienia decyzji. Zdaniem Sądu, brak podstaw prawnych do prowadzenia takiego postępowania. Prawidłowo zatem organy stwierdziły, że udowadnianie odmiennego stanu faktycznego istniejącego na gruncie w latach poprzedzających założenie ewidencji gruntów w sposób odmienny od stwierdzonego w dokumentach, stanowiących podstawę wpisu i przyjętych do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, jest niemożliwe z uwagi na brak podstaw prawnych pozwalających na prowadzenie takich ustaleń i dokonanie zmian. Zgodnie bowiem z § 44 ust. 2, § 45 ust. 1 w zw. z § 35 i 85 ust. 2 ww. rozporządzenia, żądane zmiany mają być "udokumentowane", a w nin. sprawie z żadnego dokumentu nie wynika oczywisty błąd we wpisie danych z 1978 r.

Zdaniem Sądu, wydanie decyzji przez organy obu instancji nastąpiło w postępowaniu odpowiadającym wymogom Kodeksu postępowania administracyjnego, a sądowa kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia prowadzi do zaakceptowania stanowiska organów. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Prowadząc kontrolowane postępowanie organy wyjaśniły sprawę, poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne na podstawie dostępnych w zasobach dokumentów, a następnie dokonały trafnego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - stosownie do art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.