Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 314/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 25, art. 13g, art. 40c ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 61, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. art. 50, 51 ust. 1 i 5, 93 ust. 1a
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] listopada 2010 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD) z [...] sierpnia 2010 r., którą nałożono na Z. Sp. z o.o., z siedzibą w Z. (dalej też jako spółka, skarżąca, strona) karę pieniężną w kwocie 27.900 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Jako podstawę prawną wydania decyzji WITD wskazał art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej Kpa., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1

i ust. 2, art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U.

z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) – dalej udp., art. 61 ust. 1 i ust. 2, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r.

Nr 108, poz. 908 ze zm.) – dalej prd. oraz § 1 ust. 3 pkt 1, § 2, § 3, § 5, § 57 ust. 1

i ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia

(Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.).

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły okoliczności zatrzymania

w dniu [...] sierpnia 2010 r. na ul. P. w Z. ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] z przyczepą marki [...] o nr rej. [...] kierowanego przez Z. K., a następnie skierowania ww. pojazdu na punkt kontrolny przy drodze krajowej [...] w S., celem kontroli ważenia. W toku kontroli stwierdzono nieprawidłowości dotyczące przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi na drodze, na której dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 ton:

1. dla pojedynczej osi nienapędowej pojazdu silnikowego o nacisku osi powyżej 9,0 t do 9,5 t oraz za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo nacisk na pojedynczą oś pojazdu samochodowego wyniósł 9,21 t, zaś przyczepy 11,47 t po odjęciu maksymalnych dopuszczalnych błędów pomiarowych dla wag oraz dla stanowiska pomiarowego, tj. 200 kg dla każdej osi oraz o 2% dla całości ważonego zespołu pojazdów, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś nienapędową pojazdu samochodowego o 1,21 t. Nacisk na pierwszą pojedynczą oś nienapędową przyczepy wyniósł 11,47 t, przekroczenie dopuszczalnego nacisku stwierdzono na 3,47 t. Nacisk na drugą pojedynczą oś nienapędową przyczepy wyniósł 11,07 t, a przekroczenie normy wyniosło 3,07 t.

Zgodnie z załącznikiem nr 2 do udp. kary za przekroczenie dopuszczalnych nacisków pojedynczej osi nienapędowej na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t: wynoszą 2160 złotych za przekroczenie powyżej 9,0 do 9,5 tony oraz dodatkowo 1560 złotych za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 tony. W związku z powyższym WITD za stwierdzone w trakcie przedmiotowej kontroli naruszenia nałożył na skarżącą karę w wysokości 6480 złotych, stosownie do lp. 6 pkt 1 lit. d) załącznika nr 2 do udp. oraz karę w kwocie 12.480 złotych na podstawie lp. 6 pkt 1 lit. e) ww. załącznika.

2. dla podwójnej osi napędowej pojazdu silnikowego kontrola wykazała nacisk 22,34 t, co stanowi przekroczenie dopuszczalnego nacisku o 7,84 t. Odnośnie podwójnej osi napędowej pojazdów, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m, załącznik nr 2 do udp. przewiduje karę 1740 złotych, gdy suma nacisków osi wynosi 16,6 t do 17,5 t oraz dodatkowo 1440 złotych za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,0 t powyżej 17,5 t. Za przytoczone powyżej naruszenie organ nałożył na skarżącą karę w wysokości 8940 złotych.

Biorący udział w kontroli kierowca podpisał protokół kontroli nie wnosząc żadnych uwag.

W odpowiedzi na pismo WITD z 16 sierpnia 2010 r. zawiadamiające

o wszczęciu postępowania administracyjnego, skarżąca 23 sierpnia 2010 r przesłała organowi swoje wyjaśnienia, w których podkreśliła, że stwierdzone przez organ przekroczenie dopuszczalnych nacisków nie było znaczne i nie było wynikiem świadomego działania ani kierowcy, ani samej spółki. Skarżąca wskazała, że surowiec drzewny będący przedmiotem skontrolowanego transportu jest towarem specyficznym, a jego ciężar właściwy jest różny w zależności od warunków wzrostu

i gatunku drewna. Załadunek drewna dokonany został w lesie w metrach sześciennych. W tych warunkach, zdaniem skarżącej nie ma możliwości zważenia ładunku i dopasowania jego ilości do wymaganych przepisami limitów wagowych szczególnie, że brak regulacji prawnej, która określałaby sposób liczenia przedmiotowego towaru. Skarżąca podniosła, że podczas przedmiotowego załadunku kierowca korzystał z podręcznika pt. "Materiałoznawstwo Przemysłu Drzewnego", w którym znajdują się opracowane przez Instytut Technologii Drewna gęstości poszczególnych gatunków drewna, z którego wynika, że norma dla świeżo ściętego drewna iglastego sosnowego wynosi 700 kg/m3. W związku z powyższym, według skarżącej, waga przewożonego drewna, o objętości 31,06 m3, powinna wynosić 21,7 t, co mieści się w przewidzianej w prawie normie.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2010 r. nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 27.900 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Powołując się na wskazane na wstępie normy ustawy o drogach publicznych, jej załącznika, prawo o ruchu drogowym oraz ustalenia faktyczne protokołu kontroli wskazał, że na przewoźniku spoczywa obowiązek zadbania o uzyskanie wiarygodnego dokumentu przewozowego wskazującego na rzeczywista masę przewożonego ładunku, jak również takie jego umieszczenie, by nie powodował przekroczenia dopuszczalnych parametrów drogi po jakiej się poruszał. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W odwołaniu z dnia 14 września 2010 r. skarżąca domagała się uchylenia decyzji organu I instancji w całości, wstrzymania jej wykonania do czasu rozpatrzenia odwołania i umorzenia postępowania. Spółka podniosła, że nieważność spornej decyzji wynika z art. 156 pkt 7 Kpa. i opiera się na fakcie, że pracownik WITD – K. T., który przeprowadził postępowanie i wydał po jego zakończeniu decyzję, nie posiada prawnie skutecznego pełnomocnictwa administracyjnego. Skarżąca podniosła, że istniejące pełnomocnictwo jest sprzeczne z art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, z których wynika, że upoważnionym do prowadzenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji

w sprawie nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej może być tylko inspektor transportu drogowego, podczas gdy K. T. posługuje się tytułem kontrolera transportu drogowego.

Skarżąca wskazała również na naruszenie przez organ I instancji jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu, poprzez nie zawiadomienie jej o miejscu

i terminie przesłuchania w toku kontroli kierowcy Z. K. Nadto strona zarzuciła organowi również nierozpatrzenie zawartego w jej piśmie wyjaśniającym wniosku dowodowego z treści opracowania naukowego, zawierającego dane

w przedmiocie ciężaru właściwego i sposobu przybliżonego obliczania masy danej ilości drewna.

Skarżąca wysnuła również hipotezę, że pracownik naruszający prawo nie wykonuje pracy, w związku z czym pracodawca nie może ponosić odpowiedzialności za jego działanie. Zarzuciła również, że w trakcie postępowania organ I instancji nie przeprowadził żadnych dowodów, a po zakończeniu postępowania wbrew art. 10 § 1 Kpa. nie umożliwił jej wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymał w całości w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

GITD wskazał w swym rozstrzygnięciu, że ważenie kontrolowanego zespołu pojazdów odbyło się przy pomocy wag, posiadających aktualne świadectwa legalizacyjne, w miejscu zatwierdzonym przez geodetę, po uprzednim dokonaniu stosownych pomiarów "pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów". Wskazał, że dokumenty potwierdzające ww. okoliczności znajdują się w aktach sprawy i zostały okazane kierowcy kontrolowanego zespołu pojazdów przed rozpoczęciem ważenia, co wynika z protokołu kontroli, podpisanego przez kierowcę bez zastrzeżeń.

Organ nie podzielił zarzutu dotyczącego skuteczności upoważnienia K. T. do wydania zaskarżonej decyzji w imieniu organu Inspekcji Transportu Drogowego, stwierdził, że upoważnienie to wynika wprost z ustawy o transporcie drogowym i uznał, że upoważnienie to jest tożsame dla kontrolera transportu drogowego i inspektora transportu drogowego. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 93 ust. 1a ww. ustawy, uprawnienia do wydawania decyzji w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzonej kontroli przysługują inspektorom niezależnie od ich funkcji, czy stopnia urzędniczego.

GITD odrzucił zarzut dotyczący niezawiadomienia skarżącej

o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadka w toku kontroli. Organ podkreślił, że strona ma pełne prawo do czynnego udziału w postępowaniu od momentu jego wszczęcia, czyli o chwili skutecznego doręczenia jej zawiadomienia

w tym przedmiocie, co z kolei jest konsekwencją stwierdzonych w protokole kontroli naruszeń. W związku z powyższym kontrola ma miejsce przed wszczęciem postępowania, a więc w jej toku stronie nie przysługują uprawnienia wynikające

z art. 79 Kpa., na które powołuje się skarżąca.

Organ II instancji odmówił skarżącej zasadności przeprowadzenia dowodu na okoliczność przybliżonego obliczania masy danej ilości drewna, stwierdzając, że niemożliwe jest wprowadzenie szczegółowych norm dotyczących wszystkich rodzajów przewożonych towarów, a wszelkie metody ustalenia przybliżonej masy przewożonego ładunku nie są w pełni skuteczne. Organ zauważył, że jedynym sposobem jest równomierne rozmieszczenie ładunku oraz jego zważenie, co zapewniłoby zainstalowanie odpowiedniej wagi.

W kwestii odpowiedzialności pracodawcy za naruszenie prawa przez kierowcę, GITD zauważył, że pracodawca ponosi ryzyko bycia obciążonym skutkami złego doboru pracowników i nieprawidłowego wykonywania przez nich pracy i podniósł, że odpowiedzialność ta wynika z art. 10 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE L102/1 z 11.04.2006 r.)

W skardze do tutejszego Sądu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie:

- przepisów prawa materialnego w postaci art. 13g ust. 1 i art. 40c w związku

z art. 41 ust. 4 i 5 prd. oraz art. 2 ust. 2 i art. 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

- przepisów postępowania, tj. naruszenie przepisu art. 78 § 1 Kpa., poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego strony, art. 79 § 1 Kpa., poprzez przesłuchanie świadka bez udziału skarżącej jako strony postępowania oraz zaniechanie powtórzenia tego dowodu w późniejszym terminie, art. 10 § 1 Kpa.,

a także bezpodstawne przyjęcie, że z art. 93 ust. 1a ustawy o transporcie drogowym wynika pełnomocnictwo administracyjne dla kontrolera transportu drogowego.

Skarżąca zarzuciła organowi zaniechanie rozpatrzenia wniosku o wyłączenie pracownika organu I instancji w postępowaniu międzyinstancyjnym, co według niej uniemożliwiło złożenie zażalenia na to postanowienie, a równocześnie stanowiło naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Naruszenie przez organ przepisów ustawy o drogach publicznych skarżąca spółka uzasadniła faktem, iż ulica P. w Z., na której miała miejsce kontrola, stanowi dwukilometrowy łącznik pomiędzy autostradą [...], a drogą krajową [...], które to drogi figurują w wykazie dróg zamieszczonym w załączniku do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 19 października 2005 r., a po których mogą się poruszać pojazdy o nacisku pojedynczej osi do 11,5 t. Zgodnie z art. 2 ust. 2 udp. ulice leżące w ciągu dróg krajowych należą do tej samej kategorii co te drogi. Według skarżącej, zgodnie z przytoczonymi przepisami, ulica P. w Z. powinna być uznana za część, którejś z wymienionych powyżej dróg, a dopuszczalny nacisk poruszających się po niej pojazdów powinien wynosić 11,5 t, a nie jak chce organ 8 t.

Skarżąca podniosła, że odrzucenie wszelkich metod obliczenia przybliżonej masy ładunku, poruszonych przez nią w odwołaniu, jest narzucaniem stronie przez organ swojej wersji stanu faktycznego sprawy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł

o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do rozważań skarżącej w kwestii kategorii ulicy P., organ podkreślił, że przedmiotowa ulica nie występuje w żadnym, stosownym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury, czyli zgodnie z art. 41 ust. 6 udp. dopuszczalny nacisk pojedynczej osi na tej drodze może maksymalnie wynosić 8 t. GITD wskazał nadto, że pracownik, którego wyłączenia żądała skarżąca, po wydaniu decyzji nie brał już udziału w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia dokonane podczas kontroli drogowej w dniu [...] sierpnia 2010 r. W trakcie tej kontroli dokonano ważenia pojazdu, który okazał się nienormatywny.

Zgodnie z art. 61 prd. – ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu oraz umieszcza się go w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Przepis art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych stanowi natomiast, że pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi.

Ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi

w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz

z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych

w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 64 ust. 1 prd.).

Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym, zgodnie z art. 13g udp., wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej, w wysokości określonej w załączniku nr 2 do tej ustawy.

Z powyższych unormowań wynika, iż w przypadku stwierdzenia podczas kontroli drogowej, że pojazd jest nienormatywny, służby kontrolujące mają obowiązek nałożyć karę pieniężną, a jej wysokość, odnoszona do wielkości stwierdzonego przekroczenia, jest ściśle określona.

W niniejszej sprawie służby Inspekcji Transportu Drogowego ustaliły, że pojazd skarżącej spółki, przewożący w momencie kontroli surowiec drzewny – drewno iglaste sosnowe, przekraczał parametry w zakresie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Rodzaj i wielkość przekroczeń utrwalone zostały

w protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2010 r. Kierowca kontrolowanego pojazdu podpisał się pod protokołem, nie zgłaszając do niego żadnych uwag ani zastrzeżeń.

Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie wskazywał na walor dowodowy protokołu z kontroli drogowej, na okoliczność stwierdzonych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego naruszeń przepisów ustawy o drogach publicznych.

W wyroku z dnia 17 czerwca 2008 r. II GSK 89/08 NSA podkreślił, iż protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 76 § 1 Kpa. Protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń, z tego między innymi względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Co do zasady, znaczenia dowodowego protokołu z kontroli drogowej nie sposób przecenić. Obrazuje on bowiem stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia.

W świetle obowiązujących przepisów prawa, argumenty strony nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Skarżąca nie przedstawiła bowiem dowodów, które podważałyby ustalenia kontroli, co do przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osie kontrolowanego zespołu pojazdów. Odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie jest odpowiedzialnością za skutek, ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy, zatem sam wynik ważenia potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych wystarczał do nałożenia kar pieniężnych. Podnoszone przez skarżącą okoliczności, dotyczące trudności załadunku przewożonego surowca nie mogły zatem być podstawą do wyłączenia jej odpowiedzialności. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu oraz dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu została określona w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych i organ nie ma też możliwości miarkowania ich wysokości, w zależności od okoliczności danej sprawy.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 760/08, przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi pojazdu na drogę stanowi delikt administracyjny, zagrożony karą pieniężną przewidzianą

w art. 40c udp. (...) odpowiedzialność sprawcy z tytułu deliktu administracyjnego jest niezależna od kwestii winy. Innymi słowy, przekraczając dopuszczalny nacisk osi na drogę przewoźnik popełnia delikt nawet wówczas, gdy nie można mu przypisać winy. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy musi mieć świadomość nieuchronności ponoszenia konsekwencji w przypadkach wykonywania przewozu pojazdem nienormatywnym.

W niniejszym przypadku podczas kontroli drogowej ustalono, co potwierdzone zostało w protokole kontroli, że zespół pojazdów był nienormatywny,

a skarżąca nie posiadała wymaganego zezwolenia na przejazd nim po drogach publicznych. W aktach sprawy znajdują się protokóły z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów, gdzie dokonano ważenia przedmiotowego zespołu pojazdów oraz świadectwa legalizacji wag, których użyto podczas ważenia.

Dokumenty te stanowią dowody w sprawie w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego i w oparciu o nie możliwe było ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy.

Za niezasadne, w ocenie Sądu, należy uznać zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. Zarzuty te nie znajdują oparcia w aktach sprawy, bowiem w przeprowadzonym postępowaniu ustalono okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzono dowody dotyczące tych okoliczności, a w uzasadnieniu decyzji wskazano, na jakich dowodach się oparto, wydając określone rozstrzygnięcie.

W niniejszej sprawie takim dowodem jest niewątpliwie protokół kontroli oraz ważenia pojazdu. W tej sytuacji Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 Kpa.

Należy jednocześnie podzielić stanowisko organów transportu drogowego, że w przedmiotowej sprawie doszło do przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t: dla pojedynczej osi nienapędowej o nacisku osi powyżej 9,0 t do 9,5 t i za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo; dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m o sumie nacisków osi powyżej 16,5 do 17,5 t

i za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,0 t powyżej 17,5 t dodatkowo. O powyższym zadecydował wynik ważenia oraz pomiarów pojazdu poddanego w dniu [...] sierpnia 2010 r. kontroli, potwierdzający naruszenia dopuszczalnych norm, a mianowicie wobec stwierdzonego nacisku 22,34 t na podwójnej osi napędowej pojazdu przekroczenie wyniosło 7,84 t, nacisku 9,21 t na pierwszą pojedynczą oś pojazdu przekroczenie wyniosło 1,21 t, nacisku 11,47 t na pierwszą pojedynczą oś przyczepy przekroczenie wyniosło 3,47 t, zaś wobec nacisku 11,07 t na drugą pojedynczą oś przyczepy przekroczenie wyniosło 3,07 t.

Nie ma racji skarżąca twierdząc, iż brak było podstaw do nałożenia kary

w wysokości 27.900 złotych z tytułu odnotowanych przekroczeń dopuszczalnych nacisków osi skontrolowanego pojazdu nienormatywnego.

Jak słusznie przyjął organ przepis lp. 6 pkt 1 lit. d) i e) załącznika nr 2

do udp. umożliwia nałożenie takiej kary za "przekroczenie powyżej 9,0 t do 9,5 t" i za "każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,5 t dodatkowo", zaś przepis lp. 6 pkt 9 lit. d) i e) ww. załącznika umożliwia nałożenie takiej kary za "przekroczenie powyżej 16,5 t do 17,5 t" i za "każde rozpoczęte przekroczenie o 1,0 t powyżej 17,5 t dodatkowo". Z tych przyczyn zarzuty skarżącej w tym zakresie należało oddalić jako niezasadne.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego osoby kontrolera transportu drogowego należy wskazać, iż art. 40c ust. 1 udp., stanowi w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami

o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej, ustalonej zgodnie

z art. 13g ust. 2 udp.

Przywoływany wyżej art. 40c udp. uprawnienie do wymierzania kar pieniężnych w drodze decyzji administracyjnej wyraźnie przyznaje inspektorowi Inspekcji Transportu Drogowego, co oznacza każdego inspektora Inspekcji Transportu Drogowego. Przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) – dalej utd. powołujące do życia Inspekcję Transportu Drogowego wyraźnie wskazują jako organy Inspekcji Transportu Drogowego, Głównego Inspektora Transportu Drogowego

i wojewódzkiego inspektora transportu drogowego (art. 51 ust. 1 utd.). Z kolei art. 51 ust. 5 utd. stanowi, że czynności związane z realizacją zadań określonych w art. 50 (zadania Inspekcji) w zakresie określonym w art. 68 – 75 utd. (czynności kontrolne) wykonują inspektorzy wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego, zwani "inspektorami". A zatem, inspektorami Inspekcji Transportu Drogowego (czy też inspektorami transportu drogowego) są zarówno Główny Inspektor Transportu Drogowego, wojewódzki inspektor transportu drogowego, jak i inspektorzy pracujący w wojewódzkich inspektoratach transportu drogowego. Upoważnienie do wydawania przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego decyzji w imieniu wojewódzkich inspektorów transportu drogowego oraz prowadzenia postępowania administracyjnego wynika z przepisu art. 93 ust. 1a utd., stanowiącego, że decyzja wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli.

Podkreslenie wymaga, że uprawnienia powyższe przysługują inspektorom niezależnie od ich funkcji, czy stopnia urzędniczego. Warto dodać, że sześciostopniowy podział stanowisk w wojewódzkich inspektoratach transportu drogowego na młodszego kontrolera transportu drogowego, kontrolera transportu drogowego, starszego kontrolera transportu drogowego, młodszego inspektora transportu drogowego, inspektora transportu drogowego i starszego inspektora transportu drogowego został wprowadzony na potrzeby przepisów dotyczących Służby Cywilnej, rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów w sprawie określenia stanowisk urzędniczych, wymaganych kwalifikacji zawodowych, stopni służbowych urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia oraz szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługujących członkom korpusu służby cywilnej z dnia 9 grudnia 2009 r. (Dz. U. Nr 211, poz. 1630). Z tych przyczyn zarzut wydania w imieniu WITD decyzji przez nieuprawnioną osobę, tj. kontrolera transportu drogowego, nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Jednocześnie oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.