Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 276/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Robert Hubacz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 30 lipca 2008 r. sprawy ze skargi R. B. na postanowienie D. Kuratora Oświaty z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenie postępowania w sprawie nadania stopnia nauczyciela mianowanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] D. Kurator Oświaty we W., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, a także art. 3 pkt 1, art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia R. B. na postanowienie Starosty K. Nr [...] z dnia [...] zawieszającego postępowanie w sprawie nadania wyżej wymienionemu stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, utrzymał kwestionowane postanowienie w mocy.

W jego uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] Starosta K. zawiesił postępowanie w sprawie nadania R. B. stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. W motywach tego rozstrzygnięcia organ I instancji podał, iż w sądzie pracy toczy się postępowanie dotyczące ustalenia zatrudnienia R. B. w Zespole Szkół Ogólnokształcących w K. Z., a wynik tego postępowania jest istotny dla stwierdzenia, czy strona jest obecnie nauczycielem.

W dniu 28 czerwca 2007 r. R. B. złożył do Starosty K. wniosek o podjęcie postępowania na stopień nauczyciela mianowanego. W dniu [...] Starosta wydał decyzję nr [...] o odmowie nadania stopnia awansu zawodowego. W wyniku odwołania strony, D. Kurator Oświaty decyzją Nr [...] z dnia [...] uchylił decyzję Starosty K. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Z akt sprawy wynika, że strona zwróciła się do sądu pracy o ustalenie zatrudnienia na czas nieokreślony w Zespole Szkół Ogólnokształcących w K. Z. Obecnie R. B. nie jest zatrudniony w żadnej szkole. Ze świadectwa pracy z dnia 31 sierpnia 2007 r., wystawionego przez dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących w K. Z. wynika, że stosunek pracy w tej szkole ustał w dniu 31 sierpnia 2007 r. ze względu na upływ czasu, na jaki zawarta została umowa. W związku z powyższym, do czasu rozstrzygnięcia sprawy prawomocnym wyrokiem sądu nie można ustalić, czy strona jest nauczycielem. Zgodnie bowiem z definicją zawartą w art. 3 pkt 1 Karty Nauczyciela, kiedy mowa o nauczycielach należy przez to rozumieć nauczycieli, wychowawców i innych pracowników pedagogicznych zatrudnionych w przedszkolach, szkołach i placówkach. Tylko takie osoby, podlegają przepisom ustawy Karta Nauczyciela i tylko takim osobom można nadać stopień awansu zawodowego nauczyciela.

Wobec tego, aby kontynuować postępowanie w sprawie nadania R. B. stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego, konieczne jest ustalenie, czy jest on obecnie nauczycielem w rozumieniu ustawy Karta Nauczyciela.

W skardze na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu R. B. opisał szczegółowo wszystkie okoliczności towarzyszące jego wnioskowi o nadanie stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Nadto dodał, iż według jego oceny brak jest podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia, gdyż toczące się od dnia 20 sierpnia 2007 r. postępowanie przed Sądem Pracy, o którym wiedział zarówno Starosta K. jak i D. Kurator Oświaty, nie było dotychczas przeszkodą w wydawaniu i uchylaniu decyzji Starosty K. Skarżący stwierdził, iż składając wniosek w dniu 28 czerwca 2007 r., miał prawo do uzyskania awansu zawodowego do dnia 31 sierpnia 2007 r., kiedy nawet według Starosty był nauczycielem. Starosta K. wielokrotnie łamał prawo. Nie wywiązując się ze swoich obowiązków określonych w Karcie Nauczyciela doprowadził do obecnej sytuacji. W związku z tym, jak wskazał skarżący, nie może on ponosić negatywnych skutków bezprawnego działania Starosty. Dziwi się też, że obecnie Starosta podaje podstawy prawne z Kodeksu postępowania administracyjnego i Karty Nauczyciela.

Jak dalej podkreślił R.B., Kurator Oświaty pismem Nr [...] z dnia [...] z niezrozumiałych dla niego powodów utrzymał w mocy postanowienie Starosty, umożliwiając tym przewlekłe rozpatrywanie jego wniosku, który powinien być rozpatrzony zgodnie z prawem do dnia 31 sierpnia 2008 r., tj. w czasie, gdy ani Starosta K., ani Kurator Oświaty nie kwestionuje, że był on nauczycielem zatrudnionym przez Szkołę, której organem prowadzącym jest Rada Powiatu K.

W związku z powyższym skarżący wniósł o:

- uchylenie postanowienia Starosty K. Nr [...] z dnia [...],

- przywrócenie terminów umożliwiających rozpatrzenie jego wniosku, które jeśli upłynęły, to wskutek bezprawnych działań Starosty K. oraz podległych mu pracowników,

- zobowiązanie Starosty K. do rozpatrzenia zgodnie z prawem jego wniosku z dnia 29 czerwca 2007 r. o wszczęcie postępowania egzaminacyjnego,

- zobowiązanie Kuratora Oświaty do zgodnego z prawem nadzoru nad tym postępowaniem.

W odpowiedzi na skargę D. Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zgodność wydanych aktów zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określającym zakres kognicji sądu administracyjnego, przedmiotem zaskarżenia do sądu mogą być m. in. wskazane w tym przepisie postanowienia.

Rozpatrując skargę Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, o jakim wyżej mowa. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.

W przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia [...] D. Kurator Oświaty we W. utrzymał w mocy postanowienie Starosty K. z dnia [...] o zawieszeniu postępowania w sprawie nadania R. B. stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego.

W myśl art. 97 § 1 pkt 4 kpa, na który powołano się w orzeczeniach obydwu instancji, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Zagadnieniem wstępnym (kwestią prejudycjalną), w rozumieniu wyżej cytowanego przepisu, jest okoliczność warunkująca zarówno rozpatrzenie sprawy jak i jej merytoryczne rozstrzygnięcie (wydanie orzeczenia) w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, a ocena tego zagadnienia należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie lub do sądu.

Takim zagadnieniem w niniejszej sprawie jest nierozstrzygnięta ostatecznie kwestia, czy skarżący jest nauczycielem, gdyż przed Sądem Rejonowym w K. – Sądem Pracy zawisła sprawa z powództwa R. B. przeciwko Zespołowi Szkół Ogólnokształcących w K. Z. o uznanie zawartych umów o pracę na czas określony jako umowy o pracę na czas nie określony.

Faktem jest, że postępowanie administracyjne jest uregulowanym prawem procesowym ciągiem czynności procesowych podejmowanych przez organy administracji publicznej oraz inne podmioty postępowania w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej i ze względu na celowy charakter postępowania administracyjnego jego tok powinien opierać się na pewnych racjonalnych założeniach, a między innymi winien mieć charakter ciągły, to znaczy toczyć się bez przerwy od momentu wszczęcia postępowania, aż do chwili wydania decyzji przez organ prowadzący postępowanie. Jednakże, z drugiej strony nie można nie liczyć się z tym, że w pewnych okolicznościach przerwanie toku postępowania administracyjnego okaże się z przyczyn faktycznych lub prawnych nieuniknione. Kompromis między tymi przeciwstawnymi względami osiąga się właśnie przez wprowadzenie instytucji zawieszenia postępowania.

Z dokonanej analizy akt sprawy wynika, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia 28 czerwca 2007 r. o nadanie mu stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego.

Sąd spostrzegł, że w aktach sprawy znajdują się: umowa o pracę zawarta w dniu 1 września 2004 r. na czas nieokreślony pomiędzy skarżącym, a Dyrektorem Zespołu Szkół Ogólnokształcących w K. Z., zgodnie z którą skarżący znalazł w tej placówce zatrudnienie jako nauczyciel, świadectwo pracy wystawione w dniu 31 sierpnia 2007 r., z którego wynika, że od dnia 1 września 2006 r. do dnia 31 sierpnia 2007 r. skarżący był zatrudniony w powyższej szkole jako nauczyciel, zaś stosunek pracy ustał z tej przyczyny, że umowa została zawarta na czas określony, a ten upłynął, a także oświadczenie Dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących w K. Z. z dnia 6 grudnia 2007 r., że skarżący od dnia 1 września 2007 r. nie pracuje w tej placówce.

Z akt sprawy wynika również, jak już wcześniej powiedziano, że skarżący wystąpił do Sądu Rejonowego w K. – Sądu Pracy z powództwem przeciwko Zespołowi Szkół Ogólnokształcących w K. Z. o uznanie zawartych umów o pracę na czas określony jako umowy o pracę na czas nie określony (w zgromadzonym materiale dowodowym znajduje się protokół spisany z posiedzenia jawnego, jakie odbyło się w tej sprawie w dniu 5 października 2007 r.).

Niewątpliwym jest zatem, że w chwili podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia, w sądzie powszechnym, toczyło się postępowanie dotyczące ustalenia zatrudnienia R. B. w Zespole Szkół Ogólnokształcących w K. Z. Z kolei, wynik tego postępowania miał dopiero przesądzić o tym, czy skarżący był w koncepcyjnym okresie nauczycielem.

Rozstrzygnięcie powyższej kwestii ma zaś dla sprawy zasadnicze znaczenie, gdyż w obecnym stanie prawnym żadna inna praca - poza pracą objętą przepisami art. 1 w związku z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.), nie jest uznawana za pracę nauczycielską (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2006 r., sygn. akt I UK 319/05, Pr.Pracy 2006/9/28).

Skoro więc, poczynienie ustaleń dotyczących zatrudnienia skarżącego w charakterze nauczyciela zależeć miało od uprzedniej ingerencji sądu powszechnego, niewątpliwie zachodziła konieczność uzupełnienia okoliczności prowadzonego postępowania o ten element, którego przed dokonaniem jego zawieszenia nie było.

Słusznie zatem oceniły organy orzekające w sprawie, iż istnieje ścisły związek przyczynowy pomiędzy merytorycznym jej rozstrzygnięciem, a zaistniałym zagadnieniem wstępnym, a podjęte orzeczenia nie mogły przybrać innej formy.

Na marginesie dodać należy, iż skarżący na rozprawie w dniu 30 lipca 2008 r. podał do protokołu, że zapadł już wyrok Sądu Rejonowego IV Wydziału Sądu Pracy K. stwierdzający, że zawarta z nim umowa o pracę jest umową zawartą na czas nieokreślony. Jednakże dla kwestii związanych z badaniem legalności zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia nie ma to znaczenia, gdyż Sąd brał pod uwagę stan faktyczny i prawny sprawy z chwili jego wydania, a w tym dniu orzeczenie sądu powszechnego jeszcze nie zapadło.

Natomiast, odpowiadając na pozostałe wnioski zawarte w skardze podkreślić należy, iż z uwagi na wskazany na wstępie rozważań zakres sprawowania przez Sąd wymiaru sprawiedliwości, a mianowicie przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie jest on władny do ich załatwienia. Jeszcze raz wskazać trzeba, że ocenie Sądu podlega zgodność wydanych aktów zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego.

Wobec tego, co powiedziano Sąd stwierdził, iż zaskarżone postanowienie nie zawiera uchybień powodujących konieczność jego usunięcia z obrotu prawnego.

W związku z tym, stosownie do art. 151 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.