Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 229/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA: Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 6 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1165/16 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 25 stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie usunięcia z wykazu podmiotów dokonujących dostawy towarów postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 2 czerwca 2016 r. w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 1165/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił S.

sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej powoływana jako: "Strona", "Skarżąca") wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 25 stycznia 2016 r. w przedmiocie usunięcia z wykazu podmiotów dokonujących dostawy towarów.

Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że Strona we wniosku o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia organu podatkowego wskazała, że "(...) wniosek ten jest o tyle zasadny, iż w niniejszej sprawie zasadniczą kwestią jest wnikliwe rozpoznanie zasadniczego problemu w niniejszej sprawie, jakim jest istnienie podmiotu na wykazie posiadającym kaucję gwarancyjną". Zdaniem Skarżącej, działanie organów administracji było przyczyną utraty zaufania kontrahentów, co "uniemożliwia prowadzenie dalszej działalności i w konsekwencji naraża Spółkę nawet na upadłość".

W ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej powoływana jako: "P.p.s.a."). Wskazując na okoliczności uzasadniające wystąpienie przesłanki znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków Strona nie przedstawiła bowiem stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, a zatem – zdaniem Sądu – brak było podstaw do udzielenia Stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami.

W zażaleniu na opisane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona wniosła o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wskazała przy tym na naruszenie przez Sąd przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że Skarżąca w sposób niedostateczny uprawdopodobniła wystąpienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie usunięcia z wykazu podmiotów dokonujących dostawy towarów, o których mowa w załączniku nr 13 do ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zm., dalej powoływana jako "u.p.t.u."), pomimo że – zdaniem Skarżącej – wskazane przesłanki, choć ogólne, w pełni uprawdopodabniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Skarżącej, usunięcie jej z przedmiotowego wykazu spowoduje utratę zaufania kontrahentów, co z kolei negatywnie wpłynie na bilans prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem Skarżącej, skutki wykonania postanowienia będą trudne do odwrócenia i będą wymagały od Skarżącej długotrwałych działań, "(...) których powodzenie na chwilę obecną wydaje się być wysoce wątpliwe.".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kwestionowane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu.

Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jej interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami. Uprawdopodobnienie okoliczności wskazanych we wniosku nie oznacza bowiem gołosłownego stwierdzenia przez podmiot powołujący się na te okoliczności, że one zachodzą (postanowienie NSA z 13 listopada 2014 r., II FZ 1504/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie co do tego, że Strona w niniejszej sprawie nie uprawdopodobniła, że wykonanie kwestionowanego postanowienia mogłoby spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a.

Za niewystarczającą – w kontekście obowiązku wykazania przez stronę, iż zaistniały przesłanki, o których mowa w ww. przepisie – trzeba uznać argumentację Skarżącej, która sprowadza się do ogólnych twierdzeń odnośnie możliwości utraty przez Skarżącą jej pozycji rynkowej na skutek wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, skoro nie została ona poparta argumentami, które wskazywałyby na konkretne okoliczności, z wystąpieniem których Strona wiąże istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że "wstrzymać" można jedynie coś, co jest w toku, ewentualnie coś, co będzie się toczyć. Niezgodne z potocznym rozumieniem słowa "wstrzymać" jest twierdzenie, że można wstrzymać czynność, która już się zakończyła. Nie można utożsamiać "wstrzymania wykonania", w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., z przywróceniem stanu sprzed wykonania aktu lub czynności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wstrzymanie wykonania wykonanego już aktu (czynności) nie wywołałoby żadnych skutków prawnych, bowiem brak byłoby czynności nadających się do wykonania, a zatem takich, które można byłoby wstrzymać (por. postanowienie NSA z 16 kwietnia 2004, OZ 26/04, postanowienie NSA z 21 listopada 2008 r., I FZ 405/08 – publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu ustalił, że Skarżąca na dzień rozpoznawania zażalenia nie figuruje w elektronicznym wykazie podmiotów dokonujących dostawy towarów, o których mowa w załączniku nr 13 do u.p.t.u., prowadzonym na podstawie art. 105c ust. 1 tej ustawy przez Ministra Finansów (http://kaucja-gwarancyjna.mofnet.gov.pl). Wobec tego należy przyjąć, że na chwilę obecną brak jest w sprawie czynności nadających się do wykonania, a więc takich, które można byłoby wstrzymać.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie

art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.