Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 544/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski, Sędziowie WSA Magdalena Bosakirska, WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), , Protokolant Beata Bińkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...]stycznia 2002 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną krótką oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. na podstawie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania A. N. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2001r. cofającej pozwolenie na broń palną bojową utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W jej uzasadnieniu Komendant wskazał, iż strona uzyskała pozwolenie na broń palna bojową w 1994 r. w celu ochrony osobistej i do ochrony broni przewożonej w ramach działalności objętej koncesja. Była to jedyna przesłanka, która uzasadniała wydanie pozwolenia. Z chwilą wygaśnięcia koncesji zasadnym było cofnięcie przedmiotowego pozwolenia zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Podnoszone przez Pana A. N. zagrożenie jego zdrowia i życia z racji wykonywania pracy biegłego mogą być ocenione w oparciu o przepisy art. 10 ust. 1 ustawy. Bycie biegłym nie jest obligatoryjną przesłanką do udzielenia pozwolenia na broń. Zagrożenie zdrowia i życia poprzez kierowanie gróźb nie były zgłaszane organom Policji, a zatem nie budziły obaw strony. Odnośnie posiadania w ramach dotychczasowego pozwolenia broni pamiątkowej powołano się na informację dnia 19 listopada 2001 r., jakiej udzielono odwołującemu się.

Na powyższą decyzję A. N. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzucił błędną interpretację przepisu art. 18 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Podnosił, że z racji wykonywania przez niego czynności biegłego w zakresie broni jest narażony na zwiększone zagrożenie ze strony środowisk przestępczych.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Podkreślał, iż wbrew twierdzeniu skarżącego pozwolenie na broń otrzymał on wyłącznie ze względu na prowadzoną działalność gospodarczą. W dniu [...] lipca 2001 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał decyzję stwierdzającą wygaśnięcie własnej decyzji, z której wynikało, że Pan N. zaprzestał prowadzenia działalności objętej koncesją. Zmiana stanu faktycznego uzasadniała cofnięcie pozwolenia w oparciu o art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Wyjaśniał, iż wskazana ustawa przewiduje wydawanie pozwoleń do określonych w niej celów, np. do celów pamiątkowych a to wymaga odrębnego postępowania i wydania decyzji na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem rozpoznania jest skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Niniejsza sprawa została przekazana do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowi inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Broń jest towarem szczególnie reglamentowanym, przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji zawierają przepisy ograniczające dostęp do broni. Do organów Policji pozostawiona jest ocena, czy zachodzą okoliczności uzasadniające jej wydanie, również ocena, czy zmiana okoliczności faktycznych uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń.

Organy Policji podejmując swoje rozstrzygnięcia oparły się na przepisie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 z późn. zm.), który to przepis stanowi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania.

Skarżący uzyskał pozwolenie na broń palną krótką prowadząc koncesjonowaną działalność (sklep z bronią) do ochrony osobistej i do ochrony broni przewożonej w ramach tej działalności. Zaprzestanie prowadzenia działalności koncesjonowanej jest zmianą okoliczności faktycznych o których mowa w cytowanym przepisie. Ustanie okoliczności faktycznych dawało podstawę do podjęcia decyzji o cofnięciu posiadanego pozwolenia. Cofnięcie pozwolenia ma charakter fakultatywny, organy Policji w oparciu o okoliczności w konkretnej sprawie oceniają, czy pomimo zmiany okoliczności faktycznych istnieją okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia w myśl aktualnie obowiązujących przepisów w tym zakresie, co uzasadniałoby tylko zmianę decyzji – pozwolenia na broń.

W ocenie Sądu ustalenia organów Policji były prawidłowe a podniesione zarzuty odnośnie nie uwzględnienia słusznego interesu strony i interesu społecznego są nieuzasadnione.

Zasadnie organ uznał, iż czynności biegłego w zakresie broni same w sobie nie uzasadniają wydania pozwolenia na broń (pozostawienie pozwolenia). W wydawaniu pozwoleń na broń, za okoliczności faktyczne uzasadniające wydanie takiego zezwolenia należy uważać realne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy wynikające z rodzaju wykonywanej pracy lub charakteru jego zajęcia. Skarżący wnosząc o pozostawienie pozwolenia pomimo zmiany okoliczności faktycznych nie wykazał, iż takie realne zagrożenie zdrowia lub życia występuje. Nietrafny jest argument skarżącego, iż pozwolenie powinno być utrzymane ze względu na pamiątkowy charakter broni, jaką posiada na podstawie dotychczasowego pozwolenia.

W myśl art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji pozwolenie na broń może być wydane również w celach pamiątkowych. Skarżący został poinformowany o warunkach jakie należy spełnić aby takie pozwolenie uzyskać.

Również niezasadny jest zarzut skarżącego o naruszeniu art. 52 powyższej ustawy, który stanowi, iż zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. Przepis ten nie stoi w sprzeczności z art. 18 ust. 2 na podstawie którego cofnięto zezwolenie posiadane zezwolenie.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co w świetle art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkuje oddaleniem skargi.