Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 793/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 48
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2018 r. sprawy ze skargi W. S. i A. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej: "WINB", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ( dalej: "PINB", "organ I instancji") z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...]nakazującą A. S. i Wiesławowi S. ( dalej: "skarżący") rozbiórkę obiektu budowlanego – urządzenia reklamowego ( pylonu ) "S." zlokalizowanego na działce nr ewid. 2067/14 położonej w miejscowości K..

W podstawie pranej powołano art 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a.") i art 48 ust. 1 w zw. z art 48 ust. 4 oraz art 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.; dalej: "P.b.").

Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu. Organ I instancji ustalił, że na działce nr ewid. 2067/14 stanowiącej własność A. i W. S. zostało wybudowane samowolnie, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę urządzenie reklamowe. Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], działając na podstawie art 123 i 124 K.p.a. oraz art 48 ust. 2 i 3 P.b. wstrzymał roboty budowalne przy obiekcie budowlanym – urządzeniu reklamowym i jednocześnie nałożył na A. i W. S. obowiązek przedstawienia do dnia 31 października 2017 r.:

- zaświadczenia Wójta Gminy K. o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Wyznaczony termin upłynął bezskutecznie, w związku z powyższym PINB opisaną wcześniej decyzją nakazał rozbiórkę obiektu budowlanego.

Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem A. i W. S. zarzucili błędne ustalenia faktyczne polegające na przyjęciu, że realizacja urządzenia reklamowego powstała w warunkach samowoli budowanej, w sytuacji gdy legitymowali się decyzją o warunkach zabudowy na realizację salonu samochodowego, która obejmowała również budowę pylonu i masztów, oraz przyjęcie, że urządzenie reklamowe stanowi budowlę wymagającą pozwolenia na budowę.

WINB nie podzieli tych zarzutów i opisaną na wstępie decyzją utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że objęty przedmiotem postępowania pylon jest urządzeniem reklamowym kwalifikującym się w świetle ustawy P.b. do kategorii budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 ustawy, na budowę którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę.

Wyjaśnił również, że przepisy P.b. wyróżniają wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe - zaliczane do obiektów budowlanych w kategorii "budowla" (art. 3 pkt 3) i urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 P.b. z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolnione są wyłącznie urządzenia reklamowe (z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym) - których powstanie w danym miejscu będzie wynikiem robót budowlanych polegających na instalowaniu (pojęcie instalacji nie mieści się w zakresie pojęcia "budowa"). Wymogu tego nie spełnia budowa samodzielnej konstrukcji - budowli na własnym fundamencie.

Zdaniem organu kontrolowane urządzenie nie mieści się również pod pojęciem "obiektu małej architektury".

Jako niemający znaczenia organ II instancji ocenił fakt, że realizacja urządzenia reklamowego objęta byłą decyzją ustalająca warunki zabudowy dla salonu samochodowego.

Decyzja znak: [...] wydana w dniu [...] stycznia 2014 roku przez Starostę, na podstawie której wybudowany został istniejący na terenie działki nr 2067/14 salon samochodowy oraz projekt zagospodarowania, stanowiący załącznik do tej decyzji nie obejmowały kwestionowanego urządzenia reklamowego. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organów W. i A. S. wnieśli skargę do Sądu podnosząc podobnie jak w odwołaniu, że kwestionowane urządzenie reklamowe stanowi obiekt małej architektury, który dla swojej realizacji nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, a ponadto jego realizację przewidywała decyzja ustająca warunki zabudowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz.2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Zakres kognicji sądu administracyjnego sprowadza się do kontroli legalności postępowania administracyjnego, przeprowadzonej procedury i zastosowanych przepisów prawa materialnego. Brak uchybienia w tym zakresie skutkuje oddaleniem skargi przez Sąd.

Dokonana w niniejszej sprawie kontrola nie wykazała nieprawidłowości a zgłoszone w skardze zarzuty nie odniosły rezultatu.

Przedmiotem kontroli jest nakaz rozbiórki obiektu budowlanego- urządzenia reklamowego ( pylonu) o treści "S.", zlokalizowanego na działce nr wid. 2067/14 położonej w miejscowości K.. Jak ustaliły organy i co nie było w sprawie kwestionowane front pylonu posiada szerokość 1,80 m, bok 45 cm, składa się z dwóch tablic szerokości 12 cm zamontowanych w odstępie 21 cm. Urządzenie zagłębione jest w gruncie, miejsce zagłębienia obsypane jest kamieniami, wokół których ułożono ramę z tworzywa sztucznego o wymiarach 1,81 m x 0,47 m. Z kamienia wystają stalowe elementy, które stanowią konstrukcje reklamy, do której przymocowano panele, do urządzenia doprowadzony jest kabel elektryczny.

Spór w sprawie sprowadzał się natomiast do tego, czy urządzenie stanowi obiekt budowlany, dla którego realizacji konieczne jest wydanie pozwolenia na budowę i czy takie zostało wydane.

Skarżący twierdzili w pierwszej kolejności, że sporne urządzenie to obiekt budowlany małej architektury, ewentualnie urządzenie reklamowe, dla których realizacji ustawa P.b. nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę czy też zgłoszenia, a ponadto że realizacja urządzenia została dokonana na podstawie pozwolenia na budowę salonu samochodowego.

Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić.

Zasadą jest, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 P.b.). Wyjątki od tej zasady, wymienione w art. 29-31 P.b. i jak każdy wyjątek powinny być interpretowane ściśle. Jednym z nich jest wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym (art. 29 ust. 2 pkt 6 P.b.), które wymaga jedynie zgłoszenia. Natomiast pozwolenia na budowę - na zasadach ogólnych - wymaga budowa wolno stojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, które w myśl ustawy P.b. jest budowlą- art 3 pkt 3P.b.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że w sprawie nie mamy do czynienia z instalowaniem urządzenia reklamowego lecz z budową obiektu trwale związanego z gruntem

Kryterium rozróżnienia pomiędzy budową budowli – urządzenia reklamowego a instalowaniem tablicy lub urządzenia reklamowego są cechy tego urządzenia i sposób jego posadowienia.

Zagłębienie w gruncie metalowych prętów i zamieszczenie na nich konstrukcji reklamy składającej się z dwóch tablic grubości 12 cm ustawionych w odległości od siebie 21 cm, szerokości frontu 1,80 cm nie może uchodzić za instalację urządzenia reklamowego, o której mowa w art 29 ust. 2 pkt 6 P.b. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 18 lipca 2018 r. II OSK 2077/16 to i pozostałe powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji Sprawach orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym wskazał, że : "Urządzenie reklamowe posadowione na fundamencie z bloczków betonowych oraz wysokości ponad 5 m, stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b. w postaci wolno stojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem. Jest to konstrukcja przestrzenna, stanowiąca budowlaną i techniczno-użytkową całość. Parametry techniczne tego obiektu, a zwłaszcza wielkość tego urządzenia, jego masa i sposób związania z gruntem za pomocą betonowego fundamentu powierzchniowego nie pozwala na odmienną jego kwalifikację i uznanie, że postawienie tej tablicy stanowić będzie roboty budowlane w postaci instalacji, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 P.b. Parametry urządzenia wskazują, że zastosowany w nim fundament w postaci bloczków betonowych zamkniętych w ramie z kątowników stalowych, przekazując na podłoże gruntowe całość obciążeń budowli, ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. Sam fakt, że fundament jest prefabrykowany nie oznacza, że posadowione na nim urządzenie nie jest trwale związane z gruntem. Stosownie do dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa jego konstrukcji. Bezpieczeństwo konstrukcji tablicy reklamowej zapewnia m.in. betonowy fundament powodujący trwałe związanie jej z gruntem. Za oczywisty uznać należy zatem fakt powstania obiektu, a w efekcie budowy. W jego skład wchodzą bowiem części typowo budowlane, jak fundament czy konstrukcja nośna. Bez znaczenia jest natomiast to, gdzie ten fundament oraz konstrukcja nośna zostały wykonane. Ich połączenie w całość, w konkretnym miejscu jest budową, o której mowa w art. 3 pkt 6 P.b.

W ocenie Sądu opisany w tym wyroku obiekt jest zbliżony do objętego niniejszym postępowaniem, co pozwala na posłużenie się powyższymi argumentami, które Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela.

W orzecznictwie prezentowane jest również jednolite stanowisko zgodne, z którym użyty w redakcji art 29 ust. 2 P.b. termin "instalowanie" nie obejmuje wykonania nowego obiektu budowlanego, lecz zawiera takie prace budowlane, które są związane z już istniejącym obiektem. Wykonanie jakichś robót może zostać zakwalifikowane jako instalowanie, w sytuacji gdy następuje przymocowanie, przyłączenie urządzenia instalowanego do innego obiektu w sposób pozwalający na jego odinstalowanie bez uszkodzenia bądź naruszenia struktury obiektu "podstawowego". ( tak np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 lutego 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 958/17). Przyjmuje się również, że o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie decyduje wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa. ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Po 980/17 ).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zarówno wielkość urządzenia reklamowego o szerokości frontu prawie 2 m grubości około 0,5 m, jak i sposób jego posadowienia tj. zagłębienie w gruncie na metalowej konstrukcji świadczą o tym, że w sprawie nie mamy do czynienia z instalacją urządzenia reklamowego, o której mowa w art 29 ust. 2 pkt 6 P.b. lecz z budową urządzenia reklamowego, o której mowa w art 3 pkt 3 P.b.

Z całą pewnością urządzenie reklamowe nie mieści się w pojęciu obiektu małej architektury, o którym mowa w art 3 pkt 4 P.b., a przez który należy rozumieć obiekt niewielkie obiekty, a w szczególności: kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki.

Wprawdzie definicja z art. 3 pkt 4 P.b. nie wymienia w sposób wyczerpujący wszystkich rodzajów obiektów małej architektury, jednak wyraźnie wskazuje na obiekty kultu religijnego, obiekty architektury ogrodowej oraz obiekty służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku (śmietniki). Lista obiektów nie jest wyczerpująca i niewątpliwie do obiektów małej architektury można zaliczyć także inne obiekty, poza wyraźnie w niej wymienionymi. Należy jednak mieć na względzie, że mogą to być jedynie obiekty niewielkie i rodzajowo podobne do tych, które zostały wymienione w art. 3 pkt 4 P.b. ( Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 2077/16 ).

W ocenie Sądu zarówno powołane orzeczenia, które Sąd w pełni akceptuje jak też wcześniejsze uwagi wskazują na to, że przedmiotowe urządzenie reklamowe nie może zostać uznane za urządzenie reklamowe, o którym mowa w art 29 ust. 2 pkt 6 P.b. ani za obiekt małej architektury z art 3 pkt 4 P.b. Wyczerpuje ono wszystkie desygnaty pojęcia obiektu budowlanego, o którym mowa art 3 pkt. 3 P.b.

Przesądzenie powyższej kwestii zasadnym czyni stwierdzenie przez organ obowiązku legitymowania się przez inwestorów pozwoleniem na budowę na jego realizację. Skarżący twierdzili, że inwestycja została zrealizowana na podstawie powalenia na budowę salonu samochodowego, który obejmował również realizację urządzenia reklamowego.

Sąd zwraca w tym miejscu uwagę na niekonsekwencję skarżących, którzy z jednej strony wskazują, na to, że urządzenie nie wymagało pozwolenia na budowę z drugiej zaś próbują dowieść, że pozwolenie zostało wydane.

Również te twierdzenia nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Znajdujące się w aktach pozwolenie na budowę z dnia 10 stycznia 2014 r. nr AB.6740.12.204.2013, na które powodują się również skarżący obejmowało realizację "budynku handlowo-usługowego ( salonu samochodowego z serwisem i magazynami części i samochodów) z wewnętrznymi instalacjami, infrastrukturą drogową, techniczną, budową placu wjazdowego i wejściowego i dróg wewnętrznych dojazdowych z miejscami postojowymi naziemnymi ( 30 stanowisk), kanalizacji deszczowej z separatorem i naziemnym otwartym zbiornikiem odparowującym pełniącym funkcję zbiornika przeciwpożarowego, budowa kanalizacji sanitarnej wraz z separatorem, przebudowa gazociągu, rozbiórka budynku mieszkalnego, utwardzenie dojścia i dojazdu na działce nr ewid. 2067/14 w miejscowości K.".

Wbrew twierdzeniom skarżących nie było w nim mowy o urządzeniu reklamowym i z całą pewnością nie mieściło się ono w żadnym z wymienionych elementów infrastruktury.

Nie zmienia powyższego podnoszona przez skarżących okoliczność, że realizacja urządzenia została określona w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 3 września 2013 r. nr [...] ( informacja potwierdzona przez Urząd Gminy K. pismo z dnia 20 marca 2017 r. nr [...]). Decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi podstawy do realizacji zamierzenia budowlanego, konieczne jest zatwierdzenie jej w drodze wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tymczasem pozwolenie na budowę jak już zaznaczono zostało wydane na ściśle określoną inwestycję. Dołączony do decyzji w formie załącznika projekt zagospodarowania przewidywał realizację urządzenia reklamowego na II etapie inwestycji, nie objętego decyzją o pozwoleniu na budowę.

W świetle powyższego Sąd nie znajduje podstaw do podważenia wszczętego przez organy nadzoru budowlanego postępowania mającego na celu legalizację urządzenia reklamowego.

Na podstawie art 48 P.b.: organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia ( ust. 1 ).

Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie ( ust. 2 ).

W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 ( ust. 3 ).

W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 ( ust. 4 ).

Przeprowadzone przez organy postępowanie odpowiadało treści wyżej cytowanego przepisu. PINB przesądził, że lokalizacja urządzenia nie narusza przepisów ustawy z dnia 2 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz.U. z 2018 r., poz. 2068 ) w związku z powyższym nałożył na właścicieli określone obowiązki o czym ostatecznie, wobec braku zaskarżenia, orzekł w postanowieniu z dnia 12 grudnia 2017 r. nr [...]. Bezskuteczny upływ wyznaczonego w postanowieniu terminu skutkować musiał nakazem rozbiórki.

W przypadku bowiem niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych obowiązków, właściwy organ zobowiązany jest wydać decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1 P.b. Żaden przepis tej ustawy nie przewiduje w takiej sytuacji możliwości odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki. ( tak WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 16 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 459/18 ).

Wykonanie obowiązków nałożonych postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b. jest obligatoryjnym elementem procesu legalizacji samowolnie wybudowanego czy nadbudowanego obiektu. Bez przedstawienia żądanej dokumentacji organ nie może wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót, bądź decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona. Brzmienie art. 48 ust. 4 P.b. jest jednoznaczne i nie może budzić wątpliwości. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych przez organ obowiązków, właściwy organ obowiązany jest wydać decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1 P.b. ( podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 16 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Bd 1009/17).

Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżone do Sądu decyzje były wynikiem prawidłowo przeprowadzonego postępowania, jak również zastosowanych przepisów prawa materialnego. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art 151 P.p.s.a.