Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1755/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 43 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 469
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant sekretarz sądowy Agata Stolarska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1140/16 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wyznaczenia aglomeracji uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 27 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 1140/16, oddalił skargę [...] Sp. z o. o. w [...] na uchwałę Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wyznaczenia aglomeracji.

Uchwałą z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], Sejmik Województwa [...], na podstawie art. 18 pkt 1 i pkt 20 oraz art. 89 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2016 r., poz. 486) – dalej: "u.s.w." w związku z art. 43 ust. 1 i ust. 2a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015 r., poz. 469 ze zm.) – dalej: "ustawa Prawo wodne" i art. 22 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 32, poz. 159), wyznaczył Aglomerację [...].

[...] Sp. z o.o. w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą uchwałę, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego tj.: art. 43 ust. 2 pkt 1, art. 43 ust. 2b i ust. 2c ustawy Prawo wodne oraz § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 lipca 2014 r. w sprawie sposobu wyznaczania obszaru i granic aglomeracji (Dz. U. z 2014 , poz. 995) – dalej: "rozporządzenie", poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały bez uwzględnienia tego, aby w granicach aglomeracji, w jak w największym stopniu cały produkowany przez aglomerację ładunek ścieków był zbierany siecią kanalizacyjną i odprowadzany na oczyszczalnię ścieków, przy zastosowaniu grawitacyjnego systemu odbioru ścieków, jako technicznie i ekonomicznie najbardziej uzasadnionego, a przez to naruszenie definicji aglomeracji określonej w dyrektywie 91/271/EWG, jak również przedstawienie nieprawdziwych i nierzetelnych danych w procedurze wyznaczania granic i obszaru aglomeracji. Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu wyjaśniła, że przedmiotową uchwałą wyznaczono Aglomerację [...] o równoważnej liczbie mieszkańców 154.268 RLM z dwiema oczyszczalniami ścieków komunalnych tj. oczyszczalnią: "[...]" oraz "[...]". W uchwale wskazano gminy zlokalizowane w Aglomeracji, stwierdzając jednocześnie, że przedmiotowa uchwała zlikwidowała Aglomerację wyznaczoną rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Zaskarżona uchwała poprzedzona została uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie propozycji planu Aglomeracji [...], gdzie Rada Miasta [...] pozytywnie zaopiniowała włączenie do aglomeracji [...] części dzielnicy [...] wyłączonej z aglomeracji [...]. W dniu [...] kwietnia 2016 r. Rada Miasta [...] pozytywnie zaopiniowała propozycję planu Aglomeracji [...], z której wyłączono część dzielnicy [...]. Obie uchwały [...] zaskarżyło do sądu administracyjnego.

Skarżąca Spółka podniosła, że Prezydent miasta [...] skierował pismo do Prezydenta Miasta [...], w którym wskazano, że na obszarze osiedla [...] położonego w dzielnicy [...], kanalizacja sanitarna jest własnością gminy [...], dlatego obszar ten powinien znajdować się w aglomeracji [...]. Uzgodniono, że nastąpi zmiana granic aglomeracji w części dotyczącej dzielnicy [...]. Jednak w ocenie skarżącej, podana informacja jest nieprawdziwa, gdyż gmina nie jest na tym obszarze właścicielem kanalizacji, a wyłącznym właścicielem kanalizacji sanitarnej na tym terenie jest skarżąca Spółka [...] w [...]. Stąd też, w ocenie skarżącej, nastąpiło uzgodnienie obszaru i granic aglomeracji [...] i [...] w oparciu o nieprawdziwe dane. Spółka zarzuciła, że informacje, jakie podała Gmina [...] w ramach prowadzonej procedury, są nierzetelne i nieprawdziwe, dają tylko pozorną zgodność z ustawą Prawo wodne oraz rozporządzeniem. Rzetelnie przedstawione dane (w kontekście § 3 ust. 5 pkt 1 oraz ust. 6 rozporządzenia) wskazywałyby na niezasadność wyłączenia części dzielnicy [...] z aglomeracji [...]. Eksploatacja sieci kanalizacji sanitarnej w dzielnicy [...] przez dwóch operatorów nigdy nie prowadziła do żadnych nieprozumień, a podział sieci zawsze był jasny. Nie budzi też zastrzeżeń stan kanalizacji sanitarnej. Spółka podniosła, że wskazane do przyłączenia do aglomeracji [...] tereny są od dawna skanalizowane i od momentu budowy przyłączone do Oczyszczalni Ścieków "[...]" należącej do [...]. Stan ten zmieni się skutek przyłączenia dzielnicy [...] do aglomeracji [...]. Przyłączenie osiedla [...] do aglomeracji [...] spowoduje, że i tak kilka budynków prywatnych pozostanie w aglomeracji [...], czyli będą obsługiwane przez skarżącą. Nadto podstawowym argumentem za utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy jest fakt, że ścieki całości zlewni z Oczyszczalni Ścieków "[...]" są dostarczane w sposób grawitacyjny. Zmiana granic aglomeracji będzie wiązała się z tłoczeniem wielostopniowym pompowym do oczyszczalni w mieście [...], co spowoduje zwiększenie kosztów i obniżenie jakości ścieków zrzucanych do środowiska.

W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa [...] wniósł o odrzucenie skargi, a w przypadku niepodzielenia przedstawionej argumentacji, o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu organ podniósł, że skarga nie spełnia wymogów wskazanych w art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a." w zw. z art. 90 ust. 1 u.s.w. W ocenie organu skarżąca nie wykazała interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, wskazując co najwyżej na istnienie interesu faktycznego. Wnosząc o oddalenie skargi organ podkreślił, że w ramach ogłoszonych konsultacji, nie wpłynęły żadne uwagi i wnioski. Spełnione zostały wszystkie przesłanki do wyznaczenia tej aglomeracji przez Sejmik Województwa [...] kwestionowaną uchwałą.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga została wniesiona przez Spółkę, która wykazała, na podstawie art. 90 ust. 1 u.s.w., istnienie interesu prawnego w zaskarżeniu wymienionej uchwały. Dokonując merytorycznej oceny złożonej skargi Sąd pierwszej instancji uznał, że brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, iż zaskarżona uchwała Sejmiku Województwa [...] jest sprzeczna z prawem w rozumieniu art. 82 u.s.w. i narusza interes prawny Spółki. W ocenie Sądu meriti przy podejmowaniu uchwały wyznaczającej Aglomerację [...], Sejmik Województwa [...] spełnił wszystkie przesłanki jej podjęcia, a mianowicie zmiany zostały zaproponowane przez samorządy gminne wymienionych miast [...] i [...], ich propozycje zostały pozytywnie zweryfikowane przez Marszałka Województwa, a także uzyskały niezbędne uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oraz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, a także współtworzących gmin w przyjętych uchwałach. Zachowany został więc cały przewidziany tryb postępowania, a wymagane dokumenty poddane zostały szczegółowej weryfikacji w sposób przewidziany w przepisach. Nadto Sąd Wojewódzki podkreślił, że przepisy nie uzależniają wyznaczenia granic aglomeracji od przedstawienia własności sieci kanalizacyjnej wchodzącej w skład systemu kanalizacji zbiorczej w aglomeracji. Stąd zarzuty strony skarżącej, dotyczące braku własnej sieci kanalizacyjnej na obszarze dzielnicy [...] przez gminę [...], nie mają wpływu na zmianę stanowiska w tym zakresie. Jak zaznaczył Sąd Wojewódzki jakość ścieków oczyszczonych i odprowadzanych z każdej oczyszczalni winna spełniać określone przepisami wymagania. W niniejszym przypadku wymagania te zostały spełnione zgodnie z przepisami Prawa wodnego i rozporządzenia Ministra Środowiska wydanego na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3 tej ustawy Prawo wodne. Parametry jakościowe ścieków wprowadzanych do środowiska z poszczególnych oczyszczalni obsługujących aglomeracje spełniają wymagania określone obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Powyższe dowodzi zdaniem Sądu meriti spełnienia przez Aglomerację [...] wymagań dyrektywy Rady 91/271/EWG w sprawie oczyszczenia ścieków komunalnych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. w [...]. Zaskarżając orzeczenie Sądu pierwszej instancji w całości Spółka zarzuciła:

- naruszenie przepisów postępowania, a to art. 134 § 1 P.p.s.a. i 141 § 4 P.p.s.a., mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, a polegające na skoncentrowaniu się wyłącznie na zachowaniu wymaganego trybu do podjęcia uchwały wyznaczającej aglomerację bez zbadania w oparciu o akta postępowania dostarczone przez organ przesłanek wpływających na określenie pojęcia aglomeracji oraz obszaru i granic aglomeracji wynikających z treści art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo wodne oraz § 3 ust. 1-6 rozporządzenia, a w konsekwencji sporządzenie uzasadnienia wyroku niezawierającego odniesienie się do całego materiału dowodowego i oceny prawnej zaskarżonej uchwały w pełnym zakresie w granicach sprawy;

- naruszenie prawa materialnego, a to art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo wodne, przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie § 3 ust. 1-6 rozporządzenia, polegającą na przyjęciu, że materialnoprawna podstawa do podjęcia zaskarżonej uchwały została spełniona, w sytuacji w której wyłączenie z Aglomeracji [...] cześć dzielnicy [...] znajdującej się w mieście [...] po to aby włączyć ją do Aglomeracji [...], zaś pozostała część dzielnicy [...] znajdującej się w mieście [...] pozostała w Aglomeracji [...], doprowadziło do sytuacji w której pozostały w Aglomeracji [...] teren dzielnicy [...] nie spełnia pojęcia terenu, na którym zaludnienie lub działalność gospodarcza są wystarczająco skoncentrowane, aby ścieki komunalne były zbierane i przekazywane do oczyszczalni ścieków albo do końcowego punktu zrzutu tych ścieków.

W oparciu o powyższe zarzuty, na podstawie art. 176 P.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 P.p.s.a., Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie w całości sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca Spółka zwróciła przede wszystkim uwagę, że w pozostałej w Aglomeracji [...] części dzielnicy [...] jest tylko 2,6 km sieci kanalizacji grawitacyjnej, przy czym osób korzystających z istniejącej kanalizacji jest zero. Nie planuje się rozbudowy sieci kanalizacyjnej na tym obszarze w celu dostosowania aglomeracji do warunków określonych w Dyrektywie Rady z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (91/271/EWG), a liczba osób, które zostaną podłączone do planowanej do wykonania kanalizacji nadal wynosi zero. Tym samym wskaźnik koncentracji mieszkańców na 1 km zarówno istniejącej jak i nowobudowanej sieci kanalizacyjnej na terenie dzielnicy [...] pozostałej w Aglomeracji [...] wynosi zero. Dokument "Propozycja planu aglomeracji - Aglomeracja [...]" ma tu przy tym istotne znaczenie, gdyż nie tylko jest elementem procedury uchwalania aglomeracji, stanowi załącznik do uchwał Rady Miasta [...] i [...] opiniujących propozycję planu aglomeracji, ale przede wszystkim pomaga odczytać treść samej uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wyznaczenia Aglomeracji [...] i pozwala na pozyskanie wiedzy na temat wyłączenia części dzielnicy [...] z dotychczasowej Aglomeracji [...]. Zaskarżona uchwała wskazując bowiem lokalizację Aglomeracji [...], wskazuje, że aglomeracja zlokalizowana jest w województwie [...], w gminach: [...], sugerując wręcz, że obejmuje ona obszar całej gminy [...], zaś mapa w skali 1:25 000 nie daje żadnej możliwości określenia granic aglomeracji. Zdaniem autora skargi kasacyjnej podejmując zaskarżoną uchwałę, doprowadzono do sytuacji, że teren części dzielnicy [...] pozostały w Aglomeracji [...] jako niespełniający wymaganego wskaźnika koncentracji mieszkańców na 1 km nowobudowanej sieci kanalizacyjnej, powinien zostać wyłączony w ogóle z aglomeracji, podobnie jak to miało miejsce z częścią miejscowości: [...], o czym można dowiedzieć się z uzasadnienia projektu zaskarżonej uchwały. W takiej sytuacji procedura wyznaczenia aglomeracji winna zostać powtórzona, z podjęciem przez Sejmik Województwa [...] uchwały o utworzeniu aglomeracji włącznie. W ocenie skarżącego kasacyjnie Sąd pierwszej instancji nie zwrócił uwagi, że zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia podstawę wyznaczenia obszaru i granic aglomeracji stanowią m.in. wieloletnie plany rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Dla skarżącej Spółki Rada Miasta [...] uchwałą z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia "Wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń kanalizacyjnych będących w posiadaniu [...] Sp. z o.o. w latach 2016-2020" uchwaliła przyjęcie przedłożonego przez Spółkę wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń kanalizacyjnych na lata 2016-2020. Tym samym, wobec braku przeanalizowania przez Sąd pierwszej instancji wszystkich podniesionych wyżej aspektów sprawy, które zostałyby należycie uzasadnione zgodnie z normą art. 141 § 4 P.p.s.a., zaskarżone rozstrzygnięcie narusza zarzucane na wstępie przepisy prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstaw kasacyjnych.

Strona skarżąca podniosła zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Podkreślić przy tym trzeba, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. II GSK 1868/12, LEX nr 1495116).

Należy zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie Spółką, że Sąd Wojewódzki, oceniając legalność zaskarżonej uchwały wyznaczającej aglomerację, nie zbadał normatywnych przesłanek wpływających na wyznaczenie obszaru i granic aglomeracji wynikających z treści § 3 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia podstawę wyznaczenia obszaru i granic aglomeracji stanowią m.in. wieloletnie plany rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r., Nr 123,poz. 858 z późn. zm.) – dalej: "ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę". W myśl art. 21 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne opracowuje wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych będących w jego posiadaniu. Wieloletni plan określa w szczególności: planowany zakres usług wodociągowo-kanalizacyjnych; przedsięwzięcia rozwojowo-modernizacyjne w poszczególnych latach; przedsięwzięcia racjonalizujące zużycie wody oraz wprowadzanie ścieków; nakłady inwestycyjne w poszczególnych latach; sposoby finansowania planowanych inwestycji. Powołany przepis stanowi podstawę do uchwalenia przez radę gminy wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych będących w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Rada Miasta [...], uchwałą z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia "Wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń kanalizacyjnych będących w posiadaniu [...] Sp. z o.o. w latach 2016-2020", uchwaliła przyjęcie przedłożonego przez [...] Sp. z o.o. wieloletniego planu rozwoju i modernizacji urządzeń kanalizacyjnych na lata 2016-2020. Wcześniej wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń kanalizacyjnych na lata 2011-2015 r. został uwalony uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]. W obu wymienionych planach skarżąca przewidywała przyjmowanie ścieków do oczyszczalni "[...]" bez uwzględniania, że część dzielnicy [...] zostanie wyłączona z Aglomeracji [...] i bez uwzględniania tego, że ścieki będą przekierowywane z oczyszczalni ścieków "[...]" w [...], której właścicielem i eksploatatorem jest skarżąca, do oczyszczalni ścieków w [...]. Trafny jest zatem zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołane unormowanie reguluje jedynie obligatoryjne elementy uzasadnienia i do ich zbadania sprowadza się kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Uzasadnienie wyroku, albo jest sporządzone według wzorca określonego art. 141 § 4 P.p.s.a., albo nie jest. Zarzut naruszenia powyższego przepisu może stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. W rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji skoncentrował się wyłącznie na kwestiach zachowania odpowiedniego trybu do podjęcia uchwały, natomiast nie dokonał prawidłowej merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały. W ogóle nie zbadał, czy regionalny prawodawca, podejmując uchwałę, wziął pod uwagę, jako podstawę wyznaczenia obszaru i granic aglomeracji, wieloletnie plany rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych.

Pozbawiony jest natomiast doniosłości prawnej zarzut naruszenia art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo wodne i § 3 ust. 4-6 rozporządzenia, przez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, polegającą na przyjęciu, że materialnoprawna podstawa do podjęcia zaskarżonej uchwały została spełniona, w sytuacji w której wyłączenie z Aglomeracji [...] cześć dzielnicy [...] znajdującej się w mieście [...] po to aby włączyć ją do Aglomeracji [...], zaś pozostała część dzielnicy [...] znajdującej się w mieście [...] pozostała w Aglomeracji [...], doprowadziło do sytuacji w której pozostały w Aglomeracji [...] teren dzielnicy [...] nie spełnia pojęcia terenu, na którym zaludnienie lub działalność gospodarcza są wystarczająco skoncentrowane, aby ścieki komunalne były zbierane i przekazywane do oczyszczalni ścieków albo do końcowego punktu zrzutu tych ścieków. Zgodnie z art. 2 pkt 4 dyrektywy 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczenia ścieków komunalnych (Dz. Urz. EWG L 135 z 30 maja 1991 r.), dla celów niniejszej dyrektywy przyjęto: "aglomeracja" oznacza obszar, gdzie zaludnienie i/lub działalność gospodarcza są wystarczająco skoncentrowane, aby ścieki komunalne były zbierane i przekazywane do oczyszczalni ścieków komunalnych lub do końcowego punktu zrzutu tych ścieków. Dyrektywa ta została wdrożona ustawą Prawo wodne. Według art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo wodne w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały, aglomeracja oznacza teren na którym, zaludnienie lub działalność gospodarcza są wystarczająco skoncentrowane, aby ścieki komunalne były zbierane i przekazywane do oczyszczalni ścieków komunalnych. Zarówno w dyrektywie, jak i w art. 43 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo wodne przyjęta jest przesłanka wystarczającego skoncentrowania zaludnienia lub działalności gospodarczej bądź zaludnienia i działalności gospodarczej, aby ścieki komunalne były zbierane i przekazywane do oczyszczalni ścieków komunalnych.

Wystarczająco skoncentrowanie zaludnienie jest przesłanką podstawową dla wyznaczenia obszaru aglomeracji ustanowioną ustawowo. Zgodnie z art. 43 ust. 4a ustawy Prawo wodne: "Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z minister właściwym do spraw administracji publicznej oraz z ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi, w drodze rozporządzenia, sposób wyznaczenia obszaru i granic aglomeracji". W art. 43 ust. 4b ustawy Prawo wodne uregulowano zakres szczegółowego upoważnienia, stanowiąc, że wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4a, minister uwzględni koszty rozwoju i eksploatacji systemów kanalizacji zbiorczej oraz gęstość zaludnienia. Drugą przesłanką wyznaczenia terenu aglomeracji jest zatem przesłanka uzasadnienia finansowego i technicznego. Według § 3 ust. 4 rozporządzenia "Przy wyznaczeniu obszaru aglomeracji bierze się pod uwagę, że realizacja kanalizacyjnej sieci na obszarze aglomeracji z doprowadzeniem do oczyszczalni ścieków albo końcowego punktu zrzutu ścieków komunalnych powinna być uzasadniona finansowo i technicznie, przy czym wskaźnik koncentracji nie może być mniejszy od 120 mieszkańców na 1 km sieci kanalizacyjnej". Wyznaczone przepisami ustawy i rozporządzenia przesłanki warunkujące wyznaczenie obszaru aglomeracji muszą wstąpić łącznie. Przy wyznaczeniu obszaru aglomeracji bierze się także pod uwagę opłacalność realizacji sieci komunalnej na tym terenie. Trzeba mieć też na względzie, że przesłanka ustanowienia obszaru aglomeracji skoncentrowania zaludnienia dotyczy liczby mieszkańców na 1 km sieci a nie aglomeracji.

W ocenie skarżącej kasacyjnie uzgodnienie obszaru i granic aglomeracji [...] i [...], nastąpiło w oparciu o nieprawdziwe dane. Rzetelnie przedstawione dane, w kontekście § 3 ust. 5 pkt 1 oraz ust. 6 rozporządzenia, wskazywałyby na niezasadność wyłączenia części dzielnicy [...] z aglomeracji [...]. Przepis § 3 ust. 5 rozporządzenia dopuszcza enumeratywnie wskazane odstępstwa od regulacji zawartych w ust. 4., a dotyczących wskaźnika koncentracji sieci przy wyznaczaniu obszaru aglomeracji. Stanowi on, że przepisu ust. 4 nie stosuje się w przypadku, gdy planowana do budowy sieć kanalizacyjna będzie zlokalizowana na terenie:

1) o przynajmniej jednoprocentowym średnim spadku w kierunku istniejącej lub przewidywanej do budowy oczyszczalni ścieków, na którym planuje się budowę tej sieci kanalizacyjnej, przy zastosowaniu grawitacyjnego systemu odbioru ścieków, a planowana do budowy sieć kanalizacyjna jest uzasadniona technicznie i ekonomicznie z uwagi na dostępne rozwiązania techniczne, sposób zagospodarowania terenu, wpływ na środowisko oraz uwarunkowania ekonomiczne;

2) stref ochronnych ujęć wody obejmujących tereny ochrony bezpośredniej i tereny ochrony pośredniej;

3) obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych;

4) objętym przynajmniej jedną formą ochrony przyrody w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627, z późn. zm.) lub obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty, znajdującego się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 1 tej ustawy.

W odniesieniu do tych wyjątków, przy wyznaczaniu obszaru aglomeracji, wskaźnik koncentracji nie może być mniejszy niż 90 mieszkańców na 1 km sieci kanalizacyjnej. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z materiału aktowego, ma zastosowania odstępstwo od liczby mieszkańców niezbędnych do realizacji sieci kanalizacyjnej, o którym mowa w § 3 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia. Granice aglomeracji zaplanowano w taki sposób, aby w jak największym stopniu cały produkowany przez aglomerację ładunek ścieków był zbierany siecią kanalizacyjną i odprowadzany na oczyszczalnię ścieków, biorąc pod uwagę zastosowanie grawitacyjnego systemu odbioru ścieków, jako technicznie i ekonomicznie najbardziej uzasadnionego.

Sąd Wojewódzki, przy ocenie zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, uwzględnił przesłanki wyznaczenia obszaru aglomeracji tj. teren, na którym zaludnienie lub działalność gospodarcza są wystarczająco skoncentrowane, aby ścieki komunalne były zbierane i przekazywane do oczyszczalni ścieków, z uwzględnieniem liczby mieszkańców na 1 km sieci oraz uzasadnienie finansowe i techniczne przedsięwzięcia. Sumaryczna liczba mieszkańców oraz osób czasowo przebywających na terenie aglomeracji, którzy będą obsługiwani przez sieć kanalizacyjną, jak również wskaźnik długości sieci odpowiada prawu. Zasadnie też uznał Sąd Wojewódzki, że przepisy nie uzależniają wyznaczenia granic aglomeracji od przedstawienia własności sieci kanalizacyjnej wchodzącej w skład systemu kanalizacji zbiorczej w aglomeracji. Przy tym trafnie wytknął niekonsekwencję stanowiska Spółki. Z jednej strony twierdzi bowiem, że nie jest możliwe bezinwestycyjne przekierowanie ścieków z dzielnicy [...] do nowego odbiorcy, by dalej uzasadniać, że zmiana granic aglomeracji wiązać się będzie z tłoczeniem wielostopniowym pompowym do oczyszczalni w Mieście [...], co jest ekonomicznie nieuzasadnione.

Dotąd powiedziane wskazuje, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie i dlatego też należało zaskarżony wyrok uchylić i sprawę przekazać Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sprawa powinna zostać raz jeszcze rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach z uwzględnieniem stanowiska i argumentacji zawartej uzasadnieniu wyroku. Przede wszystkim Sąd oceni, czy uchwalając uchwałę z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wyznaczenia aglomeracji, Sejmik Województwa [...], jako podstawę wyznaczenia obszaru i granic aglomeracji, wziął pod uwagę wieloletnie plany rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę.

Z tych względów, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.