Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 195/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia [...] nr [...] mocą którego uznano za bezzasadny zarzut zobowiązanej – A Sp. z o.o. w G. dotyczący prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez niewłaściwy organ egzekucyjny na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...], wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w Z.

Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] zostało następnie zaskarżone przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gliwicach.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 lutego 2013 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego). Jednocześnie pouczono stronę, że brak ten należy usunąć w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania - pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została skutecznie doręczona stronie skarżącej w dniu 21 lutego 2013 r.

W udzielonej terminowo odpowiedzi na wezwanie strona skarżąca złożyła kserokopię dokumentu, o który została wezwana.

Następnie na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 marca 2013 r. ponownie wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi – w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia – poprzez złożenie oryginału dokumentu z właściwego sądu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi

i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego) bądź złożenie odpisu tego dokumentu poświadczonego za zgodność z oryginałem przez notariusza. Jednocześnie poinformowano stronę skarżącą, że przedłożyła ona kserokopię odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego oraz pouczono ją o treści art. 48 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wezwanie powyższe doręczono stronie skarżącej w dniu 11 marca 2013 r.

W piśmie z dnia 18 marca 2013 r. strona skarżąca oświadczyła, że "wiedza KRS jest wiedzą notoryjną, którą dysponuje sąd RP". Podniosła także, iż stosowny dokument znajduje się już w aktach i przesyłanie kolejnych odpisów jest bezprzedmiotowe. Dodatkowo wskazała, że w przypadku nieuwzględnienia przesłanego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wnosi o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem co do zgodności z Konstytucją "obowiązujących przepisów, na podstawie których odrzucono przesłany odpis KRS". W ocenie skarżącej Spółki niedopuszczalnym jest, aby Sąd żądał od strony płacenia za oryginał dokumentu potwierdzającego wiedzę będącą w posiadaniu tego Sądu.

Do chwili obecnej brak formalny skargi nie został uzupełniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa

w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem stwierdzającym umocowanie do reprezentacji strony w odniesieniu do spółek kapitałowych jest aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07, publ. LEX

nr 516658). Brak zaś dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04, ONSAiWSA 2005/5/91). W myśl tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku zaś, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do złożenia takiego dokumentu obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do jej odrzucenia.

Ponadto należy wskazać, że stosownie do art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Oznacza to, że art. 48 § 3 p.p.s.a. dopuszcza jedynie dwie możliwe postacie dokumentów składanych do sądu: oryginały lub odpisy uwierzytelnione przez notariusza lub pełnomocnika – profesjonalistę. Również dokument wykazujący umocowanie do wniesienia skargi i określający sposób reprezentacji strony skarżącej, jeżeli nie jest złożony w oryginale, winien być poświadczony za zgodność z oryginałem zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a. Obowiązku wykazania swojego umocowania przez osobę dokonującą czynności w postępowaniu w imieniu osoby prawnej nie zmienia regulacja zawarta w art. 15 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, zgodnie z którą "od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów", jak i domniemanie prawdziwości danych wpisanych do rejestru, wynikające z art. 17 tej ustawy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1407/10, publ. LEX nr 707983).

W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca w odpowiedzi na pierwsze wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi złożyła jedynie kserokopię żądanego dokumentu, który mógłby wprawdzie czynić zadość "odpisowi", gdyby jednak był poświadczony za zgodność z oryginałem w sposób, który przewiduje treść art. 48 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 lipca

2011 r., sygn. akt I SA/Gl 288/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego względu ponownie wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi, wskazując jednocześnie w jaki sposób może zostać uwierzytelniona kopia odpisu KRS. Tymczasem skarżąca spółka nie wykonała zarządzenia i nie przedstawiła takiego odpisu. Termin zaś do uzupełnienia braku skargi, wyznaczony przez Sąd w wezwaniu pod rygorem jej odrzucenia, upłynął bezskutecznie w dniu 18 marca 2013 r.

Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącej Spółki o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 193 Konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Przesłanką wystąpienia przez sąd z pytaniem prawnym, jest więc powzięcie wątpliwości co do konstytucyjności lub legalności aktu normatywnego stanowiącego podstawę w danej sprawie. W rozpoznawanej sprawie Sąd takich wątpliwości nie powziął.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.