Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 595/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-09-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 25 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. E. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2009 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze pełnomocnik skarżącej – M. E. J. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2009 r. z uwagi na istotne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W uzasadnieniu wskazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą nieodwracalne skutki, doprowadzi skarżącą do ubóstwa. Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą osiągając rocznie niewysoki dochód, dlatego wykonanie wszystkich kilkudziesięciu decyzji, których łączna wartość przekracza kwotę 700.000 zł, zmusi stronę do jej zaprzestania i sprzedaży majątku, który jednak nie wystarczy na pokrycie należności z tytułu zobowiązań podatkowych. Nadto nawet w przypadku uchylenia zaskarżonych decyzji skarżąca nie będzie w stanie podjąć na nowo wykonywanej działalności.

W piśmie procesowy z dnia 7 sierpnia 2014 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentował, że skarżąca w przeważającej części finansuje działalność gospodarczą z kredytu obrotowego rewolwingowego z limitem – 280.000 zł, zabezpieczonego hipoteką kaucyjną na kwotę 476.000 zł na rzecz Banku. Dlatego wszczęcie postępowania egzekucyjnego, połączonego z zajęciem rachunków bankowych doprowadzi do wypowiedzenia umowy kredytowej, w konsekwencji do braku środków na sfinansowanie działalności i do jej zaprzestania. Nadto nieruchomość położona w O. jest jedynym istotnym składnikiem majątku trwałego firmy skarżącej. Prowadzona przez nią działalność gospodarcza wygenerowała w 2014 r. niewielki zysk, a w 2013 r., zamknęła się stratą w związku z wydatkami na modernizację. Ponadto argumentem za wstrzymaniem wykonania zaskarżanej decyzji są także motywy wniosku o zawieszenie postępowania w związku z pytaniem prejudycjalnym WSA we Wrocławiu I SA/Wr 562/14. Do pisma załączono umowę o kredyt na rachunku bieżącym wraz z aneksami, zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w 2013 r.–PIT–36L, informację o wysokości dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w 2013 r. – PIT/B, zestawienie roczne na 2014 r., wydruk księgi wieczystej nieruchomości położonej w Kol. O.. Pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 25 sierpnia 2014 r., podtrzymał dotychczasowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "ppsa") sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku, bowiem argumentacja w nim przedstawiona, nie wskazuje, aby zachodziło niebezpieczeństwo wywołania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącej.

Wątpliwości budzi szczególnie twierdzenie skarżącej gdzie wskazuje, że w przeważającej części finansuje prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą z kredytu obrotowego, którego limit wynosi 280.000 zł. Z załączonych dokumentów wynika, iż jest to działalność prowadzona w szerokim zakresie, gdzie w 2013 r. skarżąca osiągnęła wysoki przychód w wysokości 4.259.534,05 zł. Stanowiska skarżącej nie potwierdza także fakt, iż wskazany rok podatkowy zamknęła stratą w wysokości 2.409,71 zł, ponieważ dysponowała środkami w wysokości 4.261.943, 76 zł (koszty uzyskania przychodu), które wydatkowała na modernizację. Nadto także w 2014 r., prowadzona przez nią działalność gospodarcza przynosi zysk, obroty firmy do czerwca 2014 r. wyniosły 1.175299,27 zł.

Powyższe dane w zestawieniu z wartością przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wskazują, iż uregulowanie przez skarżącą zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją nie pozbawi ją płynności finansowej. Podkreślić należy, iż w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą miarodajną dla oceny ich zdolności płatniczych nie jest kategoria "dochodu" (rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania), lecz "przychodu". Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle wyeliminować. Do instrumentów takich należą choćby ponoszone wydatki stanowiące koszty uzyskania przychodów, amortyzacja majątku trwałego itp. Zatem ważnym argumentem jest, że skarżąca uzyskuje przychody z działalności gospodarczej i że przychody te kształtują się na znacznym poziomie.

Nadto skarżąca obrazując swoją sytuację finansową załączyła do wniosku jedynie zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego oraz tytuły wykonawcze (dołączone do wniosku w sprawie sygn. akt I SA/Lu 593/14) , nie nadesłała natomiast stosownych dokumentów (np. wyciągów z rachunków bankowych), które potwierdzałyby w tym zakresie jej twierdzenia, iż egzekucja zaległości podatkowych spowoduje nieodwracalne skutki, doprowadzi ją do ubóstwa. Egzekwowanie zaległości podatkowych zawsze powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który ponoszony przez skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych (nawet znacznych), nie jest pojęciem tożsamym ze spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. W razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca otrzyma zwrot uiszczonych kwot z odsetkami.

Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, ponieważ przesłanki z art. 61 § 3 ppsa, nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji