Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 183/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Komendanta Głównego Policji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 31/20 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T L na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 lutego 2020 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T L na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2019 r. w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Sąd I instancji wskazał, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący podał, że jest osobą niepełnosprawną (po chorobie Hainego-Medinie) i dorabia sobie na ½ etatu obsługując monitoring w Muzeum Historycznym Miasta Krakowa w Sukiennicach. Skarżący nie może pracować jako zwykły pracownik ochrony gdyż z trudnością chodzi w aparatach ortopedycznych. Pozbawienie skarżącego wpisu na listę POF spowoduje zwolnienie go z pracy. Uzyskanie ponownego wpisu jest czasochłonne i wymaga środków finansowych, których skarżącemu brakuje, a do tego czasu skarżący nie będzie miał z czego żyć.

W ocenie Sądu z przedstawionych przez skarżącego okoliczności faktycznych wynika, że przesłanki uzasadniające zastosowanie w niej ochrony tymczasowej zostały spełnione. Wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkowało utratą przez skarżącego uprawnień do wykonywania dotychczasowej pracy. Oznacza to, że po stronie wnioskodawcy zaistnieje obowiązek ponownego ubiegania się o uprawnienia i wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, a utrata kwalifikacji skutkować będzie niespełnieniem przesłanek podmiotowych, warunkujących dalsze zatrudnienie.

Komendant Główny Policji wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:

1) art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: p.p.s.a. poprzez uznanie, że skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków;

2) art. 29 ust. 9 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2142 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że może nastąpić wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, podczas gdy decyzja ta z mocy prawa podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Organ podał w uzasadnieniu, że skarżący może być nadal pracownikiem ochrony fizycznej wykonującym zadania nie objęte wymogiem posiadania uprawnień kwalifikowanego pracownika ochrony.

W odpowiedzi na zażalenie skarżący powołał się na treść wymogów do Zamówienia Publicznego z dnia 7 stycznia 2020 r. Muzeum Miasta Krakowa, gdzie w załączniku 3 do OPZ "kwalifikacje do pracy na danym stanowisku" w pozycji 16 stanowisko A podane jest: trzyletnie doświadczenie zawodowe w ochronie, wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony, obsługa systemu Windows, znajomość angielskiego".

W piśmie z dnia 3 czerwca 2020 r. organ powołując się na Zamówienie Publiczne wskazał, że w Zamówieniu tym dopuszcza się, że dwa stanowiska na których do wykonywania obsługi monitoringu nie wymagany jest wpis na kwalifikowanych pracowników ochrony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie, można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W ocenie NSA skarżący wystarczająco uprawdopodobnił zaistnienie przesłanek ochrony tymczasowej określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu przed Sądem I instancji. Skarżący wskazał, że skreślenie go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki. Wyjaśnił, że pozbawienie go wpisu na listę POF spowoduje zwolnienie go z pracy. Uzyskanie ponownego wpisu jest czasochłonne i wymaga środków finansowych, których skarżącemu brakuje, a do tego czasu skarżący nie będzie miał z czego żyć.

Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja podnoszona w przez organ w piśmie z dnia 3 czerwca 2020 r., zgodnie z którą skarżący może nadal być pracownikiem ochrony, wykonującym zadania nieobjęte wymogiem posiadania uprawnień kwalifikowanego pracownika ochrony. Co prawda organ wskazywał, że w Zamówieniu Publicznym dotyczącym obsługi monitoringu w miejscu gdzie jest zatrudniony skarżący dopuszcza się, że na dwóch stanowiska do wykonywania obsługi monitoringu nie wymagany będzie wpis na kwalifikowanych pracowników ochrony, jednakże zwrócić należy uwagę, że w chwili obecnej stanowiska są już rozdzielone pomiędzy pracowników, z uwzględnieniem posiadanych przez nich kwalifikacji. W konsekwencji istnieje ryzyko utraty przez skarżącego dotychczasowego zatrudnienia.

W orzecznictwie sądy administracyjne przyjmują, że utrata źródła dochodu związana z utratą uprawnień do wykonywania zawodu, spowodować może wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienie NSA z 15 lutego 2013 r., sygn. akt II GZ 68/13).

Należało zatem przyjąć, że skarżący uprawdopodobnił, że w jego przypadku utrata uprawnień zawodowych może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ w zażaleniu nie podważył prawidłowej oceny wniosku dokonanej przez Sąd I instancji w tej sprawie. Skarżący powołując wyżej wymienione okoliczności wystarczająco uprawdopodobnił bowiem spełnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a.

Bezzasadny jest też podniesiony w zażaleniu zarzut niezastosowania art. 29 ust. 9 ustawy o ochronie osób i mienia. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym tę sprawę podziela pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt II GZ 136/18, zgodnie z którym brak jest podstaw dla stwierdzenia, że regulacja art. 29 ust. 9 ustawy o ochronie osób i mienia, stanowiąca o natychmiastowym wykonaniu decyzji właściwego komendanta wojewódzkiego policji, wyłącza możliwość zastosowania przez Sąd art. 61 § 3 p.p.s.a. W omawianej ustawie, w odniesieniu do decyzji dotyczących skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie zostało wyłączone stosowanie art. 61 p.p.s.a. W związku z tym wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w rozumieniu art. 29 ust. 8 ustawy o ochronie osób i mienia jest co do zasady możliwe (por. też postanowienia NSA: z dnia 10 lutego 2016 r.; sygn. akt II GZ 49/16, z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II GZ 414/17, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawowe zastrzeżenie o natychmiastowym wykonaniu decyzji, jak i ewentualnie o konieczności nadawania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wyraża bowiem jedynie wolę ustawodawcy, aby z określonych względów, niektóre decyzje nie korzystały z zasady zawieszenia wykonalności – przed terminem przewidzianym na wniesienie odwołania.

Z tych wszystkich względów NSA orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p. s.a.