Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 451/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Teza: Reasumując, przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. zachodzi wówczas, gdy organ w dniu orzekania nie posiada wiedzy o okolicznościach mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego sprawy. Dla wystąpienia tej przesłanki wystarczające jest ustalenie, że z badanego przed wydaniem decyzji ostatecznej materiału dowodowego nie wynikały okoliczności lub dowody później ujawnione.

TEZY

Reasumując, przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. zachodzi wówczas, gdy organ w dniu orzekania nie posiada wiedzy o okolicznościach mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego sprawy. Dla wystąpienia tej przesłanki wystarczające jest ustalenie, że z badanego przed wydaniem decyzji ostatecznej materiału dowodowego nie wynikały okoliczności lub dowody później ujawnione.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2016 r. sprawy ze skargi Ł. R. na decyzję Rektora P.i B. z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania we wznowionym postępowaniu stypendium rektora dla najlepszych studentów oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] wydaną przez Odwoławczą Studencką Komisję Stypendialną Politechniki B. przyznano Ł. R. stypendium rektora dla najlepszych studentów w okresie październik 2015 r. – czerwiec 2016 r. w wysokości 515 zł miesięcznie. Odstąpiono od uzasadnienia decyzji z uwagi na uwzględnienie w całości żądania strony.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...] wskazana wyżej Komisja Stypendialna na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako K.p.a.) wznowiła postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Ustaliła bowiem w wyniku prowadzonego innego postępowania wyjaśniającego, że Ł. R. nie kwalifikuje się do grupy 10 % najlepszych studentów na swoim roku, kierunku i formie studiów.

Następnie decyzją z dnia [...] marca 2016 r. znak [...] Odwoławcza Studencka Komisja Stypendialna Politechniki B. (dalej jako Komisja), orzekając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., uchyliła własną decyzję z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie przyznania Ł. R. stypendium rektora dla najlepszych studentów na studiach drugiego stopnia na kierunku mechanika i budowa maszyn w roku akademickim 2015/2016 oraz odmówiła przyznania tego stypendium.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w trakcie postępowania o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych studentów prowadzonego na wniosek innego studenta ustalono, że nie został on zamieszczony na właściwej liście rankingowej (tej samej co Ł. R.), mimo że uzyskał większą liczbę punktów i ze względu na osiągnięcia znajduje się w gronie 10 % najlepszych studentów. Była to okoliczność istniejąca w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2015 r. a nieznana organowi. Tym samym stypendium rektora nie należało się Ł. R. a innemu studentowi I roku studiów niestacjonarnych II stopnia na kierunku mechanika i budowa maszyn. Stypendium rektora, zgodnie z § 8 ust. 1 Regulaminu przyznawania pomocy materialnej dla studentów Politechniki B. (stanowiącego załącznik do Zarządzenia nr 342/2014 Rektora Politechniki B.) przysługuje bowiem tylko 10 % najlepszych studentów.

W piśmie z dnia 20 kwietnia 2016 r. zatytułowanym "Odwołanie", a stanowiącym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Ł. R. wskazał, że: Komisja nie wskazała, jakie nowe dowody i jakie nowe okoliczności spowodowały wszczęcie postępowania w trybie nadzwyczajnym oraz w jakim postępowaniu zostały one uzyskane; nie został powiadomiony o możliwości zapoznania się z aktami postępowania i odniesienia się do zgromadzonych materiałów; w decyzji brakuje wskazania kryteriów, które należy spełnić, aby znaleźć się w gronie 10 % najlepszych studentów, którzy otrzymali stypendium; z decyzji nie wynika, jaka średnia uprawniała do jego otrzymania i jaką mu konkretnie wyliczono. W zaskarżonej decyzji brakuje uzasadnienia faktycznego, co narusza art. 107 § 1 K.p.a.

Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] Rektor Politechniki B. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Komisji z dnia [...] marca 2016 r. Organ odwoławczy ustalił, że: Ł. R. - student Wydziału Mechanicznego na kierunku mechanika i budowa maszyn I rok studia niestacjonarne II stopnia, złożył w dniu 1 października 2015 r. wniosek o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych studentów w roku akademickim 2015/2016. Ogólne zasady przyznawania tego stypendium uregulowane są w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym, zaś szczegółowe i na potrzeby uczelni – w Regulaminie. Na Politechnice B. Rektor przekazał uprawnienia do przyznawania stypendium rektora dla najlepszych studentów Odwoławczej Studenckiej Komisji Stypendialnej, z możliwością złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Rektora. Nadto Zarządzeniem Nr 342 z dnia 3 grudnia 2014 r. (z późn. zm.) ustalił Regulamin przyznawania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Politechniki B. Powołując się na przepisy art. 181 ust. 1 i 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 7 ust. 1 Regulaminu Rektor wyjaśnił, że stypendium rektora dla najlepszych studentów może otrzymać student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen lub posiada osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym oraz: 1. został zarejestrowany na kolejny semestr studiów bez długu punktowego z poprzedniego roku studiów oraz spełnił wszystkie wymagania określone planem studiów dla każdego z semestrów poprzedniego roku studiów; 2. zaliczył poprzedni rok studiów do końca sesji poprawkowej z zastrzeżeniem pkt 3; 3. odbywał/odbywa studia w uczelni zagranicznej w ramach programu Erasmus i nie dotrzymał warunku z pkt 2 z powodu okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności. Zgodnie zaś z § 8 ust. 1 - 4 Regulaminu stypendium rektora dla najlepszych studentów może otrzymać do 10% najlepszych studentów danego roku, kierunku i formy studiów. Za 100% studentów, z których oblicza się 10% najlepszych studentów, przyjmuje się liczbę wszystkich studentów, którzy zostali zarejestrowani na bieżący semestr studiów danego roku, kierunku i formy studiów według stanu na 10 października w przypadku przyznania stypendium w semestrze zimowym oraz 10 marca w przypadku przyznawania stypendium w semestrze letnim. Najlepszych studentów danego roku, kierunku i formy studiów ustala się na podstawie listy rankingowej. Listę rankingową sporządza się biorąc pod uwagę liczbę punktów uzyskanych przez studenta, które ustala się według określonego wzoru. Liczbę punktów poszczególnych części składowych wzoru oblicza się uwzględniając kryteria określone w Regulaminie.

Jak wyjaśnił Rektor, decyzja pierwszoinstancyjna została prawidłowo uzasadniona, bowiem jednoznacznie wynika z niej w jakich warunkach zostało wznowione postępowanie (na skutek ustalenia w innym postępowaniu prowadzonym na wniosek innego studenta tego samego kierunku, roku i formie studiów co Ł. R., że uzyskał on wyższą liczbę punktów i to jego a nie stronę przedmiotowego postępowania należy umieścić na liście rankingowej 10 % najlepszych studentów). Ze szczegółowych ustaleń wynika, zdaniem Rektora, że Odwoławcza Studencka Komisja Stypendialna prawidłowo przyznała Ł. R. następującą liczbę punktów za poszczególne osiągnięcia: średnia ocen - 89,6 punktów na 100 możliwych do zdobycia, osiągnięcia sportowe - 0 punktów na 100 możliwych do zdobycia, osiągnięcia naukowe - 0 punktów na 100 możliwych do zdobycia, osiągnięcia artystyczne - 0 punktów na 100 możliwych do zdobycia. Po przeliczeniu uzyskanych punktów wg wzoru (89,6x0,6) student uzyskał łącznie 53, 76 punktów.

Jak wyjaśnił Rektor, uwzględniając pominiętego pierwotnie studenta, zgodnie ze stanem na 10 października 2015 r. na kierunku, formie i roku studiów Skarżącego zarejestrowanych było 36 osób, zaś 10 % z tej liczby to 4 osoby. Zdobyta przez Ł. R. liczba punktów, przy prawidłowym sporządzeniu listy rankingowej, uplasowała go na piątym miejscu listy rankingowej. Stypendium otrzymały osoby z liczbą punktów co najmniej 54,00.

Zdaniem Rektora, przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji" powinna być rozumiana jako okoliczność "następczo odkryta lub zgłoszona przez stronę" a nie "następczo zaistniała". Okoliczność zaś lub dowód "nieznane organowi, który wydał decyzję" to takie okoliczności czy dowody, które mogą być nieznane również na skutek zaniedbań, czy z innych powodów.

W przedmiotowej sprawie w chwili wydawania decyzji przyznającej świadczenie Ł. R. istniała okoliczność faktyczna nieznana organowi prowadzącemu postępowanie tj. istnienie prawidłowo złożonego wniosku studenta, który powinien być uwzględniony na tej samej liście rankingowej co Wnioskodawca, ale nie został na niej umieszczony. Odwoławcza Studencka Komisja Stypendialna we właściwy sposób zastosowała art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., zasadnie wznowiła postępowanie administracyjne, prawidłowo na nowo ustaliła listę rankingową, w której Strona znalazła się poza grupą 10% najlepszych studentów uprawnionych do otrzymania przedmiotowego świadczenia. Należało zatem, przy zastosowaniu art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylić decyzję ostateczną i orzec merytorycznie.

Zdaniem Rektora, po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania Strona miała możliwość wypowiadania się w sprawie, jednak z tej możliwości nie skorzystała.

Skargę na powyższą decyzję Rektora złożył do sądu administracyjnego Ł. R. Zarzucił naruszenie zasad postępowania administracyjnego, w postaci obrazy art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 107 § 1 K.p.a. oraz błędną wykładnię art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Uzasadniając zarzuty powtórzył w znacznej mierze argumenty odwołania. Podkreślił, że ani w postanowieniu o wznowieniu, ani w decyzji z dnia [...] marca 2016 r. nie wskazano o jakie "nowe okoliczności" chodzi organowi, które ujawniono w "prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym", nie wskazano też o jakie postępowanie chodzi. W decyzji pierwszoinstancyjnej nie został pouczony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy; nie wynikają z niej kryteria, na podstawie których kwalifikowano do grona 10 % najlepszych studentów oraz w jaki sposób wyliczono je wobec niego. Decyzja ta nie zawiera uzasadnienia faktycznego. Powołując się na orzecznictwo wskazał, że nowe okoliczności i dowody muszą istnieć już w chwili wydawania decyzji ostatecznej a przesłanka nowości oznacza, że nie są znane organowi wydającemu tę decyzję. Podkreślił, że dopiero w uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej opisano kryteria punktowe oraz sposób przeliczenia punktów uprawniających do stypendium oraz dopiero z uzasadnienia tej decyzji dowiedział się ile otrzymał punktów. Odnośnie studenta, którego punktacja była wyższa niż jego, nie wskazano daty złożenia przez niego wniosku o stypendium.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Jak wyjaśnił, "nową okolicznością" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. było istnienie prawidłowo złożonego wniosku studenta, który powinien być uwzględniony na tej samej liście rankingowej co Skarżący. Organ nie wiedział o tej okoliczności, mimo że istniała ona w dacie wydawania decyzji o przyznaniu Skarżącemu stypendium.

W piśmie z dnia 13 października 2016 r. stanowiącym "Załącznik do protokołu rozprawy" pełnomocnik Skarżącego sprecyzował zarzuty skargi jako naruszenie przepisów procesowych tj.

1. art. 7 w związku z art. 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, skutkującą wznowieniem postępowania i uchyleniem decyzji ostatecznej przyznającej Skarżącemu stypendium dla najlepszych studentów;

2. art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez błędne ich zastosowanie i uznanie, że wyszły na jaw nowe okoliczności i dowody nieznane organowi w dniu wydawania decyzji, co skutkowało wznowieniem postępowania;

3. art. 8, art. 9 w związku z art. 80 i art. 10 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania do organów administracji, brakiem informowania stron o ich prawach i obowiązkach, dokonaniem dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu powyższych zarzutów wskazano na orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego – zdaniem pełnomocnika Skarżącego - wynika, że nie jest nową okolicznością nieznaną organowi a istniejącą w dniu wydania decyzji odmienna ocena stanu faktycznego już znanego organowi, dokonana w wyniku ponownej oceny zgromadzonych materiałów dowodowych.

Na rozprawie w dniu 13 października 2016 r. pełnomocnik organu przedstawił dokumenty dotyczące stypendium przyznanego studentowi, którego wniosek po obliczeniu punktacji za osiągnięcia spowodował usunięcie Skarżącego z listy rankingowej 10 % najlepszych studentów (wniosek z dnia 5 października 2015 r., decyzja przyznająca stypendium z dnia [...] grudnia 2015 r., wyliczenie punktacji).

Skarżący wskazał, że wniosek M. M. wpłynął do dziekanatu studiów dziennych zamiast do dziekanatu studiów zaocznych, na które to studia ten student się przeniósł. Prawdopodobnie wniosek zagubił się w dziekanacie studiów dziennych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Spór w sprawie niniejszej dotyczy zastosowania przez organ przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. A zatem przesłankami wznowienia na wskazanej podstawie są:

- istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,

- istniejące w dniu wydania decyzji,

- nieznane organowi, który wydał decyzję.

Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, zgromadzony materiał dowodowy oraz dokonana przez organ jego ocena w kontekście przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

W kontrolowanym postępowaniu "nową okolicznością", zdaniem organu, był fakt istnienia - w dniu wydawania decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2015 r. przyznającej Skarżącemu sporne stypendium - wniosku studenta M. M. o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych studentów.

Bezsporne jest, że wniosek ten został złożony w dniu 5 października 2015 r. (k. 70, datę wpływu potwierdziła na wniosku Specjalista ds. dydaktyki mgr B. S.), a więc przed wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2015 r. Jak wskazał Skarżący podczas rozprawy w dniu 13 października 2016 r., wniosek wpłynął do dziekanatu studiów dziennych, a powinien był wpłynąć do dziekanatu studiów zaocznych, bowiem M. M. przeniósł się na studia zaoczne. Jak wyjaśnił Skarżący, wniosek zagubił się w dziekanacie studiów dziennych, a odnalazł się w dziekanacie studiów zaocznych już po wydaniu decyzji przyznającej Skarżącemu stypendium. Tak opisanemu stanowi rzeczy nie zaprzeczył obecny podczas rozprawy w dniu 13 października 2016 r. pełnomocnik organu, który nadto wyjaśnił, że Komisja nie sporządza protokołu na okoliczność rozpoznania wniosku o stypendium. Z akt administracyjnych wynika też, że lista osób kwalifikujących się do przyznania stypendium, z uwzględnieniem wniosku M. M., została ustalona na dzień 11 grudnia 2015 r. Jest ona podpisana przez Prodziekana Wydziału Mechanicznego ds. Studenckich i Dydaktyki (k. 7 akt administracyjnych).

Z kolei jak wynika z Regulaminu, stypendium Rektora dla najlepszych studentów przyznaje rektor lub Odwoławcza Komisja Stypendialna (§ 7 ust. 3), najlepszych studentów danego roku, kierunku i formy studiów ustala się na podstawie listy rankingowej (§ 8 ust. 3), listę rankingową, uwzględniającą uzyskane przez studenta punkty obliczone wg wzoru sporządza się dla wszystkich studentów danego roku, kierunku i formy studiów, którzy złożyli wniosek o stypendium rektora (§ 8 ust. 10), zaś informację na temat liczby osób kwalifikujących się do przyznania stypendium rektora przekazuje się do Działu Spraw Studenckich i Dydaktyki, w terminie do końca października w semestrze zimowym (§ 8 ust. 11).

Powyżej przedstawione okoliczności faktyczne związane z wpływem wniosku M. M., uwzględniane w kontekście regulacji Regulaminowych, potwierdzają ustalenia organu, że prośba tego studenta o przyznanie stypendium rektora była okolicznością istniejącą w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2015 r.

Niewątpliwie była też okolicznością istotną dla sprawy. To od punktacji bowiem uzyskanej przez poszczególnych studentów tego samego roku, kierunku i formy studiów na których studentem jest Skarżący (a nie ma sporu co do tego, że Skarżący i M. M. spełniali ten warunek), którzy to studenci złożyli wnioski o przyznanie spornego stypendium w terminie do dnia 5 października (§ 1 ust. 18 punkt 1 Regulaminu) – uzależnione było miejsce na liście rankingowej samego Skarżącego. Należy jednak zaznaczyć, że nie ocena jest decydująca dla przyjęcia istnienia nowej okoliczności, ale fakt wpływu wniosku. Ocena jest bowiem wtórna w stosunku do danych wynikających z wniosku. Bez wniosku nie ma możliwości dokonania takiej oceny.

Sąd akceptuje także jako nienaruszające prawa ustalenie organu, że istnienie wniosku M. M. było okolicznością nową, nieznaną organowi w dniu wydawania decyzji o przyznaniu Skarżącemu stypendium rektora dla najlepszych studentów.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, element nowości dotyczy organu (okoliczności mają być nowe w odniesieniu do organu), który nie znał tych okoliczności i nie dysponował nimi. Chodzi zatem o okoliczności "nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę", przy czym – jak wskazuje większość składów orzekających - nie jest istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań (np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego), czy z innych powodów (vide wyroki z dnia 9 grudnia 2010 r., I OSK 1256/10; wyrok z dnia 18 grudnia 2013 r., IV SA/Po 838/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Sądy wskazują wręcz, że nowe okoliczności faktyczne dotyczą tylko tych nowo odkrytych dowodów lub okoliczności, lub po raz pierwszy zgłoszonych w postępowaniu, a więc takich, o których organ nie wiedział bez względu na przyczyny braku tej wiedzy (wyrok z dnia 4 grudnia 2014 r., II OSK 1200/13, CBOSA).

Odmiennie natomiast w wyroku z dnia 17 marca 2016 r. w sprawie II OSK 1196/15 NSA wskazał, że "Nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przedstawiają bowiem określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z przyczyn niezależnych od tego organu, mający wpływ na status prawny strony" (CBOSA).

Jak wynika z powyższego, większość składów orzekających łączy element niewiedzy organu o nowej okoliczności z samym faktem niewiedzy, niezależnie od przyczyn leżących lub nie po stronie organu. To stanowisko skład orzekający w sprawie niniejszej podziela. Niewątpliwie przepisy o wznowieniu postępowania chronią stan praworządności i są wyjątkiem od zasady niewzruszalności decyzji ostatecznej (art. 16 § 1 K.p.a.). Brzmienie przepisu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nie różnicuje "niewiedzy organu o nowych okolicznościach" w zależności od powodów tej niewiedzy. Stąd też Sąd zgadza się z przeważającym dotychczas w orzecznictwie stanowiskiem, że brak znajomości organu co do nowych okoliczności może wystąpić "bez względu na przyczyny tej niewiedzy", bowiem wystarczy jedynie, że z badanego materiału dowodowego nie wynikały okoliczności faktyczne lub dowody, których istnienie później, po wydaniu decyzji ostatecznej, ujawniono. Jak wskazał NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 października 2016 r. w sprawie I OSK 1077/15, powołując się na własne orzecznictwo: "Ocena właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym nie stanowi przedmiotu postępowania wznowieniowego. Taka ocena może być przeprowadzona jedynie przez organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym [...] Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności" (CBOSA).

Reasumując, przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. zachodzi wówczas, gdy organ w dniu orzekania nie posiada wiedzy o okolicznościach mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego sprawy, a zatem wystarczające jest ustalenie, że z badanego przed wydaniem decyzji ostatecznej materiału dowodowego nie wynikały okoliczności lub dowody później ujawnione.

Podkreślić nadto należy, co wynika już z powyższych rozważań, że czymś innym jest jednak brak wiedzy organu o okolicznościach stanu faktycznego (nowych dowodach) i wydanie decyzji w oparciu o stan faktyczny ustalony w sposób niepełny (jak miało to miejsce w sprawie niniejszej), a czymś innym błędna ocena stanu faktycznego. Zdaniem Sądu, wokół tego rozróżnienia toczy się spór między organem a Skarżącym. Orzeczenia wskazane przez pełnomocnika Skarżącego w piśmie z dnia 13 października 2016 r. dotyczą niedopuszczalności wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. z powodu odmiennej, ponownej oceny stanu faktycznego. Tezy w nich sformułowane skład orzekający w sprawie niniejszej podziela. Nie dotyczą one jednak kontrolowanego postępowania, w którym organ nie mógł odmiennie ocenić sytuacji Skarżącego i M. M., bowiem o wniosku tego drugiego nie wiedział (komplet wniosków ocenianych przez organ w tym dniu nie zawierał wniosku ujawnionego później). Innymi słowy, wniosek M. M. nie był okolicznością poddaną badaniu w momencie rozstrzygania o prawie Skarżącego do stypendium rektora dla najlepszych studentów tj. w momencie wydawania decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. Tym samym był okolicznością nową, nieznaną organowi w dniu orzekania, a mającą istotne znaczenie dla sprawy – w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Ustalenie przez organ "nowej okoliczności" spowodowało konieczność jej oceny tj. oceny osiągnięć wynikających z wniosku M. M. i wskazania, na jakiej pozycji znajdzie się ten student na liście rankingowej i czy zmieści się w gronie 10 % najlepszych studentów na roku, kierunku i formie studiów – identycznych jak Skarżący. Wszystkie te okoliczności przedstawiono i przeanalizowano dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zaś poczynione ustalenia znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym (vide wniosek z dnia 5 października 2015 r. wraz z oświadczeniami oraz lista z dnia 11 grudnia 2015 r. osób uprawnionych do stypendium dla najlepszych studentów sporządzona po uwzględnieniu tego wniosku). Jak wynika z tego uzasadnienia, M. M. uzyskał średnią punktów 57, 60, zaś Skarżący 53,76 – według sposobu wyliczenia wskazanego w Regulaminie (§ 8 ust. 4). Stypendium otrzymywały osoby z liczbą punktów co najmniej 54. Skoro zaś na roku było 36 osób, to 10 % najlepszych studentów uprawnionych do spornego stypendium według § 8 ust. 2 i 3 Regulaminu - to 4 osoby. Skarżący znalazł się na liście rankingowej na miejscu piątym. Dodać należy, w kontekście zarzutów o braku wskazania sposobu wyliczenia punktacji, że sposób ustalenia listy rankingowej oraz sposób wyliczenia punktacji przedstawiono w Regulaminie, zatem powinien być dostępny wszystkim studentom, a nie tylko w sprawie niniejszej jako materiał dowodowy.

Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty skargi oraz zarzuty sprecyzowane w piśmie pełnomocnika Skarżącego z dnia 13 października 2016 r. Jak wyjaśniono, organ trafnie zastosował w sprawie niniejszej podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., nie dokonał dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ale dokonał jej w kontekście zastosowanej podstawy wznowienia, zaś ocena ta nie narusza prawa. Nie mógł prowadzić do uwzględnienia skargi także zarzut naruszenia zasad postępowania administracyjnego tj. zasady wyjaśniania stanu faktycznego na podstawie całokształtu zgormadzonego materiału dowodowego i konieczności poszukiwania dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 7 K.p.a.), budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.), informowania (art. 9 K.p.a.). Co prawda faktycznie uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej jest stosunkowo lakoniczne, jednakże sam Skarżący przyznał, że uchybienie to wyeliminowano w postępowaniu drugoinstancyjnym. Mając zaś na uwadze, że organ drugiej instancji jest organem merytorycznym, a zatem rozstrzygającym ponownie w oparciu o całokształt okoliczności sprawy, należy ocenić, że uzasadnienie jego decyzji spełnia wymagania z art. 107 § 3 K.p.a. i bezzasadne pozostają zarzuty nienależytego wyjaśnienia stronie przesłanek faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia.

Także postawiony w skardze zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. musi zostać oceniony jako nieskuteczny. Co prawda organ odwoławczy powinien był zawiadomić Skarżącego w trybie art. 10 § 1 K.p.a. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy i możliwości zgłoszenia uwag, a tego nie uczynił, jednakże naruszenie to nie ma wpływu na wynik sprawy. Skarżący otrzymał postanowienie o wznowieniu postępowania, następnie wydaną w nim decyzję pierwszoinstancyjną, złożył odwołanie, doręczono mu decyzję drugoinstancyjną i miał rozeznanie w okolicznościach sprawy. Nadto, przedmiotem postępowania wznowionego nie była ocena sprawy po raz wtóry w jej całokształcie tj. nie dokonywano ponownego liczenia punktacji Skarżącego, a jedynie ustalano jego miejsce na liście rankingowej. Orzeczono końcowo w zależności od wyników tej oceny tj. uznając, że nie był uprawniony do stypendium – uchylono decyzję przyznającą to świadczenie i odmówiono jego przyznania bez naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.