Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1119/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 12 i 13 oraz art. 40 d ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2007 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., zwane dalej SKO, działając na podstawie art. art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 24 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) i art. 127 § 2 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2006 r. nakładającą na [...] O. S.A. w P., zwany dalej O. lub skarżącą spółką, karę pieniężną w wysokości 291.891,60 zł za samowolne zajęcie pasa drogowego ul. P. w rej. ul. C. pod reklamę o powierzchni reklamowej 34,32m2 w okresie od dnia 18 września 2005 r. do dnia 18 maja 2006 r.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

O. legitymował się decyzją Prezydenta W. z dnia [...] października 2004 r. zezwalającą na zajęcie pasa drogowego pod nośnik reklamowy wg lokalizacji wyżej wskazanej na okres od 21 października 2004 r. do dnia 17 września 2005 r. Po stwierdzeniu podczas kontroli w terenie w dniu 14 lutego 2006 r., że ww. nośnik reklamowy w dalszym ciągu funkcjonuje w pasie drogowym, Zarząd Dróg Miejskich w W., dalej ZDM, pismem z dnia 15 lutego 2006 r. poinformował O. o takim stanie rzeczy i przypomniał, iż zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086) za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, wymierza on w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości dziesięciokrotnej opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4 – 6 cyt. artykułu. ZDM uprzedził, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia nałożona zostanie na O. kara pieniężna od dnia 18 września 2006 r. do dnia demontażu reklamy lub do dnia poprzedzającego dzień obowiązywania nowego zezwolenia. Równocześnie organ poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się.

O. wnioskiem z dnia 12 maja 2006 r. i powtórnym z dnia 16 października 2006 r. (wpłynął do ZDM dnia 18 października 2006 r.), w którym uzupełnił konieczną dokumentację, zwrócił się do ZDM wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. P. w rej. ul. C.

Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Prezydent W. nałożył na O. karę pieniężną w wysokości 291.891,60 zł za zajęcie pasa drogowego ww. ulicy i umieszczenie w nim reklamy o powierzchni 34.32 m2 w okresie od 18 września 2005 r. do dnia 18 maja 2006 r. Kara została wyliczona jako iloczyn powierzchni reklamowej i ustalonej stawki opłaty w wysokości 3,50zł/m2 dziennie powiększonej dziesięciokrotnie i 243 dni zajęcia terenu. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 40 ust. 1 i ust. 2 udp. oraz uchwałę Nr LXXX/2512/2006 Rady [...] W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. zmieniającą uchwałę w sprawie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...] W.

W złożonym do SKO odwołaniu O., działając przez swego pełnomocnika, domagał się uchylenia decyzji ewentualnie jej zmiany w zakresie wysokości nałożonej kary. W uzasadnieniu skarżąca spółka podała, iż przez cały okres obowiązywania poprzednich zezwoleń terminowo i sumiennie regulowała opłaty związane z zajmowaniem pasa drogowego. W związku z wygaśnięciem decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego, O. podjął starania w celu przedłużenia obowiązywania stosownych zezwoleń i pismem z dnia 6 grudnia 2005 r. wystosował prośbę do ZDM o wyznaczenie terminu w celu uregulowania stanu prawnego zajmowania pasa drogowego związanego ze stacją przy ul. P., a również z innymi terenami dotyczącymi m.in. ul. P. przy ul. C. Trudności związane z wyznaczeniem terminu spotkania nie przerwały trwających uzgodnień telefonicznych i ostatecznie do spotkania pomiędzy pracownikiem O. i pracownikami ZDM doszło w dniu 13 kwietnia 2006 r. Na spotkaniu omówiono kwestie uregulowania stanów prawnych zajmowanych przez O. terenów w pasie drogowym należącym do ZDM i kwestie uregulowania wydawania decyzji dotyczących zezwoleń na posadowienie pylonów. Dnia 18 maja 2006 r. O. złożył stosowną dokumentację w celu uzyskania zezwoleń. Pomimo wielokrotnych prób i wielokrotnie składanych wniosków skarżącej spółki zmierzających do uregulowania stanu prawnego pylonów reklamowych w pasie drogowym ZDM nałożył karę pieniężną za zajmowanie pasa drogowego przez 243 dni. Skarżąca podkreśliła przedłużające się negocjacje pomiędzy stronami i swoją niewątpliwą wolę załatwienia sprawy.

SKO decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] W. Organ stwierdził, iż ustalenia stanu faktycznego i prawnego dokonane zostały prawidłowo. Okoliczności zajęcia pasa drogowego ul. P. w rej. ul. C. nie były przez skarżącą kwestionowane, jak też nie był kwestionowany brak zezwolenia w dni wskazane w decyzji. Za niemające istotnego znaczenia organ uznał negocjacje prowadzone między skarżącą, a ZDM mające na celu "uregulowanie sprawy zajęcia pasa drogowego na potrzeby obiektu reklamowego". W sprawach dotyczących zajęcia pasa drogowego obowiązujące przepisy wymagają posiadania zezwolenia, a w razie jego braku przewidują, zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 2 udp. obowiązek nałożenia kary. Co do wniosku o zmniejszenie kary pieniężnej nie znajduje on uzasadnienia, kara bowiem została nałożona prawidłowo.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie O. domagał się uchylenia decyzji SKO w całości i zasądzenia kosztów postępowania. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz "nie wzięcie pod uwagę interesu obywateli tj. strony skarżącej", naruszenie dyspozycji art. 35 k.p.a. przez jego niezastosowanie, naruszenie art. 11 i art. 12 przez ich niezastosowanie oraz naruszenie art. 39 ust. 3 udp. przez jego niewłaściwe zastosowanie. Skarżąca spółka w uzasadnieniu skargi podtrzymała argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji i podkreśliła, iż wbrew dyspozycji art. 11 i art. 12 k.p.a. ZDM nie informował skarżącej o możliwości nałożenia jakichkolwiek kar, a organowi, nawet jeśli działa w ramach uznania administracyjnego, "nie wolno dbać jedynie o interes ochronę interesów Państwa, powinien być on również obrońcą interesów jednostki" i w tym celu powinien udzielać stronie niezbędnych informacji w celu dobrowolnego wykonania przez nią obowiązku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania, nie zaś pod względem słuszności.

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie jest uzasadniona.

Przedmiotem rozpatrzenia jest decyzja SKO w W. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. nakładającą na skarżącą na podstawie art. 40 ust. 12 i ust. 13 udp. karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego za okres od 18 września 2005 r. do 18 maja 2006 r. bez zezwolenia. Zgodnie z art. 12 pkt 1 i pkt 2 udp. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi/z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości dziesięciokrotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4 – 6. Stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie nie jest sporny. Skarżąca dysponowała zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego pod przedmiotowy nośnik reklamowy do dnia 17 września 2005 r. Po upływie tego terminu skarżąca, jak wynika z akt administracyjnych, została przez naczelnika Wydziału Gospodarki Terenami ZDM zawiadomiona o upływie czasu obowiązywania zezwolenia i zawiadomiona o treści przepisu art. 40 ust. 12 udp. oraz o wszczęciu postępowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej (pismo z dnia 15 lutego 2006 r.). Niezbędny wniosek wraz z koniecznymi załącznikami skarżąca złożyła dnia 18 października 2006 r. Nie ma zatem żadnych wątpliwości, iż w czasie od 18 września 2005 r. do dnia złożenia wniosku tj. przez 243 dni, skarżąca zajmowała pas drogowy bez zezwolenia. Nie jest kwestionowana przez O. powierzchnia reklamowa (34,32m2) ani sposób wyliczenia kary pieniężnej. W tym stanie rzeczy, zgodnie z cyt. już wyżej art. 40 ust. 12 udp. zarządca drogi obowiązany był nałożyć karę pieniężną w wysokości obliczonej w sposób wynikający z art. 40 ust. 4 – 6 udp. powiększoną dziesięciokrotnie, co dało kwotę wyszczególnioną w decyzji.

Argumentacja skarżącej jest chybiona, a organowi nie można zarzucić naruszenia żadnego z przepisów wskazanych w skardze tj. art. 7, art. 11 i art. 12 czy art. 35 k.p.a. Podmiot zajmujący pas drogowy, posiadający zezwolenie na to zajęcie, obowiązany jest znać i respektować zasady, na których udzielono mu zezwolenia. Jest wyrazem dbałości o własne interesy dopilnowanie terminu, w którym udzielone zezwolenie wygasa, w tym celu aby w przypadku woli dalszego zajmowania pasa drogowego, z wyprzedzeniem wystąpić o kolejne zezwolenie, nie narażając się na ryzyko kary pieniężnej za zajmowanie tego pasa bez zezwolenia. Podnoszone przez skarżącą argumenty, o prowadzonych rozmowach dotyczących kwestii uregulowania sprawy zajęcia pasa drogowego na potrzeby obiektu reklamowego, nie mogą mieć, co podkreślał organ odwoławczy, żadnego istotnego znaczenia dla wyniku sprawy. Jest to tym bardziej zasadne, że wszelkie kwestie związane z zajęciem pasa drogowego regulowane są w ustawie o drogach publicznych, a zarządca drogi nie może wobec podmiotów zajmujących pas drogowy zastosować żadnego zwolnienia, ani żadnej obniżki tak opłaty za zajęcie pasa drogowego za zezwoleniem, jak też ewentualnej kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia nakładanych na podstawie tej ustawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.