Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 451/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Wojewody z dnia 21 lutego 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję ; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego K. C. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta Bocheński decyzją z dnia 10 września 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. zatwierdził projekt budowalny i udzielił pozwolenia na budowę dla Firma A . w W. obejmujące budowę stacji bazowej telefonii komórkowej Firma A nr [...]_A wraz z kablową linia zasilającą w skład której będą wchodzić następujące elementy: stalowa wieża kratowa typu [...] o łącznej wysokości 35,45 m.n.p.t, fundamentowa płyta żelbetowa, 9 anten sektorowych (w tym 3 szt. Typu HW ADU4518R7 skierowane w azymutach:20o, 160o, 290o, wysokość zawieszenia 53»00m n.p.t, 6 szt. HW A704516 RO skierowane w azymutach ; 20o, 160o, 290o, wysokość zawieszenia 53,1 Om n.p.t), 7 anten radioliniowych (0 0,6 m-6 szt, skierowanych w azymutach : 50o, 129o, 193o, 240o, 308o, 335o wysokość zawieszenia: 51,10, 50,90, 50,20, 50,43 m n.p.t 0 1,2 m , kierowana w azymucie 103o wysokość zawieszenia 30,70 m.n.p.t), antena GPS urządzenia sterujące u podnóża wieży, ogrodzenie, kablowa linia zasilająca na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym B. [...], jednostce ewidencyjnej [...]_2 Lipnica Murowana. W uzasadnieniu organ wskazał, że sprawdził stosownie do dyspozycji art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane: zgodność projektu zagospodarowania z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zgodność inwestycji z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Lipnica Murowana zatwierdzonego uchwałą Nr XX.169.2012 Rady Gminy Lipnica Murowana z dnia 18 września 2012 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 12 października 2012, poz. 5006, ze zm. i innymi aktami prawa miejscowego, a także z wymaganiami ochrony środowiska oraz kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii i sprawdzeń oraz informacji BIOZ, jak również wykonanie oraz sprawdzenie projektu przez uprawnione osoby - i stwierdził naruszenie przepisów prawa w zakresie określonym w ust. 1, i ust. 3 art. 35 ustawy Prawo budowlane - w następstwie czego postanowieniem z dnia 15.02.2018 r. zobowiązał wnioskodawcę do usunięcia tych nieprawidłowości w terminie 20 marca 2018 r. pouczając równocześnie, że w przypadku uchybienia tego terminu organ podejmie decyzję odmawiającą. W postanowieniu nałożono na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i uzupełnienia braków poprzez: 1) przedłożenie ostatecznej decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej zgodnie z art. 11 w powiązaniu z art. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2015 r. poz.909) lub zaświadczenia z Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Krakowie, że na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym B. [...], jednostce ewidencyjnej [...] Lipnica Murowana, nie znajdują się urządzenia melioracji wodnych szczegółowych - z uwagi na to, iż przedmiotowa inwestycja nie jest związana z działalnością rolniczą w terenie i znajduje się zgodne z danymi będącymi w posiadaniu tutejszego organu; 2) część rysunkową, sporządzoną na mapie z uwzględnieniem § 7 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. póz. 462 z 2012 r. ze zm.) uzupełnić o: rodzaj i zasięg uciążliwości zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 2 w/w rozporządzenia; 3) ponadto wykazanie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie §15, §113 w związku z planowaną budową stacji bazowej telefonii komórkowej spółki [...] nr [...]_A wraz z kablową linia zasilającą na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym B. , jednostce ewidencyjnej Lipnica Murowana w terenach oznaczonych RM jako tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych oraz ogrodniczych, leśnych i rybackich. W dniu 6 sierpnia 2018 r. - wraz z wnioskiem o podjęcie postępowania inwestor przedłożył odpowiednio skorygowany i uzupełniony projekt budowlany, wykonując tym samym dyspozycję postanowienia Starosty Bocheńskiego z dnia 15.02.2018 r. Organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Lipnica Murowana. Według rysunku planu i przedłożonego projektu zagospodarowania działka nr [...] w B. , położona jest w terenie rolniczym RM (1a,3a,3c,3e,6g). Zgodnie z § 15 ust 1 tekstu planu teren rolniczy "RM" przeznaczony jest dla: zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych oraz ogrodniczych, leśnych i rybackich. Natomiast w ust. 2. pkt 2 lit. i tego zapisu (§ 15), na terenie "RM" dopuszczono między innymi "urządzenia infrastruktury technicznej (uzbrojenie terenów)". Ponadto w § 111 ust. 5 tekstu planu wskazano, że: "dopuszcza się lokalizację i realizację inwestycji telekomunikacyjnych(obiektów budowlanych łączności publicznej), w tym w szczególności stacji bazowych telefonii komórkowej, na całym obszarze Gminy Lipnica Murowana – zgodnie z przepisami odrębnymi, jak również zgodnie z § 111 ust. 2 zakłada się utrzymanie istniejącej infrastruktury telekomunikacyjnej (obiektów budowlanych, urządzeń i sieci) z dopuszczeniem systemu rozbudowy usług telekomunikacyjnych poprzez: remonty, modernizację, rozbudowę, względnie budowę: nowych central i sieci abonenckich, sieci ogólnodostępnych automatów telefonicznych i innych obiektów budowlanych, sieci i urządzeń łączności przewodowej i bezprzewodowej w tym m. in. nowych masztów i stacji bazowych telefonii komórkowej, urządzeń obsługujących bezprzewodową sieć telefonii stacjonarnej, stacji telewizyjnych, infrastruktury światłowodowej, masztów i anten dostępu radiowego oraz masztów technicznych, związanych z funkcjonowaniem portów lotniczych. Jak wynika z obowiązujących regulacji prawnych, stacja bazowa telefonii komórkowej - wieża -zaliczana jest do infrastruktury technicznej. Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne pod pojęciem infrastruktury telekomunikacyjnej należy rozumieć: urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Z kolei art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wskazuje, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej należy rozumieć: budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych j ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Powyższa analiza pozwala na stwierdzenie, że projektowana na działce nr [...] w B. stacja bazowa telefonii komórkowej Spółki Firma A zachowuje wymogi cyt. wyżej planu, w tym m. in. dotyczące przeznaczenia terenu oraz zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Inwestycja - obejmująca budowę stalowej wieży kratowej typu [...] o łącznej wysokości 55,45 m n.p.t., fundamentowej płyty żelbetowej, 9 anten sektorowych (w tym 3 szt. Typu HW ADU4518R7 skierowane w azymutach: 20°, 160°, 290°, wysokość zawieszenia 53,00m n.p.t, 6 szt. HW A704516 RO skierowane w azymutach: 20°, 160°, 290°, wysokość zawieszenia 53,1 Om n.p.t), 7 anten radioliniowych (0 0,6 m-6 szt., skierowanych w azymutach : 50°, 129°, 193°, 240°, 308°, 335° wysokość zawieszenia: 51,10, 50,90, 50,20, 50,40 m n.p.t 0 1,2 m , kierowana w azymucie 103° wysokość zawieszenia 50,70 m.n.p.t), anteny GPS urządzenia sterującego u podnóża wieży, wraz z ogrodzeniem i kablową linią zasilającą - stanowi bowiem infrastrukturę techniczną służącą zaspokajaniu potrzeb lokalnych z zakresu telekomunikacji, a jej realizacja nie powoduje naruszenia przepisów dotyczących ochrony gruntów rolnych i leśnych, w szczególności art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (dla przedmiotowej inwestycji inwestor uzyskał ostateczną decyzję o wyłączeniu gruntów z produkcji rolniczej - decyzja umarzająca postępowanie Starosty Bocheńskiego.

Na podstawie przedłożonych dokumentów, tj.: Projektu budowlanego stacji bazowej BOC7006_A i dołączonych opracowań pn.: "Kwalifikacja przedsięwzięcia" oraz "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej" z grudnia 2017 r. organ ustalił, że planowane przedsięwzięcie będące przedmiotem niniejszego postępowania, zgodnie z podanymi wartościami technicznymi, co do równoważnej mocy promieniowania izotropowe wyznaczonej dla pojedynczej anteny w miejscach dostępnych dla ludności, nie osiąga progów wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przedłożona do wniosku analiza rozkładu pól elektromagnetycznych stacji bazowej P4 uwzględnia wszystkie anteny sektorowe i radioliniowe stacji w wariancie maksymalnego oddziaływania na środowisko - z uwzględnieniem zjawiska kumulacji pól pochodzących od wszystkich anten stacji tj. sektorowych i radioliniowych. Wzięto zatem pod uwagę zsumowane pola elektromagnetyczne wytwarzane przez 9 anten sektorowych (w tym 3,szt. Typu HW ADU4518R7 skierowane w azymutach: 20°, 160°, 290°, zawieszone na wysokości 53,00m n.p.t, 6 szt. HW A704516 RO skierowane w azymutach: 20°, 160°, 290°, zawieszone na wysokości 53,1 Om n.p.t oraz 7 anten radioliniowych (0 0,6 m-6 szt., skierowanych w azymutach : 50°, 129°, 193°, 240°, 308°, 335° zawieszonych na wysokości: 51,10, 50,90, 50,20, 50,40 m n.p.t 0 1,2 m , skierowane w azymucie 103° zawieszone na wysokości 50,70 m.n.p.t ). Z uwagi na charakter pracy anten radioliniowych tj. bardzo wąską wiązkę promieniowania, brak pochylenia wiązki względem ziemi, konieczność niezakłóconej komunikacji z innymi antenami radioliniowym i (co jest równoznaczne z zawieszeniem ponad miejscami dostępnymi dla ludności), pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 wytwarzane przez anteny radioliniowe nie wystąpi w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi, a ich działanie spełnia warunki treści Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Trzeba podkreślić, że w świetle art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r. póz. 272 ze zmianami), miejsca dostępne dla ludności to wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, dla których dostęp dla ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Na podstawie wyników obliczeń zasięgu pól elektromagnetycznych o poziomach >0,1 W/m2, zamieszczonych w tabelach, zobrazowanego graficznie na rzucie podstawowym (projekt zagospodarowania) i na rzutach pionowych (rysunki nr: [...] do [...]), stwierdzono, że wyznaczony w przestrzeni nad terenem wzdłuż osi głównej wiązki zasięg występowania obszaru pola EM o poziomie wyższym od 0,1 W/m2, uwzględniający sumę EIRP (równoważnej mocy promieniowania izotropowo) anten sektorowych dla poszczególnych azymutów wynoszących odpowiednio 3119W, 3204W, 3204W - wynosi dla każdego z azymutów projektowanej instalacji sieci PLAY 49,80 m, przy czym pola EM o poziomie, oddziaływania wyższym niż dopuszczalny wystąpią na wysokościach powyżej poziomu terenu - odpowiednio: 40,8 m dla azymutu 20°, 48,90 m dla azymutu 160° i 44,00 m dla azymutu 290°. Biorąc pod uwagę powyższe tut. Organ stwierdził, że w opisanym wyżej przypadku - dla wskazanej konfiguracji anten sektorowych i radiolinii, projektowanych w ramach stacji bazowej telefonii komórkowej Spółki Firma A na działce nr [...] w B. , sytuowanej na terenie rolniczym "RM", z zasięgiem oddziaływania obszaru w przestrzeń nad terenem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej "MN" oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej oraz usług niepublicznych "MU", gdzie wysokość istniejącej i ewentualnie planowanej zabudowy wg ustaleń obowiązującego planu wynosi maksymalnie 10,5 m - przy uwzględnieniu konfiguracji terenu - rozkład gęstości pola w przestrzeni PEM o wartościach wyższych od dopuszczalnych tj. większej bądź równej 0,1 W/m2 (wyznaczony dla zakresu częstotliwości PEM od 300 MHz do 300 GHz - tab. Nr 2 załącznik Nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r.w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów) - nie wystąpi w miejscach, które mogą być uznane, jako dostępne dla ludności - w rozumieniu przepisu art. 124 ust. 2 cyt. wyżej ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W konkluzji należy stwierdzić, że w/w przedsięwzięcie nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym - zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w powiązaniu z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W wyniku dokonanej analizy ustalono również, że przedmiotowa inwestycja znajduje się poza obszarem chronionym Natura 2000 i nie stanowi przedsięwzięcia, które może potencjalnie negatywnie oddziaływać na pobliskie siedliska przyrodnicze (ptasie) i inne siedliska gatunków, dla których wyznaczono obszar Natura 2000, w tym na obszar p/n Puszcza Niepołomicka, czy obszar Natura 2000 nr PLH120048, położony na Pogórzu Wiśnickim (kolonie gacków). Ponadto planowana inwestycja znajduje się na terenach Wiśnicko - Lipnickiego Parku Krajobrazowego, w którym zgodnie z Uchwałą Nr XXXV/536/17 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 24 kwietnia 2017 r. ustala się szczególne cele ochrony Parku, w tym zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie Środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przedmiotowa inwestycja nie osiąga progów wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym zakazy, które są wymienione w § 3 ust. 1 pkt 1 w/w uchwały, nie dotyczą realizacji przedmiotowej inwestycji. Organ stwierdził, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji (w rozumieniu w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane) obejmuje działki ewidencyjne nr: [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...] w B. w jednostce ewidencyjnej Lipnica Murowana.

Od tej decyzji odwołanie, złożyli D. P. oraz K. C.. Podnieśli, że stacje bazowe telefonii komórkowej winny być lokalizowane w bezpiecznej odległości od istniejących jak i mających powstać w przyszłości budynków mieszkalnych. Odwołujący zarzucili naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowalne.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 21 lutego 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podniósł, że zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem infrastruktury technicznej. Ustalenie, iż planowana inwestycja nie jest sprzeczna z planem miejscowym pozostaje w zgodzie z dyrektywą zawartą w art. 46 ust. 2 powołanej wyżej ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że przedmiotowa stacja telefonii komórkowej bez wątpienia wpisuje się w definicję infrastruktury technicznej, zatem inwestycja ta jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który obowiązuje na terenie inwestycyjnym. Organ stwierdził, że przedmiotowa stacja bazowa nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zatem nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przy przewidywanym przez inwestora maksymalnym pochyleniu wiązki (tilt) 10° anten sektorowych wysokość osi głównych nad poziomem terenu, wynosi odpowiednio: dla azymutu 20°: 38,6 m nad poziomem terenu (w odległości 70 m od środka elektrycznego anten); 37,9 m nad poziomem terenu (w odległości 150 m od środka elektrycznego anten); dla azymutu 160°; 47,5 m nad poziomem terenu (w odległości 70 m od środka elektrycznego anten); 43,3 m nad poziomem terenu (w odległości 150 m od środka elektrycznego anten); dla azymutu 290°; 40,5 m nad poziomem terenu (w odległości 70 m od środka elektrycznego anten); 29,0 m nad poziomem terenu (w odległości 150 m od środka elektrycznego anten). Poddano również analizie, przyszłe zagospodarowanie terenu mając na względzie zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zasięg oddziaływania uwzględniając konfigurację terenu- rozkładu gęstości pola w przestrzeń PEM o wartościach wyższych od dopuszczalnych - większej bądź równej 0,1 W/m2 rozciąga się nad terenami oznaczonymi w mpzp następującymi symbolami: A72MU - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej oraz usług

niepublicznych - zgodnie z § 95 ust. 1 pkt 1 mpzp ustala się wysokość obiektów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz mieszkaniowo-usługowej równą 10,5 m między innymi na terenach oznaczonych symbolem 3c (tereny koncentracji osadnictwa) z wyjątkiem obszarów inwestycji perspektywicznych (§ 95 ust. 1 pkt 1 lit. g mpzp); A163RM - tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych, leśnych i rybackich - w myśl § 97 ust. 1 pkt 1 mpzp ustala się wysokość obiektów zabudowy gospodarczej oraz garaży równą maksymalnie 9 m; A71MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - analogicznie jak we wskazanym powyżej § 95 ust. 1 mpzp. Ponadto § 95 ust. 1 pkt 2 mpzp dla trenów inwestycji perspektywicznych wyznacza się wysokość obiektów mieszkaniowych, mieszkalno-usługowych oraz turystyczno-letniskowych równą 12 m. Jeszcze raz należy podkreślić mając na względzie maksymalną wysokość zabudowy określoną w przytoczonych powyżej zapisach miejscowego planu, że nadal brak jest miejsc dostępnych dla ludności w odległościach wskazanych w przepisach rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Co więcej, zgodnie z rysunkami zawartymi w projekcie telekomunikacyjnym, pole elektromagnetyczne o poziomie wyższym niż 0,1 W/m2 dla anten sektorowych nie będzie występować niżej niż 39,8 m n.p.t. Opracowania przedłożone przez inwestora słusznie uwzględniają jedynie anteny sektorowe, gdyż przepisy ww. rozporządzenia wyłączają anteny radiolinii z zakresu przedsięwzięć (instalacji) mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8). Uzasadniając brak konieczności uzyskania dla tej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w ocenie organu odwoławczego obowiązujące przepisy prawa nie dają podstaw do żądania dokonania przez projektanta dodatkowej analizy uwzględniającej, inne niż projektowane, nachylenie osi głównych wiązek promieniowania. Należy podkreślić, że organ administracji architektoniczne budowlanej analizuje wniosek dotyczący konkretnej inwestycji, której parametry są określone w projekcie budowlanym. Natomiast, realizacja inwestycji w sposób odmienny aniżeli przyjęty w zatwierdzonym projekcie budowalnym, stanowi odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego (odstąpienie, które zwiększa obszar oddziaływania inwestycji stanowi istotne odstąpienie, o którym mowa w art. 36a Pb). Zarówno kontrola zgodności z projektem budowlanym realizacji jak i sposobu użytkowania inwestycji, leży w gestii organu nadzoru budowlanego. Organ administracji architektonicznobudowlanej, na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, nie może zakładać realizacji inwestycji w sposób odmienny od przyjętego w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Omawiany obiekt budowlany został zaprojektowany zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy Prawa budowlanego, w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Ze względu na powyższe nie potwierdza się zarzutów skarżącej dotyczących negatywnego wpływ tej inwestycji. Obliczony przez inwestora skumulowany, (tj. z uwzględnieniem zasady superpozycji) zasięg występowania pem o poziomie oddziaływania wyższym niż dopuszczalny, tj. większym 0, 1 W/m2 dla anten sektorowych wynosi 49,8 m dla azymutu 20° i 160° oraz 290° a przy największym pochyleniu zasięgi te (obszary) zlokalizowane są w minimalnych odległościach od 39,80 m n.p.t. do 48,9 m n.p.t. w zależności od azymutu (wysokości zwymiarowane na rysunkach ww. opracowania). Obszary występowania ww. pól są zlokalizowane w przestrzeni ponad kilkoma sąsiednimi działkami tj. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w B. w jednostce ewidencyjnej Lipnica Murowana, wzdłuż osi głównych wiązek; przy czym nie są one zlokalizowane w miejscach, które mogą być uznane jako dostępne dla ludności, co jednoznacznie wynika z rysunków nr 2, 3, 4 - "Przewidywane maksymalne obszary póła o4 poziomach wyższych niż 0,1 W/m2 - widok płaszczyzn przekroju przez azymuty dla maksymalnego pochylenia osi głównych wiązek". Inwestor wyznaczył zasięgi występowania "pem" o poziomach wyższych od dopuszczalnych dla wszystkich instalowanych anten, w tym anten radioliniowych (parabolicznych). W projekcie zagospodarowania terenu (w tym pkt 8 dot. informacji o zagrożeniach dla środowiska) oraz w rozdziale 1.11 opisu technicznego projektu architektoniczno-budowlanego podano informacje o antenach radiolinii w tab. l (str. 39 i 40). Konfigurację anten radioliniowych można odczytać z tabeli l oraz z rysunku projektowego, który zawiera tabelaryczny opis min. wysokość zawieszenia - 51,1 m, 50,7 m, 50,9 m, 50,2 m, 50,4 m n.p.t. oraz ich azymuty tj.: 50°, 103°, 129°, 193°, 240°, 308°, 335°. W opracowaniu "Analiza rozkładu pól (...)" w pkt 4 oraz w pkt 5 zawarta jest informacja o antenach radioliniowych. Zestawienia tabelaryczne nr l i 2 przedstawiają konfigurację i parametry 16 anten (9 sektorowych i 7 radioliniowych). Podlegający kontroli projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Projekt budowlany opracowany został w czytelnej grafice, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu. Załączona została informacja dotycząca ; bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W projekcie określona została druga kategoria, geotechniczna obiektu, przy prostych warunkach gruntowych (patrz: projekt budowlany opinia geotechniczna strona 71). Badając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, należy uznać, że jest on wystarczający dla organu administracji właściwego w sprawie pozwolenia na budowę, do uznania, iż inwestycja została przygotowana w sposób prawidłowy.

Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł K. C. zarzucając naruszenie:

1/ art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 10 K.p.a. i art. 109 K.p.a. poprzez zaniechanie istniejącego na każdym etapie postępowania administracyjnego obowiązku prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania administracyjnego, skutkiem czego - po uzupełnieniu dokumentacji przez wnioskodawcę na żądanie organu - nie zostali w charakterze strony uwzględnieni właściciele działek nr [...], [...] oraz [...] zlokalizowanych w miejscowości Ł. (gmina Nowy Wiśnicz) oraz działek nr [...], [...] zlokalizowanych w miejscowości D. (gmina Lipnica Murowana), których nieruchomości - zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego - znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu;

2/ art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 7, 77 par. 1 i 80 K.p.a. poprzez zaniechanie dokonania przez organ administracji wszechstronnej i całościowej oceny okoliczności sprawy w zakresie analizy zgodności wnioskowanej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy Nowy Wiśnicz obejmującego miejscowość Ł.;

3/ art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez niewyjaśnienie na jakiej podstawie prawnej organ uznał, że oświadczenie pełnomocnika spółki P4 jest wystarczające do uznania, iż planowana inwestycja jest zgodna z § 14 ust. 9 pkt 10 Uchwały NR XLI/630/17 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 25 września 2017 roku, (zgodnie z którym wznoszenie nowych masztów przekaźnikowych dopuszcza się tylko w sytuacji, gdy jest wymagane poszerzenie zasięgu odbioru i nie ma możliwości wykorzystania do tego celu masztów istniejących) zwłaszcza, że treść oświadczenia w żaden sposób nie odnosi się do zawartych w przywołanym przepisie przesłanek.

W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentacje zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszym postępowaniu jest ocena legalności decyzji o udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego dla stacji bazowej telefonii komórkowej. W ocenie organu projekt budowlany jest kompletny posiada wymagane uzgodnienia i opinie, zamierzenie inwestycyjne nie wymaga przeprowadzenia oceny środowiskowej. Zdaniem organu, projekt budowlany jest także zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a pisemne wyjaśnienia złożone przez pełnomocnika inwestora są wystarczające, w kontekście zapisów uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego w sprawie ustanowienia planu ochron dla Wiśnicko-Lipnickiego Parku Krajobrazowego. W ocenie skarżącego, organ wadliwie ukształtował podmiotowo postępowania (zbyt małą ilość stron), inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, oraz zapisami uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego w sprawie ustanowienia planu ochron dla Wiśnicko-Lipnickiego Parku Krajobrazowego. W ocenie sądu skarga częściowo ma usprawiedliwione podstawy.

Zgodnie z dyspozycja art. 35 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 (dalej; ustawa) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego

albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Z kolei przepis art. 25 ust 3 w/w ustawy przesądza, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyżej wskazany przepis przesądza, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek dokonania sprawdzenia zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o ile dla terenu, na którym inwestycja ma być realizowana plan taki obowiązuje, jeżeli nie - to zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy a także zgodność tego projektu z innymi niż plan zagospodarowania przestrzennego aktami prawa miejscowego. W dalszej kolejności organ bada zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu budowlanego oraz zgodność z projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Jak podkreśla się w doktrynie Konstytucja RP nie określa nazw rodzajowych aktów prawa miejscowego. Odpowiedzi na pytanie dotyczące rodzaju tych aktów należy poszukiwać w przepisach ustrojowych jednostek samorządu terytorialnego oraz w przepisach regulujących organizację organów administracji rządowej w terenie. Do grupy tych aktów wchodzą zatem między innymi uchwały sejmiku województwa w zakresie określonym w art. 18 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. Samorząd województwa t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 512 (por. Haczkowska Monika Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz). Zgodnie z art. 18 pkt 20 w/w ustawy do wyłącznej właściwości sejmiku województwa należy podejmowanie uchwał w innych sprawach zastrzeżonych ustawami i statutem województwa do kompetencji sejmiku województwa. Z kolei przepis art. 19 ust 6a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1614 z późn. zm.) przesądza, iż sejmik województwa ustanawia, w drodze uchwały, plan ochrony dla parku krajobrazowego w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania projektu planu albo odmawia jego ustanowienia, jeżeli projekt planu jest niezgodny z celami ochrony przyrody. Plan ochrony może być zmieniony, jeżeli wynika to z potrzeb ochrony przyrody.

Nie budzi wątpliwości sądu, że uchwała Sejmiku Województwa Małopolskiego z 25 września 1017 r. w sprawie ustanowienia planu ochron dla Wiśnicko-Lipnickiego Parku Krajobrazowego jest aktem prawa miejscowego. Akt ten zawiera bowiem normy prawne majce charakter generalny i abstrakcyjny, wprowadzające określone nakazy i zakazy i został on wydany na podstawie i w granicach upoważnień ustawowych przez organ samorządu terytorialnego w formie uchwały. Organ miał zatem obowiązek skonfrontować zapisy tego aktu z ocenianym projektem budowlanym, jest bowiem niesporne, iż teren który obejmuje projekt budowlany jest położony w obszarze Wiśnicko-Lipnickiego Parku Krajobrazowego. Przepis § 14 ust 9 pkt 10 zawiera zapis, iż wznoszenie nowych masztów przekaźnikowych dopuszcza się tylko w sytuacji, gdy jest wymagane poszerzenie zasięgu odbioru i nie ma możliwości wykorzystania do tego celu masztów istniejących. Zaleca się grupowanie przekaźników różnych operatorów na jednym maszcie. Przepis ten zawarty jest w części tego aktu, który dotyczy zasad wyposażenia w sieci infrastruktury technicznej i obsługi komunikacyjnej. Wobec pojawienia się zarzutu, iż brak materiałów, które by wykazały, że warunek ten jest przez zamierzenie inwestycyjne spełniony, organ II instancji powołał się na pismo pełnomocnika inwestora, przytaczając niektóre jego fragmenty i konstatując, że stwierdza, że są one wystarczające dla uznania, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z uchwałą. Stanowisko to jest niewystarczające. Przede wszystkim z pisma tego, także z przytoczonych przez organ fragmentów nie wynika, iż realizacja inwestycji jest konieczna z uwagi na poszerzenie zasięgu odbioru i nie ma możliwości wykorzystania do tego celu masztów już w tym obszarze istniejących. Organ winien poczynić ustalenia by wykazać, że zgodność projektu budowlanego z tym zapisem, jako zapisem aktu prawa miejscowego zachodzi, czego nie uczynił. W aktach administracyjnych brak także jakiegokolwiek materiału dowodowego by okoliczność tą poddać ocenie.

Sąd zwraca też uwagę, iż pomimo, że przedmiotowa inwestycja dotyczy sieci telekomunikacyjnej, zapisy uchwały w sprawie ustanowienia planu ochrony dla Wiśnicko-Lipnickiego Parku Krajobrazowego, jako akt prawa miejscowego, inny niż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie doznaje ograniczeń jakie wynikają z ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2062 z późn. zm.). Przepis art. 46 ust 1 tej ustawy stanowi, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis ten dotyczy zatem jedynie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego a nie innych aktów prawa miejscowego. Wynikająca z orzecznictwa konieczność "pomijania" zapisów planu miejscowego w zakresie możliwości lokalizacji sieci telekomunikacyjnych wynika z zaniechania przez prawodawcę lokalnego wynikającego z art. 33 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązku aktualizacji planu do zapisów ustawowych (por. wyroki NSA z dnia 14 czerwca 2016 r. II OSK 2470/14, z 21 stycznia 2015 r., II OSK 1500/13) co w sposób oczywisty nie dotyczy innych aktów prawa miejscowego. Przepis art. 33 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy bowiem tylko miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i konieczności ich aktualizacji i nie odnosi się do innych aktów wydawanych przez prawodawców lokalnych.

Ponownie rozpoznając sprawę organ ustali, czy przedmiotowa inwestycja jest w zgodzie z zapisem § 14 ust 9 pkt 10 uchwały Sejmiku Województwa Małopolskiego z 25 września 1017 r. w sprawie ustanowienia planu ochron dla Wiśnicko-Lipnickiego Parku Krajobrazowego.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.