Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2295/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Beata Sobocha-Holc po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "[A.]" S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1022/17 w sprawie ze skargi "[A.]" S.A. w W. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [A.] S.A. w W. na rzecz Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1022/17 oddalił skargę [A.] S.A. w W. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu kwoty dofinansowania.

Skargę kasacyjną wniosła [A.] S.A. w W. zaskarżając powyższy wyrok w całości.

I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i uznanie, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa pomimo, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 19609 r. - Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885, dalej: u.f.p.) polegające na zaniechaniu rozstrzygnięcia sprawy w sposób wszechstronny, nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, dokonaniu dowolnej oceny dowodów i wyprowadzeniu przez organ wniosków nie znajdujących oparcia w materiale dowodowym sprawy i stanie faktycznym, jak również przedstawieniu niedostatecznego i niepełnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, które to uchybienia przejawiały się w szczególności:

- ustaleniem, iż poniesiony na wynagrodzenie Kierownika projektu za miesiąc maj 2012 r. wydatek w kwocie 3 200 zł jako przekraczający stawkę miesięczną przewidzianą we wniosku o dofinansowanie jest wydatkiem nieracjonalnym i nieefektywnym oraz że nie był on niezbędny dla realizacji Projektu, podczas gdy z materiału dowodowego sprawy, w szczególności z kart czasu pracy Kierownika projektu oraz umowy zawartej pomiędzy stronami wynika zasadność poniesienia tych kosztów;

- ustaleniem, iż Beneficjent naruszył zasadę konkurencyjności zawierając umowy z trenerami szkoleń komputerowych z administrowania systemami IT, w sytuacji gdy z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika czy zachowanie Beneficjenta stanowiło nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia (WE) 1083/2006 tj., czy zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące uznaniem, że Beneficjent dopuścił się nieprawidłowości w rozumieniu ww. przepisu, w szczególności organ nie wykazał bowiem zaistnienia przesłanek naruszenia prawa europejskiego, jak również przesłanki szkody w budżecie ogólnym Unii europejskiej, o których mowa w tym przepisie - niezbędnych do stwierdzenia nieprawidłowości uzasadniającej nałożenie korekty finansowej. Organ nie dokonał także ustalenia czy w ogóle doszło do ograniczenia konkurencyjności w przedmiotowym przypadku, czy też ewentualne uchybienie Beneficjenta miało jedynie charakter formalny, jak również nie wyjaśnił dlaczego w ocenie organu nałożona na Beneficjenta korekta finansowa była proporcjonalna do stopnia uchybienia, jakiego miał dopuścić się Beneficjent i czy znajduje ona odzwierciedlenie w wysokości szkody jaka mogła zaistnieć w budżecie ogólnym Unii Europejskiej;

art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8, art. 11, art. 12 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. polegające na przedstawieniu niedostatecznego i niepełnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przejawiające się brakiem dokonania oceny i jakiegokolwiek odniesienia się organu odwoławczego do braku wypełnienia przez organ I instancji wskazań organu odwoławczego wynikających z decyzji kasatoryjnej z dnia [...] czerwca 2016 r. pomimo podniesionych w tym zakresie w treści odwołania zarzutów,

2. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez wadliwą kontrolę działalności administracji publicznej i oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja Ministra Rozwoju była decyzją wadliwą, naruszającą przepisy postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego wskazane przez Skarżącą w skardze, a prawidłowe orzeczenie Sądu powinno zostać oparte na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i uchylać zaskarżoną decyzję w całości, zgodnie z żądaniem Skarżącej.

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 141 § 4 oraz 151 p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu Skarżącej z punktu 2 skargi dot. naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie brakiem dokonania oceny i jakiegokolwiek odniesienia się organu odwoławczego do braku wypełnienia przez organ I instancji wskazań organu odwoławczego wynikających z decyzji kasatoryjnej z dnia [...] czerwca 2016 r., pomimo podniesionych w tym zakresie w treści odwołania zarzutów, jak również poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu Skarżącej z punktu 1 b i c skargi dot. naruszenia przepisów prawa materialnego.

Powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, doprowadziły bowiem do uznania przez Sąd, że decyzje wydane przez organy administracji publicznej nie naruszają prawa.

II. Ponadto z ostrożności procesowej - na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że otrzymane w ramach dofinansowania środki zostały wykorzystane przez Beneficjenta z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., będące konsekwencją naruszenia:

postanowień Rozdziału 3 - Ogólne zasady kwalifikowania wydatków Podrozdziału 1 - Podstawowe zasady kwalifikowania wydatków pkt 1 lit. b) i h) Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KU ("Wytyczne") w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. poprzez uznanie części wydatków poniesionych na wynagrodzenie Kierownika projektu za niekwalifikowalne podczas, gdy wydatki te spełniły wszystkie warunki wskazane w punkcie 3.1.1. Wytycznych dla możliwości uznania ich za kwalifikowalne do dofinansowania;

postanowień Podsekcji 3.1.3.1. pkt 4 lit b) Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach POKL poprzez błędne zastosowanie w sytuacji, gdy nie zachodziła tożsamość czasowa zamówienia;

Rozdziału 3 Podrozdziału 1 Sekcja 3 punkt 3) oraz Rozdziału 3 Podrozdziału 1 pkt 1 lit, e) Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL w zw. z § 20b ust. 1 i 2 Umowy o dofinansowanie oraz Załącznikiem nr 9b do ww. umowy oraz art. 98 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 7 Rozporządzenia (WE) 1083/2006 poprzez błędne zastosowanie i zaaprobowanie nałożenie na Beneficjenta korekty finansowej w wysokości aż 100% wydatków związanych z wynagrodzeniem trenerów szkoleń z zakresu administrowania systemami IT bez wykazania, że zachowanie Beneficjenta stanowiło nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 ww. Rozporządzenia.

Z uwagi na powyższe skarżąca Spółka na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie. Z ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, wniosła o wydanie na podstawie art. 188 p.p.s.a. orzeczenia uchylającego w całości wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2018 r. w sprawie o V SA/Wa 1022/17 i rozpoznanie skargi, a w konsekwencji uchylenie decyzji Ministra Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2017 r. w zaskarżonej części, a w granicach dopuszczalnych przez art. 135 p.p.s.a. również uchylenie decyzji Dyrektora Dolnośląskiego Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Wniosła także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Jednocześnie, mając na uwadze treść art. 176 § 2 p.p.s.a. wniosła o rozpoznanie niniejszej skargi na rozprawie.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa skierowana została do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I Izby Gospodarczej. Podstawę tego zarządzenia stanowił art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).

Skarga nie posiada usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem to sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).

Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.

Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a. można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści określonej normy prawnej. Natomiast naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie - że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę normy prawnej.

Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego.

Zasadne jest w niniejszej sprawie w pierwszym rzędzie odniesienie się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, w tym w pierwszej kolejności zawartego w punkcie I.3. najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. dotyczącego wadliwości sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Zasadność bowiem tego zarzutu czyniłaby bezzasadne odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.

Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za nieuzasadniony. Zgodnie z przywołanym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono syntezą stanowiska sądu. Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, a w razie kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., II FSK 1301/10). Naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. następuje zatem wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia. Taka sytuacja w rozstrzyganej sprawie nie miała miejsca. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku Sądu I instancji spełnia przedstawione powyżej wymogi. Jest ono jasne, kompletne i logiczne oraz umożliwia ustalenie jakimi względami kierował się Sąd pierwszej instancji przyjmując, że organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Przede wszystkim zaś zawiera stanowisko odnośnie przyjętego stanu faktycznego i powody oddalenia skargi strony. Okoliczność, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z rozważaniami Sądu, bądź uznaje, że nie został on nimi przekonany, nie uzasadnia zasadności zarzuty błędnego sporządzenia przez Sąd uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny za bezpodstawne uznaje także zarzuty naruszenia przepisów postępowania zawarte w punkt I.1. A i B petitum skargi kasacyjnej.

Obok powyżej omówionego zarzutu naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie zarzuciła także naruszenie art. 134 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7, art. 8, art. 11, art. 12, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. (punkt I.1. A petitum skargi kasacyjnej).

Odnosząc się do kwestii uznania kosztu wynagrodzenia kierownika projektu za maj 2012 r. (3200 zł) za niekwalifikowalne, według Naczelnego Sądu Administracyjnego z umowy zawartej [...] maja 2012 r. wyraźnie wynika, że kierownikowi przysługiwało wynagrodzenie określone ryczałtem w wysokości 3200 zł niezależnie od liczby godzin pracy zleceniobiorcy. Warunki te zostały zaakceptowane przez stronę skarżącą kasacyjnie i w konsekwencji brak było podstaw do zwiększenia tego wynagrodzenia. W konsekwencji dwukrotne zwiększenie wynagrodzenia zleceniobiorcy w części przekraczającej 3200 zł za maj 2012 organ prawidłowo ocenił jako niekwalifikowalne. Wydatek ten naruszał warunki kwalifikowalności. Nie był to bowiem wydatek niezbędny dla realizacji projektu, a ponadto naruszał zasadę racjonalności i efektywności.

Odnosząc się do kwestii naruszenia zasady konkurencyjności w związku z zawarciem umów z trenerami szkoleń komputerowych Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko organów oraz Sądu I instancji. Sąd I instancji trafnie zauważył, że zamówienia dotyczące usługi polegającej na zapewnieniu trenerów/instruktorów prowadzących szkolenia oraz poradnictwo mentorskie w ramach projektu cechowały się tożsamością przedmiotową, czasową i podmiotową, o których mowa w Wytycznych 3.1.3. Podsekcja 1 – Zasada konkurencyjności pkt 4. Umowy z trenerami oraz z [...] sp. z o.o. zostały zawarte w krótkich odstępach czasu (lipiec – sierpień 2011 r.), były realizowane w tym samym okresie (do 30 czerwca 2012 r.) oraz dotyczyły takich samych zleceń (szkolenia z zakresu administracji systemami IT). Usługi szkoleniowe będące przedmiotem tych umów mogły być wykonane przez jednego wykonawcę, skoro w ramach przeprowadzonej zasady konkurencyjności beneficjent wyłonił jako wykonawcę [...] sp. z o.o., z którą zawarto umowę na wykonanie przeważającej części tych usług. Zasadnie zatem Sąd I instancji oraz organ odwoławczy uznały, że do zawarcia umów z trenerami doszło z naruszeniem zasady konkurencyjności, co stanowi naruszenie Rozdziału 3 Podrozdziału 3.1. pkt 1 lit. e Wytycznych.

Odnosząc się natomiast do art. 2 ust. 7 rozporządzenia (WE) 1083/2006 Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wyjaśnić, że przepis ten definiuje nieprawidłowość jako jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Dla stwierdzenia nieprawidłowości wystarczające jest stwierdzenie, że naruszenie prawa wspólnotowego mogło spowodować szkodę rozumianą jako możliwość uszczuplenia środków unijnych. Wydatkowanie środków na wynagrodzenie kierownika projektu w wysokości wyższej niż przewidziana w budżecie projektu oraz zawieranie umów o świadczenie usług z naruszeniem zasady konkurencyjności niewątpliwie mogło doprowadzić do uszczuplenia środków unijnych poprzez uzyskanie dofinansowania projektu ze środków unijnych w wysokości wyższej niż niezbędna do prawidłowej realizacji projektu.

Niezasadny okazał się, jak już wskazano, zarzut zawarty w punkcie I.1.B petitum skargi kasacyjnej. Otóż zarzut ten nie został w żadnej mierze uzasadniony przez autora skargi kasacyjnej, co nie umożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie kontroli zaskarżonego orzeczenia w tym zakresie.

Podsumowując, za niezasadne należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. – w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. A jak stanowi art. 184 ust. 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Przy interpretacji pojęcia "innych procedur obowiązujących przy ich wykorzystaniu" należy uwzględnić zarówno potoczne znaczenie wyrazu "procedura", jak i sposób uregulowania w prawie krajowym wdrażania programów operacyjnych. Reguły postępowania obowiązujące przy wykorzystaniu środków pomocowych zawarte w "Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki" wydanych m.in. na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm.) oraz zawarte w Umowie o dofinansowanie, stanowią "inne procedury", o których mowa w art. 184 u.f.p. W przypadku naruszenia tych procedur, organ miał zatem podstawy do wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu (por. wyrok NSA z 14 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3381/15, LEX nr 2375468). Dodać należy, że procedury, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., to procedury określone w umowie międzynarodowej lub inne procedury obowiązujące przy wykorzystaniu wydatkowanych środków. Mogą to być procedury wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, takich jak np. prawo zamówień publicznych, ale również procedury określone w dokumentach systemu realizacji danego programu, a także procedury określone w umowie o dofinansowanie realizacji projektu (por. wyroki NSA: z 12 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3597/15; z 17 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2420/15; z 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2389/15; z 22 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 3026/15, , wyrok NSA z 16 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 489/16, LEX nr 2434297). A zatem, skoro w ramach procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., mieszczą się procedury określone w umowie o dofinansowanie realizacji projektu, co trafnie uzasadniono w zaskarżonym wyroku, to powyższy zarzut jest bezpodstawny.

Zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej zaskarżył ww. przepisy prawa materialnego ze względu na ich wadliwe zastosowanie. W szczególności w punkcie III. 1 petitum skargi kasacyjnej autor skargi kasacyjnej powiązał naruszenie tych przepisów z Rozdziałem 3 Ogólnych zasad kwalifikowania wydatków Podrozdziału 1 – Podstawowe zasady kwalifikowania wydatków pkt 1 lit b) i h) Wytycznych.

Podkreślić jednak należy, że nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Jest to konsekwencją faktu, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Zaznaczyć natomiast należy, że w tej sprawie autor skargi kasacyjnej nie podważył skutecznie ustaleń organu administracyjnego przyjętych przez Sąd I instancji.

Dodać należy, ze zarzuty zawarte w punkcie II.2 oraz II.3 petitum skargi kasacyjnej nie zostały w ogóle uzasadnione. Podkreślić należy, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powtórzono tylko te zarzuty, bez wykazania na czym polegało niewłaściwe zastosowanie powołanych regulacji.

Z powyższych względów brak było również podstaw do uznania, że dokonana przez Sąd pierwszej instancji kontrola zaskarżonej decyzji narusza art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Powołane w skardze kasacyjnej przepisy p.p.s.a. (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub c) i art. 151) stanowią podstawę orzeczniczą dla sądu pierwszej instancji, a więc ich zastosowanie zależy od wyniku przeprowadzonej przez ten sąd kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Prawidłowo, zarzut ten należało powiązać z właściwymi przepisami prawa materialnego (lit. a) lub przepisami p.p.s.a. (lit. c) mającymi zastosowanie na wcześniejszym etapie postępowania przed sądem pierwszej instancji ewentualnie z przepisami regulującymi procedurę administracyjną. Wnosząca skargę kasacyjną wprawdzie odwołała się do art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1) p.p.s.a., lecz w tym zakresie nie przedstawiła żadnego uzasadnienia, a tym samym nie wykazała, po pierwsze, aby Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli decyzji, która została wydana przez inny podmiot niż organ administracji publicznej, po drugie, aby dokonał kontroli według kryterium innego niż kryterium legalności, po trzecie, aby rozpoznał skargę na inny akt niż decyzja i po czwarte, aby zastosował nieprzewidziany ustawą środek prawny. Tylko wykazanie jednej z tych okoliczności uzasadniałoby podniesienie zarzutu o treści, jaka została sformułowana w pkt I.2. petitum skargi kasacyjnej. Za taką okoliczność nie można natomiast uznać dokonania przez Sąd pierwszej instancji odmiennej od oczekiwań strony oceny zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).