Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 713/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Anna Wesołowska Protokolant referent stażysta Joanna Berbecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi W. H., K. H. i Z. H. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia 1. umarza postępowanie w zakresie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących W. H. , K. H. i Z. H. solidarnie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżący W. H., K. H. i Z, H, pismem z dnia [...] września 2015 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., w przedmiocie rozpoznania ich wniosku z dnia 11 grudnia 2014r. , o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej Miasta W. z dnia [...] października 1963r. – odmawiającej przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. Al. [...].

Organ został wezwany do usunięcia naruszenia prawa w pismach z dnia 1.03..2015r., 8.05.2015r. oraz 20.08.2015r.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania w sprawie.

W dniu 20.10..2015r. organ wydał oczekiwaną przez Skarżących decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 149 § 1 ppsa sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłość organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania.

W sytuacji wydania przez organ decyzji w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności czy przewlekłości organu administracji publicznej, staje się bezprzedmiotowe.

Skoro organ w bezczynności już nie pozostaje, to sąd nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 § 1 zd. pierwsze ppsa, tj. w przypadku uznania zasadności skargi zobowiązać organ do wydania w zakreślonym terminie decyzji.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy Kolegium rozpoznało wniosek decyzją z dnia [...].10.2015r.

Wydanie przez organ orzeczenia wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku Skarżących.

Skoro zaś postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe odnośnie wydania żądanej przez Skarżących decyzji zaistniała podstawa do jego umorzenia w tej części.

Jakkolwiek wydanie przez organ orzeczenia w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi, czyni niemożliwym zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania, czy bezczynność, bądź przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (por. postanowienia NSA: z 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12, z 18 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1953/12, z 17 października 2012 r. sygn. akt I OSK 2443/12; cbois.nsa.gov.pl.).

Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki.

W myśl art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.)

Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że do czasu wydania decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. pozostawało w bezczynności.

Sąd badając postępowanie administracyjne uznał jednakże , że bezczynność organu, chociaż naganna, nie miała cech rażącego naruszenia prawa. Ocena charakteru naruszenia prawa powinna być bowiem dokonywana z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy. Zauważyć należy, że każda bezczynność lub przewlekłość postępowania jest naruszeniem prawa. Jednak za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 353/11; WSA w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SAB/Po 60/10, WSA w Gdańsku z dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SAB/Gd 30/11; https://cbois.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. znaczny wpływ miała okoliczność, że materiał dowodowy w sprawie zawierający stanowisko jej uczestników został zgromadzony w dniu 7.07.2015r. oraz fakt, że realia prowadzenia wielkiej liczby analogicznych postępowań przez Kolegium czynią praktycznie niemożliwym dotrzymanie terminów ustawowych ich zakończenia. Jakkolwiek powyższe nie wpływa na sam obowiązek respektowania przez organ obowiązujących przepisów tym niemniej okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, a w szczególności zainicjowanie postępowania w grudniu 2014r., determinują ocenę, że zaistniała bezczynność w prowadzeniu postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd orzekł jak w wyroku z mocy art. 149 § 1 zdanie, art. 161 § 1 pkt 3, art. 200 ppsa