Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 640/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Sekretarz sądowy Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010r. z tytułu odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżącego K. W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2015 r. nr [...] , po rozpatrzeniu odwołania K. W. (dalej: "skarżący, "Podatnik", "Strona"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IS") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "Naczelnik US" lub "organ I instancji") z [...] marca 2015 r. nr [...]. Przedmiotem tych decyzji było określenie skarżącemu zobowiązania

w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych ([...]zł) z tytułu osiągniętego przez niego w 2010 r. dochodu z odpłatnego zbycia udziału

w nieruchomości. Podstawę prawną decyzji stanowiły między innymi przepisy art. 233

§ 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613; dalej: "Op" lub "Ordynacja podatkowa") oraz art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a), art. 19 ust. 1, art. 22 ust. 6c, 6d i 6e i art. 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r.

o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.; dalej: "updof").

Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Naczelnik US ustalił, że skarżący dokonał w dniu [...] kwietnia 2010 r. odpłatnego zbycia za kwotę [...]zł udziału (¾) we własności zabudowanej nieruchomości nr [...], o powierzchni [...]ha, położonej w m. R., gmina W.. Ustalił jednocześnie, iż udział ½ części we współwłasności tej nieruchomości nabył w drodze umowy kupna/sprzedaży w 1998 r. W dniu [...] marca 2010 r. w drodze umowy darowizny otrzymał od dotychczasowego właściciela A. W. pozostałą część powyższej nieruchomości. Z tym dniem skarżący stał się zatem właścicielem całej ww. nieruchomości. W tych okolicznościach, zdaniem Naczelnika US dokonana sprzedaż nieruchomości miała miejsce przed upływem terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) updof. Dochód z tytułu dokonania tej czynności podlega zatem opodatkowaniu 19 % zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych (art. 30e ust. 1 i 4 updof). Skarżący nie złożył zeznania podatkowego za 2010 r. Nie spełniał nadto warunków przewidzianych w art. 21 ust. 1 pkt 131 i ust. 25 pkt 1 – 2 updof., w celu zastosowania zwolnienia od podatku. Decyzją z [...] marca 2015r. Naczelnik US określił skarżącemu zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie [...]zł z tytułu sprzedaży nieruchomości. Do wyliczenia przyjął przy tym przychód ze sprzedaży udziału do 3/8 (1/2 z 3/4) w kwocie [...]zł, (tj. 1/2 przychodu ze sprzedaży z [...] kwietnia 2010 r. w wysokości [...]zł), koszty odpłatnego zbycia w kwocie [...] zł (koszty aktu notarialnego z [...] marca 2010 r. z tytułu zawartej umowy darowizny).

W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, pełnomocnik skarżącego postawił zarzuty naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, tj.

w szczególności art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) updof, art. 187 § 1, art. 122 w zw. z art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 w zw. z art. 23 § 4 i § 5 Op. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, w realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że dokonana przez skarżącego sprzedaż nieruchomości stanowiła opodatkowane źródło przychodu, gdyż przedmiot nabycia i przedmiot sprzedaży nie były w przypadku dokonanej czynności tożsame. Nie sposób bowiem, w jego ocenie wyodrębnić w przedmiocie sprzedaży zwolnionego z opodatkowania udziału, który Strona nabyła w drodze darowizny. Zakwestionował przy tym sposób wyliczenia przez organ I instancji zobowiązania Podatnika i szacowania jego wielkości. Podkreślił bowiem, że wolą skarżącego mogło być zbycie ½ udziału w nieruchomości, nabytego w 1998 r., a zatem w części nie podlegającej opodatkowaniu, jak również ½ części z ½ udziału nabytego od syna w drodze darowizny. Źródłem opodatkowania w tym przypadku winna być więc jedynie połowa kwoty uzyskanego dochodu ([...]zł), tj. [...]zł i podatek należny w tym przypadku stanowiłby kwotę [...]zł, nie zaś jak przyjął organ

I instancji w wysokości [...] zł. Naczelnik US działał zatem wbrew zasadzie in dubio pro tributario.

Dyrektor IS decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., wskazaną na wstępie

i zaskarżoną w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska tego organu. Przedstawił następnie przebieg postępowania w sprawie. W pierwszej kolejności wyjaśnił, że w związku

z nabyciem przez Stronę ½ części udziału w dniu [...] marca 2010 r. (zbytego w części

w 2010 r.), w przedmiotowej sprawie znajdują zastosowanie przepisy updof w brzmieniu obowiązującym w 2010 r. Powołał treść art. 10 ust. 1 pkt 8 i art. 19 ust. 1 updof oraz poglądy prawne zawarte w wyroku NSA z 4 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2861/12, w którym NSA powołując między innymi treść art. 46 § 1, art. 47, art. 48 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 121; dalej: "kc"), zwrócił uwagę, że pojęcie udziału we współwłasności nie zostało zdefiniowane w Kodeksie cywilnym. W orzecznictwie natomiast przyjmuje się, że jest to prawo, należący do współwłaściciela, rachunkowy ułamek rzeczy, idealna część niepodzielonej rzeczy (por. wyrok Sądu Najwyższego z 20 września 2000 r., sygn. akt I CKN 729/99). Może on być, jako udział, samodzielnym przedmiotem obrotu, każdy ze współwłaścicieli może nim

w swobodny sposób rozporządzać (art. 198 kc.). Jego sprzedaż nie jest jednak równoznaczna ze sprzedażą nieruchomości czy jej części, mimo że każdy kolejny nabywca udziału staje się współwłaścicielem całej nieruchomości, nie ma wpływu na całość sytuacji wspólnej rzeczy bądź udziałów pozostałych współwłaścicieli. Dlatego, zdaniem Dyrektora IS nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut odwołania jakoby organ

I instancji nie wyjaśnił w przedmiotowej sprawie, w jakim stosunku dokonana przez skarżącego [...] kwietnia 2010r. sprzedaż ¾ udziału w nieruchomości dotyczyła części udziału nabytego w drodze darowizny w 2010 r., a w jakiej części udziału nabytego

w 1998 r. Organ odwoławczy zauważył bowiem, że do [...] marca 2010 r. skarżący oraz jego syn (A. W.) byli właścicielami przedmiotowej nieruchomości na zasadzie współwłasności, w konsekwencji czego każdemu z nich przysługiwało prawo do całej rzeczy (nieruchomości), a nie do jej części odpowiadającej udziałowi (art. 195 kc). Zatem z chwilą nabycia przez skarżącego ½ części udziału w ww. nieruchomości

w dniu [...] marca 2010 r., Strona stała się właścicielem całej nieruchomości i zbycie jakiegokolwiek udziału w tej nieruchomości oznaczało zbycie udziału w każdej części tej nieruchomości. Dlatego w ocenie organu odwoławczego stanowisko Naczelnika US zawarte w decyzji jest prawidłowe. W konsekwencji organ ten zasadnie przyjął, że na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) updof, w brzmieniu obowiązującym w 2010 r. połowa przychodu uzyskanego przez skarżącego ze sprzedaży ¾ części udziału we własności nieruchomości stanowiła źródło opodatkowania 19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Pozostałe zarzuty odwołania Dyrektor IS także uznał za chybione,

w szczególności dotyczące naruszenia art. 23 § 4 i § 5 Op, gdyż w sprawie nie zastosowano żadnej metody szacunkowej.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej także jako "Sąd" lub "WSA"), działaniem pełnomocnika (adwokata) skarżący, wnosząc

o uchylenie decyzji organów podatkowych obydwu instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania postawił zarzuty naruszenia:

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) updof poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na pominięciu, iż przedmiot nabycia i przedmiot sprzedaży muszą być tożsame by przyjąć, iż przychód ze sprzedaży stanowił opodatkowane źródło przychodu, co ma to znaczenie, iż w warunkach niniejszej sprawy skarżący dokonał sprzedaży udziału nieodpowiadającego temu, który nabył w drodze darowizny, zatem nie doszło do powstania obowiązku zapłaty podatku w wysokości wskazanej w zaskarżonej decyzji;

- przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 187 § 1 Op poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie okoliczności sprawy, polegające na dowolnym wyliczeniu części udziału w przedmiotowej nieruchomości, której zbycie podlegało opodatkowaniu, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, którą część udziału w nieruchomości skarżący zbył w drodze sprzedaży, co ma to znaczenie, że nie sposób ustalić w jakim stosunku sprzedaż dotyczyła części udziału nabytego w drodze darowizny, a w jakiej części udziału w nieruchomości, który był już wcześniej jego własnością i jego zbycie nie podlega opodatkowaniu, co

w konsekwencji doprowadziło do określenia zawyżonego zobowiązania podatkowego;

- art. 122 Op w zw. z art. 191 Op poprzez pozbawioną wszechstronności ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i niewyjaśnienie obliczenia podstawy opodatkowania, poprzez przyjęcie, iż opodatkowaniu podlega przychód z udziału do 3/8 (½ z ¾ ) części nieruchomości, podczas gdy tego typu obliczenia stanowią wyraz arbitralności decyzji bez wskazania podstawy prawnej do dokonania tego typu szacunków, czego skutkiem było określenie wysokości zobowiązania podatkowego

w nadmiernej wysokości.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor IS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Zauważył, że zarzuty skargi w znacznej części stanowią powtórzenie zarzutów odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż jej argumentacja nie w pełni zasługuje na akceptację.

Z ustalonego przez orzekające w sprawie organy stanu faktycznego wynika, iż nieruchomość, zbycie udziału w której, spowodowało określenie zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie, stanowi nieruchomość o powierzchni [...] ha, oznaczoną w ewidencji gruntów numerem [...], położoną w miejscowości R., gmina W.. Skarżący ½ udziału w tej nieruchomości nabył w 1998r. w drodze umowy sprzedaży. Kolejną część – pozostały udział ½ w tej nieruchomości skarżący nabył w dniu [...] marca 2010 r. w drodze umowy darowizny. Ten sposób

z dniem [...] marca 2010 r. stał się właścicielem całej nieruchomości, o której mowa. Następnie w dniu [...] marca 2010 r. skarżący zawarł umowę sprzedaży warunkowej udziału w tej nieruchomości wynoszącego ¾ za kwotę [...]zł, umową przeniesienia własności z dnia [...] kwietnia 2010 r. skarżący przeniósł własność udziału ¾

w nieruchomości, o której mowa. W tych okolicznościach w ocenie orzekających

w sprawie organów nabycie przez skarżącego ½ części udziału w dniu [...] marca 2010r., zbytego w ¾ części w dniu [...] kwietnia 2010 r. uzasadnia zastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) updof do połowy uzyskanego przychodu. W pozostałej części, wobec zbycia po upływie 5 lat od daty nabycia w 1998 r. przychód nie podlega opodatkowaniu. Tym samym określono zobowiązanie podatkowe od przychodu wynoszącego

[...]zł, po pomniejszeniu o koszty aktu notarialnego, według stawki 19 % podatku dochodowego od osób fizycznych.

Stan faktyczny ustalony w sprawie jest między stronami bezsporny, albowiem nie są kwestionowane ustalenia co do przedmiotu, dat i ceny sprzedaży dotyczące dokonywanych transakcji i okoliczności te wynikają z dokumentów zgromadzonych

w aktach podatkowych. Spór sprowadza się do oceny tego stanu faktycznego na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w szczególności art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu źródłami przychodów są odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania, nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany. Skarżący naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) updof upatruje w jego zastosowaniu mimo, iż brak jest tożsamości przedmiotu nabycia i zbycia, albowiem skarżący dokonał sprzedaży udziału nieodpowiadającego temu, który nabył w drodze darowizny. Tym samym, jak wskazuje, nie doszło do powstania obowiązku zapłaty podatku w wysokości wskazanej

w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu nie można zgodzić się z twierdzeniem o braku tożsamości przedmiotu nabycia i zbycia w całości, o ile argumentacja ta miałaby prowadzić do uznania braku podstaw do prowadzenia postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. z tytułu zbycia nieruchomości. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż skarżący nabywał kolejno udziały w nieruchomości – w 1998 r. – ½, w 2010 r.- ½, zaś w dniu [...] kwietnia 2010 r. sprzedał udział w tej samej nieruchomości wynoszący ¾.

Za niewątpliwe trzeba też uznać to, iż bez uprzedniego nabycia nieruchomości,

co odbywało się etapami, ale ostatecznie doprowadziło do nabycia własności całej nieruchomości, nie byłoby możliwe zbycie udziału w tej nieruchomości wynoszącego ¾. Jak trafnie wskazuje organ odwoławczy, przywołując art. 198 kc, udział

w nieruchomości podlega swobodnemu rozporządzaniu przez współwłaściciela. Jednocześnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) updof wynika, iż opodatkowaniem może być objęta sprzedaż nie tylko całej nieruchomości, ale również części i udziału w tej nieruchomości. W ocenie Sądu należy w tym miejscu podzielić argumentację zawartą

w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 sierpnia 2009 r. w sprawie sygn. akt I SA/Gd 200/09, który jak wynika z treści skargi znany jest stronie skarżącej, iż brak jest podstaw do uprzywilejowanego traktowania sprzedających, którzy nabyli nieruchomość poprzez dokupowanie kolejnych udziałów,

w stosunku do tych, którzy kupili tą nieruchomość w drodze jednej czynności prawnej. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela także co do zasady wywody WSA w Gdańsku zawarte w wyroku, o którym mowa wyżej, iż tożsamość przedmiotu nabycia i sprzedaży należy rozumieć szeroko i jest ona zachowana zawsze, gdy dotyczy tej samej nieruchomości, niezależnie od tego czy zbywana jest cała nieruchomość, czy udział.

W ocenie Sądu za zasadne należy, zaś uznać wskazane w skardze zarzuty naruszenia art. 187 § 1 Op i art. 122 Op w zw. z art. 191 Op. Trafnie bowiem autor skargi wskazuje, iż nie rozpatrzono wyczerpująco całego materiału dowodowego sprawy, nie wyjaśniono wszystkich jej okoliczności faktycznych i nie dokonano oceny na podstawie wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów. Zgodnie z art. 195 kc własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). W myśl art. 198 kc każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Art. 206 kc stanowi, zaś, iż każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem

i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Z brzmienia powyższych przepisów wynika, iż w przypadku współwłasności (art. 195 kc), każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do korzystania z przedmiotu współwłasności

w zakresie zgodnym ze współposiadaniem (art. 206 kc), ale swobodnie może rozporządzać jedynie swoim udziałem (art. 198 kc). Nie ulega zatem wątpliwości, iż współwłaściciel nieruchomości może zbyć jedynie udział, do którego przysługuje mu tytuł własności, wobec braku prawa własności do całości przedmiotu współwłasności nie jest władny do jego zbycia w całości (nemo plus iuris in alium transferre potest quam ipse habet). Za wadliwe tym samym należy uznać twierdzenia organu odwoławczego, iż skoro do dnia [...] marca 2010 r. skarżący i A. W. (drugi współwłaściciel) byli właścicielami nieruchomości na zasadzie współwłasności, to każdemu przysługiwało prawo do całej nieruchomości, a nie jedynie jej części odpowiadającej udziałowi. Organ odwoławczy przywołał przy tym art. 195 kc. W myśl bowiem przywołanych powyżej przepisów kodeksu cywilnego współwłaścicielom przysługiwało prawo do współposiadania i korzystania z całej nieruchomości, a nie prawo do rozporządzania nią w całości, które to uprawnienie było ograniczone do udziału, co do którego poszczególnym współwłaścicielom przysługiwał tytuł własności. Powyższa błędna wykładnia przepisów prawa cywilnego doprowadziła do dalszych błędnych wniosków. W ocenie organu odwoławczego bowiem, nabycie ½ części nieruchomości w dniu [...] marca 2010 r. sprawiło, że strona stając się właścicielem całej nieruchomości, zbywając jakikolwiek w niej udział zbywała udział w każdej części tej nieruchomości. To w ocenie organu odwoławczego uzasadnia przyjęcie, iż na sprzedany w dniu [...] kwietnia 2010 r. udział ¾ nieruchomości przypada po połowie udziału nabytego w 1998 r. i w 2010 r. Doprowadziło to do uznania, iż opodatkowaniu podlega przychód ze sprzedaży 3/8 części nieruchomości, chociaż takiego układu własności, jak wynika z akt podatkowych na tej nieruchomości nie było. Zdaniem Sądu pogląd ten nie może być uznany za trafny z powyższych względów, jak również z uwagi na to, iż prowadzi do zrównania prawa do korzystania z nieruchomości z prawem własności do nieruchomości, podczas gdy nie jest to prawidłowe, a dodatkowo przedmiotem sprzedaży i źródłem przychodu ze sprzedaży może być jedynie prawo własności nieruchomości (udziału w tej nieruchomości). Jednocześnie w dokonywanej analizie organ odwoławczy pominął okoliczność, iż gdyby skarżący dokonał sprzedaży udziału w nieruchomości nabytego w 1998 r. jedną czynnością prawną, zaś udziału nabytego w 2010 r. drugą czynnością prawną, jego sytuacja prawnopodatkowa wyglądałaby inaczej. Wówczas nie byłoby wątpliwości co do tego czy zbycie poszczególnych udziałów w nieruchomości nastąpiło przed czy po upływie terminu 5 lat, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) updof. W ocenie Sądu zbycie nieruchomości jedną czynnością prawną nie może pogarszać sytuacji prawnopodatkowej sprzedającego, niż gdyby czynności odbywały się w inny sposób. Tak jak brak jest podstaw do różnicowania sytuacji podatników, którzy nabywają nieruchomość w częściach (udziałach) w stosunku do tych, którzy nabywają nieruchomość w całości, brak jest podstaw do różnicowania sytuacji osób dokonujących zbycia nieruchomości jedną lub wieloma czynnościami prawnymi. Okoliczności te nie zostały przez organy ocenione i rozważone, podczas gdy wzięcie ich pod uwagę i przyjęcie, iż zbycie udziału w nieruchomości nabytego w 1998 r. nastąpiło po upływie 5 lat, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) updof mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i prowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien zatem uwzględnić powyższe wywody i przedstawioną wykładnię prawa.

Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U.

z 2016r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną decyzję, orzekając jak

w punkcie 1 wyroku.

Orzeczenie w punkcie 2 wyroku Sąd oparł o treść art. 200, art. 205 § 1 i 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz § 18 ust. pkt 1 lit. a, w zw. z § 6 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461 j.t. ze zm.) w zw. z § 21 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz.1800). Wskazana w ww. punkcie kwota obejmuje kwotę [...]zł uiszczonego wpisu sądowego oraz [...]zł wynagrodzenia ustanowionego przez skarżącego pełnomocnika.