Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1016/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6299 Inne o symbolu podstawowym 629
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 2, art. 219
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2094/06 o odmowie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przejścia działek z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 czerwca 2007 r. A. G. wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2094/06 w którym oddalono skargę A. G. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przejścia działek z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa. Ponieważ skarga kasacyjna, wniesiona przez zawodowego pełnomocnika, nie została należycie opłacona - opłata została uiszczona w znakach opłaty sądowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 maja 2007r. odrzucił wniesiony środek odwoławczy.

W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący stwierdził, że o treści niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia dowiedział się w dniu 14 czerwca 2007 r. Wywiódł, że do uchybienia terminu doszło z przyczyn nie leżących po jego stronie, za które nie ponosi on winy. W przekonaniu strony, błąd pełnomocnika nie może pociągać negatywnych skutków procesowych dla mocodawcy.

Postanowieniem z dnia 19 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Jak podniósł Sąd złożony przez A. G. wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie w świetle art. 86 § 1 p.p.s.a., bowiem skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu. W przypadku gdy strona jest reprezentowana przez adwokata, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, wymóg braku winy w uchybieniu terminu należy odnieść do pełnomocnika. Wbrew twierdzeniom strony, mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Zarówno pełnomocnik jak i sama strona nie może wnioskować o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej powołując się na brak winy strony w błędach poczynionych przez pełnomocnika. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w jej imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jak gdyby działał na własną rzecz. Oznacza to, że osoba działająca przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy. Ponosi również następstwa niedokonania określonych w stosunku do niego czynności przez pełnomocnika, mając jedynie roszczenie o naprawienie ewentualnych szkód.

Na powyższe postanowienie A. G. wniósł zażalenie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, iż w przypadku, gdy wpis został opłacony w znakach opłaty sądowej, nie można twierdzić, iż nie została opłacona w ogóle, a więc należy stwierdzić, iż żądana opłata wpłynęła w terminie do jednostki budżetowej jaką jest sąd administracyjny. Pełnomocnik nie miał możliwości uiszczenia opłaty w żądanej formie, albowiem prowadzi działalność jednoosobowo. Skoro pełnomocnik skarżącego nie zdążył z opłatą w kasie Sądu i w placówce pocztowej w związku z pełnionymi przez siebie obowiązkami w innych sprawach to strona nie może ponosić negatywnych skutków wynikłych z okoliczności po stronie pełnomocnika. Podkreślono, iż strona uiściła podwójną wysokość wpisu od skargi - poprzez pełnomocnika w znakach opłaty sądowej oraz sama bezpośrednio na konto Sądu, a więc uzupełniła braki skargi kasacyjnej w wymagany sposób.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarżący nie uprawdopodobnił w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej - tak jak tego wymaga art. 87 § 2 p.p.s.a. Wobec treści uzasadnienia zażalenia trzeba zaznaczyć, że kwestia prawidłowości uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej przez pełnomocnika A. G. pozostaje poza zakresem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, których przedmiotem na obecnym etapie sprawy jest wyłącznie zasadność odmowy przywrócenia terminu do uiszczenia powyższego wpisu. Kwestia braku dopuszczalności uiszczenia wpisu w znakach opłaty sądowej została bowiem już rozstrzygnięta wydanym w sprawie niniejszej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2007 r. w którym odrzucono skargę kasacyjną A. G. z tej przyczyny, a które nie zostało przez niego zaskarżone. W powyższym postanowieniu Sąd uznał, że jedyną prawnie dopuszczalną formą uiszczenia wpisu w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest uiszczenie kwoty wpisu gotówką do kasy właściwego sądu lub na rachunek bankowy (art. 219 § 2 p.p.s.a.).

Rozważenia natomiast wymaga czy okoliczności przedstawione przez pełnomocnika skarżącego mające wskazywać na brak jego winy w prawidłowym uiszczeniu wpisu od skargi kasacyjnej są tego rodzaju, że uzasadniały przywrócenie terminu. Stanowisko Sądu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu nie budzi wątpliwości co do jego zasadności. Fakt, iż pełnomocnik skarżącego prowadzi działalność jednoosobowo i był zajęty załatwianiem innych spraw, co podkreślono w zażaleniu, nie może usprawiedliwiać braku należytej staranności procesowej w sprawie niniejszej. W pełni także należy podzielić pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że to strona ponosi ujemne konsekwencje procesowe błędów i zaniedbań swojego pełnomocnika.

Bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej pozostać musiała okoliczność, iż strona osobiście, w terminie późniejszym uiściła wpis od skargi kasacyjnej, gdyż było to działanie spóźnione, podjęte dopiero po odrzuceniu tego środka zaskarżenia, a ponadto wpis został uiszczony po upływie o ustawowego terminu przewidzianego na jego dokonanie.

W takiej sytuacji należy uznać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 września 2007 r. odmówił A. G. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.