Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 118/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: umorzono postępowanie sądowew części dotyczącej skargi na bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 64 par. 2, art. 63 par. 2,
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 200, 205 par. 2, art. 154 par. 6,
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 52 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2018 r. sprawy ze skargi Spółki A na bezczynność i przewlekłość postępowania Wójta Gminy w przedmiocie wydania decyzji I. umarza postępowanie sądowe w zakresie bezczynności organu, II. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. orzeka o wymierzeniu Wójtowi Gminy grzywny w wysokości [...] ([...]) złotych, IV. zasądza od Wójta Gminy na rzecz strony skarżącej Spółki A kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 10 sierpnia 2018 r. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...], obr. [...], gm. K.. Skarżąca Spółka wniosła o:

1) zobowiązanie do merytorycznego zakończenia sprawy wszczętej wnioskiem z dnia 30 maja 2017 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, znak: [...];

2) stwierdzenie, że bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3) wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302),

4) zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wójtowi Gminy K. skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 35 § 1-3 w zw. z art. 36 § 1 w zw. z art 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), dalej "k.p.a.", poprzez naruszenie terminów do załatwienia sprawy oraz prowadzenia sprawy przez organ w sposób przewlekły, nie podejmując niezbędnych czynności, a podejmując takie, które nie zmierzały do zakończenia postępowania, tj. pozostawienia wniosku bez rozpoznania, w wyniku uznania, że kwestia oceny przedłożonej przez Inwestora Kwalifikacji Przedsięwzięcia może stanowić brak formalny, podczas gdy należy do postępowania dowodowego.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła m.in., że kolejne ponaglenie złożone przez nią w dniu 2 lipca 2018 r. nie przyniosło żadnego rezultatu w sprawie prowadzonej przez Wójta Gminy K. pod sygnaturą [...], pomimo, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. kolejnym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] uznało ponaglenie za uzasadnione.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wniósł o umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o oddalenie skargi.

Na wstępie organ stwierdził, że w dniu [...] r. wydana została decyzja administracyjna rozstrzygająca przedmiotowy wniosek w I instancji. Następnie organ przedstawił następujący przebieg postępowania.

Dnia 30 maja 2017 r. do Urzędu Gminy K. wpłynął wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Dnia 31 maja 2017 r. poinformowano telefonicznie pełnomocnika o braku określenia granic terenu objętego wnioskiem. W rozmowie uzgodniono, że mapy zostaną przez UG odesłane pełnomocnikowi celem uzupełnienia. 6 czerwca 2017 r. Wójt wezwał do uzupełnienia braków.

16.06.2017 r. pełnomocnik wnioskodawcy M. K. odesłał mapy wraz z analizą występowania pól elektromagnetycznych.

W dniu 12 lipca 2017 r. ponownie wezwano Inwestora, na ręce pełnomocnika, o wskazanie parametrów projektowanych obiektów budowlanych inwestycji, tj. :

- równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anten (EIRP),

- odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny.

17 lipca 2017 r. mieszkańcy wsi S. złożyli pismo dot. zobowiązania inwestora do przedłożenia rzetelnych danych.

24 lipca 2017 r. przesłano pełnomocnikowi inf. o złożonym piśmie mieszkańców.

25 lipca 2017 r. przesłano sołtysowi wsi S. odpowiedzi na pismo z 15 lipca 2017 r.

Dnia 28 lipca 2017 r. pełnomocnik Inwestora dostarczył pismo do Urzędu Gminy w K. , w którym nie wskazano wymaganych wcześniej gabarytów projektowanych obiektów budowlanych.

W związku z powyższym 31 lipca 2017 r. Wójt Gminy ponownie zwrócił się pismem o podanie przez inwestora:

- równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny (EIRP),

- odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny.

10 sierpnia 2017 r. pełnomocnik Inwestora w odpowiedzi poinformował organ, że nie ma potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednocześnie wyjaśnił, że szczegółowe rozwiązania i paramenty urządzeń wykorzystywanych w budowie konstrukcji nośnej i instalacji radiokomunikacyjnej, zostaną dostarczone później, przy pozwoleniu na budowę.

Dnia 16 sierpnia 2017 r., działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., Wójt Gminy pozostawił sprawę bez rozpatrzenia, informując o tym w piśmie przesłanym pełnomocnikowi inwestora.

W wyniku złożonego przez stronę skarżącą zażalenia na bezczynność organu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uznało zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wójta Gminy za uzasadnione, nakazało rozpatrzenie sprawy z wniosku [...] Spółka z o.o. w [...] wniesionego 30 maja 2017 r. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie do dnia 16 października 2017 r., orzekło, że niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa i zarządziło wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwieniu sprawy w terminie, a także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.

Wójt Gminy, wobec braku uzasadnienia postanowienia i tym samym braku uzewnętrznienia przesłanek działania organu II instancji i wykładni prawa w zakresie prawidłowego załatwienia sprawy, uznał, że wniosek Inwestora nie spełniał warunków ustawowych określonych w art. 52 ust. 2 ustawy planistycznej. W związku z brakiem możliwości wyegzekwowania od Inwestora kompletnych danych (zgodnie z art. 64 k.p.a.) w dniu 2 października 2017 r. Wójt Gminy ponownie postanowił o pozostawieniu sprawy bez rozpatrzenia.

W dniu 6 lipca 2018 r. pełnomocnik [...] Spółki z o.o., za pośrednictwem Wójta, złożył ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S..

W dniu 20 lipca 2018 r. Kolegium postanowieniem nr [...] nakazało rozpatrzenie sprawy w terminie do 15 sierpnia 2018 r.

30 lipca 2018 r. Wójt Gminy zlecił sporządzenie opinii dotyczącej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na działce nr [...], obręb [...], nr projektu: [...] Po otrzymaniu 6 sierpnia 2018 r. Analizy specjalistycznej i opinii organ stwierdził, że :

przedłożona przez inwestora analiza i kwalifikacja zawierają istotne rozbieżności dotyczące mocy EIRP urządzeń nadawczych stacji;

operator nie podał producenta, typu, konfiguracji, trybów pracy i charakterystyk eksploatacyjnych urządzeń nadawczych, na których oparł wyliczenia EIRP;

analiza i kalkulacje z zastosowaniem danych typowych urządzeń nadawczych stosowanych przez operatorów i zalecanych przez producenta daje szokująco inne (wyższe) wyniki EIRP od podanych przez Operatora, w efekcie kwalifikuje przedsięwzięcie do zawsze znacząco oddziaływujących na środowisko; operator przyjmuje błędną, niezgodną z prawami fizyki i orzecznictwem interpretację tzw. pojedynczej anteny. Co za tym idzie nie dokonuje sumowania EIRP od anten tego samego sektora Stacji, pomimo tego, że anteny te ewidentnie promieniują w tym samym kierunku, a ich wiązki nakładają i kumulują się. W efekcie, wyliczona z danych Operatora moc EIRP na tym samym kierunku promieniowania (sektorze) Stacji wynosi w sumie 5716 W. Oznacza to, że Stacja powinna być rozpatrywana w kwalifikacji jako zawsze znacząco oddziaływująca na środowisko, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko;

Operator przyjął do kwalifikacji przedsięwzięcia dalece zawężony zakres pochylenia anten, uwzględniając jedynie tilt elektryczny, pomijając mechaniczny, znajdujący się w karcie technicznej anten. Operator nie uwzględnił też poprawki wynikającej z dokładności ustalenia kąta pochylenia elektrycznego anteny, wynoszącej wg producenta co najmniej +- 0,5 °. Co za tym idzie, kwalifikację przedsięwzięcia na podstawie sporządzonych przez Operatora w tym względzie kalkulacji, analiz i wykresów należy uznać za błędną, zaniżającą istotnie obszary rzeczywistych oddziaływań Stacji.

Operator zastosował niepełną interpretację miejsc dostępnych dla ludności, pomijając definicję wynikającą z orzecznictwa sądów administracyjnych, jak również z pominięciem stanu faktycznego wskazanego w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K. - zabudowa mieszkaniowa, odległość od budynku 72 m, odległość od granicy z działką budowlaną, zabudowaną 52 m.

W dniu 6 sierpnia 2018 r. Wójt Gminy przesłał inwestorowi zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie, wyznaczając siedmiodniowy termin do zgłoszenia uwag i wniosków.

Ostatecznie w dniu 1 sierpnia 2018 r. Wójt Gminy decyzją odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Organ przedstawiając powyższe wyjaśnienia dodał, że przedmiotowe postępowanie administracyjne należy do skomplikowanych. Przedmiot wniosku dotyczy urządzeń technicznych nie znanych mu na co dzień, a potrzeba opanowania skomplikowanej terminologii oraz uwarunkowań technicznych wymagała, aby urząd wielokrotnie korzystał z konsultacji i opinii eksperta specjalizującego się w stacjach bazowych telefonii komórkowej.

W dacie rozpoznawania sprawy przez Sąd nie można już mówić o bezczynności organu, gdyż stan bezczynności ustał wraz z wydaniem skarżącemu w dniu 21 sierpnia 2018 r. żądanej decyzji. W związku z powyższym postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność organu stało się bezprzedmiotowe. Zdaniem organu, w danej sprawie bezczynność nie nosi cech rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W okolicznościach niniejszej sprawy organ pozostawał w błędnym przekonaniu, iż skoro organ ponownie pozostawił wniosek bez rozpatrzenia, to nie naruszył przepisów prawa. Ponadto, wobec niejednolitości poglądów takie postępowanie organu wynikało wyłącznie z niejednoznacznej interpretacji przepisów prawa, a tym samym nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Z tych samych względów brak jest również podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ww. ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), określanej także jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie rozpoznania wniosku [...] Spółka z o.o. w [...] z dnia 30 maja 2017 r. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...], obr. [...], gm. K..

W związku z przedmiotem skargi, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej, sądowa kontrola prawidłowości działań organu sprowadza się do ustalenia, czy rzeczywiście organ pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy. Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności wówczas, gdy pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia sprawy w określonej prawem formie i w określonym prawem terminie.

Analiza akt sprawy potwierdziła zasadność zarzutów skargi, bowiem w dacie jej wniesienia organ pozostawał bezczynny w zakresie załatwienia wniosku strony z 30 maja 2017 r. o wydanie decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Przebieg podejmowanych czynności w sprawie, przedstawiony również przez organ w odpowiedzi na skargę, jest niesporny i znajduje odzwierciedlenie w aktach administracyjnych.

Po wpływie w dniu 30 maja 2017 r. wniosku strony skarżącej o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, Wójt dwukrotnie wezwał stronę do uzupełnienia wniosku (pismami z 6 czerwca 2017 r. i z 31 lipca 2017 r.), a następnie pismem z dnia 16 sierpnia 2017 r. poinformował wnioskodawcę o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Wójt wyjaśnił, że opierając się wyłącznie na informacjach wskazanych przez inwestora nie posiada podstaw do właściwego określenia oddziaływania inwestycji na środowisko.

W wyniku zażalenia na bezczynność Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] r. uznało zażalenie za uzasadnione, nakazując organowi m.in. rozpatrzenie sprawy do dnia 16 października 2017 r.

Po otrzymaniu ww. postanowienia Wójt Gminy zawiadomieniem z dnia 2 października 2017 r. ponownie poinformował stronę o pozostawieniu wniosku z dnia 30 maja 2017 r. bez rozpoznania.

W tym miejscu ocenić należy merytoryczną zasadność dwukrotnego pozostawienia wniosku strony bez rozpoznania. Zdaniem Wójta Gminy, złożony wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), gdyż nie określał w formie opisowej charakterystyki zabudowy, równoważnej mocy promieniowania izotopowego wyznaczonej dla pojedynczej anteny (EIRP) oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny.

Przepis art. 64 § 2 k.p.a. stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Art. 64 § 2 k.p.a. obejmuje wyłącznie formalne braki pisma, inne niż wskazane w § 1, do których, stosownie do treści art. 63 § 2 i 3 k.p.a., należą: określenie żądania, podpis strony, jeżeli działa przez pełnomocnika - dołączenie pełnomocnictwa oraz wymagania wskazane w przepisach szczególnych. Innymi słowy, art. 64 § 2 k.p.a. dotyczy wyłącznie tego rodzaju formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie temu pismu (wnioskowi) biegu. Nie dotyczy natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego lub prawnego sprawy.

Z przywołanego przez organ I instancji przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wynika, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zwierać:

1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko;

3) w przypadku lokalizacji składowiska odpadów:

a) docelową rzędną składowiska odpadów,

b) roczną i całkowitą ilość składowanych odpadów oraz rodzaje składowanych odpadów,

c) sposób gromadzenia, oczyszczania i odprowadzania ścieków,

d) sposób gromadzenia, oczyszczania i wykorzystywania lub unieszkodliwiania gazu składowiskowego.

Lektura dokumentów przedłożonych przez stronę skarżącą organowi I instancji dowodzi, że wniosek ten zawierał wszystkie wymienione w cyt. przepisie informacje. W dołączonej do wniosku "Analizie występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2" podano m.in. w Tabeli 2 parametry techniczne, takie jak maksymalne zasięgi obszarów pół elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych oraz sumaryczne moce EIRP promieniowane izotropowo dla każdej z anten. Tabela zwiera minimalne i maksymalne wartości pochylenia wiązek oraz wyliczenia przedziału odległości w osi głównej wiązki dla każdej z anten. Informacje te przedstawiono także w formie widoku w płaszczyźnie pionowej (Rys. 2 i 3), jak i poziomej (Rys. 1). Charakteryzując zabudowę we wniosku podano, że zajmie ona pow. 100 m2, a szczegółowe wymiary zabudowy zostały przedstawione na rysunku "Widok A-A" (karta 7 akt administracyjnych). Dołączono również specyfikacje dla anten (k. 27 akt adm.).

Wbrew zatem stanowisku organu, wniosek inwestora nie zawierał braków formalnych, które uniemożliwiały wszczęcie postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tym samym brak było podstaw do zastosowania sankcji przewidzianej w art. 64 § 2 k.p.a. i pozostawieniu wniosku strony z dnia 29 maja 2017 r. bez rozpoznania. Podkreślić należy, że na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego organ analizuje możliwość usytuowania planowanego przedsięwzięcia i określa dlań warunki według danych podanych przez wnioskodawcę. Organ nie może ustalać warunków dla lokalizacji inwestycji celu publicznego z założeniem, że inwestor zrealizuje przedsięwzięcie o innych parametrach niż przedstawił we wniosku. Jeżeli tak miałoby się wydarzyć, to weryfikacja tego powinna nastąpić na etapie wydawania pozwolenia na budowę (pod kątem jego zgodności z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego) lub kontroli zrealizowanego przedsięwzięcia (z decyzją o pozwoleniu na budowę). Oczywiście dane przedstawione przez inwestora we wniosku o lokalizację inwestycji celu publicznego powinny być poddane analizie przez organ przez pryzmat zgodności przedstawionych obliczeń i podanych informacji na temat planowanego zamierzenia. To jednak winno nastąpić w ramach prowadzonego już postępowania administracyjnego.

Powyższe wnioski nakazują uznać, że pozostawienie wniosku strony skarżącej z dnia 29 maja 2017 r. bez rozpoznania, o czym poinformował Wójt Gminy stronę w piśmie z dnia 16 sierpnia 2017 r., było nieuzasadnione. Prawidłowo ten stan rzeczy oceniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wydając postanowienie z dnia [...] r. Już wtedy bowiem organ I instancji, faktycznie pozostawał w bezczynności. Organ, który pozostawia podanie bez rozpoznania pomimo, iż nie zachodzą przesłanki określone w art 64 § 2 k.p.a. pozostaje w bezczynności.

W takich okolicznościach, zważywszy dodatkowo na wydanie przez organ wyższego stopnia postanowienia z dnia [...] r., nr [...], uwzględniającego zażalenie na bezczynności i wyznaczającego termin do załatwienia sprawy, całkowicie niezrozumiałe jest zachowanie Wójta Gminy, który po otrzymaniu ww. postanowienia w dniu 25 września 2017 r., nie podejmując jakichkolwiek czynności procesowych, ponownie poinformował stronę o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, w oparciu o tą samą podstawę prawną. Od tego momentu organ nadal pozostawał w bezczynności, którą niejako przerwało kolejne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...], po raz drugi uznające zażalenie na bezczynność organu za uzasadnione, nakazujące rozpatrzenie sprawy z wniosku [...] Spółka z o.o. wniesionego w dniu 30 maja 2017 r. w terminie do 15 sierpnia 2018 r. i orzekające, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Do dnia wniesienia, za pośrednictwem organu, skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy, tj. do 13 sierpnia 2018 r., Wójt nadal pozostawał w bezczynności, bowiem pomimo upływu terminu do załatwienia sprawy, nie wydał decyzji kończącej pierwszoinstancyjne postępowania administracyjne.

W myśl art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Jednocześnie sąd stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3) oraz stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Według art. 149 § 2 ww. ustawy sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Skoro celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ określonego rozstrzygnięcia, aktu lub podjęcia czynności a z akt sprawy wynika, że na dzień wyrokowania bezczynność organu ustała, bowiem Wójt Gminy wydał w dniu [...] r. decyzję o odmowie lokalizacji inwestycji celu publicznego nr [...], to bezprzedmiotowe stało się zobowiązywanie organu do wydania w określonym terminie rozstrzygnięcia. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie w zakresie bezczynności organu.

Oceniając charakter bezczynności, do czego Sąd obowiązany jest mocą art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Podkreśla się, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (wyrok NSA sygn. akt: I OSK 675/12; postanowienie NSA sygn. akt II OSK 468/13, wyroki WSA: sygn. akt: II SAB/Wr 14/14, sygn. akt II SAB/Po 69/13, sygn. akt IV SAB/Po 19/15). Taka sytuacja, zdaniem składu orzekającego, miała miejsce w niniejszej sprawie. Za oczywiście nieuzasadnione Sąd uznaje w szczególności pozostawanie przez organ w bezczynności po otrzymaniu postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...], które z mocy ustawy, zostało uprawnione, jako organ wyższego stopnia, do oceny bezczynności lub przewlekłości postępowania. Pomimo stwierdzenia przez Kolegium bezczynności organu i wyznaczeniu mu terminu do załatwienia sprawy, Wójt postanowienie to całkowicie zignorował. Nie dość że się do niego nie zastosował, to nie przytaczając jakichkolwiek nowych argumentów, poinformował stronę o dalszym pozostawieniu sprawy bez rozpoznania, co też uczynił. O ile do czasu wydania przez Kolegium ww. postanowienia organ I instancji mógł pozostawać w błędnym przekonaniu o słuszności swojego stanowiska w sprawie, to późniejsze działanie organu należało ocenić krytycznie, jako uporczywe i niczym nieuzasadnione uchylanie się od prowadzenia postępowania.

Konsekwencją stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa było również uznanie za uzasadnionego wniosku o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Art. 154 § 6 p.p.s.a. stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności oraz okres pozostawania organu w bezczynności, Sąd uznał, że grzywna w wys. [...] zł odniesie swój skutek w sferze prewencyjnej. Wymierzając grzywnę w dolnych jej granicach ustawowych Sąd uwzględnił również to, że strona skarżąca, pomimo uzyskania zawiadomienia od organu z dnia 2 października 2917 r. o dalszym pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, przez okres następujących 8 miesięcy również nie podejmowała możliwych kroków procesowych, które mogły zminimalizować okres trwania bezczynności organu. Kolejne zażalenie na bezczynność (ponaglenie) złożyła dopiero 6 lipca 2018 r.

O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony przez stronę skarżącą wpis od skargi oraz koszty ustanowionego pełnomocnika, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł na mocy art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. w związku z art. 205 § 2 ww. ustawy.