Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 252/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41, art. 44, art. 45
journal: Dz.U. 2014 poz 1539
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 10 kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zwalczania chorób zakaźnych zwierząt oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez K. H., jest decyzja Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 10 kwietnia 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 23 stycznia 2017 r. (bez numeru) w przedmiocie zwalczania chorób zakaźnych zwierząt.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z dnia 23 stycznia 2017 r., nr [...], Powiatowy Lekarz Weterynarii w Kędzierzynie-Koźlu nakazał K. H.:

1) zabicie wszystkich sztuk drobiu z rodzaju: kura, kaczka, gęś, indyk, perliczka, przepiórka, utrzymywanych na terenie jego gospodarstwa, położonego w [...] ul. [...],

2) usunięcie z gospodarstwa zwłok zabitego drobiu w sposób określony w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez łudzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE L 300, str. 1, z późn. zm.),

3) poddanie odkażeniu ściółki, która miała kontakt z drobiem i nawozów naturalnych pochodzących od drobiu utrzymywanego w gospodarstwie,

4) oczyszczenie i odkażenie pomieszczeń, w których przebywał drób, ich otoczenia, pojazdów używanych do transportu drobiu oraz pozostałych przedmiotów, które miały bezpośredni kontakt z drobiem.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepisy § 11 ust 2 pkt 1 lit. b, c i pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie zwalczania grypy ptaków (Dz. U. Nr 239 poz. 1752), powoływanego dalej jako rozporządzenie z 2007 r., art. 3 ust. 1, art. 44 ust. 1 pkt 4, 5, 12b i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2014 r. poz. 1539, z późn. zm.- zwanej dalej ustawą), w zw. z § 1 rozporządzenia nr 1/2017 Powiatowego Lekarza Weterynarii w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 3 stycznia 2017 r. w sprawie zwalczania wysoce zjadliwej grypy ptaków (HPAl) na terenie powiatu kędzierzyńsko-kozielskiego (Dz. Urz. Woj. Opolskiego poz. 80, z późn. zm.), oraz art. 104 K.p.a. Ponadto na podstawie art. 44 ust. 2 ustawy nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu Powiatowy Lekarz Weterynarii podał, że w dniu 3 stycznia 2017 r. stwierdził na terenie miejscowości [...], gmina [...], wystąpienie wysoce zjadliwej grypy ptaków, wymienionej w załączniku 2 pkt 14 ustawy i będącej chorobą zakaźną powodującą wysoką śmiertelność i zaburzenia zdrowotne u drobiu, które w krótkim czasie mogą osiągać rozmiary epizootii, stanowiąc poważne zagrożenie zarówno dla populacji utrzymywanego na terenie kraju drobiu, jak i dla zdrowia publicznego oraz powodując poważne straty materialne dla gospodarki kraju. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 do ustawy choroba ta podlega obowiązkowi zwalczania, w związku z czym wydał rozporządzenie nr 1/2017, w którym określił wokół ogniska choroby obszary zapowietrzony i zagrożony tą chorobą oraz sposób postępowania w tych obszarach. Gospodarstwo K. H., położone w dzielnicy [...] miejscowości [...], znalazło się w obszarze zapowietrzonym, wyznaczonym tymże rozporządzeniem. Dalej organ podał, że zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2007 r. oraz art. 44 ust. 1 pkt 4, powiatowy lekarz weterynarii może nakazać zabicie drobiu na terenie gospodarstwa znajdującego się w obszarze zapowietrzonym, a na podstawie § 11 ust. 2 pkt 1 lit. b i c rozporządzenia z 2007 r. oraz art. 44 ust. 1 pkt 5 i 12b ustawy - nakazać zniszczenie zwłok drobiu i następnie oczyszczenie i odkażenie miejsc i przedmiotów, które mogły ulec skażeniu poprzez kontakt z drobiem i innymi ptakami. Działania te mają prowadzić do szybkiego zwalczenia oraz zapobiec szerzeniu się stwierdzonej choroby.

Nie godząc się z tą decyzją K. H. wniósł odwołanie, w którym zakwestionował nakaz zabicia jego drobiu, argumentując, że posiadał drób z własnego wylęgu, a stado było zdrowe i selekcjonowane od wielu lat. Zarzucił, że w decyzji nie uwzględniono warunków zootechnicznych, sposobu karmienia ani sposobu wychowu i cech genetycznych jego kur. Wniósł o zadośćuczynienie oraz odszkodowanie w kwocie 10.000 zł w związku ze szkodą powstałą z powodu wystąpienia grypy ptaków.

Opolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii nie uwzględnił odwołania i opisaną na wstępie decyzją z dnia 10 kwietnia 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Stwierdził, że z uwagi na wystąpienie wysoce zjadliwej grypy ptaków organ pierwszej instancji miał w świetle art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy obowiązek podjęcia niezbędnych działań w celu zwalczenia ww. choroby i w ramach tych działań wydał rozporządzenie nr 1/2017. Dalej wywiódł, że przepis § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2007 r. umożliwia powiatowemu lekarzowi weterynarii nakazanie, w celach zapobiegawczych, ubój w gospodarstwach znajdujących się na obszarze zapowietrzonym lub zabicie drobiu lub innych ptaków na terenie gospodarstwa. Stosownie do art. 44 ust. 1 pkt 5 i 12b ustawy powiatowy lekarz weterynarii może nakazać oczyszczenie i odkażenie miejsc oraz środków transportu, a także odkażenie, zniszczenie lub usunięcie w sposób wykluczający niebezpieczeństwo szerzenia się choroby zakaźnej zwierząt środków żywienia zwierząt, ściółki, nawozów naturalnych w rozumieniu przepisów o nawozach i nawożeniu, oraz przedmiotów, z którymi miały kontakt zwierzęta chore, zakażone lub podejrzane o zakażenie lub o chorobę. Jednocześnie może nakazać posiadaczowi gospodarstwa podjęcie określonych działań w celu zabezpieczenia gospodarstwa przed przenikaniem i rozwleczeniem czynnika zakaźnego. Zdaniem organu odwoławczego, w wyniku prawidłowo przeprowadzonego przez organ powiatowy postępowania wyjaśniającego ustalone zostało, że w celu szybkiego i skutecznego zwalczenia choroby na zapowietrzonym obszarze niezbędna będzie likwidacja drobiu w całej miejscowości [...], czyli również w gospodarstwie K. H. Wojewódzki Lekarz Weterynarii podzielił w całości ocenę stanu faktycznego dokonaną przez organ pierwszej instancji i uznał, że podjęte działania były niezbędne do zwalczenia choroby - wysoce zjadliwej grypy ptaków na zapowietrzonym obszarze i powstrzymania rozszerzania się epizootii, która zagrażała populacji drobiu oraz mogła zagrażać zdrowiu publicznemu, a także spowodować poważne straty materialne dla gospodarki kraju. Odnosząc się do treści odwołania, organ drugiej instancji wyjaśnił, że kwestie przyznania odszkodowania za likwidację drobiu wykraczają poza zakres niniejszego postępowania, przy czym w przedmiocie tym prowadzone jest odrębne postępowanie administracyjne, w którym jednak Opolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii nie jest organem odwoławczym.

We wniesionej skardze K. H. powtórzył argumentację podnoszoną wcześniej w odwołaniu. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji wskazał na jej niezgodność z prawem i ze stanem faktycznym oraz zarzucił, że naruszono jego prawo do zadośćuczynienia i żaden z organów nie zapłacił za zabrany i zabity drób. Stwierdził, że grypa ptasia w Gminie [...] była dla niego klęską żywiołową, a za takie zdarzenie Konstytucja RP zapewnia odszkodowanie. Podniósł, że został przez organy weterynarii oszukany, gdyż nie jest prawdą, iż toczy się odrębne postępowanie w sprawie odszkodowania, a tylko pismem z dnia 7 lutego 2017 r. został poinformowany o możliwości wniesienia powództwa do sądu rejonowego. Skarżący zarzucił, że bezprawnie zabito zdrowy drób, za który teraz żąda zapłaty i zadośćuczynienia biorąc pod uwagę rozmiar, natężenie oraz charakter i skalę cierpienia, jakich doznał zarówno on sam, jak i jego matka, z powodu zabrania i zabicia zdrowych kur. Wywiódł, że "naruszono prawo dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, w którym w pozytywnej decyzji zostanie zapłacona kwota 150 zł za 1 szt. drobiu" oraz odszkodowanie w kwocie 10.000 zł za "poniesioną klęskę żywiołową".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, w ramach przysługujących temu organowi kompetencji, a ocena stanu faktycznego sprawy była prawidłowa w świetle stanu zagrożenia epidemiologicznego. Bezpieczeństwo powszechne wymagało w przedmiotowej sprawie zabicia drobiu oraz przeprowadzenia czyszczenia i dezynfekcji w gospodarstwie strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a, uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Kędzierzynie-Koźlu nakazującą K. H. zabicie drobiu, określająca sposób dalszego postępowania ze zwłokami zabitego drobiu i ściółką oraz oczyszczenie i dezynfekcję w gospodarstwie.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Z tego też powodu uznał, że zaskarżoną decyzją prawidłowo utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), zwanej K.p.a.

Uzasadniając taką ocenę w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że podjęte w sprawie rozstrzygnięcie w przedmiocie nakazów nałożonych na skarżącego znajdowało swoje umocowanie w przepisach ustawy z dnia z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2014 r. poz. 1539, z późn. zm.) zwanej dalej ustawą, która - jak wynika to z treści art. 1 pkt 3 lit. a tej ustawy - ustala także zasady zwalczania chorób zakaźnych zwierząt. Prawidłowo w tym zakresie zastosowano przepisy art. 44 ust. 1 pkt 4, pkt 5, pkt 12b i ust. 2 ustawy, a postępowanie w sprawie wydania decyzji prawidłowo prowadzone było na podstawie przepisów K.p.a., stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że w dniu 3 stycznia 2017 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w Kędzierzynie-Koźlu stwierdził wystąpienie na terenie miejscowości [...] w gminie [...] wysoce zjadliwej grypy ptaków, tj. choroby wymienionej pod pozycją 14 w załączniku nr 2 do ustawy jako choroba zakaźna zwierząt podlegająca zwalczaniu. W art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy ustanowiony został natomiast obowiązek zwalczania takich chorób, wobec czego Powiatowy Lekarz Weterynarii w Kędzierzynie-Koźlu zobowiązany był do podjęcia działań w tym zakresie. Na zasadzie art. 45 ust. 1 ustawy wskazane rozporządzenie powiatowego lekarza weterynarii jest aktem prawa miejscowego, a więc aktem prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania tego organu.

Szczegółowy sposób i tryb zwalczania oraz zapobiegania występowaniu grypy ptaków określony został w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie zwalczania grypy ptaków (Dz. U. Nr 239, poz. 1752), zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 18 grudnia 2007 r. Działając w granicach upoważnienia ustalonego w art. 45 ustawy, Powiatowy Lekarz Weterynarii w Kędzierzynie-Koźlu wydał w dniu 3 stycznia 2017 r. rozporządzenie nr 1/1017 w sprawie zwalczania wysoce zjadliwej grypy ptaków (HPAI) na terenie powiatu kędzierzyńsko-kozielskiego (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2017 r., poz. 80), powoływane dalej jako rozporządzenie z dnia 3 stycznia 2017 r., w którym stosownie do art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy, określił obszar zapowietrzony i zagrożony chorobą, a także sposób postępowania na tym obszarze, przez wprowadzenie szeregu nakazów i zakazów, o których mowa art. 45 ust. 1 oraz § 11 i § 17 rozporządzenia.

W granicach obszaru zapowietrzonego wysoce zjadliwą grypą ptaków, wyznaczonego przez organ w § 1 rozporządzenia z dnia 3 stycznia 2017 r., znalazło się gospodarstwo skarżącego, zlokalizowane przy ul. [...] w [...]. W konsekwencji, stosownie do art. 44 ust. 1 ustawy, realizując obowiązek w zakresie zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, Powiatowy Lekarz Weterynarii uprawniony był do nałożenia na skarżącego w drodze decyzji określonych zakazów i nakazów. Co do ich zakresu i rodzaju zauważyć należy, że ustawodawca przewidział: w art. 44 ust. 1 pkt 4 ustawy możliwość zabicia lub uboju zwierząt chorych albo zakażonych, podejrzanych o zakażenie lub o chorobę, albo zwierząt z gatunków wrażliwych na daną chorobę zakaźną zwierząt, w art. 44 ust. 1 pkt 5 ustawy możliwość nałożenia nakazu oczyszczenia i odkażenia miejsc oraz środków transportu, a także odkażenia, zniszczenia lub usunięcia w sposób wykluczający niebezpieczeństwo szerzenia się choroby zakaźnej zwierząt środków żywienia zwierząt, ściółki, nawozów naturalnych w rozumieniu przepisów o nawozach i nawożeniu, oraz przedmiotów, z którymi miały kontakt zwierzęta chore, zakażone lub podejrzane o zakażenie lub o chorobę, a w art. 44 ust. 1 pkt 12b ustawy możliwość nakazania, podmiotom prowadzącym działalność w zakresie przetwarzania oraz wykorzystywania ubocznych produktów zwierzęcych, unieszkodliwienie zwłok zwierzęcych w związku ze zwalczaniem chorób zakaźnych, produktów pozyskanych od tych zwierząt oraz przedmiotów, z którymi miały kontakt zabite zwierzęta. Ponadto z § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2007 r. wynika uprawnienie powiatowego lekarza weterynarii do nakazania uboju lub zabicia drobiu lub innych ptaków na terenie gospodarstwa celach zapobiegawczych. Przepis § 11 ust. 2 pkt 1 lit. b tego rozporządzenia stanowi z kolei o nakazaniu, w gospodarstwach znajdujących się na obszarze zapowietrzonym, niezwłocznego usunięcia zwłok drobiu lub innych ptaków, a przepis § 12 ust. 2 pkt 1 lit. c - o nakazaniu w takich gospodarstwach niezwłocznego czyszczenia i odkażania środków transportu i sprzętu wykorzystywanych do transportu drobiu lub innych ptaków, ich mięsa, paszy, ściółki lub nawozów naturalnych, innych środków transportu wjeżdżających do gospodarstwa lub z niego wyjeżdżających oraz innych przedmiotów lub substancji, które mogły zostać skażone wirusem wysoce zjadliwej grypy ptaków.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że nałożone na skarżącego w niniejszej sprawie nakazy mieszczą się w zakresie kompetencji przyznanych powiatowemu lekarzowi weterynarii w związku z realizacją ustawowego obowiązku zwalczania chorób zakaźnych zwierząt. Uwzględniając ich zakres dostrzec też trzeba, że przepis art. 44 ustawy zawiera katalog nakazów oraz zakazów, spośród których lekarz weterynarii może wybrać te, które w jego ocenie doprowadzą w sposób adekwatny do rodzaju zwierząt i stwierdzonej choroby do jej zwalczenia. W tym względzie organ działa zatem w granicach uznania, które w tym przypadku oznacza pewną swobodę organu przy podejmowaniu decyzji, pozwalającą na wybór rozstrzygnięcia, które uważa za najwłaściwsze w świetle realizacji celów określonych ustawą. Jak wskazano już na wstępie, dokonując kontroli decyzji wydanej w tym przedmiocie, Sąd nie ocenia jej natomiast z punktu widzenia słuszności i celowości.

Skoro zatem nakazy nałożone na skarżącego w niniejszej sprawie mieszczą się w zakresie kompetencji organu, to nie można stwierdzić, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego. Zauważyć należy, że organ pierwszej instancji uzasadniając decyzję wskazał, iż podjęte przez niego działania mają prowadzić do szybkiego zwalczenia choroby oraz zapobiec jej szerzeniu się. Organ odwoławczy, podzielając ocenę stanu faktycznego dokonaną przez organ pierwszej instancji, wyjaśnił natomiast, że podjęte wobec skarżącego działania były niezbędne do zwalczenia wysoce zjadliwej grypy ptaków na zapowietrzonym obszarze i powstrzymania rozszerzania się epizootii, która zagrażała populacji drobiu oraz mogła zagrażać zdrowiu publicznemu a także spowodować poważne straty materialne dla gospodarki kraju. W tej sytuacji, mając na względzie rodzaj stwierdzonej choroby, a także realne zagrożenie jej rozprzestrzenieniem, uznać należy, że podjęte przez organy środki zaradcze w postaci nałożenia na skarżącego - jako na właściciela gospodarstwa znajdującego się w wyznaczonym obszarze wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt - nakazów określonych w wydanej decyzji, nie wykraczają poza cel określony w art. 41 ust. 1 ustawy i nie noszą znamion dowolności, a zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa materialnego. W ocenie Sądu, także postępowanie w sprawie wydania decyzji zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami K.p.a., stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy. Sąd w całości podziela ocenę organu odwoławczego, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w Kędzierzynie-Koźlu w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Decyzja prawidłowo bowiem została wydana w związku z ustaleniem, że gospodarstwo skarżącego znajduje się na obszarze określonym w § 1 rozporządzenia z dnia 3 stycznia 2017 r., na którym wystąpiła choroba zakaźna. Zgodnie z art. 44 ust. 2 ustawy, decyzji nadany został też rygor natychmiastowej wykonalności.

Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżoną decyzją organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, a to wobec ustalenia, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy faktyczne i prawne do nałożenia na skarżącego nakazów w związku ze zwalczaniem ptasiej grypy stwierdzonej na terenie powiatu kędzierzyńsko-kozielskiego.

Biorąc pod uwagę argumenty i zarzuty podniesione w skardze zauważyć natomiast trzeba, że dotyczą one przyznania odszkodowania za zabicie drobiu. Kwestia ta nie podlegała jednak ocenie w niniejszej sprawie i nie mogła być przedmiotem rozważań Sądu. Odszkodowanie ustalane jest bowiem w odrębnym postępowaniu, wszczynanym w następstwie wykonania ustalonego w tym zakresie nakazu, a spory dotyczące jego wysokości rozstrzygane są przez sąd powszechny, a nie sąd administracyjny. Tryb ustalania odszkodowania za zwierzęta, w tym m.in. kury i kaczki, zabite lub poddane ubojowi z nakazu organów Inspekcji Weterynaryjnej przy zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt uregulowany został w art. 49 ustawy i zgodnie z ust. 8 tego przepisu, decyzja w przedmiocie ustalenia odszkodowania, wydana przez powiatowego lekarza weterynarii, jest ostateczna i nie podlega dalszemu rozpatrzeniu w toku postępowania administracyjnego, a posiadacz zwierząt niezadowolony z tej decyzji może, w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia, wnieść powództwo do sądu cywilnego. W świetle powyższego, ustalenie dla skarżącego odszkodowania za zwierzęta zabite w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, nie mogło być przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu. Zauważyć przyjdzie, że w przedłożonych aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo organu z dnia 7 lutego 2017 r. potwierdzające, że wniosek skarżącego o wypłatę odszkodowania za drób stanowił przedmiot odrębnego postępowania prowadzonego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Kędzierzynie-Koźlu. W ramach tego właśnie postępowania - a nie na gruncie niniejszej sprawy, która dotyczy wyłącznie nakazów zawartych w decyzji wydanej na podstawie art. 44 ust. 1 ustawy - skarżący może domagać się ustalenia odszkodowania, a następnie kwestionować jego wysokość w drodze powództwa wniesionego do sądu powszechnego. Przedstawiona w skardze argumentacja w tym zakresie, jak też żądanie ustalenia odszkodowania w podawanej wysokości, nie mogą więc odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku.

Z przedstawionych względów Sąd uznał, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, stąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.