Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2327/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30c
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Marta Semiczek, Sędziowie: Sędzia WSA - Barbara Ciołek, Sędzia WSA –Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant: Edyta Forysiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi: G. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok oraz odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od lipca do listopada 2010 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. (dalej: organ odwoławczy/Dyrektor Izby Skarbowej) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] nr [...] określającą G. G. (dalej: skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 109.579 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na ten podatek w łącznej kwocie 3.940 zł, w tym za: lipiec 2010 r. - 496 zł, sierpień 2010 r. - 79 zł, wrzesień 2010 r. - 436 zł, październik 2010 r. - 1.378 zł i listopad 2010 r. - 1.551 zł.

Jak wynika z akt sprawy skarżący w 2010 r. osiągnął dochody pochodzące z: umowy o pracę w firmie A Sp. z o.o., świadczeń wypłacanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz pozarolniczej działalności gospodarczej w udziale wynoszącym 50%, prowadzonej wspólnie z żoną L. G. pod firmami:

- B G. G., L. G. ul. [...] we W. (dalej: Zakład G.);

- C G. G., L. G. Spółka jawna ul. [...] we W. (dalej: Spółka jawna G.).

Za wskazany rok podatkowy skarżący złożył w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych roczne zeznania podatkowe na formularzu PIT-37 (z pracy i świadczeń ZUS) oraz PIT-36L (z działalności gospodarczej opodatkowanej na zasadach określonych w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych – t. j. Dz. U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.).

W wyniku wszczętego z urzędu wobec skarżącego postępowania kontrolnego, organ pierwszej instancji nie stwierdził nieprawidłowości w odniesieniu do rozliczeń dochodów wykazanych w zeznaniu PIT-37. Natomiast w oparciu o okazane faktury sprzedaży VAT, podatkową księgę przychodów i rozchodów Zakładu G., zapisy na kontach Spółki jawnej G., czynności sprawdzające przeprowadzone u kontrahentów oraz zeznania i wyjaśnienia złożone przez G. G., organ pierwszej instancji stwierdził, że wykazane przez skarżącego w PIT-36L przychody z działalności gospodarczej (w kwocie 6.677.547,34 zł) i koszty ich uzyskania (w kwocie 6.664.118,64 zł) wykazane są w nieprawidłowej wysokości. Organ ustalił, że faktury VAT dokumentujące transakcje pomiędzy A a D S.A. są nierzetelne zarówno w zakresie przychodów jak i kosztów ich uzyskania. Wynika to z faktu wystawienia podwójnych faktur na tę samą usługę w różnych wartościach oraz przerobienia nazwy odbiorcy na fakturze dokumentującej wykonanie przez D S.A. usług na rzecz innego podmiotu. Okoliczności te potwierdził G. G. zeznając w postępowaniu, że dokumenty zakupowe w A nie odzwierciedlają żadnych transakcji i nie powinny w tym podmiocie występować. Nie potrafił też wyjaśnić przyczyn wystawienia podwójnych faktur o dwóch różnych wartościach, na te same usługi. Organ stwierdził też istotne nieprawidłowości w działalności Spółki jawnej G., która zawyżyła przychody (na ponad 10 milionów zł) na podstawie 23 faktur nie odzwierciedlających wartości rzeczywiście wykonanych usług budowlanych, które wystawione zostały na rzecz powiązanej osobowo firmy A sp. z o.o., w której zarówno Skarżący jak i jego małżonka pełnili funkcje zarządzające. Okoliczności te potwierdzili w postępowaniu oboje skarżący. W spółce jawnej C zaniżono też przychody ze sprzedaży usług na rzecz S.A. D, wystawiając za jedną usługę dwie faktury z różnymi kwotami, przy czym skarżący zaewidencjonowali sprzedaż na kwotę niższą, zaś nabywca usług wykazał zarówno w kosztach jak i dla celów VAT kwoty wynikające z faktury na kwoty 10 krotnie wyższe. W wyniku wystawiania przez powiązane osobowo podmioty - 25 faktur nie odzwierciedlających rzeczywiście wykonanych usług, lub znacznego zawyżenia wartości wykonanych usług, w spółce jawnej C zawyżone zostały koszty uzyskania przychodów (o kwotę ponad 11 milionów zł). Przyjętych przez organ ustaleń faktycznych w tym zakresie nie kwestionował podatnik, bowiem organ ustalił je zarówno na podstawie zgromadzonej dokumentacji źródłowej jak i na podstawie zeznań samych podatników (L. i G. G.). Ponadto, organ przyjmując wyjaśnienia skarżących uwzględnił też na ich korzyść ich zeznania co do faktycznie wykonanych usług i w tym zakresie wartości te uwzględnił przy określaniu podstaw opodatkowania. W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji przychody skarżącego z tytułu 50% udziału w ww. firmach zostały zawyżone o 5.214.295,06 zł a koszty ich uzyskania o 5.777.599,67 zł, co było wynikiem nieprawidłowego, tj. z naruszeniem art. 14 ust. 1 i art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. ujęcia w podatkowych księgach obu firm szeregu operacji gospodarczych, wynikających z zakwestionowanych faktur VAT.

W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami organ pierwszej instancji uznał księgi rachunkowe spółki jawnej C oraz podatkową księgę przychodów i rozchodów B za nierzetelne i na podstawie art. 193 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: OP) w zakresie, w jakim obejmowały wpisy dokonane w oparciu o nierzetelne faktury VAT, nie uznał ich za dowody w sprawie. Ponieważ jednak, dane wynikające z ksiąg, w zakresie w jakim uznano je za dowód, uzupełnione dowodami zgromadzonymi w postępowaniu, w tym zeznań podatników pozwalały na określenie podstaw opodatkowania, to na mocy art. 23 § 2 OP odstąpiono od szacowania podstawy opodatkowania.

W następstwie dokonanych ustaleń kontrolnych, skarżący w dniu 20 marca 2013r. złożył korektę zeznania rocznego PIT-36L za 2010 r., w której nie uwzględnił jednak wszystkich nieprawidłowości stwierdzonych przez organ pierwszej instancji. Korekta ta zawierała bowiem nieprawidłowe wartości przychodów (zawyżonych o 5.371.795,06 zł), kosztów uzyskania (zawyżonych o 5.677.599,67 zł), dochodu (zaniżonego o 305.804,61 zł) i podatku dochodowego od osób fizycznych (zaniżonego o 58.102 zł), ponadto w złożonej korekcie nie zostały uwzględnione zaliczki na podatek dochodowy, o których mowa w art. 44 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f.

Mając na uwadze powyższe, organ pierwszej instancji wydał w dniu [...] decyzję nr [...] określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f. Równocześnie organ ten wydał i doręczył skarżącemu wynik kontroli z dnia [...] nr [...], w którym w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych wskazał, że w odniesieniu do rozliczeń dochodów wykazanych w zeznaniu PIT-37 za 2010 r. nie stwierdził nieprawidłowości.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący zarzucił, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa procesowego polegającym na błędniej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r. nr 41, poz. 214 ze zm.; dalej: u.k.s.). Strona zarzuciła, że w przedmiotowej sprawie błędnie wprowadzono do obrotu prawnego decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w sytuacji, gdy za ten sam okres został wydany wynik kontroli.

Po rozpatrzeniu sprawy w trybie instancyjnym organ odwoławczy decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z zasadami procedowania, które omówił, obowiązany jest do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy a nie tylko do kontroli zaskarżonej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący, wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania w sprawie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, zarzucił naruszenie art. 24 ust.1 pkt 1 lit. a) u.k.s. oraz art. 21 §3 i art. 53a OP W uzasadnieniu postawionych zarzutów, powtórzył argumentację przyjętą w odwołaniu.

Przywołując przepisy art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.s. skarżący stwierdził, że organ kontroli skarbowej kończy postępowanie kontrolne decyzją w rozumieniu Ordynacji podatkowej (OP), jeżeli ustalenia dotyczą podatków, których określanie lub ustalanie należy do właściwości naczelników urzędów skarbowych bądź wynikiem kontroli gdy nieprawidłowości nie stwierdzono. Następnie podniósł, że decyzja kończąca postępowanie kontrolne w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. mogła zarówno dotyczyć ustaleń negatywnych (stwierdzenia naruszenia norm prawa materialnego), jak i pozytywnych (stwierdzenia braku nieprawidłowości). Jego zdaniem, jeżeli w przedmiocie tego podatku dochodowego zamiast wydanej decyzji zawierającej ustalenia w zakresie zgodnym z prowadzonym postępowaniem został wydany wynik kontroli, to nie ma podstaw do wydania za ten sam okres decyzji określającej zobowiązanie podatkowe tylko co do dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Tym samym, w przedmiotowej sprawie błędnie – zdaniem skarżącego - wprowadzono do obrotu prawnego decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w sytuacji kiedy za ten sam okres został wydany wynik kontroli.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko wraz z jego argumentacją.

Na rozprawie przed Sądem w dniu 11 grudnia 2014 r. żona skarżącego (występująca w swojej sprawie), podniosła, że wyrokiem z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 2001/13 tutejszy Sąd uchylił decyzję dotyczącą jednej z firm skarżących w zakresie podatku od towarów i usług za kolejne miesiące 2009 r.

W rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie niesporne było nierzetelne dokumentowanie operacji gospodarczych zarówno w B G. G. i L. G. jak i w spółce jawnej C G. G. i L. G., w których każdy z małżonków miał 50% udziały. Nieprawidłowości ustalone przez organy i przyjęte za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia nie nasuwają jakichkolwiek wątpliwości, że nierzetelne w świetle art. 193 § 4 OP były zarówno księgi rachunkowe spółki jawnej C jak i księga przychodów i rozchodów B czym podatnicy naruszyli przepisy art. 14 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponieważ podatnik w korekcie deklaracji podatkowej PIT-36L za 2010 r. złożonej po kontroli, nie uwzględnił wszystkich ustaleń stwierdzonych przez organ, konieczne było wydanie w tym zakresie decyzji wymiarowej. Decyzje obu instancji zawierają szczegółowe ustalenia i ocenę dowodów, które świadczą jednoznacznie o nierzetelności dokumentacji przyjętej przez podatników za podstawę deklarowanych przez nich zobowiązań podatkowych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem liniowym (19%) na zasadach ryczałtowych określonych w art. 30c u.p.d.o.f. Ustaleń organów podatkowych w tym zakresie nie podważają również sami skarżący, których zeznania i wyjaśnienia złożone w toku postępowania organy uznały za wiarygodne i uwzględniły przy określaniu podstaw opodatkowania.

W skardze do Sądu, podobnie jak w odwołaniu, Skarżący podniósł zarzuty naruszenia norm prawa procesowego, polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu przepisów art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o kontroli skarbowej (u.k.s.) oraz art. 21 § 3 i art. 53a Ordynacji podatkowej (OP). Argumentacja skargi sprowadza się generalnie do twierdzenia, że w przedmiotowej sprawie błędnie – zdaniem skarżącego - wprowadzono do obrotu prawnego decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w sytuacji kiedy za ten sam okres został wydany wynik kontroli.

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie zarzuty skargi są całkowicie nieuzasadnione a skarżona decyzja organu odwoławczego – wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 21 § 3, art. 53 § 1 i § 4, art. 53a Ordynacji podatkowej oraz art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 30c, art. 44 ust. 1 pkt 1, ust. 3f, ust. 6, art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. - prawidłowo określa zobowiązanie podatnika zarówno w zakresie wymiaru podatku dochodowego z tytułu działalności gospodarczej opodatkowanej w formie zryczałtowanej jak i w zakresie odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek. Bezzasadny jest też główny zarzut skargi, kwestionujący wydanie za ten sam okres (2010 r.) i w tym samym podatku (dochodowym od osób fizycznych) zarówno decyzji wymiarowej jak i wyniku kontroli.

Jak trafnie wskazał organ odwoławczy w skarżonej decyzji, zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (u.k.s.) postępowanie kontrolne może być prowadzone w szerszym zakresie niż postępowanie prowadzone przez organ podatkowy i kończy się w sposób przewidziany w art. 24 tej ustawy. Stosownie do art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.s. organ kontroli skarbowej kończy postępowanie kontrolne decyzją, gdy ustalenia dotyczą podatków, których określanie lub ustalanie należy do właściwości naczelników urzędów skarbowych (...). Natomiast w myśl art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. b) kończy postępowanie kontrolne wynikiem kontroli gdy nie stwierdzono nieprawidłowości. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "kończy postępowanie kontrolne decyzją" czy "kończy postępowanie kontrolne wynikiem kontroli" wskazuje jedynie formę w jakiej winno być zakończone postępowanie, co nie oznacza, że jedno postępowanie kontrolne, którego zakres przedmiotowy jest często określony szeroko i obejmuje – jak w tym przypadku – "kontrolę rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r." nie może zakończyć się wydaniem decyzji w odniesieniu do części materii objętej kontrolą oraz wynikiem kontroli w odniesieniu do tych ustaleń kontroli, które podlegają odrębnym regulacjom a w odniesieniu do których organ nie stwierdził naruszeń. Jeżeli więc dochody podatnika uzyskiwane są z różnych form aktywności, które ustawodawca opodatkował odrębnie, określając w ustawie podatkowej zasady opodatkowania, to działający w tym zakresie organ podatkowy (lub organ kontroli skarbowej) jest nie tylko uprawniony, ale zobowiązany do wydania właściwych (często odrębnych) rozstrzygnięć w odniesieniu do poszczególnych form aktywności podatnika. Tak też było w tym przypadku, gdzie dochody podatnika ze stosunku pracy i zasiłki z ubezpieczenia społecznego (PIT-67) opodatkowane były odrębnie od dochodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki jawnej i spółki cywilnej (PIT-36L), w których każdy z małżonków miał udziały w wysokości 50%. Jeżeli więc w wyniku kontroli skarbowej ustalono, że podatnik nierzetelnie deklarował zobowiązania podatkowe, to organ kontroli skarbowej był nie tylko uprawniony, ale zobowiązany (na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 u.k.s.) do wydania decyzji ustalającej lub określającej podatek w takim samym zakresie, jaki należy do właściwości naczelników urzędów skarbowych. Natomiast, skoro w zakresie opodatkowanych odrębnie, według skali podatkowej (PIT-37) dochodów ze stosunku pracy i z ubezpieczenia społecznego nie stwierdzono nieprawidłowości, to właściwą formą zakończenia postępowania w tym zakresie było wydanie wyniku kontroli.

W ocenie Sądu, nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia art. 24 ust. 1 pkt 1 lit.a) u.k.s. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że skarżący w 2010 r. uzyskiwał przychody z kilku źródeł: pozarolniczej działalności gospodarczej oraz wynagrodzenia ze stosunku pracy i świadczeń z ZUS - podlegające opodatkowaniu na odmiennych zasadach określonych u.p.d.o.f. i przedmiotem prowadzonego wobec skarżącego postępowania kontrolnego były dwa różne zobowiązania podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten sam rok podatkowy. Jedno z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej, zgodnie ze złożonym przez skarżącego oświadczeniem, w sposób określony w art. 30c u.p.d.o.f., drugie z tytułu dochodów ze stosunku pracy i świadczeń z ZUS. Tym samym, prowadzona przez skarżącego w 2010 r. działalność gospodarcza podlegała opodatkowaniu 19% podatkiem liniowym na zasadach określonych przepisem art. 30c u.p.d.o.f., natomiast pozostałe dochody skarżącego (ze stosunku pracy, świadczeń z ZUS) podlegały opodatkowaniu na zasadach ogólnych, tj. według skali podatkowej określonej art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. Podkreślić należy (na co zwrócił już uwagę organ odwoławczy), że wskazane zasady opodatkowania są dla sporu bardzo istotne, gdyż zgodnie z art. 8 ust. 1a u.p.d.o.f. przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, lub działów specjalnych produkcji rolnej, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 4, osiąganych przez podatników opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f. nie łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f.. Natomiast w myśl art. 30c ust. 6 u.p.d.o.f. dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub z działów specjalnych produkcji rolnej, opodatkowanych w sposób określony w ust. 1, nie łączy się z dochodami opodatkowanymi na zasadach określonych w art. 27 oraz 30b i 30e u.p.d.o.f.

W konsekwencji, przedmiot rozstrzygnięcia objętego zaskarżoną decyzją (zobowiązanie w podatku dochodowym liniowym oraz z tytułu odsetek) nie był tożsamy z przedmiotem postępowania kontrolnego zakończonego wynikiem kontroli z dnia [...], którym objęto zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych rozliczonych wg skali podatkowej. Zatem pomimo, że wymienione zobowiązania podatkowe dotyczyły tego samego okresu (tj. 2010 roku) - nie zachodziła tożsamość spraw objętych decyzją i wynikiem kontroli.

Jak argumentował w decyzji organ odwoławczy, podstawę materialnoprawną decyzji organu pierwszej instancji stanowił art. 21 § 1 pkt. 1 i § 3 oraz art. 53 a OP i art. 30c w związku z art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. Zgodnie z art. 21 § 3 OP, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Wskazał jednocześnie, że w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych ustawodawca w art. 45 u.p.d.o.f. nałożył na podatników obowiązek składania zeznań podatkowych oraz określił termin do ich złożenia we właściwym urzędzie skarbowym. Przy czym zgodnie z art. 45 ust. 1a podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym odrębne zeznania, według ustalonych wzorów, o wysokości osiągniętego w roku podatkowym dochodu (poniesionej straty) m.in. z pozarolniczej działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej, opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f. (PIT-36L). Z kolei, wedle art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. podatek dochodowy wynikający z zeznania (PIT-37) jest podatkiem należnym od dochodów podatnika uzyskanych w roku podatkowym, chyba że właściwy organ podatkowy lub właściwy organ kontroli skarbowej wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. W razie niezłożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu, właściwy organ podatkowy lub właściwy organ kontroli skarbowej wyda decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym.

Natomiast przepis art. 53a OP stanowi podstawę prawną do wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe z tytułu odsetek od zaległości z tytułu nie zapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. W sytuacji, gdy w postępowaniu podatkowym, po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił zaliczek na podatek w całości lub w części, nie złożył deklaracji albo wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracjach - organ podatkowy, zgodnie z art. 53a OP - wydaje decyzję, w której określa wysokość odsetek za zwłokę przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek. Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w 2010 r. skarżący była obowiązany na podstawie art. 44 ust. 1 u.p.d.o.f., do wpłacania w trakcie 2010 r. zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych obliczonych w sposób wskazany w art. 44 ust. 3f u.p.d.o.f. Skarżący jednak, jak ustalono, nie wykazał i nie wpłacał zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

W tej sytuacji, wobec stwierdzenia, że skarżący mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił części podatku dochodowego liniowego według 19% stawki podatkowej, a wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w korekcie PIT-36 L za 2010 r. oraz nie wykazał i nie wpłacał zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych - organ kontroli skarbowej prawidłowo zakończył postępowanie kontrolne w przedmiocie prawidłowości rozliczeń w zakresie podatku dochodowego z działalności gospodarczej - wydając skarżoną bezzasadnie przez stronę decyzję.

Brak było natomiast podstawy prawnej do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych objętego złożonym przez skarżącą zeznaniem PIT-37 za 2010 r., gdyż postępowanie kontrolne w tym przedmiocie nie wykazało nieprawidłowości.

W kwestii wysokości zobowiązania podatkowego oraz odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy, Sąd stwierdza (mimo braku zarzutów w tym zakresie), że organy obu instancji, prawidłowo zebrały w sprawie materiał dowodowy i oceniły go zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania podatkowego (art. 120 – 129 OP), w tym z uwzględnieniem swobodnej oceny dowodów z art. 191 OP. Decyzja zawiera wszystkie elementy określone w art. 210 § 1 OP przy czym argumentacja uzasadnienia wskazuje na wnikliwą ocenę materiału dowodowego i określanie podstaw opodatkowania z uwzględnieniem wyjaśnień skarżącego i jego małżonki jako wiarygodnych, co świadczy o uwzględnieniu przez organ wszystkich okoliczności sprawy, w tym korzystnych dla strony.

Odnosząc się jeszcze końcowo do podniesionej na rozprawie argumentacji żony skarżącego, że tutejszy Sąd, wyrokiem z dnia 9 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 2001/13 uchylił decyzję organu w zakresie podatku od towarów i usług spółki z o.o. A za poszczególne miesiące 2009 r., co miałoby mieć wpływ na sporne tu rozstrzygnięcie, Sąd stwierdza (po analizie akt sprawy), że rozstrzygnięcie to nie ma wpływu na ocenę decyzji będącej przedmiotem skargi, bowiem nie tylko dotyczy innego podmiotu i innego podatku (VAT) oraz innego okresu rozliczeniowego (poszczególne miesiące 2009 r.) ale przyczyną uchylenia decyzji w tamtej sprawie były wady proceduralne decyzji, bowiem organ nie uwzględnił odrębności opodatkowania faktycznej sprzedaży i podatku należnego na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku wystawienia przez podatnika pustych faktur. Tak więc argumentacja podniesiona na rozprawie nie okazała się skuteczna, gdyż powodem uchylenia decyzji, do której odwoływała się żona skarżącego były niemające dla sprawy znaczenia – wady proceduralne. Dodać przy tym należy, że decyzja określająca zobowiązanie ww. spółki z o.o. w zakresie podatku VAT za 2010 r. została skutecznie odrzucona przez tut. Sąd postanowieniem z dnia 20 października 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 1983/13, zatem nie ma żadnych okoliczności, które w realiach tej sprawy rodziłyby podstawy do przyjęcia innego rozstrzygnięcia w sprawie.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnym (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) – oddalił skargę jako bezzasadną.