Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2410/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 8
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anita Wielopolska Sędziowie: Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy: oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także "Sądu") postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej "GDOŚ"), po rozpatrzeniu zażalenia spółki [...] Sp. z o.o. (dalej "skarżącej/spółki") na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej "RDOŚ") z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce o nr ewid. [...], obręb T., gmina B., położonej w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] - orzekł o utrzymaniu postanowienia RDOŚ w mocy.

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez GDOŚ zaskarżonego obecnie postanowienia z dnia [...] czerwca 2017 r., przedstawia się następująco:

1. Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], Burmistrz [...] zwrócił się do RDOŚ z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce o nr ewid. [...], obręb T., gmina B. (dalej także "projekt decyzji", "planowana inwestycja", "teren inwestycji").

2. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. RDOŚ odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji, uznając że planowane zamierzenie inwestycyjne naruszy zakaz wymieniony w § 5 ust. 1 pkt 8 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2016 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] poz. [...]), dalej "uchwały Sejmiku", tj. zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: a) linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, b) zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zdaniem RDOŚ w sprawie nie można zastosować żadnego z odstępstw od ww. zakazu.

3. Pismem z dnia [...] maja 2017 r. skarżąca spółka wniosła do GDOŚ zażalenie na postanowienie RDOŚ z dnia [...] kwietnia 2017 r., podnosząc że: (-) przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę budynku gospodarczego o powierzchni do 35 m2, oddalonego od linii brzegowej o 20 m, (-) w/w budynek ma służyć do przechowywania narzędzi rolniczych oraz drobnego sprzętu typu kosiarka, (-) budynek gospodarczy jest niezbędny i ma służyć do utrzymania porządku na działce, a ponadto nie będzie on miał negatywnego oddziaływania na środowisko, (-) na działkach o nr ewid. [...], [...] i [...] i innych, w bliskiej odległości od brzegu jeziora P. (nawet 15 m) występuje już zabudowa.

III. Jak już wskazano, zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. GDOŚ rozpatrzył zażalenie skarżącej spółki na postanowienie RDOŚ z dnia [...] kwietnia 2017 r., utrzymując to postanowienie w mocy.

Uzasadniając w/w orzeczenie, GDOŚ wskazał w szczególności, co następuje:

1. Planowana inwestycja obejmuje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ewid. [...], obręb T., gmina B., położonej w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...].

Zakazy obowiązujące w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], zostały wyartykułowane w § 5 ust. 1 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2016 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] poz. [...]).

Działka o nr [...], na której planowana jest budowa przedmiotowej inwestycji, znajduje się w całości w pasie 100 m od linii brzegowej Jeziora P., co wynika wprost z załącznika graficznego do projektu decyzji o warunkach zabudowy (mapa sytuacyjno - wysokościowa w skali 1:1000). Informacje te znajdują również potwierdzenie na ortofotomapie, mapie sytuacyjno-wysokościowej i mapie topograficznej dostępnych na portalu internetowym Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii Geoportal (www.geoportal.gov.pl). Należy wskazać, iż na mapie sytuacyjno - wysokościowej, stanowiącej załącznik do rzeczonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, naniesiono nieprzekraczalną linię zabudowy mierzoną od linii brzegu Jeziora P. - wyznacza ona pas szerokości ok. 20 m, jednakże kwestia ta nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż działka o nr [...], jak zaznaczono wyżej, znajduje się w całości w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej jeziora P.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że ustalenia przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji naruszają zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt 8 uchwały stanowiący, że na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: a) linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, b) zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.

2. Zamierzenie inwestycyjne nie mieści się we w/w katalogu odstępstw od zakazu, zwartych wprost w § 5 ust. 1 pkt uchwały Sejmiku. Stosownie do powyższego:

Inwestycja nie będzie urządzeniem wodnym ani obiektem służącym prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, nie spełnia zatem przesłanek do zastosowania odstępstw zawartych w § 5 ust. 1 pkt 8 ww. Uchwały. W doktrynie podkreśla się, iż: "pod pojęciem "racjonalna gospodarka rolna" należałoby rozumieć racjonalne działania ekonomiczne producenta rolnego, gospodarkę rolną opartą na nowoczesnych naukowych metodach, zasadach i technologiach, wskazanych jako dobre praktyki rolnicze i spełniającą wymogi wzajemnej zgodności, zgodnie z zasadami ochrony środowiska. Termin ten powinien być odnoszony do takiego sposobu prowadzenia działalności w rolnictwie, który nie stoi w sprzeczności z celami ochronnymi ustanowionymi w przewidzianej przez prawo formie na danym obszarze."(por. M. A. Król, Racjonalna gospodarka rolna ... s. 320). Wbrew twierdzeniom Strony skarżącej nie można uznać budowy przedmiotowego obiektu budowlanego za przedsięwzięcie związane z racjonalną gospodarką rolną, ani ogólnie z gospodarką rolną. Pojęcie racjonalnej gospodarki rolnej nie jest zdefiniowane normatywnie. Ustawodawca, ustanawiając możliwość stosowania omawianego odstępstwa w aktach prawa miejscowego (końcowa część art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody), nie nadał mu znaczenia, umożliwiającego stosowanie normy derogacyjnej bez konieczności odnoszenia się do innych norm prawa lub pozaprawnych kryteriów, ocenianych przez organ stosujący prawo, w konkretnym przypadku. Za racjonalną gospodarkę rolną w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie przyrody należy uznać gospodarkę prowadzoną zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, na co wskazują art. 3 pkt 1 i art. 5 pkt 28 ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ww. ustawy cele ochrony przyrody realizowane są m. in. przez uwzględnianie wymagań ochrony przyrody w działalności gospodarczej. Natomiast zgodnie z art. 5 pkt 28 tej ustawy zagrożenie wewnętrzne -stanowi czynnik mogący wywołać niekorzystne zmiany cech fizycznych, chemicznych lub biologicznych zasobów, tworów i składników chronionej przyrody, walorów krajobrazowych oraz przebiegu procesów przyrodniczych, wynikający z przyczyn naturalnych lub z działalności człowieka w granicach obszarów lub obiektów podlegających ochronie prawnej. Biorąc powyższe przepisy pod uwagę, można uznać, że "racjonalna gospodarka rolna" w rozumieniu przepisów o ochronie przyrody to gospodarka uwzględniająca wymagania ochrony przyrody oraz prowadzona w sposób ograniczający powstawanie zagrożeń wewnętrznych z nią związanych dla obszaru podlegającego ochronie. W przypadku gospodarki rolnej będzie to zatem gospodarka prowadzona w sposób zrównoważony, ekstensywny, gdzie struktura i funkcjonowanie gospodarstwa dostosowane są do rodzaju ekosystemu, w którym to gospodarstwo jest położone.

W ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wnioskowana w niniejszej sprawie - budowa budynku gospodarczego o powierzchni do 35 m2 (jak wskazała skarżąca) nie będzie służyć prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, o jakiej mowa w § 5 ust. 1 pkt 8 ww. Uchwały. Nie można uznać, że budowa rzeczonego budynku gospodarczego (w celu przechowywania narzędzi rolniczych oraz drobnego sprzętu, jak np. kosiarka) jest niezbędna w sytuacji, gdy istnieje możliwość posadowienia nowego budynku na innym terenie, poza 100 metrowym pasem ochronnym jeziora P., co z punktu widzenia ochrony przyrody jest zasadne. Uwagi wymaga również fakt, iż z projektu decyzji o warunkach zabudowy nie wynika, że projektowana inwestycja jest związana z prowadzeniem racjonalnej gospodarki rolnej, ani gospodarki rolnej w ogóle. Z projektu decyzji nie wynika również, iż Skarżący prowadzi działalność rolniczą, posiada gospodarstwo rolne, ani też że na przedmiotowej działce istnieje już zabudowa zagrodowa. Określenie "racjonalna gospodarka rolna" należy rozumieć ściśle. W pojęciu tym będą się zatem mieściły takie inwestycje, których lokalizacja - ze względu na charakter i cele, którym obiekt budowlany ma służyć - jest możliwa i uzasadniona tylko i wyłącznie na działce znajdującej się w pasie 100 m od rzek czy jezior. Takie rozumienie tego pojęcia pozwala także na zachowanie celu ustawy o ochronie przyrody, którym jest ochrona danego obszaru chronionego. W opinii tut. Organu odstępstwo od powyższego zakazu odnosi się do obiektów budowlanych o niewielkiej kubaturze, związanych ściśle z prowadzeniem ekstensywnej gospodarki rolnej. Budynkiem nieingerującym nadto w przestrzeń, o małej kubaturze, a także związanym bezpośrednio z ekstensywną gospodarką rolną będzie np.: wiata służąca przechowywaniu siana. Do ekstensywnej gospodarki rolnej na łąkach i pastwiskach zalicza się zasadniczo koszenie traw i wypas zwierząt. Dlatego też nie można uznać, iż budowa rzeczonego budynku gospodarczego będzie związana z prowadzeniem racjonalnej gospodarki rolnej, ani w ogóle z prowadzeniem gospodarki rolnej (co wynika wprost zarówno z projektu decyzji o warunkach zabudowy dla rzeczonej inwestycji oraz z zażalenia spółki albowiem, co już wskazano, nie jest konieczne przy prowadzeniu tej gospodarki lokalizowanie takiego budynku, służącego do przechowywania narzędzi rolniczych i drobnych sprzętów w pasie 100 m od jeziora P.

Zamierzenie inwestycyjne w stosunku do którego złożono wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie spełnia zatem warunków, które umożliwiają zaliczenie go do budynków służących racjonalnej gospodarcze rolnej.

3. Planowane zamierzenie inwestycyjne nie wypełnia również przesłanek wskazanych w § 5 ust. 7 uchwały Sejmiku, statuujących odstępstwo od ww. zakazu. Zgodnie z § 5 ust. 7 uchwały zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 8, nie dotyczy:

1) innych niż rzeki cieków naturalnych w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne;

2) terenów rekreacji w formie bulwarów, parków, terenów zieleni wraz z infrastrukturą techniczną i obiektami małej architektury położonych w granicach administracyjnych miast;

3) obszarów zwartej zabudowy miast i wsi w granicach określonych w obowiązujących studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku obszarów, dla których przed wejściem w życie niniejszej uchwały uchwalono studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w którym nie określono granic zwartej zabudowy miasta lub wsi, również obszarów wskazanych w obowiązującym studium jako tereny zabudowane;

4) uzupełnień zabudowy pod warunkiem nie zmniejszania odległości zabudowy od brzegów wód ustalonej w odniesieniu do zabudowy występującej na działkach budowlanych bezpośrednio przylegających;

5) budowy obiektów budowlanych w granicach zabudowanej budynkiem działki budowlanej w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pod warunkiem nie zmniejszania dotychczasowej odległości zabudowy od brzegów wód ustalonej w odniesieniu do zabudowy:

a) na tej działce, albo

b) na działce bezpośrednio przylegającej w przypadku, gdy odległość zabudowy od brzegów wód na tej działce jest mniejsza niż odległość zabudowy od brzegów wód na działce, na której budowany jest obiekt budowlany;

6) siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy zagrodowej o obiekty służące do prowadzenia gospodarstwa rolnego, w tym obiekty służące agroturystyce, pod warunkiem nie zmniejszania dotychczasowej odległości zabudowy od brzegów wód;

7) lokalizowania obiektów budowlanych niezbędnych do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani na wyznaczanych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego terenach dostępu do wód publicznych oraz realizacji infrastruktury technicznej na potrzeby tych terenów;

8) lokalizowania ścieżek rowerowych, ciągów pieszych oraz infrastruktury technicznej i obiektów małej architektury służących utrzymaniu porządku;

9) ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących:

a) w dniu wejścia w życie niniejszej uchwały, lub

b) w dniu [...] sierpnia 2015 r., tj. w dniu wejścia w życie Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2015 r. poz. [...]), lub c) w dniu [...]stycznia 2009 r., tj. w dniu wejścia w życie Rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]);

10) realizacji inwestycji na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, którą wydano po uzgodnieniu z właściwym organem ochrony przyrody i która stała się ostateczna przed dniem wejścia w życie niniejszej uchwały".

Stosownie do powyższego:

[§ 5 ust. 7 pkt 1] Obiekt wodny, którego dotyczy naruszony zakaz nie jest ciekiem naturalnym w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 1c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, a naturalnym zbiornikiem wodnym - jest to jezioro P. Odstępstwo od zakazu określone w § 5 ust. 7 pkt 1 ww. Uchwały Sejmiku Województwa [...] nie zachodzi.

[§ 5 ust. 7 pkt 2] Teren inwestycji nie zalicza się do terenów rekreacji w formie bulwarów, parków, terenów zieleni wraz z infrastrukturą techniczną i obiektami małej architektury położonych w granicach administracyjnych miast. Odstępstwo od zakazu określone w § 5 ust. 7 pkt 2 ww. Uchwały Sejmiku Województwa [...] nie ma zastosowania.

[§ 5 ust. 7 pkt 3] W przedmiotowym stanie faktycznym nie znajdzie również zastosowania odstępstwo od ww. zakazu, o którym mowa w § 5 ust. 7 pkt 3. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu zakaz, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 8, nie dotyczy "obszarów zwartej zabudowy miast i wsi w granicach określonych w obowiązujących studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku obszarów, dla których przed wejściem w życie niniejszej uchwały uchwalono studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w którym nie określono granic zwartej zabudowy miasta lub wsi, również obszarów wskazanych w obowiązującym studium jako tereny zabudowane".

Należy podkreślić, że studium nie stanowi aktu prawa powszechnie obowiązującego, niemniej jednak w kontekście ww. zapisu uchwały Sejmiku ustalenia zawarte w studium nabierają znaczenia w pewnym sensie normatywnego, bowiem to od nich zależy uznanie, czy dany teren stanowi obszar zabudowany. Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że omawiane odstępstwo od zakazu nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. Jak wynika ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. (Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] marca 2016 r.) teren omawianej działki położony jest poza obszarem zwartej zabudowy wsi (oznaczonym na części graficznej Studium odpowiednią linią, przyjętą na potrzeby Studium). Przedmiotowa działka znajduje się w sąsiedztwie terenu oznaczonego, jako zwarta zabudowa miejscowości, natomiast obszar działki położony jest na terenach rozwoju wielofunkcyjnej zabudowy związanej z istniejącymi jednostkami osadniczymi (oznaczony na części graficznej Studium symbolem [...] i brązową szrafurą).

[§ 5 ust. 7 pkt 4] Odnosząc się do czwartego z ustanowionych w § 5 ust. 7 Uchwały Sejmiku Województwa [...] przypadku odstępstwa od zakazu, wyjaśnić należy, że za działki bezpośrednio przylegające można uznać jedynie te, które znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej zabudowy.

Z akt sprawy wynika, iż przedmiotowa działka sąsiaduje bezpośrednio (przylega) z działkami o nr ewid.: [...], [...], [...] i [...]. Z załącznika graficznego do projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że żadna z działek przyległych nie jest zabudowana budynkami. Aby możliwe było posadowienie budynku na omawianej działce zgodnie z ww. odstępstwem od zakazu, to na działkach o nr ewid. [...] i [...] musiałaby występować zabudowa. W takim przypadku możliwe byłoby wyznaczenie linii zabudowy w oparciu o budynki zlokalizowane na tych działkach- sytuacja taka stanowiłaby uzupełnienie zabudowy, przy uwzględnieniu konieczności nie zmniejszania odległości zabudowy od brzegu jeziora P. Odnosząc się natomiast do zarzutów Strony skarżącej, tut. Organ pragnie wyjaśnić, iż interpretacja ww. przepisu przyjęta przez Organ I instancji była prawidłowa. Za działki przyległe można uznać jedynie działki bezpośrednio graniczące z działką przeznaczoną pod zainwestowanie. Przez pojęcie "przyległy" rozumie się teren, który przylega do czegoś, styka się z czymś lub jest bardzo blisko. Podobnie pojęcie "przylegać" oznacza dotykać do czegoś, stykać się ze sobą. Odnosząc się do pojęcia "uzupełnienie", należy wskazać, iż wykładnia semantyczna i ścisła tegoż pojęcia prowadzi do wniosku, iż dotyczy ono sytuacji, kiedy czyni się zabudowę kompletną, dodając to, co stanowi jej dopełnienie. Przedstawione stanowisko podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 12 maja 2011 r. (sygn. akt IV SA/Wa 484/11): "Działka przyległa musi graniczyć bezpośrednio z terenem inwestycyjnym, jak zasadnie wskazał organ w zaskarżonym postanowieniu. Sąd stoi na stanowisku, że przynajmniej dwie przyległe działki muszą być zabudowane, aby istniała możliwość uzupełnienia zabudowy. Otóż przepis posługuje się stwierdzeniem "na działkach przyległych", co oznacza, ze nie jest wystarczające, aby była- zabudowana jedynie jedna- przyległa działka. Przynajmniej dwie z nich muszą być zainwestowane poprzez zabudowę, aby istniała możliwość uzupełnienia".

Mając powyższe na uwadze, w omawianej sprawie nie można zastosować odstępstwa wymienionego w § 5 ust. 7 pkt4 ww. Uchwały Sejmiku Województwa [...].

[§ 5 ust. 7 pkt 5 - 8] W przedmiotowej sprawie nie ma również zastosowania odstępstwo wymienione w pkt 5 ww. przepisu. Wskazać należy, że wszystkie przypadki wymienione w tym przepisie dotyczą sytuacji kiedy działka przeznaczona pod zainwestowanie jest już zabudowana budynkami. Z akt sprawy wynika natomiast, iż na rzeczonej działce nie występują żadne obiekty budowlane. Planowane zamierzenie inwestycyjne nie stanowi uzupełnienia istniejącej zabudowy zagrodowej o obiekty służące do prowadzenia gospodarstwa rolnego, bowiem działka nie jest zabudowana (§ 5 ust. 7 pkt 6 Uchwały Sejmiku Województwa [...]), a także nie dotyczy lokalizowania obiektów budowlanych niezbędnych do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani (§ 5 ust. 7 pkt 7) oraz lokalizowania ścieżek rowerowych, ciągów pieszych oraz infrastruktury technicznej i obiektów małej architektury służących utrzymaniu porządku (§ 5 ust. 5 pkt 8).

[§ 5 ust. 7 pkt 9] W okolicznościach niniejszej sprawy nie można również zastosować odstępstwa od naruszonego zakazu, określonego w pkt 9 lit. a - c. Przedmiotowe postępowanie obejmuje uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla rzeczonej inwestycji, co oznacza, że dla omawianego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

[§ 5 ust. 7 pkt 10] Zastosowania w niniejszej sprawie nie będzie miało również odstępstwo określone w § 5 ust. 7 pkt 10 ww. uchwały dotyczące już wydanych decyzji o warunkach zabudowy.

4. W omawianej sprawie nie znajduje zastosowania również żadne z odstępstw określonych w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody tj.:

1) wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa;

2) prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym;

3) realizacji inwestycji celu publicznego;

4) wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych.

IV. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. skarżąca spółka wniosła do tut. Sądu skargę na postanowienie GDOŚ z dnia [...] czerwca 2017 r., podnosząc przeciwko temu orzeczeniu następujące zarzuty:

1. naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 kpa,

a) poprzez błędne ustalenie przez organ stanu faktycznego, polegające w szczególności na przyjęciu przez organ, że inwestycja skarżącego obejmuje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz że skarżący ma możliwość posadowienia budynku na innym terenie, poza 100 metrowym pasem ochronnym jeziora P., co jednoznacznie wskazuje na błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności sprawy mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanego postanowienia,

b) brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez niewypowiedzenie się organu odnośnie zarzutu skarżącego zawartego w zażaleniu na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O., że dla jednych właścicieli działek sąsiadujących z działką skarżącego, wydawane są przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] postanowienia uzgodnieniowe w zakresie ochrony przyrody do projektów decyzji o ustalaniu warunków zabudowy dla różnych inwestycji ( mieszkaniowych, gospodarczych, wodnych ), zaś dla innych nie,

c) dowolność w wydaniu postanowienia poprzez nieuzasadnienie postanowienia, z którego wynikałoby dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia różne postanowienia w analogicznych sytuacjach.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 5 ust. 1 pkt 8 Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...].09.2016 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] ( Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...].11.2016 r., poz. [...] ), poprzez błędną jego wykładnię i ustalenie braku podstaw do zastosowania zwolnienia z zakazu, o którym mowa w tym przepisie.

Uzasadniając w/w zarzuty, skarga podniosła w szczególności, co następuje:

(-) Bezpodstawnie uznał GDOŚ, że przedmiotem wniosku skarżącej jest inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w sytuacji w której chodzi o inwestycję, polegającą na budowie budynku gospodarczego.

(-) Uzasadniając własne orzeczenie GDOŚ stwierdził, że skarżąca ma możliwość posadowienia budynku poza 100 metrowym pasem ochronnym jeziora P., przyznając jednocześnie, że teren inwestycji znajduje się w całości w pasie 100 m od linii brzegowej jeziora P. Sprzeczność ta dowodzi błędnej oceny stanu faktycznego sprawy przez GDOŚ.

(-) GDOŚ nie odniósł się do zarzutu zażalenia, wskazującego na nierówne traktowanie przez organy podmiotów prawa, posiadających działki w najbliższej okolicy, polegające na pozytywnym uzgadnianiu planów inwestycyjnych tylko w odniesieni do niektórych z nich.

(-) Niekonsekwentnie wywodzi GDOŚ, że planowana budowa budynku gospodarczego, przeznaczonego do przechowywania narzędzi rolniczych, nie może zostać zakwalifikowana jako inwestycja objęta wyjątkiem od zakazu zabudowy strefy nadbrzeżnej, polegająca na budowie obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, uznając jednocześnie, iż kryteria te spełniałaby zabudowa, bezspornie zbliżona charakterem do planowanej przez skarżącą, w postaci wiaty do przechowywania siana.

V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia [...] września 2017 r., GDOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

W myśl art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z kolei w myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Stosownie do art.120 p.p.s.a w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2017 r. nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

VII. Kontrola legalności zaskarżonego do Sądu postanowienia GDOŚ prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym w drugiej instancji orzekł GDOŚ, było uzgodnienie, w trybie uregulowanym w art.53 ust.4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu, położonego w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Rozpatrzywszy zażalenie na postanowienie RDOŚ, GDOŚ podzielił stanowisko organu I instancji, że przedłożonego projektu, przewidującego ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce o nr ewid. [...], obręb T., gmina B., położonej w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], nie można pozytywnie uzgodnić z uwagi na: 1) zakaz ustanowiony na mocy §5 ust.1 pkt 8 Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2016 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], 2) niespełnienie się przewidzianych w uchwale Sejmiku przesłanek, upoważniających do zastosowania odstępstw od w/w zakazu.

Stanowisko organów obu instancji jest w ocenie Sądu trafne, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

2. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje (z wyjątkiem terenów zamkniętych) wójt, burmistrz, prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagane jest uzgodnienie z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i jego otulina obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. o czym mówi ust. 5 art. 53 cyt. ustawy. W rozpoznawanej sprawie wskazane przepisy znajdują zastosowanie, albowiem działka, na której planowana jest inwestycja, położona jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...].

3. Analiza zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego upoważnia Sąd do całkowitego przychylenia się do stanowiska zaskarżonego postanowienia, iż planowanej inwestycji, która w sposób niesporny miałaby być realizowana w chronionej strefie nadbrzeżnej, wyznaczonej w § 5 ust.1 pkt 8 uchwały Sejmiku, nie można pogodzić z ustanowionym dla tej strefy (również we wspomnianym przepisie) zakazem zabudowy. Sąd uznaje zatem w pełni prawidłowość wszechstronnych i szczegółowych ustaleń GDOŚ co do niespełnienia się w sprawie jakichkolwiek przesłanek, umożliwiających realizowanie we w/w strefie inwestycji budowlanych na zasadzie dopuszczalnego wyjątku od generalnego zakazu, przewidzianych w § 5 ust.1 pkt 8, §5 ust.2 oraz § 5 ust.7 pkt 1 – 10 § uchwały Sejmiku. Stanowisko GDOŚ w tym zakresie, obszernie zreferowane w pierwszej części niniejszego uzasadnienia i pokrywające się z oceną Sądu, nie wymaga ponownego przytaczania.

Odnosząc się jedynie do zarzutów skargi, należy podkreślić brak podstaw do zakwestionowania oceny GDOŚ, że projektowany budynek gospodarczy nie posiada cech, uzasadniających traktowanie go jako służącego prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej. Z projektu decyzji nie wynika bowiem, aby projektowana inwestycja (budowa budynku gospodarczego o powierzchni do 35 m2, przeznaczonego do przechowywania narzędzi rolniczych) miała być w jakikolwiek sposób powiązana z prowadzeniem nie tylko racjonalnej gospodarki rolnej, ale gospodarki rolnej w ogóle. Ze w/w projektu nie wynika w szczególności, aby na terenie inwestycji (o powierzchni 2503 m2) skarżąca prowadziła jakąkolwiek działalność rolniczą, czy też gospodarstwo rolne. Sama ta okoliczność, że w granicach stumetrowej strefy ochronnej znalazła się całość nieruchomości stanowiącej teren inwestycji, co całkowicie uniemożliwia realizację planowanej inwestycji na tej działce, nie dawała podstaw, przy takim a nie innym uregulowaniu w uchwale Sejmiku zasad inwestowania na obszarze strefy chronionej, do pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji.

Z racji tego, iż teren inwestycji nie przylega do nieruchomości, na których zostałaby zrealizowana zabudowa podobna do planowanej przez spółkę, zarzuty skargi co do potraktowania skarżącej w sposób dyskryminujący w porównaniu do innych podmiotów, znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej, uznać należy za nie potwierdzone.

Odnosząc się do zarzutu, iż GDOŚ błędnie przyjął, że przedmiotem kontrolowanego postępowania był budynek mieszkalny jednorodzinny, a nie budynek gospodarczy, stwierdzić należy, iż uchybienie to (str. 2 - ostatni akapit), stanowi jedynie omyłkę pisarską, niemającą wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Omyłka ta wystąpiła tylko w jednokrotnie w treści zaskarżonego postanowienia, natomiast z pozostałej części uzasadnienia postanowienia wynika wprost, iż przedmiotem postępowania uzgodnieniowego była budowa budynku gospodarczego.

W świetle powyższych okoliczności skarga jako nie posiadająca usprawiedliwionych podstaw, podlega oddalaniu.

Z tej racji orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.