Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 7/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1 pkt 3, art. 67b par. 1 pkt 1, art. 233 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant specjalista Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 lipca 2013r. sprawy ze skargi "A" s.c. z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku akcyzowym - oddala skargę-


UZASADNIENIE

I SA/Rz 7/13

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 67a § 1 pkt 3, art. 67b § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm., dalej w skrócie o.p.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku akcyzowym w kwocie łącznej 78.433,81 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości łącznej 36.296 zł.

Z uzasadnienia decyzji i akt postępowania wynika, że w piśmie z dnia 9 listopada 2011 r., sprecyzowanym w toku postępowania, R.K., J.Ł., jako wspólnicy spółki cywilnej s.c. "A", działający przez pełnomocnika F.Ł. wnieśli o umorzenie zaległości podatkowej oraz odsetek w podatku akcyzowym jednoznacznie wskazując, że chodzi o udzielenie ulgi, jako niestanowiącej pomocy publicznej, a uzasadnionej ważnym interesem podatnika.

Organ I instancji, który rozpatrywał sprawę dwukrotnie, na skutek uchylenia decyzji z dnia [...].01.2012 r., nr [...] o odmowie umorzenia zaległości podatkowych w podatku akcyzowym oraz odsetek za zwłokę, dokonał następujących ustaleń faktycznych.

R.K. i J.Ł. są zarejestrowani jako przedsiębiorcy, prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą: S.C. "A", która dotyczy m.in. sprzedaży detalicznej paliw do pojazdów silnikowych na stacjach paliw. Działalność obu przedsiębiorców działających w ramach spółki cywilnej jest zawieszona od 01.01.2011 r. do 01.01.2013 r. Spółka posiada nieczynną stację paliw, umiejscowioną przy drodze wojewódzkiej nr [...] na trasie NŻ-J.

Organ I instancji ustalił, że Spółka "A" na dzień złożenia wniosku posiadała zobowiązania z tytułu zaległej akcyzy i odsetek za zwłokę:

- za sierpień 2005r. - akcyza 14 994,00 zł, odsetki za zwłokę 3 847,00 zł.,

- za wrzesień 2005r. - akcyza 29 129,80 zł, odsetki za zwlokę 15 032,00 zł.,

- za październik 2005r. - akcyza 26 954,00 zł, odsetki za zwłokę 14 308,00 zł.,

- za listopad 2005r. - akcyza 7 356,01 zł, odsetki za zwłokę 3 109,00 zł

Spółka posiada zadłużenia wobec Banku Spółdzielczego w B. (188.925,03zł wg stanu na dzień 18.06.2012r.), Urzędu Skarbowego (1.734,80zł wg stanu na dzień 24.05.2012r.), Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (42.210,13 zł - bez odsetek i kosztów upomnień - wg stanu na dzień 24.05.2012 r.), Naczelnika Urzędu Celnego (114.729,81 zł wg stanu na dzień 15.11.2011r.). Przed zawieszeniem działalności gospodarczej Spółka uzyskała w 2009 r. przychód ze sprzedaży w wysokości 710.776,52 zł, osiągając dochód w wysokości 58.118,95zł, natomiast w 2010 r. przychód ze sprzedaży Spółki wyniósł 402.711,74 zł, a dochód - 15.010,01 zł, przy czym sprzedaży na stacji paliw zaprzestano z końcem III-kwartału 2010 r.

Sąd Rejonowy w J., na wniosek wierzyciela Dyrektora Izby Celnej

, dokonał wpisów hipotek przymusowych zwykłych, jako zabezpieczenie zobowiązań z tytułu podatku akcyzowego oraz należnych odsetek za zwłokę i kosztów egzekucyjnych, na nieruchomości położonej w Ł., będącej własnością R.K. i J.Ł., na której położona jest stacja paliw a także na nieruchomościach położonych w S., stanowiących odrębną własność J.Ł. i R.K., na łączną kwotę 113.191,75 zł.

W trakcie postępowania egzekucyjnego stwierdzono m.in., że wpisy obciążeń hipotecznych na nieruchomości zabudowanej stacją paliw Spółki znacznie przewyższają jej wartość, a suma wierzytelności zabezpieczonych hipotecznie, wyprzedzających wierzytelności Skarbu Państwa - Dyrektora Izby Celnej przewyższa wartość egzekwowanej nieruchomości (oszacowanej wstępnie w postępowaniu egzekucyjnym na kwotę ok. 1,3 min. złotych). W ramach prowadzonego postępowania wobec wspólników Spółki, którzy z uwagi na wydane przez Naczelnika Urzędu Celnego decyzje, odpowiadają solidarnie za zobowiązania Spółki "A", zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę R.K.

R.K. zarabia jako wychowawca w Domu Dziecka poniżej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Wynagrodzenie jej męża także jest objęte zajęciem komorniczym. Mają dwoje dzieci w wieku 4 i 7 lat, które chorują przewlekle

i wymagają stałej opieki lekarskiej. R.K. posiada zaległości:

- z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 25.068 zł,

- z tytułu przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki w kwocie 1.329,80zł;

- z tytułu kredytu hipotecznego w kwocie 102 000,00 zł

-z tytułu zaległości w ZUS O. w J. posiadała zadłużenie w wysokości 7 tys. zł.

Łączne wydatki przedstawione przez R.K. wynoszą 1.520 zł miesięcznie. Dodatkowo ponosi koszty leczenia męża i dzieci w wysokości ok. 450 zł miesięcznie i koszty związane z dojazdem do pracy w wysokości 600zł. Łączne zarobki R.K. i M.K. wynoszą 2.580 zł.

J.Ł. nie pracuje i nie pobiera żadnych świadczeń. Posiada rodzinę: żonę i trójkę dzieci w wieku od 4 do 13 lat. Jego dzieci również chorują i wymagają leczenia. J.Ł. posiada zaległości:

- z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 36 883,60 zł,

- z tytułu przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki w kwocie

1.329,80zł

- z tytułu kredytu mieszkaniowego w wysokości 170.000 zł.

- z tytułu kary sądowej w kwocie 2.000 zł (rozłożonej na raty:165 zł/mies.).

Łączne wydatki przedstawione przez J.Ł. wynoszą oprócz kwoty 502.52zł także ok. 200 zł na miesięczne koszty leczenia córki. Dochody rodziny J.Ł. wynoszą 1.877,70 zł miesięcznie (wynagrodzenie to według oświadczenia J.Ł. jest obciążone w kwocie 477 zł).

R.K. i J.Ł., będący rodzeństwem nie mogą liczyć na pomoc rodziców, bowiem rodzice także są osobami schorowanymi. Ojciec F.Ł., po przebytym udarze pobiera emeryturę, która jest zajęta przez komornika, natomiast matka M.Ł. jest osobą schorowaną i pobiera emeryturę rolniczą.

Organ I instancji ustalił, że stacja paliw usytuowana jest przy drodze nr [...]

(odcinek D-NŻ.), która łączy się w D. z "drogą krajową nr [...]", będącą częścią "trasy międzynarodowej –[...]", przechodzącej następnie przez przejście graniczne ze Słowacją w B., które z kolei jest jednym z najruchliwszych drogowych przejść granicznych na południowej granicy Polski. Droga ta umożliwia podróżowanie osobom krajowym i zagranicznym, a także transport towarów z lub do krajów m.in. południowej części Europy, z polskich portów morskich (np. Szczecin, Świnoujście). W bliskiej okolicy D. znajdują się 3 stacje paliw, a w okolicach J. ok. 9 stacji paliw. Okoliczności te zdaniem organu I instancji wskazują, że ewentualne wsparcie może zakłócić konkurencję na rynku oraz wpłynąć na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej.

Mając na względzie powyższe, Naczelnik Urzędu Celnego uznał, że uwzględnienie wniosku Spółki i umorzenie wnioskowanych zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, poprzez udzielenie ulgi, o której mowa w art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, stanowiłoby naruszenie ww. przepisu art. 107 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

W odwołaniu Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie podatnikowi wnioskowanej ulgi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, zarzuciła naruszenie art. 67a § 1 pkt 3 w zw. z art. 6 b §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu wskutek uznania, że wniosek podatnika nie może zostać uwzględniony ze względu na to, iż stanowiłoby to naruszenie przepisu art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Strona jako absurdalne oceniła stwierdzenie organu I instancji, że względu na usytuowanie stacji paliw w Ł., ewentualne wsparcie dla podatnika w postaci umorzenia zaległości podatkowej może zakłócić konkurencję na rynku oraz wpłynąć na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej.

Stacja paliw podatników ma charakter lokalny, gdyż pojazdy przemieszczające się

w ruchu międzynarodowym tankują paliwo na dużych stacjach paliw, z zapleczem sanitarnym i gastronomicznym oraz dużym parkingiem. Podatnik nie zanotował na swojej stacji większej niż incydentalna liczby pojazdów tankujących paliwo w ramach ruchu międzynarodowego. Znakomitą ilość klientów stacji podatnika stanowili mieszkańcy pobliskich miejscowości. Ponadto, mając na uwadze niewielką ilość paliwa, jaka była sprzedawana na stacji paliw podatnika, nielogiczne jest twierdzenie, że udzielenie ulgi podatnikowi mogłoby zakłócić konkurencję na rynku oraz wpłynąć na wymianę handlową. Strona podkreśliła także, że podatnik zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej a stacja paliw pozostaje zamknięta.

Dyrektor Izby Celnej nie uwzględnił zarzutów podniesionych

w odwołaniu i opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy przytoczył treść art. 67a § 1 pkt 3

i art. 67b Ordynacji podatkowej a także art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) wskazując, że każde wsparcie udzielone przedsiębiorstwu, jest uznawane za pomoc publiczną o ile spełnione są łącznie następujące warunki:

- jest przyznawane przez państwo lub pochodzi ze środków publicznych,

- udzielane jest na warunkach korzystniejszych niż oferowane na rynku,

- ma charakter selektywny, tj. uprzywilejowuje określonego przedsiębiorcę, czy przedsiębiorstwo lub przedsiębiorców (przedsiębiorstwa), albo produkcję określonych towarów,

- grozi zakłóceniem lub zakłóca konkurencję, a także wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi UE.

Jeśli którakolwiek z powyższych przesłanek nie występuje, to ulga podatkowa nie stanowi pomocy publicznej, wówczas udzielenie wsparcia nastąpi w oparciu o art. 67b §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Przystępując do oceny zaistnienia w niniejszej sprawie ww. przesłanek, organ odwoławczy zauważył, że udzielenie ulgi w postaci umorzenia przedmiotowej zaległości podatkowej spowoduje uszczuplenie budżetu Skarbu Państwa, zaś Spółce pozwoli przeznaczyć uwolnione zasoby finansowe na sfinansowanie innych działań gospodarczych lub na utrzymanie płynności firmy i dalszy jej rozwój. Wnioskowana ulga udzielana jest w sposób uznaniowy, ma więc charakter selektywny. Zatem pierwsza i trzecia przesłanka są spełnione.

Jeśli chodzi o przesłankę uzyskania przysporzenia przez Spółkę na warunkach korzystniejszych od rynkowych organ odwoławczy wskazał, że umorzenie zaległości podatkowej wraz z odsetkami stanowiłoby dla Strony korzyść, jakiej nie uzyskałaby na rynku, tym samym warunek, o którym mowa w pkt 2 uznać należy za spełniony. Odnosząc się z kolei do przesłanki zakłócenia lub groźby zakłócenia konkurencji, a także wpływu na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi UE podkreślono, że kwestia ta była przedmiotem rozważań Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który w wyroku w sprawie C-494/06P, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej oraz WAM SpA wskazał, że w celu uznania krajowego środka za pomoc publiczną wystarczające jest stwierdzenie, że środek ten jest w stanie wpłynąć na handel oraz zakłócić konkurencję.

Organ odwoławczy uznał, że skoro Spółka "A" może wykonywać działalność gospodarczą w bardzo szerokim zakresie (roboty budowlane specjalistyczne, handel hurtowy i detaliczny pojazdami samochodowymi i innymi towarami, transport drogowy, działalność hotelarsko-restauracyjna, obrót nieruchomościami), to wsparcie Państwa poprzez udzielenie ww. ulgi grozi zakłóceniem konkurencji na tym rynku i może wpłynąć na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi. Przy czym dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenie ma również usytuowanie stacji paliw w niedalekiej odległości od południowej granicy Polski. Nie można uznać, że sprzedaż paliw ciekłych ma charakter typowo lokalny, skoro zakupu paliw na tej stacji mogą dokonywać podmioty zarówno krajowe jak i zagraniczne zwłaszcza, że fakt nabywania paliwa przez obcokrajowców w niewielkich ilościach potwierdziła także Strona.

W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że Spółka "A" nie spełnia przesłanek do udzielenia ulgi niestanowiącej pomocy publicznej.

Przechodząc do rozważania zaistnienia w sprawie przesłanki, o której mowa w art. 67 a §1 Ordynacji, tj. ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, organ odwoławczy wskazał, że zaległość podatkowa objęta wnioskiem podatnika nie powstała na skutek szczególnych, niezależnych od strony zdarzeń. W ocenie organu wynikła z działań Spółki "A", polegających na zastosowaniu obniżonej stawki podatku akcyzowego, bez zachowania warunków w zakresie uzyskiwania oświadczeń od nabywców oleju opałowego, przeznaczonego na cele opałowe, o których mowa w §4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 z późn. zm.), a także ze sprzedawania oleju opałowego "B" przez odmierzacz paliw ciekłych mimo, że w przypadku użycia olejów opałowych lub olejów napędowych, przeznaczonych na cele opałowe, które nie spełniają warunków określonych w odrębnych przepisach, użycia ich niezgodnie z przeznaczeniem, a także sprzedaży za pomocą odmierzaczy paliw ciekłych, stawka akcyzy wynosi: dla olejów opałowych lub olejów napędowych, przeznaczonych na cele opałowe - 2000 zł od 1000 litrów gotowego wyrobu.

Opierając się na ustaleniach organu I instancji, dotyczących sytuacji ekonomicznej i finansowej J.Ł. i R.K., Dyrektor Izby Celnej

stwierdził, że ich sytuacja materialno - bytowa jest trudna. Jednak okoliczności sprawy uprawniają zdaniem organu odwoławczego do zajęcia stanowiska, iż nie zaistniała przesłanka ważnego interesu podatnika, skoro zaległości podatkowe powstały na skutek bezpośrednich działań Spółki "A". Dyrektor Izby Celnej nie dopatrzył się także zaistnienia w niniejszej sprawie interesu publicznego.

W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej uznał, że Spółka "A" nie spełniła przesłanek udzielenia ulgi, o której mowa w art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bowiem umorzenie zaległości podatkowej w podatku akcyzowym wraz z odsetkami stanowiłoby pomoc publiczną w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Dyrektor Izby Celnej nie dopatrzył się także zaistnienia przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego.

W skardze na powyższą decyzję Spółka cywilna "A" R.K. J.Ł., reprezentowana przez pełnomocnika F.Ł. zarzuciła naruszenie art., 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów a także naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 67a § 1 o.p., poprzez brak umorzenia zaległości podatkowej i odsetek, objętych wnioskiem

- art. 67b § 1 o.p. w zw. z art. 10-7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez uznanie, że przyznanie skarżącemu ulgi stanowiłoby sprzeczną z prawem Unii Europejskiej pomoc publiczną mimo, że uwzględnienie wniosku nie zakłóciłoby konkurencji na rynku wspólnotowym i nie wpłynęłoby na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi,

- art. 67b § 1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 1 i art. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998.2006 z dnia 15 grudnia 20006 r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu do pomocy de minimis, poprzez ich niezastosowanie.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji

i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący wskazał, że odmowa umorzenia zaległości podatku akcyzowego oraz odsetek za okres od 1 sierpnia 2005 r. do 30 listopada 2005 r. spowoduje, że ciężka sytuacja wspólników spółki stanie się dramatyczna ze względu na posiadane zadłużenie wobec Banku Spółdzielczego w B., Urzędu Skarbowego oraz Naczelnika Urzędu Celnego. Wysokość wpisów hipotecznych, jakie obciążają nieruchomość zabudowaną stacją paliw przekracza jej wartość. W dalszej kolejności skarżący podniósł, że R.K. zarabia poniżej minimalnego wynagrodzenia, wynagrodzenie jej męża jest zajęte pod spłatę zobowiązań, jej dzieci w wieku 4 i 7 lat chorują przewlekle, posiada ponadto zadłużenie wobec Banku "C" i Urzędu Skarbowego. J.Ł. nie pracuje i nie pobiera żadnych świadczeń, trójka jego dzieci również wymaga stałego leczenia, posiada on zadłużenie z tytułu kredytu hipotecznego oraz wobec Urzędu Skarbowego. Zatem organ błędnie przyjął, że w wyżej przedstawionej sytuacji nie zachodzi ważny interes podatnika, mając na względzie zwłaszcza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym zakresie.

Skarżący zakwestionował również stwierdzenie organu odwoławczego, że udzielenie ulgi stanowić będzie pomoc publiczną. W ocenie skarżącego, działalność stacji benzynowej w Ł. nie ma praktycznego wpływu na właściwe funkcjonowanie jednolitego rynku europejskiego. Powołując się na stanowisko doktryny skarżący wskazał, że pomoc nie będzie stanowić zagrożenia dla rynku wspólnotowego, gdy podatnik prowadzi działalność gospodarczą na danym terenie i gdy jego odbiorcą są podmioty krajowe a brak jest powiązań z podmiotami zagranicznymi. W takiej sytuacji nie można uznać, że pomoc udzielona takiemu podmiotowi doprowadzi do zakłóceń w konkurencji, negatywnie oddziałujących na wymianę handlową. Wysokość zaległości, o której umorzenie wnioskował skarżący jest relatywnie mała (120.000 zł), nie może więc wywrzeć realnego skutku na rynek UE. Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie przyznania pomocy de minimis, pomoc nie przekraczająca 200.000 euro w okresie trzech kolejnych lat nie wpływa na handel między państwami członkowskimi i nie zakłóca, bądź nie grozi zakłóceniem konkurencji, zatem nie podlega przepisom art. 87 ust. 1 Traktatu.

Skarżący podniósł również, że skoro organ stwierdził, że wnioskowana ulga stanowi pomoc publiczną, należało zastosować art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i uznać, że takie umorzenie stanowi co najwyżej pomoc de minimis.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Z uwagi na fakt, że wniosek Strony dotyczy umorzenia zaległości podatkowych w podatku akcyzowym za okres od sierpnia do listopada 2005 r. wraz z odsetkami, należało w pierwszej kolejności zbadać czy zobowiązanie podatkowe za okres od sierpnia do listopada 2005 r. nie uległo przedawnieniu z dniem 31.12.2010r.

Instytucja przedawnienia zobowiązania podatkowego została uregulowana w przepisach Rozdziału 8 Ordynacji podatkowej. W myśl art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Upływ tego terminu powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej. Jednakże kolejne paragrafy art. 70 Ordynacji podatkowej, regulują kwestie zawieszenia i przerwania biegu przedawnienia. Po przerwaniu biegu przedawnienia biegnie on na nowo, a zatem do okresu przedawnienia nie wlicza się czasu, który upłynął do chwili jego przerwania, natomiast po zakończeniu okresu zawieszenia przedawnienie biegnie dalej, co oznacza, że na poczet okresu przedawnienia zalicza się także okres, jaki upłynął do chwili zawieszenia jego biegu. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.08.2005 r.), bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Termin ten biegnie dalej od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu orzeczenia sądu administracyjnego wraz z jego uzasadnieniem (art. 70 § 7 pkt 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.08.2005 r.). Z mocą od 01.09.2005r. przepis art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, uściślono dodając, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego następuje w wyniku wniesienia skargi do sądu administracyjnego, lecz jedynie na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Zmodyfikowano także art. 70 § 7 pkt 2 Ordynacji podatkowej, który z dniem 01.09.2005 r. uzyskał następujące brzmienie "Termin przedawnienia biegnie dalej od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności".

Jak wynika z powyżej cyt. regulacji prawnych jedną z przesłanek zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego (na decyzję dotyczącą tego zobowiązania). Dniem złożenia skargi do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - jest dzień złożenia skargi w siedzibie organu, którego działanie jest zaskarżane lub dzień nadania jej na poczcie.

Określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące od sierpnia do listopada 2005 r., została ostatecznie rozstrzygnięta decyzjami Naczelnika Urzędu Celnego:

znak [...] z [...].09.2009 r.;

znak [...] z [...].09.2007 r.;

znak [...] z [...].09.2007 r.;

znak [...] z [...].09.2007 r.

Przedmiotowe decyzje zostały utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Celnej decyzjami znak [...] z dnia [...].02.2010 r. oraz znak [...] z dnia [...].12.2007 r., na które z kolei Strona złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie odpowiednio w dniu 06.03.2010 r., 04.02.2008 r. Do dnia wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie do Organu nie wpłynęło prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego, dotyczące zobowiązania podatkowego za miesiąc sierpień 2005 r. Natomiast w dniu 13.06.2011 r. do Izby Celnej wpłynął prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sygn. akt I SA/Rz 628/10 z dnia 16 listopada 2010 r. dotyczący zobowiązań podatkowych za miesiące od września do listopada 2005 r.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że w przedmiotowych sprawach nastąpiło na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za:

* miesiąc sierpień 2005 r. z dniem 06.03.2010 r.;

* miesiące od września do listopada 2005 r. z dniem 04.02.2008 r.

W odniesieniu do zobowiązań za miesiące od września do listopada 2005 r. - termin przedawnienia zgodnie z art. 70 § 7 pkt 2 Ordynacji podatkowej biegnie dalej od dnia 14.06.2011 r. (dzień następujący po dniu doręczenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sygn. akt I SA/Rz 628/10 z dnia 16 listopada 2010r.).

W odniesieniu do zobowiązań podatkowych za okres od sierpnia do listopada 2005 r. zastosowanie mają także inne okresy zawieszenia biegu terminu przedawnienia, bowiem sprawy te podlegały już wcześniejszej kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, a mianowicie:

* w odniesieniu do zobowiązania za miesiąc sierpień 2005 r. - zawieszenie biegu terminu przedawnienia od dnia 16.01.2007 r. (data złożenia skargi) do 08.04.2008r. (data wpływu Wyroku WSA w Rzeszowie sygn. akt I SA/Rz 918/07 z dnia 11 marca 2008 r. wraz z uzasadnieniem);

* w odniesieniu do zobowiązania za miesiące od września do listopada 2005 r. - zawieszenie biegu terminu przedawnienia od dnia 27.07.2006 r. (data złożenia skarg) do 27.06.2007 r. (data wpływu Wyroku WSA w Rzeszowie sygn. akt I SA/Rz 605/06 z dnia 3 kwietnia 2007 r. ze stwierdzeniem jego prawomocności).

Wobec powyższych należy stwierdzić, że zobowiązania podatkowe, których dotyczy wniosek Strony o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych nie uległy przedawnieniu.

Niewątpliwie z uwagi na rodzaj prowadzonej działalności Spółkę cywilną "A" należało uznać za przedsiębiorcę.

Z dniem 1 grudnia 2009 r. wszedł w życie Traktat z Lizbony zmieniający Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską sporządzony dnia 13 grudnia 2007 r.(Dz. Urz. UE C 306 z 17.12.2007 r.). Na podstawie art. 5 w/w Traktatu z Lizbony dotychczasowe art. 87-89 TWE otrzymały oznaczenie art. 107-109 TFUE (Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej). Zgodnie z art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) "wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi". W świetle tego przepisu, każde wsparcie udzielone przedsiębiorstwu, jest uznawane za pomoc publiczną o ile spełnione są łącznie następujące warunki:

* jest przyznawane przez państwo lub pochodzi ze środków publicznych;

* udzielane jest na warunkach korzystniejszych niż oferowane na rynku;

* ma charakter selektywny, tj. uprzywilejowuje określonego przedsiębiorcę, czy przedsiębiorstwo lub przedsiębiorców (przedsiębiorstwa), albo produkcję określonych towarów;

* grozi zakłóceniem lub zakłóca konkurencję, a także wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi UE.

Aby wsparcie stanowiło pomoc publiczną wymienione warunki muszą zaistnieć łącznie. Jeśli którakolwiek z powyższych przesłanek nie występuje, to ulga podatkowa nie stanowi pomocy publicznej, wówczas udzielenie wsparcia nastąpi w oparciu o art. 67b §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Istotne znaczenie ma w sprawie fakt, że po sprecyzowaniu wniosku skarżąca Spółka była reprezentowana przez pełnomocnika domagała się umorzenia podatku akcyzowego i odsetek w pismach z dnia 24 XI 2011r. oraz 15.XII.2011r. domagając się udzielenia tej ulgi jako niestanowiącej pomocy publicznej.

Tymczasem w przypadku ubiegania się przez przedsiębiorcę o ulgę niestanowiącą pomocy publicznej, o której mowa w art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, niezbędnym jest wykazanie, że udzielona ulga nie będzie pomocą publiczną w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zastosowanie tego rodzaju ulgi (umorzenie zaległości podatkowej w ramach ulgi niestanowiącej pomocy), przy spełnieniu wszystkich przesłanek wymienionych w treści art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, byłoby naruszeniem dyspozycji art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, tj. złamaniem zakazu udzielania pomocy innej, niż wymieniona w pkt 2-3 ww. przepisu Ordynacji podatkowej.

Dlatego w niniejszej sprawie należało zbadać czy ewentualne wsparcie udzielone Spółce Cywilnej spełniałoby wszystkie przesłanki określone w art. 107 TWE, a wyżej już wymienione.

Niewątpliwym jest, że udzielenie przedmiotowej ulgi przyniosłoby Spółce cywilnej określoną korzyść ekonomiczną i pozwoliłoby przeznaczyć zwolnione środki finansowe na sfinansowanie jakiś działań gospodarczych, lub na utrzymanie płynności firmy lub jej dalszy rozwój. Powyższa ulga przyznawana jest przez państwo i dotyczy środków publicznych. Przyznawana jest w sposób uznaniowy, a więc ma charakter selektywny, niewątpliwie też na warunkach korzystniejszych od panujących na rynku.

Organy wykazały również, że prowadzenie przez Spółkę cywilną stacji paliw w Ł., z uwagi na jej usytuowanie ma charakter międzynarodowy a nie lokalny.

Stacja ta położona jest bezpośrednio przy drodze wojewódzkiej nr [...], tj. biegnącej od granicy państwa, a bliskiej odległości około 46,9 km od jednego z bardziej ruchliwych drogowych przejść granicznych na południowej granicy Polski, wobec czego zakupu paliw na tej stacji mogą dokonywać również zagraniczne podmioty gospodarcze.

Organy wykazały więc, że spełnione zostały wszystkie przesłanki wymienione w art. 107 TWE, a więc ewentualna pomoc jaką mogła otrzymać Spółka cywilna, mogłaby mieć charakter tylko pomocy publicznej np. de minimis.

Tymczasem po sprecyzowaniu wniosku, Spółka cywilna domagała się udzielenia jej pomocy nie stanowiącej pomocy publicznej. W takiej sytuacji organ będąc związany wnioskiem, nie mógł wyjść poza wniosek i badać zaistnienie przesłanek warunkujących udzielenie pomocy publicznej.

Zbadał natomiast czy zaistniały przesłanki z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej dla umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami.

W sposób wyczerpujący, zbadał sytuację ekonomiczną Spółki Cywilnej, oraz sytuację majątkową i rodzinna wspólników.

Organy stwierdziły, że Spółka posiada zadłużenia wobec Banku Spółdzielczego w B. (1 188 925,03 zł. wg stanu na dzień 18.06.2012 r.), Urzędu Skarbowego (1 734,80 zł. wg stanu na dzień 24.05.2012 r.), Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (42 210,13 zł. - bez odsetek i kosztów upomnień -wg stanu na dzień 24.05.2012 r.), Naczelnika Urzędu Celnego (114 729,81 zł. wg stanu na dzień złożenia przedmiotowego wniosku - 15.11.2011 r.). Spółka "A" od dnia 01.01.2011 r. nie prowadzi działalności gospodarczej w stacji paliw w Ł., gdyż została zawieszona przez wspólników na okres do dnia 01.01.2011 r. do dnia 01.01.2013 r. Przed zawieszeniem działalności gospodarczej Spółka "A" uzyskała w 2009 r. przychód ze sprzedaży w wysokości 710 776,52 zł. osiągając dochód w wysokości 58 118,95 zł., natomiast w 2010 r. przychód ze sprzedaży Spółki "A" wyniósł 402 711,74 zł., a dochód w wysokości 15 010,01 zł. przy czym sprzedaży na stacji paliw zaprzestano z końcem lll-kwartału 2010 r. Z uwagi na zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej, do prowadzenia łącznej egzekucji został wyznaczony Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w J. W toku prowadzonego wcześniej postępowania egzekucyjnego przez Dyrektora Izby Celnej, dokonano zajęcia rachunku bankowego Spółki "A", które okazało się bezskuteczne, zajęto wyposażenie stacji paliw Spółki w Ł.. W księdze wieczystej [...] dot. nieruchomości gruntowej w Ł., na której położona jest stacja paliw Spółki "A" został dokonany wpis hipoteki przymusowej zwykłej na kwotę 19 576,40zł. z tyt. zabezpieczenia podatku akcyzowego i należnych od niego odsetek za zwłokę. Jednak egzekucja prowadzona wobec majątku Spółki "A" okazała się w części bezskuteczna. W trakcie postępowania egzekucyjnego stwierdzono m.in., że wpisy obciążeń wierzycieli na nieruchomości zabudowanej stacją paliw Spółki znacznie przewyższają jej wartość, a suma wierzytelności zabezpieczonych hipotecznie, wyprzedzających wierzytelności Skarbu Państwa - Dyrektora Izby Celnej, przewyższa wartość egzekwowanej nieruchomości (oszacowanej wstępnie w postępowaniu egzekucyjnym na kwotę ok. 1 300 000 zł.). Spowodowało to dochodzenie zobowiązań Spółki "A" od jej wspólników, którzy z uwagi na wydane przez Naczelnika Urzędu Celnego decyzje, odpowiadają solidarnie za zobowiązania Spółki "A". I tak, w ramach prowadzonego postępowania wobec wspólników Spółki, zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę R.K. Ponadto na wniosek organu egzekucyjnego -Dyrektora Izby Celnej dokonano wpisów: hipoteki przymusowej zwykłej w kwocie 39 919,70 zł. jako zabezpieczenie z tytułu podatku akcyzowego, należnych odsetek za zwłokę i kosztów egzekucyjnych w księdze wieczystej [...] dot. nieruchomości gruntowej położonej w S. - będącej własnością J.Ł.; hipoteki przymusowej zwykłej w kwocie 10 654,50 zł. jako zabezpieczenie z podatku akcyzowego, należnych odsetek za zwłokę i kosztów egzekucyjnych w księdze wieczystej [...] dot. nieruchomości gruntowej położonej w S. - będącej własnością J.Ł.; hipoteki przymusowej zwykłej w kwocie 43.041,15zł. jako zabezpieczenie z podatku akcyzowego, należnych odsetek za zwłokę i kosztów egzekucyjnych w księdze wieczystej [...] dot. nieruchomości gruntowej położonej w S. - będącej własnością R.K.

Przedstawiając z kolei sytuację materialno - bytową wspólników Spółki "A" stwierdzono, że R.K. utraciła prawo wykonywania zawodu nauczyciela i w obecnej chwili jest zatrudniona na pół etatu jako wychowawca w Domu Dziecka i zarabia poniżej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Wynagrodzenie Jej męża także jest objęte zajęciem komorniczym. Mają dwoje dzieci w wieku 4 i 7 lat, które chorują na choroby przewlekłe i wymagają stałej opieki lekarskiej. R.K. posiada zaległości: w Urzędzie Skarbowym z tyt. podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 25 068,00 zł. oraz z tytułu przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki "A" odpowiada za zobowiązania w kwocie 1 329,80 zł.; w "C" w kwocie 102 000,00 zł. z tyt. Kredytu hipotecznego zaciągniętego na budowę domu. Łączne wydatki przedstawione przez Panią R.K. w "Oświadczeniu o stanie majątkowym" z dnia 18.06.2012 r. wynoszą 1 525,00 zł. plus ok. 450,00 zł. kosztów leczenia miesięcznie męża i dzieci.

Wskazano także koszty związane z dojazdem do pracy w wysokości 600 zł. Łączne zarobki R.K. i M.K. wynoszą 2 580,00 zł.

J.Ł. nie pracuje i nie pobiera żadnych świadczeń. Posiada rodzinę - żonę i trójkę dzieci -w wieku od 4 do 13 lat. Jego dzieci również chorują i wymagają leczenia. J.Ł. posiada zaległości: w Urzędzie Skarbowym z tyt. podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 36 883,60 zł. oraz z tytułu przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki "A" odpowiada za zobowiązania w kwocie 1 329,80 zł. Z tyt. "Kredytu mieszkaniowego" J.Ł. posiada zobowiązanie w wys. 170 000,00 zł. Ponadto Pan J.Ł. spłaca rozłożoną na raty (165 zł/mies.) karę sądową w kwocie 2 000,00 zł. Łączne wydatki przedstawione przez J.Ł. w "Oświadczeniu o stanie majątkowym" z dnia 12.06.2012 r. i wcześniej przedłożonych dokumentach wynoszą ok. 600 zł plus kwota ok. 200 zł z tyt. kosztów miesięcznych leczenia córki. Dochody rodziny J.Ł. wynoszą 1877,70 zł. miesięcznie (wynagrodzenie to według oświadczenia J.Ł. jest obciążone w kwocie 477,00 zł.).

R.K. i J.Ł., będący rodzeństwem, nie mogą liczyć na pomoc rodziców, bowiem rodzice także są osobami schorowanymi. Ojciec F.Ł. jest poważnie chory, po przebytym udarze, pobiera emeryturę, która jest zajęta przez Komornika, natomiast matka M.Ł. jest osobą schorowaną i pobiera emeryturę rolniczą.

W reasumpcji organy stwierdziły, że sytuacja ekonomiczno-finansowa Spółki cywilnej, jak i wspólników jest trudna, jednakże nie zachodzi ważny interes podatnika jak i interes publiczny dla zastosowania ulgi.

Zaległość podatkowa powstała na skutek określonych niezgodnych z prawem działań Spółki. Natomiast nie zaistniały szczególne okoliczności losowe.

Podnieść należy, że decyzja w przedmiocie zastosowania przedmiotowej ulgi, co też stwierdziły organy ma charakter uznaniowy. Kontrola sądowa takiej decyzji sprowadza się w rzeczywistości do zbadania poprawności postępowania dowodowo wyjaśniającego, które w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało dość drobiazgowo.

Z uwagi na powyższe ponieważ organy nie naruszyły prawa procesowego jak i materialnego, skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 Ppsa.