Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1886/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt. 5, art. 25 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędzia del. NSA Janusz Furmanek (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 633/10 w sprawie ze skargi Z. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE, WYROKIEM Z DNIA 21 LIPCA 2010 R. SYGN. AKT II SA/WA 633/10 ODDALIŁ SKARGĘ Z. T. NA DECYZJĘ KOMENDANTA GŁÓWNEGO POLICJI Z DNIA [...] LUTEGO 2010 R. NR [...] UTRZYMUJĄCĄ W MOCY ROZKAZ PERSONALNY Z DNIA [...] PAŹDZIERNIKA 2009 R. NR [...][...] KOMENDANTA WOJEWÓDZKIEGO POLICJI W R. W SPRAWIE ZWOLNIENIA ZE SŁUŻBY W POLICJI.

POWYŻSZE ROZSTRZYGNIĘCIE WYDANE ZOSTAŁO W OPARCIU O NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY:

W DNIU [...] LISTOPADA 2005 ROKU PROKURATOR OKRĘGOWY W S. PRZEDSTAWIŁ Z. T. ZARZUTY POPEŁNIENIA PRZESTĘPSTW Z ART. 291 § 1 W ZW. Z ART. 270 § 1 W ZW. Z ART. 11 § 2 USTAWY Z DNIA 2 SIERPNIA 1997 R. KODEKS KARNY (DZ. U. Z 1997 R. NR 88 POZ. 553 ), Z ART. 270 § 1 K.K., Z ART. 270 § 1 K.K. W ZW. Z ART. 12 K.K., Z ART. 54 § 2 USTAWY Z DNIA 10 WRZEŚNIA 1999 R. KODEKS KARNY SKARBOWY ( DZ. U. Z 2007 ROKU NR 111 POZ. 765 ) W ZW. Z ART. 6 § 2 K.K.S. I Z ART. 291 § 1 K.K. PONADTO POSTANOWIENIEM Z DNIA [...] LISTOPADA 2005 ROKU SĄD REJONOWY W S. WYDZIAŁ II KARNY ZASTOSOWAŁ WOBEC WYMIENIONEGO ŚRODEK ZAPOBIEGAWCZY W POSTACI TYMCZASOWEGO ARESZTOWANIA NA OKRES 3 MIESIĘCY.

W ZWIĄZKU Z POWYŻSZYM KOMENDANT POWIATOWY POLICJI W S. ROZKAZEM PERSONALNYM NR [...] Z DNIA [...] GRUDNIA 2005 ROKU NA PODSTAWIE ART. 39 UST. 1 USTAWY O POLICJI Z DNIA 6 KWIETNIA 1990 R. (DZ. U. Z 2007 R., NR 43, POZ. 277) ZAWIESIŁ Z. T. W CZYNNOŚCIACH SŁUŻBOWYCH NA OKRES 3 MIESIĘCY POCZĄWSZY OD DNIA [...] GRUDNIA 2005 ROKU, A NASTĘPNIE ROZKAZEM PERSONALNYM NR [...] Z DNIA [...] MARCA 2006 ROKU NA PODSTAWIE ART. 39 UST. 3 USTAWY O POLICJI PRZEDŁUŻYŁ OKRES ZAWIESZENIA W CZYNNOŚCIACH SŁUŻBOWYCH DO CZASU ZAKOŃCZENIA POSTĘPOWANIA KARNEGO.

ROZKAZEM PERSONALNYM NR [...] KOMENDANTA POWIATOWEGO POLICJI W S. Z DNIA [...] KWIETNIA 2006 ROKU, UTRZYMANYM W MOCY ROZKAZEM PERSONALNYM NR [...] KOMENDANTA WOJEWÓDZKIEGO POLICJI Z SIEDZIBĄ W R. Z DNIA [...] CZERWCA 2006 ROKU, Z. T. ZOSTAŁ Z DNIEM [...] KWIETNIA 2006 ROKU ZWOLNIONY ZE SŁUŻBY W POLICJI NA PODSTAWIE ART. 41 UST. 2 PKT 8 USTAWY Z DNIA 6 KWIETNIA 1990 ROKU O POLICJI. UZNANO BOWIEM ZA OCZYWISTE DOPUSZCZENIE SIĘ PRZEZ SKARŻĄCEGO CZYNÓW OKREŚLONYCH W ART. 291 § 1 K.K. W ZW. Z ART. 270 § 1 K.K. W ZW. Z ART. 11 § 2 K.K. I W ART. 270 § 1 K.K. W ZW. Z ART. 12 K.K., CO UNIEMOŻLIWIA JEGO POZOSTANIE W SŁUŻBIE.

WSKAZANE WYŻEJ DECYZJE DOTYCZĄCE ZWOLNIENIA Z. T. ZE SŁUŻBY W POLICJI ZOSTAŁY UCHYLONE WYROKIEM WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W WARSZAWIE Z DNIA 27 LISTOPADA 2006 ROKU (SYGN. AKT II SA/WA 1573/06). W UZASADNIENIU WYROKU SĄD WSKAZAŁ, ŻE WPRAWDZIE ORGAN ZASADNIE I PRZEKONYWUJĄCO UZASADNIŁ PRZESŁANKĘ NIEMOŻNOŚCI POZOSTAWIENIA W SŁUŻBIE Z. T., JEDNAKŻE BRAK JEST PRZEKONYWUJĄCYCH DOWODÓW POZWALAJĄCYCH NA STWIERDZENIE, ŻE POPEŁNIENIE ZARZUCANYCH MU PRZEZ ORGANY ŚCIGANIA CZYNÓW JEST OCZYWISTE, A TYM SAMYM NIE ZOSTAŁY SPEŁNIONE WSZYSTKIE PRZESŁANKI UMOŻLIWIAJĄCE ZWOLNIENIE POLICJANTA ZE SŁUŻBY NA PODSTAWIE ART. 41 UST. 2 PKT 8 USTAWY O POLICJI.

W DNIU [...] LISTOPADA 2007 ROKU KOMENDANT POWIATOWY POLICJI W S. WYDAŁ ROZKAZ PERSONALNY NR [...], NA MOCY KTÓREGO Z DNIEM [...] GRUDNIA 2007 ROKU ZWOLNIŁ Z. T. ZE SŁUŻBY W POLICJI NA PODSTAWIE ART. 41 UST. 2 PKT 9 USTAWY O POLICJI, TJ. ZE WZGLĘDU NA UPŁYW 12 MIESIĘCY ZAWIESZENIA W CZYNNOŚCIACH SŁUŻBOWYCH I NIEUSTANIE PRZYCZYN BĘDĄCYCH PODSTAWĄ ZAWIESZENIA. WYMIENIONA DECYZJA ZOSTAŁA W ZASADNICZEJ CZĘŚCI UTRZYMANA W MOCY ROZKAZEM PERSONALNYM NR [...] KOMENDANTA WOJEWÓDZKIEGO POLICJI Z SIEDZIBĄ W R. Z DNIA [...] STYCZNIA 2008 ROKU.

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE WYROKIEM Z DNIA 30 MAJA 2008 ROKU UCHYLIŁ ROZKAZ PERSONALNY NR [...] KOMENDANTA WOJEWÓDZKIEGO POLICJI Z SIEDZIBĄ W R. Z DNIA [...] STYCZNIA 2008 ROKU ORAZ UTRZYMANY NIM W MOCY ROZKAZ PERSONALNY KOMENDANTA POWIATOWEGO POLICJI W S. (SYGN. AKT II SA/WA 340/08). PRZYCZYNĄ UCHYLENIA WYMIENIONYCH DECYZJI BYŁO BŁĘDNE OBLICZENIE PRZEZ ORGANY ADMINISTRACJI UPŁYWU 12 MIESIĘCZNEGO TERMINU ZAWIESZENIA POLICJANTA W CZYNNOŚCIACH SŁUŻBOWYCH. PRZEDMIOTOWY WYROK STAŁ SIĘ PRAWOMOCNY W DNIU 8 CZERWCA 2009 ROKU. TYM SAMYM, STOSOWNIE DO ART. 42 UST. 1 USTAWY O POLICJI, NASTĄPIŁO PRZYWRÓCENIE Z. T. DO SŁUŻBY.

PISMEM SKIEROWANYM DO KOMENDANTA POWIATOWEGO POLICJI W S. Z DNIA [...] CZERWCA 2009 ROKU SKARŻĄCY DZIAŁAJĄC W OPARCIU O ART. 42 UST. 2 USTAWY O POLICJI ZGŁOSIŁ GOTOWOŚĆ NIEZWŁOCZNEGO PODJĘCIA SŁUŻBY.

W ODPOWIEDZI NA POWYŻSZE PISMO KOMENDANT WOJEWÓDZKI POLICJI Z SIEDZIBĄ W R., PISMEM NR [...] Z DNIA [...] LIPCA 2009 ROKU, DZIAŁAJĄC W OPARCIU O ART. 42 UST. 3 USTAWY O POLICJI, POINFORMOWAŁ SKARŻĄCEGO, ŻE NIE MOŻE ZOSTAĆ DOPUSZCZONY DO PEŁNIENIA SŁUŻBY, GDYŻ PO JEGO ZWOLNIENIU ZE SŁUŻBY ZAISTNIAŁY OKOLICZNOŚCI POWODUJĄCE NIEMOŻNOŚĆ JEJ PEŁNIENIA. WSKAZAŁ PRZY TYM NA FAKT PROWADZENIA PRZECIWKO WYMIENIONEMU JAKO OSKARŻONEMU O PRZESTĘPSTWO UMYŚLNE POSTĘPOWANIA KARNEGO PRZED SĄDEM OKRĘGOWYM W S. (SYGN. SPRAWY [...]).

W DNIU [...] LIPCA 2009 ROKU, PISMEM NR [...] Z DNIA [...] LIPCA 2009 ROKU SKARŻĄCY ZOSTAŁ POWIADOMIONY O WSZCZĘCIU Z URZĘDU PRZEZ KOMENDANTA WOJEWÓDZKIEGO POLICJI Z SIEDZIBĄ W R. POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO W PRZEDMIOCIE ZWOLNIENIA GO ZE SŁUŻBY W POLICJI NA PODSTAWIE ART. 41 UST. 2 PKT 5 W ZWIĄZKU Z ART. 42 UST. 3 USTAWY O POLICJI.

WNIOSKIEM Z DNIA [...] LIPCA 2009 ROKU Z. T. NA PODSTAWIE ART. 98 § 1 KPA ZWRÓCIŁ SIĘ O ZAWIESZENIE TOCZĄCEGO SIĘ POSTĘPOWANIA DO CZASU USTANIA CHOROBY UNIEMOŻLIWIAJĄCEJ MU PRZEGLĄDANIE AKT I ZAPOZNANIE SIĘ Z MATERIAŁAMI POSTĘPOWANIA ORAZ WZIĘCIE CZYNNEGO UDZIAŁU W POSTĘPOWANIU.

KOMENDANT WOJEWÓDZKI POLICJI Z SIEDZIBĄ W R. POSTANOWIENIEM NR [...] Z DNIA [...] WRZEŚNIA 2009 ROKU, NA PODSTAWIE ART. 98 KPA, ODMÓWIŁ ZAWIESZENIA POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO.

ROZKAZEM PERSONALNYM NR [...] Z DNIA [...] PAŹDZIERNIKA 2009 ROKU KOMENDANT WOJEWÓDZKI POLICJI Z SIEDZIBĄ W R. NA PODSTAWIE ART. 41 UST. 2 PKT 5 W ZW. Z ART. 42 UST. 3, ART. 43 UST. 3 I ART. 45 UST. 1 USTAWY O POLICJI ZWOLNIŁ Z. T. ZE SŁUŻBY W POLICJI Z DNIEM [...] PAŹDZIERNIKA 2009 ROKU, ORAZ PRZYZNAŁ WYMIENIONEMU ŚWIADCZENIE PIENIĘŻNE RÓWNE UPOSAŻENIU NA STANOWISKU ZAJMOWANYM PRZED ZWOLNIENIEM ZA OKRES 6 MIESIĘCY. WSKAZANEJ DECYZJI NA PODSTAWIE ART. 108 § 1 KPA NADANO RYGOR NATYCHMIASTOWEJ WYKONALNOŚCI.

W UZASADNIENIU ORGAN POWOŁAŁ BRZMIENIE PRZEPISU ART. 41 UST. 2 PKT 8 USTAWY O POLICJI. PODNIÓSŁ, ŻE BIORĄC POD UWAGĘ WSKAZANE OKOLICZNOŚCI ORAZ FAKT, ŻE ZAWÓD POLICJANTA JEST ZAWODEM ZAUFANIA SPOŁECZNEGO UZNAJE SIĘ, IŻ POZOSTAWANIE WYMIENIONEGO W SZEREGACH POLICJI NARUSZA WAŻNY INTERES SŁUŻBY.

W ODWOŁANIU OD POWYŻSZEGO ROZKAZU SKARŻĄCY POINFORMOWAŁ, ŻE Z POWODU DOZNANEGO URAZU KRĘGOSŁUPA NADAL PRZEBYWA NA ZWOLNIENIU LEKARSKIM I OCZEKUJE NA OPERACJĘ, CO UNIEMOŻLIWIA MU PODRÓŻOWANIA W CELU ZŁOŻENIA PODPISU, CO NALEŻY POTRAKTOWAĆ JAKO UZUPEŁNIENIE BRAKÓW ODWOŁANIA.

KOMENDANT GŁÓWNY POLICJI DECYZJĄ Z DNIA [...] LUTEGO 2010 R., NR [...] WYDANĄ NA PODSTAWIE ART. 138 § 1 USTAWY Z DNIA 14 CZERWCA 1960 ROKU KODEKS POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO (DZ. U. Z 2000 R., NR 98, POZ. 1071 ZE ZM.) ZASKARŻONY ROZKAZ PERSONALNY UTRZYMAŁ W MOCY.

NA POWYŻSZĄ DECYZJĘ Z. T. WNIÓSŁ SKARGĘ DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W WARSZAWIE, WNOSZĄC O UCHYLENIE ZASKARŻONYCH ROZKAZÓW W CAŁOŚCI I ZARZUCAJĄC NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO – ART. 41 UST. 2 PKT. 5 W ZW. Z ART. 42 UST. 3 USTAWY O POLICJI POPRZEZ ICH NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE ORAZ WYKŁADNIĘ, ART. 41 UST. 2 PKT. 5 USTAWY O POLICJI W ZW. Z ART. 42 UST. 3 KONSTYTUCJI RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Z DNIA 2 KWIETNIA 1997 R. POPRZEZ ICH NIEWŁAŚCIWĄ WYKŁADNIĘ I ZASTOSOWANIE, ART. 41 UST. 2 PKT. 5 USTAWY O POLICJI W ZW. Z ART. 6 UST. 2 KONWENCJI O OCHRONIE PRAW CZŁOWIEKA I PODSTAWOWYCH WOLNOŚCI POPRZEZ ICH NIEWŁAŚCIWĄ WYKŁADNIĘ I ZASTOSOWANIE, ART. 41 UST. 2 PKT. 5 USTAWY O POLICJI W ZW. Z ART. 5 § 1 USTAWY Z DNIA 6 CZERWCA 1997 R. KODEKS POSTĘPOWANIA KARNEGO POPRZEZ ICH NIEWŁAŚCIWĄ WYKŁADNIĘ I ZASTOSOWANIE. ZARZUCIŁ TAKŻE NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA MAJĄCYCH ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, TJ: ART. 108 § 1, ART. 6, ART.10, ART. 97 § 1 PKT.4, ART. 101 § 3 W ZW. Z ART. 15 ORAZ ART. 7,8,9,10,11,77,80,81 I 107 KODEKSU POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO.

KOMENDANT GŁÓWNY POLICJI W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ WNIÓSŁ O ODDALENIE SKARGI PODTRZYMUJĄC DOTYCHCZASOWE ARGUMENTY FAKTYCZNE I PRAWNE.

W UZASADNIENIU WYROKU ODDALAJĄCEGO SKARGĘ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY POWOŁAŁ BRZMIENIE 41 UST.2 PKT.5 USTAWY O POLICJI. WSKAZAŁ, IŻ POJĘCIE "WAŻNEGO INTERESU SŁUŻBY" NALEŻY ODCZYTYWAĆ ŁĄCZNIE Z TREŚCIĄ ART. 25 UST. 1 USTAWY O POLICJI.

WSKAZAŁ, IŻ POLICJANT PRZECIWKO KTÓREMU TOCZY SIĘ POSTĘPOWANIE KARNE, DOTYCZĄCE OSKARŻENIA O POPEŁNIENIE PRZESTĘPSTWA LUB PRZESTĘPSTW ŚCIGANYCH Z URZĘDU, TRACI PRZYMIOT "NIESKAZITELNOŚCI CHARAKTERU". STĄD TEŻ POZOSTAWANIE W SŁUŻBIE POLICJANTA, KTÓRY NIE LEGITYMUJE SIĘ POWYŻSZYM PRZYMIOTEM, NARUSZA WAŻNY INTERES SŁUŻBY.

POWYŻSZE NEGATYWNE KONSEKWENCJE POZOSTAWANIA W SŁUŻBIE POLICJANTA, KTÓRY UTRACIŁ PRZYMIOT NIESKAZITELNOŚCI CHARAKTERU, NALEŻY OCENIAĆ, JAKO PRZEWYŻSZAJĄCE SWOJĄ WAGĄ GATUNKOWĄ UPRAWNIENIA OSKARŻONEGO POLICJANTA, OKREŚLANE MIANEM "SŁUSZNEGO INTERESU STRONY".

SĄD WSKAZAŁ, IŻ OKOLICZNOŚCIĄ NIESPORNĄ BYŁ FAKT, ŻE NA DZIEŃ WYDAWANIA SKARŻONEJ DECYZJI ZWOLNIONY POLICJANT BYŁ OSKARŻONY O POPEŁNIENIE PRZESTĘPSTW ŚCIGANYCH Z OSKARŻENIE PUBLICZNEGO. OKOLICZNOŚCIĄ NIEKWESTIONOWANĄ BYŁO RÓWNIEŻ TO, IŻ CHARAKTER I RODZAJ ZARZUCANYCH SKARŻĄCEMU PRZESTĘPSTW, MIAŁ ZNACZNY CIĘŻAR GATUNKOWY. POWYŻSZE SPRAWIŁO, ŻE POLICJANT PRZESTAŁ LEGITYMOWAĆ SIĘ PRZYMIOTEM "NIESKAZITELNOŚCI CHARAKTERU". UTRACIŁ WIĘC ATRYBUT KONIECZNY DO POZOSTAWANIA W SZEREGACH POLICJI. TO ZAŚ SPRAWIŁO, IŻ W INTERESIE SŁUŻBY, POLEGAJĄCYM NA WYKONYWANIU ZADAŃ POLICJI WYŁĄCZNIE PRZEZ OSOBY W PEŁNI REALIZUJĄCE WYMAGANIA STAWIANE PRZED POLICJĄ, LEŻY WYDALENIE SKARŻĄCEGO Z SZEREGÓW SŁUŻBY.

W ŚWIETLE POWYŻSZEGO SĄD ZA NIEZASADNE UZNAŁ ZARZUTY SKARGI WYWIEDZIONE Z KONSTYTUCYJNEJ, USTAWOWEJ I KONWENCYJNEJ ZASADY DOMNIEMANIA NIEWINNOŚCI, BOWIEM SPECYFIKA ORGANÓW ŚCIGANIA, CELE JAKIE MAJĄ REALIZOWAĆ, CHARAKTER DZIAŁAŃ JAKIE MOGĄ PODEJMOWAĆ FUNKCJONARIUSZE NA SŁUŻBIE SPRAWIA, ŻE OPISANA W SKARDZE ZASADA PODLEGA WYŁĄCZENIU W POSTĘPOWANIU PRAGMATYCZNYM DOTYCZĄCYM POLICJANTA.

SĄD WSKAZAŁ, IŻ FUNKCJONARIUSZE, ABY MÓC SKUTECZNIE WYKONYWAĆ SWOJE OBOWIĄZKI SŁUŻBOWE, MUSZĄ POZOSTAWAĆ POZA JAKIMIKOLWIEK PODEJRZENIAMI O PROWADZENIE DZIAŁALNOŚCI SPRZECZNEJ Z PRAWEM. SAMO JUŻ ZAŚ OBJĘCIE POLICJANTA AKTEM OSKARŻENIA DOTYCZĄCYM POPEŁNIENIA PRZESTĘPSTW ŚCIGANYCH Z URZĘDU, SPRAWIA, IŻ TRACI ON AUTORYTET ORAZ WIARYGODNOŚĆ W ODBIORZE SPOŁECZNYM, KTÓRE TO ELEMENTY SĄ NIEZBĘDNE DO WŁAŚCIWEGO I SKUTECZNEGO WYKONYWANIA OBOWIĄZKÓW ŁĄCZĄCYCH SIĘ Z PRACĄ W ORGANACH ŚCIGANIA.

W OCENIE TUTEJSZEGO SĄDU ORGAN TRAFNIE RÓWNIEŻ PRZYJĄŁ, IŻ W ODNIESIENIU DO SKARŻĄCEGO NIEWYSTARCZAJĄCYM BYŁOBY ZAWIESZENIE W CZYNNOŚCIACH SŁUŻBOWYCH. SAMO ZAWIESZENIE NIE OCHRONIŁOBY BOWIEM W SPOSÓB WYSTARCZAJĄCY DOBRA NADRZĘDNEGO, JAKIM JEST DOBRO SŁUŻBY. NADTO WPŁYWAŁOBY NA JEJ DEZORGANIZACJĘ, ORAZ WIĄZAĆ BY SIĘ MOGŁO Z DEMORALIZUJĄCYM WPŁYWEM NA POZOSTAŁYCH FUNKCJONARIUSZY POZOSTAJĄCYCH W SŁUŻBIE.

ZA NIEZASADNE SĄD UZNAŁ RÓWNIEŻ WYWODY SKARGI ZMIERZAJĄCE DO WYKAZANIA, ŻE ORGAN BŁĘDNIE UTOŻSAMIAŁ INTERES SŁUŻBY Z INTERESEM SPOŁECZNYM. POWOŁUJĄC ORZECZNICTWO SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH WSKAZAŁ, ŻE DECYZJE PODEJMOWANE NA PODSTAWIE PRZEPISU ART. 41UST. 2 PKT. 5 USTAWY O POLICJI, POWINNY UWZGLĘDNIAĆ ZARÓWNO INTERES SPOŁECZNY, JAK RÓWNIEŻ SŁUSZNY INTERES SKARŻĄCEGO. INTERES SŁUŻBY POZOSTAJE WIĘC W ŚCISŁYM ZWIĄZKU Z SZEROKO ROZUMIANYM INTERESEM SPOŁECZNYM. NA "DOBRO SŁUŻBY" NALEŻY BOWIEM PATRZEĆ PRZEZ PRYZMAT ZADAŃ PRZED NIĄ STAWIANYCH, I WYNIKÓW W ZAKRESIE DOBRA SPOŁECZNEGO – JAKIE MA REALIZOWAĆ.

SĄD NIE UWZGLĘDNIŁ RÓWNIEŻ ZARZUTU BRAKU ZAWIESZENIA POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO DO CZASU UPRAWOMOCNIENIA SIĘ WYROKU W SPRAWIE KARNEJ TOCZĄCEJ SIĘ PRZECIWKO SKARŻĄCEMU. PRZEDE WSZYSTKIM PODKREŚLENIA WYMAGA FAKT, ŻE PRZEPIS STANOWIĄCY PODSTAWĘ SKARŻONEJ DECYZJI NIE UZALEŻNIA MOŻLIWOŚCI ZWOLNIENIA POLICJANTA OD WYNIKU POSTĘPOWANIA KARNEGO. W TAKIM TEŻ DUCHU WYPOWIEDZIAŁ SIĘ NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY W WYROKU Z DNIA 31 PAŹDZIERNIKA 2008R. WYDANYM W SPRAWIE O SYGN. AKT I OSK 1738/07 STWIERDZAJĄC, IŻ:" ZWOLNIENIE POLICJANTA ZE SŁUŻBY W OPARCIU O CYTOWANY PRZEPIS POZOSTAJE BEZ ZWIĄZKU Z PROWADZONYM PRZECIWKO FUNKCJONARIUSZOWI POSTĘPOWANIEM KARNYM. OZNACZA TO, ŻE ZWOLNIENIE MOŻE NASTĄPIĆ PRZED ZAKOŃCZENIEM POSTĘPOWANIA KARNEGO, A ROZSTRZYGNIĘCIE W SPRAWIE KARNEJ POZOSTAJE BEZ WPŁYWU NA DECYZJĘ W PRZEDMIOCIE ZWOLNIENIA".

NADTO WNIOSEK SKARŻĄCEGO O ZAWIESZENIE POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO ZOSTAŁ PRAWOMOCNIE ODDALONY. TO ZAŚ SPRAWIA, IŻ SKARŻĄCY UTRACIŁ MOŻLIWOŚĆ SKUTECZNEGO PODNOSZENIA OMAWIANEJ KWESTII W NINIEJSZYM POSTĘPOWANIU.

ODNOSZĄC SIĘ DO KWESTII NIE PRZYZNANIA ŚWIADCZEŃ PIENIĘŻNYCH ZWIĄZANYCH Z POZOSTAWANIEM SKARŻĄCEGO W STOSUNKU SŁUŻBOWYM, SĄD PODZIELIŁ STANOWISKO ORGANU ZAPREZENTOWANE W SKARŻONEJ DECYZJI, ZGODNIE Z KTÓRYM ORGAN WYDAJĄC ROZKAZ O ZWOLNIENIU POLICJANTA ZE SŁUŻBY KSZTAŁTOWAŁ JEDYNIE JEGO SYTUACJĘ PRAWNĄ W ZAKRESIE ZAKOŃCZENIA STOSUNKU SŁUŻBOWEGO.

SĄD PODZIELIŁ JEDNAK ZARZUT NIEZAPOZNANIA STRONY Z MATERIAŁAMI POSTĘPOWANIA. ISTOTNIE, CHOROBA SKARŻĄCEGO I WYNIKAJĄCE Z TEGO FAKTU KŁOPOTY W PORUSZANIU SIĘ, UTRUDNIAŁY ZNACZNIE SKARŻĄCEMU ZREALIZOWANIE OMAWIANEGO UPRAWNIENIA. ABY JEDNAK TAKIE UCHYBIENIE MOGŁO PROWADZIĆ DO UCHYLENIA DECYZJI, MUSI ONO MIEĆ WPŁYW NA WYNIK POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO. W REALIACH NINIEJSZEJ SPRAWY, TUT. SĄD NIE DOPATRZYŁ SIĘ ZAŚ TAKIEGO WPŁYWU. SAM NAWET SKARŻĄCY NIE PODNOSIŁ, ABY WSKUTEK OMAWIANEJ OKOLICZNOŚCI UTRACIŁ MOŻLIWOŚĆ NP. ZGŁASZANIA WNIOSKÓW DOWODOWYCH, CZY TEŻ MOŻLIWOŚCI INNEJ INGERENCJI W BIEG POSTĘPOWANIA, MOGĄCEJ DOPROWADZIĆ DO INNEGO JEGO ZAKOŃCZENIA. STĄD TEŻ PRZEDMIOTOWY ZARZUT POTRAKTOWAĆ NALEŻAŁO JAKO POZOSTAJĄCY BEZ WPŁYWU NA WYNIK POSTĘPOWANIA.

OD POWYŻSZEGO WYROKU Z. T. WNIÓSŁ SKARGĘ KASACYJNĄ DO NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO ZASKARŻAJĄC GO W CAŁOŚCI I WNOSZĄC O JEGO UCHYLENIE W CAŁOŚCI I PRZEKAZANIE SPRAWY WOJEWÓDZKIEMU SĄDOWI ADMINISTRACYJNEMU W WARSZAWIE DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA, NA PODSTAWIE ART. 185 § 1 P.P.S.A. ORAZ ZWROT KOSZTÓW POSTĘPOWANIA.

NA PODSTAWIE ART. 188 P.P.S.A., W PRZYPADKU NIEUWZGLĘDNIENIA PRZEZ NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY WSZELKICH ZARZUTÓW SKARGI, A UZNANIU JEDNIE ZARZUTÓW NARUSZENIA PRAWA MATERIALNEGO WNIÓSŁ O UCHYLENIE ZASKARŻONEGO ORZECZENIA I MERYTORYCZNE ROZPOZNANIE SKARGI POPRZEZ UCHYLENIE DECYZJI ORGANU ADMINISTRACYJNEGO.

NA PODSTAWIE ART. 176 W ZW. Z ART. 174 PKT 1 I 2 P.P.S.A. ZASKARŻONEMU WYROKOWI ZARZUCIŁ RAŻĄCE NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO POLEGAJĄCE NA BŁĘDNEJ INTERPRETACJI ART. 41 UST. 2 PKT 5 W ZW. Z ART. 42 UST. 3 W ZW. Z ART. 45 UST. 1 USTAWY O POLICJI POPRZEZ BŁĘDNE PRZYJĘCIE, ŻE PRZESŁANKA WAŻNEGO INTERESU SŁUŻBY, O KTÓRYM MOWA W ART. 41 UST. 2 PKT 5 USTAWY O POLICJI, OBEJMUJE PRZYPADEK POLICJANTA, PRZECIWKO KTÓREMU TOCZY SIĘ POSTĘPOWANIE KARNE NIEZAKOŃCZONE PRAWOMOCNYM WYROKIEM SKAZUJĄCYM. PONADTO ZARZUCIŁ BŁĘDNE ZASTOSOWANIE ART. 41 UST. 2 PKT 5 USTAWY O POLICJI POPRZEZ PRZYJĘCIE, ŻE PRZESŁANKA WAŻNEGO INTERESU SŁUŻBY ZOSTAŁA PRZEZ ORGAN ADMINISTRACJI NALEŻYCIE UDOWODNIONA, BŁĘDNE ZASTOSOWANIE ART. 41 UST. 2 PKT 5 W ZW. Z ART. 42 UST. 3 W ZW. Z ART. 45 UST. 1 USTAWY O POLICJI POPRZEZ PRZYJĘCIE, ŻE ORGAN ADMINISTRACJI PRAWIDŁOWO ZASTOSOWAŁ ART. 41 UST. 2 PKT 5 I UWZGLĘDNIŁ SŁUSZNY INTERES SKARŻĄCEGO, PRZYJMUJĄC, ŻE W ISTNIEJĄCYM STANIE FAKTYCZNYM INTERES SŁUŻBY PRZEWYŻSZA SŁUSZNY INTERES SKARŻĄCEGO, BŁĘDNE ZASTOSOWANIU ART. 41 UST. 2 PKT 5 W ZW. Z ART. 42 UST. 3 W ZW. Z ART. 45 UST. 1 USTAWY O POLICJI POPRZEZ PRZYJĘCIE, ŻE ORGAN ADMINISTRACJI WYKAZAŁ W SPOSÓB NIEBUDZĄCY WĄTPLIWOŚCI, ŻE DALSZA SŁUŻBA FUNKCJONARIUSZA BĘDZIE NARUSZAĆ DOBRO SŁUŻBY, A ZAWIESZENIE GO W CZYNNOŚCIACH SŁUŻBOWYCH NIE OCHRONI TEGO DOBRA W SPOSÓB DOSTATECZNY.

PONADTO ZARZUCIŁ NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA MAJĄCYCH BEZPOŚREDNI I ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, TJ. ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. "A" I "C" P.P.S.A. W ZW. Z ART. 10 K.P.A., POPRZEZ BŁĘDNE PRZYJĘCIE, ŻE NIEZAPOZNANIE SIĘ SKARŻĄCEGO Z MATERIAŁAMI

POSTĘPOWANIA, W SYTUACJI, W KTÓREJ CHOROBA SKARŻĄCEGO I WYNIKAJĄCE Z NIEJ KŁOPOTY W

PORUSZANIU SIĘ, ZNACZNIE UTRUDNIAŁY SKARŻĄCEMU ZREALIZOWANIE UPRAWNIENIA, O KTÓRYM MOWA W ART. 10 K.P.A. NIE MIAŁO WPŁYWU NA WYNIK POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO, ART. 141 K.P.A., POPRZEZ UTRZYMANIE W MOCY DECYZJI WYDANEJ PRZED PRAWOMOCNYM

ROZSTRZYGNIĘCIEM WNIOSKU O ZAWIESZENIE POSTĘPOWANIA, BŁĘDNYM ZASTOSOWANIU ART. 108 K.P.A., POPRZEZ PRZYJĘCIE, ŻE ORGAN ADMINISTRACJI ZASADNIE NADAŁ ZASKARŻONEJ DECYZJI RYGOR NATYCHMIASTOWEJ WYKONALNOŚCI, BŁĘDNYM NIEZASTOSOWANIU ART. 6 K.P.A., POPRZEZ UTRZYMANIE W MOCY DECYZJI NARUSZAJĄCEJ OBOWIĄZEK DZIAŁANIA ORGANÓW ADMINISTRACJI W GRANICACH I NA PODSTAWIE PRAWA.

W OCENIE SKARŻĄCEGO ZARÓWNO ART. 41 UST. 1 PKT 4, JAK I ART. 41 UST. 2 PKT 2 USTAWY O POLICJI WYRAŹNIE UZALEŻNIAJĄ ZWOLNIENIE ZE SŁUŻBY OD STWIERDZENIA PRAWOMOCNOŚCI WYROKU SKAZUJĄCEGO. NA PODSTAWIE ART. 41 UST. 2 PKT 2 A CONTRARIO NIE JEST DOPUSZCZALNE ZWOLNIENIE POLICJANTA SKAZANEGO WYROKIEM NIEPRAWOMOCNYM ZA PRZESTĘPSTWO INNE NIŻ PRZESTĘPSTWO UMYŚLNE ŚCIGANE Z OSKARŻENIA PUBLICZNEGO. JEDNOCZEŚNIE, OBLIGATORYJNOŚĆ ZWOLNIENIA POLICJANTA SKAZANEGO PRAWOMOCNYM WYROKIEM ZA PRZESTĘPSTWO UMYŚLNE ŚCIGANE Z OSKARŻENIA PUBLICZNEGO NIE JEST WYSTARCZAJĄCĄ PRZESŁANKĄ DLA WNIOSKU, ŻE DOPUSZCZALNE JEST ZWOLNIENIE POLICJANTA SKAZANEGO NIEPRAWOMOCNYM WYROKIEM ZA PRZESTĘPSTWO UMYŚLNE ŚCIGANE Z OSKARŻENIA PUBLICZNEGO.

ZDANIEM SKARŻĄCEGO NALEŻY PRZYJĄĆ, ŻE SKORO NIEDOPUSZCZALNE JEST ZWOLNIENIE POLICJANTA NIESKAZANEGO PRAWOMOCNYM WYROKIEM ZA PRZESTĘPSTWO INNE NIŻ PRZESTĘPSTWO UMYŚLNE ŚCIGANE Z OSKARŻENIA PUBLICZNEGO (ART. 41 UST. 2 PKT 2 A CONTRARIO), TO TYM BARDZIEJ USTAWODAWCA NIE MÓGŁ DOPUŚCIĆ MOŻLIWOŚCI ZWOLNIENIA POLICJANTA SKAZANEGO NIEPRAWOMOCNYM WYROKIEM ZA PRZESTĘPSTWO UMYŚLNE ŚCIGANE Z OSKARŻENIA PUBLICZNEGO, KTÓRE JAKO CZYN CIĘŻSZEJ WAGI, WIĄŻĄCY SIĘ Z CAŁKOWITA UTRATĄ WIARYGODNOŚCI I ZDATNOŚCI DO SŁUŻBY PRZEZ POLICJANTA, WYMAGA WYJAŚNIENIA WSZELKICH OKOLICZNOŚCI I WĄTPLIWOŚCI CO DO EWENTUALNEGO POPEŁNIENIA PRZESTĘPSTWA, CO MOŻE NASTĄPIĆ WYŁĄCZNIE W PRAWOMOCNYM WYROKU KARNYM. PRZYJĘCIE ODMIENNEJ TEZY, PROWADZIŁOBY DO KONKLUZJI, ŻE ART. 41 UST. 2 PKT 2 USTAWY O POLICJI BYŁBY ZBĘDNY.

WYKŁADNIA TAKA JEST ZGODNA Z DUCHEM KONSTYTUCJI RP, WYRAŻONYM W ART. 42 UST. 3 KONSTYTUCJI, KTÓRY FORMUŁUJE ZASADĘ DOMNIEMANIA NIEWINNOŚCI. PONADTO ZWOLNIENIE NA PODSTAWIE ART. 41 UST. 2 PKT 5 USTAWY O POLICJI MA CHARAKTER UZNANIA ADMINISTRACYJNEGO.

SKARŻĄCY POWOŁAŁ ORZECZNICTWO NSA DOTYCZĄCE W. W. KWESTII.

ODNIÓSŁ SIĘ DO POJĘCIA WAŻNEGO INTERESU SŁUŻBY W ROZUMIENIU ART. 41 UST. 2 PKT 5 USTAWY O POLICJI. WSKAZAŁ, ŻE WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W OGÓLE NIE ROZSTRZYGNĄŁ PODNIESIONEGO PRZEZ SKARŻĄCEGO W SKARDZE ZARZUTU DOTYCZĄCEGO NIEUWZGLĘDNIENIA PRZEZ ORGAN ADMINISTRACYJNY SŁUSZNEGO INTERESU SKARŻĄCEGO. W SZCZEGÓLNOŚCI, WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY NIE ROZSTRZYGNĄŁ, CZY W BADANEJ SPRAWIE INTERES PRZEWYŻSZA SŁUSZNY INTERES SKARŻĄCEGO. SĄD JEDYNIE PRZYJĄŁ STANOWISKO ORGANU ZA TRAFNE, POWOŁUJĄC SIĘ NA NIEDOOKREŚLONE "DOBRO SŁUŻBY" I DEMORALIZUJĄCY WPŁYW ZAWIESZENIA W CZYNNOŚCIACH SŁUŻBOWYCH NA POZOSTAŁYCH FUNKCJONARIUSZY, PODCZAS GDY ORGAN ADMINISTRACJI NIE WYKAZAŁ ZA POMOCĄ OBIEKTYWNYCH I PRZEKONUJĄCYCH ŚRODKÓW DOWODOWYCH, W JAKI SPOSÓB POJEDYNCZY, ZAWIESZONY W CZYNNOŚCIACH POLICJANT MOŻE WPŁYNĄĆ NA INTERES, FUNKCJONOWANIE I MORALE POLICJI.

WSKAZAŁ, ŻE W DNIU [...] LIPCA 2009 R. SKARŻĄCY PRZEDSTAWIŁ ORGANOWI ADMINISTRACJI I INSTANCJI ZAŚWIADCZENIE LEKARSKIE, SKIEROWANIE DO SZPITALA ORAZ SKIEROWANIE NA BADANIA WYSTAWIONE PRZEZ LEKARZA NEUROLOGA. SKARŻĄCY WYJAŚNIŁ, ŻE CHOROBA UNIEMOŻLIWIA MU PRZEGLĄDANIE AKT I ZAPOZNANIE SIĘ Z MATERIAŁAMI POSTĘPOWANIA ORAZ WZIĘCIE CZYNNEGO UDZIAŁU W POSTĘPOWANIU. OKOLICZNOŚCI TE POTWIERDZIŁ LEKARZ W PIŚMIE Z DNIA [...] WRZEŚNIA 2009 R. SKIEROWANEGO DO KOMENDANTA WOJEWÓDZKIEGO POLICJI Z SIEDZIBĄ W R. PODKREŚLIŁ, ŻE ORGAN ADMINISTRACJI NIE MOŻE KWESTIONOWAĆ ZAŚWIADCZENIA LEKARSKIEGO O CHOROBIE, JEŚLI NIE ZOSTANIE PRZEPROWADZONY PRZECIWDOWÓD. POMIMO TEGO, ORGAN I INSTANCJI WYDAŁ DECYZJĘ (ROZKAZ PERSONALNY NR [...]) W DNIU [...] PAŹDZIERNIKA 2009 R., BEZ JAKIEGOKOLWIEK UDZIAŁU SKARŻĄCEGO W POSTĘPOWANIU.

WYDANE W SPRAWIE DECYZJE ADMINISTRACYJNE - ZARÓWNO I, JAK I II INSTANCJI NIE ZAWIERAJĄ RÓWNIEŻ ADNOTACJI ZAWIERAJĄCEJ PRZYCZYNY, DLA KTÓRYCH ODSTĄPIONO OD ZADOŚĆUCZYNIENIA ZASADZIE WYRAŻONEJ W ART. 10 § 1 K.P.A., CZYM NARUSZYŁY RÓWNIEŻ ART. 10 § 3 K.P.A., CZEGO RÓWNIEŻ NIE DOSTRZEGŁ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY. PONADTO, SĄD BŁĘDNIE PRZYJĄŁ, ŻE STWIERDZONE NARUSZENIE PRZEPISÓW O POSTĘPOWANIU, NIE MIAŁO WPŁYWU NA JEGO WYNIK. SKARŻĄCY PODNIÓSŁ WE WNIESIONEJ SKARDZE, ŻE NIE MÓGŁ ZAPOZNAĆ SIĘ Z MATERIAŁAMI I DOWODAMI ZGROMADZONYMI W SPRAWIE. GDYBY UMOŻLIWIONO SKARŻĄCEMU ZAPOZNANIE SIĘ Z AKTAMI SPRAWY, W MYŚL ZASADY WYRAŻONEJ W ART. 10 K.P.A., SKARŻĄCY WSKAZAŁBY ZARZUTY PODNIESIONE PÓŹNIEJ W ODWOŁANIU I SKARDZE, MÓGŁBY RÓWNIEŻ ŻĄDAĆ OD ORGANU ROZPOZNAJĄCEGO SPRAWĘ UDOWODNIENIA, ŻE NIEZWOLNIENIE SKARŻĄCEGO ZE SŁUŻBY BĘDZIE NARUSZAŁO WAŻNY INTERES SŁUŻBY.

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY, PODOBNIE JAK ORGAN II INSTANCJI, NIE UWZGLĘDNIŁ ORZECZNICTWA NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO, KTÓRY WSKAZYWAŁ, ŻE ZAŻALENIE PRZYSŁUGUJE NA WSZYSTKIE POSTANOWIENIA W SPRAWIE ZAWIESZENIA POSTĘPOWANIA, A ZATEM TAKŻE NA EWENTUALNĄ ODMOWĘ ZAWIESZENIA POSTĘPOWANIA. NIEDOPUSZCZALNE JEST WYDANIE DECYZJI KOŃCZĄCEJ POSTĘPOWANIE BEZ UPRZEDNIEGO ROZPATRZENIA ZŁOŻONEGO ŻĄDANIA ZAWIESZENIA POSTĘPOWANIA. TEZĘ TĘ NALEŻY RÓWNIEŻ ODNIEŚĆ DO POSTĘPOWANIA WYNIKAJĄCEGO Z ZAŻALENIA POSTANOWIENIU O ZAWIESZENIU, PONIEWAŻ WYDANIE DECYZJI ROZSTRZYGAJĄCEJ SPRAWY NIE JEST DOPUSZCZALNE, JEŻELI NIE ROZSTRZYGNIĘTO OSTATECZNIE I PRAWOMOCNIE WSZYSTKICH KWESTII WPADKOWYCH, JAKĄ BEZ WĄTPIENIA JEST WNIOSEK O ZAWIESZENIE POSTĘPOWANIA.

WSKAZAŁ RÓWNIEŻ, ŻE NADANIE DECYZJI ADMINISTRACYJNEJ I INSTANCJI RYGORU NATYCHMIASTOWEGO WYKONALNOŚCI MA CHARAKTER WYJĄTKOWY I WINNO WYNIKAĆ Z KONIECZNOŚCI NIEZBĘDNEJ OCHRONY DÓBR WSKAZANYCH W TYM PRZEPISIE, A ZAGROŻONYCH W SPOSÓB REALNY I NAGŁY, A NIE JEDYNIE TEORETYCZNY. W NINIEJSZEJ SPRAWIE ORGAN ADMINISTRACJI NIE UDOWODNIŁ ZAGROŻENIA INTERESU SPOŁECZNEGO, UTOŻSAMIONEGO Z INTERESEM SŁUŻBY, A JEDYNIE PRZEDSTAWIŁ W TYM ZAKRESIE SWOJE TEORETYCZNE ROZWAŻANIA.

NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:

WNIESIONA W SPRAWIE SKARGA KASACYJNA NIE ZASŁUGUJE NA UWZGLĘDNIENIE, GDYŻ NIE POSIADA USPRAWIEDLIWIONYCH PODSTAW.

ZGODNIE Z ART. 183 § 1 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270 ZE ZM.), DALEJ P.P.S.A., NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY PRZY ROZPATRYWANIU SPRAWY NA SKUTEK WNIESIENIA SKARGI KASACYJNEJ ZWIĄZANY JEST GRANICAMI TEJ SKARGI, A Z URZĘDU BIERZE POD ROZWAGĘ TYLKO NIEWAŻNOŚĆ POSTĘPOWANIA W WYPADKACH OKREŚLONYCH W § 2, Z KTÓRYCH ŻADEN W ROZPOZNAWANEJ SPRAWIE NIE ZACHODZI. OZNACZA TO, ŻE PRZYTOCZONE W SKARDZE KASACYJNEJ PRZYCZYNY WADLIWOŚCI PRAWNEJ ZASKARŻONEGO ORZECZENIA DETERMINUJĄ ZAKRES KONTROLI DOKONYWANEJ PRZEZ NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY. SĄD TEN, W ODRÓŻNIENIU OD WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO NIE BADA CAŁOKSZTAŁTU SPRAWY, LECZ TYLKO WERYFIKUJE ZASADNOŚĆ ZARZUTÓW POSTAWIONYCH W SKARDZE KASACYJNEJ.

PODSTAWY, NA KTÓRYCH MOŻNA OPRZEĆ SKARGĘ KASACYJNĄ ZOSTAŁY OKREŚLONE W

ART. 174 P.P.S.A. PRZEPIS ART. 174 PKT 1 P.P.S.A. PRZEWIDUJE DWIE POSTACIE NARUSZENIA PRAWA MATERIALNEGO, A MIANOWICIE BŁĘDNĄ JEGO WYKŁADNIĘ LUB NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE. PRZEZ BŁĘDNĄ JEGO WYKŁADNIĘ NALEŻY ROZUMIEĆ NIEWŁAŚCIWE ZROZUMIENIE TREŚCI NORMY PRAWNEJ WYNIKAJĄCEJ Z KONKRETNEGO PRZEPISU, A PRZEZ NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE, DOKONANIE WADLIWEJ SUBSUMCJI PRZEPISU DO USTALONEGO STANU FAKTYCZNEGO. RÓWNIEŻ DRUGA PODSTAWA KASACYJNA WYMIENIONA W ART. 174 PKT 2 P.P.S.A., - NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA – MOŻE PRZEJAWIAĆ SIĘ W TYCH SAMYCH POSTACIACH, CO NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO, PRZY CZYM W WYPADKU OPARCIA SKARGI KASACYJNEJ NA TEJ PODSTAWIE SKARŻĄCY POWINIEN NADTO WYKAZAĆ ISTOTNY WPŁYW UCHYBIENIA NA WYNIK SPRAWY. JEDNOCZEŚNIE PODKREŚLIĆ NALEŻY, ŻE W SYTUACJI, GDY STRONA WNOSZĄCA SKARGĘ KASACYJNĄ ZARZUCA WYROKOWI SĄDU I INSTANCJI NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO, JAK I NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, W PIERWSZEJ KOLEJNOŚCI TRZEBA ODNIEŚĆ SIĘ DO ZARZUTU NARUSZENIA PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, DOPIERO BOWIEM WÓWCZAS, GDY ZOSTANIE PRZESĄDZONE, ŻE STAN FAKTYCZNY PRZYJĘTY PRZEZ SĄD I INSTANCJI ZA PODSTAWĘ ORZEKANIA JEST PRAWIDŁOWY ALBO NIE ZOSTAŁ DOSTATECZNIE POKAZANY, MOŻNA PRZEJŚĆ DO OCENY ZASADNOŚCI ZARZUTÓW NARUSZENIA PRAWA MATERIALNEGO.

W ROZPOZNAWANEJ SPRAWIE SKARGA KASACYJNA ZOSTAŁA OPARTA NA OBU PODSTAWACH KASACYJNYCH.

ZAUWAŻYĆ NALEŻY, ŻE W ŚWIETLE ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. C P.P.S.A. SĄD UWZGLĘDNIAJĄC SKARGĘ UCHYLA DECYZJĘ CAŁOŚCI, JEŻELI STWIERDZI INNE NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, KTÓRE MOGŁO MIEĆ ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY.

Z TREŚCI PRZYTOCZONEGO PRZEPISU WYNIKA, ŻE PODJĘCIE PRZEZ SĄD ROZSTRZYGNIĘCIA NA TEJ PODSTAWIE PRAWNEJ MOŻLIWE JEST W SYTUACJI, GDY STWIERDZONE W TRAKCIE KONTROLI LEGALNOŚCI NARUSZENIA PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA (Z WYŁĄCZENIEM PRZEPISÓW PROCESOWYCH, STANOWIĄCYCH PODSTAWĘ DO WZNOWIENIA POSTĘPOWANIA I STWIERDZENIA NIEWAŻNOŚCI DECYZJI) MIAŁO LUB MOGŁO MIEĆ ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY. POWYŻSZE OZNACZA, ŻE SĄD UCHYLAJĄC DECYZJĘ NA TEJ PODSTAWIE POWINIEN WYKAZAĆ, ŻE GDYBY NIE STWIERDZONE NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, TO ROZSTRZYGNIĘCIE SPRAWY MOGŁOBY BYĆ INNE. ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY OZNACZA BOWIEM CO DO ZASADY TAKI WPŁYW, KTÓRY MÓGŁ PRZESĄDZIĆ O TREŚCI PODJĘTEGO PRZEZ ORGANY ROZSTRZYGNIĘCIA. W KONSEKWENCJI NALEŻY STWIERDZIĆ, ŻE NIE KAŻDE NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA BĘDZIE SKUTKOWAŁO UCHYLENIEM ZASKARŻONEGO ORZECZENIA, NA PODSTAWIE ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. C P.P.S.A., A TYLKO TAKIE, KTÓRE MIAŁO LUB MOGŁO MIEĆ DECYDUJĄCY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY. W TEJ SPRAWIE ZGODZIĆ NALEŻY SIĘ ZE STANOWISKIEM SĄDU I INSTANCJI, ŻE NIEZAPOZNANIE STRONY Z MATERIAŁAMI POSTĘPOWANIA NIE MIAŁO WPŁYWU NA WYNIK POSTĘPOWANIA. PODZIELAJĄC UZASADNIENIE STANOWISKA SĄDU I INSTANCJI NALEŻY DODAĆ ŻE W SPRAWIE, PRZED WYDANIEM KWESTIONOWANEGO WYROKU SĄD I INSTANCJI DWA RAZY UCHYLAŁ ROZKAZY PERSONALNE KOMENDANTA WOJEWÓDZKIEGO POLICJI W R. O ZWOLNIENIE SKARŻĄCEGO ZE SŁUŻBY. PO UCHYLENIU TYCH DECYZJI POSTĘPOWANIE DOWODOWE NIE BYŁO UZUPEŁNIONE.

NIE MOŻNA TEŻ UWZGLĘDNIĆ ZARZUTU, ŻE WYDANIE DECYZJI NASTĄPIŁO PRZED PRAWOMOCNYM ROZSTRZYGNIĘCIEM WNIOSKU O ZAWIESZENIE POSTĘPOWANIA. KWESTIONOWANA DECYZJA ZOSTAŁA BOWIEM WYDANA W DNIU [...] LUTEGO 2010 R. A POSTANOWIENIE KOMENDANTA GŁÓWNEGO POLICJI UTRZYMUJĄCE W MOCY POSTANOWIENIE KOMENDANTA WOJEWÓDZKIEGO POLICJI W R. O ODMOWIE ZAWIESZENIA POSTĘPOWANIA W DNIU [...] LUTEGO 2010 R., CZYLI W MOMENCIE WYDANIA DECYZJI OSTATECZNEJ, WNIOSEK O ZAWIESZENIE POSTĘPOWANIA ZOSTAŁ OSTATECZNIE ROZSTRZYGNIĘTY.

NIE MOŻNA UZNAĆ ZA ZASADNY TAKŻE ZARZUTU NARUSZENIA PRAWA MATERIALNEGO.

W OCENIE SĄDU NIE MOŻNA UZNAĆ ZA ZASADNY ZARZUT NARUSZENIA PRAWA MATERIALNEGO – ART. 41 UST. 2 PKT 5 W ZW. Z ART. 42 UST. 3 I ART. 45 UST. 1 USTAWY Z DNIA 6 KWIETNIA 1990 R. O POLICJI (DZ. U. Z 2007 R. NR 43, POZ. 277 ZE ZM.). PRZEPIS ART. 41 UST. 2 PKT 5 TEJŻE USTAWY BĘDĄCY MATERIALNOPRAWNĄ PODSTAWĄ DECYZJI PODJĘTYCH PRZEZ ORGANY POLICJI W SPRAWIE W STOSUNKU DO SKARŻĄCEGO STANOWI, ŻE POLICJANTA MOŻNA ZWOLNIĆ ZE SŁUŻBY, GDY WYMAGA TEGO WAŻNY INTERES SŁUŻBY. W TYM TRYBIE ZATEM ZWOLNIĆ MOŻNA TYLKO WTEDY GDY WYMAGA TEGO WAŻNY INTERES SŁUŻBY, A ZWOLNIĆ GO NIE MOŻNA Z INNEJ PRZESŁANKI OBLIGATORYJNEJ LUB FAKULTATYWNEJ OKREŚLONEJ W USTAWIE O POLICJI. PRZESŁANKA WYSTĄPIENIA "WAŻNEGO INTERESU SŁUŻBY" WINNA BYĆ OCENIANIA INDYWIDUALNIE W KAŻDEJ SPRAWIE W ODNIESIENIU DO KONKRETNEGO POLICJANTA.

JAK SŁUSZNIE PRZY TYM ZAUWAŻYŁ NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY W WYROKU Z 21 KWIETNIA 1999 R. SYGN. AKT II SA 426/99 (LEX NR 47389) STWIERDZENIE NIEPRZYDATNOŚCI POLICJANTA DO SŁUŻBY W POLICJI NIE MUSI OGRANICZAĆ SIĘ DO PRZYPADKÓW NARUSZENIA OBOWIĄZKÓW SŁUŻBOWYCH. MOŻE BYĆ RÓWNIEŻ UZASADNIONE KAŻDYM INNYM ZACHOWANIEM POLICJANTA, KTÓRE UNIEMOŻLIWIA KONTYNUOWANIE SŁUŻBY BEZ USZCZERBKU DLA JEJ WAŻNYCH INTERESÓW. W OCENIE NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO PRZEKONYWUJĄCO WYKAZANO, ŻE ZA ZWOLNIENIEM SKARŻĄCEGO ZE SŁUŻBY W POLICJI PRZEMAWIAŁ WAŻNY INTERES SŁUŻBY.

Z DOKUMENTACJI SPRAWY A ZWŁASZCZA AKT ADMINISTRACYJNYCH, DOKUMENTÓW Z POSTĘPOWANIA KARNEGO PROWADZONEGO PRZECIWKO Z. T. WYNIKA, ŻE ORGAN MATERIAŁY TE OCENIŁ, A NASTĘPNIE W WYNIKU TEJ OCENY WSZCZĄŁ POSTĘPOWANIE ZMIERZAJĄCE DO ZWOLNIENIA SKARŻĄCEGO ZE SŁUŻBY W POLICJI MOTYWUJĄC, ŻE WYMAGA TEGO WAŻNY INTERES SŁUŻBY.

ZDANIEM NSA W TEJ SPRAWIE, PRZY UPRAWDOPODOBNIENIU W MATERIALE DOWODOWYM POPEŁNIENIA PRZEZ POLICJANTA ZARZUCANEGO MU PRZESTĘPSTWA - SKAZANIA NIEPRAWOMOCNYM WYROKIEM SĄDU OKRĘGOWEGO W S. Z DNIA [...] MARCA 2009 R., MAJĄC NA UWADZE OKOLICZNOŚCI TEMU TOWARZYSZĄCE, ILOŚĆ ZARZUTÓW, CIĘŻAR GATUNKOWY ZARZUCANYCH MU PRZESTĘPSTW ŚCIGANYCH Z OSKARŻENIA PUBLICZNEGO, NALEŻY PODZIELIĆ STANOWISKO ORGANÓW POLICJI OBU INSTANCJI, ŻE DALSZE POZOSTAWANIE Z. T. W POLICJI NARUSZAŁOBY "WAŻNY INTERES SŁUŻBY". ZGODZIĆ SIĘ TRZEBA Z ORGANAMI POLICJI, ŻE W INTERESIE SŁUŻBY, KTÓRY JEST TOŻSAMY Z INTERESEM SPOŁECZNYM LEŻY ABY USTAWOWE ZADANIA POLICJI BYŁY REALIZOWANE PRZEZ OSOBY SPEŁNIAJĄCE W PEŁNI WYMAGANIA PRZEZ PRZEPISY USTAWY O POLICJI.

INSTYTUCJA JAKĄ JEST POLICJA MA GWARANTOWAĆ KAŻDEMU CZŁOWIEKOWI OCHRONĘ PRZED PRZEMOCĄ, BRUTALNOŚCIĄ I INNYMI ZACHOWANIAMI NARUSZAJĄCYMI DOBRO CHRONIONE PRZEZ PRAWO. Z UWAGI NA CELE REALIZOWANE PRZEZ POLICJĘ, SŁUŻBĘ W NIEJ MOŻE PEŁNIĆ TYLKO OSOBA O NIEPOSZLAKOWANEJ OPINII – ART. 25 UST. 1 USTAWY O POLICJI. PODEJRZENIA FUNKCJONARIUSZA POLICJI O ZACHOWANIA KARALNE, ZAPRZECZAJĄCE PRZYJĘTYM ZOBOWIĄZANIOM NARAŻA DOBRE IMIĘ SŁUŻBY, KTÓREGO UTRZYMANIE SKŁADA SIĘ NA TREŚĆ "WAŻNEGO INTERESU SŁUŻBY."

ZAWIESZENIE POLICJANTA W CZYNNOŚCIACH SŁUŻBOWYCH NIE CHRONIŁOBY TEGO DOBRA W SPOSÓB DOSTATECZNY GDYŻ DEZORGANIZOWAŁOBY SŁUŻBĘ. W PRAKTYCE OZNACZAŁOBY TO, ŻE SKARŻĄCY NIE PEŁNIŁBY SŁUŻBY BĘDĄC POLICJANTEM, PRZEZ NIESPRECYZOWANY CZAS, POBIERAJĄC 50% NALEŻNEGO WYNAGRODZENIA.

W ŚWIETLE POWYŻSZEGO NIE ZNAJDUJE OPARCIA W OBOWIĄZUJĄCYCH PRZEPISACH POGLĄD ZAPREZENTOWANY W SKARDZE KASACYJNEJ ŻE NIE JEST DOPUSZCZALNE ZWOLNIENIEM ZE SŁUŻBY POLICJANTA SKAZANEGO NIEPRAWOMOCNYM WYROKIEM.

ORGAN ZASADNIE TEŻ PRZYJĄŁ, ŻE ZACHODZIŁY PRZESŁANKI DO NADANIA DECYZJI RYGORU NATYCHMIASTOWEJ WYKONALNOŚCI – SKORO ZOSTAŁ NARUSZONY INTERES SPOŁECZNY (WAŻNY INTERES SŁUŻBY) – ART. 108 § 1 ZD. 1 K.P.A.

MAJĄC POWYŻSZE OKOLICZNOŚCI NA WZGLĘDZIE SĄD NA PODSTAWIE ART. 184 P.P.S.A. ODDALIŁ SKARGĘ KASACYJNĄ.