Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1766/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6045 Ochrona osób i mienia
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 4, art. 18 ust. 1 pkt 1, 1a, 2 i 4, art. 19 ust. 1 pkt 2 lit a i pkt 3 i 4, art. 19 ust. 2, art. 28 ust. 1, art. 26 ust. 7 pkt 3 - 7, art. 38b ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2213
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2019 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 1766/18

U Z A S A D N I E N I E

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "Minister", "organ koncesyjny") decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...] , działając na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 2, art. 22 ust. 3 pkt 2 oraz art. 22 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2017 r., poz. 2213 ze zm. - dalej: "ustawa o ochronie") cofnął T. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą T. koncesję Nr [...] , udzieloną przez Ministra Spraw Wewnętrznych w dniu [...] maja 2014 r., na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniach od 26 - 27 lutego 2018 r. oraz 1 - 2 marca 2018 r. pracownicy Departamentu Zezwoleń i Koncesji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, przeprowadzili kontrolę przedsiębiorcy – T. S., wpisanego do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako T. (dalej: "skarżący", "strona", "przedsiębiorca"), wykonującego działalność gospodarczą w przedmiocie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej, na podstawie koncesji Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r.

W wyniku kontroli ujawniono następujące nieprawidłowości i uchybienia:

1. Przedsiębiorca nie zgłosił organowi koncesyjnemu zmiany danych w zakresie miejsca wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, które od marca 2017 r. znajduje się w [...] przy ul. [...] . Zgłoszenie powyższe, w terminie 14 dni od daty jej powstania, stanowi obowiązek określony w art. 18 ust. 3 ustawy o ochronie;

2. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli akt osobowych 95 pracowników ochrony. Z. T., jako osoba upoważniona do reprezentowania przedsiębiorcy podczas kontroli (dalej: "osoba upoważniona"), wskazał, że powodem nieprzedstawienia ww. dokumentacji było "(...) dużo obowiązków związanych z obsługą firmy, dodatkowo ostatnie dni na rozliczenie zleceniobiorców z PIT-11 przez Biuro Rachunkowe [...] (księgowość). Część tych umów może być jeszcze u księgowej, niektóre mogły ulec zagubieniu w okresie nie posiadania biura. Część tych umów mogło być nie oddanych przez zleceniobiorców";

3. W umowach z pracownikami ochrony brak w treści umowy daty jej zawarcia oraz brak podpisu zleceniodawcy (27 przypadków), brak podpisu zleceniodawcy pod treścią umowy (3 przypadki), brak w treści umowy daty jej zawarcia (24 przypadki), brak podpisu pracownika ochrony pod treścią umowy (2 przypadki), brak daty zawarcia umowy oraz podpisu przedsiębiorcy pod treścią umowy (1 przypadek);

4. W wykazie pracowników ochrony, którego obowiązek prowadzenia oraz zakres danych określa art. 19 ust, 2 ustawy o ochronie, nie wpisano danych 95 pracowników ochrony ujętych w ewidencji legitymacji lub w księgach realizacji umów;

5. W wykazie pracowników ochrony stwierdzono brak daty weryfikacji karalności wszystkich pracowników ochrony wpisanych do wykazu, brak wskazania miejsca urodzenia - (22 przypadki), brak wskazania adresu lub miejscowości zamieszkania pracownika ochrony (3 przypadki), dokonywanie poprawek przy użyciu korektora (11 przypadków), błędy w zakresie daty zawarcia umowy (18 przypadków).

Ustalono również, że księgi realizacji umów zaewidencjonowanych w rejestrze zawartych umów w poz. 2 - 46 nie zawierają elementów dotyczących: numeru umowy, daty rozpoczęcia i zakończenia usługi, formy wykonywanej usługi określonej zgodnie z art. 3 ustawy o ochronie, ilości i rodzaju broni palnej przydzielonej pracownikom ochrony do wykonania usługi, ilości i rodzaju środków przymusu bezpośredniego przydzielonych pracownikom ochrony do wykonania usługi. Ponadto w księdze realizacji umowy nr 1 nie określono formy wykonywanej usługi.

Wątpliwości organu wzbudziła także prowadzona ewidencja legitymacji o nr ewidencyjnym [...] . Ewidencja - rozpoczęta dnia 1 lipca 2014 r. (na co wskazuje adnotacja na pierwszej stronie) - zawierała elementy określone w § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 czerwca 2017 r. w sprawie legitymacji pracowników ochrony (Dz. U. z 2017 r., poz. 1307), które weszło w życie w dniu 1 lipca 2017 r.

W ewidencji legitymacji stwierdzono także inne nieprawidłowości: 1) brak danych w zakresie numeru pozycji, pod którą wpisano dane pracownika ochrony w prowadzonym przez przedsiębiorcę wykazie zatrudnionych pracowników ochrony - dotyczy wszystkich pozycji; 2) brak daty wydania legitymacji w pozycjach: 22 (2014 r.) - w ewidencji zamieszczono adnotacje: "legitymacja nie została zwrócona, brak zapisu i daty wydania". Ewidencja legitymacji nie zawierała danych pracowników ochrony, którym wystawiono legitymacje o nr [...] i nr [...] . Osoba upoważniona wyjaśniła, że: "Legitymacje o numerach [...] i [...] zostały wystawione dla Panów T. S.[...] i Z.T.[...] . Zostały wystawione przez Dyr. ds. Ochrony Z. T., błędnie wystawiane dlatego nie zostały umieszczone w ewidencji legitymacji wystawianych".

Ustalono również, że nadzór nad pracownikami nieposiadającymi wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej sprawowały osoby nieposiadjące wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej: Z. S., M. M., D. O. oraz M. S.Przedsiębiorca powierzył także obowiązki w zakresie m.in. sprawowania nadzoru i koordynowania działań podległych jednostek i pracowników ochrony A. L. niewpisanemu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

W zakresie obowiązku przedsiębiorcy weryfikacji karalności pracowników ochrony, określonego w art. 19 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie, kontrolujący - w 49 przypadkach - stwierdzili brak dokumentu potwierdzającego jej przeprowadzenie. Natomiast w 2 przypadkach brakowało podpisu pracownika ochrony pod treścią oświadczenia o niekaralności.

W części umów zawartych z pracownikami ochrony (zleceniobiorcami), wskazano numer KRS (tj. [...] ) odnoszący się do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością: M. SP. z o.o. Osoba upoważniona w ww. zakresie wyjaśniła, że "(...) przez niedopatrzenie i niewiedzę nr KRS, który jest zamieszczony we wzorcowej umowie dla zleceniobiorców, został zamieszczony przez dyr. ds. ochrony Z. T. Nie miałem pojęcia, że ww. numer dotyczy poprzedniej spółki pana T. S. Dotyczy to również odnośnika w nazwie (Spółka Cywilna) jest to niedopatrzenie, niewiedza ze strony osoby sporządzającej wzór umowy zlecenia".

Ustalenia kontroli zostały przestawione w protokole kontroli, podpisanym w dniu [...] marca 2018 r.

Minister wskazał także, że pismem z dnia 30 maja 2018 r. Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy Policji, przekazał organowi koncesyjnemu informację, że decyzją z dnia [...] marca 2018 r. ([...] ) Komendant Policji skreślił skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Do przedmiotowego pisma załączono kopię ww. decyzji organu Policji.

Podsumowując Minister wskazał, że sposób w jaki przedsiębiorca prowadzi dokumentację stanowi rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych przepisami art. 19 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz art. 19 ust. 2 ustawy o ochronie oraz aktów wykonawczych do tej ustawy.

Minister zwrócił uwagę na kwestię wiarygodności prowadzenia ewidencji legitymacji. Wskazał, że według oświadczenia osoby upoważnionej przedmiotowa ewidencja została rozpoczęta w dniu 1 lipca 2014 r., zawierała jednak dane dotyczące daty wystawienia legitymacji oraz daty zniszczenia zwróconej legitymacji. W dacie 1 lipca 2014 r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie legitymacji pracowników ochrony (Dz. U. poz. 1630), którego § 5 ust. 2 nie przewidywał zamieszczania ww. informacji. Obowiązek zamieszczenia danych w zakresie daty wystawienia legitymacji oraz daty zniszczenia zwróconej legitymacji został wprowadzony przepisem § 6 ust. 2 pkt 6 i 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 czerwca 2017 r. w sprawie legitymacji pracowników ochrony (Dz. U. z 2017 r., poz. 1307), które weszło w życie z dniem 1 lipca 2017 r. Zasady logiki wskazują, że nie jest możliwe aby przedsiębiorca już od lipca 2014 r. prowadził ewidencję legitymacji zawierającą dane, które zostały określone w akcie wykonawczym z dnia 29 czerwca 2017 r. W konsekwencji Minister wskazał, że możliwe jest, że przedsiębiorca nie prowadził ewidencji legitymacji aż do lipca 2017 r.

Minister zauważył również, że dopuszczenie do wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej osoby niewpisanej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej stanowi przesłankę określoną w art. 22 ust. 3 pkt 4 ustawy o ochronie uzasadniającą cofnięcie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia.

Wyniki kontroli wykazały również, że przedsiębiorca uchybił obowiązkowi powiadomienia organu koncesyjnego o zmianie miejsca wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej. Z treści pisemnych wyjaśnień wynika, że przedmiotowa działalność gospodarcza była prowadzana przy ul. [...] w [...] od marca 2017 r. Niepoinformowanie organu koncesyjnego o zmianie danych zawartych w koncesji, w tym miejsca wykonywania działalności gospodarczej, stanowi podstawę do cofnięcia koncesji na gruncie art. 22 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie.

Nadto skreślenie T. S. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oznacza utratę kwalifikacji do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia i stanowi podstawę do wydania decyzji cofającej koncesję w oparciu o art. 22 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, tj. w związku z rażącym naruszeniem warunku wykonywania działalności koncesjonowanej, określonego przepisami prawa.

W ocenie organu koncesyjnego kumulacja nieprawidłowości w prowadzonej przez stronę działalności stanowi rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych przepisami prawa.

Wobec powyższego Minister uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przedstawia stan faktyczny, który wyczerpuje przesłankę cofnięcia koncesji określoną w art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji strona skarżąca podniosła, iż Minister wydał zaskarżoną decyzję z pokrzywdzeniem skarżącego, na podstawie twierdzeń zawartych w treści uzasadnienia skarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu braku poinformowania organu o zmianie miejsca wykonywania działalności gospodarczej, strona skarżąca wskazała, iż o ww. okolicznościach poinformowała inny organ administracji, tj. Urząd [...] - Wydział Działalności Gospodarczej, co znalazło odzwierciedlenie w informacji dotyczącej skarżącego zawartej w Centralnej Informacji Gospodarczej. Skarżący nie ma obowiązku informować każdego organu o zmianie adresu prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności wobec okoliczności, iż dane zawarte w CEiDG są jawne i powszechnie dostępne.

Odnosząc się do zarzutu braku przedstawienia dokumentów przez przedsiębiorcę, to skarżący wskazał na sprzeczność stanowiska organu w ww. zakresie. W jednym miejscu organ zauważył, że przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli akt osobowych 95 pracowników ochrony, w innym zaś wskazał, że przedmiotowe (tj. nieokazane według organu) dokumenty posiadają uchybienia i nieprawidłowości.

Skarżący podniósł przy tym, że w zakresie obsługi kadrowej korzysta z usług profesjonalnej firmy księgowej. Trudno tym samym stawiać mu zarzuty nieprawidłowego prowadzenia dokumentacji, jeśli prowadzi tę dokumentację za pośrednictwem profesjonalisty i to na nim spoczywa obowiązek rzetelnego jej prowadzenia ("zasada należytej staranności").

Dodatkowo strona skarżąca wskazała, iż nawet jeśli zarzuty co do formy prowadzonej dokumentacji kadrowej, okazałyby się prawdziwe, to nie są one na tyle rażące aby stosować wobec skarżącego najsurowszą sankcję w postaci odebrania koncesji. Organ - w myśl zasady zaufania obywatela do organów administracji państwowej - winien pouczyć stronę, zamiast stosować najsurowszy środek penalizacyjny.

Zasadę stopniowej gradacji środków penalizacyjnych organ powinien zastosować także dla wskazanych naruszeń dotyczących ewidencji legitymacji pracowników czy zatrudnienia osób, które nie posiadały wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Przez wzgląd na powyższe okoliczności, strona skarżąca wniosła o rozważenie przez Sąd okoliczności nieuzasadnionej surowości dla zastosowanego w skarżonej decyzji środka penalizującego.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga - jako nieuzasadniona - podlega oddaleniu.

W tej sprawie Minister cofnął skarżącemu koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. Zdaniem zaś Sądu, okoliczności, na które organ powołał się w decyzji, mają oparcie w materiale dowodowym sprawy; także ich ocena prawna nie budzi zastrzeżeń.

I tak, podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi m.in. art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie, zgodnie z którym organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami.

W sprawie powołano także okoliczności uzasadniające fakultatywne cofnięcie koncesji wynikające z ust. 3 pkt 2 ww. przepisu, tj. że organ może cofnąć koncesję albo zmienić jej zakres ze względu na niepoinformowanie przez przedsiębiorcę organu koncesyjnego o zmianie danych określonych w koncesji, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, 1a, 2 i 4, w terminie wyznaczonym w art. 18 ust. 3. Przedsiębiorca jest bowiem obowiązany w terminie 14 dni zgłaszać organowi koncesyjnemu zmiany danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 1a, 2 i 4. Chodzi o dane odnoszące się m.in. do firmy przedsiębiorcy, jego siedziby i adresu albo adresu zamieszkania; numeru w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo informacji o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz numeru identyfikacji podatkowej (NIP).

Poza tym organ koncesyjny powołał w zaskarżonej decyzji także przepis art. 22 ust. 3 pkt 4 ustawy o ochronie, który stanowi, że organ koncesyjny może cofnąć koncesję albo zmienić jej zakres ze względu na dopuszczenie do wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej lub kwalifikowanego pracownika zabezpieczenia technicznego osoby niewpisanej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie, Minister powiązał przede wszsytkim z nieprzestrzeganiem przez przedsiębiorcę przepisów art. 19 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz pkt 3 i 4 w związku z art. 19 ust. 2 ustawy o ochronie.

Na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ochronie przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia jest obowiązany prowadzić i przechowywać dokumentację dotyczącą pracowników ochrony, w tym umowy o pracę i umowy cywilnoprawne. Ustęp 2 stanowi zaś, że w ramach dokumentacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, przedsiębiorca prowadzi wykaz pracowników ochrony, który zawiera:

1) imię i nazwisko pracownika ochrony;

2) datę i miejsce urodzenia;

3) adres zamieszkania lub pobytu czasowego;

4) numer PESEL, a w przypadku jego nienadania osobie posiadającej obywatelstwo innego państwa, serię i numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość;

5) datę wpisu na listy, o których mowa w art. 28 ust. 1, oraz określenie organu, który dokonał wpisu;

6) numer legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni;

7) datę zawarcia z pracownikiem ochrony umowy oraz datę jej rozwiązania;

8) daty szkoleń i kursów, o których mowa w art. 26 ust. 7 pkt 3-7 i art. 38b ust. 1;

9) daty weryfikacji karalności pracowników ochrony.

Z art. 19 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy wynika zaś, że przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia obowiązany jest przedstawiać powyższą dokumentację na żądanie organu uprawnionego do kontroli oraz zachować formę pisemną umów w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej.

Ust. 5 tego przepisu (art. 19) zawiera z kolei upoważnienie dla Ministra do określenia w drodze rozporządzenia dokumentacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b i pkt 3 (czyli dotyczącej zatrudnionych pracowników ochrony oraz zawieranych i realizowanych umów, a także organizacji i wykonywania ochrony przez specjalistyczne formacje ochronne) i czasu jej przechowywania. W oparciu o to upoważnienie Minister wydał rozporządzenie z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie dokumentowania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia (Dz. U. z 2013 r. poz. 1739).

Stosownie do § 2 tego rozporządzenia przedsiębiorca obowiązany jest prowadzić, w skład której wchodzą:

1) wykaz pracowników ochrony;

2) w zakresie zawieranych i realizowanych umów:

a) rejestr zawartych umów,

b) księga realizacji umowy, wraz z ewidencją notatek dotyczących użycia lub wykorzystania przez pracowników ochrony środka przymusu bezpośredniego i broni palnej, sporządzonych w trakcie realizacji tej umowy;

3) w zakresie organizacji i wykonywania ochrony przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne:

a) dziennik zmiany,

b) książka transportów wartości pieniężnych.

Dalsze przepisy rozporządzenia określają szczegółowo, jakie informacje powinny być zamieszczone w ww. wykazie pracowników ochrony, rejestrze zawartych umów i księdze realizacji umowy (§ 3 ust. 1, 2 i 3).

Na gruncie ww. przepisów Sąd podzielił stanowisko Ministra zawarte zaskarżonej decyzji.

Niepodważone pozostały bowiem ustalenia organu odnoszące się do prowadzonej przez przedsiębiorcę dokumentacji, w tym dotyczącej pracowników ochrony, zawieranych i realizowanych umów i wydawanych legitymacji. Zastrzeżenia Ministra podnoszone w ww. zakresie mają - wbrew stanowisku strony - oparcie w zgromadzonym materiale dowodowy. Zostały one opisane w części faktograficznej uzasadnienia i nie ma potrzeby ponownie ich tu wymieniać. Znajdujące się w aktach umowy zawarte z pracownikami ochrony niewątpliwie dotknięte są brakami, o których mowa w zaskarżonej decyzji.

Charakteryzując doniosłość obowiązków w zakresie ewidencjonowania przez przedsiębiorcę określonych danych wskazać należy, że tylko w oparciu o te informacje - gromadzone w przepisanej formie - organ koncesyjny może ustalić m.in., czy działalność w zakresie ochrony osób i mienia jest prowadzona przez przedsiębiorcę zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Prawidłowo prowadzona dokumentacja, o której mowa w art. 19 ustawy i w ww. rozporządzeniu wykonawczym, jest gwarancją skutecznej kontroli funkcjonowania firmy ochroniarskiej. Zatem brak omawianej dokumentacji, bądź jej niekompletność faktycznie pozbawia taką kontrolę skuteczności, uniemożliwiając w konsekwencji odpowiedź na pytanie o prawidłowość i zgodność z prawem (legalność) działań przedsiębiorcy w zakresie wykonywania usług ochrony osób i mienia.

Sytuacje, które z winy przedsiębiorcy prowadzą do uniemożliwienia kontroli wykonywania przezeń usług ochrony osób i mienia (czynią ją bezskuteczną) powinny być postrzegane - w ocenie Sądu - wyłącznie w kategoriach rażącego naruszenia przez przedsiębiorcę (koncesjonariusza) warunków wykonywania koncesjonowanej działalności, przede wszystkim ze względu na konsekwencje, jakimi może skutkować brak informacji o jego działalności w sytuacji, gdyby pozostawała ona w niezgodzie z prawem. Organ koncesyjny pozbawiony takich informacji mógłby nie podjąć we właściwym czasie, ze szkodą dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, działań nadzorczych względem koncesjonariusza obliczonych na cofnięcie koncesji albo zmianę jej zakresu (por. przepisy art. 16 i art. 22 ustawy).

Z uwagi na znaczenie ww. dokumentacji, od podmiotu, który otrzymał koncesję na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia, należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów regulujących problematykę jej prowadzenia i przechowywania (art. 19 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy w zw. z przepisami § 2, 3, i 4 ww. rozporządzenia wykonawczego).

Naruszenie dyspozycji wskazanych przepisów powoduje - przez sam fakt jego zaistnienia i wskazane wyżej konsekwencje takiego stanu rzeczy - nieuchronną konieczność eliminacji podmiotu gospodarczego z rynku usług ochrony osób i mienia, a to z racji wadliwości działania/wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej o dużym ciężarze gatunkowym. Wadliwość ta jest wynikiem nieprzestrzegania wskazanych przepisów prawa w toku działalności przedsiębiorcy, stanowiąc zaprzeczenie zasad na jakich działalność ta powinna być wykonywana. Objęte tymi przepisami zasady/warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej są elementarnej, w dziedzinie usług ochrony osób i mienia, natury.

Zaniechanie ich przestrzegania oznacza rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej określonych przepisami prawa, o którym mowa w ww. art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy, skutkujące cofnięciem koncesji na wykonywanie tej działalności. To, że w tym przypadku zarzucono stronie rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności, jest wynikiem nieprzestrzegania przez nią przepisów, których treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu skutków tego naruszenia, niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań bezpieczeństwa działania przedsiębiorcy na rynku usług ochrony osób i mienia oraz porządku publicznego.

Na ocenę ww. naruszeń musi bowiem wpływać szczególny charakter prowadzonej działalności. Należy bowiem podzielić stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2003 r., II SA 612/01 (Lex nr 157639), wskazujące na wagę i znaczenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, jako działalności profesjonalnej uczestniczącej w realizacji zadań państwa w zakresie zapewnienia ładu i porządku publicznego, w wykonywaniu której dochodzić może do stosowania środków przymusu bezpośredniego i użycia broni palnej, co wymaga od takiego przedsiębiorcy dokładnej znajomości przepisów, zwłaszcza regulujących tę działalność oraz dokładnego i skrupulatnego prowadzenia wymaganej dokumentacji dotyczącej prowadzonej działalności.

Także okoliczność, że skarżący nie poinformował organu koncesyjnego o zmianie danych, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie, w terminie wyznaczonym w jej art. 18 ust. 3, jest bezsporna. Na ocenę ww. naruszenie nie ma wpływu fakt, że dane, które podlegały zgłoszeniu w ww. trybie, zostały ujawnione w publicznie dostępnych ewidencjach (tj. Centralnej Informacji Gospodarczej). Okoliczność ta nie modyfikuje bowiem obowiązku przedsiębiorcy, ani - tym bardziej - tego obowiązku nie unieważnia.

Znamienne w stanowisku skarżącego odnoszącym się do ww. kwestii jest to, że zasadniczo nie kwestionuje on uchybienia obowiązkom w omawianym zakresie, a w to miejsce polemizuje z ich zasadnością. Sąd administracyjny nie jest jednak właściwym forum dla tak poprowadzonej argumentacji. Sąd administracyjny - w związku ze złożoną skargą - rozstrzyga li tylko w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i nie posiada kompetencji do oceny słuszności, czy też celowości zastosowania określonej normy prawnej w danym stanie faktycznym.

Także pozostałe stwierdzone naruszenia same w sobie mogą stanowię podstawę do cofnięcia koncesji na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie. Chodzi tu o ustalenie, że przedsiębiorca został skreślony z listy pracowników ochrony fizycznej, co oznacza utratę kwalifikacji do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia.

Ww. okoliczności bezspornie wynikają z decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. Komendanta Policji, w której skreślono przedsiębiorcę z listy kwalifikowanych pracowników ochrony wobec uzyskania przez ww. organ informacji z Krajowego Rejestru Karnego o skazaniu T. S. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. w związku z popełnieniem przestępstwa umyślnego, tj. czynu określonego w art. 77 § 2 k.k.s., (sygn. akt [...] ). Na ww. decyzji znajduje się adnotacja o jej prawomocności z dniem [...] maja 2018 r.

Stosownie do treści przepisu art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie koncesję wydaje się na wniosek przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, jeżeli jest on wpisany na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego. Natomiast w myśl przywoływanego już kilkakrotnie art. 22 ust. 2 pkt 2 tej ustawy organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami prawa. Powyższe przepisy jednoznacznie zatem nakazują organowi cofnięcie koncesji osobie fizycznej w przypadku skreślenia jej z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Nie budzi bowiem wątpliwości, że przesłanka wpisu na ww. listę musi być spełniona nie tylko w momencie udzielania/wydawania koncesji, ale również powinna istnieć przez cały okres prowadzenia działalności przez osobę fizyczną. Skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej musi być zatem traktowane jako utrata kwalifikacji stanowiąca o rażącym naruszeniu warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej.

Nie budzą także wątpliwości ustalenia Ministra - prowadzące do zastosowania w sprawie art. 22 ust. 3 pkt 4 ustawy o ochronie - że nadzór nad pracownikami nieposiadającymi wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej sprawowały osoby nieuprawnione, tj. nieposiadające wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Stosownie natomiast do treści art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie osoby nadzorujące i kontrolujące pracę pracowników ochrony fizycznej nieposiadających wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, powinny posiadać wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Tak więc suma i rodzaj stwierdzonych nieprawidłowości w prowadzeniu przez skarżącego działalności w zakresie ochrony osób i mienia upoważniały Ministra do zakwalifikowania tych nieprawidłowości jako rażącego naruszenia warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych przepisami, tj. uznania, że spełnione zostały okoliczności do obligatoryjnego cofnięcia koncesji na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie.

Wbrew zatem stanowisku skarżącego w ustalonym stanie faktycznym nie mogło zapaść - inne niż zaskarżone przez stronę - rozstrzygnięcie. Zarzuty skargi nie podważają podstaw, na jakich podjęta została decyzja Ministra z dnia [...] lipca 2018 r., zaś Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowanie do jego oceny przepisów prawa.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), orzekł jak w sentencji.