Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1472/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 21, art. 3 pkt 4,5, 10 lit.c, art.4 ust.1, art.40 a ust.1 pkt 4, art.40a ust.5, art.36 ust.2, art.7 ust.2, art.7 ust.1 lit a
journal: Dz.U. 2017 poz 2212
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jedn.
article: art.151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej "GIJHARS", "organ II instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm. dalej "kpa"), art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2212 ze zm. dalej "ustawa"), w związku z art. 3 pkt 4, art. 3 pkt 5, art. 3 pkt 10 lit. c, art. 4 ust. 1, art. 40a ust. 1 pkt 4, art. 40a ust. 5, ustawy w zw. z art. 36 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. 2, art. 7 ust. 1 lit. a w związku z art. 9 ust. 1 lit. g, załącznika VII część B pkt 7, załącznika VII część B pkt 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/1 O/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. Urz. UE L 304 z 22.11,2011, str. 18-63, ze zm.), w zw. z art. 3 pkt 8, art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności. (Dz. Urz. UE L z 2002, nr 31 str.1 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej "WIJHARS" lub "organ I instancji") z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...], nakładającą na I. sp. z o.o. K. [...], [...] D. (dalej "skarżąca" lub "strona"), karę pieniężną w wysokości 8268, 00 zł (słownie: osiem tysięcy dwieście sześćdziesiąt osiem złotych).

Kara pieniężna została nałożona za wprowadzenie do obrotu partii 6804 szt. konserw rybnych pn. "L." (Łosoś w sosie własnym z ziołami) zafałszowanej w znaczeniu art. 3 pkt 10 lit. c ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych, ze względu na nieprawidłowości w oznakowaniu opakowań jednostkowych tego wyrobu, polegające na:

- umieszczeniu na owijce (tekturowe opakowanie puszki) zdjęcia kawałków fileta łososia z widocznymi segmentami mięśni (miomerami), pomimo użycia do produkcji konserwy ścinków łososia norweskiego (skrawki mięsa z widocznymi złogami tłuszczu, uzyskiwane przy obróbce fileta),

-umieszczeniu w wykazie składników: składnika o nazwie koreni (w języku czeskim) i korenie w języku słowackim (pl. przyprawy), którego w rzeczywistości nie użyto do wytworzenia ww. wyrobu gotowego.

Do wydania ww. decyzji doszło w następującym stanie faktycznym.

Na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli nr [...] wydanego przez WIJHARS, inspektor organu I instancji przeprowadził w przedsiębiorstwie skarżącej kontrolę w zakresie jakości handlowej przetworów rybnych. W trakcie kontroli pobrano urzędową próbkę w celu wykonania analiz w laboratorium specjalistycznym GIJHARS na zgodność z jakością deklarowaną przez skarżącą. Wyniki kontroli wskazały, iż wsad mięsny produktu składał się ze ścinków mięsa łososia (bez skóry z wyraźnymi złogami tłuszczu), co było zgodne ze specyfikacją–opisem produktu, ale niezgodne z umieszczoną na produkcie fotografią kawałka mięsa z łososia eksponowanej na kolorowej litografii, co narusza art. 36 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1169/2011.

Dodatkowo, w wyniku kontroli znakowania produktu, stwierdzono nieprawidłowość polegającą na podaniu niespójnej informacji dotyczącej warunków przechowywania konserw, w związku z tym, że cała produkcja kierowana jest na rynek czeski i słowacki – owijki (litografowane opakowania do konserw) zaopatrzone są w dwujęzyczne nadruki (czeskie i słowackie). W języku czeskim podano informację o sposobie przechowywania produktu, a nie było informacji o temperaturze jego przechowywania "skladujte a uchovajete pi teploje +2 °C aż + 28 C". Natomiast w języku słowackim brak było informacji o temperaturze przechowywania, a wyszczególnione zostały informacje o sposobie przechowywania produktu: "skladujte v suchu, chrante pred priamym slnećnym żiarenim a mrazom". Narusza to art. 7 ust. 2 w związku z art. 9 ust. 1 lit. g rozporządzenia nr 1169/2011 oraz art. 4 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych.

Kontrola wykazała również bezpodstawne użycie w składnikach produktu określenia "koreni"- korzenie (przyprawy), których w rzeczywistości nie użyto do wytworzenia produktu, co było niezgodne z art.7 ust.1 lit. a w związku z art. 36 ust.2 lit. a rozporządzenia nr 1169/2011.

Opierając się na ustaleniach kontroli i kierując się nakazem zawartym w art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, w dniu 8 stycznia 2018 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku z wprowadzeniem do obrotu ww. artykułu rolno - spożywczego niespełniającego wymagań w zakresie jakości handlowej, ze względu na zafałszowanie polegające na wprowadzeniu w błąd konsumenta poprzez podanie w oznakowaniu niezgodnych z prawdą informacji. Jednocześnie organ inspekcji wezwał przedsiębiorcę do przekazania informacji o wielkości przychodów i obrotów osiągniętych w 2017 r. oraz odpisów faktur sprzedaży zakwestionowanej partii konserwy rybnej.

W odpowiedzi strona złożyła oświadczenie z którego wynikało, że surowiec rybny, komponenty dodatkowe oraz opakowania produktu dostarczane są przez zleceniodawcę, a wszelkie uwagi oraz zastrzeżenia dotyczące znakowania na opakowaniach jednostkowych (owijkach) podczas ww. kontroli zostały niezwłocznie zgłoszone do zleceniodawcy oraz odbiorcy rynku czeskiego firmy Nekton. Ponadto strona wskazała, że forma graficzna opakowania jednostkowego stanowi jedynie sugestię i propozycję podania produktu. Skarżąca poinformowała, iż podjęła działania naprawcze w celu wyeliminowania powstałych niezgodności i przekazała informację o prognozowanych obrotach za 2017 rok oraz załączyła do pisma odpis faktury VAT sprzedaży zakwestionowanej partii konserw.

Pismem z dnia 19.02.2018 r. organ I instancji, zawiadomił stronę o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wskazał, że według przekazanej kopii faktury VAT [...] wartość brutto zakwestionowanej partii 6804 szt. produktu wynosiła 16 503,10 zł. W złożonym pisemnie oświadczeniu dot. prognozowanych przychodów oraz obrotów w roku 2017 strona wskazała, że prognozowane za rok 2017 obroty wynoszą 2 431 825,25 zł i są przychodem w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. WIJHARS wymierzył skarżącej ww. karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu produktu zafałszowanego. Przy ustalaniu wysokości kary, organ wziął pod uwagę fakt, iż działalność podmiotu była już przedmiotem oceny organu Inspekcji w II kwartale 2013 r. W wyniku kontroli, w drodze decyzji [...], za wprowadzenie do obrotu trzech partii konserw rybnych zafałszowanych ze względu na nieprawidłowe oznakowanie, na producenta nałożono karę pieniężną w wysokości 4000 zł. Kary pieniężne na podstawie art. 40a ust.1 pkt 4 ustawy wymierza się do wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1000 zł. Wobec przychodu osiągniętego przez przedsiębiorcę w roku podatkowym 2017, wynoszącego 2 431 825,25 zł, maksymalna wysokość kary w niniejszej sprawie mogłaby wynosić 243 182,52 zł. Wymierzona, z zastosowaniem dyrektyw z art. 40a ust. 5 ustawy, kara pieniężna stanowi 3,4 % kary maksymalnej.

Pismem z dnia 20 marca 2018 r. strona wniosła odwołanie od w/w decyzji.

W uzasadnieniu strona wskazała, że niespójność w oznaczeniu na owijce produktu jest nieistotna wobec czego nie można uznać, że stanowi ona zafałszowanie i w związku z podaną argumentacją wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania lub ewentualnie o zmianę decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych poprzez odstąpienie od wymierzenia kary wobec przedsiębiorcy. Jednocześnie strona wniosła o odstąpienie od nałożenia kary na podstawie art. 40 a ust.5 i 5c ustawy, zakwestionowała jej wysokość oraz sam fakt nałożenia w sytuacji gdy organ nie stwierdził, że skarżąca wprowadziła do obrotu przedmiotowej partii produktu.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. GIJHARS po rozpatrzeniu odwołania skarżącej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Podkreślił, że jakość handlową stanowią cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi (art. 3 pkt 5 ww. ustawy).

GIJHARS zauważył, że stwierdzone w wyniku kontroli nieprawidłowości polegające na umieszczeniu na owijce zdjęcia kawałków fileta łososia z widocznymi segmentami mięśni zamiast ścinków łososia norweskiego, który faktycznie znajduje się w produkcie, oraz umieszczenie w wykazie składników przypraw, które nie występują w wyrobie wypełniają definicję produktu zafałszowanego określonego w art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych. Ponadto miało miejsce naruszenie jakości handlowej określonej w art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez niespójną (odmienną w języku czeskim i słowackim) informację dotyczącą warunków przechowywania konserw.

Organ II instancji podniósł, iż w sprawie nie ma zastosowania art.40 a ust.5 i 5c ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych, gdyż stwierdzono średni stopień szkodliwości czynu, a ponadto strona była już ukarana w 2013 r. za wprowadzenie do obrotu trzech partii konserw rybnych ze względu na nieprawidłowe oznakowanie produktu. Niespełnienie którejkolwiek ze wskazanych w powyższym przepisie przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary powoduje, iż organ I instancji nie mógł w przedstawionym powyżej stanie faktycznym i prawnym odstąpić od nałożenia kary pieniężnej.

Od tej decyzji strona złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zaskarżając ją w całości i wniosła o uchylenie obu decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o zmianę ww. decyzji poprzez odstąpienie przez organ od wymierzenia skarżącej kary pieniężnej.

Zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

1. art. 40a ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez nieprawidłowe zastosowanie i nałożenie kary za wprowadzenie do obrotu produktu, podczas gdy zdaniem strony jest inny stan faktyczny, a ponadto wysokość kary jest wyższa niż zysk możliwy do uzyskania ze sprzedaży zakwestionowanych produktów,

2. art. 40 a ust. 5 i 5c ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez brak zastosowania podanych przepisów i nie wzięcia pod uwagę niewielkiej szkodliwości czynu, braku stwierdzenia istotnych uchybień, niewielkiego zakresu uchybień a w konsekwencji braku odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej,

3. art. 3 pkt 4 i 5 oraz art. 3 pkt 10 lit c ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez błędne zastosowanie podanych przepisów na mocy których stwierdzono, że produkty wyprodukowane przez skarżącą są zafałszowane,

4. art. 36 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 1 lit. a, art. 7 ust. 2 w związku z art. 9 ust. 1 lit. g rozporządzenia nr 1169/2011 poprzez błędną wykładnie tych przepisów, co doprowadziło do stwierdzenia przez organ I instancji, że produkty skarżącej wprowadzają w błąd konsumentów, co do właściwości środka spożywczego, a ponadto informacje na temat produktów są nierzetelne i niezrozumiałe dla konsumenta, mimo że organ stwierdził że produkt ma zapach ziołowy w wyniku badań (122 l/K/2017) przeprowadzonych przez Laboratorium GIJHARS w G. i znajdują się w nim zioła powyżej 2%. Dodatkowo zdjęcie znajdujące się na opakowaniu jest jedynie propozycją podania, co nie oznacza, że produkt znajdujący się w puszce ma dokładnie taki sam wygląd jak ten ze zdjęcia,

5. art. 3 pkt 8 oraz art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002 w wyniku błędnego zastosowania podanych przepisów stwierdzono, że przedsiębiorca fałszował żywność oraz wprowadził ją na rynek, podczas gdy skarżąca produkowała przedmiotowe konserwy rybne zgodnie z wzorem i zaleceniami dostarczonymi przez podmiot zamawiający podany produkt, w związku z czym ew. decyzja w tej sprawie powinna być wydana w stosunku do tego podmiotu,

6. art. 5 i 7 ustawy o normalizacji poprzez przypisanie polskim normom waloru powszechnie obowiązującego, podczas gdy normy nie są wiążące, ich stosowanie jest dobrowolne, a w przypadku ich niepowołania w przepisach prawa nie znajdują one zastosowania,

7. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa oraz art. 107 § 1 pkt 6 kpa poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i nieprzeprowadzenie przez organ II instancji żadnych nowych dowodów w sprawie, mimo że zgodnie z protokołami kontroli zapach produktu był lekko ziołowy oraz sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nie dający w pełni odnieść się skarżącemu do motywów rozstrzygnięcia organu, tj. sporządzenia uzasadnienia w sposób nieczytelny i niezrozumiały uznając zarzuty strony za bezzasadne.

W uzasadnieniu skargi strona ponownie podniosła argument m. in., że niespójność w oznaczeniu na owijce produktu jest nieistotna i nie można uznać, że stanowi ona o zafałszowaniu produktu, które może wprowadzać konsumenta w błąd, gdyż pod grafiką produktu znajduję się oznaczenie "propozycja podania".

Zauważyła ponadto, że w protokołach z kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji wyraźnie wskazano, że zapach produktu jest lekko ziołowy, a organ II instancji wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zgodnie z załącznikiem VII części B pkt 7 rozporządzenia 1169/2011 wszystkie przyprawy lub zioła w ilości poniżej 2% objętości produktu należy kwalifikować jako "przyprawy lub zioła". Tym samym organ II instancji stwierdził, że produkt skarżącej spełnia wymagania tego rozporządzenia, a mimo to zdecydował się utrzymać decyzję organu I instancji w mocy. Podkreśliła, że organ do ustalenia, że produkt jest zafałszowany posłużył się Polską Normą PN-A-86 770, w której to zawarta jest definicja ścinek fileta i kawałków ryb jako dwóch odrębnych części składowych ryb używanych do produkcji żywności, ale ze względu na fakt, iż jest to norma, która może, ale nie musi być stosowana, to w niniejszej sprawie nie może mieć rozstrzygającego znaczenia. Nie można zatem ustalić, na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, żadnych różnic pomiędzy kawałkami i ścinkami mięsa ryb. W konsekwencji nie można stwierdzić naruszenia przez skarżącą jakiegokolwiek przepisu, który mógłby wskazywać na zafałszowanie zakwestionowanego przez organ produktu.

Odnosząc się do grafiki zamieszczonej na owijaku skarżąca zaznaczyła, że zdjęcie jest wyłącznie "propozycją podania" produktu, którą to okoliczność organ II instancji niejako pomija wskazując, że "propozycja podania" może wprowadzać konsumenta w błąd, w żaden racjonalny sposób nie uzasadniając takiego poglądu.

Skarżąca zakwestionowała również stanowisko organu II instancji, który za organem I instancji wskazał również, że umieszczenie w wykazie składników- składnika o nazwie "koreni" i "korenie" (przyprawy), których w rzeczywistości nie użyło do wytworzenia ww. wyrobu stanowi naruszenie art. 7 ust. 1 lit. a) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 1169/2011. Wskazała, że w sprawozdaniu z badań nr [...] sporządzonego przez Główny Inspektorat Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych — Laboratorium Specjalistyczne w G. - pkt 5 (Ocena organoleptyczna AE) wyraźnie stwierdzono, iż zioła znajdują się w tłuszczu własnym, a smak i zapach produktu również jest lekko ziołowy. Tym samym organ prawidłowo ustalając stan faktyczny polegający na istnieniu zawartość ziół - przypraw w kontrolowanej partii produktu, stwierdził naruszenie przez skarżącą przepisów, które w rzeczywistości nie mogły być naruszone - co potwierdza sprawozdanie z badań. W ocenie skarżącej takie działanie bezsprzecznie wskazuje, że organy obu instancji nieprawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ponieważ wysnuły z zebranego materiału dowodowego nieistniejące okoliczności, a co za tym idzie nieprawidłowo zastosowały przepisy art. 77 i 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ ponownie wskazał na ustalenia kontroli uzasadniające nieprawidłowe oznakowanie zakwestionowanej partii konserw oraz podkreślił różnicę w oznaczeniu składników środka spożywczego w postaci: "zioła" i "przyprawy", których nie można utożsamiać, a nazw stosować zamiennie. Główny Inspektor JHARS przychylił się również do opinii organu I instancji, zgodnie z którą forma graficzna przedstawiająca kawałki fileta łososia z widocznymi segmentami mięśni, pomimo użycia do produkcji konserwy ścinków łososia norweskiego, który jest składnikiem gorszej jakości, nie stanowi jedynie sugestii podania, lecz jest integralną częścią oznakowania kwestionowanego wyrobu, która wprowadza konsumentów w błąd.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 i 7 ustawy u normalizacji poprzez przypisanie polskim normom waloru powszechnie obowiązującego prawa, organ stwierdził, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji znalazło się wprawdzie odniesienie do definicji ścinki fileta i kawałka ryby zawartych w Polskiej Normie PN-A-86770, jednakże powyższa norma została przytoczona jedynie pomocniczo, co miało na celu wyjaśnienie stronie różnic między oboma surowcami rybnymi. Niezależnie od powyższego, organy obu instancji nie prezentowały stanowiska, iż w/w norma jest prawem powszechnie obowiązującym, wręcz przeciwnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano na przepisy prawa żywnościowego, tj. art. 7 ust. 1 lit. a w związku z art. 36 ust. 2 z rozporządzenia 1169/2011, które zostały naruszone.

Odnosząc się do zarzutu naruszenie art. 40a ust. 5 i 5c ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych poprzez brak zastosowania w/w przepisów oraz wzięcie pod uwagę niewielkiej szkodliwości czynu, braku stwierdzenia istotnych uchybień, niewielkiego zakresu naruszeń, a w konsekwencji braku odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, organ wskazał, iż zgodnie z przepisami art. 40a ust. 1 - 3a ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych ustawodawca przewidział zasadę odpowiedzialności administracyjnej w postaci kary pieniężnej w przypadku zaistnienia przesłanek wskazanych w tych przepisach. Z konstrukcji ww. przepisów wynika w sposób jednoznaczny, że organy mają obowiązek zastosowania sankcji, gdy stwierdzą popełnienie określonych czynów, tj. np. wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych o niewłaściwej jakości handlowej lub zafałszowanych.

Ponadto organ argumentował, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wskazujące na możliwość odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, gdyż zarówno stopień szkodliwości czynu, jak też zakres naruszenia został oceniony jako średni, co wynika ze stwierdzonych naruszeń. Oceniając dotychczasową działalność podmiotu, [...] Wojewódzki inspektor JHARS wskazał, że strona była już karana w 2013 r, za wprowadzenie do obrotu trzech partii konserw rybnych zafałszowanych ze względu na nieprawidłowe oznakowanie karą pieniężną w wysokości 4000 zł. Niespełnienie którejkolwiek ze wskazanych w powyższym przepisie przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary powoduje, iż organy I i II instancji nie mogły w przedstawionym powyżej stanie faktycznym i prawnym odstąpić od nałożenia kary pieniężnej na wskazanego przedsiębiorcę. Jednocześnie, organ podkreślił, że odstąpienie przez organ od wymierzenia kary pieniężnej przy wykrytych nieprawidłowościach świadczących o zafałszowaniu artykułów rolno - spożywczych stanowiłoby odejście organów Inspekcji od realizacji misji, jaką jest ochrona interesu konsumenta. Ustawodawca, zastrzegając jedynie możliwość odstąpienia od wymierzenia kary przez organ, nadał tej instytucji charakter incydentalny. Organ może dzięki temu uniknąć karania w przypadkach wyjątkowych, wynikających z pojedynczych, niewielkich naruszeń, co jednak nie miało miejsca w tej sprawie.

Pismem z dnia 6 sierpnia 2018 r. skarżąca zwróciła uwagę na znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy dokument tj. – zwolnienia z zabezpieczenia dowodów z dnia 19 grudnia 2017 r., którego w ocenie skarżącej organy obu instancji nie wzięły pod uwagę uznając, że produkt skarżącej jest zafałszowany. Z dokumentu tego wynika bowiem okoliczność spełnienia przez zakwestionowany przez organ produkt zadeklarowanych wymagań i dopuszczenia go do obrotu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja utrzymana nią mocy nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Przedmiotem decyzji wydanych w rozpatrywanej sprawie są kwestie zgodności z przepisami prawa oznakowania i jakości partii określonych produktów tj. konserwy rybnej – L. (Łososia w sosie własnym z ziołami). Produkt ten stanowi artykuł rolno-spożywczy w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o jakości handlowej. Organy obu instancji uznały, że zakwestionowana w trakcie kontroli partia produktu nie spełnia wymagań jakości handlowej zadeklarowanej przez producenta, co narusza art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Stwierdzone naruszenia w ocenie organów okazały się na tyle poważne, że zakwalifikowano przedmiotową partię jako produkt zafałszowany w rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej artykułów rolno – spożywczych.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Jakość handlowa - zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy - oznacza cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi.

Podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności oraz kontrolowania przestrzegania tych wymogów (art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002).

Zgodnie z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej - artykuł rolno-spożywczy zafałszowany to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli:

a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej,

b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą,

c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej.

Przyjmuje się, że zafałszowanie produktu żywnościowego w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych nie musi być przejawem jedynie działania umyślnego sprawcy tego czynu. Prawo żywnościowe ma bowiem na celu ochronę życia i zdrowia ludzkiego, a także ochronę interesów konsumentów nabywających produkty żywnościowe, ta zaś sfera może doznać uszczerbku, zarówno w wyniku działań umyślnych, jak i nieumyślnych. Dlatego o zafałszowaniu produktu żywnościowego decyduje obiektywny stan rzeczy, a w szczególności wprowadzenie do obrotu towarów żywnościowych, o których mowa w omawianym przepisie. Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a. rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.

Stosownie do treści art. 8 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE L 304 z 22 listopada 2011 r., s. 18 ze zm.; dalej: "rozporządzenie nr 1169/2011") podmiot działający na rynku spożywczym odpowiedzialny za informację na temat żywności zapewnia obecność i rzetelność informacji na temat żywności zgodnie z mającym zastosowanie prawem dotyczącym informacji na temat żywności oraz z wymogami odpowiednich przepisów krajowych. Natomiast art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 1169/2011 wskazuje, iż bez uszczerbku dla ust. 2-4 tej regulacji podmioty działające na rynku spożywczym zapewniają przestrzeganie w przedsiębiorstwach pozostających pod ich kontrolą wymogów prawa dotyczącego informacji na temat żywności i odpowiednich przepisów krajowych mających znaczenie dla ich działalności i upewniają się, że wymogi te są spełnione.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że przedmiotem kontroli był produkt rolno-spożywczy, w którym zgodnie z przeprowadzonymi badaniami nr [...] z dnia 15 grudnia 2017 r. stwierdzono "zawartość ziół w kawałkach łososia, smak i zapach łososia był lekko ziołowy". Ze specyfikacji jakościowej wynika, że w produkcie występuje mieszkanka suszonych ziół/przypraw (0,3%) i sól jadalna (0,7%). Na etykiecie produktu znajduje się informacja, iż w składzie produktu zawarte są przyprawy (korenie).

W tym miejscu należy zauważyć, iż istnieje zasadnicza różnica między pojęciami zioła i przyprawy. Zioła, to liściaste, zielone części roślin stosowane w potrawach jako składnik aromatyczny lub ozdoba. Natomiast przyprawy to wszelkiego rodzaju suszone nasiona kory, owoców, czy korzeni, które nadają smaku, zapachu, a także i koloru. Dodatkowo mogą służyć jako środek konserwujący. Wskazanie zatem na etykiecie spornych produktów, iż zawierają one przyprawy, a nie zioła jest niezgodne niewątpliwie z art. 7 ust.1 lit.a rozporządzenia 1169/2011. Przyprawy i zioła są odmiennymi składnikami i nie można terminów tych stosować zamiennie w oznaczaniu produktów rolno-spożywczych. Tymczasem producent w oznakowaniu wyrobu zawierającego w swym składzie zioła, w wykazie składników wskazał, że produkt zawiera przyprawy.

Skarżąca błędnie ponadto uznała, iż organ II instancji wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zgodnie z załącznikiem VII części B pkt 7 rozporządzenia 1169/2011 wszystkie przyprawy lub zioła w ilości poniżej 2% objętości produktu należy kwalifikować jako "przyprawy lub zioła", a co za tym idzie Organ II instancji sam stwierdził, że produkt Skarżącej spełnia wymagania tego rozporządzenia, a pomimo to zdecydował się utrzymać decyzję organu I instancji w mocy. Wskazać należy, że zgodnie z załącznikiem VII część B pkt 7 do rozporządzenia 1169/2011, wszystkie przyprawy w ilości nieprzekraczającej wagowo 2% środka spożywczego należy określać jako "Przyprawy" lub "Mieszanka przypraw'', natomiast stosownie do załącznika VII część B pkt 8 do rozporządzenia 1169/2011 wszystkie zioła lub części ziół w ilości nieprzekraczającej wagowo 2% środka spożywczego należy określać jako "Zioła"' lub "mieszanka ziół".

Na odmienność powyższych składników (przypraw i ziół) jednoznacznie wskazują cytowane wyżej definicje (pkt 7 odnoszący się do przypraw i oddzielny pkt 8 odnoszący się do ziół), zaś brak jest w rozporządzeniu 1169/2011 zapisu w brzmieniu, na który powołuje się skarżąca "przyprawy lub zioła". Dlatego też producent w oznakowaniu wyrobu zawierającego w swym składzie zioła (co potwierdziła ocena organoleptyczna), wskazując w wykazie składników zakwestionowanej partii konserw rybnych, że produkt zawiera przyprawy, w istocie podał informację wprowadzającą konsumenta w błąd odnośnie cech tego produktu.

Przechodząc do formy graficznej przedstawiającej kawałki fileta łososia z widocznymi segmentami mięśni, pomimo użycia do produkcji konserwy ścinków łososia norweskiego, który jest składnikiem gorszej jakości, Sąd przychyla się do stanowiska organu, iż grafika nie stanowi jedynie sugestii podania produktu lecz jest integralną częścią oznakowania kwestionowanego wyrobu. Stosownie do art. 7 ust. 1 lit. a załącznika nr VII część A pkt 8 rozporządzenia Parlamentu I Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011, informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.

Przepis art. 8 ust.1 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002 stanowi, że prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma zatem na celu zapobieganie: a) oszukańczym lub podstępnym praktykom; b) fałszowaniu żywności oraz c) wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd. Z kolei w myśl art. 16 tej regulacji, bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd. Stosownie zaś do art. 17 ust. 1, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności oraz kontrolowania przestrzegania tych wymogów. Z zestawienia powyższych uregulowań wynika zatem, że przepisy prawa żywnościowego sprzeciwiają się każdej praktyce dotyczącej m.in. oznakowania artykułów rolno - spożywczych mogącej w jakikolwiek sposób wprowadzić w błąd konsumenta.

Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skargi, iż powyższa grafika przedstawiona na etykiecie, nie wprowadza w błąd konsumentów, wymaga podkreślenia, iż informacje umieszczone na etykiecie trafiają do świadomości konsumenta podczas procesu decyzyjnego dokonania zakupu określonego produktu. Zastosowany przez skarżącą opis w postaci kawałków fileta z łososia buduje mylne wyobrażenie o tym produkcie, tym samym ogranicza możliwość swobodnej jego oceny i może powodować podjęcie przez konsumenta decyzji o kupnie, której inaczej by nie podjął. Treść informacji jest rozpatrywana przez konsumenta całościowo, dlatego konieczne jest opisanie produktu w sposób niebudzący żadnych wątpliwości ze stanem rzeczywistym, co umożliwi konsumentowi dokonanie wyboru zgodnie z jego oczekiwaniami i preferencjami. Celem prawa żywnościowego jest bowiem szeroko rozumiana ochrona interesów konsumentów, w tym ma przeciwdziałać oszukańczym lub podstępnym praktykom fałszowaniu żywności oraz wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzić konsumenta w błąd z uwzględnieniem uczciwych praktyk w handlu żywnością, za którą w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 roku o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, uznaje się praktykę rynkową której działanie w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy (w tym, także zakupu), której inaczej by nie podjął. W konsekwencji na producencie produktu spożywczego spoczywa bezwzględny obowiązek zapewnienia jego zgodności z wszystkimi wymogami prawa żywnościowego.

W rozpoznawanej sprawie konsument mógł dokonać wyboru produktu skarżącej pozostając w błędnym w przekonaniu, iż dokonuje zakupu kawałków fileta łososia, a nie ścinków łososia gorszej jakości (elementów jego obróbki). Nie ulega zatem wątpliwości, że wskazana na opakowaniu grafika spornego produktu może wprowadzać konsumentów w błąd, co stanowi naruszenie art. 7 ust.1 lit. a w związku z art.36 ust.2 rozporządzenia 1169/2011.

Za niezasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 5 i 7 ustawy o normalizacji, poprzez przypisanie przez organy obu instancji polskim normom (PN-A-86770) waloru powszechnie obowiązującego, gdyż organy te nie stwierdziły, że przedmiotowa norma jest prawem powszechnie obowiązującym i nie przyjęły tych norm za podstawę wydanych w sprawie decyzji. Organy obu instancji w ramach prowadzonego w sprawie postępowania powołały jedynie przytoczone normy dla wyjaśnienia przesłanek nałożenia kary za stwierdzone naruszenie w sposób jak najbardziej czytelny i zrozumiały.

Przechodząc do zarzutu art. 3 pkt 8 oraz art. 8 ust. 1 Rozporządzenia WE nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że skarżąca fałszowała żywność w rozumieniu tego aktu prawnego oraz wprowadzała go na rynek, podczas gdy skarżąca wyłącznie produkowała na rzecz innego podmiotu przedmiotowa konserwy rybne według wzoru i zaleceń dostarczonych przez ten podmiot, w związku z czym ewentualna decyzja winna być wydana w stosunku do tego podmiotu, a nie w stosunku do skarżącej, Sąd stwierdza, że kara została nałożona prawidłowo na właściwy podmiot.

Wskazać bowiem trzeba, że w myśl art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, "wprowadzanie na rynek'' oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego łub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. Ponadto stosownie do art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 prawo żywnościowe ma na celu zapobieganie oszukańczym lub podstępnym praktykom, fałszowaniu żywności oraz wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd. Wątpliwości w tym zakresie, dotyczące kwestii ponoszenia odpowiedzialności z tytułu produkcji artykułów rolno-spożywczych w sposób naruszający obowiązujące przepisy prawa, zostały przesądzone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27.09.2013 r. o sygnaturze: VI SA/Wa 1318/13, jak również późniejszymi wyrokami tego Sądu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, wszystkie podmioty działające na rynku spożywczym (w łańcuchu produkcyjnym) zobowiązane są zorganizować całość procesu produkcyjnego, który umożliwi przestrzeganie przepisów prawa żywnościowego, zaś ustalenie w umowie cywilnoprawnej zakresu odpowiedzialności stron tej umowy może oddziaływać jedynie w sferze ich wzajemnych relacji prawnych, nie może natomiast powodować wyłączenia obowiązywania przepisów prawa publicznego.

Mając powyższe na uwadze oraz stan faktyczny rozpoznawanej sprawy należało uznać, że skarżąca odpowiada ww. definicjom podmiotu wprowadzającego do obrotu produkty rolno-spożywcze oraz podmiotu odpowiedzialnego za oznakowanie tych produktów (uczestnik obrotu).

Odnosząc się do zarzutów dotyczących wymierzonej kary wskazać należy, że ustalając wysokość kary, wojewódzki inspektor albo wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów oraz przychodu, a także wartość kontrolowanych artykułów rolno-spożywczych. Oznacza to, że w przypadku, gdy w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż podmiot wprowadził do obrotu artykuły zafałszowane, ww. organ ma obowiązek wymierzyć temu podmiotowi karę pieniężną.

Zauważyć należy, że granice wysokości kary wyznacza przepis 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej. Przepisy przewidują karę maksymalną, a zadaniem organu jest dokonanie - w tak wyznaczonych granicach - niezbędnej jej indywidualizacji poprzez odniesienie wysokości kary do konkretnej sytuacji karanego podmiotu. W tym zakresie, w przypadku rozpoznawanej sprawy, argumentacja organu jest prawidłowa i odnosi się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy ustalonych w wyniku przeprowadzonego przez organ postępowania. Nałożona na skarżącą kara mieści się w ustalonych granicach, a okoliczności istotne dla jej wymiaru zostały wskazane przez organ. Obowiązkiem organu było bowiem wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, jakie okoliczności były decydujące przy ustalaniu jej wysokości.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, o wysokości kary zdecydował stopień szkodliwości czynu, który oceniono jako średni i wyjaśniono motywy takiej oceny organu, odwołując m.in. się do celów prawa żywnościowego, którego zadaniem jest zapobieganie oszukańczym lub podstępnym praktykom, fałszowaniu żywności i wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzić konsumenta w błąd.

Podkreślić należy, że kara nałożona została po analizie sytuacji finansowej skarżącej spółki. Analiza ta w ocenie Sądu jest wystarczająca, a zatem mając na względzie, że o wysokości nałożonej kary - w ustawowych granicach - decyduje sam organ, to Sąd nie może w tym zakresie zakwestionować decyzji administracyjnej, o ile organ dokonał konkretyzacji przesłanek z art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej w ustalonym stanie faktycznym, a właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że nałożona kara stanowi ułamek możliwego obciążenia skarżącej w tym zakresie. Sąd wskazuje przy tym, że kara - co do zasady - musi stanowić określoną dolegliwość finansową, musi bowiem przymusić do bezwzględnego respektowania prawa w przyszłości, a także stanowić formę represji za już dokonane naruszenie określonego obowiązku przez skarżącą spółkę.

W ocenie Sądu, również w zakresie zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 107 § 1 pkt 6 Sąd nie dopatrzył się istotnych naruszeń tych przepisów ze strony organów obu instancji, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Także wskazany przez skarżącą dowód w postaci znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy dokumentu – zwolnienia z zabezpieczenia dowodów z dnia 19 grudnia 2017 r., którego, jak wskazuje skarżąca, organy obu instancji nie wzięły pod uwagę uznając, że produkt skarżącej jest produktem zafałszowanym, nie można uznać za rozstrzygający kwestię spełnienia przez zakwestionowany w trakcie kontroli produkt zadeklarowanych wymagań i dopuszczenia go do obrotu.

W toku postępowania ustalono w szczególności, że wsad mięsny tego produktu był zgodny ze specyfikacją (opisem produktu), ale pozostawał niezgodny z umieszczonym na produkcie zdjęciem kawałka mięsa z łososia eksponowanego na kolorowej litografii (vide: ww. protokół kontroli). Kwestionowany produkt nie był zatem produktem potencjalnie niebezpiecznym dla konsumenta, np. ze względu na upływ terminu jego przydatności do spożycia, w związku z czym został przez skarżącą sprzedany (w aktach sprawy faktura VAT sprzedaży ww. partii konserw rybnych).

Konkludując, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.