Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 54/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 121, art. 122, art. 124, art. 127, art.130, art.180 i art. 210, art. 240 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, SO del. Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Julita Kula, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2014r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., po rozpatrzeniu odwołania J.B. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lipca 2014 r. o nr [...], w sprawie odmowy uchylenia decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty targowej, utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ ustalił, że J. B. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty targowej, powołując się na przesłankę określoną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Skarżąca stwierdziła, że w sprawie pojawił się nowy dowód, którym jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt SA/Wr 211/13, w którym Sąd wyjaśnił, kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Dodatkowo w toku postępowania strona zgłosiła dwa wnioski dowodowe. W pierwszym z nich domagała się dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z upoważnień inkasentów oraz ich zeznań złożonych we wskazanych przez stronę postępowaniach prowadzonych przez Prezydenta Miasta C., na okoliczność wymierzania opłaty targowej w imieniu Prezydenta Miasta C.. Zdaniem strony, uchwały Rady Miasta C. i umowy Prezydenta Miasta C. z inkasentem tj. Targowiskami Miejskimi w C., potwierdzające fakt wysokości prowizji od pobranych opłat targowych, świadczą o tym, że Targowiska Miejskie występują jako strona zainteresowana w rozstrzygnięciu, a protokoły odmowy zapłaty opłaty targowej nie mogą być dowodem w toczącym się postępowaniu. Drugi wniosek dotyczył przeprowadzenia dowodu z uchwały Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Warszawie z dnia 27 maja 2014 r. Nr 14.199.2014 na okoliczność, braku uprawnień Rady Miasta C. do podjęcia uchwały i ustalania stawki opłaty targowej za sprzedaż artykułów na terenie miasta poza targowiskami.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy: ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części.

W wyniku przeprowadzonej oceny istnienia przedmiotowej przesłanki wznowienia postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. stwierdziło, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i brak jest podstaw prawnych do jej zmiany bądź uchylenia. Podkreśliło przy tym, że wskazywany przez podatniczkę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt SA/Wr 211/13 nie jest nowym dowodem w sprawie. Poza tym wyrok ten nie dotyczy skarżącej, a ponadto został podjęty w odmiennej sytuacji prawnej niż ta, w której znajduje się strona. Uchwała Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Warszawie z dnia 27 maja 2014 r. Nr 14.199.2014 także nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Dotyczy ona bowiem orzeczenia o nieważności uchwały Rady Miejskiej w Wyszkowie w sprawie ustalenia wysokości dziennych stawek opłaty targowej, a nie uchwały Rady Miasta C.. Co jednak najważniejsze, uchwała ta została podjęta w dniu 27 maja 2014 r., a zatem po wydaniu decyzji, której wzruszenia w trybie wznowieniowym domaga się strona.

Kolegium podkreśliło, że uchylenie decyzji ostatecznej na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. jest możliwe w sytuacji, gdy podatnik wskaże konkretne okoliczności lub dowody, które wypełniają przesłanki określone w tym przepisie, a więc wskazane okoliczności lub dowody będą "nowe", tj. nieznane organowi, który wydał decyzję oraz "istotne dla sprawy", tj. muszą choć potencjalnie wpływać na możliwość zmiany wydanego orzeczenia.

Wskazane przez stronę dowody w postaci upoważnień inkasentów, czy też ich zeznań w wymienionych postępowaniach administracyjnych, nie spełniają w ocenie organu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż nie można uznać, że mogły one mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wyłączenie z postępowania dokumentów sporządzonych przez inkasentów, czego domagała się w sprawie strona, nie miałoby też wpływu na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika bowiem, że ustalenia zawarte w protokołach odmowy zapłaty opłaty targowej strona potwierdziła osobiście w siedzibie organu podatkowego, podczas jej przesłuchania. Strona zanegowała zasadność poboru opłaty targowej, nie kwestionując faktu i miejsca prowadzenia sprzedaży artykułów przemysłowych, ani wielkości powierzchni zajętej na prowadzenie tej działalności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. B. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lipca 2014 r. Zarzuciła naruszenie przepisów art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 127, art. 130, art. 180, art. 210 ustawy Ordynacja.

Skarżąca wskazała, że ustalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. są błędne. W postępowaniu przedstawiła nowe dowody w postaci upoważnień wydanych pracownikom inkasenta , tj. Targowisk Miejskich w C..

Z upoważnień tych wynika, że pracownicy inkasenta mają uprawnienia do dokonywania kontroli podatkowej i wymierzania opłaty targowej oraz prowadzenia postępowań egzekucyjnych. Podczas przesłuchań w organie podatkowym pracownicy ci ukryli, że posiadają takie upoważnienia i twierdzili, że posiadają tylko upoważnienia do pobierania opłaty targowej. Żadne przepisy prawa podatkowego nie nakładają na pośrednika podatkowego obowiązku obliczenia opłaty targowej. Podmiot pośredniczący pomiędzy sprzedawcą a gminnym organem podatkowym w rozliczeniu tej należności podatkowej nie ma prawnego umocowania do określania kwoty zobowiązania podatkowego. Ciążą na nim obowiązki pobrania od podatnika należności podatkowej i wpłacenia jej do gminy. Zakres obowiązków wynikających z prawa podatkowego przesądza o uznaniu takiego pośrednika podatkowego za inkasenta. Zobowiązanie podatkowe z tytułu opłaty targowej powstaje z mocy samego prawa z chwilą dokonania sprzedaży na targowisku. Przepisy prawa podatkowego nie określają techniki obliczania tej należności podatkowej. Inkasent może pobrać opłatę targową jedynie wówczas, gdy wcześniej zostanie określona jej wysokość.

Zgodnie z pismem z dnia 09.05.2014 r. Urzędu Miasta C., znak [...] stwierdzono, że w stosunku do skarżącej nie było prowadzonej kontroli podatkowej przez osoby, które mogły być upoważnione przez Prezydenta Miasta C..

Skarżąca powołała w skardze orzeczenia sądów administracyjnych na okoliczność błędnej interpretacji przepisów procesowych przez organ, a tym samym wadliwości wydanego rozstrzygnięcia. Zarzuciła, iż organ nie podjął wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej), nie zebrał i wyczerpująco nie rozpatrzył całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), a sporządzone uzasadnienie decyzji nie obejmuje wszystkich niezbędnych elementów (art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej). Tymczasem uzasadnienie decyzji odgrywa doniosłą rolę nie tylko w aspekcie procesowego obowiązku wyjaśniania stronom przesłanek, którymi kierują się organy przy załatwianiu sprawy (art. 124 o.p.), ale służy także prawidłowemu odczytaniu wydanego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji, jako jej integralna część, wskazuje bowiem na ocenę prawną całej sprawy i przez to może wywoływać określone skutki w sferze praw i obowiązków strony postępowania. Organ administracji publicznej winien w uzasadnieniu decyzji odnieść się do wszystkich okoliczności, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, wyjaśniać przesłanki zastosowania przyjętej kwalifikacji prawnej i określać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. Bez zachowania tych elementów decyzji, strona nie ma możliwości obrony swych interesów oraz prowadzenia polemiki z jej treścią.

Zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania podatkowego, decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. Z zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, wynika dla organu prowadzącego postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Realizację tej zasady zapewniają gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe, a zwłaszcza w art. 187-188 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie, popierając stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 z późn zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, po myśli § 2 tegoż artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, z uwzględnieniem zarzutów stawianych przez skarżącą, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ani przesłanek do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o co wnioskowała skarżąca. Uznał nadto, że organy w uzasadnieniu decyzji przywołały właściwe przepisy prawa i dokonały prawidłowej ich wykładni.

W niniejszej sprawie zaskarżeniu podlega decyzja wydana przez organ administracji w trybie wznowieniowym. Podkreślenia przy tym wymaga, że o ile pierwotnie w przedmiocie wniosku podatniczki o wznowienie postępowania podatkowego orzekał organ I instancji, tj. Prezydent Miasta C., to decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność tej decyzji z uwagi na wydanie jej z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej. Jednocześnie Kolegium postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. orzekło o wznowieniu postępowania, zgodnie z wnioskiem J. B. Zgodnie bowiem z art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej w razie dopuszczalności wznowienia, organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Z przepisu tego wynika, że postanowienie o wznowieniu postępowania z przyczyn wskazanych we wniosku nie przesądza o wyniku wznowionego postępowania, lecz otwiera postępowanie rozpoznawcze przed właściwym organem co do zasadności istnienia którejś z przesłanek wyliczonych taksatywnie w art. 240 §1 Ordynacji podatkowej oraz rozstrzygnięcia sprawy podatkowej uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną, gdy organ ustali istnienie choćby jednej z podstaw wznowienia postępowania. Innymi słowy, art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej jedynie otwiera procesowo możliwość ponownego materialnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, które następuje w trybie art. 245 tej ustawy (por. wyrok NSA z 14 stycznia 2010 r., I FSK 1723/08, LexPolonica nr 2306295).

Wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej ustanowionej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Dlatego też postępowanie wznowieniowe toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy zaszła którakolwiek okoliczność, zamieszczona w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego, czy stanowić środka konkurencyjnego lub uzupełniającego to postępowanie (wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2013 r., II FSK 1212/11, Lex nr 1269916). Dlatego też wyłącznym celem postępowania wznowieniowego jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej.

Należy podkreślić, że postępowanie wznowieniowe nie stanowi kontynuacji uprzednio zakończonego decyzją ostateczną postępowania zwykłego, przez co niedopuszczalne jest wykorzystanie tego postępowania do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, a jego wyłącznym celem jest dokonanie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., I FSK 240/12, Lex nr 1295748).

Wskazany przez skarżącą J. B. jako przesłanka wznowienia postępowania przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Pojęcie "nowe dowody" użyte w omawianym przepisie definiowane jest jako dowody, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował. Pod pojęciem dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzję pierwotną rozumieć trzeba tylko takie dowody, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały (wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2013 r., II FSK 994/11, Lex nr 1341505). Brak cechy nowości czy brak istnienia w dniu wydania decyzji objętej postępowaniem o wznowienie, bądź brak istotności dla sprawy powoduje, że taki dowód lub okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. Aby uznać dowód za istotny w znaczeniu objętym omawianym przepisem, powinien on spowodować wydanie po wznowieniu postępowania odmiennego rozstrzygnięcia niż to, zawarte w decyzji ostatecznej (wyrok NSA z dnia 30 października 2012 r., I FSK 1985/11, Lex nr 1233040).

Odróżnienie przesłanki wznowieniowej, polegającej na ujawnieniu "nowych okoliczności faktycznych" od przesłanki "nowe dowody" wskazuje, że przez zwrot "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć te zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu. Jeżeli zatem w toku postępowania podatkowego, a przed wydaniem decyzji ostatecznej, ujawnione zostały określone okoliczności faktyczne, to fakt, że potwierdzono je później dodatkowo nowym dowodem, pozyskanym po ostatecznym zamknięciu postępowania podatkowego (prowadzonego w zwykłym trybie) nie powoduje, że okoliczności te stały się "nowe" w rozumieniu powołanego przepisu (wyrok NSA z dnia 14 listopada 2013 r., II FSK 2145/12, Lex nr 1394872). Nowe okoliczności dotyczą zatem określonego stanu faktycznego, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, ale nie był znany organowi z przyczyn niezależnych od tego organu. W tej podstawie nie zawiera się jednak nowa ocena znanych wcześniej faktów i dowodów oraz zmiana poglądów, czy orzecznictwa (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 czerwca 2014 r., I SA/Sz 130/14, Lex nr 1485199).

Skarżąca wniosek o wznowienie postępowania podatkowego uzasadniała istnieniem nowego dowodu w postaci wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2013 r. w sprawie sygn. akt SA/Wr 211/13, uchwały Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Warszawie z dnia 27 maja 2014 r. nr 14.199.2014 oraz upoważnień pracowników inkasenta Targowisk Miejskich w C., świadczących o tym, że organy podatkowe błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy. W ocenie skarżącej z dowodów tych wynikają istotne dla sprawy nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji a nie znane organowi. Podkreśliła ona w szczególności, że dokumenty sporządzane przez inkasentów oraz składane przez nich zeznania winny być pominięte przez organ w ramach ustalania faktów, bowiem inkasenci są przedstawicielami zainteresowanej poborem jak najwyższej opłaty spółki Targowiska Miejskie w C. Materiały te są zatem nieobiektywne.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ podatkowy stwierdził brak przesłanek uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym, na które powoływała się strona skarżąca. Należy stwierdzić, że ocena organu w tym względzie była uzasadniona, a postępowanie zmierzające do rozstrzygnięcia sprawy zostało przeprowadzone zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów Ordynacji podatkowej.

Jak wynika z akt podatkowych wznowienie postępowania na wniosek skarżącej zostało wszczęte postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r.

W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca powoływała się m.in. na nowość dowodową w postaci uchwały Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Warszawie dnia 27 maja 2014 r., gdy tymczasem decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty targowej została wydana w dniu [...] grudnia 2012 r. Dowód ten zatem nie istniał w momencie wydawania wobec skarżącej decyzji ostatecznej, co słusznie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę. Z tych samych względów przymiotu nowego dowodu nie może mieć wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2013 r. w sprawie sygn. akt SA/Wr 211/13. Stąd też dalsze oceny organu, dotyczące ewentualnej przydatności tego dowodu dla rozstrzygnięcia sprawy, są bezprzedmiotowe.

Za "nową okoliczność", o jakiej mowa we wskazanym przepisie nie można też uznać twierdzenia skarżącej o braku obiektywizmu oceny dowodu z protokołu odmowy zapłaty opłaty targowej i tym samym o wadliwości oceny materiału dowodowego w sprawie. Skarżąca zażądała ujawnienia upoważnień pracowników Targowisk Miejskich Spółki z o.o. w C. i zeznań tych pracowników złożonych we wskazanych przez nią postępowaniach administracyjnych. W ocenie skarżącej ujawnienie tych dowodów ma istotne znaczenie dla oceny dowodu z protokołu odmowy zapłaty opłaty targowej. Protokół ten był bowiem sporządzany przez wskazanych pracowników, gdy tymczasem z mocy umowy zawartej pomiędzy spółką Targowiska Miejskie i Prezydentem Miasta C. wynika, że posiadali oni prawo do określonej w umowie tej prowizji za pobór opłat. Świadczy to w ocenie skarżącej o możliwych nadużyciach w sporządzaniu dokumentu i daje podstawę do jego dyskwalifikacji w ramach oceny dowodów. Należy jednak podkreślić, że protokół odmowy zapłaty opłaty targowej był jednym z wielu dowodów, na których opierał się organ wydając decyzję wymiarową. W szczególności okoliczności wynikające z treści protokołu zostały potwierdzone w zeznaniach samej skarżącej. Co jednak najistotniejsze, instytucja wznowienia postępowania nie może być wykorzystywana do kwestionowania oceny dowodów, dokonanej przez organ, która nadto poddana została kontroli instancyjnej i sądowej.

Należy podkreślić, że decyzja ostateczna podlegała ocenie sądowej w związku ze złożoną przez podatniczkę skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2013 r. w sprawie sygn. akt I SA/Lu 116/13 skarga została oddalona. Dokonana uprzednio kontrola sądowa decyzji nie stanowi oczywiście przeszkody do wznowienia tego postępowania. Organ także nie kwestionuje tego stanowiska, bowiem w tej sprawie wznowił postępowanie, lecz następnie, po przeprowadzeniu tego wznowionego postępowania, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej, uznając, że nie zaistniała przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Powołując się na ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku organ wskazał, że jest nią związany zgodnie z art. 170 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a odmienna ocena faktów, które istniały w dniu wydania decyzji i były znane organowi, nie uzasadnia wznowienia postępowania.

Dotyczy to również okoliczności wskazanej przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie przed tut. Sądem, gdzie stwierdził on, iż J. B. wystąpiła do organów ścigania z zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa przez inkasentów i pracowników Urzędu Miasta w C. poprzez przekroczenie ich uprawnień. Niespornym jest, że postępowanie to zakończyło się (wprawdzie na datę rozprawy nieprawomocnym) postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania, a zatem nie zapadł w nim prawomocny wyrok sądu karnego, nie spełnione zaś zostały jednocześnie przesłanki, o jakich mowa w art. 240 § 2 Ordynacji podatkowej. Sprawa nie dotyczy też, co wyraźnie wskazano, przestępstw związanych z fałszerstwem dokumentów.

W ocenie Sądu organy nie naruszyły żadnych przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności organy podatkowe nie naruszyły przepisów art. 121, art. 122, art. 124, art. 127, 130, 180 i 210 Ordynacji podatkowej. Skarżąca nie wskazała na czym miałoby polegać naruszenie wymienionych wyżej przepisów. Nie wskazała na działanie lub zaniechanie organu, które mogłoby zostać zakwalifikowane jako sprzeczne z powyższymi regułami, w tym związanymi z zaufaniem do organów podatkowych.

Nie zasługuje w szczególności na uwzględnienie zarzut zaniechania należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, w szczególności braku wystarczającego pouczenia o przysługujących skarżącej uprawnieniach oraz niezapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu. J. B. została przesłuchana w charakterze strony, była też wzywana przez organ zgodnie z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, a jej pismom każdorazowo nadawano bieg i rozstrzygano zawarte w nich wnioski. Nie zaniechano też stosownych pouczeń w zakresie prawa i sposobu złożenia odwołania. W ramach postępowania dowodowego uwzględniono wszystko to, co mogło doprowadzić do prawidłowego jej rozstrzygnięcia. Skarżąca nie wskazała na dowody, które organ pominął, a których istotność miałaby znaczenie dla treści decyzji. Stąd brak uzasadnienia dla zarzutów stawianych w oparciu o przepis art. 180 ustawy Ordynacja podatkowa. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, wskazane w art. 210 § 1 2a i 4 Ordynacji podatkowej i poddaje się kontroli instancyjnej. Organ w sposób wyczerpujący wskazał podstawy faktyczne oraz przytoczył uzasadnienie prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

W okolicznościach sprawy niezasadnym jest też zarzut naruszenia art. 130 Ordynacji podatkowej, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w obu instancjach orzekało w innych składach osobowych.

W tych okolicznościach wskazać należy, że postępowanie wznowieniowe zostało przeprowadzone prawidłowo, z uwzględnieniem reguł wynikających ze wskazanych przez skarżącą przepisów.

Trafnie zatem organ odwoławczy uznał, iż w sprawie nie stwierdzono żadnych istotnych nowych okoliczności faktycznych i dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy zakończonej decyzją ostateczną w zwyczajnym postępowaniu.

Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, Sąd orzekł jak w wyroku, na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.