Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 210/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Skarżony organ: Inne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędziowie NSA Teresa Rutkowska, WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant referent prawny Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi R.L. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby w Policji 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Ł. na rzecz R.L. kwotę 20,00 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Ł. orzekła w części A orzeczenia dotyczącej zdolności do służby, iż R.L. jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem do służby na zajmowanym stanowisku. Rozpoznano u niego: 1. zespół neurasteniczny 2. zez rozbieżny naprzemienny 3. skrzywienie przegrody nosa nie upośledzające drożności. W uzasadnieniu stwierdzono, iż punkt 1 rozpoznania figuruje w zarządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 października 1995r. ale nie sięga granic inwalidztwa. Pozostałe punkty nie figurują w wymienionym zarządzeniu. W części B orzeczenia stwierdzono, iż brak jest podstaw do zaliczenie R.L. do jednej z grup inwalidztwa.

Na skutek wniesionego odwołania Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stwierdziła w części A orzeczenia, że badany jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem oraz że jest zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. W części B orzeczenia odmówiono zaliczenia go do grupy inwalidzkiej. W uzasadnieniu uznano, iż stwierdzone schorzenia nie sięgają granic inwalidztwa co nie pozwala zaliczyć badanego do jakiejkolwiek grupy inwalidztwa.

Na wymienioną decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył R.L.

Wyrokiem z dnia 18 maja 2001r. w sprawie II S.A./Łd 1446/99 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż zaskarżona decyzja nie zawiera koniecznych elementów decyzji administracyjnej określonych w art.107 § 1 kpa. Nie zawiera także uzasadnienia faktycznego i prawnego zgodnie z wymogami określonymi w art.107 § 3 kpa. Nadesłane akta administracyjne są niekompletne gdyż nie zawierają odwołania R.L. od decyzji Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej z dnia [...]. Istnieją również różnice pomiędzy orzeczeniami komisji obu instancji nadesłanymi do Sądu a tymi, które zostały doręczone skarżącemu. Mając to na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] Okręgowa Komisja Lekarska MSW w Ł. stwierdziła w części A orzeczenia, iż u R.L. rozpoznano: zespół nerwicowy u osoby z cechami osobowości nieprawidłowej, tendencję do zezowania, skrzywienie przegrody nosa oraz przebyte zwichniecie lewego stawu barkowego. Uznano, że badany jest zdolny do służby w Policji i zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. W części B orzeczenia stwierdzono, iż R.L. nie zalicza się do żadnej grupy inwalidztwa. Rozpoznane schorzenia nie sięgają granic inwalidztwa. W związku z czym brak jest podstaw prawnych do przyznania grupy inwalidzkiej.

Na wymienioną decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył R.L.

W obszernym uzasadnieniu skarżący podniósł, iż zaskarżone orzeczenie zawiera wszystkie wady prawne z powodu których wyrokiem z dnia 18 maja 2001r. sąd uchylił poprzednie orzeczenie z dnia [...]. Decyzja nie zawiera podstawy prawnej ani uzasadnienia odpowiadającego wymogom określonym w art.107 § 3 kpa. Stwierdzono, iż skarżący jest zdolny do służby z ograniczeniem bez bliższego określenia na czym to ograniczenie ma polegać. W punkcie 2 orzeczenia skarżącego uznano za inwalidę i nie zaliczono do żadnej grupy. Rozpoznany zespół nerwicowy ogranicza sprawność umysłową skarżącego i z powodu tego schorzenia winien on zostać zaliczony do jednej z grup inwalidów. Bezpodstawne jest stwierdzenie, że przebyte zwichnięcie lewego stawu barkowego nie sięga granic inwalidztwa gdyż komisja nie przeprowadziła żadnego badania lekarskiego. W konkluzji skarżący wnosił o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie jej do ponownego rozpoznania. Nadto wnosił o zwrot kosztów sądowych, załączenie akt II S.A./Łd 1446/99 oraz przesłuchanie w charakterze świadków członków komisji, którzy wydali zaskarżone orzeczenie.

Strona przeciwna nie złożyła odpowiedzi na skargę. Załączyła jedynie dokumentację lekarska dotyczącą skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga R.L. jest uzasadniona.

Zgodnie treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji publicznej naruszył przepisy postępowania administracyjnego i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy zaznaczyć, iż dopuszczalna jest skarga na orzeczenie okręgowej komisji lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Pogląd, iż sąd jest właściwy w sprawach skarg na orzeczenia wojskowych komisji lekarskich wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale w składzie 7 sędziów z dnia 19 stycznia 1998r. w sprawie OPS 8/97/ONSA nr 2 z 1998r. poz.39/. W uzasadnieniu tej uchwały stwierdzono, iż wojskowe komisje lekarskie są organami administracji publicznej zaś orzeczenia tych komisji są decyzjami administracyjnymi. Pogląd ten ma również zastosowanie do orzeczeń okręgowej komisji lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych orzekającej o zdolności do służby w policji. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionej uchwale.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie zastosował się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2001r. w sprawie II S.A./Łd 1446/99. W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, iż orzeczenie komisji lekarskiej winno zawierać wszystkie elementy składowe decyzji administracyjnej określone w art.107 § 1 kpa. W szczególności powinno zawierać podstawę prawną ze wskazaniem konkretnych artykułów aktu prawnego, podaniem organu, który wydał ten akt, datę jego wydania, tytuł oraz miejsce publikacji. Nadto uzasadnienie orzeczenia winno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, zgodnie z wymogami określonymi w art.107 § 3 kpa.

Zaskarżona decyzja nie spełnia wymagań o których mowa w art.107 § 1 i 3 kpa. Każda decyzja winna zawierać powołanie podstawy prawnej. Oznacza to przytoczenie przepisów prawa materialnego na których organ administracji oparł swoje rozstrzygnięcie. Powinna być więc wskazana pełna nazwa aktu prawnego, organu, który go wydał, data jego wydania i miejsce jego publikacji. Winien również być wskazany konkretny przepis aktu prawnego, który miał zastosowanie przy rozstrzygnięciu sprawy. W zaskarżonej decyzji nie powołano żadnej podstawy prawnej. W części A w punkcie 19 zawarto jedynie sformułowanie, iż "schorzenie w punkcie 1 figuruje w zarządzeniu M.S.W i A 611/95-tab.nr 2 p.12". Sformułowanie to nie jest powołaniem podstawy prawnej decyzji w rozumieniu art.107 § 1 kpa. Skoro nie powołano podstawy prawnej decyzji to nie wiadomo na podstawie jakich przepisów prawa materialnego organ administracji oparł swoje rozstrzygnięcie.

Organ administracji nadto w sposób wyczerpujący nie zebrał ani nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. W zaskarżonej decyzji stwierdzono, iż u R.L. rozpoznano cztery schorzenia wymienione w punkcie I części B przy czym istnieje związek schorzeń wymienionych w punkcie 1 i 4 ze służbą w policji. Uznano nadto, iż skarżący jest zdolny do pełnienia służby w policji, zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku zaś rozpoznane schorzenia nie sięgają granic inwalidztwa co nie pozwala na zaliczenie go do grupy inwalidzkiej. W orzeczeniu nie wyjaśniono jednak dlaczego zdolność skarżącego do służby w policji jest ograniczona i na czym polega to ograniczenie. Nie wyjaśniono także dlaczego R.L. został uznany za zdolnego do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku a w szczególności czy rozpoznane schorzenia mają wpływ na tą zdolność a jeżeli nie to dlaczego. Brak jest również szerszego uzasadnienia sformułowania, iż stwierdzone schorzenia nie sięgają granic inwalidztwa. Nie wiadomo w czym się przejawiają rozpoznane schorzenia i dlaczego uznano, że nie sięgają one granic inwalidztwa. Zaskarżone orzeczenie nie wyjaśnia w sposób wyczerpujący tych kwestii.

Każda decyzja, w tym także wówczas gdy opiera się na orzeczeniu o stanie zdrowia konkretnej osoby, winna wyjaśniać przesłanki, które doprowadziły do rozstrzygnięcia. Orzeczenie lekarskie winno być tak napisane aby można było skontrolować przyjęty tok rozumowania. Jest ono bowiem oceniane pod kątem fachowości i logiczności zaś oceny takiej dokonują zarówno strony jak i sąd.

Zaskarżone orzeczenie nie spełnia tych wymogów. Jest ono lakoniczne i nie wyjaśnia na czym polega ograniczenie zdolności skarżącego do służby w policji, dlaczego uznano, że jest on zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku a przede wszystkim dlaczego przyjęto, że rozpoznane schorzenia nie sięgają granic inwalidztwa. Nadto akta administracyjne nadesłane do sądu są niekompletne. Nie zawierają bowiem odwołania skarżącego od orzeczenia wojewódzkiej komisji lekarskiej. Organ administracji naruszył przepisy postępowania określone w art.7, 77 § 1 i 80 kpa. Nie podjął bowiem wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego. Również w sposób wyczerpujący nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Zaskarżona decyzja nie zawiera także wszystkich elementów wymienionych w art.107 § 1 kpa zaś jej uzasadnienie nie spełnia wymagań określonych w art.107 § 3 kpa. Uchybienia jakich dopuścił się organ administracji są istotne i miały one wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art.145 § 1 pkt.1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

W zaskarżonym orzeczeniu odmówiono zaliczenia skarżącego do grupy inwalidzkiej. Rozstrzygnięcie to nie podlega więc wykonaniu. W związku z czym orzekanie czy i w jakim zakresie decyzja organu odwoławczego może być wykonana jest bezprzedmiotowe. Mając to na uwadze sąd odstąpił od orzekania w tej kwestii.

Na podstawie art.200 w związku z art.205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sąd zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego kwotę 20 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na sumę tę złożyły się koszty przejazdu skarżącego z jego miejsca zamieszkania do sądu i z powrotem.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji winien dokładnie wyjaśnić jakie są skutki schorzeń rozpoznanych u skarżącego, czy pozostają one w związku ze służbą w policji oraz jaki mają one wpływ na zdolność R.L. do tej służby. Po zebraniu całego materiału dowodowego organ administracji winien dokonać jego wnikliwej analizy i wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie zaliczenia lub odmowy zaliczenia skarżącego do grupy inwalidzkiej. Swoje rozstrzygniecie organ administracji winien w sposób wyczerpujący i przekonujący uzasadnić. Wydana decyzja winna zawierać wszystkie elementy wymienione w art.107 § 1 kpa zaś jej uzasadnienie winno odpowiadać wymogom określonym w art.107 § 3 kpa.