Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 261/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 86
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 22 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. R. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi -


UZASADNIENIE

B. R. (dalej: "Skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości.

Na podstawie zarządzenia z 4 lutego 2016 r. Skarżący został wezwany pismem z dnia 9 lutego 2016 r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Z adnotacji dokonanych przez doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, zawierającej powyższe wezwanie do uiszczenia wpisu, wynika, że z uwagi na nieobecność adresata w dniu 15 lutego 2016 r. przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, zawiadomienie o tym zamieszczając w skrzynce oddawczej. Przesyłkę powtórnie awizowano w dniu 23 lutego 2016 r. Ponieważ Skarżący przesyłki nie odebrał, zwrócono ją Sądowi. Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącemu z dniem 29 lutego 2016 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Pismem z 9 marca 2016 r. (uzupełnionym w dniu 10 marca 2016 r.) Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, uiszczając jednocześnie wpis w kwocie 500 zł. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż jest osobą starszą (przed emeryturą) oraz niepełnosprawną z poważnymi kłopotami z [...] oraz [...] . Jako przyczynę opóźnienia w zapłacie wpisu sądowego w sprawie wskazał ogromny stres, traumę oraz depresję związaną z ciężką chorobą i całkowitym paraliżem psa. Skarżący wyjaśnił, iż w ciągu ostatnich trzej tygodnie codziennie jeździł do weterynarza na leczenie i zastrzyki, w nadziei, że może jednak paraliż ustąpi i pies wróci do zdrowia lub przynajmniej do możliwości chodzenia na własnych nogach i za swoimi potrzebami. Opieka nad konającym psem doprowadziła do niezamierzonego przeoczenia korespondencji zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w niniejszej sprawie. Skarżący wyjaśnił, iż nie zdając sobie sprawy z upływu czasu, dopiero po śmierci oraz pogrzebaniu pieska ([...] marca), był w stanie zacząć "jakoś funkcjonować".

Dodatkowo stwierdził, iż jego nadzwyczajny stan wynikał również z jego niepełnosprawności i kłopotów z pamięcią, a co w konsekwencji doprowadziło do dwu dniowego opóźnienia z opłatą wpisu sądowego. Końcowo zwrócił się o przywrócenie termin do wniesienie opłaty sądowej, która zagwarantowałaby mu uzyskanie prawa do sądu.

Do wniosku Skarżący załączył opinię weterynarza z dnia 11 marca 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Ustanowione tym przepisem kryterium braku winy, jako przesłanki przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z kolei z obowiązkiem szczególnej staranności strony przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić zatem jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw winny skutkować odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. Jak podkreśla się bowiem w doktrynie i orzecznictwie przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna uchybienia terminowi istniała przez cały czas, aż do momentu jej ustania.

Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi.

W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał, że uchybił terminowi do uiszczenia wpisu sądowego od skargi bez swojej winy. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez Skarżącego, że mimo całej staranności nie mógł dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niego niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy Skarżący dopuścił się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu może nastąpić wtedy, gdy uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Wniosek Skarżącego zawarty w piśmie z dnia 10 marca 2016 r. nie zawierał danych uprawdopodobniających brak zawinienia dotyczących jej osoby. Jako okoliczności, która uprawdopodobniają brak winy w niedochowaniu terminu Skarżący wskazał stan psychofizyczny trwający kilka tygodni oraz demencję, które w jego ocenie skutkowały usprawiedliwionym brakiem wykonania wezwania Sądu z dnia 9 lutego 2016 r. Uwadze Sądu nie uszło również, że Skarżący jest w podeszłym wieku, jest osobą niepełnosprawną (brak dokumentu potwierdzającego) oraz doświadczył traumy związanej z chorobą psa (zaświadczenie weterynarza z dnia 11 marca 2016 r.), zakończoną jego śmiercią, jednak okoliczności te nie usprawiedliwiają niedotrzymania wyznaczonego terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

Jednocześnie Skarżący nie przedstawił żadnej dokumentacji o swoim stanie zdrowia i nie uprawdopodobnił, iż choroba (demencja, depresja) na którą cierpi uniemożliwiła mu dotrzymanie terminu procesowego.

Z okoliczności przedstawionych przez Skarżącego nie wynika, iż jego dolegliwości były tego rodzaju, iż uniemożliwiały mu uiszczenie w terminie wpisu do skargi. Jakkolwiek śmierć ukochanego psa może stanowić traumatyczne przeżycie dla jego właściciela, tym niemniej nie stanowi o możliwości przywrócenia terminu z tego powodu. Również wiek nie stanowi, iż strona jest z tego tytułu automatycznie zwolniona z obowiązku dochowywania terminów procesowych.

Należy podkreślić, że uprawdopodobnienie braku winy obciąża stronę, która na ten brak winy się powołuje. Nie każda choroba stanowi przeszkodę w wykonaniu czynności procesowej. Skarżący nie przedstawił żadnych zaświadczeń lekarskich, z których wynika konieczność leżenia Skarżącego, czy też niesprawność uniemożliwiająca opóźnienie w wykonaniu czynności.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 §1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.