Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 23/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej
Powołane przepisy: article: par. 2 ust. 1, 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 212 poz 2075
law: Rozporządzenie MInistra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu  przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z  urzędu
article: art. 111 par. 2, art. 188,  art. 197 par. 2, art. 250,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Ke 515/10 w zakresie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi D.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] października 2009r. nr [...], z dnia [...] października 2009r. nr [...], z dnia [...] października 2009r. nr [...], z dnia [...] października 2009r. nr [...], z dnia [...] października 2009r. nr [...], z dnia [...] października 2009r. nr [...], z dnia [...] października 2009r. nr [...], z dnia [...] października 2009r. nr [...], z dnia [...] października 2009r. nr [...], z dnia [...] października 2009r. nr [...], z dnia [...] października 2009r. nr [...], z dnia [...] października 2009r. nr [...], w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: 1. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.; 2. zasądzić od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.) na rzecz doradcy podatkowego P. Z. kwotę 1 771,20 (jeden tysiąc siedemset siedemdziesiąt jeden 20/100 złotych) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargi D. S. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] października 2009r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń 2004r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za luty 2004r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za kwiecień 2004r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2004r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za czerwiec 2004r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za lipiec 2004r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za sierpień 2004r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za wrzesień 2004r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za październik 2004r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za listopad 2004r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2004r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń 2005r.

W dniu [...] grudnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu w ramach prawa pomocy - doradca podatkowy P. Z. złożył w WSA w K. opinię o braku podstaw do wniesienia w sprawie skargi kasacyjnej od wymienionego wyroku. Jednocześnie pełnomocnik złożył wniosek o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oświadczając, iż wyżej wymienione koszty w całości nie zostały opłacone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. stwierdził, że stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej doradcy podatkowego określa rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075), powoływane dalej jako "rozporządzenie".

Pełnomocnik ustanowiony w sprawie z urzędu sporządził, doręczył stronie skarżącej oraz przedłożył Sądowi opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Nadto, zgodnie z wymogiem ustanowionym przez § 3 ust. 2 rozporządzenia, w opinii tej zawarł wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu wraz z oświadczeniem, że nie zostało ono uiszczone w żadnej części.

WSA na podstawie § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, ustalił i przyznał doradcy podatkowemu wynagrodzenie w kwocie 146,40 zł w tym 26,40 zł podatku VAT.

Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r., (wpływ do Sądu [...] stycznia 2011 r.) występujący w sprawie doradca podatkowy złożył zażalenie na postanowienie w przedmiocie wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu. Zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r., w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu oraz naruszenie normy zawartej w art. 144 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – w wyniku czego sąd przyznał wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości niższej od należnej, a także art. 141 § 4 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zawarcie w uzasadnieniu podstawy prawnej wyliczenia tego wynagrodzenia nieprzystającej do stanu faktycznego ustalonego przez sąd pierwszej instancji.

Składający zażalenie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w K.

W dniu [...] lutego 2011 r., wpłynęło do NSA w W. sprostowanie zażalenia. Doradca podatkowy sprostował omyłkę pisarską zażalenia, gdzie jako określenie jednostki redakcyjnej § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r., w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu omyłkowo podał § 3 ust. 2 pkt 2.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy wyznaczony do udzielenia pomocy prawnej w ramach prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie kosztów ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej doradcy podatkowego określa rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075), powoływane dalej jako rozporządzenie.

W myśl § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, stawka przed sądem administracyjnym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy w drugiej instancji – 75% kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

W niniejszej sprawie stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, na podstawie § 2 ust.1 pkt 2 rozporządzenia wynosi 240 złotych. Zatem, w świetle powołanych przepisów rozporządzenia, należne doradcy podatkowemu wynagrodzenie za prowadzenie jednej sprawy wynosi 120zł.

Na podstawie art. 111 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270), dalej powoływanej jako p.p.s.a., WSA połączył kilka oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Połączenie oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia nie oznacza, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną nową sprawę. Połączenie podyktowane względami technicznymi i ekonomią procesową nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności i nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami. Dlatego też wyrok zawiera rozstrzygnięcie co do każdej z połączonych spraw ( por. B. Dauter [ w : ] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek , Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2009 r., wyd. III).

W sytuacji gdy wyrokiem rozstrzygnięto sprawy połączone do wspólnego rozpoznania na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., doradca podatkowy sporządzając opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej dokonał takiej czynności we wszystkich połączonych i rozstrzygniętych wyrokiem sprawach niezależnie od tego w ilu pismach przedstawił swoje stanowisko. Dlatego też doradcy podatkowemu należy się wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w każdej z łącznie rozpoznanych i rozstrzygniętych spraw.

Zaskarżone postanowienie uchylono z wymienionych powodów i na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 250 p.p.s.a. rozpoznano wniosek kierując się wskazanymi podstawami obliczania wynagrodzenia doradcy podatkowego.