Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1423/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1a
journal: Dz.U. 2005 nr 86 poz 732
law: Ustawa z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej.
article: art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 1961 nr 17 poz 87
law: Konwencja o dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych za granicą sporządzona w Nowym Jorku  dnia 20 czerwca 1956 r.
article: art. 16 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech (spr.) Sędziowie NSA Barbara Adamiak del. NSA Wiesław Czerwiński Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 20 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Go 335/07 w sprawie ze skargi A. D. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zaliczki alimentacyjnej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Go 335/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania A.D. N. zaliczki alimentacyjnej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Dyrektor [...] Centrum Pomocy Rodzinie i Polityki Społecznej, działając z upoważnienia Prezydenta G. W., decyzją z dnia [...]., na podstawie art. 2, art. 7, art. 8, art. 10, art. 17 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych praz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732) oraz 3 pkt 17a, art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 z późn. zm.) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105, poz. 881 ze zm.), odmówił A. D. N. przyznania zaliczki alimentacyjnej, wnioskowanej na córki J. B. i J. B..

Organ podał, że świadczenia alimentacyjne dochodzone są od dłużnika P. G. B., zamieszkałego poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej, to jest w [...], w związku z czym w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 10 ust. 1a powołanej ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych praz zaliczce alimentacyjnej, zgodnie z którym w przypadku gdy świadczenia alimentacyjne dochodzone są od dłużnika alimentacyjnego zamieszkałego za granicą Rzeczypospolitej Polskiej, osoba mająca prawo do świadczeń alimentacyjnych składa do organu właściwego wierzyciela wniosek o ustalenie prawa do zaliczki alimentacyjnej łącznie z informacją sądu okręgowego o stanie egzekucji lub zaświadczeniem zagranicznej instytucji egzekucyjnej o stanie egzekucji świadczeń alimentacyjnych za okres trzech ostatnich miesięcy wraz z wymaganą dokumentacją. Jednocześnie organ podał, iż z załączonych do wniosku o przyznanie świadczenia dokumentów nie można określić stanu egzekucji za okres trzech ostatnich miesięcy, a jest to warunkiem przyznania zaliczki alimentacyjnej na dzieci.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. W., decyzją z dnia [...], utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, powtarzając argumentację organu pierwszej instancji.

Na tę decyzję A. D. N. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o ponowne przeanalizowanie jej sprawy. Skarżąca podała, że jest matką samotnie wychowującą czwórkę dzieci, z którymi mieszka w nieogrzewanym i zagrzybionym domu. Ponadto skarżąca przedstawiła stan swoich finansów. Jednocześnie A. D. N. poinformowała, że na jej dzieci zasądzono alimenty w wysokości [...] zł na córkę J. B. oraz [...] zł na córkę J. B.

Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Go 335/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. W. z dnia [...] nr [...].

Sąd wskazał, że gdy świadczenia alimentacyjne dochodzone są od dłużnika alimentacyjnego zamieszkałego za granicą Rzeczypospolitej Polskiej, osoba mająca prawo do świadczeń alimentacyjnych składa do organu właściwego wierzyciela wniosek o ustalenie prawa do zaliczki alimentacyjnej łącznie z informacją sądu okręgowego o stanie egzekucji lub zaświadczeniem zagranicznej instytucji egzekucyjnej o stanie egzekucji świadczeń alimentacyjnych za okres trzech ostatnich miesięcy oraz wymaganą dokumentacją, o czym stanowi art. 10 ust. 1a powołanej ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej.

W ocenie Sądu, z akt administracyjnych rozpatrywanej sprawy wynika, że wyrokami Sądu Rejonowego w G. W., którym nadano tytuł natychmiastowej wykonalności, kolejno z dnia [...] (sygn. akt [...]) oraz z dnia [...] (sygn. akt [...]), zasądzono od P. B. alimenty w wysokości [...] zł na J. B. i [...] zł na J. B., płatne do rąk matki A. D. N..

Sąd wskazał ponadto, że z pisma Sądu Okręgowego w G. W. z dnia [...] wynika, że skarżąca złożyła w tym sądzie komplet dokumentów mających na celu dochodzenie roszczeń alimentacyjnych, które w konsekwencji miały być skierowane do właściwego urzędu holenderskiego, gdyż na terenie [...] przebywał dłużnik – ojciec dzieci. Taka informacja, w ocenie Sądu, jest niczym innym, jak określeniem stanu egzekucji, o którym mówi wspomniany wyżej art. 10 ust. 1a powołanej ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej.

W związku z tym Sąd uznał, że wnioskodawczyni dokonała wszelkich czynności, do których była umocowana, by doprowadzić do wykonania powołanych powyżej wyroków zasądzających alimenty, w szczególności zaś wystąpiła z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, które do tej pory nie przyniosło pożądanych efektów.

Zdaniem Sądu, choć we wskazanym wyżej piśmie z dnia [...] nie zostało użyte wprost sformułowanie "bezskuteczność postępowania egzekucyjnego", to z treści tego dokumentu można wyprowadzić wniosek, że postępowanie egzekucyjne zainicjowane przez skarżącą w istocie rzeczy do tej pory jest bezskuteczne.

Sąd stwierdził, że analizując przepis art. 10 ust. 1a powołanej ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, należy przyjąć, iż wniosek o ustalenie prawa do zaliczki alimentacyjnej jest kompletny, gdy zawiera tylko informację sądu okręgowego o stanie egzekucji, albo, gdy zawiera tylko zaświadczenie zagranicznej instytucji egzekucyjnej o stanie egzekucji świadczeń alimentacyjnych za okres trzech ostatnich miesięcy, albo, gdy zawiera i informację z sądu okręgowego i zaświadczenie zagranicznej instytucji egzekucyjnej łącznie. W przepisie art. 10 ust. 1a nie użyto spójnika "i", który by oznaczał, że przedmiotowy wniosek musi zawierać zarówno informację z sądu okręgowego, jak i zaświadczenie zagranicznej instytucji egzekucyjnej. W dyspozycji tego przepisu użyto bowiem spójnika alternatywy "lub".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zauważył, że choć roszczenie o przyznanie prawa do zaliczki alimentacyjnej zostało uregulowane w odmiennym akcie prawnym, niż świadczenia z zakresu pomocy społecznej i prawo to jest oczywiście odmienną instytucją od tych świadczeń, to jednak zaliczka ta ma charakter pomocowy, gdyż jej celem jest udzielenie pomocy przez Państwo osobom samotnie wychowującym dzieci, będącym uprawnionym do świadczeń alimentacyjnych na podstawie tytułu wykonawczego, którego egzekucja jest bezskuteczna.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, skargę kasacyjną złożył pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. W., adwokat J. S., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do Sądu pierwszej instancji.

Skargę kasacyjną w niniejszej sprawie oparto na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucając naruszenie:

1) art. 16 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wydanie orzeczenia sądu przez skład, w którym jeden z jego członków nie był sędzią;

2) art. 10 ust. 1a powołanej ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, poprzez dokonanie błędnej jego interpretacji polegającej na uznaniu, że wniosek strony przeciwnej o przyznanie zaliczki alimentacyjnej był kompletny i zaliczkę alimentacyjną należało przyznać;

3) art. 4 ust. 1 i 6 ust. 1 Konwencji o dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych za granicą sporządzoną w Nowym Jorku w dniu 20 czerwca 1956 r. (Dz. U. z 1961 r., Nr 17, poz. 87), poprzez bezpodstawne uznanie, że w przypadku, kiedy świadczenia alimentacyjne dochodzone są od dłużnika alimentacyjnego zamieszkałego za granicą Rzeczpospolitej Polskiej, postępowanie egzekucyjne wszczyna się z chwilą złożenia wniosku do sądu okręgowego;

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez bezpodstawne uznanie, że w rozważanym stanie faktycznym i prawnym, organ drugiej instancji naruszył przepisy art. 7, 8, 77 80 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w niniejszej sprawie zachodzi nieważność postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem w składzie orzekającym zasiadał osoba nie będąca sędzią – asesor.

Podniesiono ponadto, że zgodnie z postanowieniami art. 10 ust. 1 a powołanej ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, wnioskujący o ustalenie prawa do zaliczki alimentacyjnej zobowiązany jest przedstawić informację sądu okręgowego o stanie egzekucji, natomiast w niniejszej sprawie, w piśmie z dnia [...]., Sąd Okręgowy w G. W. poinformował, że A. M. D. N. złożyła w dniu [...] wniosek o dochodzenie roszczeń alimentacyjnych od dłużnika P. G. B.. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, z pisma tego wynika, że w dniu [...] sąd otrzymał od wierzycielki komplet dokumentów umożliwiających skierowanie wniosku do tłumacza przysięgłego, a następnie do właściwego urzędu holenderskiego. W związku z tym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. W. stwierdziło, że nie można zgodzić się z twierdzeniem Sądu pierwszej instancji, że wskazane wyżej informacje dotyczą stanu egzekucji świadczeń alimentacyjnych. Z informacji tej nie wynika bowiem, jakie sąd podjął czynności w sprawie i jakie są tego efekty.

Autor skargi kasacyjnej zwrócił uwagę, że w art. 10 ust. 1a powołanej ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, ustawodawca przewidział obowiązek przedstawienia informacji o stanie egzekucji, a nie potwierdzenia złożenia wniosku.

Wskazano, że sąd okręgowy, do którego A. D. N. złożyła wniosek, nie jest organem egzekucyjnym, gdyż jest nim właściwy dla dłużnika organ egzekucyjny ze względu na miejsce jego zamieszkania. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. W. oznacza to, że pomimo złożenia wniosku, egzekucja przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu nie została w ogóle wszczęta, w związku z czym informacje zawarte w piśmie Sądu Okręgowego w G. W. z dnia [...] nie mogły być uznane za informację o stanie egzekucji.

Podniesiono, także, iż Sąd pierwszej instancji zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a., nie wskazując, na czym naruszenie to miałoby polegać.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, A. D. N. podnosząc dotychczasową argumentację wskazała, że Sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę, że art. 10 powołanej ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej "ma teraz podpunkt 1b", który mówi, że zaliczka alimentacyjna przysługuje począwszy od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek do sądu okręgowego o wykonanie wyroku ustalającego prawo do świadczeń alimentacyjnych w państwie zamieszkania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zarzut skargi kasacyjnej dotyczy nieważności postępowania sądowego przez to, że w składzie orzekającym Sądu pierwszej instancji, jeden z jego członków nie był sędzią, czym naruszono art. 16 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Należy podkreślić, iż zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. _ Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w sądach administracyjnych zatrudnieni są: asesorzy sądowi, referendarze sądowi, asystenci sędziów oraz urzędnicy i inni pracownicy.

W myśl natomiast art. 26 § 2 tej ustawy Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego może za zgodą kolegium sądu powierzyć asesorowi sądowemu pełnienie czynności sędziowskich w tym sądzie na czas określony, nieprzekraczający pięciu lat. W § 1 tego przepisu określone zostały szczegółowe wymogi, jakie musi spełniać osoba, która może zostać mianowana asesorem sądowym. Pełnienie obowiązków sędziowskich przez asesorów sądowych w sądach administracyjnych znajduje zatem wyraźną podstawę prawną. Jednocześnie brak jest jakiegokolwiek przepisu wyznaczającego granice orzekania asesorów sądowych, tj. wyłączającego pewne kategorie spraw z ich kompetencji lub też wskazującego ilu maksymalnie asesorów może zostać wyznaczonych do danego składu orzekającego.

Wobec powyższego należy stwierdzić, iż nieuzasadnione są twierdzenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. W., jakoby skład orzekający w niniejszej sprawie, w którym to znalazł się jeden asesor, naruszał przepisy prawa. Faktu tego nie zmienia nawet wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt SK 7/06 (108/9/A/2007) stwierdzający niezgodność z Konstytucją RP art. 135 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Art. 135 § 1 powołanej ustawy również przewiduje możliwość powierzenia czynności sędziowskich asesorom sądowym, ale w sądach powszechnych, a konkretnie w sądach rejonowych.

W wyroku z 24 października 2007 r. Trybunał Konstytucyjny uznał, iż obecna regulacja, a zwłaszcza procedura powierzania asesorom sądowym czynności sędziowskich oraz dopuszczalność ich odwołania, naruszają wynikającą z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP zasadę konstytucyjnego prawa do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 135 § 1 traci moc obowiązującą dopiero z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia tego wyroku w Dzienniku Ustaw RP oraz, że czynności asesorów sądowych nie podlegają wzruszeniu na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji (tj. w trybie wznowienia postępowania). Trybunał uznał bowiem, że "niekonstytucyjność standardu w odniesieniu do tego, komu można powierzyć sądzenie, nie musi bowiem przesadzać o niekonstytucyjności treści rozstrzygnięcia lub zastosowanej procedury jego wydawania. Zaś wartości związane z cechą prawomocności przemawiają za ochroną takich orzeczeń."

Ustosunkowując się zatem do powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego należy w pierwszej kolejności podkreślić, że został on wydany w odniesieniu do przepisu ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, a ustawa ta ma zastosowanie w odniesieniu do sądów administracyjnych jedynie w zakresie nieuregulowanym w ustawie Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Po drugie trzeba zauważyć, iż utrata mocy obowiązującej art. 135 § 1 została przez Trybunał znacznie odroczona, a nade wszystko Trybunał orzekł, iż nie ma podstaw do weryfikacji zgodności z prawem zapadłych już z udziałem asesorów sądowych orzeczeń tylko z powodu udziału asesora.

Z tych względów należy uznać, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Przechodząc do analizy zarzutów skargi kasacyjnej, przypomnieć należy, ze stosownie do art. 174 pkt. 1 i 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skuteczne natomiast zakwestionowanie prawidłowości sprawowanej kontroli przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest możliwe w przypadku wskazania przepisów prawa, które naruszył sąd, a następnie powiązanie zarzutów z nimi związanych z odpowiednimi normami prawa procesowego bądź materialnego, które wadliwie zastosowano w postępowaniu administracyjnym, a nadto wykazanie, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnośnie zarzutów naruszenia prawa procesowego, przypomnieć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić podstawę kasacyjną, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem stawiając taki zarzut, należy wskazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów, to wyrok tego Sądu byłby odmienny.

Natomiast co do naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że naruszenie to może przejawiać się w dwóch różnych formach, to jest w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji, to jest podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 10 ust. 1a powołanej ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, jak również art. 4 ust. 1 i 6 art. 4 ust. 1 i 6 ust. 1 Konwencji o dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych za granicą sporządzoną w Nowym Jorku w dniu 20 czerwca 1956 r.

Podkreślić w tym miejscu należy, ze celem powołanej ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, jest między innymi zapewnienie osobom uprawnionym do świadczeń alimentacyjnych środków utrzymania w sytuacji, gdy wyegzekwowanie świadczenia od dłużnika nie jest możliwe. Niezrozumiałe byłoby w tym kontekście różnicowanie sytuacji osób, na rzecz których prowadzono egzekucję, która okazała się bezskuteczna oraz osób, na rzecz których, z różnych powodów, w ogóle nie można wszcząć egzekucji. Znajduje tu zastosowanie reguła wnioskowania a maiori ad minus, według której należy przyjąć, iż skoro ustawodawca uznał, że zaliczka alimentacyjna przysługuje osobom, które w wyniku prowadzonej egzekucji nie zdołały wyegzekwować należnego im świadczenia od dłużnika, to przysługuje ona również tym, którzy w ogóle nie mają możliwości wszczęcia egzekucji. Rozstrzygający jest bowiem fakt niemożności uzyskania świadczenia alimentacyjnego od dłużnika. Stanowisko to znalazło potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym Sąd ten wskazywał, że podstawowe znaczenie dla ustalenia, że egzekucja jest bezskuteczna ma okoliczność niewyegzekwowania świadczeń alimentacyjnych, nie zaś powód takiego stanu rzeczy (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1360/06, niepubl. oraz wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1719/06, niepubl.).

Należy także podkreślić, że na zakres uprawnień do otrzymania zaliczki alimentacyjnej nie może wpłynąć treść art. 10 ust. 1a ustawy alimentacyjnej. Jest to bowiem przepis proceduralny, określający sposób ustalania okoliczności istotnych dla przyznania zaliczki alimentacyjnej. Użyte w treści tego przepisu pojęcie "informacji o stanie egzekucji" i "zaświadczenia o stanie egzekucji" powinno być zatem interpretowane w powiązaniu z przepisami materialnymi, nie może natomiast wpływać na ustalenie kręgu osób uprawnionych do otrzymania zaliczki. Skoro zatem ustalone zostało, że uprawnionymi do otrzymania zaliczki alimentacyjnej są osoby, na rzecz których nie można wszcząć egzekucji, to pod pojęciem "informacji o stanie egzekucji" należy rozumieć także informację o tym, że egzekucja nie może zostać wszczęta.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 5 w związku z art. 7 ust. 1 powołanej ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, osobą uprawnioną do otrzymania zaliczki alimentacyjnej jest osoba uprawniona do świadczenia alimentacyjnego na podstawie tytułu wykonawczego, którego egzekucja jest bezskuteczna. Pojęcie bezskuteczności egzekucji zostało wyjaśnione w art. 2 pkt 1 i oznacza egzekucję, w wyniku której nie wyegzekwowano należności z tytułu świadczeń alimentacyjnych za okres trzech ostatnich miesięcy.

W niniejszej sprawie zgodzić się należy z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim, że z dokumentacji niniejszej sprawy wynika, iż A. D. N. dokonała wszelkich czynności, do których była umocowana, by doprowadzić do wykonania wyroków zasądzających alimenty od P. B. – ojca jej dzieci. Skarżąca złożyła bowiem w Sądzie Okręgowym w G. W. komplet dokumentów mających na celu dochodzenie roszczeń alimentacyjnych, które miały być przekazane do właściwego urzędu holenderskiego, gdzie przebywał dłużnik alimentacyjny.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafny jest pogląd, że z pisma z Sądu Okręgowego w G. W. z dnia [...]. można wyprowadzić wniosek, iż postępowanie egzekucyjne do tej pory jest bezskuteczne, pomimo, że w istocie w piśmie tym nie użyto wprost sformułowania "bezskuteczność postępowania egzekucyjnego".

W związku z tym zarzut skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia art. 10 ust. 1 a powołanej ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, jak również naruszenie art. 4 ust. 1 i 6 art. 4 ust. 1 i 6 ust. 1 Konwencji o dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych za granicą sporządzoną w Nowym Jorku w dniu 20 czerwca 1956 r., jest, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieusprawiedliwiony.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd administracyjny pragnie zauważyć, że można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt lit. c wskazanej ustawy tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Wskazać bowiem należy, że art. 145 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest przepisem regulującym sposób rozstrzygnięcia sprawy, a więc wynik sprawy, a nie sposób postępowania Sądu przed określeniem wyniku tego postępowania. Podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 tej ustawy mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepisy określające samo rozstrzygnięcie.

W związku z tym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznać należy za nietrafny.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.