Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 220/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-02-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres rozliczeniowy od stycznia 2009 r. do kwietnia 2010 r., postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym na formularzu PPF i dołączonym do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skarżący L. B. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Po analizie przedłożonego materiału dowodowego (oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów nadesłanych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 3 października 2014 r. w sprawie I SA 950/14) referendarz sądowy uznał, że wnioskodawca wykazał, że nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, które kształtuje: 1) wpis od skargi będący wpisem stosunkowym zależnym od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem, który w niniejszej sprawie wynosi 1% wartości zaskarżenia, tj. kwoty 17455 zł (§ 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej jako rozporządzenie); 2) ewentualna opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192) oraz 3) ewentualny wpis od skargi kasacyjnej wynoszący połowę wpisu od skargi (§ 3 rozporządzenia).

Wnioskodawca na dzień 1 grudnia 2014 r. poza środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku bankowym w kwocie 1.571,31 zł, nie posiadał innego majątku, osiąga dochody ze stosunku pracy, które wynoszą 1.680 zł brutto – 1.237,20 zł netto miesięcznie (w okresie od lipca do września br. średnie miesięczne wynagrodzenie wnioskodawcy kształtowało się na poziomie 1.297,28 zł netto), wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz dwiema małoletnimi córkami, żona wnioskodawcy podjęła zatrudnienie od dnia 10 września 2014 r. za wynagrodzeniem miesięcznym 1.680 zł brutto (1.237,20 zł netto, przy czym we wrześniu br. dochód z tego tytułu wyniósł 869,45 zł netto), nadto do dnia 9 września 2014 r. otrzymywała ona zasiłki rodzinne na dzieci w łącznej kwocie 212 zł miesięcznie oraz wypłacone jej zostały dodatki do tych zasiłków z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w łącznej kwocie 200 zł, jej majątek stanowi nieruchomość rolna o wartości 6.500 zł oraz jest ona współwłaścicielką samochodu osobowego marki Audi A4 z 1999 r. o wartości około 8.000 zł, na rachunku bankowym na dzień 23 października 2014 r. zgromadziła środki w wysokości 14.419,59 zł, średnie miesięczne koszty utrzymania rodziny, do których zaliczono opłaty za czynsz, wodę, energię elektryczną, usługi telekomunikacyjne oraz wydatki na podatek rolny, komitet rodzicielski, polisę na życie, ratę kredytu, a także na zakup gazu butlowego, leków oraz podręczników i przyborów szkolnych dla dzieci, wynoszą około 1.391 zł.

W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy stwierdził, że pomimo iż małżonkowie zgromadzili na rachunku bankowym środki w znacznej wysokości, to jednak biorąc pod uwagę wysokość kosztów sądowych, które przedstawiono powyżej i których kwota znacznie przewyższa kwotę posiadanych przez małżonków oszczędności, jak również aktualną wysokość osiąganych przez nich dochodów w łącznej kwocie 2.474,40 zł oraz kwotę ponoszonych stałych wydatków związanych z koniecznymi kosztami utrzymania rodziny (1.391 zł), przyjąć należało, że zgromadzone środki pieniężne stanowią finansowe zabezpieczenie małżonków na pokrycie wydatków związanych z bieżącymi koniecznymi kosztami utrzymania rodziny. Zauważyć bowiem należy, że do dyspozycji małżonków, po uwzględnieniu stałych wydatków, pozostaje dochód w wysokości 1.083,40 zł, tj. 270,85 zł na osobę. Kwota ta bez wątpienia nie wystarcza na pokrycie pełnych kosztów wyżywienia czteroosobowej rodziny, zakupu niezbędnych środków czystości i odzieży. Fakt, że małżonkowie środki zebrane na koncie bankowym przeznaczają na pokrycie swoich bieżących wydatków potwierdza historia rachunku bankowego żony, którego saldo na dzień 1 sierpnia 2014 r. wynosiło 18.962,58 zł. Dokonując oceny możliwości płatniczych wnioskodawcy uwzględniono także okoliczność, że jego żona jest w kolejnej ciąży. Zatem przyjąć należało, że już na tym etapie wzrosły dotychczasowe wydatki rodziny, do których zaliczyć można odpłatne badania lekarskie, zakup koniecznych suplementów diety itp.

Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.