Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 95/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska- Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. i M. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postanowienia sądowego wniesioną przez S. B. i M. D.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2004 r. r. oddalił skargi S. B. i M. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...].

Na wniosek skarżących z dnia 24 sierpnia 2004 r. w przedmiotowej sprawie zostało sporządzone uzasadnienie w/w wyroku, które zostało im doręczone w dniu 18 października 2004 r.

W dniu 24 listopada 2005 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo S. B. i M. D. – sprecyzowane pismem z dnia 11 stycznia 2006 r. – stanowiące wniosek o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie sygn. akt 7/IV SA 710-711/03, w którym wnieśli oni o wznowienie postępowania "w sprawie samowoli budowlanej na naszej (¾ własności) posesji [...] w oparciu o art. 277". W piśmie tym, a także w piśmie z dnia 16 grudnia 2005 r. stanowiącym uzupełnienie skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, skarżący wskazali, iż wszystkie decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz wyroki sądu administracyjnego pomijały i nie uwzględniały wniosku o pozwolenia na użytkowanie samowoli budowlanej, dlatego też obarczone zostały błędem. Stwierdzili, iż sąd administracyjny był wprowadzony w błąd, a fakt złożenia wniosku o pozwolenie na użytkowanie był ukrywany przed nimi oraz przed sądem przez trzy lata. Z tego też względu żądają wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Sąd odrzuci skargę o wznowienie postępowania, jeżeli została ona wniesiona z uchybieniem terminu lub nie jest ona oparta na przesłankach wznowienia postępowania sądowego wymienionych w art. 271-273 w/w ustawy.

Z treści powołanego przepisu wynika, iż warunkiem dopuszczalności skargi o wznowienie jest spełnienie łącznie dwóch warunków: wniesienie skargi w terminie i oparcie jej na ustawowej podstawie wznowienia. Niespełnienie choćby jednego z wymienionych wyżej warunków powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania.

Skargę wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 w/w ustawy).

Wznowienie postępowania sądowego ma charakter nadzwyczajny, stanowi odstępstwo od zasady stabilności orzeczeń sądowych i dlatego możliwość jego zastosowania obwarowana została tak ostrymi restrykcjami. Z tego też względu niedopuszczalne jest zastosowanie rozszerzającej wykładni przesłanek zastosowania wznowienia postępowania sądowego. W postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania nie są więc rozpoznawane zarzuty poza zakresem ustawowych podstaw wznowienia.

W przedmiotowej sprawie S. B. i M. D. wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie samowoli budowlanej na posesji [...] w oparciu o art. 277. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazali to, iż wszystkie decyzje organów administracji publicznej oraz wyroki sądu administracyjnego pomijały i nie uwzględniały wniosku o pozwolenie na użytkowanie.

Zauważyć trzeba, iż zgodnie z treścią art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Ze sformułowania zawartego w powołanym przepisie wynika, iż "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych i środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronom. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania. Nie może również stanowić podstawy wznowienia postępowania okoliczność faktyczna, czy też środek dowodowy jawny z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżony przez stronę. Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki wznowienia postępowania, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto sprawę administracyjną. Ponadto Zarówno nowe okoliczności faktyczne, jak i środki dowodowe, o których mowa w art. 273 § 2 w/w ustawy muszą być tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując nowe okoliczności lub nowe dowody należy równocześnie podać, w jakim zakresie ich uwzględnienie może zmienić podstawę orzekania wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia (zob. szerzej H. Knysiak – Molczyk w: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 671; A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2005, s. 645).

Na marginesie tylko należy wskazać, iż S. B. i M. D brali czynny udział w postępowaniu sądowym, prawidłowo zostali zawiadomieni o terminie rozprawy, składali pisma i wnioski, a przede wszystkim otrzymali odpis wyroku wraz z uzasadnieniem oraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi kasacyjnej. jednakże skargi tej nie wywiedli.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie wystąpiły podstawy wznowienia postępowania sądowego. Skarga ta, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega więc odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poźn. zm.) Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.