Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 872/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 267 par.1 pkt 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2022 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 3 czerwca 2022 r. nr 2201-IOD-1.4102.73.2022, 2201-IOD-1.4102.74.2022, 2201-IOD-1.4102.75.2022 w przedmiocie kosztów postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 czerwca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 216 § 1 oraz art. 220 § 2 i art. 239 oraz art. 178 § 1 i § 3, art. 267 § 1 pkt 3, art. 269 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021r. poz. 1540 ze zm.), dalej: "O.p.", § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015r. w sprawie wysokości opłaty za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentów (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1844), po rozpatrzeniu zażalenia K. K., utrzymał w mocy postanowienie tego organu z dnia 14 kwietnia 2022 r., którym ustalono wysokość kosztów postępowania w wysokości 1.703,48 zł.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

W toku postępowań wznowieniowych, prowadzonych z wniosków o wznowienie postępowań zakończonych decyzjami ostatecznymi Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku: z dnia 15 grudnia 2016 r. w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok; z dnia 31 stycznia 2017 r. w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 rok; z dnia 27 marca 2017 r. w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 rok oraz odsetek od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek za styczeń i luty 2013 roku, K. K. (dalej: "skarżący", "strona", "podatnik") pismami z 18 stycznia 2022 r. wystąpił z wnioskami o wydanie z akt sprawy i doręczenie na nośniku elektronicznym wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach spraw zakończonych wymienionymi decyzjami.

Przy pismach z dnia 14 kwietnia 2022 r. przesłano podatnikowi skany wnioskowanych dokumentów, utrwalonych na nośniku elektronicznym (płyta CD) oraz hasło niezbędne do odczytania tej korespondencji.

Postanowieniem z 14 kwietnia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku ustalił podatnikowi wysokość kosztów postępowania w łącznej kwocie 1.703,48 zł oraz wskazał termin i sposób ich uiszczenia. W uzasadnieniu wyjaśnił, że stronę stosownie do art. 267 § 1 pkt 3 O.p. obciążają koszty sporządzenia odpisów lub kopii, o których mowa w art. 178 tej ustawy. Wysokość opłat za ww. czynności określają natomiast przepisy wspomnianego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015r. w sprawie wysokości opłaty za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentów. Dokonując wyliczenia przedmiotowych kosztów, organ wskazał, że liczba wnioskowanych przez podatnika i przesłanych mu stron akt wyniosła 4.222. Zatem na ustaloną łączną kwotę składają się koszty: sporządzenia skanów dokumentów (4.222 x 0,40 zł) -1.688,80 zł; nośnika elektronicznego (płyta CD) - 0,90 zł; dwóch przesyłek pocztowych w kwocie 6,89 zł za jeden list (pierwsza zawierająca nośnik elektroniczny, druga zawierająca hasło) -13,78 zł.

Po rozpoznaniu zażalenia podatnika, w którym zarzucił naruszenie art. 178 § 1 i § 3, art. 267 § 1 pkt 3 i art. 269 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym i bezzasadnym obciążeniu strony kosztami sporządzenia kopii dokumentów, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, postanowieniem z dnia 3 czerwca 2022 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu organ, odwołując się do przepisów art. 178 § 1 i § 3, art. 267 § 1 pkt 3, art. 269 O.p. oraz poglądów wyrażanych w orzecznictwie zwrócił uwagę, że koszty, o których mowa w art. 267 § 1 pkt 3 O.p. obciążają stronę tylko wówczas, gdy nie wynikają z ustawowego obowiązku organu prowadzącego postępowanie podatkowe. Zatem w sytuacji, gdyby organ podatkowy był zobowiązany do doręczenia konkretnego dokumentu i z obowiązku tego się nie wywiązał, żądanie strony sporządzenia i doręczenia jej takiego dokumentu, w postaci jego odpisu lub kopii, wyłączy możliwość (obowiązek) obciążenia jej kosztami takich czynności. We wszystkich innych przypadkach, określonych w art. 267 § 1 pkt 3 O.p. to strona ponosi ciężar ekonomiczny sporządzania odpisów lub kopii.

W ocenie organu, w przedmiotowej sprawie prawidłowo zastosowano wyżej cytowane przepisy O.p. w zakresie stwierdzenia, iż koszty związane z realizacją złożonego wniosku obciążają stronę, jak też przepisy ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015 r. w zakresie wyliczenia kosztów sporządzenia elektronicznych kopii wnioskowanych dokumentów.

Nie podzielając stanowiska wyrażonego w zażaleniu wskazano, że przywołany przez podatnika wyrok WSA w Bydgoszczy z 23 kwietnia 2013r., sygn. akt II SA/Bd 101/13 został wydany w stanie prawnym, w którym brak było art. 270b O.p. oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015r. w sprawie wysokości opłaty za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentów. Powyższe przepisy weszły w życie od 1 stycznia 2016 r., a w uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 1649), którą dodano art. 270b do przepisów O.p., wyjaśniono, że: "Aktualnie wysokość opłaty za sporządzenie jednej strony odpisu lub kopii, o których mowa w art. 178, jest ustalana przez organy podatkowe w formie aktów wewnętrznych. W praktyce oznacza to, że wysokość tych opłat nie jest jednakowa. W celu ujednolicenia opłat jednostkowych proponuje się ich określenie w rozporządzeniu Ministra Finansów, mając na uwadze szacunkowe nakłady pracy z tym związane oraz koszty wykorzystanych materiałów (art. 270b Ordynacji podatkowej)".

Niewątpliwie zatem od 1.01.2016 r. to przepisy ww. rozporządzenia, a nie akty wewnętrzne organów podatkowych, określają wysokość opłat za sporządzenie przez organ podatkowy kopii lub odpisu dokumentu. Zaznaczono przy tym, że przez dodanie w dniu 5.08.2017 r. pkt 5 do § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015r., usunięto jakiekolwiek wątpliwości, co do zasadności obciążenia strony także kosztami sporządzenia kopii cyfrowych, tj. wykonanych metodą skanowania, czyli odczytania obrazu bądź informacji, zarejestrowania ich, a następnie przeniesienie w postaci cyfrowej na dowolny nośnik danych (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 września 2020 r. sygn. akt I SA/GI 407/20).

Zasadnie zatem uznano, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje § 1 pkt 5 ww. rozporządzenia, który wprost wskazuje na wysokość opłaty za sporządzenie przez organ kopii dokumentu w wysokości 0,40 zł za jedną stronę zeskanowanego dokumentu papierowego. Stawka tej opłaty uwzględnia już szacunkowe nakłady z tym związane (koszty eksploatacji urządzenia skanującego, energii elektrycznej, koszty pracy pracownika), przy czym kształtuje się ona na niższym poziomie niż sporządzenie kopii w formie papierowej.

Z tych względów jako bezzasadne organ ocenił zarzuty braku wyjaśnienia zasadności obciążania strony kosztami oraz zasad ich kalkulacji. Wbrew stanowisku skarżącego, został on poinformowany, iż sporządzenie skanów dokumentów w wersji elektronicznej będzie wiązało się z obciążeniem go kosztami. W piśmie z 30 grudnia 2021 r. organ wskazał bowiem podatnikowi również wartość opłaty za sporządzenie kopii dokumentu w postaci zeskanowanego dokumentu papierowego.

Reasumując, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że w przedmiotowych sprawach wystąpiły podstawy do obciążenia skarżącego kosztami sporządzenia skanów akt postępowań, a ich wysokość nie powinna budzić żadnych wątpliwości. Organ pierwszej instancji przywołał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wszystkie istotne dla tej sprawy okoliczności, dokonał ich prawidłowej oceny oraz wyjaśnił jego podstawę prawną z przytoczeniem właściwych przepisów prawa. Końcowo podkreślono, że podatnik ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku podatnik wniósł o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 3 czerwca 2022 r. i poprzedzającego je postanowienia z 14 czerwca 2022 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mają istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 O.p., art. 178 § 1 i § 3, art. 267 § 1 pkt 3 i art. 269 § 1 O.p.

- § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie wysokości opłat za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentu,

- art. 217 § 1 pkt 4 i 5, § 2 w zw. z art. 219 w zw. z art. 210 § 4 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie.

W ocenie skarżącego, kwestionowane postanowienia nie zawierają prawidłowego i wyczerpującego wyjaśnienia, dlaczego skany dokumentów na nośniku elektronicznym w istocie zostały potraktowane tak, jak papierowe kserokopie dokumentów i dlaczego z tego tytułu został obciążony kosztami ich sporządzenia. Organ bezpodstawnie przyjął, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki do obciążenia strony kosztami.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Podstawową zasadę ponoszenia kosztów postępowania określa art. 264 O.p. Stanowi on, że jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, koszty postępowania przed organami podatkowymi ponosi Skarb Państwa, województwo, powiat lub gmina. Owe dalsze przepisy, to m.in. art. 267 O.p., wprowadzający możliwość obciążenia strony kosztami postępowania, w tym m.in. kosztami które zostały poniesione w jej interesie albo na jej żądanie, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie (art. 267 § 1 pkt 1 O.p.), czy też kosztami sporządzania odpisów lub kopii, o których mowa w art. 178 (art. 267 § 1 pkt 3 O.p.).

Jak z powyższego wynika, wyodrębnioną ustawowo pozycją w wykazie kosztów, które mogą obciążać stronę, są koszty sporządzenia odpisów lub kopii, o których mowa w art. 178 O.p.. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 czerwca 2011 r. sygn. II FSK 2018/10 trafnie zwrócił uwagę, że koszty, o których mowa w art. 267 § 1 pkt 3 O.p. obciążają stronę tylko wówczas, gdy nie wynikają z ustawowego obowiązku organu prowadzącego postępowanie podatkowe. Zatem w sytuacji, gdyby organ podatkowy był zobowiązany do doręczenia konkretnego dokumentu i z obowiązku tego się nie wywiązał, żądanie strony sporządzenia i doręczenia jej takiego dokumentu, w postaci jego odpisu lub kopii, wyłączy możliwość (obowiązek) obciążenia jej kosztami takich czynności. Stanowisko to NSA konsekwentnie prezentował także w orzeczeniu z 18 stycznia 2018 r. sygn. II FSK 3227/15, akcentując, że we wszystkich przypadkach określonych w art. 267 § 1 pkt 3 O.p. to strona ponosi ciężar ekonomiczny sporządzania odpisów lub kopii.

Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z 14 kwietnia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku ustalił podatnikowi wysokość kosztów postępowania w łącznej kwocie 1.703,48 zł oraz wskazał termin i sposób ich uiszczenia, zasadnie stwierdzając, że stronę stosownie do art. 267 § 1 pkt 3 O.p. obciążają koszty sporządzenia odpisów lub kopii, o których mowa w art. 178 tej ustawy. Prawidłowo organ odwołał się do wysokości opłat za ww. czynności, które określają przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015r. w sprawie wysokości opłaty za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentów (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1844). Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem z dnia 3 czerwca 2022 r.

Dokonując wyliczenia przedmiotowych kosztów Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku prawidłowo wskazał, że liczba wnioskowanych przez podatnika i przesłanych mu stron akt wyniosła 4.222. Wyjaśnił przy tym, że na ww. koszty w kwocie 1.703,48 zł składają się koszty: sporządzenia skanów dokumentów (4.222 x 0,40 zł) -1.688,80 zł, nośnika elektronicznego (płyta CD) - 0,90 zł, dwóch przesyłek pocztowych w kwocie 6,89 zł za jeden list (pierwsza zawierająca nośnik elektroniczny, druga zawierająca hasło) -13,78 zł.

Zgodnie z art. 178 § 1 i 3 O.p. strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania kopii przy wykorzystaniu własnych przenośnych urządzeń. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Strona może też żądać wydania jej kopii akt sprawy lub uwierzytelnionych odpisów akt sprawy albo uwierzytelnienia kopii akt sprawy. Na podstawie art. 267 § 1 pkt 3 O.p., stronę obciążają koszty sporządzenia odpisów lub kopii, o których mowa w art. 178 O.p.

Powyższe oznacza, że we wszystkich ww. przypadkach to strona ponosi ciężar ekonomiczny sporządzania odpisów lub kopii. Oczywiście, koszty, o których mowa w art. 267 § 1 pkt 3 O.p. obciążają stronę wówczas, gdy nie wynikają z ustawowego obowiązku organu podatkowego prowadzącego postępowanie podatkowe i zostały poniesione w jej interesie i na jej żądanie, co wynika z art. 267 § 1 pkt 1 O.p.

W tej sprawie, wbrew zarzutom skargi prawidłowo zastosowano wskazane w zaskarżonym postanowieniu przepisy O.p., potwierdzające regułę, iż koszty związane z realizacją złożonego wniosku obciążają stronę, jak też przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015 r. w zakresie wyliczenia kosztów sporządzenia elektronicznych kopii wnioskowanych dokumentów.

Rację ma organ wskazując, że powołany na poparcie zarzutów tak zażalenia, jak i skargi wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 23 kwietnia 2013r., sygn. akt II SA/Bd 101/13 zapadł na tle odmiennego stanu prawnego, w którym brak było art. 270b O.p. upoważniającego ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości opłaty za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentów, mając na uwadze szacunkowe nakłady pracy z tym związane oraz koszty wykorzystanych materiałów, ani realizującego tę ustawową delegację rozporządzenia Ministra Finansów z 18 grudnia 2015 r. w sprawie wysokości opłaty za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentów.

Art. 270b O.p. został dodany przez art. 1 pkt 148 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz.1649) zmieniającej niniejszą ustawę z dniem 1 stycznia 2016 r. W uzasadnieniu projektu tej ustawy, wyjaśniono, że: "Aktualnie wysokość opłaty za sporządzenie jednej strony odpisu lub kopii, o których mowa w art. 178, jest ustalana przez organy podatkowe w formie aktów wewnętrznych. W praktyce oznacza to, że wysokość tych opłat nie jest jednakowa. W celu ujednolicenia opłat jednostkowych proponuje się ich określenie w rozporządzeniu Ministra Finansów, mając na uwadze szacunkowe nakłady pracy z tym związane oraz koszty wykorzystanych materiałów (art. 270b Ordynacji podatkowej)". Niewątpliwie zatem od 1 stycznia 2016 r. to przepisy ww. rozporządzenia, a nie - jak do tej pory - akty wewnętrzne organów podatkowych, określają wysokość opłat za sporządzenie przez organ podatkowy kopii lub odpisu dokumentu.

Niewątpliwie przez dodanie w dniu 5 sierpnia 2017 r. pkt 5 do § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015r., usunięto jakiekolwiek wątpliwości, co do zasadności obciążenia strony także kosztami sporządzenia kopii cyfrowych w postaci skanów dokumentów papierowych. Takie też stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 września 2020 r. sygn. akt I SA/GI 407/20).

Podzielić zatem należało stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, w którym odwołano się do uzasadnienia projektu rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów zmieniającego ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015r. (materiały dostępne na stronach internetowych Rządowego Centrum Legislacji), gdzie wskazano, że "W obowiązującym § 1 rozporządzenia wysokość opłaty uzależniono od formatu oraz jedno lub dwustronnego odpisu wydanej kopii dokumentu. Takie cechy można przypisać wyłącznie kopiom sporządzonym w formie papierowej, a nie elektronicznej. Dlatego też sporządzenie przez organ podatkowy skanu dokumentu nie podlega opłacie określonej w obowiązującym § 1 rozporządzenia.

Mając na uwadze, że organy podatkowe w celu udostępnienia dokumentów pochodzących z akt sprawy sporządzają kopie dokumentów papierowych w formie elektronicznej (skanów), niezbędne jest uzupełnienie określonych w § 1 rozporządzenia opłat za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentów o opłaty za sporządzenie skanów tych dokumentów.

Koszt sporządzenia skanu dokumentu kształtuje się na niższym poziomie niż sporządzenie kopii w formie papierowej. Sporządzenie skanu dokumentu nie wymaga ponoszenia kosztów związanych z eksploatacją tonera i zakupem papieru, które to koszty stanowią znaczący udział w kosztach sporządzania kopii w formie papierowej (40-50%). Przy kalkulacji kosztów związanych ze sporządzeniem skanu dokumentu uwzględniono zatem: koszty eksploatacji urządzenia skanującego (serwisowanie sprzętu, energia elektryczna), koszty pracy pracownika (przygotowanie dokumentów, skanowanie, uporządkowanie). Ponieważ skanowanie dokumentu w różnych formatach generuje takie same nakłady pracy pracownika oraz koszty zużycia urządzenia skanującego proponuje się określić jedną stawkę za stronę zeskanowanego dokumentu. W związku z powyższym, opłatę za sporządzenie kopii dokumentu papierowego proponuje się określić w wysokości 0,40 zł za jedną stronę dokumentu papierowego, który został zeskanowany".

Rozporządzeniem z dnia 13 lipca 2017 r. Minister Rozwoju i Finansów zmienił rozporządzenie z dnia 18 grudnia 2015r. w sprawie wysokości opłaty za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentów (Dz.U. 2017 r. poz. 1409) poprzez dodanie w § 1 pkt 5 w brzmieniu "0,40 zł - za jedną stronę zeskanowanego dokumentu papierowego".

Zmiana ta - jak wyżej wskazano - weszła w życie z dniem 5 sierpnia 2017 r., a zatem prawidłowo organ przyjął, że przepis ten miał zastosowanie w niniejszej sprawie.

Zatem ustalając w ww. rozporządzeniu wysokość opłaty za sporządzenie skanu dokumentu papierowego, uwzględniono już poszczególne składowe kosztu związanego z wykonaniem tej czynności. W konsekwencji, jako bezzasadne należało ocenić zarzuty skargi dotyczące braku wyjaśnienia zasadności obciążania skarżącego kosztami oraz zasad ich kalkulacji.

Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje argumentacja skarżącego, że o braku zasadności obciążenia kosztami w sprawie świadczy także to, że organy podatkowe i tak standardowo przechowują dokumenty ze spraw w formie elektronicznej. Dyrektor słusznie zauważył, że akta spraw objętych wnioskiem skarżącego prowadzone były w formie papierowej, a żaden przepis prawa nie nakazywał konwertowania akt papierowych do postaci skanów.

Skoro w niniejszej sprawie sporządzono skany 4.222 stron dokumentów (akt postępowań), to prawidłowo organ zastosował przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015r. - stanowiące podstawę prawną do ustalenia wysokości opłaty - stosując stawkę 0,40 zł za jedną stronę dokumentu zeskanowanego.

Bezzasadny jest zarzut skarżącego, jakoby nie został poinformowany, iż sporządzenie skanów dokumentów w wersji elektronicznej będzie wiązało się z obciążeniem go kosztami. W piśmie z 30 grudnia 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wskazał bowiem podatnikowi koszt sporządzenia dokumentów zarówno w formie papierowej, jak i opłaty za sporządzenie kopii dokumentu w postaci zeskanowanego dokumentu papierowego.

Wobec tego, że koszty, o których mowa w art. 267 § 1 pkt 3 O.p. obciążają stronę wówczas, gdy nie wynikają z ustawowego obowiązku organu podatkowego prowadzącego postępowanie podatkowe i zostały poniesione w jej interesie i na jej żądanie, a sporządzenie skanów akt postępowań w badanej sprawie nie wynikało z ustawowego obowiązku organu podatkowego prowadzącego te postępowania, gdyż było czynnością w interesie strony, ponieważ to na jej żądanie i dla jej celów procesowych skany zostały sporządzone - prawidłowe było stanowisko organu o istnieniu podstaw do obciążenia skarżącego kosztami sporządzenia skanów akt postępowań. Nie budzi przy tym zastrzeżeń prawidłowość ustalenia tych kosztów, uwzględniająca opłatę za jedną stronę zeskanowanego dokumentu papierowego, wynoszącą 0,40 zł, zgodnie z § 1 pkt 5 cyt. rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2015 r.

Wbrew zarzutom skargi, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przywołał wszystkie istotne dla tej sprawy okoliczności, dokonał ich prawidłowej oceny oraz wyjaśnił jego podstawę prawną i faktyczna podjętych rozstrzygnięć z przytoczeniem właściwych przepisów prawa.

W konsekwencji zarzuty naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 O.p., art. 178 § 1 i § 3, art. 267 § 1 pkt 3 i art. 269 § 1 O.p., art. 217 § 1 pkt 4 i 5, § 2 w zw. z art. 219 w zw. z art. 210 § 4 O.p. oraz § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie wysokości opłat za sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentu okazały się bezzasadne.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 3 czerwca 2022 r. w przedmiocie kosztów postępowania, zatem Sąd rozstrzygając "w granicach danej sprawy" w rozumieniu art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") nie mógł uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Z tego względu zaprezentowane w skardze zarzuty dotyczące spraw z wniosków o wznowienie postępowań zakończonych decyzjami ostatecznymi Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z 15 grudnia 2016 r, 31 stycznia 2017 r. oraz 27 marca 2017 r. nie mogły mieć wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.