Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 2122/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 6 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.K. na wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 12 września 2019 r., nr [...] w przedmiocie złożenia wyjaśnień w związku z uzyskanym przychodem ze sprzedaży nieruchomości p o s t a n a w i a: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Wezwaniem z dnia 12 września 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 155 § 1 w zw. z art. 272 Ordynacji podatkowej wezwał S.K. do złożenia wyjaśnień w związku z przychodem uzyskanym ze sprzedaży udziału w nieruchomości położonej w miejscowości S. W wezwaniu organ wskazał również na konieczność niezwłocznego złożenia zeznania PIT-39.

Na przedmiotowe wezwanie S.K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie natomiast z § 2 tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Powyższe normy wskazują na to, że sądy administracyjne powołane są do kontroli legalności działań organów administracji publicznej, określając przy tym przedmiotowy zakres spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych. Podkreślenia wymaga przy tym, że określenie tego, które z rozstrzygnięć organów administracyjnych podlegają kontroli sądu ma charakter zamknięty. Oznacza to, że nie wszystkie z nich mogą być przedmiotem rozpoznania przez sąd, celem zbadania ich zgodności z prawem.

Przedmiotem skargi strona uczyniła wezwanie z dnia 12 września 2019 r., którym Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 155 § 1 w zw. z art. 272 Ordynacji podatkowej wezwał S.K. do złożenia wyjaśnień w związku z przychodem uzyskanym ze sprzedaży udziału w nieruchomości położonej w miejscowości S. W wezwaniu organ wskazał również na konieczność niezwłocznego złożenia zeznania PIT-39.

Nie może budzić wątpliwości, że skierowane do strony wezwanie nie jest ani decyzją, ani postanowieniem, które podlegają zaskarżeniu na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. W związku z tym podstaw kontroli zaskarżonego aktu nie można upatrywać w tych przepisach. Dopuszczalności rozpoznania skargi przez Sąd nie można także doszukiwać się w oparciu o przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Nie ulega wątpliwości, że czynność organu podatkowego polegająca na wezwaniu skarżącej do złożenia wyjaśnień oraz do złożenia zeznania podatkowego, została podjęta w ramach tzw. czynności sprawdzających, uregulowanych w Dziale V Ordynacji podatkowej. W związku z tym należało mieć na uwadze, że wprawdzie ustawodawca dopuścił możliwość wnoszenia skarg na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, niemniej jednak prawo to wyraźnie ograniczył. Ustawodawca wyłączył bowiem zaskarżalność aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., przez wyłączenie spod kognicji sądów administracyjnych tych aktów i czynności, które podjęto w ramach postępowania administracyjnego określonego m.in. w dziale IV, V, i VI Ordynacji podatkowej tj. w postępowaniu podatkowym, w czynnościach sprawdzających i w kontroli podatkowej.

Skoro zaskarżone przez stronę wezwanie zostało wydane w ramach czynności sprawdzających uregulowanych w Dziale V Ordynacji podatkowej, to nie podlega ono kontroli sądu administracyjnego, o czym wyraźnie stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dodania wymaga, że zaskarżona przez stronę czynność nie mieści się również w żadnej kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a-7 p.p.s.a., a zatem żaden z tych przepisów nie mógł stanowić podstawy do podjęcia działań kontrolnych przez Sąd. Z oczywistych względów skarga nie mogła zostać również rozpoznana w oparciu o przepisy art. 3 § 2 pkt 8-9 p.p.s.a., albowiem dotyczą one rozpoznania skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Skarga, która nie należy do właściwości sądu administracyjnego podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).

Mając powyższe na względzie, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.