Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 369/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 6, art. 7, art. 8 par. 1, art. 15, art. 28, art. 75 par. 1, art.  77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 66
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lipca 2022 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że pismem z 12 października 2018 r. D. R. (dalej jako: "skarżący", "strona"), wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w Lidzbarku Warmińskim (dalej jako: "organ pierwszej instancji", "PINB")

o przeprowadzenie kontroli przewodu kominowego wentylacyjnego w jego lokalu mieszkalnym nr [...] w miejscowości K. i w lokalu nr [...], znajdującym się nad jego mieszkaniem. Po przeprowadzeniu kontroli organ stwierdził, że obiekt budowlany nie jest utrzymywany w należytym stanie technicznym. Ustalił, że w kominie oznaczonym nr 1 w kanale wentylacyjnym nr 14 wprowadzona jest rura żeliwna kanalizacji sanitarnej oraz rury stalowe. W lokalu nr [...] brak sprawnej wentylacji. Przewód na poziomie stropu pomiędzy parterem a piętrem jest częściowo zaślepiony. W kominie oznaczonym nr 2, w kanale wentylacyjnym nr 1 wprowadzona jest rura żeliwna kanalizacji sanitarnej oraz rura stalowa.

Decyzją z dnia 25 marca 2020 r., PINB – działając na podstawie art. 66 ust. 1

pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – nakazał Wspólnocie:

1/ zamontować nawiewniki podokienne, okienne lub nawietrzaki ścienne celem zapewnienia właściwego bilansu powietrza w mieszkaniu;

2/ wyłączyć z użytkowania jako przewód wentylacyjny kanał instalacyjny oznaczony na szkicu w opinii kominiarskiej nr 14;

3/ zamontować kratkę wentylacyjną w kuchni mieszkania nr [...], podłączając ją do wolnego kanału oznaczonego na szkicu w opinii kominiarskiej nr 13;

4/ zamontować kratkę wentylacyjną w kuchni mieszkania nr [...] podłączając ją do wolnego kanału oznaczonego na szkicu w opinii kominiarskiej nr 11;

5/ kanały wyposażyć we wkłady rurowe. Na kanałach wentylacyjnych zamontować wentylacyjną nasadę kominową, a kanał spalinowy oznaczony na szkicu opinii kominiarskiej nr 9 z kotła węglowego przedłużyć kanałem stalowym ponad nasady wentylacyjne.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że z przedłożonych opinii kominiarskich

nr [...] i nr [...] z 29 kwietnia 2019 r., sporządzonych przez mistrza kominiarskiego P. G. wynika, że wentylacja kuchni lokalu nr [...] podłączona jest do kanału, w którym znajdują się instalacje wod.-kan. i c.o., ponadto do tego samego przewodu podłączona jest wentylacja kuchni lokalu nr [...], znajdującego się na następnej kondygnacji.

W związku z tym, kominiarz zalecił osadzenie kratki wentylacyjnej kuchni lokalu nr [...] w przewodzie kominowym oznaczonym na szkicu nr 13. Takie same zalecenia zawarte są w protokole okresowej kontroli z przewodów kominowych sporządzonego dnia 24 listopada 2018 r. przez mistrza kominiarskiego J. S.

Z ekspertyzy opracowanej przez R. B., posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych oraz złożonego do niej uzupełnienia wynika natomiast, że kanał oznaczony na szkicu nr 14 nigdy nie był i nie powinien być kanałem wentylacyjnym, w istocie jest to kanał instalacyjny. Podłączenie dwóch kratek wentylacyjnych z obu kuchni do jednego kanału w tak bliskiej odległości przy tak niskim kominie powodowało zakłócenia w prawidłowym działaniu wentylacji (zbyt mała ilość wywiewanego powietrza), jak również przedostawanie się zapachów pomiędzy pomieszczeniami. W związku z powyższym, w celu usprawnienia wentylacji grawitacyjnej w obu mieszkaniach, należy dostarczyć z zewnątrz odpowiednią ilość powietrza, tak aby zapewnić właściwy bilans powietrza w mieszkaniu i bezwzględnie rozdzielić wentylacyjnie pomieszczenia obu kuchni. W chwili obecnej w budynku są wolne kanały po zdemontowaniu kuchni węglowych. Kanały te mogą być wykorzystane jako wentylacyjne.

Ostatecznie wskazano, że ze względu na fakt, iż kwestie sporne w postępowaniu dotyczą elementów wspólnych budynku, stroną jest Wspólnota Mieszkaniowa i tylko jej zarząd jest uprawniony do działania w postępowaniu administracyjnym. PINB uznał, że skarżący legitymuje się jedynie interesem faktycznym, związanym z możliwością użytkowania przewodów wentylacyjnych i doręczył skarżącemu decyzję listem zwykłym – do wiadomości.

Obszerne odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący, zarzucając, że decyzja jest skrajnie korzystna dla sprawców dewastacji przewodu wentylacyjnego. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że postępowanie było prowadzone z naruszeniem przepisów przez 17 miesięcy, a decyzja została wydana kilka dni po wyborze zarządu wspólnoty, korzystając ze zmiany w prawie i tego, że Wspólnota [...] stała się tzw. dużą wspólnotą mieszkaniową, a jemu odebrano status strony w postępowaniu. Wskazano na lakoniczność uzasadnienia, które nie odnosi się w ogóle do meritum sprawy, czyli stanu technicznego przewodów kominowych i zarzucono, że w aktach sprawy znajduje się przerobiony szkic mistrza kominiarskiego J. S., który jest niezgody ze stanem faktycznym oraz zleconą przez niego opinią mistrza kominiarskiego P. G.

Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji PINB, decyzją z dnia 22 lipca 2020 r., Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "WINB" "organ odwoławczy"), uznał interes prawny skarżącego i uchylił powyższą decyzję, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że PINB dopuścił się uchybień dotyczących oceny stanu faktycznego sprawy, skutkujących naruszeniem przepisów k.p.a. oraz ustawy Prawo budowlane. Wyjaśniono, że fundamentalne znaczenie dla możliwości zastosowania przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego ma konstatacja,

iż określony obiekt budowlany użytkowany jest w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku. Podano, że organ pierwszej instancji winien należycie wyjaśnić stan faktyczny sprawy w zakresie koniecznym do wydania decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 w zw. z ust. 2 lub art. 50-51 Prawa budowlanego.

W sprzeciwie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skarżący domagał się uchylenia powyższej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 2 września 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 605/20, uchylił decyzję organu odwoławczego. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy z naruszeniem art. 7 i art. 15 k.p.a. niewłaściwie rozważył stan faktyczny i prawny sprawy. Podano, że organ pierwszej instancji orzekał w trybie art. 66 Prawa budowlanego i dlatego

organ odwoławczy powinien ocenić, czy w sprawie istnieją podstawy do zastosowania tego przepisu. Od takiej oceny organ się uchylił, mimo wystarczającego w tym względzie materiału dowodowego.

Na skutek wykonania ww. wyroku, WINB decyzją z dnia 1 lutego 2021 r., uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 25 marca 2020 r. w części dotyczącej terminu i wyznaczył nowy termin wykonania decyzji do dnia 30 czerwca 2021 r.

W uzasadnieniu podano, że organ nadzoru budowlanego uznał, iż

w przedmiotowej sprawie żadne roboty budowlane nie zostały wykonane,

a nieodpowiedni stan techniczny przewodów kominowych istnieje od początku funkcjonowania obiektu. Potwierdza to opinia mgr inż. R. B. z dnia 30 grudnia 2019 r.,

w której wskazano, że rozkucie kanału wentylacyjnego nr 14 wykonane zostało podczas budowy budynku, w celu wyprowadzenia rury kanalizacyjnej. Samo rozkucie nie byłoby pomocne przy montażu rur centralnego ogrzewania dla mieszkania nr [...]. Kanał nr 14 w kominie nr 1 i kanał nr 1 w kominie nr 2 nie są kanałami wentylacyjnymi, a kanałami instalacyjnymi. Instalacje wykonano wadliwie lub budynek oddano do użytku, z nie

w pełni sprawną instalacją wentylacyjną. Jak wynika z oględzin instalacji wentylacji grawitacyjnej, zarówno w kuchni mieszkań nr [...] i [...] oraz [...] i [...], instalacja wentylacyjna nigdy nie działała prawidłowo. Jak wynika natomiast z protokołu mistrza kominiarskiego K. Z. z dnia 17 czerwca 2020 r., szacht techniczny rur wodno-kanalizacyjnych przysłania pełny przepływ powietrza podłączonych kratek wentylacyjnych w pomieszczeniach kuchni z przewodami kominowymi. Wolne przewody kominowe oznaczone nr 4-5 i 20-21 można wykorzystać na przyłączenie wentylacji kuchni w lokalach. Brakującą wentylację kotłowni w lokalu nr [...] poprowadzić z przewodu nr 22. W przewodzie kominowym nr 6 i 22 wykonać górne wyloty na koronie komina.

Wobec powyższego oraz faktu, że w przedmiotowej sprawie nie były wykonywane żadne roboty budowlane - brak prawidłowej wentylacji istnieje od początku powstania budynku – w ocenie WINB konieczne jest wykonanie prawidłowych podłączeń przewodów kominowych, w celu prawidłowego funkcjonowania wentylacji we wszystkich lokalach mieszkalnych.

Wskazano ponadto, że zgodnie z § 147 rozporządzenia obowiązującego na dzień realizacji budynku tj. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej

i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Instalacje wentylacyjne

i klimatyzacyjne powinny umożliwiać spełnienie warunków wymiany i czystości powietrza oraz bezpieczeństwa pożarowego, określonych w rozporządzeniu

i przepisach szczególnych, a także warunków dotyczących wymiany powietrza, temperatury i wilgotności pomieszczeń, określonych w Polskich Normach.

Ostatecznie wyjaśniono, że nałożone obowiązki są tożsame z opiniami kominiarskimi znajdującymi się w aktach sprawy, jak również z ekspertyzą techniczną sporządzoną przez mgr inż. R. B., a komin jest częścią wspólną budynku mieszkalnego, wobec czego adresatem decyzji jest Wspólnota Mieszkaniowa [...].

Opisana decyzja organu odwoławczego – na skutek wniesienia skargi – została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia

31 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 305/21.

W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że organy administracji publicznej mają obowiązek prowadzić postępowanie zgodnie z przepisami prawa, w myśl art. 6 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.), dalej jako: "k.p.a.". Z kolei, zasada prawdy obiektywnej wymaga, aby wydane orzeczenie wynikało z materiału dowodowego zgromadzonego

w postępowaniu, który musi przekonywać o słuszności wydanego rozstrzygnięcia. Ocena powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Wskazano, że prawidłowa realizacja powyższych obowiązków w postępowaniu odwoławczym obejmuje m.in. dokładne zapoznanie się w zawartym w odwołaniu stanowiskiem odwołującego oraz odniesienie się do jego treści w uzasadnieniu decyzji wydanej na skutek rozpatrzenia tego odwołania, a organ odwoławczy nie wywiązał się z tych obowiązków.

Wyjaśniono, że organ odwoławczy powielił ustalenia zawarte w opinii biegłego

z 30 grudnia 2019 r., nie dokonując jej własnej oceny. Dodano, że obowiązkiem organu jest również odniesienie się do innych dowodów, zwłaszcza tych wskazywanych przez stronę w odwołaniu oraz innych, zebranych w toku całego postępowania wyjaśniającego. Organ powinien odnieść się do wszystkich ustaleń dokonanych w toku postępowania i ocenić we własnym zakresie, jakie rury przechodzą przez kanały wentylacyjne i do czego one służą oraz czy możliwe jest, że zostały one zamontowane już po powstaniu budynku, co wydaje się mało prawdopodobne. Nałożono ponadto na organ obowiązek ustosunkowania się do stanowiska skarżącego, wyrażonego

w pismach kierowanych do organów w toku postępowania administracyjnego, ustalenie momentu wybudowania budynku i dokonanie oceny dowodów, na których organ się oparł oraz dowodów wskazanych przez skarżącego i sformułowania własnych konkluzji, które znalazłyby odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Po przeprowadzeniu postępowania w wskazanym przez Sąd zakresie, decyzją

z dnia 9 marca 2022 r., WINB uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji

z dnia 25 marca 2020 r. w części dotyczącej terminu i wyznaczył nowy termin wykonania decyzji do dnia 30 kwietnia 2022 r.

W uzasadnieniu decyzji obszernie przytoczono uzasadnienie ww. wyroku Sądu

i szczegółowo przedstawiono zarzuty odwołania. Odnosząc się do nich wyjaśniono, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy nie miały wątpliwości co do tego, że w przedmiotowej sprawie nie popełniono samowoli budowlanej,

a nieodpowiedni stan techniczny przewodów kominowych istnieje od początku funkcjonowania budynku, co potwierdzają sporządzone w sprawie opinie kominiarskie, jak też pismo zarządcy budynku Z. S. z dnia 6 lipca 2019 r. Wynika to również ze zgodnych twierdzeń wszystkich mieszkańców przedmiotowego budynku, według których otrzymali oni lokale mieszkalne z instalacjami w takim kształcie jakim są obecnie, nie wykonywali żadnych robót budowlanych w kominie. Zdaniem tego organu, wszystkie ekspertyzy znajdujące się w aktach sprawy są rzetelne i wiarygodne; są one zbieżne, spójne i prowadzą do tych samych wniosków.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących braku analogii nakazów nałożonych w stosunku do lokali nr [...] oraz [...], organ odwoławczy wyjaśnił, że przewód wentylacyjny przebiegający przez pomieszczenia kuchenne tych lokali jest równie niesprawny jak przewód objęty nakazem wskazanym w decyzji organu pierwszej instancji. W ww. lokalach stwierdzono przewód instalacji zimnej wody i pionu kanalizacyjnego w kanale wentylacyjnym komina, prowadzonego od piwnicy po strych, prze kuchnie mieszkań nr [...] i [...] z tą różnicą, że w kanale wentylacyjnym nr 14, przebiegającym przez mieszkania nr [...] i nr [...] zamontowane są dodatkowo przewody centralnego ogrzewania, zasilające w ciepło mieszkanie nr [...]. Ustaleń tych organ dokonał na podstawie znajdującego się w aktach materiału dowodowego

w oparciu o specjalistyczną wiedzę jaką dysponuje. Odnosząc się natomiast do zarzutu, iż szkic przewodów kominowych wykonany przez J. S. z dnia 24 listopada 2018 r. został przerobiony, WINB zaprzeczył temu stwierdzeniu i wskazał, że odpowiada on rzeczywistemu usytuowaniu przewodów kominowych w kominie.

Następnie omówiono tryby służące doprowadzeniu obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, uregulowane w art. 66 i art. 50-51 P.b. i wskazano, że wydanie decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 P.b. uwarunkowane jest stwierdzeniem, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający bezpieczeństwu mienia lub środowisku. Stan taki jest wynikiem nieprawidłowości, które mają charakter budowlany. Wszystkie te elementy zaistniały w rozpoznawanej sprawie

i zostały potwierdzone przez prawidłowo sporządzony protokół kontroli budynku, z dnia 4 czerwca 2019 r. Fakt, iż w przedmiotowym kominie nie były wykonywane żadne roboty budowlane potwierdzają wykonane ekspertyzy kominiarskie z dnia 30 grudnia 2019 r. i z dnia 17 czerwca 2020 r. Okoliczność, że zmiany w rozwiązaniach ogrzewania mieszkań znajdujących się w budynku oraz ogrzewania wody nastąpiły na etapie budowania budynku, wynika jednoznacznie z pisma zarządcy budynku z dnia

6 lipca 2017 r. Fakt ten potwierdza też pismo Wspólnoty Mieszkaniowej przedmiotowego budynku z dnia 5 października 2021 r. i z dnia 14 stycznia 2022 r. Wentylacja jest niesprawna we wszystkich 4 lokalach w budynku, od momentu jego powstania. Roboty budowlane związane z montażem rur centralnego ogrzewania

w sąsiednim mieszkaniu nie ingerowały w przewód kominowy, wykonywane były

w piwnicy, w kotłowni, zostały dostawione przy istniejących rurach w kanale instalacyjnym (szacht instalacyjny). Zagruzowanie przewodu wentylacyjnego powstało najprawdopodobniej na etapie budowy budynku i wynika z niedbalstwa ekipy budowlanej, która nie usunęła gruzu. Nakaz zamontowania kratki wentylacyjnej

w kuchni mieszkania nr [...] do wolnego kanału nr 13 wynika z tego, że w mieszkaniu strony kratka wentylacyjna jest wpięta w szacht instalacyjny i nie spełnia swojej funkcji. Nakaz zamontowania nawiewników podokiennych lub nawietrzników ściennych

w mieszkaniu strony został wydany w celu zapewnienia prawidłowej wentylacji i ma zapewnić właściwy bilans powietrza w mieszkaniu.

Podniesiono, że przedmiotowy budynek został oddany do użytku ok. 1989 r.. wobec czego mają do niego zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Trenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Zgodnie z § 93 wymagane jest, aby budynki posiadały urządzenia wentylacyjne lub klimatyzacyjne

w zakresie wynikającym z potrzeb użytkowych i funkcji poszczególnych pomieszczeń,

z zachowaniem wymiany powietrza przewidzianej w normach. W tym celu należy jak najszybciej doprowadzić wentylację do odpowiedniego stanu w przedmiotowym budynku, a decyzja organu pierwszej instancji wyszczególnia czynności, które należy podjąć, aby usprawnić działanie wentylacji we wszystkich lokalach, w tym w lokalu należącym do skarżącego.

Ostatecznie szczegółowo opisano treść opinii biegłego inż. M. S. z dnia 6 grudnia 2021 r., sporządzonej na zlecenie skarżącego, nie dając wiary temu dowodowi

i wskazując, że stoi ona w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, jest niepełna i stronnicza. Biegły wykracza w niej poza swoje kompetencje, sugerując jakie rozstrzygnięcie powinien wydać organ nadzoru budowlanego.

Skargę na ww. decyzję organu odwoławczego z dnia 9 marca 2022 r. wniósł do tutejszego Sądu skarżący, wnosząc o:

1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji WINB - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a.;

2) uchylenie w całości, poprzedzającej zaskarżoną decyzję WINB, decyzji PINB - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a.;

3) zobowiązanie przez Sąd WINB do wydania w określonym terminie decyzji ze wskazaniem sposobu rozstrzygnięcia sprawy (proponowany sposób rozstrzygnięcia został wskazany w uzasadnieniu - pkt "V.") - na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a.

Ponadto, skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi sformułowano i uzasadniono następujące zarzuty:

I. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.:

1. Organy obu instancji naruszyły art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 § 1

w zw. z art. 15 w z. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 136 § 1 w zw. z art. k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, statuującym zasadę demokratycznego państwa prawnego, w tym stanowiącą jej istotny komponent zasadę ochrony zaufania obywateli do organów państwa i stanowionego oraz stosowanego przez nie prawa, wraz ze stanowiącą jej emanację zasadą prawa obywatela do dobrej administracji, w świetle której to zasady, każde działanie w formach władczych organu administracji publicznej powinno zostać poprzedzone wszechstronnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy – poprzez wskazanie w punktach:

a) bezpodstawne, niepoparte jakimikolwiek merytorycznymi argumentami uznanie, że opinia techniczna biegłego inż. M. S. z dnia 6 grudnia 2021 r. jest stronnicza i niepełna;

b) bezpodstawne przyjęcie, że w sprawie nie miała miejsca samowola budowlana;

c) błędne przyjęcie, iż przedmiotem postępowania był stan techniczny przewodów kominowych, a nie dokonanie samowoli budowlanej, której skutkiem jest niesprawność przewodu wentylacyjnego;

d) niewykonanie wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku WSA

w Olsztynie z dnia 31 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 305/21;

e) k) y) nierozpatrzenie całości zebranego materiału dowodowego, poprzez pominięcie pism dowodowych skarżącego;

f) g) h) t) w) błędne ustalenie okoliczności faktycznych wbrew zasadom logiki

i dowodom zebranym w sprawie oraz błędną ocenę dowodów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie;

i) u) pozorne i nielogiczne odniesienie się do zarzutów skarżącego dotyczących analogicznych nakazów w kominach wobec lokali nr [...] oraz [...];

j) o) p) v) błędną ocenę znaczenia i wartości pism dowodowych stron oraz zebranych

w sprawie dowodów;

l) niezgodne ze stanem rzeczywistym ustalenie, że w aktach sprawy nie znajduje się przerobiony szkic przewodów kominowych mistrza kominiarskiego J. S. z dnia

24 listopada 2018 r.;

m) niezgodne ze stanem rzeczywistym stwierdzenie przez WINB, że na pierwotnym etapie postępowania skarżący nie był stroną postępowania;

n) błędną wykładnię art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez nieuchylenie decyzji PINB

w zakresie w jakim organ ten odmówił skarżącemu statusu strony postępowania;

r) bezpodstawne stwierdzenie przez WINB, że skarżący utrudnia Wspólnocie Mieszkaniowej wykonanie niezbędnych prac, celem usprawnienia prawidłowego działania wentylacji.

W ocenie skarżącego ww. naruszenia w konsekwencji doprowadziły do niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności – zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej – a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowały błędnym przyjęciem, iż w sprawie należy zastosować art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia

7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej w skrócie w zarzutach skargi jako: "Pr. bud."). Natomiast w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 66 ust. 1a albo art. 51 ust. 7

w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. Skarżący podniósł ponadto, że WINB naruszył

w sposób rażący powyższe przepisy, poprzez wprost sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym stwierdzenie, iż: "w przedmiotowej sprawie nie były wykonywane żadne roboty budowlane - brak prawidłowej wentylacji istnieje od początku powstania budynku".

2. WINB naruszył art. 28 w zw. z art. 15 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji PINB z dnia 25 marca 2020 r., wedle której nie posiadał on przymiotu strony w postępowaniu oraz jednoczesne uznanie go przez WINB za stronę postępowania w decyzji z dnia 1 lutego 2021 r. Skoro WINB przyznał mu status strony postępowania administracyjnego, to powinien orzec co do istoty sprawy, poprzez uchylenie decyzji PINB w części dotyczącej nieprzyznania mu przez PINB statusu strony postępowania administracyjnego.

3. PINB naruszył art. 68 § 1 i 2 w zw. z art. 77 § 1 oraz w zw. z art. 28 k.p.a. - poprzez wadliwą procedurę sporządzania protokołu z kontroli w budynku mieszkalnym [...] w dniu 4 czerwca 2019 r.

4. PINB naruszył art. 8 w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 78 Konstytucji RP - poprzez bezpodstawne pozbawienie skarżącego statusu strony postępowania administracyjnego oraz prowadzenie postępowania w sposób nie wzbudzający zaufania do organów władzy publicznej.

II. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.:

1. Organy obu instancji naruszyły art. 66 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50-51 Pr. bud., poprzez ich błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe użycie, wyrażające się w zastosowaniu przepisu dotyczących stanu technicznego, tj. art. 66 ust. 1 pkt 2

Pr. bud. do legalizacji samowoli budowlanej uregulowanej w art. 50-51 Pr. bud.

2. Organy obu instancji naruszyły art. 6 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1a Pr. bud.

w zw. z art. 7 ust. 3 pkt 1 Pr. bud. w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1-4, § 22 i § 23 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych - poprzez ich niezastosowanie.

3. Organy obu instancji naruszyły art. 66 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., poprzez jego błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się poprzez nieuzasadnione nakazywanie inwestycji w lokalu mieszkalnym skarżącego, tj. PINB wskazał w decyzji: "1/ Zamontować nawiewniki podokienne, okienne lub nawietrzaki ścienne celem zapewnienia właściwego bilansu powietrza w mieszkaniu."

4. PINB naruszył art. 81c ust. 2 i 4 Pr. bud., poprzez ich nieuzasadnione zastosowanie.

W obszernym uzasadnieniu skargi opisano stan faktyczny sprawy i powołując szereg orzeczeń sądowoadministracyjnych, wyjaśniono ww. zarzuty.

Kolejnymi pismami z dnia 27 czerwca 2022 r. oraz z dnia 1 lipca 2022 r. skarżący uzupełnił zarzuty skargi, dołączając fotokopie szkiców kotłowni oraz fotokopie fotografii elementów instalacji oraz pisma administratora Wspólnoty.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd administracyjny zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy czy też przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022, poz. 329

z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.".

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, tutejszy Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy jednak wyjaśnić, że ze względu na ogłoszony stan epidemii oraz nowe brzmienie przepisu art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 z późn. zm.), w związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku oraz uznaniem rozpoznania sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego załatwienia sprawy, przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przystępując do rozpoznania skargi, należy odnieść się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero stwierdzenie, że stan faktyczny został w sprawie ustalony prawidłowo, umożliwia dokonanie oceny, czy organ prawidłowo zastosował określone przepisy prawa materialnego.

W pierwszej kolejności zasadne jest ustosunkowanie się do zarzutów skargi związanych ze "zniekształceniem", jak to strona nazywa, i częściowym pominięciem przez WINB treści wskazań zawartych w wyroku tutejszego Sądu z dnia 31 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 305/21. Zarzut ten dotyczy naruszenia art. 153 p.p.s.a., który nakłada na organy i sąd administracyjny obowiązek stosowania się do oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta i wskazania co do dalszego postępowania mają charakter bezwzględnie wiążący (por. wyrok NSA z 23 lutego

2022 r., sygn. akt III OSK 999/21, LEX nr 3328029). Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania wytyczają kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy i organ powinien im się bezwarunkowo podporządkować.

W powołanym wyroku Sąd wskazał, iż WINB nie wywiązał się z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i ustosunkowania się do zarzutów zawartych w odwołaniu oraz w pismach stron, kierowanych do organów w toku postępowania administracyjnego oraz powielenie ustaleń zawartych w opinii biegłego

z dnia 30 grudnia 2019 r., bez dokonania jej własnej oceny. Ocena ta powinna być dokonana z uwzględnieniem całego materiału dowodowego, a obowiązkiem organu jest odniesienie się również do dowodów, wskazywanych przez strony postępowania, oceny dowodów, na których organ oparł rozstrzygnięcie oraz dowodów, wskazanych przez skarżącego i sformułowania własnych konkluzji, które znalazłyby odzwierciedlenie

w uzasadnieniu decyzji. Ponadto, Sąd wskazał na nieprawidłowe powołanie się przez WINB się na rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które nie obowiązywało w czasie, gdy budynek powstawał.

Dokładna analiza uzasadnienia decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia doprowadziła tutejszy Sąd do wniosku, że – wbrew przekonaniu skarżącego – art. 153 p.p.s.a. nie został naruszony, a organ odwoławczy dokonał oceny przedłożonych opinii. Uzasadnienie decyzji jest wprawdzie dotknięte pewnymi mankamentami (np. cytowanie treści pism składanych w postępowaniu administracyjnym, dokonywanie oceny zachowania skarżącego wobec wspólnoty mieszkaniowej), nie mają one jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy przekonuje, że rozstrzygnięcie sprawy co do istoty jest prawidłowe.

W rozpoznawanej sprawie istotnym było ustalenie przyczyn niedrożności kanału wentylacyjnego w budynku Wspólnoty Mieszkaniowej, w którym znajduje się mieszkanie skarżącego. Jego zdaniem, niedrożność tego kanału została spowodowana robotami budowlanymi wykonanymi w 1996 r. samowolnie przez właścicieli sąsiedniego lokalu. Roboty te polegać miały na likwidacji westfalki w tym lokalu i przeprowadzeniu rur centralnego ogrzewania kanałem wentylacyjnym nr 14, w którym przebiegały już wcześniej rury instalacji wodno-kanalizacyjnej. Co istotne jednak, istnienie rur instalacji wodno-kanalizacyjnej w przewodzie kominowym nr 14 od początku funkcjonowania obiektu potwierdza sam skarżący (np. w piśmie z dnia 16 września 2019 r.). Obecność rur w przewodzie kominowym nr 14 i jego niedrożność potwierdziła kontrola PINB przeprowadzona w dniu 4 czerwca 2019 r., a także przedłożona ekspertyza, co jest zbieżne z twierdzeniami skarżącego. Organy orzekające w sprawie nie potwierdziły natomiast zaistnienia samowoli budowlanej, uwzględniając ustalenia ekspertyzy. Autor ekspertyzy ocenił, że kanał kominowy nr 14, jako wentylacyjny, od początku nie był prawidłowo wykonany i nie spełniał swojej roli. Załączona do akt dokumentacja fotograficzna potwierdza tezy biegłego zawarte w piśmie z dnia 30 grudnia 2019 r., że zarówno kanał nr 14 w kominie nr 1 jak i kanał nr 1 w kominie nr 2 nie są to kanały wentylacyjne, a kanały instalacyjne. Są one rozkute na poddaszu (przebita jest przez ściankę rura kanalizacyjna) i niezabudowane w piwnicy, a na czas odbioru budynku, na poziomie mieszkań, otrzymały kratki wentylacyjne. Zatem – jak to ocenił WINB – rozkucie tego kanału w żaden sposób nie byłoby pomocne przy montażu rur centralnego ogrzewania. Wspólne podłączenie mieszkań nr [...] i nr [...] nigdy nie było wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną. Jednocześnie ustalono, że w kominie nr 1 znajdują się wolne kanały, które mogą zapewnić wentylację mieszkań nr [...] i nr [...].

Wskazać należy, że organ odwoławczy, w wykonaniu powołanego wyroku Sądu zweryfikował ustalenia organu pierwszej instancji, podzielając je i dokonując oceny, że ujawniona wadliwość kanału kominowego istnieje od początku funkcjonowania obiektu, uniemożliwiając od początku prawidłowe funkcjonowanie wentylacji w kuchni skarżącego i w innych lokalach mieszkalnych przedmiotowego budynku wielorodzinnego. Ustalenia te zostały poczynione na podstawie wszechstronnie zebranego i ocenionego materiału dowodowego, co uzasadniało wydanie nakazów określonych w decyzji organu pierwszej instancji, w celu doprowadzenia obiektu do należytego stanu technicznego i usunięcia zagrożenia życia lub zdrowia mieszkańców. Nałożenie tych obowiązków było konieczne ze względu na to, że brak prawidłowej wentylacji pomieszczeń może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi. Powszechnie wiadomym jest bowiem, że w źle wentylowanych pomieszczeniach może dojść do niedoboru tlenu, mogą rozwijać się grzyby, które mogą prowadzić do rozstroju zdrowia. Organ odwoławczy dokonał oceny dowodów, która w świetle zebranego w sprawie materiału nie jest dowolna. Na podkreślenie zasługuje, że rozstrzygając sprawę organ szczególną moc dowodową przyznał dowodom z dokumentów sporządzonym przez osoby posiadające specjalistyczną wiedzę (m.in. opinia mgr inż. R. B. z dnia 30 grudnia 2019 r., której wyniki są zbieżne z wyjaśnieniami Z. S. – zarządcy budynku, który stwierdził brak prawidłowej wentylacji od początku powstania budynku i wyjaśnił z jakich to nastąpiło powodów) oraz zgodnych wyjaśnień członków Wspólnoty, którzy nie potwierdzili wersji skarżącego, a także ekspertyzy kominiarskiej. Organ powołał się na zbieżność przeprowadzonych dowodów.

WINB odnosząc się do opinii złożonej przez skarżącego, sporządzonej przez biegłego sądowego inż. M. S., podniósł, że jest ona stronnicza, niepełna

i sugeruje organowi sposób rozstrzygnięcia sprawy. Tutejszy Sąd podziela stanowisko, że w sprawie zachodziły podstawy do uznania, że opinia ta nie może stanowić podstawy orzekania, mimo że została sporządzona przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, o czym świadczy jej zawartość. Otóż już przedmiot opinii określono jako "samowolę", co samo przez siebie przeczy celowi opinii, bo może oznaczać formułowanie opinii pod z góry założoną tezę. W opisie stanu technicznego brak jest zaś przedstawienia faktów, znajdują się tam natomiast tylko oceny biegłego, zbieżne ze stanowiskiem skarżącego. Jako źródło opinii wskazano zeznania świadków, na podstawie których zostały sformułowane tezy opinii, a ocena zeznań świadków wykracza poza uprawnienia biegłego. Co więcej, opinia ta pozostaje w sprzeczności

z całym pozostałym materiałem dowodowym. Opinia mgr inż. R. B. z dnia

30 grudnia 2019 r. potwierdza, że rozkucie kanału wentylacyjnego nr 14 wykonane zostało podczas budowy budynku, w celu wyprowadzenia rury kanalizacyjnej. Samo rozkucie nie byłoby pomocne przy montażu rur centralnego ogrzewania dla mieszkania nr [...]. Kanał nr 14 w kominie nr 1 i kanał nr 1 w kominie nr 2 nie są kanałami wentylacyjnymi, a kanałami instalacyjnymi. Instalacje wykonano wadliwie lub budynek oddano do użytku z nie do końca sprawną instalacją wentylacyjną. Jak wynika

z oględzin instalacji wentylacji grawitacyjnej, zarówno w kuchni mieszkań nr [...] i [...], jak i [...] i [...] instalacja wentylacyjna nigdy nie działała prawidłowo. Jak wynika zaś

z protokołu mistrza kominiarskiego K. Z. z dnia 17 czerwca 2020 r., szacht techniczny rur wodno-kanalizacyjnych przysłania pełny przepływ powietrza podłączonych kratek wentylacyjnych w pomieszczeniach kuchni z przewodami kominowymi. Wolne przewody kominowe oznaczone nr 4-5 i 20-21 można wykorzystać na przyłączenie wentylacji kuchni w lokalach. Brakującą wentylację kotłowni w lokalu

nr [...] poprowadzić należy z przewodu nr 22. W przewodzie kominowym nr 6 i 22 zaś trzeba wykonać górne wyloty na koronie komina.

Powyższe okoliczności pozwoliły organowi odwoławczemu przyjąć, że brak prawidłowej wentylacji istnieje od początku powstania budynku, konieczne jest więc wykonanie prawidłowych podłączeń przewodów kominowych, w celu prawidłowego funkcjonowania wentylacji we wszystkich lokalach mieszkalnych.

W ocenie tutejszego Sądu, bezzasadne są także zarzuty skargi dotyczące braku odniesienia się do stanowiska prezentowanego przez skarżącego. Organ ustosunkował się do nich, wprawdzie powierzchownie, ale można to usprawiedliwić wielością podnoszonych i wielokrotnie formułowanych w różny sposób przez stronę zarzutów, które w istocie sprowadzają się do polemizowania w najistotniejszej w sprawie kwestii, to znaczy tego, jakie było źródło niedrożności przedmiotowego kanału wentylacyjnego.

Podobnie, trudne jest jednostkowe odniesienie się do każdego z zarzutów skargi, bowiem w przeważającej części stanowią one polemikę z ustaleniami i oceną dokonaną przez WINB, iż nieodpowiedni stan techniczny przewodów kominowych istnieje od początku funkcjonowania obiektu. Stwierdzić jednak należy, że dokonanie tych ustaleń poprzedziło postępowanie wyjaśniające wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzone z zachowaniem wymogów stawianych przez art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W szczególności nie można uznać, że szkic kanałów wentylacyjnych został sfałszowany; nie wiadomo bowiem, kiedy powstał załączony przez skarżącego rysunek, a skarżący nie wyjaśnił i nie uprawdopodobnił

w żaden sposób, iż został on zmieniony w toku postępowania.

Nie było również podstaw, aby uznać za uzasadnione zarzuty skargi dotyczące pozbawienia skarżącego statusu strony. Miało to miejsce na początkowym etapie postępowania, które toczy się już od 2018 r. i nie miało negatywnych skutków procesowych dla strony. Zupełnie nie można zgodzić się z zarzutem sformułowanym

w punkcie 2. skargi, iż WINB naruszył art. 28 w zw. z art. 15 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji PINB z dnia 25 marca 2020 r. i zaniechanie uchylenia decyzji PINB w części dotyczącej nieprzyznania skarżącemu przez PINB statusu strony postępowania administracyjnego. WINB uznał bowiem skarżącego za stronę postępowania, czemu dał wyraz rozpatrując jego odwołanie i zapewniając czynny udział w toczącym się postępowaniu.

Podobnie, niezasadne są zarzuty zawarte w punkcie 3. skargi, związane

z naruszeniem przez PINB art. 68 § 1 i 2 w zw. z art. 77 § 1 oraz w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez wadliwą procedurę sporządzania protokołu z kontroli w budynku mieszkalnym [...] w dniu 4 czerwca 2019 r. W kwestii przeprowadzania oględzin w dniu tej kontroli wypowiadał się już tutejszy Sąd w wyroku z dnia 2 września 2020 r., sygn. akt

II SA/Ol 605/, w którym stwierdził: "obecność rur w przewodzie kominowym nr 14 i jego niedrożność potwierdza kontrola PINB z 4 czerwca 2019 r., a także przedłożona ekspertyza, co jest zbieżne z twierdzeniami skarżącego. W związku z tym, nie jest konieczne przeprowadzanie ponownych oględzin przewodów kominowych. Same oględziny nie dadzą odpowiedzi na stawiane przez WINB pytanie, czy zły stan przewodów kominowych jest efektem samowolnie wykonanych robót budowlanych, czy też niewłaściwego ich użytkowania". Jak już wskazano, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest tą oceną związany. Sąd w powołanym wyroku jednoznacznie uznał natomiast moc dowodową protokołu z dnia 4 czerwca 2019 r.

Dla rozstrzygnięcia sprawy mogło mieć znaczenie, czy roboty budowlane wykonane przez właścicieli lokalu nr [...] zostały przeprowadzone legalnie, czy też

w warunkach samowoli budowlanej, ponieważ od tego zależał odpowiedni tryb postępowania mający zastosowanie w sprawie, na co wskazał tutejszy Sąd w wyroku wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Ol 305/21. Skoro materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wykluczył jako przyczynę niedrożności przedmiotowego kanału wentylacyjnego roboty wykonane w lokalu nr [...], to organ miał podstawy do zastosowania art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.

z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm., aktualnie: Dz.U. z 2021 r./, poz. 2351 z późn. zm.), dalej jako: "P.b.", zgodnie z którym, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:

1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo

2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo

3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo

4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wskazana w art. 66 ust. 1 pkt 3 P.b. przesłanka nieodpowiedniego stanu technicznego zachodzi wówczas, gdy ma miejsce niezgodność tego stanu z przepisami techniczno-budowlanymi, a więc m.in.

z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, określane w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa (zob. A. Despot-Mładanowicz [w:] Prawo budowlane. Komentarz, red. A. Gliniecki, Warszawa 2016, LEX/el.). W sprawie nie może budzić wątpliwości, że zaistniała przesłanka określona w art. 66 ust. 1 pkt 2 P.b., który stanowił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Przepis ten został prawidłowo zastosowany w realiach niniejszej sprawy, a zapadłe rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę.