Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1214/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6, art. 232 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem uiszczonego wpisu.


UZASADNIENIE

K. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że zaskarżona decyzja z dnia 30 sierpnia 2012 r. nr [...] dotyczyła określenia P. L. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. i to on, a nie K. U. jest podatnikiem, na którym ciąży obowiązek zapłaty tego podatku. Zatem stroną postępowania, której przysługiwało zarówno prawo wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, jak i wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, był wyłącznie P. L.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. Poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Przyczyny odrzucenia skargi wskazane w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. nawiązują do przesłanek dopuszczalności zaskarżenia w węższym znaczeniu (sensu stricto), w którym przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, tzn. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia.

Warunkiem formalnym sensu stricto skutecznego złożenia skargi jest więc wniesienie skargi przez podmiot, któremu - zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 P.p.s.a.

- przysługuje legitymacja do jej wniesienia.

W myśl art. 50 § 1 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Ponieważ w niniejszej sprawie skarżący nie należy do wskazanych powyżej kategorii, należy przyjąć, iż aby mógł wnieść skutecznie skargę, musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku miedzy sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga bowiem może dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjno-prawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi (tak Tadeusz Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 213-214).

W ocenie Sądu, skarżący nie ma w złożeniu skargi interesu prawnego, gdyż sprawa nie dotyczy jego "własnej sprawy administracyjnej", ale sprawy dotyczącej innego podmiotu, któremu organ podatkowy doręczył decyzję w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r.

Nie ulega zatem wątpliwości, że wniesienie skargi przez podmiot, któremu - zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 P.p.s.a. - przysługuje legitymacja do jej wniesienia, stanowi jedną z podstawowych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia, której brak skutkuje odrzuceniem skargi (tak: Tadeusz Woś w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 274-276, zob. także uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. OPS 1/04, ONSAiWSA z 2005 r. nr 4, poz. 62, w której uzasadnieniu stwierdzono, iż zasadą jest, że wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot powoduje jej odrzucenie).

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, albowiem K. U. nie był ani materialnie, ani formalnie stroną postępowania podatkowego w sprawie określenia P. L. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., a tym samym nie był podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w rozumieniu art. 50 P.p.s.a.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji.

O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.