Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 253/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 4, art. 13ha ust. 1, art. 13hc ust. 1, art. 13i ust. 4a
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: art. 2 pkt 33
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. j. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 253/16

UZASADNIENIE

Decyzją z [...] listopada 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwanej dalej kpa), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm., zwanej dalej udp) oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1263 ze zm.), art. 50 pkt lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 poz. 1414 ze zm., zwanej dalej utd), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] września 2015 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł na "A." spółkę jawną z siedzibą w P., utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał następujące ustalenia faktyczne poczynione w sprawie:

W dniu [...] stycznia 2015 r. o godzinie 13:17:38 urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr [...] znajdującej się w pasie drogowym płatnego odcinka autostrady [...] zarejestrowało przejazd samochodu ciężarowego o numerze rejestracyjnym [...]. Przejazd został udokumentowany zdjęciem z urządzenia kontrolnego zainstalowanego na bramownicy i zapisany pod numerem ewidencyjnym [...].

Na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat ustalono, że za przejazd pojazdu samochodowego o ww. numerze rejestracyjnym wvposażonego w urządzenie viabox służące do naliczania i uiszczania opłaty elektronicznej, nie została uiszczona opłata elektroniczna z powodu braku odpowiednich środków na koncie użytkownika. Ponadto na podstawie informacji zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, ustalono, że dopuszczalna masa całkowita ww pojazdu przekracza ,5 ton. a właścicielem pojazdu samochodowego w chwili powstania naruszenia była "A." s.j.

Powyższe ustalono w ramach prowadzonej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego kontroli stacjonarnej obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

Odcinek drogi krajowej, po której ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu w dniu [...] stycznia 2015 r., został wyszczególniony w pkt. 5 załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, tj. autostrada [...], na odcinku węzeł W. - węzeł W.

Mając na względzie powyższe okoliczności faktyczne GITD stwierdził, że korzystający z drogi publicznej w dniu [...] stycznia 2015 r. naruszył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej. Konsekwencją tego było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 2 udp.

Odwołując się do art. 5 ust. 1 oraz art. 13 ust.1 pkt 3 udp organ wskazał, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony.

Powołując art. 13k ust. 1 udp organ wskazał wysokość kar za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

GITD podnosił, że w rozpoznawanej sprawie na podstawie danych znajdujących się dowodzie rejestracyjnym pojazdu ustalono, że kontrolowany pojazd został zarejestrowany jako samochód ciężarowy i dlatego właścicielowi została wymierzona kara pieniężna na podstawie arii. 13k ust. 1 pkt 2 udp tj. w wysokości 1500 zł.

Odwołując się do art. 13k ust. 4 udp organ wskazał, że kary pieniężne, o których mowa w art. 13k ust. 1 udp, wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego.

Na podstawie art. 13k ust. 9 udp kary pieniężne wymienione w art. 13k ust. 1 udp, nakłada się w drodze decyzji administracyjnej.

GITD podkreślił, iż wszystkie decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej mają charakter decyzji związanych. Organ, rozstrzygając sprawę, nie ma zatem możliwości wydania decyzji o innej treści niż ta, którą przewidują przepisy prawa, o ile zaistniał o określony w tych przepisach stan faktyczny.

GITD wskazał, że z całokształtu zebranego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, ż£ w dniu [...] stycznia 2015 r. b godzinie 13:17:38 kontrolowany pojazd poruszał się po płatnym odcinku autostrady [...] z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

Poddany kontroli pojazd był wyposażony w jednostkę pokładową viabox, służącą do naliczania i pobierania opłaty za przejazd po drogach krajowych, wymienionych w załączniku nr 1, do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Jednakże w toku kontroli stwierdzono, że w czasie poruszania się w/w odcinkiem drogi krajowej na koncie przedpłatowym przypisanym do w/w pojazdu wyczerpały się środki pieniężne na pokrycie kosztów przejazdu.

Odwołując się do § 3 ust. 1, § 5 ust. 2, §7 ust. 1 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. (obowiązującym w dniu naruszenia) w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania oraz przekazywania opłat elektronicznych i kar pieniężnych na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego (Dz. U. 2011 r. Nr 91 poz. 524) organ wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z informacji zawartych w systemie elektronicznego poboru opłat, bezsprzecznie wynika, że korzystający z drogi publicznej nie posiadał wystarczającej ilości środków pieniężnych koniecznych do opłacenia wykonywanego przejazdu w całości. Wpłata środków pieniężnych na ten cel powinna nastąpić przed dokonaniem przejazdu.

Wobec powyższego korzystający z drogi publicznej uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi wynikającemu z art. 13 ust. 1 pkt. 3 udp, tj. poniesienia opłaty za przejazd po drodze krajowej pojazdu samochodowego.

GITD podnsoił też, że uiszczenie opłaty elektronicznej za przejazd drogami krajowymi lub ich odcinkami może nastąpić jedynie przy wykorzystaniu urządzenia - jednostki pokładowej viabox, będącego urządzeniem w rozumieniu art. 13i ust. 3 udp. Ustawodawca nie przewidział możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej w inny sposób.

Odnosząc się do okoliczności podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ stwierdził, że ustawodawca nie przewidział okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 i 2 udp w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Z tych względów przyczyny, z powodu których opłata nie została uiszczona, nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej. Kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń.

W ocenie organu nie ma też znaczenia prawnego, fakt, iż korzystający z drogi krajowej nie miał możliwości doładowania konta przed płatowego w czasie wykonywania przejazdu. Zgodnie bowiem z §7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. doładowanie konta powinno nastąpić przed rozpoczęciem korzystania z płatnych odcinków dróg krajowych.

Organ wyjaśnił, że przesłankami odpowiedzialności administracyjnej jest utwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Skoro środki pieniężne zgromadzone na rachunku użytkownika wyczerpały się, to nie powinien on w takiej sytuacji poruszać się po odcinkach płatnych dróg krajowych.

GITD podkreślał, że obowiązujący system pozwala na naliczanie i pobieranie opłaty elektronicznej wyłącznie za pośrednictwem zainstalowanego w pojeździe urządzenia viabox. Brak środków pieniężnych wystarczających na opłacenie w całości przejazdu po drodze publicznej wymienionej w załączniku nr 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r., skutkowało tym, iż opłata elektroniczna nie została uiszczona, zaś organ administracji publicznej obowiązany był do wymierzenia kary administracyjnej, zgodnie z dyspozycją wyrażoną w art. 13k ust. 1 pkt 2 udp. W takiej sytuacji skarżący nie powinien dopuścić do poruszania się pojazdu po odcinkach dróg krajowych, o których mowa w w/w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r.

Naruszono tym samym określony w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp obowiązek ponoszenia opłaty elektronicznej za przejazd po płatnych odcinkach dróg krajowych. Za takie postępowanie w myśl obecnie obowiązujących przepisów prawa należało wymierzyć karę w wysokości 1 500 zł.

Skargę na opisaną wyżej decyzję wniosła "A." spółka jawną z siedzibą w P. żądając jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji z [...] września 2015r. oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Skarżąca wywodziła, że kierujący w dniu [...] stycznia 2015 pojazdem [...] kierowca nie doładował konta przedpłaconego do umowy nr [...], jadąc w kierunku granicy czesko-polskiej. Będąc przed W. kierowca powiadomił dyspozytora, że nie może znaleźć punktu dystrybucji przy trasie przejazdu, który został mu wskazany. Dlatego otrzymał on około 12:30 informację, że ma zjechać na stację paliw ATP przy obwodnicy W. i zaczekać na doładowanie. Kierowca zjechał z obwodnicy W. i na ul. [...] zatankował auto - zakończenie tej czynności zostało potwierdzone w systemie tankowań ATP o 12:57. W tym samym czasie wspólnik spółki "A." sp. j., W. A. pojechał doładować konto przedpłacone na stacji paliw BP w S. Normalnie dojazd z biura firmy do punktu dystrybucji [...] przy drodze[...] zajmuje około 15 minut. Niestety w dniu [...] stycznia 2015 r. z powodu dużego ruchu i korka przejazd zajął ponad 30 minut. Po dotarciu na stację BP W. A. musiał poczekać z uwagi na dużą ilość osób tankujących przed nim swoje samochody, a co za tym idzie stojących w kolejce do kasy. Z kolei przy stanowisku opłat Viatoll nie było pracownika. Z tych przyczyn doładowania konta przedpłaconego dokonał dopiero o godzinie 13:29:15. Niestety jednak kierowca nie poczekał na informację o doładowaniu, tylko ruszył po zatankowaniu o godzinie 13:10, a to spowodowało że o godzinie 13:17:38 został zarejestrowany nieopłacony przejazd na drodze [...] - węzeł W. – W. Pomiędzy zarejestrowanym -nieopłaconym przejazdem, a doładowaniem konta minęło niecałe 12 minut.

Skarżąca podnosiła, że posiada kilkanaście pojazdów i opłaca za nie przejazdy z konta z odroczoną płatnością o numerze [...], a konta przedpłaconego używa sporadycznie. W przedmiotowej sprawie brak opłaty nie było celowym działaniem odwołującej się spółki, tylko zbiegiem fatalnych okoliczności.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz.U.2016.718 j.t.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono

mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 2 oraz art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.). Z przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych wynika dla korzystających z dróg publicznych obowiązek ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Opłata ta, w myśl art. 13ha ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych, jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 tego przepisu, tj. w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.).

Należy podkreślić, że przepisy ww. ustawy o drogach publicznych przewidują możliwość uiszczenia opłaty elektronicznej jedynie w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13hc ust. 1). Zasadą jest, że uiszczenie opłaty następuje poprzez urządzenie służące do poboru tych opłat (viabox), instalowane w pojeździe samochodowym.

Kierujący pojazdem samochodowym, wyposażonym w urządzenie służące do poboru opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a ww. ustawy o drogach publicznych jest obowiązany do: włączenia urządzenia podczas przejazdu po drodze, na której pobiera się opłatę (pkt 1); wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o rodzaju pojazdu (pkt 2); używania urządzenia zgodnie z przeznaczeniem (pkt 3).

Zgodnie z treścią art. 13k ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych, za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości.

1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy;

2) 1.500 zł - w pozostałych przypadkach.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13l ust. 1 ww. ustawy

0. drogach publicznych (art. 13k ust. 4). W myśl art. 131 ust. I pkt 2 ww. ustawy o drogach publicznych, do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.

Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne wykazało, że należącym do skarżącej Spółki pojazdem, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony, dokonano przejazdu w dniu [...] stycznia 2015 r. po odcinku drogi krajowej [...] węzeł W. - Węzeł W., objętym obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust.

1. pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych, czyli pojazdem samochodowym, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

Przyczyną nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie. Skarżąca nie kwestionuje tych ustaleń faktycznych, a w skardze jedynie podaje powody braku uiszczenia opłaty.

Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. (obowiązującego w dniu naruszenia) w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania oraz przekazywania opłat elektronicznych i kar pieniężnych na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego (Dz. U. 2011 r. Nr 91 poz. 524) przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną użytkownik:

1) zawiera umowę" z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą elektroniczną, zwaną dalej "umową";

2) odbiera od pobierającego opłatę elektroniczną urządzenie;

3) instaluje urządzenie w pojeździe;

4) wnosi przedpłatę - w przypadku wybrania formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 1;

5) ustanawia zabezpieczenie oraz przekazuje pobierającemu opłatę elektroniczną dokument potwierdzający jego ustanowienie - w przypadku wybrania przez użytkownika formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 2.

Przepis § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia wskazuje, iż opłatę elektroniczną wnosi się w formie

1) przedpłaty albo

2) płatności okresowej z zabezpieczeniem.

Natomiast w §7 ust. 1 w/w rozporządzenia wskazano, że wniesienie opłaty elektronicznej w trybie, o którym mowa w § 5 ust. 2 pkt. 1 (tj. przedpłaty) następuje przed rozpoczęciem z korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną, w kwocie nie mniejszej niż pozwalająca na odbycie planowanego przejazdu w całości. Regulacja ta obowiązuje również obecnie, bowiem została ona zawarta w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wnoszenia rozliczania opłat elektronicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1406).

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z informacji zawartych w systemie elektronicznego poboru opłat wynika, że skarżąca nie dopełniła powyższego obowiązku. Korzystając z drogi publicznej nie posiadała wystarczającej ilości środków pieniężnych koniecznych do opłacenia planowanego przejazdu w całości. Wpłata środków pieniężnych na ten cel powinna nastąpić przed dokonaniem przejazdu.

Należy podkreślić, że doładowanie konta użytkownika po zarejestrowaniu naruszenia w systemie nie prowadzi do jego anulowania.

Z jednoznacznych ustaleń, faktycznych Głównego Inspektora Transportu Drogowego wynika, że kara pieniężna w wysokości 1.500 zł prawidłowo została nałożona na skarżącą, jako właściciela pojazdu, poruszającego się po drogach krajowych bez uiszczenia stosownej opłaty elektronicznej.

W świetle przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych zobowiązani są do uiszczania opłat elektronicznych, jeżeli poruszają się po nich pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec podmiotów wykonujących przejazd po drogach publicznych bez dopełnienia stosownego obowiązku opłat, które nakładają na nich przepisy ww. ustawy o drogach publicznych, jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. Obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji i wina nie ma tu znaczenia. Organy Inspekcji Transportu Drogowego, w toku postępowania administracyjnego, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa, mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji, przy uwzględnieniu łych okoliczności, które mogą znosić odpowiedzialność za powstałe naruszenia, jednakże w niniejszej sprawie takie nie występują.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.