Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 118/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 7, art. 10, art. 13
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi P. Ł. na bezczynność Wójta Gminy L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy L. do rozpoznania wniosku skarżącego P. Ł. z dnia 23 maja 2017 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny; IV. zasądza od Wójta Gminy L. na rzecz skarżącego P. Ł. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 23 maja 2017 r. skarżący P. Ł. zwrócił się do Wójta Gminy L. o udostępnienie informacji publicznej – nagrań audio z sesji Rady Gminy L.

Wójt Gminy L. pismem z dnia 26 maja 2017 r. odpowiadając na wniosek skarżącego stwierdził, że żądane nagranie z sesji Rady Gminy L. z dnia 22 maja 2017 r. nie może być wydane w trybie udostępnienia informacji publicznej, albowiem w statucie Gminy L. przyjęto, iż protokół z sesji odzwierciedla rzeczywisty jej przebieg (§ 41 statutu).

W § 40 statutu przyjęto, iż "przebieg sesji może być nagrywany a nagranie przechowuje się do przyjęcia protokołu - § 43 ust. 4 statutu".

Poinformowano, iż "nagranie dźwiękowe przebiegu sesji jest nieobligatoryjne i stanowi jedynie środek pomocniczy służący zapisaniu przebiegu sesji wyłącznie w celu sporządzania protokołu, o którym mowa w § 41 statutu" oraz, że "zapis magnetofonowy nie został dopuszczony jako format dokumentacji prac rady i komisji w systemie kancelaryjnym Urzędu Gminy L., co uniemożliwia jego udostępnianie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II SAB/Kr 122/12)."

W dniu 7 czerwca 2017 r. wnioskodawca zwrócił się ponownie do Wójta Gminy L. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej – nagrania audio z sesji Rady Gminy L. z dnia 22 maja 2017 r. W piśmie zaś z tej samej daty kierowanym do Wójta Gminy L. podjął polemikę ze stanowiskiem Wójta zawartym w piśmie z dnia 26 maja 2017 r. Wskazując na art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej stwierdził, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną, a adresat jego wniosku podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia. Stwierdził też, że skoro w art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 18 i art. 19 udip jest mowa o prawie "dostępu do posiedzeń kolegialnych organów" to wynika z nich obowiązek udostępnienia wszelkich materiałów dokumentujących sesje rady gminy, w tym kopii nagrań w dostępnej formie, o ile w ten sposób dokumentuje się posiedzenia rady. Nagranie z posiedzenia rady jest materiałem odzwierciedlającym przebieg sesji i dokonywanych czynności rady, a zatem świadczy o działalności kolegialnego organu. Nie ma znaczenia, że zgodnie z art. 40 ust. 2 statutu nagrania z przebiegu sesji nie są obligatoryjnie nagrywane i nie są ujęte w systemie kancelaryjnym. Skoro posiedzenie rady zostało utrwalone w formie nagrania dźwiękowego, to brak jest podstaw aby materiału dokumentującego przebieg posiedzenia rady gminy w tej formie nie udostępnić skoro świadczy on o działalności tego organu, a zatem jest informacją publiczną. Jest też do czasu zatwierdzenia sporządzanego protokołu z sesji, jedyną dostępną formą udokumentowania przebiegu obrad rady, a jego udostępnienie realizuje prawo do informacji publicznej określone w art. 3 ust. 1 i pkt 3 udip.

W odpowiedzi na wniosek z dnia 7 czerwca 2017 r. Wójt Gminy L. w piśmie z dnia 19 czerwca 2017 r. podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w piśmie z dnia 26 maja 2017 r.

W aktach administracyjnych sprawy znajduje się ogłoszenie o zwołaniu przez Przewodniczącego Rady Gminy sesji Rady Gminy L. na dzień 26 czerwca 2017 r. Wskazany w ogłoszeniu porządek obrad przewiduje przyjęcie protokołu z sesji z dnia 22 maja 2017 r.

W dniu 23 maja 2017 r. wnioskodawca skierował do Rady Gminy L. pismo, prośbę o zabezpieczenie i nie kasowanie nagrania audio z sesji Rady Gminy L. z dnia 22 maja 2017 r.

W dniu 22 czerwca 2017 r. wnioskodawca złożył do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Wójta Gminy L. w przedmiocie nie udostępnienia informacji publicznej i zarzucił naruszenie przepisów:

- art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, oraz art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie jakim stanowi prawo wiedzy o działaniach władz publicznych w ten sposób, iż doszło do nadmiernego ograniczenia tego uprawnienia,

- art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w zakresie nadmiernego ograniczenia dostępu do informacji publicznej,

- art. 13 oraz art. 16 ust. 1 udip, w zakresie niewypełnienie ustawowego obowiązku, co do formy odmowy udostępnienia informacji.

W związku z powyższym wniósł o:

1) zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznych zgodnie z wnioskiem,

2) realizując wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 7 lipca 2010 r. rozstrzygnięcvie, czy żądana przez wnioskodawcę we wniosku z dnia 23 maja 2017 r. informacja, jest w istocie informacją publiczną i czy Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia,

3) w związku z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o orzeczenie:

- czy bezczynność miała miejsce,

- czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

4) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ppsa,

5) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi przedstawił czynności podjęte po złożeniu wniosku o udzielenie informacji publicznej. Podał, że nie jest prawdą twierdzenie wójta gminy jakoby protokół z sesji odzwierciedlał rzeczywisty przebieg sesji. Zgodnie z § 41.1 pkt 2.6 statutu protokół powinien zawierać przebieg obrad w szczególności treść wystąpień i ich streszczenie. Protokół z sesji z 22 maja 2017 r. nie zatwierdzony i nie przyjęty takich wymogów nie spełnia. Następnie powołując między innymi art. 1 ust. 1 art. 6, art. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne twierdził, że wnioskowana przez niego informacja jest informacją publiczną a Wójt Gminy osobą zobowiązaną do jej udostępnienia.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy L. wniósł o oddalenie skargi w całości. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w korespondencji prowadzonej w związku ze złożonym przez skarżącego wnioskiem.

Podkreślił, że udostępnieniu w trybie przepisów udip podlega zapisana w stosownej formie treść posiedzeń Rady Gminy. Wynika to z art. 18 ust. 1 udip.

Zgodnie ze statutem przebieg sesji rady gminy może być nagrywany. Nagranie przechowuje się do czasu przyjęcia protokołu, na następnej sesji. Taki zapis statutu dowodzi, że zapis dźwiękowy nie został dopuszczony jako format dokumentacji pracy rady, czy też Komisji. Stanowi on materiał pomocniczy dla pracownika Urzędu Gminy sporządzającego w późniejszym terminie protokół w formie pisemnej. Dokonanie w trakcie sesji nagrań dźwiękowych nie wypełnia przesłanek materiału audiowizualnego i teleinformatycznego, gdyż nie w pełni rejestruje obrady, utrwala jedynie wypowiedzi osób siedzących blisko urządzenia, a nie z całej sali obrad. Zapis taki po przyjęciu protokołu na sesji ulega zmienieniu.

Wskazał, że organ nie pozostaje w bezczynności albowiem natychmiast zareagował na wnioski skarżącego, dowód na powyższe stanowią pisma organu z 26 maja i 19 czerwca 2017 r. W pismach tych wskazał, że żądana informacja nie posiada cech informacji publicznej, ponadto przekazał odpowiedź w sposób zgodny z żądaniem wnioskodawcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.2017, poz. 1369) – (zwanej dalej p.p.s.a)., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, o czym stanowi art. 149 §1 p.p.s.a.

W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań.

W rozpatrywanej sprawie skarżący zarzucał, że żądana przez niego informacja – objęta wnioskami z dnia 23 maja 2017 r. i 7 czerwca 2017 r. jest informacją publiczną i taka powinna być mu przekazana.

Nie kwestionuje, że reakcja na jego wnioski nastąpiła, twierdzi jednak, że pogląd Wójta Gminy, iż nagrania audio z posiedzenia Rady Gminy z dnia 22 maja 2017 r. nie są informacją publiczną jest błędny. Odmawiając zatem przesłania tych materiałów Wójt jest bezczynny.

W związku z powyższym w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, czy informacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.). Jest to niezbędne, aby stwierdzić, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów.

Oceniając pod takim kątem żądanie wnioskodawcy stwierdzić należy, że informacje, których dotyczy wniosek mają walor informacji publicznej i są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji. Dotyczą bowiem przedmiotu, o którym mowa w art. 6 ust.1 pkt 3 lit. a u.d.i.p., a więc informacji o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art.4 ust.1 u.d.i.p., w tym o trybie działania władz publicznych. Z kolei oceniając pod względem podmiotowym przedmiotowy wniosek wskazać należy, że podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej. Nie ulega wątpliwości ,że organami władzy publicznej w rozumieniu art.4 ust.1 pkt 1 u.d.i.p. są też organy samorządu terytorialnego, a więc organy gminy, powiatu województwa. W związku z tym wójta gminy należy zaliczyć do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje dwie formy reakcji organu na wniosek strony. Z jednej strony właściwą proceduralnie formą załatwienia sprawy jest udzielenie żądanych informacji, którą należy traktować jako czynność materialno-techniczną, z drugiej zaś, w przypadku odmowy ich udostępnienia jest to decyzja administracyjna w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.). Odmowa udzielenia informacji publicznej następuje, gdy w grę wchodzi regulacja art. 5 u.d.i.p, zgodne z którym prawo do informacji podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie tajemnic ustawowo chronionych lub w sytuacji, gdy wnioskodawca żądając udzielenia tzw. informacji publicznej przetworzonej nie wykazał szczególnie uzasadnionego interesu publicznego.

Wskazać w tym miejscu również należy, że katalog uprawnień przysługujących jednostce informacyjnie zainteresowanej obejmuje między innymi prawo dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, o czym stanowi przepis art.3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. Z przepisem tym bezpośrednio koreluje przepis art. 7 u.d.i.p., określający sposoby dostępu do informacji, który w ust.1 pkt 3 tegoż przepisu stanowi o udostępnianiu informacji publicznej między innymi w drodze wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. w art.3 ust.1 pkt 3 u.d.i.p., i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. Zgodnie z art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej powinno nastąpić w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do jej udostępnienia, uniemożliwiają udostępnienie informacji w ten sposób i w formie określonej we wniosku. Przez pojęcie "sposób udostępnienia informacji wskazany we wniosku" należy w istocie rozumieć formę, w jakiej wnioskodawca domaga się utrwalenia informacji. Formy te zostały alternatywnie przewidziane w art.12 ust.2 u.d.i.p.

Oznacza to ,że udostępniając informację podmiot jest zobligowany do posłużenia się jedną z form przewidzianych w tym przepisie. Przy czym podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość kopiowania informacji publicznej albo jej wydruk lub przesłanie informacji publicznej albo przeniesienie jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji, co wprost wynika z art. 12 ust. 2 u.d.i.p. Udostępnianie informacji publicznej polega więc nie tylko na umożliwieniu zapoznania się z nią, ale również na możliwości uzyskania jej w utrwalonej formie. Wnioskodawca może domagać się udostępnienia informacji wyłącznie w sposób określony w tym przepisie, natomiast podmiot zobowiązany do udzielenia informacji musi zapewnić możliwość jej utrwalenia za pomocą wskazanych środków. Przy czym przygotowanie środków technicznych do udostępniania informacji publicznej w sposób, o którym mowa w art. 12 ust. 2 u.d.i.p., obciąża podmioty zobowiązane do jej udzielania. Względy natury techniczno-ekonomicznej nie mogą usprawiedliwiać naruszenia lub zaniechania obowiązków nałożonych art. 12 ust. 2 u.d.i.p. na dysponenta informacji publicznej.

Przywołać w tym miejscu należy stanowisko zaprezentowane wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 maja 2014r. sygn. akt II SAB/Łd 39/14, wedle którego posiedzenie utrwalone za pomocą sprzętu audio i zapisane na jakimkolwiek nośniku, dotyczy sfery faktów, stanowi informację publiczną. Jeśli więc posiedzenie organu władzy publicznej zostało zmaterializowane w jakiejkolwiek formie, to w razie złożenia wniosku brak jest podstaw, aby materiałów dokumentujących to posiedzenie, w tym w postaci dokonanych nagrań, nie udostępnić niezwłocznie. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w kolejnym wyroku tego samego sądu z dnia 13 sierpnia 2014r. sygn. akt II SAB/Łd 69/14, w którym stwierdzono, że nagranie posiedzenia rady gminy jest materiałem odzwierciedlającym przebieg sesji i dokonanych czynności rady, a zatem świadczy o działalności kolegialnego organu. Należy więc przyjąć, że materiały i dokumenty tworzone podczas posiedzenia kolegialnego organu władzy publicznej stanowią informacje o sprawach publicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni aprobuje powyższy pogląd. Wobec tego nieuprawniony jest pogląd prezentowany przez organ w badanej sprawie, że realizacja celu, jakim jest dostęp do informacji publicznej, następuje tylko poprzez dostęp do protokołów i sam fakt posiadania takiego protokołu wyklucza uprawnienie do zapoznania się z innymi materiałami rejestrującymi przebieg posiedzenia. Zdaniem Sądu, jeżeli przebieg sesji rady gminy jest rejestrowany w formie nagrania, to stanowi to niewątpliwie informację publiczną i każdy ma prawo dostępu do takiej informacji. Skoro bowiem istnieje bezpośredni dostęp do posiedzeń Rady Gminy w postaci wstępu na nie, to brak podstaw, aby nie udostępniać materiałów ( w tym również nagrań) dokumentujących te posiedzenia. Tym bardziej, że ustawodawca nie określił zamkniętego katalogu nośników, na jakich informacji i dane stanowiące publiczną może zostać utrwalony i następnie udostępniony. Niewątpliwie źródło informacji może posiadać nie tylko tradycyjną formę pisemną, ale jednocześnie ustawa wymienia inne nowoczesne środki, za pomocą których informacja może być gromadzona, dokumentowana i przekazywana, do jakich należą choćby wymienione w art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. nośniki audiowizualne i teleinformatyczne.

Ponadto w orzecznictwie słusznie wskazuje się, że konstytucyjne prawo do informacji jest zasadą, a wyjątki od niego mogą być interpretowane wyłącznie ściśle (por. wyrok NSA z 7 marca 2003 r., sygn. akt II SA 3572/02, opubl. Lex nr 144641).

Z tych względów, jeśli organ obowiązany do udzielenia informacji publicznej znajduje się w posiadaniu informacji, niezależnie od formy, w jakiej została ona utrwalona, winien ją udostępnić na warunkach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W analizowanym przypadku istota sporu sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy nagrania z posiedzeń rady gminy, w oparciu o które sporządzono następnie protokoły opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej, może zostać udostępnione osobie, która złożyła taki wniosek. Na gruncie przytoczonych powyżej uregulowań prawnych, na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć twierdząco, bowiem nagranie posiedzenia sesji rady jest materiałem odzwierciedlającym przebieg sesji i dokonanych czynności rady, a zatem świadczy o działalności kolegialnego organu. Nie ulega też wątpliwości, że nagranie posiedzenia sesji rady, utrwalone za pomocą sprzętu audiowizualnego i zapisane na nośniku w postaci płyty CD bądź DVD, dotyczy sfery faktów, stanowi zatem informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jak wynika z brzemienia art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. ustawodawca traktuje dostęp do posiedzeń kolegialnych organów władzy pochodzących z powszechnych wyborów w szczególny sposób, gwarantując w art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. bezpośredni dostęp w postaci wstępu na nie. W przepisie tym, o czym była już mowa wyżej, przewiduje również wprost obowiązek udostępniania materiałów dokumentujących te posiedzenia. Jeśli zatem posiedzenie rady gminy zostało utrwalone w jednej z form wymienionych w przepisie w art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., albo zmaterializowane w innej formie, to w razie złożenia wniosku brak jest podstaw, aby nie udostępniać informacyjnie podmiotowi zainteresowanemu materiałów dokumentujących te posiedzenia, w tym w postaci dokonanych nagrań.

Bez znaczenia zatem pozostaje fakt powoływania przez organ treści § 40 i § 41 postanowień Statutu Gminy. Przede wszystkim należy mieć na uwadze to , że kwestie dostępu do informacji i jawność posiedzeń organów gminy zostały rozstrzygnięte w ustawie o samorządzie gminnym, a definicję informacji publicznej określono w ustawie o dostępie do informacji publicznej i statut gminy nie może stanowić o zakresie przedmiotowym pojęcia informacji publicznej, lecz zgodnie z art. 11b ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym określa jedynie zasady dostępu do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych, w tym protokołów posiedzeń organów gminy i komisji rady gminy.

Skład orzekający w całości akceptuje stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 3 grudnia 2009r. sygn. akt II SA/Op 333/09, że przyjęcie za organem, iż dokumentem urzędowym potwierdzającym przebieg sesji jest protokół posiedzenia, zaś nagranie z sesji Rady służy jedynie jako środek techniczny mający ułatwić sporządzenie protokołu, prowadziłoby do sytuacji, w której do czasu zatwierdzenia protokołu obywatele pozbawieni zostaliby prawa do uzyskania informacji o działalności organu władzy publicznej. Nie ulega też kwestii, że nagranie wiernie odzwierciedla przebieg obrad i z całą pewnością czyni to w sposób bardziej wiarygodny i bardziej precyzyjny niż sporządzony na jego podstawie protokół. Obowiązek udostępnienia nagrań jest podyktowany nie tylko koniecznością szerokiego pojmowania prawa dostępu do informacji publicznej, ale tym bardziej uzasadniony jest faktem zagwarantowania przez ustawodawcę dostępu do posiedzeń organów kolegialnych w postaci wstępu na te posiedzenia.

Z tego też względu należy uznać, iż wnioski skarżącego z dnia 23 maja i 7 czerwca 2017 r. nie zostały rozpoznane, a Wójt Gminy jest bezczynny w ich załatwieniu.

Podkreślić w tym miejscu należy, że nie może o braku bezczynności w załatwieniu sprawy przesądzać jakakolwiek odpowiedź zredagowana przez organ.

Należy też wskazać, że termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 od dnia doręczenia adresatowi wniosku (art.13 ust.1 u.d.i.p.). Natomiast gdy podmiot dysponujący nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art.13 ust.1 u.d.i.p., powinien zastosować procedurę, o której mowa w art.13 ust.2 tej ustawy. A zatem powinien zawiadomić wnioskodawcę w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku o fakcie uchybienia terminowi do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu, w którym udostępni informację, nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od złożenia wniosku. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność wskazująca na powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana "zawinioną lub też niezawinioną opieszałością podmiotu", czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.) Prawo przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 584).

Ostatecznie stwierdzić należy, że organ jednak dopuścił się bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku w tym zakresie, o jakim mowa powyżej i stan ten nie ustał do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. – w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. – sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, w myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd – na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 21 u.d.i.p. oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 286 § 2 p.p.s.a. – zobowiązuje organ do załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 23 maja 2017 r. w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami (pkt I sentencji wyroku).Jednocześnie, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności w zakresie, o jakim mowa wyżej (pkt II sentencji wyroku). Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przemawia za tym fakt, że organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez odpowiedzi, lecz się do niego stosunkował w terminie zakreślonym ustawą o dostępie do informacji publicznej, a niezgodny z prawem sposób rozpoznania wniosku wynikał nie tyle z lekceważenia przepisów prawa, ile raczej z błędnej ich interpretacji.

Mając również na uwadze powyższe okoliczności sprawy, Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o ukaranie organu grzywną.

O kosztach postępowania (pkt III sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżącego koszt wpisu (100 zł) od skargi. Konsekwencją niniejszego rozstrzygnięcia Sądu jest konieczność ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym pkt 1 wyroku, z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. W szczególności uznając, że informacje, o które zwrócił się skarżący, mają walor informacji publicznych należy udzielić ich, bądź odmówić ich udzielenia w formie decyzji administracyjnej.