Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 75/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6293 Przejęcie gospodarstw rolnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Marian Wolanin, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi W. M. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie załatwienia sprawy w terminie 1. zobowiązuje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do rozpoznania wniosku skarżącej W. M. z dnia 5 września 2006 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w J. z dnia [...] maja 1976 r. znak: [...] w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania prawomocnego orzeczenia wraz z aktami administracyjnymi; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej W. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 31 marca 2009r. W. M. skierowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 5 września 2006r. o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w J. z dnia [...] maja 1976r. W uzasadnieniu skargi W. M. wyjaśniła, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2008r. sygn. akt IV SA/Wa 189/09 uchylił decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2007r. Nr [...] oraz utrzymującą ją w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2007r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w J. z dnia [...] maja 1976r. Powyższy wyrok uprawomocnił się dnia 24 maja 2008r. Pismem z dnia 25 czerwca 2008r. Ministerstwo Rolnictwa o Rozwoju Wsi powiadomiło strony, iż z powodu "napływu dużej ilości tego rodzaju spraw" wniosek skarżącej rozpatrzony zostanie w IV kwartale 2008r. Sprawa jednak do dnia złożenia skargi nie została rozpoznana, mimo pism ponaglających z dnia 1 lipca 2008r., 5 lipca 2008r. i 2 lutego 2009r. Wobec powyższego skarżąca stwierdziła, iż Minister uchybił przepisom postępowania, nie rozpoznając wniosku i tym samym pozostaje w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi podnosząc, iż nie pozostaje w bezczynności. Wyjaśnił, iż pismem z dnia 6 listopada 2008r. wystąpił do Urzędu Miejskiego w J. z prośbą o udzielenie informacji czy przejęta na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość pozostaje w użytkowaniu Spółdzielni Produkcji Ogrodniczej w L. Odpowiedzi w przedmiotowej sprawie Urząd Miejski w J. udzielił pismem z dnia 19 stycznia 2009r. Następnie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem z dnia 28 kwietnia 2009r. poinformował strony niniejszego postępowania o tym, iż zgromadzone w sprawie dokumenty dają podstawę do podjęcia przez organ decyzji, w związku z tym zainteresowane strony mogą w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego pisma zapoznać się z zebranymi dowodami i materiałami. Minister wskazał, iż rozpatrzenie niniejszej sprawy nastąpi niezwłocznie po upływie terminu przewidzianego na zapoznanie się z zebranymi dowodami i materiałami. Z powyższego zatem wynika, iż organ nie pozostaje w bezczynności i skargę należy oddalić.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym w k.p.a. lub akcie szczególnym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i przypadku gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji.

Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym określają przepisy art. 35 k.p.a. i przekroczenie tych terminów lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 k.p.a. oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego.

Należy także wskazać, iż jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi, stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub

podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte.

W świetle powyższych rozważań należało zatem zbadać, czy wniosek skarżącej został rozpoznany przez organ stosownie do obowiązujących przepisów. Zasadą w postępowaniu administracyjnym jest załatwienie przez organ sprawy poprzez wydanie decyzji (art. 104 § 1 k.p.a.). Przy czym decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty, ale także może w inny sposób kończyć sprawę w danej instancji. Wystosowanie zatem pisma stanowiącego odpowiedź na wniosek złożony w postępowaniu administracyjnym nie wyczerpuje dyspozycji art. 104 § 1 k.p.a. Organ zatem rozpoznając wniosek z dnia 5 września 2006r. o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w J. z dnia [...] maja 1976r. winien wydać decyzję administracyjną. Jak wynika z akt sprawy do dnia wydania niniejszego wyroku Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie wydał w sprawie stosownej decyzji. Minister powiadomił strony, iż sprawa rozpatrzona zostanie w IV kwartale 2008r. jednakże dopiero pismem z dnia 6 listopada 2008r. wystąpił do Urzędu Miejskiego w J. z prośbą o udzielenie informacji czy przejęta na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość pozostaje w użytkowaniu Spółdzielni Produkcji Ogrodniczej w L. Odpowiedzi w przedmiotowej sprawie Urząd Miejski w J. udzielił pismem z dnia 19 stycznia 2009r. Mimo, iż Minister nie podejmował w sprawie już żadnych czynności wyjaśniających dopiero pismem z dnia 28 kwietnia 2009 r., a więc już po wniesieniu przedmiotowej skargi -poinformował strony niniejszego postępowania o tym, iż zgromadzone w sprawie dokumenty dają podstawę do podjęcia przez organ decyzji, w związku z tym zainteresowane strony mogą w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego pisma zapoznać się z zebranymi dowodami i materiałami. Minister wskazał, iż rozpatrzenie niniejszej sprawy nastąpi niezwłocznie po upływie terminu przewidzianego na zapoznanie się z zebranymi dowodami i materiałami.

Z powyższego wynika zatem, iż termin załatwienia sprawy przez ten organ określony w k.p.a. został przekroczony, a organ nie wydał w tym przedmiocie decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 149 powołanej ustawy orzekł jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.