Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 266/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4, art. 195 § 2 ,art. 185 par. 1 w zw. z art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 1277/12 w zakresie rozpoznania zażalenia skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 14 sierpnia 2015 r., I SA/Kr 1277/12 w sprawie ze skargi W. G. na postanowienia Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [a] r. nr [a], nr [a], nr [a], nr [a], nr [a], nr [a] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie podatku akcyzowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 25 listopada 2015 r, sygn. akt I SA/Kr 1277/12 w pkt I uchylił postanowienie z dnia 14 maja 2015 r., w pkt II odmówił przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 5 grudnia 2014 r., zaś w pkt III odrzucił zażalenie na postanowienie WSA w K. z dnia 14 maja 2015 r. w sprawie ze skargi W. G..

Odnośnie pkt I Sąd wskazał, że omyłkowo rozpoznał złożony w dniu [a] r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu jako prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, stąd też koniecznym było uchylenie wydanego w sprawie błędnego orzeczenia, o czym orzeczono w pkt I.

Argumentując pkt II sentencji Sąd wskazał, iż skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, z powodu których nie dotrzymał ustawowego terminu do wniesienia sprzeciwu, a tym bardziej nie uprawdopodobnił braku winy w jego uchybieniu.

Końcowo uzasadniając pkt III wydanego postanowienia uznał, że zażalenie wniesione przez skarżącego w dniu [a] r., podlegało odrzuceniu, z uwagi, iż termin do jego wniesienia upływał w dniu [a] r.

Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie wskazując, iż postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów. Nie zgodził się ze stanowiskiem jakoby jego sytuacja zezwalała na ponoszenie bardzo wysokich kosztów sądowych. Poza tym jak wskazywał, że naruszenie terminu, jeśli nastąpiło w ogóle, to bez jego winy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, ale z innych przyczyn niż wskazane w jego treści.

Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawny, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznawać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż celem instytucji autokontroli (art. 195 § 2 p.p.s.a.) jest możliwość dokonania przez Sąd I instancji ponownego rozpoznania sprawy i zmiany powziętej decyzji, czy też "naprawienia błędów". Jednakże muszą one dotyczyć tego konkretnego postanowienia, które w sprawie zostało objęte środkiem odwoławczym skutkiem, którego stało się ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 195 § 2 p.p.s.a. Sąd I instancji w niniejszej sprawie w dniu 14 sierpnia 2015 r. wydał postanowienie w przedmiocie "rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie tegoż Sądu z dnia 14 maja 2015 r.", które następnie zostało zaskarżone. Sąd w dniu 25 listopada 2015 r. jak wynika z komparycji tegoż postanowienia, przystąpił do ponownego przeanalizowania wydanego orzeczenia z dnia 14 sierpnia 2015 r. w trybie autokontroli, jednakże w sentencji wydał rozstrzygnięcie odnoszące się do innego postanowienia, tj. z dnia 14 maja 2014 r., które jednakże nie było przedmiotem kontroli Sądu w myśl art. 195 § 2 p.p.s.a. Tym samym należało uznać, że Sąd I instancji naruszył treść art. 195 § 2 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa też, że zaskarżone orzeczenie narusza także art. 141 par. 4 p.p.s.a. Uzasadnienie sporządzanego postanowienia jest, bowiem sprzeczne w swej treści z brzmieniem sentencji rozstrzygnięcia i tym samym nie spełnia wymogów określonych w tym artykule. Sąd w pkt I sentencji uchyla postanowienie z dnia 14 maja 2015 r., w uzasadnieniu zaś wyjaśnia, iż rozstrzygnięcie to zapadło w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia i zostało wydane omyłkowo. Sąd powinien wyjaśnić tę rozbieżność, gdyż w aktach sprawy brak jest postanowienia wydanego w tej dacie, w tym przedmiocie.

Wskazać przy tym należy, iż jednocześnie Sąd w omawianym postanowieniu wskazuje w pkt III, iż odrzuca zażalenie na postanowienie z dnia 14 maja 2015 r. a jednocześnie w pkt I postanawia o uchyleniu rozstrzygnięcia z tej samej daty. Zważywszy na to, iż w aktach sprawy brak jest dwóch postanowień objętych tą samą datą (14 maja 2015 r.), Sąd w tym zakresie również zobowiązany jest wyjaśnić powstałą wątpliwość.

Wszystkie powyżej wykazane uchybienia wskazują na sprzeczność w działaniu Sądu, okoliczności te czynią zaskarżone postanowienie w całości wadliwe w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien mieć na uwadze powyżej wskazane uwagi.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na postawie art. 185 par. 1 w zw. z art. 197 par. 2 p.p.s.a.