Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 467/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161  par. 1  pkt 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Kwiecińska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Polskich Sieci Elektroenergetycznych S. A. z siedzibą w K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Polskich Sieci Elektroenergetycznych S. A. z siedzibą w K. na rzecz skarżącego J. G. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. J. G., reprezentowany przez radcę prawnego, zwrócił się do Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. z siedzibą w K., na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a tiret pierwszy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), o udostępnienie wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów, w tym protokołów z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami, dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń do przesyłu prądu usytuowanych na działce o nr ew. [...], położonej w W., dla której Sąd Rejonowy dla [...] prowadzi księgę wieczystą o numerze [...].

W odpowiedzi na powyższe Spółka w piśmie z dnia [...] maja 2013 r. wskazała, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, gdyż przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mają zastosowania do wniosków skierowanych w indywidualnych sprawach roszczeń właścicieli nieruchomości, na których posadowione są urządzenia przesyłowe należące do Spółki. W związku z powyższym stwierdziła, że nie jest zobowiązana do stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz nie jest uprawniona do udostępnienia żądanych dokumentów, w tym decyzji administracyjnych. Skierowane do Spółki roszczenie zostało rozpoznane zgodnie z procedurą, w zakresie w jakim było to dopuszczalne zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wraz z uwzględnieniem m. in. ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 89, poz. 590 ze zm.) oraz ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.).

Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. ponownie wezwał PSE S.A. do udostępnienia, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tego pisma, informacji publicznej poprzez przesłanie kserokopii dokumentacji technicznej i prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji, budowy, przebudowy i eksploatacji urządzeń infrastruktury przesyłowej na działce stanowiącej przedmiot własności jego mocodawcy. W szczególności wezwał do przedłożenia wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, przebudowy i eksploatacji tych urządzeń na ww. działce oraz innych dokumentów techniczno – prawnych. Jednocześnie zobowiązał się do pokrycia kosztów wykonania i przesłania przedmiotowych kserokopii.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik skarżącego J. G. wniósł o stwierdzenie bezczynności PSE S.A. oraz zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając bezczynność polegającą na:

1. nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z [...] marca 2013 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej,

2. niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania zgodnie z art. 17 ust. 1 ww. ustawy.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podniósł, iż argumentem przemawiającym za obowiązkiem stosowania przez spółkę prawa handlowego, zajmującą się dystrybucją energii elektrycznej, ustawy o dostępie do informacji publicznej jest art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy. Przepis ten stanowi, iż zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Zadanie publiczne cechuje zaś powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, są wyrazem urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP.

Żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii elektroenergetycznych dotyczy zatem "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy.

Jednocześnie pełnomocnik zaznaczył, że wniesienie skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej nie jest obwarowane jakimkolwiek terminem, a skarga na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia.

Wskazał nadto, że do dnia sporządzenia skargi Spółka ani nie udzieliła informacji, ani nie wydała rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji.

W odpowiedzi na skargę PSE S.A. wniosła o oddalenie skargi. Wskazała, że niezasadność skargi wynika z podjęcia przez Spółkę czynności wymaganych ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Wyjaśniła, że pismem z dnia [...] marca 2013 r. pełnomocnik J. G. zwrócił się do Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. z siedzibą w K. o udostępnienie wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów, dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń elektroenergetycznych, usytuowanych na działce o nr ewid. [...], obręb W., gmina B., nr księgi wieczystej [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla [...] [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, w tym protokołów z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami.

Spółka podała, że z dokumentów załączonych do wniosku z dnia [...] marca 2013 r. i wniosku z dnia [...] kwietnia 2013 r., wynika że działka nr [...] (której dotyczy wniosek z dnia [...] marca 2013 r.) i działka nr [...] (której dotyczy wniosek z dnia [...] kwietnia 2013 r.), sąsiadują ze sobą i przebiega przez nie jedna i ta sama linia elektroenergetyczna, to jest linia elektroenergetyczna 220 kV relacji [...], wybudowana w 1965 r.

Następnie wskazała, że pismem z dnia [...] maja 2014 r., działając w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 698/13, rozpoznała wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] marca 2014 r. w części dotyczącej udostępnienia wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych stanowiących podstawę lokalizacji, budowy, przebudowy i eksploatacji linii elektroenergetycznej 220 kV relacji [...] i jej posadowienia w obszarze obejmującym zarówno działkę nr [...] (o której mowa we wniosku z dnia [...] marca 2013 r.), jak i działkę nr [...] (o której mowa we wniosku z dnia [...] kwietnia 2013 r.). Podała, że w okresie budowy przedmiotowej linii ww. działki składały się na jedną działkę ewidencyjną nr [...].

Z powyższych okoliczności Spółka wywiodła, że skoro skarżącemu została udostępniona informacja, której żądał wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2013 r., w taki sposób, że mógł się z nią zapoznać, to nie jest zobowiązana do ponownego jej udostępnienia. Zdaniem Spółki, w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba rozpoznawania oddzielnie wniosku z dnia [...] marca 2013 r. i z dnia [...] kwietnia 2013 r., poprzez dwukrotne udostępnienie tej samej informacji, gdyż dokumentacja formalno-prawna, dotycząca działki nr [...], dotyczy również działki przyległej nr [...].

Ponadto Spółka podała, że pismem z dnia [...] lipca 2014 r. powiadomiła skarżącego, iż dokumenty, których udostępnienia żądał wnioskiem z [...] kwietnia 2013 r. zostały udostępnione przy piśmie z dnia [...] maja 2014 r. i poinformowała skarżącego, iż jego wniosek z dnia [...] kwietnia 2013 r. w pozostałym zakresie, dotyczącym dokumentacji technicznej linii elektroenergetycznej 220 kV relacji [...], zostanie rozpoznany do dnia [...] lipa 2014 r.

W końcowej części odpowiedzi na skargę Spółka podała, że decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. odmówiła udostępnienia dokumentacji technicznej, której udostępnienia domagał się skarżący we wniosku z dnia [...] marca 2013 r. i z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Pismem z [...] sierpnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko zawarte w skardze. Wskazał, że żądane informacje są dokumentacją prostą, do przekazania której niezbędne jest jedynie wykonanie kserokopii. Czynności organu, jak selekcja dokumentów i protokołów, ich analiza pod względem treści są zwykłymi czynnościami, które nie dają podstaw do zakwalifikowania żądanych dokumentów jako informacji przetworzonej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż Sąd przyjął, że przedmiotem niniejszej skargi na bezczynność jest zachowanie podmiotu zobowiązanego w odniesieniu do wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2013 r. dotyczącego udostępnienia dokumentacji prawnej, w tym wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów, w tym protokołów z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami, w zakresie budowy, posadowienia, przebudowy linii energetycznej posadowionej na działce położonej w W. o numerze ewidencyjnym [...]. Wprawdzie w nagłówku skargi pełnomocnik skarżącego podał, że bezczynność organu dotyczy wniosku z dnia [...] marca 2013 r., jednakże z uzasadnienia skargi i dalszej korespondencji prowadzonej w niniejszej sprawie wynika, że bezczynność Spółki dotyczy ww. wniosku z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności.

Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu, należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia.

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej "u.d.i.p.", każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Ustawodawca w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną. W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się w związku z tym, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Wspomniany przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna m. in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii, ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań.

Z tego względu, należało uznać, że żądana przez skarżącego informacja w postaci decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na nieruchomościach, których jest właścicielem, jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Przymiotu tego nie pozbawia żądanej informacji okoliczność, że skarżący wystąpili z roszczeniami cywilnymi wobec Spółki w związku z bezumownym korzystaniem przez nią z przedmiotowych nieruchomości, a zatem w indywidualnej sprawie, a nie w interesie publicznym. W myśl bowiem art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 u.d.i.p.).

Podkreślić należy, że to wnioskodawca decyduje o tym, od którego z ewentualnych dysponentów informacji publicznej chciałby ją uzyskać. Jedynie istnienie innej regulacji, której przepisy pozwalałyby na uzyskanie objętych wnioskiem decyzji administracyjnych, wyłączyłoby tryb wynikający z u.d.i.p., a sytuacja taka w rozpoznawanej sprawie nie występuje. Samo bowiem formułowanie indywidualnych roszczeń cywilnoprawnych przez skarżącego wobec Spółki i podejmowanie prób negocjacji w tym względzie nie wyłącza możliwości domagania się udostępnienia kserokopii dokumentów, stanowiących podstawę zlokalizowania i posadowienia linii elektroenergetycznej na ww. działce w trybie u.d.i.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1966/13, dostępny pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl).

Reasumując, spełniona została przesłanka przedmiotowa zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie wniosku skarżącego.

Odnośnie natomiast zakresu podmiotowego ustawy, wskazać należy na treść przepisu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. z siedzibą w K., do dnia 9 stycznia 2013 r. działające pod nazwą: Polskie Sieci Elektroenergetyczne Operator S.A. z siedzibą w K., są w całości własnością Skarbu Państwa, który jest jedynym akcjonariuszem, jak wynika z rubryki 7 odpisu pełnego z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Spółka jest zatem podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

Niezależnie od tego podkreślić należy, że Spółka jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, które cechują się powszechnością i użytecznością dla ogółu.

Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 lipca 2006 r., sygn. akt P 24/05 (Dz. U. Nr 141, poz. 1012), wskazał, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia istnienia społeczeństwa i poszczególnych jednostek, suwerenności i niepodległości państwa – a zatem zapewnienia wolności i praw człowieka i obywatela. Dysponowanie zasobami energetycznymi warunkuje możliwość urzeczywistnienia dobra wspólnego, o którym mówi art. 1 Konstytucji RP.

W dziedzinie gospodarki energetycznej mamy zatem do czynienia z interferencją różnych wartości i zasad konstytucyjnych, do których należą wolność działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji RP), ale także bezpieczeństwo obywateli i zasada zrównoważonego rozwoju kraju (art. 5 Konstytucji RP) oraz zasada ochrony środowiska (art. 74 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP).

Obowiązkiem władz publicznych jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, a więc dążenie do zaspokojenia zarówno istniejących, jak i przewidywanych potrzeb energetycznych w warunkach określonych w art. 74 ust. 1 Konstytucji RP, a więc z uwzględnieniem bezpieczeństwa ekologicznego obecnych i przyszłych pokoleń. Realizacja tego obowiązku uzasadnia poddanie gospodarki energetycznej ograniczeniom wolności działalności gospodarczej charakterystycznym dla rynku regulowanego i znajdującym oparcie w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Wolność działalności gospodarczej w dziedzinie energetyki może być ograniczona w szczególności ze względu na bezpieczeństwo i ochronę środowiska, ograniczenia te mogą być ustanawiane "tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie", jednakże nie mogą one "naruszać istoty wolności i praw".

Przedsiębiorstwa energetyczne są więc przedsiębiorstwami użyteczności publicznej i wykonują zadania publiczne, a w konsekwencji są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Ich działalność dla urzeczywistnienia wskazanych przez Trybunał Konstytucyjny celów wymaga ścisłego współdziałania z organami władzy publicznej. Sąd w tym względzie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte w wyroku z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, dostępnym pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl.

Udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 (...), następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy podmiot obowiązany nie jest dysponentem żądanej informacji, zawiadamia o tym fakcie wnioskodawcę na piśmie.

Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, dostępna pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl). Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeżeli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej wykonania. W sytuacji wydania przez organ administracji aktu lub dokonania czynności już po wniesieniu skargi na bezczynność organu, a przed jej rozpoznaniem przez sąd, postępowanie staje się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi bowiem wówczas, gdy po wniesieniu skargi wystąpią okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy.

Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, w której został spełniony zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Należy bowiem zauważyć, że Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. z siedzibą w K. nie rozpoznały wniosku J. G. z dnia [...] kwietnia 2013 r. o przesłanie ewentualnie istniejących decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych przebiegających przez działkę, stanowiącą własność skarżącego, do dnia wniesienia skargi na jego bezczynność.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko Spółki, zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, iż Spółka nie pozostaje w bezczynności od dnia [...] maja 2014 r., kiedy to udostępniła skarżącemu informacje w zakresie dokumentacji formalno – prawnej, w tym decyzje administracyjne, dotyczące podstawy lokalizacji, budowy, przebudowy i eksploatacji oraz przenoszenia własności linii elektroenergetycznej 220 kV relacji [...] na obszarze miejscowości W. Pismo z dnia [...] maja 2014 r., przy którym przesłano wnioskowane dokumenty odnosiło się bowiem wyłącznie do wniosku z dnia [...] marca 2013 r. (dotyczącego działki nr [...]), do rozpoznania którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Spółkę wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 698/13.

Wniosek z dnia [...] kwietnia 2013 r. został natomiast rozpoznany dopiero w dniu [...] lipca 2014 r. W piśmie tym Spółka poinformowała skarżącego, że przesłane przy piśmie z dnia [...] maja 2014 r, dokumenty odnoszą się również do wniosku z dnia [...] kwietnia 2013 r. (dotyczącego działki nr [...]). Również dopiero w dniu [...] lipca 2014 r. została wydana decyzja administracyjna nr [...] odmawiająca udostępnienia informacji publicznej w zakresie posiadanej dokumentacji technicznej dotyczącej linii 220 kV relacji [...]. Decyzja ta wydana została po rozpoznaniu zarówno wniosku z dnia [...] marca 2013 r., jak i wniosku z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że w sytuacji, gdy posiadana dokumentacja prawna jest identyczna dla obu działek, tj. działki nr [...] i działki nr [...] (objętych wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. i z dnia [...] kwietnia 2013 r.), Spółka nie miała obowiązku dwukrotnego przesyłania tych samych dokumentów. Jednakże sam fakt przesłania dokumentów przy piśmie z dnia [...] maja 2014 r. nie jest wystarczający, by uznać, że organ rozpoznał w tym dniu wniosek z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że informacja publiczna udzielana jest na wniosek. Na podmiocie zobowiązanym ciąży zatem obowiązek rozpatrzenia konkretnego wniosku. Wniosek zaś z [...] kwietnia 2014 r. rozpatrzony został dopiero w dniu [...] lipca 2014 r. Dopiero bowiem, w tym dniu poinformowano pisemnie skarżącego, iż dokumentacja dotycząca linii energetycznej posadowionej na działce nr [...] jest identyczna jak doręczona mu wcześniej, w związku z wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. oraz że brak jest innej dokumentacji, a także wydano opisaną powyżej decyzję odmowną.

Reasumując należy stwierdzić, że rozpoznanie wniosku z dnia

[...] kwietnia 2013 r. nastąpiło w dniu [...] lipca 2014 r., a więc już po wniesieniu niniejszej skargi na bezczynność.

Oznacza to, że w dacie rozpoznawania niniejszej sprawy przez Sąd, Spółka nie pozostawała już w bezczynności, skoro zrealizowała obowiązek informacyjny wynikający z ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. udzieliła odpowiedzi na żądanie skarżącego i jednocześnie wydała decyzję administracyjną odmawiającą wydania posiadanej dokumentacji technicznej. Stąd też postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność stało się bezprzedmiotowe i Sąd zobowiązany był do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2 sentencji wyroku.

Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a., stwierdził, że bezczynność Spółki w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął pod uwagę wszystkie aspekty sprawy, w tym fakt, że zachowanie Spółki nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na nią z mocy ustawy.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.