Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1045/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 a ust. 1 pkt 3 , art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 września 2015 r. sprawy ze skargi ,,A" S.A. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 rok oddala skargę .


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając m.inn. na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2012r. poz.749 z późn. zm.- dalej: O.p.),art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014r., poz. 849 ze zm.- dalej: u.p.o.l.), po rozpatrzeniu odwołania "A" S.A. w C. od decyzji Wójta Gminy z dnia 29 października 2014r. w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2013r., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Podstawą decyzji były następujące ustalenia i rozważania.

Wójt Gminy decyzją z dnia 29 października 2014r. określił "A" S.A. w C. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013r. w kwocie 18.886,00 zł. Podatkiem objęto budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. 866.53 m2 i grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 240 m2 oraz 6933 m2.

Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. polegające na niepodjęciu wszystkich niezbędnych działań do ustalenia, czy opodatkowane grunty ze względów technicznych mogą być traktowane jako związane z działalnością gospodarczą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając zawarte w odwołaniu zarzuty wskazało, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty

2) budynki lub ich części:

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Z definicji zawartej w art.1 a ust. 1 pkt. 3 powołanej ustawy wynika, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to takie, które znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, niezależnie od tego, czy na tę działalność są wykorzystywane, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Pojecie "względy techniczne" nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, jednakże należy przyjąć, że dotyczą one takich okoliczności, które trwale uniemożliwiają wykorzystanie danej nieruchomości do działalności gospodarczej. Jak to zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2014r. (sygn. akt II FSK 2869/12) "W zakresie pojęcia "względy techniczne" (gruntu, budowli, budynku) w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, mieszczą się parametry konkretnego przedmiotu opodatkowania, które rzutują na jego cechy użytkowe dla prowadzonej (lub przygotowywanej) przez podatnika działalności gospodarczej i powodują, że nie jest i nie może być on wykorzystywany do prowadzenia tej działalności".

Wyłączenie, ze względów technicznych, przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie nastąpi zatem, gdy prowadzenie działalności nie jest możliwe z przyczyn technologicznych, np.: demontażu instalacji wodnokanalizacyjnej, zakręcenia zaworów, wyłączenia gniazd i punktów poboru prądu, odcięcia dopływu gazu albo w przypadku awarii urządzeń. Przedmioty opodatkowania związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zostaną wyłączone z tej kategorii ze względów technicznych również w przypadku, gdy prowadzenie działalności nie jest możliwe z przyczyn ekonomicznych, np. braku środków. Nie stanowi podstawy do wyłączenia z opodatkowania także okoliczność, iż przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystany do konkretnej, prowadzonej przez danego przedsiębiorcę działalności gospodarczej.

W niniejszej sprawie Spółka podniosła ogólny zarzut nie zbadania przez organ podatkowy, czy opodatkowane grunty (będące przedmiotem użyczenia) nie podlegają wyłączeniu z kategorii związanej z działalnością gospodarczą, nie wskazując jednak żadnych okoliczności, które jej zdaniem mogłyby o tym świadczyć. Tymczasem taki zarzut powinien być przez nią uzasadniony, ponieważ ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na spółce, na co słusznie sama zwróciła uwagę w odwołaniu.

Tymczasem organ podatkowy I instancji oparł się na dokumentach znajdujących się w jego dyspozycji tj. umowie użyczenia przez Gminę gruntów Spółce oraz jej wystąpieniach o zgodę na postawienie namiotu na tym gruncie, podczas organizowanych imprez. Było to wystarczające do uznania w oparciu o art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., że opodatkowane grunty związane są z działalnością gospodarczą strony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka, zarzucając decyzji SKO naruszenie art.122 i art. 187 § O.p. poprzez niepodjęcie niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy wniosła o jej uchylenie i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że SKO w istocie nie odniosło się argumentacji odwołania dotyczącej niepodjęcia niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy stwierdzając, że ciężar dowodu na okoliczność wyłączenia przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z działalnością gospodarczą spoczywa na spółce. Stanowisko takie jest niewłaściwe. NSA w wyroku z dnia 28 listopada 2014 r. II FSK 2690/14 LEX nr 1591827 stwierdził bowiem, że obowiązek dowodzenia w postępowaniu podatkowym obciąża wyłącznie organy podatkowe, które nie mogą na adresata decyzji przenosić konieczności udowadniania jakichkolwiek okoliczności sprawy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. (sygn. akt SK 18/09; OTK ZU 6/A/2013. poz. 80), w którym Trybunał wskazał, że zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, przy czym w świetle art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skoro w świetle regulacji Ordynacji podatkowej organy podatkowe są obowiązane zebrać materiał dowodowy umożliwiający rozpatrzenie sprawy, to w konsekwencji muszą - inaczej niż utrzymuje się w praktyce - gromadzić dowody zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść podatnika. Trybunał Konstytucyjny zauważył, że wyrażona w art. 6 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny zasada, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, nie jest zasadą ogólnosystemową. Jeżeli ustawodawca zamierza w postępowaniu przed organami administracji publicznej, w tym podatkowej, przerzucić ciężar dowodu na jednostkę, czyni to wprost przez ustanowienie określonej regulacji, wyłączając jednocześnie czy modyfikując działanie - odpowiednio - Kodeksie postępowania administracyjnego lub Ord\ nacji podatkowej.

SKO nie zbadało istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zawarcia umowy użyczenia. Jak wskazano w odwołaniu, gdyby teren objęty umową nadawał się do jakiejkolwiek działalności gospodarczej strony nie zawarłaby umowy użyczenia. Gmina nie może przecież rezygnować z dochodów ze swojego mienia. Z całą pewnością gdyby nieruchomość nadawała się pod działalność gospodarczą gmina ogłosiłaby przetarg na dzierżawę czy najem tego terenu. Przedsiębiorca chcąc wykorzystać nieruchomości do działalności gospodarczej nie dąży do zawarcia umowy użyczenia, albowiem nieodpłatne korzystanie z cudzego mienia do działalności gospodarczej rodzi negatywne implikacje w zakresie podatku dochodowego. Nie przeprowadzono żadnego dowodu zmierzającego do ustalenia zgodnego zamiaru stron co do celów tej umowy, tym bardziej że jej konstrukcja bliższa jest umowie świadczenia usług w zakresie utrzymania terenu w czystości i ładzie poprzez jego sprzątanie, utrzymywanie zieleni, strzyżenie trawników ( § 4 umowy ). Wystąpienia Spółki o zgodę na postawienie namiotu na tym gruncie nie jest też argumentem, że świadczy to o jego wykorzystywaniu na cele działalności gospodarczej. Wręcz przeciwnie, gdyby spółka rzeczywiście wykorzystywała działki dla celów gospodarczych na podstawie tej umowy użyczenia nie występowałaby o taką zgodę. Organy podatkowe obu instancji nie przeprowadziły żadnych dowodów ustalających cechy faktyczne działek i ich związek z rodzajem prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., określanej dalej jako p.p.s.a.). Ponieważ prawo wspólnotowe począwszy od dnia 1 maja 2004 r. stało się częścią polskiego porządku prawnego, dokonywana przez Sąd ocena legalności decyzji dotyczy jej zgodności z prawem stanowionym, tak przez polskiego ustawodawcę, jak i ustawodawcę wspólnotowego.

Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi.

Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez organ przepisy prawa materialnego.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów strony skarżącej w powyższym zakresie powtórzyć należy, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania, może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd.

W szczególności Sąd rozpoznający sprawę nie stwierdził, aby organ odwoławczy prowadził postępowanie uchybiając treści art. 122 O.p. Wprawdzie z dyspozycji tego artykułu wynika obowiązek organu podatkowego do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niemniej jednak trzeba mieć na względzie, że wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. obowiązek organów gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Obciąża on organy jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych, stąd też zarzut zaniechania zebrania zupełnego materiału dowodowego, nie może zostać uwzględniony.

Jednocześnie podkreślić należy, że przeprowadzony przez SKO wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd w pełni podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organ odwoławczy na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p. nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności.

Zdaniem Sądu organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane w ten sposób dowody zostały następnie poddane wnikliwej i poprawnej ocenie. Świadczy zresztą o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która pozwala stwierdzić, że rozumowanie organów podatkowych uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organ odwoławczy poddał bowiem swej ocenie wszystkie uzyskane dowody, po czym za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, wykazał bezpodstawność twierdzeń strony skarżącej.

Organom podatkowym przyznano uprawnienie do swobodnej oceny poszczególnych dowodów, a zatem prawo do uznania, które z dowodów stanowią wiarygodne źródło twierdzeń o faktach, a które nie. Zarzut dowolnego działania organu można by postawić dopiero wówczas, gdyby ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak wówczas, gdy organ, wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko wskazuje, którym dowodom przyznaje moc dowodową, a którym odmawia wiarygodności i z jakich przyczyn. W ocenie Sądu taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła, albowiem organy podatkowe obu instancji dokonały oceny każdego z zebranych dowodów, odniosły się do każdego z nich, dokonując ich analizy we wzajemnej łączności.

W kontekście powyższych uwag uznać należy, że przeprowadzone w sprawie postępowanie nie naruszało przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do argumentów skargi odnośnie niepodjęcia przez organy niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu wyjaśnienia sprawy, popartego przez stronę wyrokiem NSA, z dnia 28 listopada 2014 r., II FSK 2690/14, LEX nr 1591827, należy wskazać, że wyrok ten, który Sąd w całości popiera, nie dość, że dotyczy zupełnie innego stanu faktycznego, to jeszcze innej dziedziny prawa podatkowego.

Ustosunkowując się do podnoszonego w trakcie postępowania odwoławczego argumentu strony skarżącej co do tego, że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do działalności gospodarczej wskazania wymaga, że wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad, następuje w sytuacji, gdy przedmiot ten, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Okoliczność ta musi zostać indywidualnie zbadana i wykazana w postępowaniu podatkowym przy uwzględnieniu stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 151/10). Wyłączenie ze względów technicznych może być dowodzone wszelkimi środkami dowodowymi, do których należą zarówno orzeczenia organów nadzoru budowlanego jak i opinie specjalistów ( biegłych ) zakresu budownictwa z tym, że nie są to środki dowodowe wyłącznie właściwe. W postępowaniu ma zastosowanie zasada wyrażona w art. 180 § 1 O.p., w myśl której jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne prawem (wyrok NSA z 7 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1228/08).

Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., stanowi bowiem, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to takie, które znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, niezależnie od tego, czy na tę działalność są wykorzystywane, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "względy techniczne". W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, m.inn. powołany przez SKO - a który to pogląd skład orzekający podziela, - że wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany w działalności trwale i niezależnie od woli podatnika. Chodzi zatem o takie wady, które w sposób stały, a nie przejściowy, uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem prowadzonej działalności. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części, nie daje podstaw do zastosowania innych stawek podatku niż przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07). Względy techniczne nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i podejmowanymi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzjami o remontach, modernizacjach, adaptacjach. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności (por. wyrok NSA z 16 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 301/05).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela również stanowisko, że brak możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania (gruntu) do prowadzenia działalności gospodarczej, powinien mieć charakter trwały. "Względy techniczne" przy tym powinny dotyczyć przedmiotu opodatkowania, czyli gruntu, a nie innych przyczyn, leżących po stronie podatnika. Wyłączenie gruntów z prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych nie nastąpi, gdy prowadzenie tej działalności jest niemożliwe ze względów technologicznych, czy też ekonomicznych leżących po stronie przedsiębiorcy (por. wyrok z dnia 2 grudnia 2010r., sygn. akt I SA/Bk 516/10). W wyroku z dnia 17 czerwca 2009r., sygn. akt I SA/Wr 64/09, Sąd stwierdził: " (...) "względy techniczne" to obiektywne przeszkody, które mają związek ze stanem technicznym budynku, sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej, niezależne od woli (działania lub zaniechania) podatnika, wywołane okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej (...) nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości, nie miały zastosowania do tej nieruchomości stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą."

Słusznie zatem wskazał organ odwoławczy, że z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania wynika, iż strona skarżąca zawierając z Gminą w dniu 30 września 2012 r. umowę użyczenia działek o numerze geodezyjnym nr [...],[...],[...],[...],[...],[...], część [...] i [...] o łącznej powierzchni 6933 m2 na prowadzenie działalności gospodarczej na użytkowanym gruncie pod realizację terenów rekreacji, zobowiązała się w § 7 do ponoszenia ciążących na niej opłat publiczno - prawnych, co w ocenie Sądu jednoznacznie dowodzi po pierwsze, że Spółka użytkowała teren dla celów działalności gospodarczej, a po drugie miała świadomość tego, że będzie musiała ponosić koszty podatku od nieruchomości. Co więcej, potwierdzeniem tej okoliczności są wnioski Spółki o wyrażenie zgody przez Gminę na posadowienie namiotu na powyższym gruncie.

W ocenie Sądu prawidłowo skonstatował organ odwoławczy, że ta okoliczność była wystarczająca do uznania w oparciu o art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., że opodatkowane grunty związane są z działalnością gospodarczą strony.

Dodatkowo należy wskazać, że z ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe dla działek o numerze geodezyjnym nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] w części [...] i [...] oddanych w wyniku umowy użyczenia wynika, że owo użyczenie zostało sklasyfikowane jako Bz, tj. tereny rekreacyjno - wypoczynkowe za wyjątkiem działki [...] o pow.0,0362 ha stanowiącej RV.

Wreszcie, Spółka w korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2013 wykazała zadeklarowaną powierzchnię gruntów 6933 m2 jako grunty pozostałe i podatek od gruntów został obliczony ze stawką obliczoną zgodnie z uchwałą Rady Gminy z dnia 24 listopada 2011 r. Nr [...].

W konsekwencji należy uznać za prawidłowe ustalenia organów obu instancji, że działki oddane w użyczenie i wpisane do ewidencji gruntów jako tereny rekreacyjno - wypoczynkowe podlegają dyspozycji art. 1a § 1 pkt. 3 u.p.o.l., skoro Spółka jest w ich posiadaniu, i co więcej w żaden sposób nie wykazała, że ze względów technicznych nie może ich wykorzystywać na cele związane z działalnością gospodarczą.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.