Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 621/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie NSA Grażyna Radzicka (spr.) Asesor sąd. Karol Pawlicki Protokolant sekr.sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 czerwca 2004r. sprawy ze skargi J.B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2002r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2002r. Nr [...] II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę 10zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/K. Pawlicki /-/J. Szaniecka /-/G. Radzicka


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2002r. nr [...] nakazał właścicielowi – J. B. zamieszkałej w P. przy ulicy [...] – rozbiórkę części altany rozbudowanej bez pozwolenia na budowę usytuowanej na terenie Pracowniczych Ogrodów Działkowych w P. przy ulicy [...], określając, że rozbiórką należy objąć część altany przekraczającą wymiary 3,80 x 6,50m.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono co następuje:

J. B. nabyła w 2000 roku altanę o wymiarach 3,60m x 5m i w tym samym roku rozbudowała ją. Łączna powierzchnia zabudowy wynosi 42,7m2 o wysokości 2,20m z dachem płaskim.

Ponieważ stosownie do przepisów art. 29 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) budowa altan i obiektów gospodarczych na Pracowniczych Ogrodach Działkowych przekraczających zabudowę 25m2 w miastach wymaga pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 28 ustawy, a takiego pozwolenia J. B. nie posiada, stąd organ administracyjny w oparciu o przepisy art. 48 Prawa budowlanego nakazał rozbiórkę części altany.

Dalej w uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że rozbiórka dotyczy tej części altany, która została wybudowana przed 2000 rokiem, co zaznaczono na szkicu znajdującym się w aktach administracyjnych kolorem czerwonym.

W odwołaniu od decyzji J. B. podniosła, że na działce w przedmiotowej altanie zamieszkuje wraz z 6-letnią córką. Korzysta z pomocy finansowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie i zarówno sytuacja materialna jak i zdrowotna uniemożliwia jej przeprowadzenie rozbiórki starej części altany.

Z treści odwołania wynikało jednoznacznie, że inwestorka wnosi o uchylenie nakazu rozbiórki.

W wyniku rozpoznania odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2002r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i podzielił jej argumentację.

Organ odwoławczy podkreślił, że w sytuacji okoliczności przewidzianych w art. 48 Prawa budowlanego, organy nadzoru budowlanego nie mają prawa działać w ramach uznania administracyjnego, a w szczególności brać pod uwagę sytuacji finansowej czy życiowej inwestora dopuszczającego się samowoli.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca powtórzyła zarzuty podniesione w odwołaniu i podkreśliła, że po ukończeniu nowej części altany w miarę posiadanych środków finansowych dokona rozbiórki starej części, co spowoduje, że altana usytuowana na terenie Pracowniczych Ogrodów Działkowych będzie miała wymagane rozmiary. W konkluzji skarżąca żądała uchylenia zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, jednakże nie z powodów podniesionych w skardze.

Decyzja administracyjna to jednostronna czynność organu administracji publicznej posiadająca odpowiednią formę prawną i określająca konsekwencje stosowanej normy prawnej w odniesieniu do konkretnie oznaczonego adresata w sprawie indywidualnej.

Elementami decyzji w myśl przepisów art. 107 § 1 kpa są między innymi rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie zatem stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Jednak to w rozstrzygnięciu decyzji zostaje wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę w tej formie.

W niniejszej sprawie w decyzji I instancji istnieje wyraźna sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem, a uzasadnieniem. Jak wynika z treści rozstrzygnięcia, nakazem rozbiórki objęto część altany nowowybudowanej o wymiarach 3,80m x 6,50m i winno być bezspornym, że jest to część obiektu wzniesionego w warunkach samowoli budowlanej.

Natomiast w uzasadnieniu decyzji wskazuje się wyraźnie, że część altany podlegającej rozbiórce zaznaczono na szkicu kolorem czerwonym i jest to stara część wybudowana przed rokiem 2000, gdyż jest ona najbardziej zniszczona. J. B. przyjęła do wiadomości konieczność rozebrania starej części altany i w tym zakresie odnoszą się jej zarzuty zawarte zarówno w odwołaniu jak i w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Winno być niespornym, że w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy oznacza utrzymanie w mocy jej podstawowego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie. Tak więc organ II instancji utrzymując decyzję organu I instancji orzekł o rozbiórce nie starej części altany lecz nowej. Natomiast J. B. pozostaje w przeświadczeniu powziętym z uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej, że ma rozebrać starą część altany. Wynika to jednoznacznie zarówno z odwołania jak i skargi.

Tak istotna okoliczność dla strony postępowania, stanowi naruszenie przepisów art. 7, 8, 9 i 11 kodeksu postępowania administracyjnego przez organy administracji i to tym bardziej, że uruchomienie przez stronę dobrowolnego wykonania rozbiórki starej części altany nie dawałaby podstaw do prowadzenia postępowania z zakresu samowoli budowlanej.

W powyższych okolicznościach uznając, że zaskarżona decyzja uchybia przepisom art. 107, 7, 8, 9, 11 KPA oraz art. 48 ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) – na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt "a" i "c" i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.

/-/K. Pawlicki /-/J. Szaniecka /-/G. Radzicka

kk