Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 928/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 3, art. 32 ust. 2, art. 41 ust. 2, art. 43 ust. 1 pkt 3, art. 48 ust. 2, art. 51 ust. 2 pkt 1a, art. 59 pkt 4
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant asystent sędziego Dorota Gaj-Mizerska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1192/14 w sprawie ze skargi A Spółki z o.o. w K. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie cofnięcia zezwolenia na przyjmowanie zakładów wzajemnych 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz A Spółki z o.o. w K. 820 (osiemset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem objętym skargą kasacyjną, oddalił skargę A Sp. z o.o. w K. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji cofającej zezwolenie na przyjmowanie zakładów wzajemnych.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

pismami z dnia 29 września 2011 r. i 14 grudnia 2011 r., podpisanymi przez prokurenta skarżącej, spółka poinformowała organ o zakończeniu działalności w punktach przyjmowania zakładów wzajemnych wymienionych w tym piśmie. W związku z tym, decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Minister Finansów cofnął spółce zezwolenie z dnia [...] lipca 2009 r. na przyjmowanie zakładów wzajemnych, w części dotyczącej pięciu punktów, w stosunku do których spółka poinformowała o zakończeniu działalności, w tym punktów zlokalizowanych [...].

Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. w części obejmującej cofnięcie zezwolenia na przyjmowanie zakładów wzajemnych w punktach zlokalizowanych [...], wskazując, że zgłoszenie zaprzestania działalności w tych punktach nastąpiło wskutek pomyłki pracownika spółki. Jako podstawę stwierdzenia nieważności wskazała art. 247 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: Op lub Ordynacja podatkowa). Następnie strona uzupełniła wniosek, dokonując rozszerzenia żądania poprzez podanie nowej podstawy prawnej stwierdzenia nieważności, tj. art. 247 § 1 pkt 3 Op.

Minister Finansów decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Ministra Finansów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wyrokiem objętym skargą kasacyjną podzielił ocenę organu, że decyzja Ministra Finansów w sprawie cofnięcia zezwolenia nie została podjęta z urzędu. Sąd wskazał, że przepis art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej: ugh lub ustawa o grach hazardowych) zobowiązuje organ do działania w warunkach uznania związanego – stwierdzenie zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem zobowiązuje organ do cofnięcia koncesji lub zezwolenia. Ustawa o grach hazardowych nie określa na czyj wniosek wydawana jest decyzja, o której mowa w art. 59 pkt 4 ustawy, a tym samym – na czyj wniosek wszczynane jest postępowanie w sprawie.

Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości – wobec obligatoryjnego charakteru decyzji w tej sprawie i właściwości organu – że postępowanie w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, zakończone wydaniem stosownej decyzji, będzie przede wszystkim wszczynane z urzędu, na podstawie zawiadomienia (informacji) różnego rodzaju organów kontrolnych, o których m.in. mowa w rozdziale 11 ustawy. Jednocześnie Sąd zauważył, że żaden przepis ugh nie nakłada na stronę obowiązku informowania Ministra Finansów o zaprzestaniu działalności w punktach przyjmowania zakładów wzajemnych wymienionych w zezwoleniu, ale też nie zabrania wszczęcia takiego postępowania na wniosek samego przedsiębiorcy. Co więcej, w przypadku zaprzestania działalności w punktach przyjmowania zakładów wzajemnych wymienionych w zezwoleniu spółka może wystąpić do organu o zmniejszenie jej, wskazanego w zezwoleniu, zabezpieczenia finansowego, składanego dla zapewnienia ochrony interesu finansowego uczestników gier hazardowych oraz zabezpieczenia zobowiązań podatkowych w podatku od gier, którego wysokość zależna jest od ilości punktów przyjmowania zakładów wzajemnych określonych w zezwoleniu (art. 63 ugh). Fakt, że jak wskazuje strona w skardze, nie wystąpiła o zmniejszenie zabezpieczenia finansowego, jest decyzją spółki i nie może być argumentem potwierdzającym charakter złożonego przez stronę wniosku.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że nie sposób byłoby uznać, iż złożone przez stronę pisma informujące o zaprzestaniu lub niewykonywaniu działalności we wskazanych punktach przez okres przekraczający 6 miesięcy nie były jednocześnie wnioskami o cofnięcie zezwolenia w zakresie owych punktów.

Tym samym Sąd uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 165 § 1 i § 3 oraz art. 207 § 2 Op.

Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 187 § 1 Op poprzez niezebranie materiału dowodowego pozwalającego ustalić, czy spółka faktycznie zaprzestała prowadzenia działalności w punktach przyjmowania zakładów wzajemnych. W ocenie Sądu, organ, w oparciu o informacje wynikające z Krajowego Rejestru Sądowego, miał podstawy do przyjęcia, że wniosek został złożony przez osobę umocowaną do reprezentacji spółki, brak było zatem podstaw do kwestionowania twierdzeń strony o zaprzestaniu prowadzenia działalności we wskazanych punktach przyjmowania zakładów wzajemnych. Wydanie decyzji uwzględniającej wniosek strony postępowania, stosownie do art. 200 § 2 pkt 1 Op, nie wymaga także skierowania do strony pisma, o którym mowa w art. 200 § 1 tej ustawy. Tym samym nie znajduje podstaw zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 200 § 1 Op.

Ponadto Sąd stwierdził, iż skoro, jak wskazuje spółka, wskutek nieprawidłowości ustanowionego prokurenta została ona pozbawiona udziału w postępowaniu, a nadto nie nastąpiło wszczęcie postępowania, to jest to okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania, a nie podstawa do stwierdzenia nieważności. Przesłanka wznowienia nie może jednocześnie stanowić przesłanki rażącego naruszenia prawa.

Sąd podzielił ocenę organu, że w niniejszej sprawie strona była reprezentowana przez osobę ujawnioną w Krajowym Rejestrze Sądowym jako prokurent, a zatem organ miał wszelkie podstawy do przyjęcia, że jest to osoba uprawniona do reprezentacji spółki. Co więcej, organ nie jest obowiązany w przypadku działań prokurenta do żądania dodatkowego dokumentu potwierdzającego udzielenie prokury. Tym samym, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do uznania, że działanie organu w tym zakresie dotknięte zostało wadą nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa, skoro organ działał w zaufaniu do treści wpisów ujawnionych w rejestrze. Jak wynika ze skargi, ww. wpis nie został sprostowany, uzupełniony lub wykreślony.

Sąd podzielił też ocenę organu, że spółka błędnie utożsamia rażące naruszenie prawa przez członka zarządu z rażącym naruszeniem prawa przy wydawaniu decyzji ostatecznej, będącym podstawą do stwierdzenia jej nieważności.

Sąd stwierdził, że w zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący udowodniono, że brak jest jakichkolwiek przesłanek do zastosowania w sprawie art. 247 § 1 Op. Jednocześnie, w ocenie Sądu, przytoczone przez organ orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji wszechstronnie i jednoznacznie uzasadnia zaskarżone rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy nie ma potrzeby powtarzania i rozszerzania tej argumentacji.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: ppsa).

II

Skargę kasacyjną wniosła spółka, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

naruszenie art. 59 pkt 4) ugh poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że postępowanie o cofnięcie zezwolenia dla punktów przyjmowania zakładów może zostać wszczęte na wniosek skarżącej, w sytuacji gdy przepis ten pozwala organowi wyłącznie na podjęcie działania z urzędu w razie zaistnienia przesłanek w nim wymienionych.

II. na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 145 § 2 ppsa w zw. z art. 247 § 1 pkt 3) Op w zw. z art. 8 ugh polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu zaskarżonych decyzji Ministra Finansów odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Finansów cofającej zezwolenie i niestwierdzeniu nieważności decyzji Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w zakresie wnioskowanym przez skarżącą, pomimo że decyzja Ministra Finansów cofająca zezwolenie:

- została wydana pomimo braku żądania (wniosku) skarżącej o cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w punktach przyjmowania zakładów wymienionych w pismach z dnia 29 września 2011 r. i 14 grudnia 2011 r. i bez wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w punkcie przyjmowania zakładów, co oznacza, że decyzja Ministra Finansów cofająca zezwolenie została wydana w sytuacji, gdy żadne postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia nie zostało wszczęte,

- została wydana, pomimo iż nie zachodziła jakakolwiek przesłanka prawna do cofnięcia zezwolenia spółce określona w art. 59 pkt 4) ugh w odniesieniu do punktu przyjmowania zakładów;

- została wydana w sytuacji rażącego naruszenia szeregu przepisów postępowania, których stopień naruszenia uzasadniał stwierdzenie jej nieważności, w szczególności przepisów nakazujących zebranie materiału dowodowego pozwalającego ustalić, czy skarżąca faktycznie zaprzestała prowadzenia działalności w punkcie przyjmowania zakładów, przepisów nakazujących organowi wyznaczenie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, przepisów o zachowaniu terminów prowadzonego postępowania,

- pisma z dnia 29 września 2011 r. i 14 grudnia 2011 r. informujące o planowanym zaprzestaniu działalności w punkcie przyjmowania zakładów nie zostały podpisane przez osobę nieuprawnioną do reprezentacji spółki;

2. art. 3 § 1 w zw. z 141 § 4 ppsa poprzez wadliwe wykonanie przez WSA w Warszawie obowiązku kontroli zaskarżonej decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem oraz brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą dotyczących wadliwości decyzji Ministra Finansów cofającej zezwolenie, co miało wpływ na treść podjętego przez WSA w Warszawie rozstrzygnięcia.

Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

III

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych.

IV

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie naruszenia art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, przy czym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego naruszenie tego przepisu obejmowało obie formy, o których mowa w art. 174 pkt 1 ppsa.

Dokonując wykładni art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych podkreślić najpierw należy, że działalność w zakresie zakładów wzajemnych może być prowadzona na podstawie udzielonego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych (art. 6 ust. 3 w związku z art. 32 ust. 2 ustawy o grach hazardowych). Jedno zezwolenie jest udzielane na prowadzenie określonej liczby punktów przyjmowania zakładów wzajemnych (art. 41 ust. 2 omawianej ustawy) i zezwolenie, stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o grach hazardowych określa miejsce urządzania zakładów. Zezwolenie obejmuje również nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności, przy czym zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie zezwolenie wygasa w całości lub części, w której nie podjęto działalności.

Istotnym jest także, iż ustawodawca wprowadził w ustawie o grach hazardowych możliwość zmiany zezwolenia na wniosek podmiotu, który je uzyskał, przy czym w myśl art. 51 ust. 2 pkt 1a zmiana ta może dotyczyć miejsca urządzania zakładów wzajemnych, z tym że wskutek zmiany zezwolenia nie może nastąpić zwiększenie pierwotnej liczby punktów przyjmowania zakładów wzajemnych.

O uzyskanie zezwolenia może ubiegać się podmiot spełniający określone w ustawie szczegółowe warunki, przy czym przez cały okres funkcjonowania zezwolenia jest zobligowany do informowania organu, który wydał zezwolenie, o zmianach dotyczących jego struktury.

Z przedstawionych regulacji prawnych wynika oczywisty wniosek, że zezwolenie udzielone decyzją właściwego ministra do spraw finansów publicznych kształtuje uprawnienie określonego podmiotu do prowadzenia działalności w zakresie zakładów wzajemnych w wymienionych w zezwoleniu punktach przyjmowania tych zakładów. Wynika także, że na wniosek podmiotu uprawnionego do prowadzenia działalności w zakresie zakładów wzajemnych zezwolenie może być zmienione m.in. w zakresie miejsca przyjmowania zakładów wzajemnych, przy czym ta zmiana, rzecz upraszczając nie może rozszerzać nadanych pierwotnym zezwoleniem uprawnień.

Przyznając organowi administracji publicznej kompetencje do wydawania zezwoleń równocześnie ustawodawca w art. 59 ustawy o grach hazardowych określił przesłanki ich cofnięcia w całości lub w części. Cofnięcie zezwolenia (w całości lub części) będzie miało miejsce m.in. wówczas, gdy doszło do rażącego naruszenia warunków określonych w zezwoleniu lub regulaminie, lub innych określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono zezwolenia, obniżenia kapitału zakładowego spółki poniżej granicy określonej w art. 10 ust. 1, czy też dwukrotnego stwierdzenia uczestnictwa w grach hazardowych osoby poniżej 18 roku życia, w tym samym ośrodku gier lub punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych.

Cofnięcie zezwolenia w całości lub części, stosownie do art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych następuje również w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. Analiza przesłanek cofnięcia zezwolenia wskazuje wprost, że art. 59 ustawy o grach hazardowych określa niekorzystne skutki naruszenia obowiązków przez ich adresatów polegające na pogorszeniu ich sytuacji prawnej w drodze pozbawienia w całości lub części uprawnień do prowadzenia określonej działalności.

Prowadząc dalsze rozważania już tylko w zakresie naruszenia obowiązku prowadzenia działalności obejmującej przyjmowanie zakładów wzajemnych Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych statuuje sankcję administracyjną w postaci cofnięcia zezwolenia w całości lub części w sytuacji zaprzestania prowadzenia działalności objętej zezwoleniem. Skoro przepis art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych jest przepisem określającym sankcję to nie wymaga głębszego wywodu teza, że jego zastosowanie następuje z urzędu w przypadku bezspornego ustalenia przez organ, który wydał zezwolenie, że nastąpiło zaprzestanie przyjmowania zakładów wzajemnych w ogóle (we wszystkich punktach objętych zezwoleniem) lub w określonych punktach.

Naczelny Sąd Administracyjny tym samym nie podziela poglądu zarówno Sądu I instancji, jak i organu, że sankcja administracyjna w postaci cofnięcia zezwolenia w całości lub w części może być nałożona na wniosek "sprawcy" naruszenia i tym samym bez ustalenia, czy zostały spełnione warunki do jej nałożenia. Rację ma zatem autor skargi kasacyjnej podnosząc zarzut naruszenia art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych poprzez błędną wykładnię tego przepisu "polegającą na przyjęciu, że postępowanie o cofnięcie zezwolenia dla punktów przyjmowania zakładów wzajemnych może zostać wszczęte na wniosek skarżącej, w sytuacji, gdy przepis ten pozwala organowi wyłącznie na podjęcie działań z urzędu w razie zaistnienia przesłanek w nim wymienionych".

Oczywiście zgodzić się należy ze stanowiskiem zaprezentowanym przez organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że "na konieczność realizacji obowiązku nakładanego na Ministra Finansów przez art. 59 ww. ustawy nie wpływa w żadnym stopniu, to w jaki sposób Minister Finansów dowiaduje się o wystąpieniu jednej z tych przesłanek". Podkreślenia wymaga jednak, że niezależnie od tego z jakiego źródła pochodzi informacja, organ zobligowany jest do wszczęcia postępowania z urzędu i ustalenia w jego toku, czy spełnione zostały przesłanki do cofnięcia zezwolenia.

Przyjęcie, że postępowanie może zostać wszczęte na wniosek podmiotu legitymującego się zezwoleniem i oparcie decyzji o cofnięciu zezwolenia o stwierdzenia zawarte we wniosku bez ustalenia stanu rzeczywistego, rodzić może ten skutek, że zostanie nałożona sankcja administracyjna mimo braku przesłanek do jej zastosowania.

Taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie. Z akt sprawy wynika, że skarżąca spółka legitymowała się zezwoleniem na urządzanie zakładów wzajemnych w kilkudziesięciu punktach ich przyjmowania. Nie jest w sprawie kwestionowane, że skarżąca rozpoczęła działalność objętą zezwoleniem, po czym poinformowała organ udzielający zezwolenia o zaprzestaniu działalności w ściśle określonych punktach. Według twierdzeń spółki, niekwestionowanych przez organ, w zestawie punktów opracowanym przez spółkę w informacji o zaprzestaniu działalności wskazano również punkty przyjmowania zakładów wzajemnych, w których działalność dalej była prowadzona. Według Sądu I instancji i organu "fakt niezaprzestania działalności oznacza tylko tyle, że Spółka nie zastosowała się do decyzji organu (i własnego wniosku)". Jednakże ani Sąd, ani też organ nie konfrontują tego, jak się zdaje niespornego faktu niezaprzestania prowadzenia działalności, z zaistnieniem przesłanki cofnięcia zezwolenia, o której stanowi art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych.

Nawet gdyby przyjąć za Sądem I instancji i organem, że sankcje administracyjne mogą być stosowane na wniosek ich adresatów, aczkolwiek Naczelny Sąd Administracyjny tego poglądu nie podziela, to nie sposób zaaprobować takiego działania, które doprowadza do ich zastosowania bez ustalenia zaistnienia przesłanek do tego uprawniających. Błędne jest przy tym przyjęcie przez Sąd I instancji, że uprawnia do tego art. 200 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Przeczy bowiem tej tezie treść art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych i charakter tego przepisu.

Na marginesie tych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny zauważa jedynie, że z treści pism spółki nie sposób wyciągnąć tak jednoznacznych wniosków jak uczynił to organ i Sąd I instancji. W pismach informujących o zaprzestaniu działalności mowa jest zarówno o zmianie decyzji, jak i o cofnięciu zezwolenia. Nie budzi wątpliwości składu orzekającego, że zacytowany uprzednio przepis art. 51 ust. 2 pkt 1a ustawy o grach hazardowych pozwalał na zmianę zezwolenia w zakresie wskazanym we wniosku. Tymczasem organ po otrzymaniu informacji od spółki o zaprzestaniu działalności w określonych punktach i po upływie prawie 9 miesięcy od jej wpływu, bez jakiegokolwiek sprawdzenia, czy faktycznie zaprzestano przyjmowania w tych punktach zakładów wzajemnych cofnął zezwolenie w określonej w informacji części.

Postępowanie w tej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji cofającej zezwolenie w części obejmującej jego cofnięcie w stosunku do punktów, w których nie zaprzestano prowadzenia działalności. Odmawiając stwierdzenia nieważności organ przyjął, że decyzja o cofnięciu zezwolenia nastąpiła na wniosek skarżącej spółki i zgodnie z jej wnioskiem. Ten pogląd zaaprobowany przez Sąd I instancji oparto na błędnej wykładni i w efekcie niewłaściwym zastosowaniu art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. Uznając z przyczyn przedstawionych za usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej postawiony w oparciu o podstawę, o której mowa w art. 174 pkt 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 ppsa uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę przyjmując, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja zapadły z naruszeniem art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, które miało wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ oceni, czy w jej realiach naruszenie art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych miało charakter rażącego naruszenia prawa, a zatem czy zaistniała przesłanka do cofnięcia z urzędu zezwolenia na prowadzenie działalności w punktach przyjmowania zakładów, w których działalność była prowadzona.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że oprócz zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa, zarzuty postawione w obrębie podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 ppsa w istocie odnoszą się do przyjęcia przez Sąd, że cofnięcie zezwolenia może nastąpić na wniosek strony i bez konieczności badania przesłanek uprawniających do zastosowania art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych i kwestionują zainicjowanie postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia przez skarżącą spółkę. Do problemów tych odniósł się Naczelny Sąd Administracyjny oceniając zasadność zarzutu obejmującego naruszenie prawa materialnego.

Natomiast wytknięta wadliwość uzasadnienia wyroku Sądu I instancji nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy, a tym samym nie mogła stanowić usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 pkt 2 ppsa.

Z przyczyn powyżej podanych Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 ppsa w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa oraz art. 200 ppsa i art. 203 pkt 1 ppsa orzekł jak w sentencji.