Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2041/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
article: art. 37 ust. 3
journal: Dz.U. 1974 nr 47 poz 282
law: Ustawa z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak Sławomir Antoniuk Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2012 r. sprawy ze skargi H. W. na postanowienie Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 25 marca 2011 r. H. W. zwrócił się do Dowódcy Marynarki Wojennej z wnioskiem o wydanie nowego zaświadczenia o wysokości uposażenia dla celów emerytalnych. Wniosek uzasadniał potrzebą przedstawienia tego dokumentu Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] do podjęcia stosownej decyzji w trybie administracyjnym.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. Dowódca Marynarki Wojennej mając za podstawę art. 123 § 1 oraz art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił kmdr. rez. H. W. wydania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych. Organ uznał, że nie ma podstaw faktycznych do zmiany zaświadczenia, które już raz zostało wystawione i przekazane do Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] przez [...] Pułk [...] w [...] ([...]), na którego zaopatrzeniu finansowym pozostawało Dowództwo Marynarki Wojennej.

W dniu 13 kwietnia 2011 r. H. W. złożył do Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego zażalenie na ww. rozstrzygnięcie. Dowodził, że "nowe" zaświadczenie jest mu potrzebne w celu przedstawienia do Wojskowego Biura Emerytalnego.

Szef Sztabu Generalnego WP postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., działając na podstawie art. 144 i art. 127 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dowódcy Marynarki Wojennej.

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w związku z prowadzonym i niezakończonym do chwili obecnej postępowaniem karnym, w dniu 2 lipca 2002 r. Wojskowy Sąd Okręgowy w [...] zastosował wobec kmdr. rez. H. W. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. Następnie, postanowieniem Sądu Najwyższego – Izby Wojskowej z dnia [...] sierpnia 2002 r. środek ten został zmieniony na zawieszenie w czynnościach służbowych. W dniu [...] listopada 2002 r. kmdr rez. H. W. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia dokonanego przez żołnierza. Natomiast w dniu [...] czerwca 2008 r. WSO w [...] postanowił uchylić środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych.

Organ podał, że przepisami prawnymi regulującymi w czasie zawieszenia w czynnościach służbowych i zwolnienia z zawodowej służby wojskowej kwestie związane z uposażeniem żołnierzy była ustawa z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.). Artykuł 37 tego aktu normatywnego stanowił, iż żołnierzowi, który został zawieszony w czynnościach służbowych w związku z wszczętym postępowaniem karnym, zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę połowy uposażenia według stanowiska służbowego oraz wypłatę dodatków. Ustęp 3 tego artykułu ustawy stanowił, że w razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych żołnierzowi wypłaca się zawieszoną część uposażenia, chociażby nawet został już zwolniony z czynnej służby wojskowej, jeżeli postępowanie karne zostało umorzone albo żołnierz został uniewinniony prawomocnym wyrokiem sądu.

Biorąc powyższe pod uwagę od dnia 1 września 2002 r. zawieszono skarżącemu wypłatę połowy uposażenia według stanowiska służbowego oraz wypłatę dodatków.

Kolejno [...] Pułk [...] w [...] za ostatni miesiąc pełnienia służby wojskowej przez kmdr. rez. H. W. (tj. [...] r.) ustalił i wypłacił stronie stosowne uposażenie, którego składniki zostały uwzględnione w zaświadczeniu wystawionym przez tę jednostkę do Wojskowego Biura Emerytalnego [...], stanowiącym podstawę ustalenia zaopatrzenia emerytalnego.

Organ odwoławczy podniósł, iż zmiana zaświadczenia o którą wnosi skarżący, a co za tym idzie zmiana świadczenia emerytalnego jest możliwa w przypadku uniewinnienia kmdr. rez. H. W. w toczącym się procesie karnym przed Wojskowym Sądem Okręgowym w [...] lub umorzenia tego postępowania. Wynika to z dyspozycji artykułu 92 ustępu 2 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.), który stanowi, iż w razie umorzenia postępowania karnego albo uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu żołnierz zawodowy otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz zawieszone należności pieniężne, wraz z odsetkami ustawowymi, od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej.

Na okoliczność rozważanej kwestii organ przytoczył tezę uchwały Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 2008 r. (II UZP 4/08), która brzmi: Uposażeniem należnym w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, które stanowi podstawę wymiaru emerytury wojskowej (art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.), w przypadku zawieszenia uposażenia na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), jest uposażenie wypłacone w wysokości ograniczonej tym przepisem w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej. (OSNP 2008/23-24/354, Biul.SN 2008/6/26) Lex 393797.

Organ zauważył, iż artykuł 92 ustęp 1 ustawy pragmatycznej jest praktycznie tożsamy z obowiązującym w czasie zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącego, artykułem 37 ustęp 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.). W świetle powyższego, rozpoznając zażalenie kmdr. rez. H. W., nie dopatrzył się uchybień w wydanym postanowieniu zarówno w sferze proceduralnej, jak i materialnoprawnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. W. zarzucił postanowieniu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego naruszenie "wolności człowieka i obywatela w świetle ustanowionego przepisem art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej" i stwierdził, że przepisu tego nie respektują organy Szefa Sztabu Generalnego WP, Dowództwa Marynarki Wojennej RP oraz Wojskowe Biuro Emerytalne w [...].

Skarżący zarzucił także, naruszenie zasad sprawiedliwości obywatelskiej w drodze dochodzenia nabytych praw emerytalnych a w konsekwencji do wybiórczego stosowania przez ustawodawcę prawa materialnego związanego z należnościami przysługującymi emerytowi wojskowemu".

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o wydanie nowego zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych po uchyleniu w dniu [...] czerwca 2008 r. przez Wojskowy Sąd Okręgowy w [...] zawieszenia w obowiązkach służbowych oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż uprawnienia sądów administracyjnych określone wskazanymi przepisami, sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach skargi uznał, iż jest ono zgodne z prawem, co czyni skargę niezasadną.

Dowódca Marynarki Wojennej odmówił skarżącemu wydania nowego zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych dla celów emerytalnych, gdyż organ nie mógł spełnić żądania z braku podstaw prawnych. Sąd w pełni podziela argumentację organu popartą orzecznictwem sądowym, iż uchylenie zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych nie prowadziło do zmian w kwestii uposażenia należnego w ostatnim miesiącu pełnienia służby. Bowiem wyłącznie uniewinnienie oficera lub umorzenie postępowania karnego, stanowi podstawę do ponownego ustalenia należności przysługujących przy zwolnieniu. Przedstawione stanowisko znajduje podstawę w art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 14 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), jak również obowiązującej w dacie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej ustawie z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy, w jej art. 37 ust. 3 (Dz. U. Nr 47, poz. 282 ze zm.). Zawarte tam regulacje stanowią, że w razie umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, żołnierz zawodowy otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz zawieszone należności pieniężne wraz z odsetkami ustawowymi, od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stała się wymagalna, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Takie rozstrzygnięcia w sprawie karnej skarżącego nie zapadły.

Z tych względów skarga, w której skarżący nie zarzuca postanowieniu naruszenia przepisów prawa stanowiących podstawę jego wydania, nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.