Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2887/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 150, artl. 162, , art. 187, art. 121
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kalinowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz M. B. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] października 2011 r. określił M. B. (dalej "Skarżąca" lub "Strona") zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym w kwocie 26.200 zł. Zobowiązanie to określono z tytułu odpłatnego zbycia, przed upływem pięciu lat od daty nabycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego.

Decyzję z dnia [...] października 2011 r. doręczono w tzw. trybie zastępczym o, którym mowa w art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. zwanej dalej O.p).

Pismem z dnia 9 stycznia 2012 r. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła odwołanie od powyższej decyzji oraz odrębnym pismem z dnia 9 stycznia 2012 r. wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazała, że wszystkie wezwania, jak i kolejne pisma wydawane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w postępowaniu podatkowym kierowane były na adres w Warszawie przy ul. D., pomimo wskazania w dniu 28 grudnia 2010 r. przez męża Skarżącej, że przebywa ona wraz z mężem w Brukseli. Również przedmiotowa decyzja zaadresowana została na wyżej wskazany adres. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że w dniu 28 grudnia 2010 r., mąż Skarżącej złożył w Urzędzie Skarbowym W. oświadczenie, iż jest pracownikiem Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Transportu i przebywa wraz z żoną i dziećmi w Brukseli. Złożył również dwukrotnie NIP-3, wskazując nowy adres zamieszkania.

Zdaniem Skarżącej w świetle złożonego przez jej męża oświadczenia oraz składanych zgłoszeń NIP-3 oczywistym było, że mieszka ona wraz z mężem za granicą. Ponadto stwierdziła, że w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek informacji, żeby organ pouczył Skarżącą o dopełnieniu formalności dotyczących miejsca zamieszkania, a w szczególności, żeby Skarżąca złożyła zgłoszenie NIP-3.

W ocenie Skarżącej, w wyniku skierowania przedmiotowej decyzji na polski adres zamieszkania, Strona pozbawiona została możliwości zapoznania się z treścią decyzji i skorzystania z możliwości wniesienia odwołania. O istnieniu decyzji dowiedziała się w dniu 2 stycznia 2012 r. po przyjeździe do Polski. Dlatego mając na uwadze art. 162 O.p., jak również zasadę praworządności i zaufania do organów podatkowych (art. 120 i 121 O.p.), obowiązek prawidłowego i wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego (art. 187 O.p.) oraz zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (art. 123 O.p.) wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Organ podkreślił, że Skarżąca powołując się na fakt skierowania decyzji pod niewłaściwy adres nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Organ podatkowy wskazał, że decyzja została doręczona skutecznie w trybie zastępczym, tj. zgodnie z art. 150 O.p. w dniu 10 listopada 2011 r. Decyzja ta została skierowana na adres: W. ul. D., który wynikał z danych identyfikacyjnych i adresowych Skarżącej wskazany przez nią i będący w dyspozycji Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. Organ podatkowy wskazał ponadto, że Skarżąca do dnia wydania przedmiotowej decyzji nie złożyła zgłoszenia aktualizacyjnego NIP-3 ani żadnego innego dokumentu, z którego wynikałaby zmiana jej adresu zamieszkania. Ponadto dodał, że Skarżąca złożyła deklarację PIT-38 za 2010 r. w Urzędzie Skarbowym W..

Dodatkowo organ odwoławczy powołując się na treść art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1995r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2004 r. Nr 269, poz. 2681 ze zm.), z którego wynika obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem aktualizacyjnym stwierdził, że w związku z faktem, że Skarżąca nie złożyła zgłoszenia aktualizacyjnego organ podatkowy nie miał obowiązku sprawdzania, czy dane identyfikacyjne dotychczas zgłoszone pozostają zgodne ze stanem faktycznym. Skierowanie zaś korespondencji na adres zamieszkania Skarżącej, figurujący w ewidencji podatników na podstawie dokonanego przez nią zgłoszenia było działaniem prawidłowym.

Organ podatkowy ustosunkowując się do twierdzeń Skarżącej, że organ pierwszej instancji dysponował adresem podatnika, z uwagi na fakt, iż dysponował oświadczeniem o zmianie miejsca zamieszkania męża Skarżącej oraz złożonym przez niego zgłoszeniem aktualizacyjnym NIP-3, stwierdził, iż złożenie przez męża Skarżącej oświadczenia, że Skarżąca zamieszkuje wraz z nim, nie stanowi zgłoszenia aktualizacyjnego NIP-3. Zdaniem organu podatkowego z okoliczności rozpatrywanej sprawy jednoznacznie wynika, iż Skarżąca miała świadomość obowiązku zgłoszenia aktualnego miejsca zamieszkania, na co wskazuje złożenie NIP-3 przez jej męża oraz powoływanie się na ten fakt we wniosku o przywrócenie terminu. Organ podatkowy stwierdził, że nieznajomość przez Skarżącą obowiązków wynikających z w/w ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników nie może obciążać organu podatkowego, bowiem żaden przepis prawa nie nakłada na organy podatkowe obowiązku informowania podatnika o konieczności aktualizacji danych osobowych, natomiast obowiązek aktualizacji wszelkich danych osobowych wynika wprost z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników i ciąży na podatniku.

Dodatkowo organ podatkowy stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż Skarżąca miała świadomość konieczności przedłożenia dokumentów potwierdzających wydatkowanie przychodu uzyskanego ze sprzedaży w dniu 21 sierpnia 2006 r. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego na co wskazuje złożone przez jej męża w dniu 22 sierpnia 2006 r. oświadczenie, iż uzyskany przychód ze zbycia w/w prawa zamierza przeznaczyć na spłatę kredytu zaciągniętego w banku BPH oraz zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych.

W świetle powyższego Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że przedstawione okoliczności wskazują na brak należytej staranności Strony w załatwianiu własnych spraw. W konsekwencji organ stwierdził, że Skarżąca nieuprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi

Następnie postanowieniem z [...] marca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził uchybienie przez Skarżącą terminowi do wniesienia odwołania. Podkreślił, że w związku z uznaniem decyzji za doręczoną w dniu 10 listopada 2011 r., termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 24 listopada 2011 r.

W skargach na powyższe postanowienia Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., który w sprawie nie miał zastosowania, z uwagi na uprzednie wydanie postanowienia z dnia 23 marca 2012 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Zarzuciła również naruszenie:

- art. 148 § 1 O.p. poprzez uznanie, iż organ pierwszej instancji wypełnił dyspozycję tego przepisu,

- art. 150 O.p. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy pisma w postępowaniu, w tym decyzja z dnia 21 października 2011 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego W., nie były doręczane na prawidłowy adres podatnika,

- art. 121 O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych i nie udzielenie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania przez organ I instancji,

- art. 122 poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego,

- art. 187§ 1 poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego.

Rozwijając tak sformułowane zarzuty Skarżąca argumentowała, że decyzja z dnia 21 października 2011 r., określająca wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia, przed upływem pięciu lat od daty nabycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego powinna być wydana na oboje małżonków, bowiem Stroną postępowania jest małżeństwo a sprzedaż nieruchomości została dokonana w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej. Stwierdziła ponadto, że decyzja z dnia [...] października 2011 r. nie została skutecznie doręczona, istniała bowiem oczywista niezgodność pomiędzy adresem Skarżącej ujawnionym w ewidencji podatników, a adresem Skarżącej dostępnym organowi na podstawie oświadczenia jej męża z dnia 28 grudnia 2010 r. oraz o złożonym przez niego NIP-3. Podkreśliła przy tym, że oświadczenie to podlega ocenie jak każdy dowód zgromadzony w postępowaniu podatkowym. Zobowiązanie podatkowe było zobowiązaniem solidarnym obojga małżonków, mąż Skarżącej działał w imieniu obojga małżonków, w szczególności składając oświadczenie z dnia 28 grudnia 2010r. o zmianie adresu. Następnie dodała, że jeżeli omawiane oświadczenie nie zostało złożone w wymaganej formie NIP-3, to organ winien się ustosunkować do tego faktu i pouczyć podatnika o właściwej formie oświadczenia. W dalszej kolejności podniosła, że organ podatkowy oświadczenie z dnia 28 grudnia 2010 r. powinien potraktować jako informację o czasowej nieobecności adresata pod adresem warszawskim, a obecności pod adresem w Brukseli. Nadto wiedząc o nieobecności Skarżącej pod adresem warszawskim powinien był, doręczyć decyzję wymiarową na adres warszawski tylko wówczas, kiedy wiadomym było, iż Strona może ją odebrać. W przeciwnym razie organ winien dokonać doręczeń na adres w Brukseli. Końcowo stwierdziła, że zastępcze doręczenie na adres warszawski decyzji z dnia [...] października 2011 r. jest nieprawidłowe i bezskuteczne.

W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 9 stycznia 2013 r. Sąd połączył sprawy Skarżącej celem łącznego rozpoznania i wspólnego rozstrzygnięcia.

Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1915/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu Sąd przywołał treść art. 162 § 1 O.p. zgodnie z, którym przywrócenie terminu, któremu strona uchybiła możliwe jest tylko wtedy, gdy niezachowanie terminu nastąpiło bez winy strony.

W dalszej części uzasadnienia Sąd podkreślił, że jego zdaniem, Skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania przez wykazanie nieobecności w kraju, o czym organ podatkowy (Naczelnik Urzędu Skarbowego W.) został poinformowany przez złożenie przez małżonka Skarżącej oświadczenia z dnia 28 grudnia 2010 r., wskazującego miejsce zamieszkania Pana S. oraz jego żony (Skarżącej), a także dzieci. Złożenie oświadczenia dawało Skarżącej przekonanie, iż organ podatkowy jest poinformowany o aktualnym miejscu jej zamieszkania, a przynajmniej jest poinformowany o fakcie nie zamieszkiwania w Warszawie przy ul. D.. W związku z tym, iż Strona przebywała za granicą należało przyjąć, iż mogła nie mieć wiedzy co do faktu wydania decyzji i doręczenia jej na adres w Warszawie, a w konsekwencji tego uchybienie terminowi do złożenia odwołania od tej decyzji nastąpiło bez winy Strony.

Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżył powyższy wyrok w całości skarga kasacyjną. Wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. , dalej powoływanej, jako "p.p.s.a.") wyrokowi sądu pierwszej instancji zarzucono naruszenie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 162 § 1 i § 2 O.p. przez uznanie, iż Skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art.150 O.p. przez uznanie doręczenia decyzji wymiarowej w trybie zastępczym za nieskuteczne; art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie i nierozważnie całości materiału dowodowego zebranego w sprawie; art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2004 r. nr 269, poz. 2681 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w W., wyrokiem z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1213/13, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1213/13 NSA wskazał, że Sąd pierwszej instancji oceniając, czy Skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania z powodu nieobecności w kraju, nie przeanalizował i nie wyjaśnił, czy organy podatkowe miały w ogóle możliwość ustalenia właściwego adresu do doręczeń pod którym znajdowała się Skarżąca na podstawie informacji zawartych w dokumentach złożonych przez podatniczkę i jej męża. Ze złożonego bowiem do akt sprawy pisma męża Skarżącej z dnia 28 grudnia 2010 r. wynika, że pracuje on w Brukselki (Komisja Europejska - Dyrekcja Generalna ds. Transportu.). Mąż wskazał także, że zamieszkuje w Brukseli razem z żoną i dziećmi.

NSA zauważył, że ani Skarżąca ani jej mąż nie podali w żadnej korespondencji kierowanej do organu dokładnego adresu pod którym zamieszkują w Brukseli, a jedynie nazwę instytucji, w której pracuje mąż Skarżącej. Nie podano też w tym piśmie, jak długo Skarżąca wraz z mężem będą przebywać poza stałym miejscem zamieszkania w Warszawie. Zdaniem NSA, w sprawie ocenić należało, czy pomimo braku dokładnego adresu w aktach sprawy była możliwość jego ustalenia na podstawie informacji w nich się znajdujących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. na podstawie art. 160 i art. 162 w związku z art. 111 § 2 p.p.s.a., postanowił rozłączyć połączone wcześniej sprawy ze skarg Skarżącej na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2012 r. do odrębnego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje:

skarga jest zasadna.

Na wstępie należy wskazać, że w niniejszej sprawie zapadł już wyrok NSA, który zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. w zakresie zawartej w nim wykładni prawa jest wiążący dla sądu pierwszej instancji ponownie rozpoznającego sprawę.

W powołanym wyroku NSA stwierdził, że dla oceny zasadności skarg wniesionych przez Skarżącą na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienie terminu do wniesienia odwołania i postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania niezbędne jest ustalenie czy organ na podstawie dostępnych mu dokumentów mógł ustalić adres zamieszkania Skarżącej za granicą w dacie doręczania decyzji inny niż adres znany organowi na podstawie zgłoszeń podatkowych złożonych wcześniej przez Skarżącą, na który dokonano doręczenia zastępczego decyzji. Z ww. wyroku wynika, że sama okoliczność niezawiadomienia przez Skarżącą organu przed wszczęciem postępowania w sprawie wymiaru podatku nie stanowiło wystarczającej podstawy do uznania dokonanego w niniejszej sprawie doręczenia zastępczego za skuteczne. Okoliczność ta nie stanowi też podstawy do uznania, że Skarżąca z własnej winy uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej.

Zdaniem Sądu rozpoznającego ponownie sprawę, z powołanego wyroku NSA wynika, że o nieprawidłowości doręczenia decyzji wymiarowej z dnia [...] października 2011 r. na adres w W. ul. D., przesadzać będzie okoliczność dysponowania przez organ w dacie doręczania decyzji, możliwością ustalenia aktualnego adresu Skarżącej na podstawie dokumentów znajdujących się w dyspozycji organu, która to okoliczność w postępowaniu prowadzonym w niniejszej sprawie przez organ nie została wyjaśniona w sposób dostateczny. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w przypadku ustalenia, że organ dokonał doręczenia decyzji wymiarowej na adres w W. przy ul. D. pomimo tego, że dysponował aktualnym adresem Skarżącej w Brukseli, zasadne będzie uznanie, że doręczenie to zostało dokonane z naruszeniem art. 148 § 1 i art. 150 § 1 i 2 O.p. i nie jest skuteczne. W tej sytuacji organ będzie obowiązany ponownie doręczyć decyzję wymiarową Skarżącej. W tej sytuacji brak będzie też podstaw do wydawania przez organ postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania a samo odwołanie Skarżącej z dnia 9 stycznia 2012 r. będzie niedopuszczalne. Organ będzie obowiązany ocenić wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu z uwzględnieniem bezskuteczności doręczenia decyzji wymiarowej z dnia [...] października 2011 r.

Mając na uwadze opisane wskazania zawarte w powołanym wyroku Sądu drugiej instancji należało stwierdzić, że znajdujące się w aktach sprawy dokumenty nie potwierdzają okoliczności dysponowania przez organ adresem Skarżącej za granicą. W aktach sprawy brak jest dokumentu, z którego wynikałoby, że organ w dacie wydania decyzji wymiarowej i później w czasie, gdy ją doręczano znał adres Skarżącej za granicą. Z akt sprawy wynika, że organ dysponował jedynie ogólną informacją pochodzącą od męża Skarżącej, który poinformował organ, że w raz z żoną w czasie trwania postępowania podatkowego zamieszkiwał za granicą. Z akt sprawy wynika, że organ próbował skontaktować się telefonicznie z mężem Skarżącej jednakże nie przyniosło to oczekiwanego skutku. Organ podejmował także próby ustalenia adresu męża Skarżącej w Brukseli i czynił to w oparciu o dane udostępnione przez męża Skarżącej. Działania te nie doprowadziły do ustalenia adresu męża Skarżącej pod którym, według oświadczenia męża miała zamieszkiwać także Skarżąca. Niepowodzenie tych działań wynikało z tego, że mąż Skarżącej wskazał organowi w sposób ogólny jedynie miejsce swego zatrudnienia. Tak więc, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dokumenty znajdujące się w aktach sprawy nie dawały organowi możliwości doręczenia Skarżącej korespondencji pochodzącej od organu na inny adres niż adres wskazany wcześniej przez Skarżącą, na który doręczono decyzję wymiarową.

Zdaniem Sadu rozpoznającego niniejszą sprawę samo stwierdzenie, że w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego okoliczność dysponowania przez organ wiedzą o nowym adresie Skarżącej jest niewystarczające do stwierdzenia, że organ wiedzą tą nie dysponował. Dla pełnego wykonania zalecenia NSA , które zawarto w powołanym wyżej wyroku, należało także wyjaśnić kwestię zgłoszenia NIP-3, które jak twierdzi Skarżąca, miał złożyć do organu jej mąż przed wszczęciem postępowania w którym wydano decyzję wymiarową.. W zgłoszeniu tym mąż Skarżącej miał wskazać swój nowy adres w Brukseli, który zgodnie z jego oświadczeniem złożonym do organu w dniu 28 grudnia 2014 r. miał być także adresem zamieszkania Skarżącej. Te twierdzenia Skarżącej nie zostały wyjaśnione przez organ w postępowaniu prowadzonym niniejszej sprawie. Organ nie próbował zweryfikować prawdziwości tych twierdzeń przez wezwanie Skarżącej i jej męża do przedstawienia dowodu złożenia przez męża Skarżącej przedmiotowego druku NIP-3 z nowym adresem. Sam organ w postepowaniu wymiarowym w, którym w stosunku do Skarżącej wydano decyzję wymiarową nie zakwestionował prawdziwości tych twierdzeń Skarżącej. Także w postępowaniu, w którym wydano postanowienie zaskarżone w niniejszej sprawie organ nie odniósł się w sposób jednoznaczny do tych twierdzeń. Ustalenie przez organ rzeczywistego stanu faktycznego w zakresie powiadomienia przez męża Skarżącej o jej miejscu zamieszkania w Brukseli i wyrażenie przez organ jasnego stanowisko co, do prawdziwości twierdzeń o tym, że mąż Skarżącej złożył do organu zgłoszenie NIP-3, w którym wskazał swój nowy adres w Brukseli, który następnie wskazał organowi podatkowemu powołanym pismem jako adres miejsca zamieszkania Skarżącej, w świetle powołanego wyroku NSA jest niezbędne do rozstrzygnięcia w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że w prowadzonym ponownie postępowaniu organ będzie miał obowiązek wyjaśnić czy w sprawie istnieją dowody na to, że mąż Skarżącej poinformował organ o nowym miejscu zamieszkania Skarżącej przez złożenie zgłoszenia NIP-3 i dodatkowego oświadczenia. Po wyjaśnieniu tej okoliczności organ będzie miał obowiązek ponownie ocenić złożony przez Skarżącą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem określnego w art. 122 O.p. obowiązku ustalenia stanu faktywnego sprawy, który jest niezbędny do jej rozstrzygnięcia. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie pozwalało na ocenę, czy zaskarżone postanowienie było zgodne z treścią art. 162 § 1 O.p. .Z powodu tego uchybienia Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach sądowych postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na wniosek Skarżącej, Sąd zasądził na jej rzecz, kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą składały się: kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi, określonego zgodnie z § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł ustalony na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz.U. z 2013, poz.490 ze zm.).