Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2017/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ubezpieczenia
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 7, art. 10, art. 28, art. 73
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 152 ust. 1, art. 154 ust. 3 i 6
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz (spr.) Protokolant Piotr Suchoń po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 sierpnia 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 817/12 w sprawie ze skargi Wojewódzkiej Stacji Ratownictwa Medycznego w Ł. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 28 sierpnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 817/12 w sprawie ze skargi Wojewódzkiej Stacji Ratownictwa Medycznego w Ł. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej – uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym:

W dniu 25 października 2011 r. Ł. Oddział Wojewódzki NFZ ogłosił konkurs ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. w rodzaju ratownictwo medyczne. Do postępowania zostały złożone 2 oferty: 1) [...] sp. z o.o. prowadzącej Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej [...] Region Centralny oraz 2) Wojewódzkiej Stacji Ratownictwa Medycznego w Ł. (dalej także: WSRM w Ł. lub skarżąca).

W wyniku przeprowadzonego konkursu ofert, wybrana została oferta [...] sp. z o.o.

Odwołanie od rozstrzygnięcia konkursowego złożyła skarżąca. Dyrektor Ł. Oddziału Wojewódzkiego NFZ decyzją z [...] grudnia 2011 r. nie uwzględnił odwołania Wojewódzkiej Stacji Ratownictwa Medycznego w Ł., wskazując w uzasadnieniu, że postępowanie konkursowe przeprowadzone zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał stanowisko o braku podstaw do przeprowadzenia negocjacji z oferentami powołując przepis art. 142 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.; dalej: ustawa o świadczeniach lub ustawa). Odwołanie od decyzji do Prezesa NFZ wniosła WSRM w Ł. zarzucając m.in. naruszenie art. 134 ust. 1, art. 142 ust. 6 pkt 2 i art. 149 ust. 1 pkt 4 i 7 ustawy o świadczeniach.

W uzasadnieniu decyzji Prezes NFZ wskazał, że ocena ofert nastąpiła w oparciu o zarządzenie nr 54/2011/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 30 września 2011 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Organ wskazał ponadto, że NFZ nie udostępnia odwołującym się dokumentacji ofertowej złożonej przez podmioty konkurencyjne biorące udział w postępowaniu konkursowym, bowiem zawierają one informacje, których przekazywanie podmiotom nieuprawnionym jest zabronione. Tym samym NFZ nie jest uprawniony do udostępniania do wglądu skarżącej oferty złożonej przez jej konkurenta – [...] sp. z o.o.

Prezes NFZ uznał również, że w świetle art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach komisja konkursowa prowadząca postępowanie nie ma obowiązku prowadzenia negocjacji z oferentami biorącymi udział w tym postępowaniu. Organ wyjaśnił, iż komisja konkursowa może przeprowadzić negocjacje, jeśli uzna, że przeprowadzenie negocjacji pozwoli na ostateczne ustalenie, która ze złożonych ofert jest korzystniejsza.

Jednocześnie organ uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 134 i 148 ustawy, bowiem w trakcie przedmiotowego postępowania Fundusz zapewnił równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy, w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. (dalej także: Sąd I instancji, lub Sąd) skarżąca zarzuciła organom naruszenie:

1. art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.; dalej: k.p.a.) przez nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie udostępnienie pełnych akt sprawy tj. uzasadnienia przyjętej punktacji w stosunku do [...];

2. art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach to jest zasady równego traktowania oferentów;

3. art. 142 ust. 6 pkt 2 ustawy o świadczeniach przez zaniechanie przez Komisję przeprowadzenia negocjacji z oferentami;

4. przepisów o wyborze oferty, w szczególności poprzez przyjęcie bez negocjacji oferty, w której wskazano cenę poniżej minimalnej ceny wynikającej z warunków zawartych w ogłoszonym postępowaniu;

5. art. 149 ust. 1 pkt 4 i 7 ustawy o świadczeniach poprzez nie odrzucenie oferty [...] z uwagi na świadome i rażące zaniżenie ceny;

6. błędnego ustalenia, iż spośród ofert, które uzyskały taką samą, maksymalna ilość punktów można dokonać wyboru oferty, w której zaproponowano cenę poniżej ceny minimalnej.

Uczestnik postępowania – [...] sp. z o.o. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W. wniósł o oddalenie skargi i uznanie decyzji za nieważną z powodu nie dopuszczenia go przez organ do udziału w sprawie.

Sąd I instancji uznał zaskarżoną decyzję Prezesa NFZ za niezgodną z prawem z przyczyn innych niż wskazane w skardze.

Sąd wskazał, iż wydając zaskarżoną decyzję organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego - art. 28 k.p.a. w związku z art. 152 i art. 154 ustawy o świadczeniach – polegającego na niedopuszczeniu do udziału w sprawie spółki [...] jako uczestnika postępowania na prawach strony. W ocenie Sądu [...] sp. z o.o. jako podmiot, który wygrał postępowanie konkursowe powinien był zostać uznany za stronę postępowania, albowiem miał interes prawny w prowadzonym postępowaniu odwoławczym.

Sąd I instancji stwierdził również, iż rozważania nad dopuszczeniem [...] sp. z o.o. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania należy oceniać w świetle przepisów ustawy o świadczeniach. Zgodnie z art. 152 ust. 1 - świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154. Z brzmienia przytoczonej regulacji wywieść należy, iż w kręgu podmiotów, którym przysługują środki odwoławcze, ustawodawca umieścił świadczeniodawców posiadających interes prawny, swoisty o tyle, że musi dojść do jego uszczerbku i to wskutek naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń. Sąd podkreślił ponadto, że w myśl art. 132 ustawy, podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Fundusz jest umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zawarta pomiędzy świadczeniodawcą a dyrektorem oddziału wojewódzkiego Funduszu (ust. 1), która może być zawarta wyłącznie ze świadczeniodawcą, który został wybrany do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych w niniejszym dziale (ust. 2). W świetle przytoczonych regulacji uszczerbek interesu prawnego zdaniem Sądu wystąpi po stronie świadczeniodawcy, który nie został wybrany do udzielania świadczeń.

Konkludując Sąd I instancji stwierdził, że dla oceny uprawnienia do występowania w sprawie w charakterze uczestnika postępowania - w rozumieniu art. 152 ust. 1 i art. 154 ust. 8 ustawy - nie ma znaczenia czy świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy wniósł odwołanie. Istotne jest jedynie to czy w wyniku postępowania odwoławczego interes prawny świadczeniodawcy - z punktu widzenia jego uprawnień do zawarcia umowy - doznał uszczerbku.

Sąd wywiódł również, iż w sprawie skargę wniósł oferent, który nie został wybrany. W wyniku złożonej skargi postępowanie w sprawie konkursu nie zostało zakończone. Postępowanie konkursowe zostało rozstrzygnięte na korzyść [...] sp. z o.o. poprzez wybór jego oferty. Jednakże, ewentualne uwzględnienie skargi przez sąd pierwszej instancji zdaniem Sądu może doprowadzić do sytuacji, w której [...] sp. z o.o. utraci prawo do zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. To wszystko skutkuje zmianą sytuacji prawnej uczestnika [...] sp. z o.o., który winien mieć prawo do udziału w całym postępowaniu

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wniósł Prezes NFZ, któremu zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) oraz art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.; dalej: P.u.s.a.) poprzez uchylenie decyzji Prezesa NFZ w oparciu o niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym ustalenie w wyroku naruszenia przez organ art. 7, 10, 28 i 73 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że Prezes NFZ:

- naruszył przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 28 k.p.a. w zw. z art. 152 i art. 154 ustawy o świadczeniach poprzez niedopuszczenie do udziału w sprawie [...] sp. z o.o. prowadzącej Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej [...] Region Centralny - świadczeniodawcy w charakterze strony w postępowaniu odwoławczym od rozstrzygnięcia konkursu ofert, zainicjowanym przez świadczeniodawcę, który nie został wybrany,

- nie dał świadczeniodawcy możliwości czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym zainicjowanym przez konkurenta i uniemożliwił mu przez to wypowiedzenie się w sprawie odwołania wniesionego przez innego świadczeniodawcę, podczas gdy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Prezes NFZ prawidłowo ustalił, że organy Funduszu wyjaśniły, iż:

a) w toku przeprowadzonego postępowania konkursowego nie naruszono jego zasad, w szczególności zasady równego traktowania świadczeniodawców, uczciwej konkurencji oraz niezmienności w trakcie postępowania jego warunków i wobec tego w postępowaniu tym interes prawny świadczeniodawcy nie doznał uszczerbku, w odróżnieniu od interesu prawnego świadczeniodawcy, którego oferta nie została wybrana;

b) w toku postępowania konkursowego wszyscy świadczeniodawcy byli jednakowo informowani o jego zasadach na zasadzie równego traktowania, a interes prawny świadczeniodawcy nie został w tym zakresie w żaden sposób naruszony, co więcej interes prawny świadczeniodawcy został w pełni zrealizowany poprzez wybranie jego oferty i zawarcie z nim umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej;

c) w postępowaniu odwoławczym prowadzonym w oparciu o przepis art. 154 w zw. z art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach, organy Funduszu nie przeprowadzają rewizji postępowania konkursowego i nie powtarzają czynności z tego postępowania, a jedynie poddają kontroli czy w postępowaniu konkursowym nie naruszono prawa w taki sposób, że spowodowało to uszczerbek w interesie prawnym oferenta -świadczeniodawcy, który odwołał się od rozstrzygnięcia w zakresie niewybrania jego oferty, a zatem interes prawny świadczeniodawcy, którego oferta została wybrana, został zrealizowany poprzez korzystne dla niego rozstrzygnięcie konkursu ofert oraz zawarcie umowy, natomiast status strony w postępowaniu odwoławczym (administracyjnym) nabywa jedynie świadczeniodawca, którego oferta nie została wybrana i wykaże on w swoim odwołaniu, iż doznał uszczerbku interesu prawnego z powodu naruszenia przez organ zasad postępowania konkursowego;

II. naruszenie prawa materialnego:

poprzez błędną wykładnię art. 28 k.p.a. oraz art. 152 i 154 ustawy o świadczeniach i przyjęcie, że stroną postępowania odwoławczego od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego jest każdy świadczeniodawca, także ten który nie składał odwołania, z uwagi na interes prawny - pomimo tego, iż art. 152 ust. 1 i 154 ustawy jednoznacznie definiują materialnoprawną istotę oraz zakres interesu prawnego odwołującego się świadczeniodawcy oraz ograniczają granice zaskarżalności czynności i decyzji organów Funduszu, a także zakres postępowania odwoławczego, do zbadania przez organ, czy w toku postępowania konkursowego interes prawny świadczeniodawcy, którego oferta nie została wybrana doznał uszczerbku na skutek niezgodnego z prawem działania komisji konkursowej lub dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, a wobec tego postępowanie odwoławcze nie ma charakteru rewizyjnego w zakresie analizy porównawczej zawartości ofert wszystkich świadczeniodawców, powtórzenia w tym zakresie czynności postępowania konkursowego i ponownego dokonania wyboru oferty najkorzystniejszej, a jest jedynie ograniczonym administracyjnym postępowaniem reklamacyjnym, weryfikującym, czy w postępowaniu konkursowym przestrzegane były zasady wynikające z przepisów prawa, w szczególności zasada równego traktowania stron i uczciwej konkurencji.

Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi.

W uzasadnieniu do skargi kasacyjnej organ podniósł, że wybranie oferty świadczeniodawcy - w kontekście podstaw i granic odwołania (art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach) - nie ma żadnego wpływu na interes prawny świadczeniodawcy w postępowaniu konkursowym, który został skonsumowany poprzez korzystną dla niego decyzję oraz zawarcie umowy. Brak jest zatem powodów, dla których usprawiedliwione byłoby przyjęcie, że ma on interes prawny w postępowaniu, które dotyczy badania okoliczność ewentualnego uszczerbku interesu prawnego konkurenta, którego oferta nie została wybrana. Ponadto wskazał, że wywodzenie interesu prawnego NZOZ [...] Region Centralny ze zdarzenia przyszłego i niepewnego, zasadzającego się na hipotezie, że w postępowaniu odwoławczym, odwołanie konkurenta może ewentualnie zostać uwzględnione i w ten sposób interes prawny świadczeniodawcy wybranego zostaje naruszony - w żaden sposób, w wymiarze normatywnym - nie mieści się w ustawowo zakreślonych granicach uszczerbku interesu prawnego zakreślonego normami art. 152 ust. 1 w zw. z art. 134 ust. 1 ustawy, a więc także nie odpowiada samej materialnoprawnej istocie tego interesu, wobec czego zarzut naruszenia przez organ art. 28 k.p.a. jest całkowicie niezasadny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z postanowieniami art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), a więc w tych granicach, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie.

Wynikająca z art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w środku prawnym podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.

Wobec takich regulacji nie ulega wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, lecz uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a.

Zarzut naruszenia prawa procesowego odnosi się do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 P.u.s.a. w powiązaniu z art. 7, 10, 28 i 73 k.p.a. i z naruszeniem art. 28 k.p.a. w zw. z art. 152 i art. 154 ustawy o świadczeniach. Z kolei zarzut naruszenia prawa materialnego odnosi się do naruszenia art. 28 k.p.a. oraz art. 152 ust. 1 i art. 154 ustawy o świadczeniach.

Analiza podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie prowadzi do wniosku, że w istocie spór w tej sprawie, wyrażony wskazanymi wyżej podstawami kasacyjnymi oraz ich uzasadnieniem, sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy [...] sp. z o.o., czyli świadczeniodawca, którego oferta została wybrana w następstwie przeprowadzenia postępowania konkursowego ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jest stroną postępowania administracyjnego, w rozumieniu art. 28 k.p.a., które to postępowanie zostało zainicjowane przez innego świadczeniodawcę, czyli Wojewódzką Stację Ratownictwa Medycznego w Ł., w związku z wniesieniem przez ten podmiot na podstawie art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia postępowania konkursowego.

Niezależnie od powyższego spostrzeżenia należy zwrócić uwagę na to, że w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa formalnego odwołuje się do naruszenia przez wyrok Sądu I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. i art. 1 § 1 P.u.s.a. w związku z przepisami k.p.a., czyli art. 7, art. 10, art. 28 i art. 73. Naruszenie tych przepisów, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, polegało na uchyleniu decyzji Prezesa NFZ, w sytuacji gdy nie było podstaw do takiego działania, dlatego że organy NFZ nie naruszyły wskazanych w zarzucie przepisów k.p.a.

Odnosząc się do tak zbudowanego zarzutu skargi, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie może on być skuteczny. Wskazać należy, że Sąd I instancji nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., jako podstawy prawnej własnego rozstrzygnięcia, zatem trudno przyjmować, że ten Sąd naruszył treść tego przepisu. Przypomnieć należy, że podstawą uchylenia decyzji organu administracyjnego było przyjęcie przez Sąd I instancji, że w postępowaniu przed organami administracji publicznej nie brała udziału bez własnej winy strona tego postępowania, czyli NZOZ [...]. Brak jej udziału w postępowaniu należało uznać za przesłankę wznowieniową, a to wymagało zastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. i uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W świetle przedstawionych uwag zarzut skargi kasacyjnej określony w jej pkt 1 należało uznać za nieskuteczny.

Wśród naruszeń prawa materialnego autor skargi kasacyjnej wskazuje między innymi naruszenie art. 28 k.p.a., traktując ten przepis w sposób materialny. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że takie rozumienie art. 28 k.p.a. jest uprawnione, gdyż przepis ten kształtując pojęcie strony postępowania administracyjnego, ma także, a może przede wszystkim wymiar materialny, a to oznacza, że Sąd II instancji musi odnieść się merytorycznie do zarzutu wskazanego w punkcie II skargi kasacyjnej. Dodatkowo podkreślić należy, że ocena sposobu rozumienia i stosowania art. 28 k.p.a. nie może być oderwana od przepisów ustawy o świadczeniach, do których nawiązuje skarga, gdyż zakres interesu prawnego strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest konsekwencją uregulowań tej ustawy.

Przepisy ustawy o świadczeniach nie zawierają, poza uregulowaniem określonych kwestii dotyczących postępowania, odesłania do przepisów k.p.a., ani też zastosowania przepisów k.p.a. w takich sprawach wprost nie wyłączają. Narodowy Fundusz Zdrowia jest państwową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną (art. 96 ust. 1 ustawy), wykonującą określone zadania publiczne w zakresie ochrony zdrowia, wyposażoną m.in. w kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych, o których mowa w art. 154 ust. 3 i ust. 6 ustawy. Znajduje tu więc zastosowanie art. 1 pkt 2 k.p.a., z którego wynika, że jego przepisy mają zastosowanie do postępowania przed organami Funduszu (dyrektorem oddziału wojewódzkiego Funduszu i Prezesem Funduszu), zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej w drodze decyzji administracyjnej. Nie ulega zatem wątpliwości, że k.p.a. ma zastosowanie w omawianych sprawach, z wyłączeniem tych jego przepisów, które dotyczą kwestii odmiennie uregulowanych w ustawie o świadczeniach.

Z wyżej przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie nie podziela zarzutów skargi kasacyjnej organu co do tego, że postępowanie odwoławcze jest, w świetle ustawy o świadczeniach ograniczone "do zbadania przez organ czy w toku postępowania konkursowego interes prawny świadczeniodawcy, którego oferta nie została wybrana nie doznał uszczerbku na skutek niezgodnego z prawem działania komisji konkursowej lub dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu" i że postępowanie odwoławcze nie ma charakteru rewizyjnego w zakresie analizy porównawczej zawartości ofert wszystkich świadczeniodawców. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie i w pełni akceptuje wcześniejsze stanowiska w tej materii (zob. wyrok NSA z 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 1163/12; dostępny w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zaprezentowane stanowisko uzasadnia stwierdzenie, że Sąd I instancji miał podstawy do uznania, że skarżąca miała interes prawny, a co za tym idzie, przymiot strony w postępowaniu odwoławczym zainicjowanym przez innego uczestnika postępowania konkursowego. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny, w odniesieniu do kwestii pojęcia strony postępowania wszczętego na skutek wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 155 ust 1 ustawy, podziela zatem stanowisko zaprezentowane w wyroku z 19 listopada 2013, sygn. akt II GSK 1207/12.

Już tylko na marginesie należy zwrócić uwagę na to, że art. 152 ust. 1 ustawy wskazuje, jaki pomiot jest wyłącznie uprawniony do wniesienia odwołania. Przepis ten nie precyzuje, kto jest stroną postępowania administracyjnego. W tym bowiem zakresie należy uwzględnić postanowienia art. 28 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.