Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 141/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wojewódzki Konserwator Zabytków
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 art, 16 ust. 1, art. 1 ust. 2, art. 3, art. 6
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Maria Werpachowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r., w zakresie punktu 2 od słów: "czy [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał decyzję o wpisaniu działek nr [...], [...], [...] do rejestru zabytków" oraz w zakresie punktu 3 od słów: "czy [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków dokonał zmiany decyzji Konserwatora Zabytków z lipca 1965 r. oraz zmiany treści dokonanego na jej podstawie wpisu zabytku "Park w M." do rejestru zabytków pod nr rej. [...]", w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala wniosek o wymierzenie grzywny, 4. zasądza od [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na rzecz M. K. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] grudnia 2017 r., złożonym w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), M. K., reprezentowany przez radcę prawnego – M. B. wystąpił o udzielenie następującej informacji:

1. czy, a jeżeli tak, to na jakiej podstawie faktycznej i prawnej, działki ewidencyjne nr [...] i [...] (dawniej działki ewidencyjne nr [...]) z obrębu [...], będące własnością M. K., zostały wpisane do wojewódzkiej ewidencji zabytków jako stanowiące fragment (część) "Parku w M.", w sytuacji gdy ani decyzja Konserwatora Zabytków z lipca 1965 r. ani dokonany na jej podstawie wpis zabytku "Park w M." do rejestru zabytków pod nr rej. [...] nie wymienia ww. działek ewidencyjnych,

2. czy, a jeżeli tak, to na jakiej podstawie faktycznej i prawnej, działki ewidencyjne nr [...] i [...] (dawniej działki ewidencyjne nr [...]) z obrębu [...], będące własnością M. K., zostały wpisane do rejestru zabytków jako stanowiące fragment (część) ww. zabytku "Park w M.", a w szczególności czy [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał decyzję o wpisaniu ww. działek do rejestru zabytków,

3. czy, a jeżeli tak, to na jakiej podstawie faktycznej i prawnej, [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków dokonał zmiany ww. decyzji Konserwatora Zabytków z lipca 1965 r. oraz zmiany treści dokonanego na jej podstawie wpisu zabytku "Park w M." do rejestru zabytków pod nr rej. [...].

Ponadto na podstawie art. 14 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej wniósł o udostępnienie wnioskowanych informacji w następujący sposób:

a) udostępnienie dokumentów do przeglądania i ewentualnie kopiowania w siedzibie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, w uzgodnionym terminie,

b) przesłanie informacji pocztą elektroniczną na podany poniżej adres,

c) przesłanie informacji pocztą na podany niżej adres.

W uzasadnieniu wniosku M. K. podał, że zgodnie z posiadaną wiedzą, zabytek "Park w M." został wpisany do rejestru zabytków na podstawie decyzji Konserwatora Zabytków z lipca 1965 r. pod nr rej [...]. Podał też, że decyzja ta w żaden sposób nie określała terenu nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, jako "Park w M.", a w szczególności nie wskazano w jej treści numerów działek ewidencyjnych tworzących park wpisany do rejestru, nie podano powierzchni terenu wpisanego do rejestru ani też nie sporządzono załącznika graficznego do decyzji, który określałby granice terenu wpisanego do rejestru zabytków. Wskazał też, że dokonany na podstawie decyzji Konserwatora Zabytków z lipca 1965 r. wpis w "Rejestrze Zabytków miasta W., Dział A Zabytki Nieruchome", Tom I, pod nr porz. [...], zawierał wyłącznie następujące dane:

• w rubryce zatytułowanej "Decyzja"-, a) data: "lipiec 1965r."\ b) Nr: "[...]"; c) Treść decyzji: "wpisano do rejestru park";

• w rubryce zatytułowanej "Opis zabytku". "Park - M., ul. P.";

• w rubryce zatytułowanej "Miejsce położenia zabytku": "M. ul. P.";

• w rubryce "Opis granic ochrony zabytku" - nic nie wpisano;

• w rubryce "Nazwisko (nazwa) i adres właściciela": "1. N. H., 2) L. H.";

• w rubryce "Uwagi': "dz. [...], [...], dz. ul. M.".

Następnie wnioskodawca podał, że z treści ww. wpisu do rejestru zabytków wynika, że właścicielami nieruchomości objętej wpisem do rejestru, a określonej jako "Park M.", były: N. H. i L. H., do których należały wskazane w rubryce "uwagi" działki ew. nr [...] i [...]. Tym samym, zdaniem skarżącego, nie ulega wątpliwości, że wskazana wyżej decyzja Konserwatora Zabytków z lipca 1965 r. oraz dokonany na jej podstawie wpis do rejestru zabytków nr [...] nie dotyczą nieruchomości, które w tamtym czasie stanowiły własność A. L. i S. P. i były oznaczone jako działki ewidencyjne nr [...] i [...], a obecnie stanowią własność wnioskodawcy i są oznaczone jako działki ewidencyjne nr [...] i [...].

Ponadto wnioskodawca wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 października 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1446/14, wskutek skargi wniesionej przez M. K., stwierdził "bezskuteczność czynności [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, polegającej na wpisaniu do Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...] położonych w W.". W uzasadnieniu tego wyroku WSA jednoznacznie stwierdził, że "zupełnie nie wiadomo dlaczego, na jakiej podstawie stwierdzono i wpisano, że obiekt, jakim jest Park w M., zamyka się w granicach działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...], będących własnością M. K. (...) z ostatecznej decyzji Konserwatora Zabytków W. z lipca 1965 r., wpisującej Park w M. do rejestru zabytków pod nr rej. [...], powyższa okoliczność nie wynika. W treści tej decyzji nie określono, w zakresie jakich działek ewidencyjnych zamyka się obiekt objętych ochroną konserwatorską, brak jest także jakiegokolwiek załącznika graficznego, stanowiącego integralną część decyzji. (...) wpis w wojewódzkiej ewidencji zabytków powinien odzwierciedlać stan faktyczny, który wynika ze stosownych dokumentów, w szczególności jego zakres powinien być zbieżny z treścią decyzji o wpisie do rejestru zabytków oraz treścią dokonanego na jej podstawie wpisu". Powyższe stanowisko WSA zostało podzielone przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 28 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3174/14, oddalił skargę kasacyjną [...]WKZ od ww. wyroku WSA. Także NSA w uzasadnieniu swojego wyroku jednoznacznie stwierdził, iż "trafnie Sąd Wojewódzki argumentował, że wpis w wojewódzkiej ewidencji zabytków powinien odzwierciedlać stan faktyczny, który powinien mieć oparcie w stosownej dokumentacji, w szczególności zakres ochrony konserwatorskiej powinien być zbieżny z treścią decyzji o wpisie do rejestru zabytków. A decyzja Konserwatora Zabytków W. z lipca 1965 r. nie wskazuje na działki ewidencyjne nr [...] i [...] jako wchodzące w skład zabytkowego Parku w M".

Dalej wnioskodawca podał, że pismem z [...] listopada 2017 r. został poinformowany przez Prezydenta W., że "w piśmie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków znak [...] z [...] czerwca 2017 r. skierowanym do Dyrektora Lasów Miejskich W. dotyczącym określenia statusu konserwatorskiego dla nieruchomości położonych w W. - działek nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] (dzielnica [...].)" stwierdza się, że wskazane działki "są fragmentami parku w M. wpisanego do rejestru zabytków decyzją z dnia lipca 1965 r. pod numerem [...]". Powyższa informacja i przytoczone w niej stwierdzenie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie znajduje uzasadnienia w świetle treści powołanych wyżej dokumentów i orzecznictwa sądów administracyjnych.

M. K., reprezentowany przez pełnomocnika M. B., pismem z [...] lutego 2018 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, w zakresie rozpatrzenia wniosku z [...] grudnia 2017 r., zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.)

W skardze pełnomocnik skarżącego wniósł o:

1) zobowiązanie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do rozpatrzenia wniosku M. K. o udzielenie informacji publicznej, w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności;

2) stwierdzenie, że bezczynność organu – [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;

3) wymierzenie [...] Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków – na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. – grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.;

4) zasądzenie od [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na rzecz Skarżącego wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 U.d.i.p. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, dotychczas nie udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji. Skarżący nie otrzymał również żadnej informacji od organu, która wskazywałaby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji.

Pełnomocnik wskazał też, że skoro organ nie podjął żadnych działań w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego, to oczywistym jest, że organ dopuścił się rażącego naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i dopuścił się bezczynności w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków pismem z [...] lutego 2018 r. wskazał, że w ocenie [...]WKZ informacje, o których udostępnienie zwrócił się wnioskodawca, nie mają charakteru informacji publicznej, a stanowią żądanie wyjaśnienia treści decyzji z lipca 1965 r. o wpisie do rejestru zabytków, przez co nie mieszczą się w pojęciu informacji publicznej, objętym ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r., pełnomocnik skarżącego odpowiadając na pismo [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] lutego 2018 r. podniósł, że nieprawdziwe jest twierdzenie [...]WKZ, iż informacje, o których udostępnienie zwrócił się skarżący ww. wnioskiem "nie mają charakteru informacji publicznej, a stanowią żądanie wyjaśnienia treści decyzji z lipca 1965 r. o wpisie do rejestru zabytków". Wskazał, że w treści wniosku wskazano, że ww. pytania zostały zadane w związku z uzyskaną od Prezydenta W. informacją, iż [...]WKZ w piśmie z [...] czerwca 2017 r. znak [...] stwierdził, że "wskazane działki "są fragmentami parku w M. wpisanego do rejestru zabytków decyzją z dnia [...] lipca 1965 r. pod numerem [...]", podczas gdy decyzja Konserwatora Zabytków z lipca 1965 r. oraz dokonany na jej podstawie wpis zabytku "Park w M." do rejestru zabytków pod nr rej. [...] nie wymienia ww. działek ewidencyjnych. Ponadto z treści wpisu do rejestru zabytków dokonanego pod nr [...] wynika, że właścicielami nieruchomości objętej tym wpisem (określonej jako "Park M.") były N. H. i L. M. H., do których należały wymienione również w tym wpisie – w rubryce "Uwagi" - działki ew. nr [...] i [...]) obecne działki ewidencyjne nr [...] i [...], wcześniej oznaczone jako działki ewidencyjne nr [...], w dacie dokonania wpisu stanowiły już od dawna własność A. L. i S. P. Podkreślił, że ani ww. działki ewidencyjne, ani ich ówcześni właściciele, nie zostali wymienieni w treści wpisu nr [...], tak jak to miało miejsce w odniesieniu do właścicieli ww. działek nr [...] i [...].

W ocenie pełnomocnika skarżącego udzielona przez [...] odpowiedź na skargę, jak również sama bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku z [...] grudnia 2017 r., świadczą o unikaniu przez [...]WKZ udzielenia odpowiedzi na zadane pytania, gdyż jedyną odpowiedzią jaka mogłaby być na nie udzielona, byłaby odpowiedź negatywna. Pełnomocnik podał też, że [...]WKZ podejmował już w przeszłości nieudane próby rozciągnięcia działania decyzji Konserwatora Zabytków z lipca 1965 r. na działki stanowiące własność skarżącego i było to wpisanie tych działek w 2013 r. do Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków w rubryce "Uwagi" dot. zabytku "Park w M., ul. P.".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b).

W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy wskazać należy, że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ – będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej – nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci jej udzielenia (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).

Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 pkt 1-3 ustawy prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskiwania informacji publicznej, w tym uzyskiwania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; wglądu do dokumentów urzędowych oraz dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.

Krąg podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej wskazany został. w art. 4 ustawy, do których zalicza się organy władzy publicznej W tymże kręgu podmiotów, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, znalazły się także (poza "władzami publicznymi"), inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a wśród nich "podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego". [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, wchodzący w skład zespolonej administracji rządowej jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej. Nadto informacją taką jest informacja o działalności tego organu.

Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (art. 3 ust. 2 ustawy), zaś art. 6 ust. 1 pkt 1-5 ustawy, w sposób nieenumeratywny, wskazuje informacje publiczne podlegające udostępnieniu, wśród których możemy wyróżnić informacje dotyczące danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" tiret pierwszy ustawy).

Ocena powyższa znajduje potwierdzenie w ugruntowanym i podzielanym przez tutejszy Sąd stanowisku sądów administracyjnych, iż decyzje administracyjne wydawane przez organy administracji publicznej, jako stanowiące treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, należą niewątpliwie do informacji o danych publicznych i stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy. (por. wyroki NSA: z dnia 11 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1558/13; z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt I OSK 894/13; z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2157/12; z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 609/12; wyroki WSA: w Krakowie z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 127/14; w Gdańsku z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 11/14; w Lublinie z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 698/13; w Opolu z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Op 72/13; w Olsztynie z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 206/13; w Łodzi z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 149/14 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpatrywanej sprawie skarżący sformułował wobec [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zarzut bezczynności względem jego wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r., zawierającego 3 punkty, takie jak:

1. czy, a jeżeli tak, to na jakiej postawie faktycznej i prawnej, działki ewidencyjne nr [...] i [...] (dawniej działki ewidencyjne nr [...] i [...]) z obrębu [...], będące własnością M. K., zostały wpisane do wojewódzkiej ewidencji zabytków jako stanowiące fragment (część) "Parku w M.", w sytuacji gdy ani decyzja Konserwatora Zabytków z lipca 1965 r. ani dokonany na jej podstawie wpis zabytku "Park w M." do rejestru zabytków pod nr rej. [...] nie wymienia ww. działek ewidencyjnych,

2. czy, a jeżeli tak, to na jakiej postawie faktycznej i prawnej, działki ewidencyjne nr [...] i [...] (dawniej działki ewidencyjne nr [...] i [...]) z obrębu [...], będące własnością M. K., zostały wpisane do rejestru zabytków jako stanowiące fragment (część) ww. zabytku "Park w M.", a w szczególności czy [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał decyzję o wpisaniu ww. działek do rejestru zabytków,

3. czy, a jeżeli tak, to na jakiej postawie faktycznej i prawnej, [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków dokonał zmiany ww. decyzji Konserwatora Zabytków z lipca 1965 r. oraz zmiany treści dokonanego na jej podstawie wpisu zabytku "Park w M." do rejestru zabytków pod nr rej. [...].

Stwierdzić należy, że lektura postawionych, przez skarżącego pytań, uzasadnia stwierdzenie, iż żądane przez stronę skarżącą informacje nie w całości stanowią informacją publiczną, w rozumieniu ustawy.

Pytanie nr 1 i część pytania nr 2 i 3 wniosku nie dotyczą sfery faktów, lecz posiadanej przez organ wiedzy, stanu jego świadomości, bądź jego stosunku do obowiązującej regulacji prawnej. Wnioskiem zaś o udzielenie informacji publicznej mogą być obejmowane pytania o fakty, o stan zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Informacja publiczna nie może prowadzić do kwestionowania obowiązującej regulacji prawnej poprzez wyrażanie przez organ aprobaty bądź dezaprobaty dla porządku prawnego, w ramach którego ten działa. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt IV SAB/Po 41/17; dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie – https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie administracyjnosądowym wielokrotnie podkreślano, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów, przy czym może nią stanowić również treść określonego dokumentu. W trybie ustawy nie można zaś domagać się wyrażenia opinii na dany temat, przeprowadzenia oceny lub dokonania interpretacji. Jak wskazano wyżej informacja publiczna dotyczy sfery faktów, którymi organ dysponuje. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest żądaniem udzielenia wnioskodawcy kwalifikowanej informacji, czyli wiadomości określonej treści – to jest informacji o sprawach publicznych (tak m.in.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt IV SAB/GI 196/17; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Sz 43/18; dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie – https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Brak zaś precyzyjnego określenia żądanych informacji może uniemożliwiać ich właściwe zidentyfikowanie przez organ, a co za tym idzie – uniemożliwiać ich udostępnienie. Nie jest bowiem rzeczą organu domyślanie się o jakie konkretnie informacje chodzi wnioskodawcy.

Dlatego Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że informację publiczną stanowi w istocie pytanie zawarte w punkcie 2 wniosku od słów: "czy [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał decyzję o wpisaniu działek nr [...] i [...] do rejestru zabytków" oraz w zakresie punktu 3 wniosku od słów "czy [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków dokonał zmiany decyzji Konserwatora Zabytków z lipca 1965 r. oraz zmiany treści dokonanego na jej podstawie wpisu zabytku "Park w M." do rejestru zabytków pod nr rej.[...]".

Wskazać należy, że załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji.

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bowiem bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 ustawy). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 ustawy). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonej we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 ustawy).

W rozpoznawanej sprawie skarżony organ nie budzi wątpliwość, iż organ obowiązany był udostępnić żądaną przez skarżącą informację. Jak wynika z akt niniejszej sprawy [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków uznawszy, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy odstąpił od jej udzielenia. Nie wydał też decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 ustawy), poprzestając jedynie na stwierdzeniu, w odpowiedzi na skargę, że żądana informacja nie stanowi w jego mniemaniu informacji publicznej.

Ustalenie, iż organ nie wydał decyzji o odmowie udzielenia informacji, ani też tej informacji nie udzielił w ustawowym terminie, ani nie poinformował wnioskodawcy o przyczynach opóźnienia w realizacji wniosku (art. 13 ust. 2), uzasadnia ocenę, iż organ pozostawał w bezczynności.

W świetle powyższego, skoro do dnia wydania przedmiotowego wyroku wniosek strony skarżącej nie został załatwiony w sposób przewidziany przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji.

Oceniając bezczynność organu Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Uwzględnił bowiem, iż wprawdzie organ nie udzielił żądanej informacji publicznej, jednakże uznał, że brak odpowiedzi nie wynikał z lekceważenia skarżącego przez organ, a z nieprecyzyjnie sformułowanego wniosku skarżącego.

Sąd oddalił wniosek o wymierzenie Spółce grzywny z tożsamych powodów, dla których nie orzekł o rażącym naruszeniu prawa. o czym orzekł w pkt 2 i 3 sentencji

Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania, o czym orzekł w pkt 4 sentencji.