Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 336/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 21 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , Protokolant specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2016 roku sprawy ze skargi D. S. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w dniu [...] r. ( pismo [...]) nie uwzględnił wniosku D. S. o sprostowanie świadectwa służby, powołując się na § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. poz. 644 ze zm.).

Uzasadniając przyjęte stanowisko wyjaśnił, że w dniu [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wydał zwolnionemu w tym dniu ze służby w Policji D. S. świadectwo służby od dnia 26 kwietnia 2010 r. do dnia 24 listopada 2015 r. Świadectwo służby zostało doręczone pełnomocnikowi D. S. w dniu [...] r. Pełnomocnik zwolnionego ze służby policjanta wystąpił o sprostowanie świadectwa służby w zakresie dni wykorzystanego urlopu, to jest wykorzystania jedynie 25 dni a nie 26 jak wskazano w świadectwie służby.

Komendant Wojewódzki Policji w Ł. opierając się na wyjaśnieniach bezpośredniego przełożonego policjanta stwierdził, że D. S. wykorzystał 26 dni urlopu wypoczynkowego w 2015 r. w terminie od dnia 16 października 2015 r. do dnia 22 listopada 2015 r. zgodnie z planem służby na miesiąc październik i listopad 2015 r. Po zakończeniu urlopu, tj. od dnia 23 listopada 2015 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim.

Pismo [...] z dnia [...] r., zawierające odmowę sprostowania świadectwa służby, zostało doręczone pełnomocnikowi D. S. radcy prawnemu M. G. – kancelaria prawna G. w dniu [...] r.

Pełnomocnik strony skierował w dniu [...] r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. pismo, w którym apelował o zajęcie stanowiska w przedmiocie wniosku o sprostowanie świadectwa służby. Wyjaśnił ponadto, że do dnia [...] r skarżący nie otrzymał nowego świadectwa służby, a nawet pisemnej odmowy jego sprostowania w sytuacji, gdy organ uznał żądanie za niezasadne.

Komendant Wojewódzki Policji w Ł. pismem z dnia [...] r., doręczonym pełnomocnikowi strony w dniu [...] r., poinformował, że wniosek o sprostowanie świadectwa służby D. S. został rozpatrzony, a pisemna odpowiedź doręczona do kancelarii prawnej G. w dniu [...] r.

Pełnomocnik D.S. radca prawny M. G. – kancelaria prawna G. wniosła w dniu [...] r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. pismo zatytułowane "odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...]r., znak [...]doręczone stronie w dniu [...] r.". Pełnomocnik strony wskazał jako podstawę prawną odwołania art. 127 § 1 i 2 oraz 129 k.p.a. Zaskarżonej decyzji zarzucił sprzeczność istotnych ustaleń organu wydającego decyzję z treścią zebranego w sprawie materiału.

W uzasadnieniu "odwołania" pełnomocnik stwierdził, że stronie wydano zaświadczenie, w którym odnotowano wykorzystanie 26 dni urlopu wypoczynkowego. Z racji na to, że świadectwo służby nie jest orzeczeniem administracyjnym, lecz stanowi zaświadczenie, o którym mowa w art. 217 k.p.a., to nie jest owo świadectwo oświadczeniem woli organu Policji, lecz jego oświadczeniem wiedzy, będąc urzędowym potwierdzeniem faktów i stanu prawnego stanowiących treść decyzji o zwolnieniu ze służby, a także innych faktów istotnych dla interesu prawnego zwolnionego policjanta i zgodnie z tym, stwierdzenia zawarte w świadectwie służby powinny być oparte o dokumenty zawarte w aktach osobowych, podając fakty i stan prawny, wynikające z tych dokumentów. Organ nie uzasadnił w decyzji swojego stanowiska odwołując się do informacji uzyskanych od byłego przełożonego strony.

Sąd wniesione przez stronę "odwołanie" uznał za skargę na nieuwględnienie wniosku o sprostowanie świadectwa służby i przesłał ją w dniu [...] r. Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Ł. Wyjaśnił ponadto, że zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę wnosi się do sądu za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.

Komendant Wojewódzki Policji w Ł w odpowiedzi na skargę, wniesionej do sądu w dniu [...] r., wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny odmowa sprostowania świadectwa służby nie może nastąpić w formie decyzji administracyjnej. Brak jest bowiem przepisu prawa materialnego powszechnie obowiązującego, który przewidywałby wydanie w takim przypadku decyzji przez organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę zasadne jest stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., iż nie istnieją podstawy uzasadniające dokonanie odmowy sprostowania świadectwa służby, poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Brak jest bowiem przepisu prawa materialnego powszechnie obowiązującego, który przewidywałby, że w przypadku odmowy sprostowania na podstawie przepisu § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów ( Dz.U. z 2013 r., poz. 644) świadectwa służby organ winien wydać decyzję administracyjną. Powołany przepis rozporządzenia przewiduje jedynie, iż taka odmowa wymaga pisemnego uzasadnienia. Należy w związku z powyższym ustalić, czy odmowa sprostowania świadectwa służby policjanta jest innym aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt I OSK 341/14 ( dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych www.cbois.nsa.gov.pl) charakter prawny odmowy sprostowania świadectwa służby, przyjął, iż stanowi ona czynność materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.. Z aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy dany akt lub czynność ustala (odmawia ustalenia), stwierdza (odmawia stwierdzenia), potwierdza (odmawia potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. Musi więc istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub ich potwierdzeniem (oraz ich odmowami), a możliwością realizacji uprawnienia (lub obowiązku), wynikającego z przepisu prawa (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz str. 61, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005). Odmowa sprostowania świadectwa służby jest właśnie inną czynnością z zakresu administracji publicznej. Świadectwo służby zawiera bowiem informacje niezbędne do ustalenia uprawnień wynikających ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego, dotyczące: charakteru służby (kandydacka, kontraktowa, przygotowawcza lub stała) oraz okresu jej pełnienia, a także nazwę jednostki organizacyjnej Policji; zajmowanego ostatnio stanowiska służbowego lub pełnionych funkcji; ustania stosunku służbowego, w tym podstawy prawnej zwolnienia ze służby; liczby dni urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego wykorzystanego przez policjanta w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek służbowy; okresu korzystania z urlopu bezpłatnego i podstawy prawnej jego udzielenia; urlopu wychowawczego wykorzystanego w okresie służby oraz okresu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem po zwolnieniu ze służby ze względu na ważny interes służby albo likwidację jednostki organizacyjnej Policji lub jej reorganizację połączoną ze zmniejszeniem obsady etatowej, jeżeli przeniesienie do innej jednostki lub na niższe stanowisko nie jest możliwe, a także przysługujących z tego tytułu uprawnieniach na podstawie art. 44a ustawy o Policji; wykorzystania w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek służbowy, zwolnienia od zajęć służbowych; potrąceń z uposażenia na zasadach określonych w art. 127 ustawy o Policji; okresu otrzymywania świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji; uprawnień związanych z przywróceniem do służby na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji; uprawnień przysługujących kobiecie policjantowi na podstawie art. 44 ust. 2 ustawy o Policji. W świadectwie służby zamieszcza się także informacje o wysokości i składnikach uposażenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach, jeżeli policjant złożył w tej sprawie pisemny wniosek co najmniej 7 dni przed zwolnieniem ze służby. Wskazać należy, że uwzględniając żądanie policjanta właściwy organ wydaje nowe świadectwo służby. W przypadku natomiast odmowy uwzględnienia tego żądania wydaje pisemne uzasadnienie o odmowie sprostowania świadectwa.

Wojewódzki sąd Administracyjny w Łodzi, w niniejszym składzie, w pełni podziela stanowisko przyjęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku.

W myśl art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Zgodnie z § 3 ww. przepisu, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący przed wniesieniem skargi na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. wniósł tego rodzaju wezwanie do właściwego organu. W ocenie Sądu, za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie można uznać znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy pisma z dnia [...] r. (k. 24 akt adm.). W piśmie tym, wniesionym przed doręczeniem pełnomocnikowi strony przez organ odmowy sprostowania świadectwa służby, pełnomocnik skarżącego apelował o zajęcie stanowiska przez organ w przedmiocie wniosku o sprostowanie świadectwa służby. Zaznaczył, że do dnia [...] r. skarżący nie otrzymał nowego świadectwa służby a nawet pisemnej odmowy jego sprostowania w sytuacji, gdyby organ uznał żądanie za niezasadne. W odpowiedzi na powyższe pismo, pismem z dnia [...] r. (k. 24 akt adm.) Komendant Wojewódzki Policji w Ł. poinformował pełnomocnika skarżącego, że wniosek o sprostowanie świadectwa służby D. S. został rozpatrzony, a pisemna odpowiedź została przesłana w dniu [...] r. i doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] r.

Na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 7 lipca 2016 r. pełnomocnik skarżącego po okazaniu mu pisma z dnia [...] r. i odpowiedzi organu na to pismo z dnia [...] r. oświadczył, że po tych dniach nie były kierowane przez skarżącego do Komendanta Wojewódzkiego Policji żadne pisma (protokół z rozprawy k. 49 akt sądowych).

W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że skarżący nie spełnił koniecznego warunku do skutecznego wniesienia skargi na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby, to jest nie wezwał tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Okoliczność ta uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu i stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1, 2 i 3 p.p.s.a. obliguje sąd do odrzucenia skargi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w postanowieniu.

D.T.