Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 339/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 8, art. 9 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) Asesor WSA Grzegorz Potiopa Protokolant: st. asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2020 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Z. (dalej: organ I instancji) określił wobec M. K. (dalej: skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego za 2020 r. w podatku od środków transportowych w kwocie 8.442 zł. W złożonym odwołaniu skarżący podniósł, że w dniu [...] r. środki transportu zostały mu zarekwirowane przez organ państwowy i zmieniły miejsce pobytu na parking Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. i oczekują na zlicytowanie przez organ podatkowy. Zatem obowiązek podatkowy ciąży na nowym właścicielu.

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej: organ odwoławczy, SKO), działając między innymi na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej: O.p.), art. 8, art. 9 ust. 1, 4 i 5 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej: u.p.o.l.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że zastosowana do spornych środków transportu stawka podatku została w prawidłowej wysokości ustalona, na podstawie załączników do uchwały Rady Miasta Zduńska Wola nr XV/271/19 z dnia 24 października 2019 r. w sprawie określenia stawek podatku od środków transportowych (Dz. U. Woj. Łódzkiego z 2019 r., poz. 6423), zmienionej uchwałą Rady Miasta Zduńska Wola nr XVI/281/19 z dnia 21 listopada 2019 r. (Dz. U. Woj. Łódzkiego z 2019 r., poz. 6703).

Z dokonanych ustaleń wynika, że w dniu 17 lutego 2020 r. skarżący złożył deklarację na podatek od środków transportowych DT-1 za 2020 r., do której dołączono decyzje o czasowym wycofaniu pojazdów z ruchu. Wobec niewykazania w niej wszystkich podlegających opodatkowaniu pojazdów, organ wszczął postępowanie mające na celu wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za 2020 r, za pojazdy o nr rejestracyjnych [...], [...], [...], [....], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] , [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], które to pojazdy jak wynika z bazy danych Starostwa Powiatowego w Z. są własnością skarżącego i zarejestrowane są na jego nazwisko. Ponadto organ uzasadnił, że zajęcie środków transportu przez organy państwowe w ramach prowadzonych czynności nie powoduje utraty własności i nie skutkuje wygaśnięciem obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zaskarżył powyższą decyzję w całości zarzucając jej:

1) naruszenie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w szczególności art. 9, poprzez wydanie orzeczenia pomimo braku podstawy prawnej oraz rażącego naruszenia przepisów, podczas gdy z materiału dowodowego i dokumentów źródłowych, których organ nie rozpoznał naruszając zasadę zaufania, wynika brak obowiązku podatkowego;

2) sprzeczność istotnych ustaleń w sprawie z treścią zebranego materiału dowodowego oraz obowiązującym prawem i logicznym rozumowaniem.

Skarżący wniósł o: 1) rozpoznanie "Odwołania od decyzji" Urzędu Miasta Z. z dnia [...] r. - ze względu na brak statusu strony w postępowaniu podatkowym; 2) rozpoznanie "Stanowiska skarżącego w sprawie decyzji Urzędu Miasta Z. z dnia [...] r."; 3) uchylenie skarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania wobec braku statusu strony i podstawy prawnej do orzeczenia o zapłacie podatku od środków transportowych w całości wobec rażącego naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując, że przytoczone w skardze augmenty są powtórzeniem tych wskazanych w odwołaniu. Natomiast zajęte przez I Urząd Skarbowy dla Ł. – Ś. w Ł, środki transportu dopiero z chwilą ich zlicytowania zmienią właściciela i ustanie obowiązek podatkowy skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga była niezasadna.

Kontroli Sądu poddano decyzję SKO z dnia [...] r. (k. [...] akt adm. organu II instancji – postanowienie SKO z dnia [...] r. o sprostowaniu oczywistej omyłki w oznaczeniu daty wydania decyzji, na mocy którego datę decyzji "[...]r." zastąpiono datą "[...]") utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. określającą skarżącemu podatek od środków transportowych za 2020 r.

Przedmioty opodatkowania podatkiem od środków transportowych wymienione zostały w art. 8 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem, opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają: 1) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton; 2) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton; 3) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton; 4) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton; 5) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego; 6) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego; 7) autobusy.

W rozpoznanej sprawie opodatkowano środki transportowe mieszczące się w tym katalogu, co wynika z zestawienia przedstawionego w zaskarżonej decyzji.

Z kolei w art. 9 u.p.o.l. wskazano, kto jest podatnikiem podatku środków transportowych. Wynika z niego, że obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany, oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu (ust. 1). Oznacza to, że ustawodawca wiąże status podatnika z prawem własności środka transportowego – w przypadku osób fizycznych i prawnych, a w przypadku jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej – z zarejestrowaniem na te podmioty. W przypadku środków transportowych zarejestrowanych, status podatnika ma ten, na kogo pojazd jest zarejestrowany, a w przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności (ust. 3).

Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty (ust. 4), a gdy była wydana decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu, a następnie środek transportowy został dopuszczony ponownie do ruchu, obowiązek podatkowy powstaje także od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek ten został dopuszczony ponownie do ruchu po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu (ust. 4a).

Obowiązek podatkowy wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono (ust. 5).

Jak z tego wynika, obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany, a wygasa - z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Od zasad tych nie przewidziano żadnych odstępstw.

W rozpoznanej sprawie zostały wydane decyzje o czasowym wycofaniu z ruchu podlegających opodatkowaniu pojazdów skarżącego – z dnia 13 i 28 lutego 2020 r. (decyzje Starosty Z. z dnia [...] r. i wykaz pojazdów zarejestrowanych na skarżącego w lutym 2020 r. – w aktach organu I instancji). Z akt nie wynika, by pojazdy zostały przywrócone do ruchu. Stąd zobowiązanie podatkowe wyliczono proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek podatkowy (za okres styczeń-luty).

Skarżący kwestionował podstawy uznania go za podatnika. Jak wskazywał, od [...] r. przez 15 m-cy przebywał w Areszcie Śledczym w Ł. a pojazdy zostały zarekwirowane i umieszczone na parkingu strzeżonym Urzędu-Celno-Skarbowego w Ł.. Dlatego skarżący uważa, że nastąpiła zmiana właściciela i to dzierżyciel/użytkownik pojazdów – Urząd Celno-Skarbowy w Ł. – powinien być podatnikiem.

Sąd stanowiska tego nie podziela i podkreśla, że konieczność opłacania podatku od środków transportowych nie jest uzależniona od użytkowania pojazdu czy też jego fizycznego posiadania. To oznacza, że okoliczność faktycznego niekorzystania z pojazdu, ze względu np. na jego zezłomowanie, czy odbywanie kary pozbawienia wolności (aresztu) przez skarżącego, wcale nie oznacza, że doszło do wygaśnięcia obowiązku podatkowego. Do tego niezbędne jest bowiem wyrejestrowanie pojazdu lub wydanie decyzji organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Natomiast dopóki pojazd jest zarejestrowany, na jego właścicielu ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.), nawet jeśli pojazdu tego faktycznie nie posiada czy z niego nie korzysta (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r., II FSK 3302/14, CBOSA).

Należy w związku z tym podzielić stanowisko organów w rozpoznanej sprawie, że to skarżący jest podatnikiem, a nie Urząd Celno-Skarbowy.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

P.C.