Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 369/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi G.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 stycznia 2015 r. nr [....] w przedmiocie uchylenia postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego G.W. kwotę 357zł ( słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 07.08.2014 r. nr [...] orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: budowa budynku biurowo-usługowego z garażem podziemnym, naziemnymi miejscami postojowymi, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną (w tym budowa zjazdu z ul. [...]) oraz zagospodarowaniem terenu zlokalizowanego na działkach nr [...],[...],[..],[...] (część) [...],[...],[...],[...] (część) obr.[...], a w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej na działkach nr [...] (część), [...] (część) [...],[...],[...],[...] obr. j.w. przy ul. [...] w K.

Od decyzji tej odwołanie wnieśli:

1) Wspólnota Mieszkaniowa Budynku ul. [...] w K.

2) Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w K. - współwłaściciele działki nr [...] obr. [...]

3) [...] Klub Ekologiczny Okręg [...]

4) J.D. i Z.D.

Decyzją z dnia 15.10.2014 r. nr [...] po rozpoznaniu odwołań J.D. i Z.D. współwłaścicieli działki nr [...] obr. [...], Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku ul. [...] w K. , Klubu Ekologicznego Okręg [...] od opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta K. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K. uchyliło decyzję organu I instancji oraz przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Tego samego dnia tj. 15.10.2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K. postanowieniem nr [..] orzekło o niedopuszczalności odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku ul. [...] w K. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. współwłaścicieli działki nr [...] obr, [...] od decyzji Prezydenta Miasta K. 07.08.2014r. opisanej powyżej.

Rozstrzygnięcie Kolegium oparte zostało na stwierdzeniu, że wymienione podmioty nie dysponowały statusem strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, o czym już w toku postępowania przed organem I Instancji zostały poinformowane w piśmie do nich kierowanym. Orzeczono na podstawie art. 134 kpa.

D.K. , jeden ze współwłaścicieli działki nr [...] złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na to postanowienie Kolegium. W skardze podniósł, że wraz z pozostałymi współwłaścicielami działki nr [...] obr. 4 będącymi jednocześnie mieszkańcami budynku nr [...], położnego na tej działce, złożyli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. . Tymczasem w skarżonym postanowieniu wskazano, że odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w K. współwłaściciele działki nr [...] obr [...] . Jednakże, jak podaje Skarżący, budynek [...] posadowiony jest na działce nr [...] obr [...] , która sąsiaduje z działką nr [...], co powoduje, że odrębnymi są podmioty : Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] a odrębny - Współwłaściciele działki nr [...] obr. [...] .

W tej sytuacji Kolegium w ogóle nie odniosło się do odwołania współwłaścicieli działki nr [...] obr. [...] , w którym współwłaściciele wnieśli o nadanie im statusu stron, jak też wykazali wady formalne zaskarżonej decyzji.

Ponowna analiza akt sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wykazała, że zarzuty skarżącego są słuszne, w związku z czym postanowieniem z dnia 15.01.2015 r. znak [...] , działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., póz. 270), art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2012 r., Nr 267 z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a." uchyliło zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15.10.2014 r. nr [...] , stwierdzające niedopuszczalność odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej budynku ul. [...] w K. i Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. współwłaścicieli działki nr [...] obr, [...]

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że w toku prowadzenia sprawy o wydanie warunków zabudowy do organu I Instancji skierowane zostało pismo Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] reprezentowanej przez adwokat A.C. , a wnoszące o dopuszczenie Wspólnoty do udziału w sprawie w charakterze strony, oraz pismo Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] , wnoszące także o włączenie mieszkańców, jako strony postępowania.

Do obu Wspólnot organ I Instancji skierował pisma wyjaśniające, że nie spełniają one przesłanek, które mogłyby dać podstawę do włączenia je do sprawy, jako strony postępowania.

W dniu 07.08.2014r. wydana została przez Prezydenta Miasta K. decyzja ustalająca warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem G.W. która doręczona została ustalonym wcześniej stronom postępowania.

Od decyzji tej odwołanie złożyli Państwo J. i Z.D. , Wspólnota Mieszkaniowa [...] oraz Współwłaściciele działki nr [...] obr. [...] mieszkańcy budynku ul. [...] w K.

Kolegium po rozpatrzeniu odwołania, od decyzji ustalającej warunki zabudowy wydało w dniu 15.10.2014r. swe rozstrzygnięcie oparte na przepisie art. 138 § 2 kpa, mocą, którego uchyliło badaną decyzję Prezydenta Miasta K. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

Na wstępie swej decyzji kasacyjnej Kolegium podało , iż "Po rozpatrzeniu odwołania p. J.D. Z.D. , Współwłaścicieli działki nr [...] obr [...] repr. przez pp. N.R. i M.P. , Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. [...] w K. , Klubu Ekologicznego Okręg [...] w K. (...) uchyla zaskarżoną decyzję organu I Instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania.

W tej sytuacji mając na uwadze powyższe rozstrzygniecie merytoryczne ze wskazaniem osób odwołujących się jak zacytowano, Kolegium uznało, że rozpoznało odwołania wszystkich wskazanych tam osób, co powoduje, że wydane kolejne rozstrzygnięcia zawarte w spornym i skarżonym postanowieniu a stwierdzające niedopuszczalność odwołań wymienionych tam podmiotów, jest dotknięte wadą, bowiem orzeka po raz kolejny i odmienny w zakresie kwestii, która została już w wydanej decyzji rozstrzygnięta.

Kolegium dalej wskazało, że poza sporem pozostaje zarzut zawarty w skardze D.K. , iż wymieniony w postanowieniu podmiot "Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w K. współwłaściciele działki nr [...] obr. [...] ", nie istniej w ogóle. Wobec tego uznając słuszność skargi, organ, który wydał kwestionowane rozstrzygniecie mogł skorzystać z autokontroli.

Treść art. 54 § 3 p.p.s.a wskazuje, że warunkiem skorzystania z uprawnienia do autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości, a więc uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów oraz wniosków skargi, jak i wskazanej w niej podstawy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 lutego 2004 r., III SA 1804/02, ONSA WSA 2005, nr l, póz. 9, wskazał, że organ podejmujący rozstrzygnięcie w trybie art. 38 ust. 2 ustawy o NSA jest związany treścią żądania skarżącego i nie ma możliwości wybiórczego uwzględnienia skargi. Stanowisko to zachowało pełną aktualność na tle komentowanego przepisu.

Kolegium w związku z tym postanowiło na podstawie tego przepisu uznać w pełni skargę D.K. na postanowienie, które zostało uchylone.

Postanowienie Kolegium z dnia 15 stycznia 2015 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie G.W. , zarzucając mu naruszenie przepisów prawa administracyjnego materialnego i procesowego tj.:

- art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uchylenie postanowienia z dnia 15 października 2014 roku w trybie przeprowadzonej autokontroli, w sytuacji w której nie zachodziły podstawy do uchylenia przedmiotowego postanowienia.

- art. 8 w związku z art. 107 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej,

- art. 28 k.p.a. poprzez nieprawidłowe określenie kręgu stron postępowania o ustalenie warunków zabudowy,

- naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi podano, że w kasatoryjnej decyzji SKO z dnia 15 października 2014 roku organ stwierdził, że odwołanie od decyzji organu I instancji złożyła między innymi Wspólnota Mieszkaniowa Budynku ul. [...] w K. oraz mieszkańcy budynków mieszkaniowych wielorodzinnych - współwłaściciele działki nr [...] obr. [...] zabudowanej budynkiem przy ul. [...] . W przedmiotowej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że wskazane powyżej odwołania będą przedmiotem odrębnego orzeczenia.

W związku z powyższym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze równocześnie z wydaniem powyższej decyzji, postanowieniem z dnia 15 października 2014 roku stwierdziło niedopuszczalność odwołania złożonego przez wskazane powyżej podmioty. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia organ stwierdził, że mając na uwadze zasięg uciążliwości oraz oddziaływania projektowanej inwestycji, tym podmiotom nie przysługuje status strony postępowania. Nie posiadają, bowiem odpowiedniego interesu prawnego w rozumieniu art. 28 ustawy - Kodeks posterowania administracyjnego.

Skarżący zarzucił, że zarówno z treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 października 2014 roku, jak i postanowienia wydanego tego samego dnia w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania nie wynika, aby D.K. był adresatem przedmiotowych orzeczeń. Wynika to także w z rozdzielników do doręczeń, które zostały załączone do decyzji oraz do postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 października 2014 roku.

W związku z tym skarżący stwierdza, że D.K. nie był w niniejszej sprawie podmiotem uprawnionym do skutecznego złożenia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 października 2014 roku. Nie był on, bowiem legitymowany do reprezentowania Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku ul. [...], ani też Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. , które to wspólnoty były jedynymi adresatami wskazanego powyżej postanowienia z dnia 15 października 2014 roku (co wynika bezpośrednio z treści postanowienia).

Tym samym, ze względu na złożenie skargi przez podmiot nieuprawniony, brak było podstaw do uchylenia przez organ własnego postanowienia z dnia 15 października 2014 roku, w trybie autokontroli. Skarżący dalej stwierdza, że już tylko z tego powodu zaskarżone postanowienie z dnia 15 stycznia 2015 roku jest wadliwe i powinno podlegać uchyleniu.

Niezależnie od powyższego skarżący zauważa, że z przeprowadzonej analizy treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 października 2014 roku nie wynika, aby decyzją zostały rozpatrzone wszystkie ze złożonych w sprawie odwołań. Należy, bowiem zauważyć, że w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ jednoznacznie stwierdził, że zarówno odwołanie złożone przez Wspólnotę Mieszkaniowa Budynku ul. [...] w K , jak i odwołanie mieszkańców budynków mieszkaniowych wielorodzinnych - współwłaściciele działki nr[...] obr. [...] zabudowanej budynkiem przy ul. [...] będzie stanowiło przedmiot odrębnego orzeczenia. Skarżący podkreśla , że z treści decyzji wynika jednoznacznie, że jej zakresem nie były objęte odwołania złożone przez powyższe podmioty. Organ stwierdzając, że odwołania te zostały złożone przez podmioty, którym nie przysługuje status strony postępowania uznał ich niedopuszczalność wydając w tym zakresie odpowiednie odrębne od decyzji orzeczenie (postanowienie z dnia 15 października 2014 roku). Nie sposób więc twierdzić, że w decyzji z dnia 15 października 2014 roku, organ rozpatrzył również odwołania tych podmiotów. Zdaniem skarżącego nie ma przy tym znaczenia, że na pierwszej stronie decyzji organ zawarł stwierdzenie o rozpoznaniu przedmiotowych odwołań. Analiza całej treści decyzji wskazuje, bowiem na to, że do rozpoznania przedmiotowych odwołań faktycznie nie doszło. Zawarte na pierwszej stronie decyzji stwierdzenie jest, zatem błędne, na co jednoznacznie wskazuje pozostała treść decyzji.

Wobec tego, jak argumentuje skarżący postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania z dnia 15 października 2014 roku, wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , nie stanowiło kolejnego rozstrzygnięcia w zakresie kwestii, która została już rozstrzygnięta w decyzji z dnia 15 października 2014 roku. Odwołania podmiotów wskazanych powyżej nie zostały rozpatrzone poprzez wydanie decyzji. Postanowienie z dnia 15 października 2014 roku o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania stanowi, więc odrębne od decyzji rozstrzygnięcie w sprawie. Z tego też powodu brak było podstaw do uchylenia postanowienia w trybie autokontroli dokonanej przez organ.

Skarżący stwierdza dalej, że brak było podstaw do przyznania statusu strony postępowania Wspólnocie Mieszkaniowej Budynku ul. [...] w K. , czy też mieszkańcom budynków mieszkaniowych wielorodzinnych - współwłaściciele działki nr [...] obr. [...] zabudowanej budynkiem przy ul. [...] . Tymczasem, uchylenie postanowienia z dnia 15 października 2014 roku, a także uznanie, że w decyzją z dnia 15 października 2014 roku odwołanie powyższych podmiotów zostało rozpatrzone może oznaczać, że podmioty te zostały pośrednio uznane za stronę postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Należy przy tym zauważyć, że w ramach ponownie prowadzonego postępowania przed organem I instancji zaistnieją istotne wątpliwości w zakresie prawidłowego wyznaczenia stron postępowania. Z okoliczności sprawy nie wynika, bowiem jednoznacznie, czy zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. tym podmiotom przysługuje status strony postępowania, a jeżeli tak to, z jakiego powodu.

W tym zakresie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 28 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z treści przepisu wynika więc jednoznacznie, że stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest osoba fizyczna lub prawna albo też inna jednostka organizacyjna, która na podstawie obowiązującego prawa może uzyskać konkretne korzyści, albo też może być obarczona powinnością określonego zachowania wyznaczonego nakazem lub zakazem, jednakże dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej. Pojęcie "interes prawny" zatem oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Interes musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny a nie ewentualny. O tym bowiem, czy jest się stroną postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola danej osoby, ani podnoszone przez nią hipotetyczne naruszenia interesu faktycznego. Przedmiotowe stanowisko jest powszechnie akceptowalne w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 czerwca 2014 roku, sygn. akt II SA/Sz 226/14).

W tym zakresie skarżący powołał się na treść wyroku z dnia 26 lutego 2014 roku Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II GSK 1916/12, w którym Sąd stwierdził, że "interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. to interes, którego podstawą mogą stanowić wyłącznie przepisy prawa materialnego, a to z tego powodu, że decyzja administracyjna jest władczą konkretyzacją prawa administracyjnego. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie prawa materialnego. Interes prawny musi być ponadto uzasadniony okolicznościami i zdarzeniami, które wystąpiły lub nadal trwają. Nie jest zatem legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, które wystąpią dopiero w przyszłości".

Z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, iż Wspólnota Mieszkaniowa Budynku ul. [...] w K. , oraz współwłaściciele działki nr[...] obr. [...] nie posiadają jakiegokolwiek interesu prawnego, który upoważniałby te podmiotu do wzięcia udziału w sprawie w charakterze stron postępowania. Należy, bowiem zauważyć, że zarówno nieruchomość położona przy ul. [...] jak i działka o numerze [...] obr. [...] znajdują się w stosunkowo dużej odległości od terenu objętego zakresem wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Dodatkowo działka numer [...] obr.[...] zlokalizowana jest po przeciwnej względem inwestycji stronie drogi publicznej.

W związku z tym należy stwierdzić, że tym podmiotom nie przysługuje status strony postępowania o ustaleniu warunków zabudowy. Planowana inwestycja nie oddziaływuje, bowiem w jakikolwiek sposób na posiadane przez te podmioty nieruchomości. Tym samy, rozpatrzenie odwołania złożone przez te podmioty nie było w sprawie dopuszczalne.

Dodatkowo zarzucono, że treść uzasadnienia faktycznego i prawnego, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. musi zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, gdy zaś chodzi o uzasadnienie prawne - obligatoryjne jest wyjaśnienie podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia z podaniem przepisów prawa. Rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie zawiera wszystkich wymienionych powyżej elementów składających się na prawidłowo skonstruowane uzasadnienie, pozwalające na ustalenie motywów, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji. W szczególności organ nie wyjaśnił w jakikolwiek sposób posiadania przez Pana D.K. legitymacji do złożenia skargi na postanowienie z dnia 15 października 2014 roku. Ponadto, organ nie odniósł się do kwestii zawarcia w treści decyzji z dnia 15 października 2014 roku jednoznacznego stwierdzenia, że odwołania złożone przez wskazane w decyzji podmioty będą stanowiły przedmiot odrębnego orzeczenia.

W ten sposób naruszono zasady ogólne, którymi organ powinien kierować się w postępowaniu administracyjnym - art. 6, 7, 8, 11 k.p.a, a więc zasadę praworządności, nakazującą działanie na podstawie prawa, zasadę kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu, wyjaśnienie stronie postępowania przesłanek, którymi się kierował, czy też zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi podniosło, że w decyzji z dnia 15.10.2014 r. nastąpił błąd, co do prawidłowego ustalenia podmiotów składających odwołanie, nie odniesiono się w rzeczywistości ogóle do odwołania D.K. i współwłaścicieli działki [...] obr [...] w K. Błąd polegał na skumulowaniu dwóch odrębnych podmiotów - Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. , ze współwłaścicielami działki nr [...] obr. [...] w K. Co więcej D.K. nie otrzymał decyzji kasacyjnej Kolegium z dnia 15.10.2014 r., zaś postanowienie o niedopuszczalności odwołania dotarło do niego 10.11.2014 r. Stąd też pozostawał otwarty dla niego termin dla złożenia skargi, która następnie została przesłana do Kolegium.

W ustalonych okolicznościach Kolegium postanowiło uznać w pełni zasadność skargi D.K. i w oparciu o przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. uchyliło zaskarżone postanowienie z dnia 15.10.2014 r. stwierdzające niedopuszczalność złożonych odwołań.

Kwestia stron postępowania oraz merytoryczne załatwienie wniosku skarżącego będą w całości przedmiotem ponownie przeprowadzonego postępowania.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy).

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia według tych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że skarga jest zasadna a zaskarżone postanowienie jest wadliwe, bowiem nie są spełnione przesłanki art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270), do zastosowania instytucji samokontroli w sposób, w jaki dokonał tego organ II instancji.

Na wstępie ogólnie zauważyć należy, że postępowanie odwoławcze prowadzone było niestarannie, a błędne oznaczenia w wydanej decyzji i postanowieniu wywołały wątpliwości odnośnie stron postępowania i co do zakresu zapadłych rozstrzygnięć. Taki sposób procedowania sprzeczny jest z zasadą zaufania jego uczestników do władzy publicznej to jest narusza art. 8 k.p.a.

Poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazują na to że przepis art. 54 § 3 p.p.s.a nie może służyć eliminowaniu błędnych rozstrzygnięć, jeśli jednocześnie brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w całości ( Wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2008 r , VI SA/Wa 252/08 ) Warunkiem skorzystania z instytucji samokontroli jest uwzględnienie przez organ administracji publicznej skargi w całości , a więc uznanie przez organ że zarówno zarzuty , wnioski jak i wskazana w treści skargi podstawa prawna są uzasadnione. ( za orzecznictwem NSA komentarz do ppsa pod red prof. Romana Hausera i Tadeusza Wierzbickiego str 322 i 323 W-wa 2013 ) Jednocześnie organ jest zobligowany do precyzyjnego wskazania na konkretne naruszenie przepisów prawa , które to miało miejsce w ramach zaskarżonego działania ( tamże str 324)

W decyzji z dnia 15 października 2014 r uchylającej decyzję o warunkach zabudowy wyraźnie na jej stronie trzeciej wskazano, że odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w K. i mieszkańców budynków mieszkaniowych wielorodzinnych współwłaścicieli działki nr [...] obr [...] zabudowanej budynkiem [...] w K. będą przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia. Tego dotyczyło postanowienie z dnia 15 października 2014 r. W tym kontekście zupełnie niezrozumiałe i nie zasługujące na akceptację jest stanowisko organu II instancji, mówiące o tym, że zakresem decyzji z dnia 15 października 2014 r były objęte odwołania wszystkich podmiotów, które wymieniono w części wstępnej decyzji. Wręcz przeciwnie – w decyzji z dnia 15 października 2015 r nie doszło w ogóle do rozpoznania odwołań Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w K. i mieszkańców budynków mieszkaniowych wielorodzinnych współwłaścicieli działki nr [...] zabudowanej budynkiem [...] w K , na co jednoznacznie wskazuje treść decyzji i jej uzasadnienie stanowiące integralną całość a nie mają znaczenia błędne oznaczenia w jej części wstępnej. W tej sytuacji jedynie decyzja i postanowienie z dnia 15 października 2014r łącznie stanowią o zupełności rozstrzygnięcia organu II instancji w stosunku do wszystkich wniesionych odwołań i zawierają uzasadnienie przyjętych rozstrzygnięć.

Ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego postanowienia nie spełnia wymogów art. 107 § 3 kpa. Brak przekonujących argumentów uzasadniających stanowisko w motywach zaskarżonego postanowienia w kontekście treści uzasadnienia uchylonego postanowienia, które nie koresponduje ze wstępem i uzasadnieniem decyzji. Organ nie przeanalizował ponownie podstaw rozstrzygnięcia, które legły u podstaw uchylonego postanowienia to znaczy, dlaczego odmówił przymiotu stron postępowania wymienionym w nim podmiotom. Bądź czy w sytuacji uchylenia tego postanowienia przymiot stron im przysługuje i jeśli tak to – dlaczego. Nie ma nic o tym również w decyzji z dnia 15 października 2014 r. Tymczasem w skardze z dnia 10 grudnia 2014 r D.K. - działający jako współwłaściciel działki nr [...] domaga się konkretnego odniesienia się przez SKO w K. do złożonego odwołania , w którym współwłaściciele " wnosili o nadanie im statusu strony oraz wskazywali na wady formalne zaskarżonej decyzji ".

W zaskarżonym postanowieniu brak również koniecznych rozważań i jednoczesnego stwierdzenia, o którym mowa w zdaniu drugim art. 54 § 3 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie sąd nie zajmuje się kwestią kręgu stron postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy a jedynie kwestiami formalnymi dotyczącymi prawidłowości zaskarżonego postanowienia z dnia 15 stycznia 2015 r.

Ustalenie właściwego kręgu stron postępowania i niezbędnego interesu prawnego jako przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa będzie przedmiotem rozważań organu I instancji któremu została przekazana sprawa do ponownego rozpoznania decyzją kasatoryjną z dnia 15 października 2014 r. Uchylenie postanowienia z dnia 15 stycznia 2015 r nie oznacza że wszystkie podmioty wnoszące odwołanie uznane zostały za strony postępowania bowiem to wymaga dalszego wyjaśnienia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy będą służyć stronom stosowne środki prawne.

Postanowieniem z dnia 31 marca 2015 r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył postępowanie sądowoadministraacyjne dotyczące skargi D.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 października 2014 r w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, bowiem jest ono bezprzedmiotowe skoro organ uwzględnił skargę w całości postanowieniem z dnia 15 stycznia 2015 r uchylając własne postanowienie. Skoro jednak ten akt administracyjny został wyeliminowany, ale po uprzednim umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego - to wniesiona skarga nadaje się do rozpoznania.

Z tych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" " ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. ,zasądzając je od organu na rzecz strony skarżącej.