Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 3810/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie NSA Krystyna Borkowska, As. WSA Mariola Kowalska, Protokolant Dorota Zamiela, po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r., działając w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 kpa - stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Miasta W. nr [...] z dnia [...].08.1998 r. zmieniającej decyzję Burmistrza Miasta W. nr [...] z dnia [...].10.1997 r. wydającą A.P. pozwolenie na budowę budynku mieszkalno-pensjonarskiego na działce nr [...] położonej w J. przy ul. [...] – z uwagi na fakt, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Zdaniem organu wadliwość w/w decyzji z dnia [...].08.1998 r. związana jest z faktem, iż rażąco narusza obowiązujące przepisy techniczno-budowlane. W szczególności przedmiotowa decyzja zmienia decyzję o pozwoleniu na budowę w zakresie lokalizacji budynku na posesji, zbliżając budynek do granicy z działką sąsiednią na odległość 3,5m z oknami, naruszając w ten sposób § 12 ust. 4 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 15, poz. 140 z późn. zm.).

Dodatkowym argumentem dla podjęcia decyzji stwierdzającej nieważność decyzji z dnia [...].08.1998 r. jest, w ocenie organu fakt, iż w odrębnym postępowaniu została stwierdzona nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...].10.1997r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].08.2002 r. znak: [...], działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania A.P. – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].06.2002r.

W uzasadnieniu swej decyzji organ podniósł, iż Burmistrz Miasta W. zezwalając decyzją z dnia [...].08.1998 r. na przybliżenie budynku ścianą z otworami okiennymi do granicy z działką sąsiednia na odległość 3,5m, rażąco naruszył § 12 ust. 4 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 14 grudnia 1994 r. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż wyrażenie zgody przez sąsiada na zbliżenie budynku do granicy jego działki, nie może zmieniać przepisów bezwzględnie obowiązujących, jakimi jest m.in. § 12 ust. 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia.

Skargę na powyższą decyzję wniosła A.P. wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca podniosła, iż usytuowanie ściany jej budynku od granicy działki nr ew. [...], nastąpiło za zgodą właściciela tej działki i nie stanowi żadnego zagrożenia, ani uciążliwości (zagrożenie pożarowe, oświetlenie naturalne, nasłonecznienie) dla obiektu na tej działce posadowionego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy zauważyć, iż przepisy ustawy z dni 7.07.1994 r. "Prawo budowlane" (Dz. U. nr 89, poz. 414 z późn. zm.) oraz aktów wykonawczych do tej ustawy, do których należy zaliczyć Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. "w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie" (Dz. U. nr 15, poz. 140 z późn. zm.), mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących.

Zakres przywołanych aktów prawnych reguluje między innymi granicę wykonywania prawa własności przez właściciela nieruchomości na której planowana jest inwestycja, jak również ochronę praw właścicieli nieruchomości sąsiednich.

Analiza cytowanego rozporządzenia prowadzi do wniosku, iż ustawodawca pozostawił możliwość zmiany wolą stron lub decyzji organu jedynie odległości o której mowa § 12 ust. 4 pkt 2, regulującym odległość budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów. Przy czym budowa budynku ścianą bez otworów w stronę granicy nieruchomości w odległości mniejszej niż 3m winna być traktowana na tych samych zasadach co budowa bezpośrednio przy granicy z nieruchomością sąsiednią (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26.09.2002 r. sygn. akt IV SA 2817/01 nie publikowany).

Zgodnie z brzmieniem § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi, minimalna odległość zabudowy od granicy z działką sąsiednia wynosi 4m. Brzmienie przepisu w tym zakresie jest jednoznaczne i nie może być przedmiotem swobodnej oceny organu administracyjnego, nawet w przypadku zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości na odmienne rozwiązanie i także wówczas gdy nie rodzi ono zwiększonych uciążliwości i zagrożeń dla zabudowy sąsiednich działek, co zdaje się sugerować skarżąca w motywach skargi.

Należy więc podzielić ocenę organów obu instancji, iż decyzja zezwalająca na przybliżenie projektowanego budynku ścianą otworami okiennymi do granicy na odległość 3,5m rażąco narusza § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia "w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie" z dnia 14.12.1994 r.

Należy przy tym zauważyć, co umknęło uwadze organów rozpatrujących sprawę w postępowaniu nieważnościowym, iż kontrolowana decyzja Burmistrza Miasta W. z dnia [...].08.1998 r. zapadła w trybie art. 155 kpa, przy czym organ w chwili jej wydawania dysponował zgodą na zmianę decyzji ostatecznej, jedynie właściciela działki nr [...] – M.B.. Tymczasem prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 kpa jest uwarunkowana prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego z udziałem tych samych stron.

Przy czym zgoda wszystkich stron stanowi warunek sine qua non wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej w trybie art. 155 kpa, a jej brak prowadzi do rażącego naruszenia prawa skutkującego nieważnością decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) (tak NSA w wyroku z dnia 05.01.2000 r. sygn. akt I SA 1826/98, Lex nr 57178).

W postępowaniu nieważnościowym organy zobowiązane były do badania czy kontrolowana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa.

Należy więc uznać, iż zasadnie organy stwierdziły, iż decyzja z dnia [...].08.1998 r. rażąco narusza przepisy prawa materialnego, a nadto należy wskazać na rażące uchybienia proceduralne, których dopuścił się organ przy wydaniu kontrolowanej decyzji, co skutkuje wypełnieniem dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

W świetle powyższego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można zarzucić błędnej interpretacji przepisu § 12 ust. 4 pkt 1 Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. "w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie".

Z tych względów skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30.08.2002 r. "Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi" (Dz. U. nr 153, poz. 1271, nr 240, poz. 2052; z 2003 r. nr 124, poz. 1153).