Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 157/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6334 Stypendia
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie NSA Marek Gorski WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Sekretarz Sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2007 r. sprawy ze skargi W.Ch. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie prawa do stypendium I. oddala skargę; II. odrzuca skargę w części zawierającej żądanie zasądzenia odszkodowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...], powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 53 ust. 6 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), decyzją z dnia 19 stycznia 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 18 grudnia 2006 r. nr [...] orzekającą o utracie przez W. C. prawa do stypendium z dniem 1 października 2006 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w dniu 10 kwietnia 2006 r. W. C. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w M. jako osoba bezrobotna. Następnie z dniem 1 lipca 2006 r. nabyła prawo do stypendium w związku z odbywaniem stażu, na który została skierowana przez Urząd Pracy. Na mocy decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia 12 grudnia 2006 r. nr [...] strona utraciła status osoby bezrobotnej z dniem 1 października 2006 r. z powodu osiągania przychodu z tytułu renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Następnie organ II instancji podał, że art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, iż bezrobotnemu w okresie odbywania stażu lub przygotowania zawodowego przysługuje stypendium w wysokości zasiłku. Stosownie zaś do unormowań art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h) wyżej wymienionej ustawy, zawierającego definicję osoby bezrobotnej, ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lub i, j lub cudzoziemca – członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej /.../, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Zdaniem organu analiza akt sprawy potwierdza ponad wszelką wątpliwość, że W. C. z dniem 1 października 2006 r. utraciła status osoby bezrobotnej i decyzja orzekająca o tej utracie jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Decyzja ta od dnia jej doręczenia wiąże wydający ją organ zatrudnienia.

Ponieważ z treści art. 53 ust. 6 ustawy wynika, że stypendium z tytułu odbywania stażu przysługuje tylko osobie bezrobotnej to z uwagi na utratę przez stronę statusu osoby bezrobotnej z danym dniem konieczne było stosownie do unormowań tego przepisu orzeczenie o utracie z tym dniem prawa do stypendium i to niezależnie od daty wydania decyzji w tej sprawie. Utrata tego prawa następuje bowiem od dnia nie spełniania wymogów ustawowych do legitymowania się statusem osoby bezrobotnej i dla tego faktu nie ma znaczenia okoliczność, że strona de facto przez okres od października do grudnia odbywała staż.

Dodatkowo organ wskazał, że o utracie prawa do przedmiotowego świadczenia decydują kryteria obiektywne, a nie charakter działania Powiatowego Urzędu Pracy, który może jednak mieć wpływ na zwrot wypłaconego stypendium jako nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego. Natomiast jeżeli strona uważa, że poniosła szkodę z winy Urzędu Pracy może dochodzić jej naprawienia na drodze cywilnego postępowania sądowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W. C. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, iż powodem uchybienia terminowi był zły stan fizyczny i psychiczny spowodowany ciążą. Jednocześnie skarżąca wniosła o uchylenie powyższej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca podała, że przy podejmowaniu przez nią stażu nikt z pracowników Powiatowego Urzędu Pracy w M. nie powiadomił jej o fakcie, że w przypadku otrzymywania dochodu w postaci renty rodzinnej, której wysokość przekracza połowę minimalnego wynagrodzenia, traci się status osoby bezrobotnej, a tym samym prawo do stypendium. Skarżąca podała, że co miesiąc rozliczała się z Urzędem Pracy składając między innymi oświadczenia o dochodach. Nie ukrywała dochodu z tytułu renty. Dlatego nie ma sobie nic do zarzucenia. Wszystkie uchybienia i niedopatrzenia leżą po stronie Powiatowego Urzędu Pracy w M.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz odszkodowania w wysokości 3000 zł za wszelkie straty związane z zaistniałą sytuacją.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o odmowę przywrócenia terminu do złożenia skargi i jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2007 r. przywrócił skarżącej termin do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem zadaniem sądu administracyjnego jest badanie legalności zaskarżonej decyzji, tj. ocena czy decyzja nie narusza prawa materialnego oraz czy przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że została ona wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Organ odwoławczy prawidłowo uznał, że w myśl art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stypendium z tytułu odbywania stażu przysługuje tylko osobie bezrobotnej. Wobec tego utrata statusu osoby bezrobotnej przez osobę pobierającą tego typu stypendium powoduje automatycznie utratę prawa do stypendium. Zatem skoro skarżąca z dniem 1 października 2006 r. utraciła status osoby bezrobotnej, o czym – jak wynika z akt administracyjnych - orzeczono decyzją Starosty [...] z dnia 12 grudnia 2006r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia 9 stycznia 2007 r., to koniecznym było orzeczenie o utracie prawa do stypendium z dniem 1 października 2006 r. Decyzja o utracie statusu osoby bezrobotnej determinuje rozstrzygnięcie w sprawie utraty prawa do stypendium, co oznacza, że organ w takiej sytuacji zobligowany jest orzec o utracie prawa do stypendium z dniem, z którym nastąpiła utrata statusu osoby bezrobotnej.

Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżąca skonstruowała je w istocie rzeczy pod kątem zgłoszonego roszczenia odszkodowawczego.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 150, poz. 1270 ze zm.) do właściwości sądów administracyjnych należy orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Zatem jak wynika z cytowanego wyżej przepisu do kognicji sądów administracyjnych nie należy orzekanie w sprawach odszkodowawczych nawet wówczas, gdy powstanie szkody wiąże się z działalnością organu administracji publicznej. Sprawy odszkodowawcze są sprawami z zakresu prawa cywilnego i do ich rozpoznawania właściwe są sądy powszechne stosownie do art. 2 § 1 k.p.c. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie jest rzeczowo właściwy do rozpoznania zgłoszonego w skardze roszczenia odszkodowawczego.

Mając powyższe na względzie skargę w części podlegającej kognicji sądu administracyjnego jako niezasadną na mocy art. 151 p.p.s.a. należało oddalić, zaś w części odszkodowawczej, która nie należy do właściwości sądów administracyjnych należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.