Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 119/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 4, art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 471
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant - st. ref. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie) z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej o wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą ... (dalej: skarżący lub strona) jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej: Dyrektor IC, organ odwoławczy lub II instancji) z ... listopada 2016 r., nr ... utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. (dalej: Naczelnik UC lub organ I instancji) z ... lipca 2016r., nr ... o odmowie uchylenia w całości decyzji ostatecznej tego organu z ... kwietnia 2015r., nr ... wymierzającej stronie karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w wysokości ... zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Funkcjonariusze Urzędu Celnego w R. wykonując 24 listopada 2014 r. działania w ramach realizacji zadań Służby Celnej wskazanych w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 990 ze zm., dalej: "ustawa o S.C."), tj. rozpoznawania, wykrywania, zapobiegania i zwalczania przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych oraz ścigania ich sprawców, w zakresie określonym w ustawie z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r. poz. 186, ze zm., dalej także jako: "k.k.s.") przeprowadzili kontrolę w lokalu o nazwie ... przy ul. ... w R. i stwierdzili w nim trzy automaty do gier o nazwach: ... W toku tej kontroli funkcjonariusze przeprowadzili m.in. oględziny zewnętrznych tych urządzeń, eksperymenty procesowe oraz przesłuchania świadków (gracza i pracownika) z czego sporządzono stosowne protokoły. Z dokumentów tych wynikało, że właścicielem lokalu w którym przeprowadzono kontrolę jest skarżący. Ponadto ustalono, że automaty nie były zarejestrowane oraz, że odpowiadają definicji automatów do gier określonej w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 471 ze zm., dalej: "u.g.h."). Stwierdzono także, że działalność prowadzona w przedmiotowym lokalu, a więc poza kasynem gry zdefiniowanym art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a u.g.h. prowadzona była bez koncesji oraz rejestracji automatów, tj. z pominięciem wymogów, o których mowa w art. 6 ust. 1 i art. 23a ust. 1 u.g.h.

W związku z uzasadnionym podejrzeniem popełnienia przestępstwa karnego skarbowego określonego w art. 107 § 1 k.k.s ww. automaty zostały zatrzymane do postępowania karnego skarbowego.

Postanowieniem z ... marca 2015r. Naczelnik UC wszczął z urzędu wobec skarżącego postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach o niskich wygranych poza kasynem gry. Następnie decyzją z ... kwietnia 2015 r., nr ... organ I instancji wymierzył stronie karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w łącznej wysokości ... zł. Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 4 maja 2015r.

W dniu 27 maja 2015r. skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji.

Postanowieniami z ... czerwca 2015r., nr ... Dyrektor IC stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W dniu 17 września 2015r. skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika UC z ... kwietnia 2015 r. Jako podstawę prawną żądania wskazał art. 240 § 1 pkt 11 w zw. z art. 241 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej: "O.p."). Podał, że 17 sierpnia 2015 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej opublikowano orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z 11 czerwca 2015 r. (sprawa C-98/14), w świetle którego krajowe przepisy ustawowe, które zakazują użytkowania automatów do gier poza kasynami gry, stanowią "przepisy techniczne", których projekty winny być przedmiotem powiadomienia przewidzianego w art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm. - dalej: dyrektywa notyfikacyjna). Uwzględnienie powyższej okoliczności prowadzi do implikacji, że nienotyfikowany zakaz urządzania gier na automatach do gier poza kasynami jest bezskuteczny, a tym samym bezskuteczne jest również nakładanie kar pieniężnych jako akcesoryjne do powołanego zakazu. Innymi słowy, ww. wyrok TSUE - w ocenie strony - ma wpływ na treść wydanej w jej sprawie decyzji ostatecznej a przez to stanowi - na mocy art. 240 § 1 pkt 11 O.p. - podstawę do wznowienia postępowania.

Postanowieniem z ... października 2015r. Naczelnik UC wznowił postępowanie zakończone swoją decyzją ostateczną z ... kwietnia 2015r.

Decyzją z ... grudnia 2016r. Naczelnik UC po przeprowadzeniu postępowania odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej z ... kwietnia 2015r.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie.

Dyrektor IC decyzją ... marca 2016 r., nr ... uchylił w całości decyzję organu I instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Powodem uchylenia decyzji była wada kwalifikowana decyzji polegającej na wydaniu jej przez pracownika podlegającego wyłączeniu.

W piśmie z 25 kwietnia 2016 r. skarżący złożył m.in. wniosek o zawieszenie postępowania. Jako powód zawieszenia strona wskazała wniosek Prezesa NSA z 8 marca 2016 r. o podjęcie uchwały przez NSA w przedmiocie 3 zadanych pytań a także pytanie prejudycjalne skierowane przez Sąd Okręgowy w Łodzi w sprawie o sygn. akt V Kz 142/15 do rozpatrzenia przez TSUE.

Postanowieniem z ... maja 2016r. Naczelnik UC odmówił zawieszenia postępowania.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Naczelnik UC decyzją z ... lipca 2016 r., nr ... odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z ... kwietnia 2015 r., nr ...

Pismem z 28 lipca 2016 r., (data nadania) strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji odmowę uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika UC z ... kwietnia 2015 r., w sytuacji gdy orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (sygnatura sprawy C-98/14, z 11 czerwca 2015 r., przesądzające o technicznym charakterze przepisów ustawy o grach hazardowych) ma wpływ na treść wydanej decyzji.

Wobec powyższego strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie ostatecznej decyzji Naczelnika UC z ... kwietnia 2015r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na wskazanych wyżej automatach do gier poza kasynem gry.

Decyzją z ... listopada 2016r. Dyrektor IC na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 91 u.g.h. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika UC z ... lipca 2016 r. o odmowie uchylenia w całości decyzji ostatecznej tego organu z ... kwietnia 2015r., nr ... wymierzającej stronie karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w wysokości ... zł.

Organ odwoławczy utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazał na podstawy prawne mające zastosowanie w sprawie i wyjaśnił, że powołane przez stronę orzeczenie TSUE z 11 czerwca 2015r., sygn. C-98/14 nie miało wpływu na treść decyzji Naczelnika UC z ... kwietnia 2015r. Zdaniem organu II instancji zostało ono wydane w innej sprawie i nie dotyczy w ogóle polskiego porządku prawnego, w tym w szczególności przepisów ustawy o grach hazardowych, ponadto sam TSUE nie ma mocy stanowienia abstrakcyjnych norm prawnych ze skutkiem erga omnes (wobec wszystkich), ponieważ w jego kompetencji leży wyłącznie interpretacja prawa unijnego a nie krajowego i to wyłącznie ze skutkiem inter partes (między stronami). Organy władzy publicznej działają tymczasem w oparciu o zasadę legalizmu, tj. w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, których dotyczy domniemanie konstytucyjności, a tym samym obowiązek ich stosowania do czasu stwierdzenia ich niekonstytucyjności przez Trybunał Konstytucyjny.

Tym samym w ocenie Dyrektora IC wniosek strony o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie ostatecznej decyzji z ... kwietnia 2015 r. należało uznać za bezzasadny.

Pismem z 30 grudnia 2016 r. strona złożyła skargę na ww. decyzję Dyrektora IC z ... listopada 2016 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika UC z ... lipca 2016r., ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości. Ponadto strona wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt. 11 O.p. poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Naczelnika UC z ... lipca 2016 r. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z ... kwietnia 2015 r., w sytuacji gdy orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (sygnatura sprawy C- 98/14), z dnia 11 czerwca 2015r., przesądzające o technicznym charakterze przepisów u.g.h. ma wpływ na treść wydanej decyzji;

2) art. 133 § 1 O.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu nie będącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.;

3) art. 187 § 1 i art. 122 O.p. przez naruszenie fundamentalnej zasady prawdy obiektywnej polegające na zaniechaniu dokonania ustaleń, co do rzeczywistych czynności podejmowanych przez skarżącego w stosunku do kwestionowanych urządzeń i w konsekwencji wadliwym przyjęciu, że skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry;

Ewentualnie, w przypadku nie podzielania przez sąd zarzutu 3 strona podniosła naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art., 14 ust. 1 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji zastosowanie polegające na wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w stosunku do skarżącego, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów w świetle dokonanych ustaleń faktycznych, prowadzi do wniosku, iż czynności skarżącego, jako osoby jedynie udostępniającej powierzchnię w lokalu podmiotowi, który takie gry urządza, nie mogą być zakwalifikowane jako wypełniające pojęcie urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona, bowiem organ prowadzący postępowanie nie naruszył ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów procesowych w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżona decyzja w tej sprawie wydana została w toku szczególnego postępowania uregulowanego w Dziale IV rozdziale 17 Ordynacji podatkowej, dotyczącego możliwości wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną.

Przedmiotem kontroli sądu w sprawie jest decyzja Dyrektora IC z ... listopada 2016r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika UC z ... lipca 2016r. w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej Naczelnika UC z ... kwietnia 2015r. o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Zaskarżona decyzja wydana została w trybie wznowienia postępowania, zainicjowanego wnioskiem skarżącego z 17 września 2015r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika UC z ... kwietnia 2015r. Jako podstawę prawną żądania strona wskazała art. 240 § 1 pkt 11 O.p., podając, że wyrok TSUE z dnia 11 czerwca 2015r., sygn. C-98/14, jaki zapadł w sprawie Berlington Hungary Tanácsadó és Szolgáltató kft i in. przeciwko Magyar Állam Berlington (Dz.U.UE.C z 17 sierpnia 2015r.; 2015/C270/11) ma istotny wpływ na treść wydanej decyzji.

Zagadnieniem spornym było zatem ustalenie, czy wystąpiła przesłanka wznowienia wskazana w art. 240 § 1 pkt 11 O.p., stanowiącym, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji.

Przypomnieć należy, że jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest zasada trwałości decyzji, wyrażona w art. 128 O.p. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. W konsekwencji wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Wyjątkiem od powyższej zasady są między innymi tryb wznowienia postępowania uregulowany w art. 240 § 1 O.p.

Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną. Tylko jednoznaczne stwierdzenie, że wystąpiła jedna z przesłanek do wznowienia postępowania pozwala na uchylenie pierwotnej decyzji i to tylko wtedy, gdy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego nie okaże się, że "nowa" decyzja rozstrzygałaby istotę sprawy tak, jak decyzja dotychczasowa. Wznowienie postępowania spowodowane jest zatem wadą postępowania, a nie wadą decyzji.

Wznowienie postępowania ma charakter postępowania nadzorczego w zakresie stwierdzenia wad postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji. Decyzja wydawana w postępowaniu wznowieniowym jest więc decyzją o innej decyzji, a nie decyzją rozstrzygającą sprawę administracyjną np. podatkową jako taką. Jest to postępowanie szczególne, stanowiące odstępstwo od zasady stabilności decyzji administracyjnych. W przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony przedmiot postępowania, czyli wskazanie w stosunku do jakiej ostatecznej decyzji ma być prowadzone, wyznacza żądanie strony.

W tym miejscu sąd wskazuje, że powyższe wprost związało organ zakresem orzekania. To bowiem wniosek strony zakreślił ramy orzekania przez organ. Samodzielnie organ nie mógł rozszerzyć tego postępowania o inne ewentualnie występujące podstawy wznowieniowe. Sąd w tym kontekście podziela pogląd prawny prezentowany przez sądy administracyjne w poniższych wyrokach: WSA w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 853/08 z 7 listopada 2008 r., WSA w Szczecinie sygn. akt I SA/Sz 437/08 z 25 lutego 2009 r., wyrok WSA w Gliwicach sygn. akt III SA/GI 1900/13 z 3 kwietnia 2014 r. i szeregu innych dostępnych w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (powyższe wyroki i inne orzeczenia przywołane w niniejszych rozważaniach dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.pl). Należy podkreślić, że skoro w postanowieniu o wznowieniu postępowania wskazano wnioskowany przez stronę przepis art. 240 § 1 pkt 11 O.p., to tylko w granicach tego przepisu i zgłoszonych przez stronę dowodów lub okoliczności organ wydaje stosowne rozstrzygnięcie. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Bez postanowienia trudno mówić o zainicjowaniu sprawy wznowienia postępowania. Postanowienie w sprawie wznowienia postępowania wszczyna to postępowanie i może jedynie wskazywać przesłanki uzasadniające wznowienie. Natomiast stwierdzenie, czy przesłanki te rzeczywiście wystąpiły w sprawie i jaki mogą mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie, może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia i musi być zawarte w decyzji, o jakiej mowa w art. 245 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej (zob. wyrok NSA z 20 października 2010 r., I FSK 1716/09, LEX nr 744374 i z 20 sierpnia 2008r., II FSK 737/07, LEX nr 485138).

Reasumując nieprawidłowe jest stanowisko Dyrektora IC, że w sprawie wznowienia postępowania na wniosek strony organ ma obowiązek badać z urzędu, czy nie zaistniała jeszcze inna przesłanka, która nie została zgłoszona przez stronę - odmiennie niż to jest w innym nadzwyczajnym trybie, a mianowicie w sprawie stwierdzenia nieważności. Tym samym bezzasadnie organ odwoławczy analizował pozostałe przesłanki warunkujące wznowienie postępowania określone w art. 240 § 1 pkt 1 - 10 O.p. i czynił zarzut organowi I instancji niedokonania tej czynności w jego decyzji. Powyższe tym bardziej jest zasadne, że sam ustawodawca w zakresie przesłanki określonej w pkt 4, 8, 9 i 11 art. 240 § 1 O.p. jednoznacznie wskazał, że wznowić na podstawie tych przepisów postępowanie organ może jedynie na wniosek strony, a nie może uczynić tego z urzędu (art. 241 § 2 pkt 1-3 O.p.). Ponownie należy wskazać, że to wniosek strony i następnie wydane na jego podstawie postanowienie o wznowieniu postępowania (lub samo postanowienie o wznowieniu z urzędu postępowania) zakreśla granice badania przesłanek wznowieniowych. Mimo określonej nieprawidłowości, która znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, to decyzja organu odwoławczego nie posiada takiej wady, która nakazywałaby jej uchylenie. Brak jest bowiem wpływu badania dokonanego przez Dyrektora IC pozostałych przesłanek wznowieniowych nie objętych postanowieniem Naczelnika UC z ... października 2015 r. na wynik sprawy, a tym bardziej wpływ ten nie ma charakteru istotnego, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 1369, dalej: "p.p.s.a.").

Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia sprawy trzeba wskazać, że spór sprowadza się do ustalenia, czy wskazany wyżej wyrok TSUE ma wpływ na treść wymienionej wyżej ostatecznej decyzji.

Określona w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. przesłanka stanowi podstawę do wznowienia postępowania nie w sprawie, w której sąd wystąpił z pytaniem prejudycjalnym, ale również w przypadkach, w których orzeczenie TSUE, choć wydane w innej sprawie, ma wpływ na treść decyzji, tj. dotyczy tożsamej podstawy prawa unijnego (europejskiego), która była podstawą rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1655/07).

Podkreślenia wymaga, że TSUE dokonuje wykładni prawa unijnego, a nie krajowego. Istota zatem unormowania z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. sprowadza się do tego, że w sytuacji gdy TSUE swoim orzeczeniem dokona takiej wykładni prawa unijnego, z której wynikać będzie, że krajowa regulacja oparta na interpretowanym przez Trybunał przepisie została wadliwie implementowana do krajowego porządku prawnego lub jej wykładnia na gruncie prawa krajowego jest wadliwa, orzeczenie to daje podstawę do wznowienia postępowania, jeżeli orzeczenie TSUE ma wpływ na treść wydanej decyzji, z uwagi właśnie na konieczność innego rozumienia podstawy prawnej tej decyzji, mającej wpływ na wynik rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 29 września 2016r., sygn. akt I FSK 477/15).

W orzecznictwie przyjmuje się, że wpływ orzeczenia TSUE na decyzję – w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 11 O.p. – zachodzi wówczas, gdy orzeczenie to oddziałuje na nią w sposób na tyle istotny, że wymusza odmienne rozstrzygnięcie sprawy od przyjętego w decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1843/14). Dodatkowo w piśmiennictwie wskazuje się, że wyrok TSUE musi mieć wpływ bezpośredni lub chociażby pośredni na polskie przepisy stanowiące podstawę wydanej decyzji (por. B. Dauter, Komentarz do art. 240 Op, Lex 2016).

W rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził nawet pośredniego wpływu wyroku w sprawie C-98/14 na decyzję ostateczną z ... kwietnia 2015 r. i przepisy prawa krajowego. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.g.h., urządzanie m.in. gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Natomiast stosownie do treści art. 89 ust. 1 pkt 2, karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Wysokość kary pieniężnej wynosi 12.000 zł od każdego automatu (ust. 2 pkt 2).

Przywołany przez skarżącego, jako podstawa wznowieniowa, wyrok TSUE z 11 czerwca 2015 r. w sprawie C-98/14 odnosił się do nowelizacji węgierskiej ustawy o organizacji gier losowych. Trybunał orzekł w nim, że:

1) Przepisy krajowe, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które, nie przewidując okresu przejściowego, pięciokrotnie podwyższają kwotę zryczałtowanego podatku podlegającego zapłacie od użytkowania automatów do gier w salonach gier, a ponadto ustanawiają podatek proporcjonalny podlegający zapłacie od tej samej działalności, stanowią ograniczenie swobodnego świadczenia usług, zagwarantowanego w art. 56 TFUE, w zakresie, w jakim mogą wstrzymać, ograniczyć lub uczynić mniej atrakcyjnym swobodne świadczenie usług polegające na użytkowaniu automatów do gier w salonach gier na Węgrzech, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

2) Przepisy krajowe, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które, nie przewidując ani okresu przejściowego, ani odszkodowania dla prowadzących salony gier, zakazują użytkowania automatów do gier poza kasynami, stanowią ograniczenie swobodnego świadczenia usług, zagwarantowanego w art. 56 TfUE.

3) Ograniczenia swobodnego przepływu usług, które mogą wynikać z przepisów krajowych, takich jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, mogą być uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego tylko w zakresie, w jakim sąd krajowy po dokonaniu ogólnej oceny okoliczności przyjęcia i wejścia w życie tych przepisów stwierdzi:

- że rzeczywiście spełniają one przede wszystkim cele dotyczące ochrony konsumentów przed uzależnieniem od gry i zapobiegania przestępczości i oszustwom związanym z grami losowymi, przy czym sama okoliczność, że ograniczenie działalności w zakresie gier losowych przyczynia się dodatkowo, poprzez zwiększenie wpływów podatkowych, do zwiększenia wpływów do budżetu danego państwa członkowskiego nie stoi na przeszkodzie, aby można było uznać, że ograniczenie to dąży w rzeczywistości przede wszystkim do osiągnięcia takich celów;

- że spełniają one te cele w sposób spójny i systematyczny oraz

- że spełniają one wymogi wynikające z ogólnych zasad prawa Unii, a w szczególności z zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, a także prawa własności.

4) Artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że:

- krajowe przepisy ustawodawcze, które pięciokrotnie podwyższają kwotę zryczałtowanego podatku podlegającego zapłacie od użytkowania automatów do gier w salonach gier, a ponadto ustanawiają podatek proporcjonalny podlegający zapłacie od tej samej działalności, nie stanowią 'przepisów technicznych' w rozumieniu tego przepisu oraz że

- krajowe przepisy ustawodawcze, które zakazują użytkowania automatów do gier poza kasynami, stanowią 'przepisy techniczne' w rozumieniu tego przepisu, których projekty powinny być przedmiotem powiadomienia przewidzianego w art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy.

5) Celem art. 56 TfUE jest przyznanie jednostkom praw w taki sposób, że jego naruszenie przez państwo członkowskie, w tym naruszenie wynikające z działalności ustawodawczej tego państwa, rodzi dla jednostek prawo uzyskania ze strony tego państwa członkowskiego naprawienia szkody poniesionej w wyniku tego naruszenia, w zakresie, w jakim wspomniane naruszenie jest wystarczająco istotne i istnieje bezpośredni związek przyczynowy między samym naruszeniem a poniesioną szkodą, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

6) Celem art. 8 i 9 dyrektywy 98/34, zmienionej dyrektywą 2006/96, nie jest przyznanie jednostkom praw, w ten sposób, że ich naruszenie przez państwo członkowskie nie rodzi dla jednostek prawa do uzyskania ze strony tego państwa członkowskiego naprawienia szkody poniesionej w wyniku tego naruszenia na podstawie prawa Unii.

7) Okoliczność, że przepisy krajowe, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, dotyczą dziedziny objętej kompetencjami państw członkowskich, nie wpływa na odpowiedzi, jakich należy udzielić na pytania przedstawione przez sąd odsyłający.

Na gruncie przepisów krajowych, dopuszczalność wymierzenia kar na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. budziła w orzecznictwie istotne wątpliwości w szczególności ze względu na techniczny charakter art. 14 u.g.h.

Zaznaczenia bowiem wymaga, że nie budzi wątpliwości fakt, iż to nie cała ustawa o grach hazardowych ma charakter techniczny, a tylko część jej przepisów może mieć taki charakter. Przeciwne stanowisko o ewentualnym niestosowaniu omawianego całego aktu wypływało z błędnego pojmowania pojęcia "przepisów technicznych", oraz celu notyfikacji, który ma przede wszystkim gwarantować niezakłócone funkcjonowanie swobód unijnych, nie zaś stanowić wyłącznie przesłankę ukarania państwa członkowskiego za brak zastosowania przez nie odpowiedniej procedury i to bez względu na wiążące się z tym konsekwencje.

Tym samym sąd wskazuje, że tylko części przepisów ustawy o grach hazardowych można przypisać charakter techniczny. Tym przepisem niewątpliwie będzie art. 14 u.g.h. w myśl którego urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Przepis ten został generalnie wskazany jako przepis techniczny przez sam Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 19 lipca 2012 r. (połączone sprawy C-213/11, C-214/11 i C-217/11 tzw. wyrok w sprawie Fortuna). W wyroku tym TSUE orzekł, że artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalne "przepisy techniczne". W tym zakresie TSUE odwołał się do swojego orzeczenia z 26 października 2006 r., sygn. akt C-65/05 Komisja vs. Grecja i wskazał, że przepis tego rodzaju jak art. 14 ust. 1 u.g.h. należy uznać za "przepis techniczny" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE.

Sąd ten pogląd TSUE podziela i dodatkowo wyjaśnia, co wynika z powyższego wyroku Trybunału, że ostateczne dokonanie ustalenia "techniczności" poszczególnych norm ustawy o grach hazardowych należy do sądu krajowego, oceniającego ten fakt na tle całokształtu uregulowań prawnych dotyczących danej materii. Powyższe zastrzeżenie były niezbędne, gdyż w sprawie - w ocenie sądu rozpoznającego sprawę – brak notyfikowania art. 14 ust. 1 u.g.h. nie powoduje, że odpada podstawa stosowania przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. penalizującego urządzenie gier na automatach poza kasynem gry.

W tym miejscu należy zauważyć, że Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wnioskiem z 8 marca 2016 r. wystąpił o podjęcie przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 15 § 1 pkt 2 w związku z art. 264 § 1-3 p.p.s.a. uchwały mającej na celu wyjaśnienie przepisów prawnych: "1. Czy art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i czy wobec braku notyfikacji tego przepisu w Komisji Europejskiej, mógł on być podstawą do wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie niektórych przepisów ustawy o grach hazardowych? 2. Czy dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, ma znaczenie brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.) - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy? 3. Czy urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez koncesji i wymaganej rejestracji automatu, podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.), czy też karze pieniężnej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy?".

Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę w dniu 16 maja 2016 r., II GPS 1/16, zgodnie z którą: " 1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)".

Cytowana uchwała ma charakter wiążący w sprawie, zgodnie bowiem z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Z treści przytoczonego przepisu wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (por.: wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014r., sygn. akt II FSK 1474/14, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W uzasadnieniu powołanej powyżej uchwały NSA wyjaśnił m.in., że jakkolwiek w wyroku TSUE z 19 lipca 2012r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 oceniono art. 14 u.g.h., jako przepis techniczny, w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE (pkt 25 wskazanego orzeczenia), to jednak nie można tracić z pola widzenia tego, że zawarte w tym wyroku wytyczne wprost odnosiły się do takich przepisów krajowej u.g.h., które "mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry" – nie zaś, co należy podkreślić, automatów do gier hazardowych w ogólności. Dopiero ustalenie "iż wprowadzają one warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów" uzasadniało ich ocenę jako przepisów technicznych, w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. Niezależnie od tego, że przepis taki jak art. 14 ust. 1 u.g.h. uznano za przepis techniczny, w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE (co potwierdza również orzeczenie TSUE z 11 czerwca 2015r. w sprawie C-98/14 w pkt 98), to brak jest podstaw do wnioskowania o istnieniu dalej idących konsekwencji wyroku w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, niż te wynikające z jego treści oraz z treści wytycznych, które wprost i wyraźnie adresowane są do sądu krajowego. NSA w omawianej uchwale wyjaśnił także, że TSUE rozstrzygając na podstawie powierzonych mu kompetencji spór o treść prawa unijnego - z uwagi na zakres posiadanych kompetencji orzeczniczych, obejmujących na zasadzie wyłączności wiążące rozstrzyganie sporów o treść (interpretację) prawa unijnego oraz jego ważność, nie mógł wkraczać w domenę, zastrzeżoną dla sądów krajowych. Na tym tle za uzasadniony uznano wniosek, że zakres związania omawianym wyrokiem TSUE z natury rzeczy ogranicza się do wykładni prawa unijnego, to jest do określonego w tym orzeczeniu sposobu rozumienia art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE. Rzeczą sądu krajowego jest natomiast ustalenie – co stanowi kwestię o charakterze stricte jurydycznym – czy przepisy ustawy o grach hazardowych, jako potencjalnie" techniczne, rzeczywiście wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktu. Ustalenie to mieści się bowiem w zakresie tej unijnej funkcji sądów krajowych, która wiąże się z obowiązkiem dokonania przez sąd krajowy oceny, czy państwo członkowskie ustanawiając przepisy techniczne wykonujące dyrektywę, notyfikowało te przepisy Komisji Europejskiej lub dopełniło reguły standstill.

W konkluzji NSA stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. – jako niekwalifikujący się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w Dyrektywie 98/34/WE – nie jest przepisem technicznym, a w konsekwencji, nie podlegał obowiązkowi notyfikacji. NSA wyjaśnił, że omawiany przepis nie ustanawia żadnego rodzaju zakazu produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazu świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Ustanowionej w nim sankcji wiążącej się z działaniem polegającym na urządzaniu gier niezgodnie z przyjętymi zasadami i bezpośrednio ukierunkowanej na zapewnienie respektowania tych zasad, nie sposób byłoby i tak łączyć z przywołanym "zakazem użytkowania". Przepis ten bowiem, gdy chodzi o ustanowione w nim przesłanki nałożenia kary pieniężnej nie ingeruje w same możliwości dopuszczalnego przeznaczenia produktu, pozostawiając miejsce jedynie na jego marginalne zastosowanie w stosunku do tego, którego można byłoby rozsądnie oczekiwać.

Ponadto zdaniem NSA, dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma również znaczenia techniczny – w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz okoliczność nieprzekazania projektu tego przepisu Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., penalizuje urządzanie gier na automatach w sposób niezgodny z prawem. Z art. 14 ust. 1 u.g.h. wynika, że urządzanie gier na automatach jest dozwolone w kasynach gry, co wymaga spełnienia szeregu szczegółowych warunków określonych ustawą ściśle reglamentującą tego rodzaju działalność. Wobec powyższego z punktu widzenia stosowania albo odmowy stosowania tego przepisu, ustaleniem faktycznym o istotnym znaczeniu jest, czy podmiot prowadzący działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w ogóle poddał się działaniu zasad określonych tą ustawą – w tym zwłaszcza zasad określonych w art. 14 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 – czy też przeciwnie, zasady te zignorował. Ustalenie wskazanej okoliczności ma w ocenie NSA ten walor, że bez niej w ogóle nie sposób przeprowadzić w konkretnej sprawie swoistego rodzaju "testu" stosowalności regulacji penalizującej naruszenie zasad określonych przepisem technicznym, w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. NSA wyjaśnił, że dla wyniku tego testu nie jest obojętne ustalenie, czy podmiot, do którego w konkretnej sprawie ma być zaadresowana dolegliwość polegająca na nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie zasad urządzania gier na automatach, poddał się działaniu ustawy regulującej te zasady. Chodzi zarówno o spełnienie warunków umożliwiających prowadzenie tej działalności, jak również negatywne – z jego punktu widzenia – jej konsekwencje wyrażające się w powinności powstrzymania się od działań, na które nie uzyskał zezwolenia (koncesji). Należy rozważyć, czy podmiot taki poddając się pierwotnie określonym w ustawie zasadom urządzania gier na automatach, następnie zasady te naruszył, czy ustawę reglamentującą prowadzenie działalności w zakresie organizowania i urządzania gier na automatach w ogóle zignorował.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, że na gruncie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. penalizowane jest zachowanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, nie zaś zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach. Natomiast odnosząc się do ustalenia podmiotu, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność administracyjna za popełnienie deliktu polegającego na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry, wskazano, że w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ustawodawca operuje pojęciem "urządzającego gry". Tego rodzaju zabieg służący identyfikacji sprawcy naruszenia prowadzi do wniosku, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. I to bez względu na to, czy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której przecież - jak to wynika z art. 6 ust. 4 u.g.h. - nie może uzyskać, ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać. Z powyższego wynika, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany, a więc sprzeczny z ustawą, urządza gry na automatach.

W sprawie bezspornym było, że skarżący urządzał bez zezwolenia gry na przedmiotowych automatach z naruszeniem przepisów u.g.h., ponieważ lokal, w którym znajdowały się automaty do gry nie posiadał statusu kasyna gry, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1a u.g.h.

Na tle powyższych rozważań wskazać również należy, że odpowiadając na pytanie prejudycjalne Sądu Okręgowego w Łodzi skierowane w sprawie o sygn. akt V Kz 142/15, TSUE wyrokiem z dnia 13 października 2016r. w sprawie o sygn. C-303/15 orzekł, że "art. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, nie wchodzi w zakres pojęcia "przepisów technicznych" w rozumieniu tej dyrektywy, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej samej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu".

Treść powyższego rozstrzygnięcia TSUE nie podważyła zatem argumentacji przytoczonej w uzasadnieniu cyt. powyżej uchwały siedmiu sędziów NSA z 16 maja 2016r., sygn. II GPS 1/16, a wręcz przeciwnie, potwierdza trafność prezentowanego w uchwale NSA stanowiska.

W świetle powyższego wskazać należy, że organy prawidłowo nie stwierdziły przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p., co stanowiło wystarczającą podstawę do odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z ... kwietnia 2015r. na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p. Wyrok TSUE z 11 czerwca 2015r., który zapadł w sprawie o sygn. C-98/14 nie ma wpływu na treść kwestionowanej decyzji ostatecznej, nie zawiera bowiem interpretacji przepisów wspólnotowych, które były podstawą wydania kwestionowanej decyzji ostatecznej, nie dokonuje również odmiennej wykładni regulacji dyrektywy notyfikacyjnej, w zakresie, który można byłoby powiązać ze stosowanymi w niniejszej sprawie przepisami krajowymi. Tym samym wskazane orzeczenie TSUE z 11 czerwca 2015r., sygn. C-98/14 nie ma wpływu na treść kwestionowanej ostatecznej decyzji, w takim stopniu, który powodowałby konieczność odmiennego rozstrzygnięcia sprawy.

Zupełnie niezasadne są zarzuty skargi wskazane w pkt 2-4 odnoszące się do kwestii niemieszczących się w art. 240 § 1 pkt 11 O.p., a dotyczące naruszenia art. 187 § 1 i art. 122 O.p. i skierowania decyzji do podmiotu nie będącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Powyższe twierdzenia strony nie mogły zostać zweryfikowane w kontekście przesłanek na podstawie których strona złożyła podanie o wznowienie postpowania. Twierdzenia te są nowymi zarzutami, po raz pierwszy pojawiającymi się w skardze i wcześniej nie prezentowanymi. Należy wskazać, że w ramach postępowania wznowieniowego nie może być oceniana prawidłowość przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym. Taka ocena może być przeprowadzona jedynie przez organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2005 r., sygn. akt FSK 1752/2004). Dlatego w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowienia organ może oceniać sprawę ponownie, ale tylko w takim zakresie, jaki wynika z branej pod uwagę przesłanki wznowienia. Nie może natomiast dokonywać ponownych ustaleń i oceny materiału dowodowego raz już ocenionego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w tej części, która wykracza poza ramy wyznaczone przesłanką wznowienia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 września 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1372/06).

Ponownie trzeba wskazać, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, aczkolwiek w ramach sukcesji prawa tożsamości przedmiotu sprawy oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Postępowanie wznowieniowe toczy się w bardzo zawężonych ramach, a przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p. Tym samym obecnie podnoszone zarzuty, z powyżej podanych powodów, są niezasadne, gdyż nie dotyczą kwestii związanych ze wznowieniem postępowania.

Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.