Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 490/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 12  par. 1,  art. 35, 36
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3  par. 2  pkt 8,  art. 149  par. 1 i  art. 161  par. 1 i  art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędzia WSA Tomasz Szmydt Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi I. S., L. S., K. F. i W. S. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. stwierdza, że bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. w pozostałym zakresie umarza postępowanie sądowe; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz I. S., L. S., K. F. i W. S. solidarnie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 7 sierpnia 2014 r. (data prezentaty) I. S., L. S., K. F. i W. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 1973 r., nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Rady Narodowej

w W. z dnia [...] września 1973 r., nr [...] odmawiającej przyznania odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...]

Powyższy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji został przekazany Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju przez Wojewodę [...] w dniu [...] lutego 2014 r. (data prezentaty Ministra).

W dniu 7 kwietnia 2013 r. organ wystąpił do Urzędu W. o nadesłanie wypisu z ewidencji gruntów, mapki przedstawiającej przedmiotową nieruchomość, z zaznaczeniem jej granic hipotecznych, współczesnych granic działek ewidencyjnych oraz o akta własnościowe jej dotyczące.

Odpowiedzi na powyższe wystąpienia wpłynęły do organu w dniu: 24, 28

i 30 kwietnia 2014 r.

I. S., L. S., K. F. i W. S. wezwali organ do załatwienia sprawy w piśmie z dnia 31 marca 2014 r. .

Następnie w dniu 27 sierpnia 2014 r. została sporządzona opinia geodezyjna, dotycząca powyższej nieruchomości [...].

Zawiadomieniem opatrzonym datą 5 września 2014 r. organ centralny wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powyższych decyzji.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wnieśli o stwierdzenie bezczynności organu administracji podnosząc, że przedmiotowa sprawa nie została rozstrzygnięta do dnia wniesienia skargi. Przy czym organ ignoruje obowiązki wynikające z przepisu art. 36 kpa.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r. pełnomocnik organu przedłożył Sądowi odpis decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 1973 r., nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Rady Narodowej w W/ z dnia [...] września 1973 r., nr [...] oraz wniósł o umorzenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Skarżący bowiem, przed wniesieniem skargi na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju, złożyli zażalenie w trybie

art. 37 § 1 kpa.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, dostępna pod adresem: https://cbois.nsa.gov.pl). Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeżeli przekroczony został termin przewidziany do jej wykonania. W sytuacji wydania przez organ administracji aktu lub dokonania czynności - już po wniesieniu skargi na bezczynność organu a przed jej rozpoznaniem przez sąd - postępowanie staje się bezprzedmiotowe. Zgodnie bowiem z przepisem art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12 stwierdził, że wydanie przez organ administracyjny decyzji w toku postępowania sądowego (po wniesieniu skargi) nie zwalnia wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3

§ 2 pkt 8 ppsa w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zdanie drugie ppsa), Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę pogląd ten podziela.

Z uwagi na fakt wydania przez organ decyzji po wniesieniu skargi do sądu, a przed jej rozpoznaniem, postępowanie sądowe, w zakresie zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia w określonym terminie stało się bezprzedmiotowe - co obligowało sąd do jego umorzenia w tym zakresie.

Jednocześnie Sąd zobowiązany jest do ustalenia, czy organ pozostawał w bezczynności i czy miała ona charakter rażącego naruszenia prawa.

Sąd uznał, że organ pozostawał w bezczynności, jednak bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Nie ulega wątpliwości, że Minister Infrastruktury i Rozwoju wydał decyzję po ponad 10 miesiącach prowadzenia postępowania. W sposób oczywisty stanowiło to naruszenie przepisu art. 35 § 1 kpa, z którego wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 kpa), jak również przepisu art. 36 § 1 kpa, który stanowi, że o każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.

W niniejszej sprawie należy jednak mieć jednak na względzie, że organ podejmował czynności w sprawie, tj. uzyskał akta własnościowe gruntu, opinię geodezyjną dotyczącą przedmiotowej nieruchomości i zawiadomił o wszczęciu postępowania. W rezultacie podjętych czynności wydał decyzję rozpatrującą przedmiotowy wniosek. Mimo więc przekroczenia terminów załatwienia sprawy,

tj. naruszenia art. 12 § 1, art. 35 i art. 36 kpa, stwierdzona bezczynność nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa.

Za rażące naruszenie powyższych przepisów można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również nieuzasadnione rodzajem sprawy długotrwałe prowadzenie postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 353/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt

II SAB/Po 60/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku

z 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Gd 30/11, publ. - cbois.nsa.gov.pl.).

Tymczasem, w przedmiotowej sprawie, jak już wskazano uprzednio, Minister podejmował czynności zmierzające do jej zakończenia i w dniu [...] grudnia 2014 r. rozstrzygnął sprawę. W tych okolicznościach nie można zarzucić organowi prowadzenia postępowania w sposób rażąco naruszający prawo.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 149 § 1, art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.