Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 728/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 14 grudnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie: Sędzia NSA Anna Stępień, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz J. B. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. odmówił J. B. przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004, z tytułu jednolitej płatności obszarowej - 2004 (kod EFOiGR: 050212020000001, krajowa pozycja budżetowa: 99999999999) i nałożył karę pieniężną w wysokości 408,43 zł, która będzie potrącana z płatności pomocy, do której producent rolny jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności, oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej – inne – 2004 (kod EFOiGA: 050404000000401, krajowa pozycja budżetowa: 00003301038) i nałożył karę pieniężną w wysokości 567,99 zł, która będzie potrącana z płatności pomocy, do której producent rolny jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. B. wniósł o ponowną weryfikację zgłoszonych upraw i o przyznanie dotacji oraz podniósł, iż jest właścicielem gospodarstwa rolnego, w skład którego wchodzą dwie działki, jedna o powierzchni 0,75 ha oznaczona nr 271, na której jest łąka, oraz druga o powierzchni 5,05 ha oznaczona nr 45, na której znajdują się budynki gospodarcze oraz grunty rolne. Na tej działce, zgodnie z oświadczeniem skarżącego, jesienią 2003r. zlikwidowane zostały pastwiska i obsiano żytem ogółem 4 ha ziemi, zaś 0,5 ha wiosną zostało obsiane pszenicą. W 2004r. skarżacy powiększył areał pod zasiew żytem do wielkości 4,2 ha, a do obsiewu pszenicą przeznaczył powierzchnię 0,3 ha. We wniosku o dopłaty nie uwzględnił powierzchni działki wynoszącej 0,03 ha, która została przeznaczona w 2004r. i 2005r. pod uprawę ziemniaków oraz pow. 0,01 ha przeznaczonej pod uprawę warzyw. Z tego względu niezrozumiałe jest dla J. B. "stwierdzenie decyzji powierzchnia stwierdzona w wyniku kontroli 3, 47 ha do zgłoszonej powierzchni we wniosku 5,41 ha bez określenia jakich upraw dotyczą rozbieżności". Zauważył, iż do tej pory nie otrzymał jakiejkolwiek dotacji z tytułu przysługujących dopłat, nie wie również od jakich wartości nalicza się określone kary, organ nie wskazał także daty dokonanej kontroli w terenie i stwierdzonych rozbieżności.

Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji, poza opisaniem stanu faktycznego, powołał przepis art. 8 ust. 3 i art. 32 ust. 2 Rozporządzenia komisji (WE) Nr 2419/2001, art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003 oraz art. 10 k.p.a., wywodząc, iż w przypadku gdy właściwe władze poinformowały już rolnika o nieprawidłowościach we wniosku o pomoc lub o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz gdy kontrola na miejscu ujawniła nieprawidłowości, uzupełnienia lub zmiany nie są dozwolone w odniesieniu do działek rolnych, których dotyczą nieprawidłowości, jeśli różnica między powierzchnią zagłoszoną a powierzchnią określoną jest większa niż 50% rolnik jest ponownie wykluczony od otrzymania pomocy do kwoty, która jest przedmiotem odmowy, jeśli zaś różnica pomiędzy tymi powierzchniami przekracza 50%, na rolnika zostaje nałożona kara w kwocie odpowiadającej różnicy między tymi powierzchniami.

Dyrektor [...] Oddziału ARiMR podkreślił, iż postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało przeprowadzone zgodnie z art. 61 par. 1, art. 7, art. 77 par. 1 k.p.a., zaś organ odwoławczy na podstawie znajdującego się w aktach sprawy protokołu z czynności kontrolnych uznał, iż w odniesieniu do działki rolnej C skarżący nie zawyżył zadeklarowanej powierzchni, a stwierdzona na miejscu różnica pomiędzy zadeklarowaną powierzchnią tej działki w wysokości 0,4 ha a stwierdzoną w toku kontroli powierzchnią 0,53 ha wynosi 0,13 ha. Organ odwoławczy stwierdził natomiast nieprawidłowości powierzchni w stosunku do działki B, zadeklarowana powierzchnia tej działki wyniosła bowiem 4,3 ha, zaś stwierdzona w wyniku przeprowadzonej kontroli – 2,23 ha, co oznacza, iż różnica między tymi powierzchniami wynosi 2,07 ha. Różnice w powierzchni działek spowodowały zawyżenie ogólnej zadeklarowanej powierzchni gospodarstwa o 1,94ha. Zadeklarowana przez J. B. powierzchnia gruntów rolnych została zawyżona w zakresie jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej o 1,94ha, (tj. różnica między powierzchniami działek rolnych B i C). Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, rzeczywista powierzchnia wyniosła w zakresie jednolitej płatności obszarowej i w zakresie uzupełniającej płatności obszarowej 3,47 ha. Zauważył, iż różnica między powierzchnią działek zgłoszonych we wniosku i stwierdzonych w wyniku kontroli administracyjnej wyniosła 55,91%.

Podkreślił, iż przedmiotem odmowy jest powierzchnia 1,94 ha, o którą producent rolny zawyżył zadeklarowaną we wniosku obszarowym powierzchnie swego gospodarstwa, zaś nałożona na niego sankcja jest równa iloczynowi wielkości zawyżonej powierzchni, tj. 1,94 ha i kwoty przyznawanej na jeden hektar w ramach JPO i UPO, która w 2004r. w ramach JPO była równa 210,53 zł, zaś w ramach UPO – 292,78 zł. Tym samym, zdaniem Dyrektora [...] Oddziału ARiMR w Ł., powyższe kwoty pomnożone przez 1,94ha dają wysokosć naliczonej sankcji, tj. 1,94 ha x 210,53 = 408,42 zł, oraz 1,94ha x 292,78 = 567,99 zł. Zauważył, iż wskazana kwota będzie odliczana od wszystkich wypłat pomocy w ramach jakichkolwiek systemów pomocy, do jakiej rolnik jest uprawniony w kontekście sładanych przez niego wniosków w okresie trzech lat następujacych po zakończeniu roku kalendarzowego, w którym dokonane zostały ustalenia.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślił nadto, iż strona w toku postępowania odwoławczego pouczona, stosownie do art. 10 k.p.a., o prawie zapoznania się, wypowiedzenia i uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, z prawa tego nie skorzystała, gdyż nie stawiła się we wskazanym terminie w [...]OR ARiRM. W konkluzji uzasadnienia Dyrektor zwrócił organowi pierwszej instancji uwagę na obowiązek przestrzegania art. 107 par. 3 k.p.a. przy sporządzaniu uzasadnienia decyzji administracyjnej, zauważając jednak iż uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.

Nie godząc się z powyższą decyzją J. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze, poza powieleniem argumentów odwołania, wskazał dodatkowo, iż przed otrzymaniem decyzji pierwszej instancji zgłosił się do Biura Powiatowego ARiMR w Ł., a na podstawie okazanych mu materiałów fotograficznych, zdjęć satelitarnych wykonanych po zbiorze zboża trudno było jednoznacznie określić i potwierdzić zadeklarowane wielkości w zakresie zgłoszonych zasiewów. Zauważył, iż "w zakresie działki rolnej C jak pszenica różnica 0,13ha wynikała z uwagi na fakt w sąsiedztwie tej działki pozostawienia obszaru około 0,07ha na potrzeby własne (działka na warzywa) obecnie zlokalizowana w pobliżu domu strona północna. W zakresie zasiewu żytem wynikały znaczne różnice ponieważ w roku 2003, kiedy to były niekorzystne warunki agrotermiczne (sucha jesień) zlikwidowane zostały pastwiska. Ze względu na późną porę wykonałem dwukrotnie pracę glebogryzałką i zasiane zostało żyto. Wschód zboża bardzo słaby, opady deszczu wiosną spotęgowały uaktywnienie się trawy". Skarżący przyznał także, iż wykonany przez niego w północnej części działki jesienią oprysk "od miotły ISOGUARDEM" był zbyt wczesny po wschodzie żyta, co z kolei spowodowalo zniszczenie zasiewu, a nadmierne opady deszczu wiosną 2004r. spowodowały na tym polu dodatkowe spustoszenie już uszkodzonego zasiewu. Przyznał, iż przygotowanie gruntów pod zasiew wykonany był niewłaściwie, likwidacja pastwisk winna być bowiem dokonana już po pierwszym zbiorze siana, zaś wykonanie zabiegu tylko glebogryzałką i tuż przed zasiewem nie gwarantowało efektu odpowiednich zbiorów. Wyjaśnił, iż pracownicy Biura podczas jego wizyty w biurze poinformowali go, iż dopiero po wniesieniu odwołania możliwe będzie ponowne dokonanie wizji w terenie, a w razie potwierdzenia zgłoszonych obszarów obsianych zbożem będzie wydana pozytywna decyzja. Zauważył, iż nie uczestniczył w wizji, gdyż zawodowo pracuje w S. i nagły przyjazd z pracy do domu w dniu niezapowiedzianej kontroli był niemożliwy. Wskazał, iż w roku bieżącym na obsianych obszarach również występują zjawiska nietypowe w zakresie upraw, kilkudniowy spadek temperatury pod koniec kwietnia do -5 stopni spowodował znaczne spustoszenie w uprawie żyta, zwłaszcza w miejscach, gdzie żyto zaczęło rosnąć. Pomimo poinformowania go o możliwości składania dodatkowych wyjaśnień, uznał, iż nieścisłości wynikające ze zdjęć satelitarnych oraz wykonanych w terenie po zbiorze zboża (z widocznym ścierniskiem po zebranych zbożach, pociętej i przeoranej słomy) w przypadku dokonania kontroli w terenie zostaną wyjaśnione, gdyż w zbożach nie występują pozostałości po murawie. J. B. wyjaśnił nadto, iż w lipcu powiększył grunty pod zasiew zboża, po mimo prawidłowo wykonanej likwidacji pastwiska w zbożu występują pozostałości po trawie, a prowadzone przez niego gospodarstwo jest utrzymywane w strukturze zasiewu, a żadna z działek rolnych nigdy nie była pozostawiona bez zasiewu. Podkreślił, iż już trzeci rok zasiewa pole żytem, a małego poletka z niewielką ilością ziemniaków i warzyw przeznaczonego dla własnych potrzeb nie zgłaszał do dopłat z uwagi na ich wielkość. Według J. B., produkcja zboża bez dopłat staje się nieopłacalna, a składając w 2004r. wniosek dane podał zgodnie ze stanem faktycznym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., poza opisaniem stanu faktycznego sprawy, wniósł o oddalenie skargi, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, iż wskazane w skardze okolicznosci mające wpływ na zmniejszenie powierzchni na działce B pozostają bez znaczenia na ustalony w trakcie postępowania stan faktyczny, zwłaszcza, że skarżący na poparcie tychże okolicznosci nie przedstawił żadnych dowodów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Nie może on zmienić zaskarżonej decyzji, a uwzględniając skargę może jedynie ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 powołanej ustawy, jeśli stwierdzi:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

2. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

3. inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga zgodnie z art. 151 ustawy podlega oddaleniu.

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez J. B. decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] Nr [...] odmawiającą J. B. przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004, z tytułu jednolitej płatności obszarowej - 2004 (kod EFOiGR: 050212020000001, krajowa pozycja budżetowa: 99999999999) i nakładajacą karę pieniężną w wysokości 408,43 zł, która będzie potrącana z płatności pomocy, do której producent rolny jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności, oraz odmawiającą przyznania uzupełniającej płatności obszarowej – inne – 2004 (kod EFOiGA: 050404000000401, krajowa pozycja budżetowa: 00003301038) i naładajacą karę pieniężną w wysokości 567,99 zł, która będzie potrącana z płatności pomocy, do której producent rolny jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych nastepujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności, Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności zaś art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000, Nr. 98, poz. 1071 z póź. zm.), zwanej dalej k.p.a.

Przepisy te ustanawiają naczelną zasadę postępowania, która ma wpływ na ukształtowanie całego postępowania, tj. na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, co z kolei stanowi niezbędny element prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Stosownie do tej zasady na organach ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy winny więc określić z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia i jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne, a następnie zarządzić przeprowadzenie z urzędu wskazanych dowodów (wyrok NSA z 26 października 1984 r., II SA 1205/84, ONSA 1984, Nr 2, poz. 98).

Tymczasem w analizowanej sprawie, co potwierdzają załączone do skargi akta administracyjne, jak również uzasadnienie decyzji obu instancji, kwestionowane przez skarżącego decyzje organów obu instancji zostały podjęte bez dostatecznego wyjaśnienia okoliczności niezbędnych do merytorycznego rozpoznania sprawy, tj. bez rozważenia kwestii rzeczywistej powierzchni działek rolnych przeznaczonych przez J. B. pod uprawy rolne, powierzchni uprawniającej do ubiegania się o przyznanie żądanych dopłat. W aktach tych brak jest jakiegokolwiek dokumentu pozwalającego ocenić wskazaną kwestię. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, bowiem zarówno skarżący, jak i organ odwoławczy w swoich twierdzeniach odwołują się do sporządzonych w toku postępowania zdjęć satelitarnych oraz fotomap spornych działek. Skoro zatem zdjęć tych oraz map brak w aktach, to nie sposób, w ocenie Sądu, odnieść się do wskazanych przez skarżącego rozbieżności między tymi zdjęciami i mapami. Okoliczności tej nie sposób także ocenić na podstawie znajdującego się w aktach administracyjnych prokokołu z kontroli administracyjnej z dnia 31 lipca 2004r. nr dokumentu [...] dokonanej w dniu 24 września 2004r., a to dlatego, iż protokół ten został sporządzony w formie arkusza z rubrykami, w których to rubrykach dane ukryte są pod symbolami kodów elektronicznych. Protokół ten jest nowoczesną formą generowania zebranych w toku postępowania danych, danych których w tradycyjnej formie nie załączono do akt sprawy. Okoliczności tej nie zdołano także wyjaśnić w toku rozprawy w dniu 14 grudnia 2005r., jak bowiem oświdczył pełnomocnik organu drugiej instancji w toku rozprawy w dniu 14 grudnia 2005r., podstawy wydania protokołu są zakodowane pod kodem DR-13. Tym samym w niniejszej sprawie Sąd nie jest w stanie skontrolować, czy w sprawie organy administracji publicznej nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów. W sprawie został więc naruszony przepis art. 80 k.p.a., ustanawiający zasadę swobodnej oceny dowodów. Wedle tegoż przepisu, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Skoro zatem w sprawie pojawiły się rozbieżności w zgromadzonym materialne dowodowym, to organ w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji winien odnieść się do tychże rozbieżności i wykazać, dlaczego pewnym materiałom dowodowym daje wiarę, innym zaś odmawia tej wiary. Stosownie bowiem do art. 107 par. 3 k.p.a. część pierwsza uzasdnienie faktyczne winno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Rozpoznając skargę J. B. zwrócić należało uwagę na jeszcze jeden aspekt tej sprawy, a mianowicie na rodzaj winy wnioskodawcy. Nie bez powodu przecież ustawodawca w przepisie art. 33 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2419/2001 stanowi "o nieprawiedłowości dokonanych umyślnie", zaś w art. 44 tegoż rozporządzenia używa zwrotu "gdy może wykazać, że jest niewinny". Skoro zatem ustawodawca unijny rozróżnia winę umyślną i nieumyślną przy zgłaszaniu działek do dopłat, to oznacza to, iż w przypadku winy nieumyślnej, co zdaje się miało mieć miejsce w niniejszej sprawie, producent rolny winien być potraktowany łagodniej niż ten, który działał umyślnie i z premedytacją zawyżył powierzchnię działek celem otrzymania dopłat w wyższej wysokości. W analizowanej sprawie nie jest oczywista okoliczność, czy zawyżenie powierzchni działek rolnych we wniosku było wynikiem umyślnego działania skarżącego, skoro ustalona przez organ powierzchnia działek budzi wątpliwości w świetle powoływanych przez skarżącego rozbieżności w materiale dowodowym.

Dodatkowo zwrócić należy uwagę na nieprawidłowości w powołanej podstawie prawnej zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji. Zgodnie bowiem z przepisem art. 107 par. 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać powołanie podstawy prawnej. Powołanie podstawy prawnej zaś oznacza, co słusznie podkreśla doktryna prawa administracyjnego, wskazanie nie tylko numeru zastosowanego w sprawie przepisu prawnego, ale również źródła (miejsca) publikacji aktu prawnego wraz z podaniem danych dotyczących ostatniej jego nowelizacji. Może to bowiem ułatwić stronom pełną identyfikację przepisu w kontekście całego obowiązującego aktu prawnego. Dzięki temu adresaci mogą ocenić wedle jakiego stanu prawnego orzekał organ w ich sprawie i czy stan ten rzeczywiście ma zastosowanie w ich sprawie (por. J. Borkowski, B. Adamiak: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1996, s. 484 oraz W. Chróścielewski, J.P.Tarno: Postepowanie administracyjne, Zielona Góra 1999, s. 113). Tymczasem w zaskarżonej przez J. B. sprawie podstawa prawna decyzji nie zawiera wskazania miejsca publikacji powołanych rozporządzeń unijnych, tj. rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. oraz rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003r. Zauważyć nadto należy, iż wskazane akty unijne odsyłają do rozporządzenia Rady Europy (WE) nr 1259/1999, którego miejsca publikacji i treści organy nie podają w zaskarżonych decyzjach. Dodatkowo zauważyć należy, iż uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji powołuje wprawdzie przepis art. 8, art. 32 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 i art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003, niemniej jednak w uzasadnieniu tym nie przytoczono przepisu stanowiącego podstawę wymierzenia kary pieniężnej, ani też aktu prawnego, w którym przepis ten został umieszczony ani miejsca jego publikacji, ograniczono się jedynie do dokonania wyliczenia matematycznego, którego wyniku skarżący nie był w stanie skontrolować ze wskazanego powodu.

Jednocześnie z uwagi na brak przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 152 wskazanej ustawy za zbędne.

O kosztach postępowania między stronami orzeczono na podstawie art. 200 u.p.s.a. Stosownie bowiem do powołanego przepisu w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] Nr [...] zostały podjęte bez wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności skarżącemu należy się zwrot kosztów postępowania w kwocie 200 (dwieście) zł.

Mając na uwadze fakt, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] Nr [...] zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z póż. zm.), uchylił decyzje obu instancji.