Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1356/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 104 ust 8 i ust 11
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska Protokolant asystent sędziego Ilona Szczepańska po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Bk 598/14 w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. L. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Bk 589/14 oddalił skargę [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

[...] – dalej: Skarżący - w dniu 5 listopada 2013 r. złożył w Urzędzie Celnym w Białymstoku deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego (AKC-U) dotyczącą samochodu osobowego marki Infiniti JX35 (rok prod. 2013, pojemność silnika 3498 cm3). Zadeklarował w niej podstawę opodatkowania w kwocie [...] złotych, podatek akcyzowy [...] zł (ze stawką 18,6%) oraz datę powstania obowiązku podatkowego w dniu 3 listopada 2013 r.

Z dołączonych do deklaracji dokumentów wynikało, że w dniu 20 sierpnia 2013 r. Skarżący zakupił w USA ww. samochód osobowy za kwotę [...] USD. Opłacił koszty ubezpieczenia i transportu samochodu do R. w kwocie [...] USD. Następnie w dniu 12 września 2013 r. w h. urzędzie celnym w R. opłacił należności z tytułu importu pojazdu w kwocie [...] EUR (cło 10% od wartości celnej [...] EUR) oraz podatek VAT w kwocie [...] EUR (21% od podstawy opodatkowania w wysokości [...] EUR). Łącznie z tytułu dopuszczenia do obrotu importer poniósł koszty w kwocie [...] EUR.

Naczelnik Urzędu Celnego w B. wezwał Skarżącego do pisemnego wskazania przyczyn uzasadniających podanie wysokości podstawy opodatkowania w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego w stanie nieuszkodzonym, ustalonej przez organ podatkowy na [...] zł.

W odpowiedzi Skarżący oświadczył, że samochód zakupił w stanie uszkodzonym za kwotę wyszczególnioną w fakturze nr 47/08/13 za kwotę [...] USD. Samochód zakupił w stanie uszkodzonym (zniszczeniu uległa podłoga, wahacze przednie, katalizator, tłumiki, zawieszenie, koło, tylna klapa, brak komputera pokładowego, porysowany lakier). Do podstawy opodatkowania doliczył cło i inne koszty związane ze sprowadzeniem samochodu.

Naczelnik Urzędu Celnego w B. dokonał analizy ofert sprzedaży podobnych uszkodzonych pojazdów na rynku amerykańskim. Na stronach internetowych www.carssalvage.info i www.salvage-cars-for-sale.info znaleziono informacje o ofertach sprzedaży samochodu Infiniti JX35 o nr VIN identycznym jak nabyty przez skarżącego z ceną startową [...] USD. Ze strony crashescars.com uzyskano oferty sprzedaży podobnych samochodów uszkodzonych z cenami "kup teraz" w kwotach [...] USD. Znacznie odbiegały one kwoty zakupu auta nabytego przez skarżącego ([...]USD).

W toku postępowania administracyjnego organ powołał biegłego w celu ustalenia wartości rynkowej nabytego pojazdu na moment powstania obowiązku podatkowego (listopad 2013 r.). Biegły określił wartość rynkową pojazdu w stanie uszkodzonym na dzień 15 listopada 2013 r. metodą zredukowanego kosztu naprawy na [...] złotych. Za niewiarygodną organ uznał opinię biegłego [...], sporządzoną na zlecenie i przedłożoną przez Skarżącego.

Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją z dnia 2 lipca 2014 r. określił [...] wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Infiniti JX35 na kwotę [...] złotych.

Orzekając na skutek odwołania skarżącego Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia 23 września 2014 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zdeklarowana przez Skarżącego podstawa opodatkowania z tytułu nabycia samochodu osobowego Infiniti JX 35 znacznie odbiegała od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego. W związku z tym organ prawidłowo wezwał podatnika do zmiany tej wysokości. Skoro wartości tej podatnik nie zmienił, stosownie do art. 104 ust. 9 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2011 r., nr. 108. poz. 626 ze zm. dalej: u.p.a.) organ podatkowy nabył uprawnienie do określania wysokości podstawy opodatkowania.

Uzasadniając oddalenie skargi [...] na powyższą decyzję WSA w Białymstoku wskazał, że nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących sposobu ustalenia przeciętnych cen rynkowych podobnych pojazdów, czy określenia czynników mających wpływ na wartość pojazdu. Organy trafnie wyjaśniły przesłanki zastosowania procedury przewidzianej w art. 104 ust. 8 i 9 u.p.a. Chodzi tu o kryteria, na jakich określono wysokość podstawy opodatkowania.

Sąd I instancji podniósł, że nie ma przeszkód, aby średnią wartością rynkową danego samochodu osobowego ustalić na podstawie ofert sprzedaży, w tym informacji zawartych na stronach internetowych, zwłaszcza w sytuacji braku dostępnych danych dotyczących ostatecznych cen transakcyjnych. Do stwierdzenia tej wartości wystarczy dokonanie z należytą starannością określenia przeciętnych cen rynkowych, co nie wymaga weryfikacji konkretnych zrealizowanych transakcji kupna-sprzedaży na rynku kraju zakupu. Informacje wynikające z ofert sprzedaży dotyczące cen pojazdów pozwalają na ustalenie ceny najbardziej prawdopodobnej do uzyskania na rynku za pojazd tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy.

Sąd wskazał, że w sprawie organ I instancji powziął wątpliwości, co do prawidłowości wysokości podstawy opodatkowania ze względu na to, że zadeklarowana przez skarżącego podstawa opodatkowania znacznie odbiegała od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego w stanie nieuszkodzonym, ustalonej przez organ podatkowy. Podjęte ustalenia dotyczące średniej wartości rynkowej samochodu osobowego obligowały organ podatkowy do wezwania podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu – stosownie do art. 104 ust. 8 u.p.a. Następnie organ podatkowy był zobowiązany do przeprowadzenia postępowania podatkowego mającego na celu określenie wysokości podstawy opodatkowania zgodnie z art. 104 ust. 9 u.p.a. To na podatniku, jako podmiocie dysponującym wiedzą odnośnie okoliczności towarzyszących nabyciu danego samochodu osobowego, spoczywa ciężar wykazania, że różnica pomiędzy kwotą, o której mowa w art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a., a średnią wartością rynkową, o której mowa w art. 104 ust. 8 w związku z ust. 11 ww. ustawy, jest uzasadniona.

WSA zauważył, że organy dokonały wszechstronnej analizy ofert sprzedaży podobnych uszkodzonych pojazdów na rynku amerykańskim. Ustalono, że samochód Infiniti JX 35 o nr identyfikacyjnym VIN: [...] nabyty przez Skarżącego był przedmiotem sprzedaży w Stanach Zjednoczonych Ameryki, a jego wartość startowa licytacji wyniosła [...] USD. Ponadto do ustalenia średniej wartości organ prawidłowo wziął pod uwagę wartość najbardziej zbliżonego modelu tego samego koncernu Nissan – samochodu Nissan Pathfinder, który jest samochodem tańszym od nabytego przez Skarżącego. Organy trafnie uwzględniły do tej wyceny takie czynniki jak marka samochodu, model, rocznik, wyposażenie i stan techniczny, które zostały ustalone w oparciu o opinię powołanego w sprawie biegłego, którego sporządzona opinia, korzysta z ustawowego waloru opinii biegłego i jak każdy inny dowód w sprawie podlegała ocenie organów podatkowych. Analizując kwestię ustalenia średniej wartości rynkowej pojazdu organy wzięły pod uwagę, że z art. 104 ust. 11 u.p.a. wynika zamknięty katalog czynników mających wpływ na określenie średniej wartości rynkowej samochodu osobowego to jest: marka, model, rocznik, oraz wyposażenie i stan techniczny, jeżeli jest to możliwe do ustalenia. W razie braku możliwości określenia wynikającego z powyższego organy prawidłowo wzięły pod uwagę opinię i wartość samochodu najbardziej zbliżonego do samochodu zakupionego.

Zdaniem WSA, organy nie naruszyły również art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 137 poz. 926 ze zm.; dalej: O.p.), albowiem wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, poddając ocenie także dowody przedstawione przez skarżącego. Dokonana ocena materiału dowodowego mieści się w granicach wyznaczonych przez zasadę swobodnej oceny dowodów.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył [...]. Skarżący zaskarżył to orzeczenie w całości. Wniósł o jego uchylenie w całości a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:

I. Przepisów prawa procesowego tj.: art. 3 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania:

- poprzez uznanie, za legalne, nie stanowiące naruszenia prawa ustalenie istotnych okoliczności sprawy na podstawie nie przetłumaczonych obcojęzycznych wydruków, co stanowi naruszenie art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. 1999 r. Nr 90 poz. 999 ze zm.);

- poprzez nie uwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, w szczególności faktu, iż model samochodu będący przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy jest modelem niszowym, nie sprzedawanym w sieci dilerskiej producenta w Europie oraz faktu, że w Polsce nie było transakcji samochodami tego modelu poprzez uznanie, za legalne działania organów podatkowych w stanie faktycznym nie uprawniającym organy do podejmowania działań - podjęcie działań przez organy podatkowe w celu weryfikacji złożonej deklaracji podatkowej przy braku podstaw faktycznych działania, brak możliwości stwierdzenia, że zadeklarowana wielkość podstawy opodatkowania znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej samochodu - naruszenie, art. 120 o.p. i art. 121 o.p. w związku z art. 104 ust 8 u.p.a.

II. Przepisów prawa materialnego:

- art. 104 ust. 11 u.p.a. poprzez błędną wykładnię rozszerzającą z pominięciem treści normy prawnej określającej wielkość podstawy opodatkowania - poprzez uznanie, że w przypadku braku transakcji na rynku krajowym średnią wartość rynkowa można ustalić na podstawie ofert sprzedaży na rynku amerykańskim na podstawie informacji ofertowych zawartych na stronach zagranicznych portali internetowych.

- art.122 o.p. w związku z art. 187 ust. 1 o.p. w związku z art. 104 ust. 9 u.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że na podatniku spoczywa ciężar wykazania, że różnica pomiędzy kwotą, o której mowa w art. 104 ust. 1 pkt.2 u.p.a., a średnią wartością rynkową, o której mowa w art. 104 ust. 8 w związku z ust. 11 u.p.a. jest uzasadniona - poprzez nałożenie na podatnika dodatkowych obowiązków nie wynikających z norm prawnych.

Argumentację na poparcie zarzutów przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Dyrektor Izby Celnej w B. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Została ona oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania, jednak sposób sformułowania zarzutów wskazuje, że zamiarem wnoszącego skargę kasacyjną było podważenie dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, na skutek, których w jego ocenie doszło do niewłaściwego zastosowania prawa materialnego. Autor skargi kasacyjnej w obu podstawach kasacyjnych zarzucił, bowiem brak wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego, w wyniku, czego doszło do nieprawidłowego określenia podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

Przystępując do ich rozpoznania wypada wskazać, że choć tok postępowania wyjaśniającego, co do zasady wyznaczają przepisy postępowania podatkowego, takie jak wskazane w punkcie I petitum skargi kasacyjnej, tj.: art. 122, art. 180 § 1, art. 187 §, o.p., to jednak o zakresie i charakterze czynności procesowych podejmowanych w ramach tego postępowania decyduje prawo materialne regulujące daną materię. W tym zakresie kasator zarzuca naruszenie przepisów art. 104 ust. 8 w związku z ust. 11 u.p.a. wobec nieuzasadnionego uznania, że wykazana w deklaracji AKC-U podstawa opodatkowania nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej podobnego samochodu.

Zgodnie z art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a. – obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstaje z dniem przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju.

W zakresie objętym postępowaniem podstawą opodatkowania z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest albo kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za ten samochód (z tym zastrzeżeniem, że w przypadku, o którym mowa w art. 101 ust. 2 pkt 3 u.p.a., podstawą opodatkowania jest średnia wartość rynkowa samochodu osobowego pomniejszona o kwotę podatku od towarów i usług oraz o kwotę akcyzy), albo, gdy samochód osobowy został dopuszczony wcześniej do obrotu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej zgodnie z przepisami celnymi, ale nie został on zarejestrowany na terytorium innego państwa członkowskiego – kwota odpowiadająca wartości, o której mowa w ust. 1 pkt 3, z uwzględnieniem prowizji, kosztów transportu i ubezpieczenia, jeżeli nie zostały uwzględnione w cenie, ale zostały już poniesione do miejsca, w którym nastąpiło objęcie towaru procedurą celną (art. 104 ust. 1 pkt 2 i ust. 6 u.p.a.).

Jeżeli wysokość podstawy opodatkowania z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego (art. 104 ust. 8 u.p.a.).

W razie nieudzielenia przez stronę odpowiedzi, niedokonania zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie jej wysokości znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określa wysokość podstawy opodatkowania (art. 104 ust. 9 u.p.a.).

Przez średnią wartością rynkową samochodu osobowego ustawodawca uznaje wartość ustalaną na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy (art. 104 ust. 11 u.p.a.).

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że celem powołanej regulacji nie jest ani utrudnianie obrotu samochodami osobowymi, ani też unifikowanie cen, lecz przeciwdziałanie nadużyciom podatkowym i celowemu zaniżeniu ceny nabycia w stosunku do ceny rzeczywiście zapłaconej, dla późniejszego zaniżenia opłat i podatków.

W drugiej zaś kolejności wskazać należy, co ważne, że skarżący nie deklarował w AKC-U jako podstawy opodatkowania kwoty, jaką podatnik był obowiązany zapłacić za ten samochód wynikającej z umowy kupna tego pojazdu, po przeliczeniu na złotówki (zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a.), lecz jako podstawę opodatkowania wskazywał kwotę faktycznie zapłaconą za pojazd w stanie uszkodzonym.

W świetle przywołanych przepisów, dla rozpoznania niniejszej skargi kasacyjnej, a w konsekwencji też sprawy, istotne znaczenie ma wyjaśnienie dwóch niedookreślonych przez ustawodawcę zwrotów, a mianowicie "bez uzasadnionej przyczyny" oraz "znacznie odbiega". Ich równoczesne zaistnienie nakłada na organ podatkowy obowiązek podwyższenia zadeklarowanej przez stronę podstawy opodatkowania i określenia podatku akcyzowego w należnej wysokości. Według Słownika Języka Polskiego PWN "przyczyna" to "czynnik lub zespół warunków wywołujący jakieś zjawisko jako swój skutek", natomiast "uzasadniony" to "oparty na obiektywnych racjach, podstawach". Zatem uzasadnienie przyczyny polega na przedstawieniu dowodów, argumentów, motywów potwierdzających podjęte działania. Odczytując natomiast zwrot "znacznie odbiega" należy wskazać, że według SJP PWN "znacznie" to "w znacznym stopniu, o wiele, bardzo; wyraźnie, jawnie, w sposób widoczny", zaś "odbiega" znaczy tyle, co "być dalekim od czegoś; różnić się".

Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że warunek podania uzasadnionej przyczyny nabycia samochodu osobowego po cenie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej tego samochodu ukształtowanej w danym okresie na krajowym rynku samochodowym jest spełniony jedynie wówczas, gdy podatnik wskaże w wyjaśnieniach fakty i rzeczowe okoliczności dotyczące nabytego samochodu lub zdarzenia niezależne od niego, a mające wpływ na wartość samochodu. W przeciwnym razie uznać należy, że obniżenie wartości nabytego samochodu osobowego nastąpiło bez uzasadnionej przyczyny.

Skarżący, jako przyczynę obniżenia wartości nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego, a zarazem podstawy opodatkowania, wskazał na jego uszkodzenie. Powołał się w tej mierze na opinię biegłego Krzysztofa Lenczewskiego (w aktach administracyjnych sprawy). Wynikało z nich, że uszkodzona jest podłoga, wahacze przednie, katalizator, tłumiki, zawieszenie, koło, tylna klapa, brak komputera pokładowego, porysowany lakier. Organy podatkowe, a za nimi Sąd I instancji, zakwestionowały prawidłowość tak obliczonej podstawy opodatkowania spornego pojazdu. W opisanej sytuacji, aby wyjaśnić tę wątpliwość Naczelnik Urzędu Celnego w B. zasadnie skorzystał z uprawnienia wynikającego z art. 104 ust. 8 u.p.a. wzywając skarżącego do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego. Podkreślić należy, że w wezwaniu pouczono skarżącego o tym, że w przypadku wskazania przyczyn uzasadniających podanie wysokości znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej pojazdu należy przedłożyć wszelkie dokumenty potwierdzające wysokość zadeklarowanej przez podatnika podstawy opodatkowania. W tym faktury naprawy, montażu i zakupu części samochodowych zamontowanych w samochodzie. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie, a także w późniejszych oświadczeniach, nie przedłożył organowi żadnych rachunków potwierdzających fakt zakupu części do pojazdu czy faktur z tytułu jego naprawy.

Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że skarżący nie przedłożył żadnego wiarygodnego dowodu potwierdzającego dokonanie napraw pojazdu przed jego zbyciem. Tym samym organ podatkowy właściwie uznał zaistnienie przesłanek "bez usprawiedliwionej przyczyny" oraz "znacznie odbiega", o jakich mowa w art. 104 ust. 8 u.p.a., co obligowało organ do podwyższenia podstawy opodatkowania i obliczenia zobowiązania podatkowego w należytej wysokości. Naczelnik Urzędu Celnego w Białymstoku określił podstawę opodatkowania w oparciu o opinię powołanego w sprawie biegłego, przyjmując sposób określenia wartości pojazdu metodą stopnia jego uszkodzenia. Po pomniejszeniu notowania rynkowego o zawarty w cenie samochodów podatek od towarów i usług (23%) i podatek akcyzowy (18,6% dla pojazdów o pojemności skokowej silnika powyżej 2 000 cm3) określił podstawę opodatkowania w podatku akcyzowym na kwotę [...] zł (zgodnie z wyliczeniem [...] zł /[...]= [...] zł). W związku z powyższym należny podatek akcyzowy określono na kwotę [...] zł. Tym samym nieusprawiedliwione były podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Podniesione przez kasatora zarzuty procesowe również nie są uzasadnione, zaś ustalenia poczynione przez organ, a zaakceptowane przez Sąd I instancji, są trafne. W toku postępowania organy celne podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wypełniając zasadę prawdy obiektywnej wynikającą z art. 122 Ordynacji podatkowej. Organy administracji zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy (art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej), nie naruszając przy tym swobodnej oceny dowodów (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej). Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA, iż dokonana przez organy celne ocena dowodów jest logiczna i wewnętrznie spójna, uwzględnia treść dowodów i ich wzajemne powiązanie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest zasadny zarzut kasacyjny dotyczący braku przetłumaczenia obcojęzycznych wydruków (stron internetowych), na podstawie, których organ podatkowy porównywał ceny pojazdów podobnych do importowanego samochodu. Skoro istotne dla sprawy były jedynie wskazane na tych stronach ceny pojazdów wyrażone w liczbach, to brak dokonania tłumaczenia tych stron internetowych na język polski nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy. Dodać można, że omawiane porównanie cen stanowiło tylko jedną z wielu okoliczności uzasadniających wątpliwości organu, co do rzetelności podanej ceny transakcyjnej, zaś inne wyżej omówione okoliczności te wątpliwości pogłębiły i potwierdziły. Powyższe wskazuje, że organy miały podstawy do uzasadnionych wątpliwości, że wartość transakcyjna wskazana na fakturze załączonej do deklaracji uproszczonego nabycia wewnątrzwspólnotowego (AKC-U) nie jest rzetelna, mimo że sam dokument (faktura) był formalnie autentyczny, a Sąd I instancji trafnie zaakceptował stanowisko organów podatkowych, że ustalone okoliczności dawały podstawy do uznania, iż zadeklarowana przez skarżącego podstawa opodatkowania w wysokości znacznie odbiegała od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego w stanie nieuszkodzonym.

Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a, art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Rozstrzygnięcie WSA w Białymstoku jest prawidłowe, zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., a zaskarżony wyrok poddaje się kontroli instancyjnej. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. ma charakter formalny i określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku, a mianowicie zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie te elementy. Podkreślić należy, że z pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego czy też stanowiska sądu.

Z tych względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) i § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).