Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 128/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1a ust 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 3, art. 4 i 5
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 marca 2013 r. sprawy ze skargi "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 listopada 2012 r. nr Sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2006-2009 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

,Sygn. akt. I SA/GD 128/13

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie przepisów art. 233 § 2 i art. 72 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. Nr 8, poz. 60 z późn. zm) oraz art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 10 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, dalej jako "Skarżąca", od decyzji Burmistrza Miasta M. z dnia 04 kwietnia 2012 roku w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2006- 2009, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:

Wnioskiem z dnia 09 listopada 2010 roku Skarżąca wystąpiła do Burmistrza Miasta M. z korektą deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2006-2009 i wniósł o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości w kwocie 82.582,00 złotych.

W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że z ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 roku, Nr 95, poz. 613 ze zm.) sieci wewnątrzbudynkowe nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle.

W ocenie Skarżącej z dyspozycji art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w powiązaniu z art. 3 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 roku Nr 243 poz. 1623 z zm.) wynika, że budynek rozumiany jest jako całość łącznie z jego instalacjami i urządzeniami technicznymi, a tym samym dotyczy instalacji związanych z funkcjonowaniem budynku, takich jak instalacji elektrycznej, wodnej, kanalizacyjnej, jak i telekomunikacyjnej sieci wewnątrzbudynkowej.

Skarżąca na potwierdzenie swoich konstatacji przywołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 października 2008 roku o sygn. akt. ISA/Bk 254/08.

Reasumując swoje twierdzenia Skarżąca wskazała, że wartość sieci telekomunikacyjnej, w części dotyczącej linii telekomunikacyjnych zlokalizowanych w budynkach nie stanowi przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Decyzją z dnia 04 kwietnia 2012 roku organ I instancji, określił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2006-2009 w kwocie łącznej 1.248.466,00 złotych, w tym za rok 2006 w kwocie 311.300,00 złotych, za rok 2007 w kwocie 311.303,00 złotych, za rok 2008 w kwocie 313.073,00 złotych, za rok 2009 w kwocie 312.790,00 złotych.

Przedmiotowa decyzja została zaskarżona przez Skarżącą do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzję organu pierwszej instancji utrzymało w mocy.

Natomiast decyzją z dnia 16 marca 2012 roku organ I instancji odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2006-2009.

W pisemnych motywach decyzji organ I instancji wskazał, że dla potrzeb postępowania podatkowego dokonał, w oparciu o przepisy prawa budowlanego i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wykładni pojęć budowla i budynek. Zdaniem organu budowla będąca samodzielnym przedmiotem opodatkowania, odrębnym od przedmiotu opodatkowania jakim jest budynek jest obiekt liniowy, linia kablowa naziemna lub podziemna umieszczona bezpośrednio w ziemi.

Organ I instancji podniósł, że z definicji obiektu liniowego wyłączono kable znajdujące się w kanalizacji jako obiekcie liniowym ustalając jednocześnie, że nie stanowią one obiektu budowlanego lub jego części, ani urządzenia budowlanego. Zdaniem organu oznacza to, że kable w tym telekomunikacyjne zainstalowane w kanalizacji kablowej, nie są obiektem budowlanym lub jego częścią, ani też urządzeniem budowlanym. W ocenie organu same kable w ich fizycznym przebiegu i ciągłości mogą nie być w ogóle obiektem budowlanym, jeżeli są ułożone w kanalizacji kablowej. Natomiast wychodząc z kanalizacji kablowej kable te stają się budowlą. Mając powyższe konstatacje na uwadze organ I instancji uznał, że kable nie są przedmiotem opodatkowania w podatku od nieruchomości, jeżeli znajdują się w kanalizacji kablowej, a wychodząc z niej do ziemi zyskują przedmiot budowli, przedmiotu opodatkowania.

Zdaniem organu kable telekomunikacyjne, jako część infrastruktury telekomunikacyjnej i sieci telekomunikacyjnej, nie są częścią składową budynku lub innej budowli podlegając osobnemu opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla lub obiekt liniowy. Natomiast kable telekomunikacyjne ułożone w budynku (bez kanalizacji kablowej) podlegają opodatkowaniu jako budowla, albowiem stanowią część infrastruktury operatora telekomunikacyjnego. Tak więc w ocenie organu należy odróżnić element infrastruktury telekomunikacyjnej będącej własnością operatora i podlegającej opodatkowaniu lub nie, w zależności od tego czy są one ułożone w kanalizacji kablowej od instalacji telefonicznej w budynku będącej jego częścią składową i własnością właściciela budynku.

Organ w uzasadnieniu decyzji podniósł również, że podmiotem zobowiązanym podatkowo jest właściciel samoistny, posiadacz, albo posiadacz zależny obiektu budowlanego. Tak więc właściciel budynku lub budowli (innej niż kabel) nie może być opodatkowany od wartości kabla znajdującego się w jego budynku lub budowli nie będąc właścicielem tego kabla, albowiem nie jest on częścią składową budynku lub budowli i odwrotnie właściciel kabla nie może być opodatkowany z tytułu połączenia jego kabla z instalacją kablową, stanowiącą część składową budynku lub budowli, od wartości tej instalacji, albowiem ta nie stanowi jego własności, a nadto jako instalacja nie podlega opodatkowaniu z uwagi na to, że stanowi funkcjonalno-techniczną całość wraz z budynkiem, budowlą.

Tym samym organ uznał, iż korekta deklaracji od nieruchomości za lata 2006-2009 złożona przez Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwestionując przyjęcie, iż linia telekomunikacyjna zlokalizowana w budynkach, do których doprowadza sygnał telekomunikacyjny podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla.

Po rozpoznaniu wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

Organ ten wskazał, że w odrębnym postępowaniu została rozstrzygnięta kwestia dotycząca określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2006-2009.

Organ odwoławczy podniósł, że w odrębnym postępowaniu organy podatkowe uznały, iż z uwagi na fakt znajdowania się w budynku, budowli, będącej odrębnym obiektem budowlanym, to podatnikiem od nieruchomości podlega odrębnie zarówno budynek jak i budowla. Z uwagi na to, iż w odrębnym postępowaniu rozstrzygnięta została kwestia określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie rozstrzygał tylko w zakresie nadpłaty podatku.

Organ podniósł, że z dyspozycji art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. 2012. Nr 749 z zm.) wynika, że za nadpłatę podatku uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależycie zapłaconego podatku. Natomiast zdaniem organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła, albowiem Skarżąca zadeklarowała i uiszczała podatek zgodnie z deklaracjami, zaś złożona przez nią korekta deklaracji nie została uwzględniona.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca wniosła o uchylenie powyższej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy polegający na błędnej interpretacji przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt. 1 i 3 ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku prawo budowlane, co skutkowało przyjęciem, że linia telekomunikacyjna zlokalizowana w budynkach, do których doprowadza sygnał telekomunikacyjny podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że w złożonej przez nią deklaracji korygującej wyłączono z podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne znajdujące się w budynkach, służące zapewnieniu użytkownikom tych budynków dostępu do usług telekomunikacyjnych. W ocenie Skarżącej złożona przez nią korekta deklaracji odnosiła się do sieci pełniących służebną rolę wobec budynków, w których są one zlokalizowane, jak również wskazała, że związek tych linii z budynkiem jest ścisły, gdyż bez budynków linie te nie mogą istnieć i nie mają jakiegokolwiek uzasadnienia.

Zdaniem Skarżącej piony wewnątrzbudynkowe są wykonywane w innej technologii niż linie zewnętrzne i w związku z tym nie mogą funkcjonować poza budynkiem, jak również istnienie ich poza budynkiem pozbawione jest celu gospodarczego, albowiem służą one wyłącznie do doprowadzenia sygnału telekomunikacyjnego do poszczególnych lokali w budynku. Tak więc w ocenie Skarżącego poszerzenie funkcjonalności budynku jest wyłącznym uzasadnieniem dla istnienia ww. pionów i nie funkcjonują one niezależnie od tego obiektu.

W dalszej części skargi Skarżąca podniosła, że podobieństwo konstrukcji, funkcji i powiązania zarówno z siecią przedsiębiorstwa przesyłowego, jak i z budynkiem w przypadku różnych instalacji wewnątrzbudynkowych świadczy o tym, że brak jest uzasadnienia dla rozróżniania poszczególnych rodzajów sieci i uznania jednych za podstawowe instalacje, niezbędne mieszkańcom, a przez to związanych funkcjonalnie z budynkiem, a innych za nie posiadające tych cech.

Skarżąca wskazała również, że instalacje uznawane kilkadziesiąt lat temu za przydatne, ale nie niezbędne wyposażenie budynku, dzisiaj stanowią jego standardowy element, którego zapewnienie w nowo powstających budynkach jest obowiązkiem wynikającym z przepisów prawa. W przypadku sieci telekomunikacyjnej obowiązek ten wynika z § 56 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania.

W ocenie Skarżącej należy rozróżnić instalacje i urządzenia zlokalizowane w budynkach, pełniących służebną funkcję względem budynku i instalowane w nim wyłącznie w celu umożliwienia korzystania jego użytkownikom z różnego typu funkcjonalności oraz obiektów niezależnych od budynków, albo też takich, wobec których to budynek pełni służebną funkcję. Oddzielenie zaś instalacji związanych z funkcjonowaniem budynku od samego budynku i odrębne ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości w ocenie Skarżącej jest nieuzasadnione, o czym świadczą przepisy art. 1a ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatku i opłatach lokalnych w związku z art. 3 ust. 1 lit. a) ustawy prawo budowlane, wedle których budynek rozumie się jako całość łącznie z jego instalacjami i urządzeniami technicznymi. Wyraźne odniesienie się w ww. regulacji do instalacji i urządzeń technicznych budynku wskazuje na to, że są to takie instalacje i urządzenia techniczne, które bez art. 3 ust. 1 lit. a) nie zostałyby ujęte łącznie z budynkiem.

Skarżąca na potwierdzenie swoich konstatacji przywołała liczne orzeczenia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Ponadto Skarżąca podniosła, że sieci wewnątrzbudynkowe stanowią instalacje lub urządzenia budynku w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, wobec czego nie mają charakteru budowli w rozumieniu tych regulacji. W związku z tym organ podatkowy dokonując wykładni spornych regulacji pominął ich konstrukcję przyjmując, że powodem niedopuszczalności uznania danego obiektu za instalacje budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 ust. 1 lit. a) ustawy prawo budowlane, budynek w rozumieniu ww. przepisów jest jego powiązanie z budowlą.

Skarżąca końcowo wskazała, że jeżeli dany obiekt można potraktować jako budynek z jego instalacjami i urządzeniami technicznymi, nie jest celowe badanie dalszych jego powiązań z budowlami, a ewentualna kwalifikacja ww. obiektu jako budowli jest w świetle w/w regulacji nieuzasadniona.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie zasadnym jest wskazanie, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy).

Stwierdzenie zatem, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).

W badanej sprawie istotne znaczenie ma przepis art. 134 § 1 p.p.s.a, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany argumentacją skargi, jej wnioskami i wskazaną podstawą prawną. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż Sąd uznał skargę za zasadną, jednakże z przyczyn nie wskazanych w skardze. Należy przy tym podnieść, że w uchwale NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, wyjaśniono, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami.

Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Na wstępie wskazania wymaga, że zaskarżona decyzja dotyczy odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2006-2009 z wniosku skarżącej z dnia 9 listopada 2010 r.

Decyzją z dnia 29 listopada 2012 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 16 marca 2012 r. (data doręczenia 19 marca 2012 r.). odmawiająca stwierdzenia nadpłaty za ww. okresy.

Natomiast decyzją z dnia 04 kwietnia 2012 r. (data doręczenia 10 kwietnia 2012 r.) organ I instancji określił Spółce zobowiązanie podatkowe za ww. okresy w kwotach odmiennych niż wykazane w złożonych korektach deklaracji.

W związku z powyższym Sąd w pierwszej kolejności odniesie się do powyższej kwestii tj. wpływu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe na postępowanie i rozstrzygnięcie w sprawie nadpłaty za te same okresy rozliczeniowe.

Wyjaśnienia wymaga, że w sytuacji, gdy podatnik składa korektę deklaracji podatkowej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w określonej kwocie, równocześnie koryguje on wysokość zobowiązania podatkowego (art. 75 § 3 w zw. z art. 74a Ordynacji podatkowej). Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę na podstawie korekty deklaracji, nie wydając przy tym decyzji stwierdzającej nadpłatę. W pozostałych przypadkach obowiązany jest wszcząć postępowanie w celu określenia wysokości zobowiązania podatkowego, a po rozstrzygnięciu tej kwestii ocenić zasadność wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy Sąd stanął na stanowisku, że nie jest możliwe orzekanie przez organy podatkowe w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości bez uprzedniego określenia wysokości zobowiązania podatkowego, którego dotyczy wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Decyzja organu pierwszej instancji w sprawie nadpłaty, musi zatem uwzględniać sentencję rozstrzygnięcia podjętego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Zatem postępowanie wszczęte wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty ma charakter wtórny w stosunku do postępowania, w którym określana jest wysokość zobowiązania podatkowego. Konstatacji powyższej nie zmienia okoliczność, że w rozpatrywanej sprawie, postępowanie co do określenia wysokości zobowiązania podatkowego wszczęte zostało z urzędu, po złożeniu przez Skarżącą wniosku, który wszczął postępowanie w sprawie nadpłaty.

Jak już Sąd wskazał ustalenie, czy istnieje nadpłata wymaga uprzedniego określenia kwoty podatku należnego w świetle przepisów prawa, z którą porównywana jest faktycznie zapłacona kwota podatku.

W rezultacie stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie o wysokości zobowiązania podatkowego mogło zapaść w odrębnym postępowaniu i wpłynąć na treść rozstrzygnięcia w sprawie nadpłaty.

Zważyć bowiem trzeba, że nadpłata i zobowiązanie podatkowe są różnymi przedmiotami, co do których istnieją odrębne podstawy prawne orzekania. Ustawodawca rozróżnienie to wskazał wprost w art. 79 § 1 Ordynacji podatkowej, zakazując wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty, jeżeli trwa postępowanie podatkowe dotyczące zobowiązania podatkowego objętego wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty.

Bezspornie w kontrolowanej sprawie postępowanie wymiarowe zostało wszczęte w związku z wnioskiem skarżącej o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2009. Zasadność wniosku oraz dołączonej doń korekty deklaracji wymagała sprawdzenia ich prawidłowości. Stosownie do art. 74 pkt 1 O.p. (także art. 75 § 3) podatnik jest zobowiązany do złożenia równocześnie z wnioskiem o (zwrot) stwierdzenie nadpłaty skorygowanego zeznania, bądź skorygowanej deklaracji. Jak wskazano wyżej, jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę (art. 75 § 4 O.p.). A contrario, jeżeli weryfikacja wniosku oraz korekty deklaracji takie wątpliwości budzi, organ nie może dokonać zwrotu nadpłaty czynnością materialno-techniczną, lecz obowiązany jest zweryfikować zadeklarowaną w korekcie wysokość zobowiązania podatkowego (por. wyrok dnia 21.09.2011 r., I SA/Op 227/11). Może to nastąpić tylko po przeprowadzeniu postępowania podatkowego wszczętego z urzędu (art. 165 § 1 w związku z art. 21 § 3 O.p.), przy czym same czynności sprawdzające (art. 272 i nast. O.p.) nie są dokonywane w ramach postępowania podatkowego, co wynika choćby z systematyki Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, to właśnie w toku odrębnego postępowania wymiarowego nastąpi wiążąca weryfikacja kwoty zobowiązania wykazanej w korekcie deklaracji złożonej przez podatnika. Wynika to z faktu, że postępowanie w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego oraz postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku stanowią odrębne i autonomiczne względem siebie postępowania. Dlatego też w pierwszej kolejności trzeba określić zobowiązanie podatkowe, a następnie rozpoznać wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Kwestia ta była już przedmiotem licznych wypowiedzi sądów administracyjnych i Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę poglądy te podziela (por. wyrok NSA z 22.02.2007 r. sygn. akt II FSK 345/06, wyrok NSA z 18.11.2008 r. sygn. akt II FSK 1205/07, wyrok WSA w Białymstoku z 12.10.2006 r. sygn. akt I SA/Bk 283/06, wyrok WSA w Warszawie z 21.11.2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1703/07, wyrok WSA w Warszawie z 18.07.2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 107/08, wyrok WSA w Gliwicach z 21.10.2008 r. sygn. akt III SA/Gl 782/08, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 15.01.2013 r., I SA/Rz 1064/12; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23.01.2013r., I SA/Gl 1164/12) oraz doktryny (vide: komentarz do art. 79 O.p. (w:) B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Toruń 2007, str. 614-616).

W niniejszej sprawie organ I instancji najpierw odmówił stwierdzenia nadpłaty a następnie określił zobowiązanie podatkowe za te same okresy rozliczeniowe. W świetle powyższych wywodów działanie takie nie znajduje oparcia w przepisach prawa. A wskazanego naruszenia nie może sankcjonować fakt wydania przez organ odwoławczy ostatecznej decyzji w obu postępowaniach w tym samym dniu (29 listopada 2012 r.).

Wskazana wyżej zależność między decyzją wymiarową dotyczącą określenia zobowiązania a decyzją o nadpłacie ma w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie.

Zaskarżona decyzja dotycząca nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2009 nie może ostać się w obrocie prawnym, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 127/13, odnosząc się merytorycznie do istoty sporu, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji określające skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2009. W związku z powyższym, jako że wyeliminowana została decyzja organu podatkowego określająca zobowiązanie w kwocie innej niż deklarowana przez podatnika, a będąca (pomijając wskazane wyżej naruszenia co do terminów wydania obu decyzji) podstawą odmowy stwierdzenia nadpłaty, zaskarżoną decyzję należało, jako przedwczesną, uchylić.

Niezależnie od powyższego należy wskazać na jeszcze jedną nieprawidłowość decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Mianowicie organ błędnie powołał w podstawie prawnej tej decyzji art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, chociaż w sentencji decyzji wskazał, że utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji (a więc orzekł na podstawie art. 233 § 1 pkt 1), czym dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów poprzez wadliwe ich zastosowanie.

Na marginesie rozważań dotyczących podstawy prawnej zaskarżonej decyzji wskazać trzeba również na uchybienie, jakim jest powołanie przez organ II instancji w sentencji decyzji błędnego publikatora przepisów stanowiących jej podstawę prawną a mianowicie tekstu jednolitego ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu z 2010r.,podczas gdy zaskarżona decyzja dotyczy lat 2006 – 2009.

Wobec powyższego, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 tej ustawy, zasądzając na rzecz strony kwotę 757 zł obejmującej zwrot wpisu w kwocie 500 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie doradcy podatkowego w kwocie 240 zł według stawek określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sadami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradce podatkowego z urzędu ( Dz.U.Nr 31,poz.153 ).

W punkcie drugim Sąd orzekł, że decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, do czego był zobowiązany treścią art. 152 ustawy.