Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 219/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 143
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 46, art. 2 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2010 nr 106 poz 675
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Daniel /spr./ Sędziowie WSA Agnieszka Nawara- Dubiel Paweł Darmoń Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi [....] Spółki z o. o. w W. na decyzję Wojewody [....] z dnia 2 grudnia 2013 r., znak: [....] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego skargę oddala


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z 20.09.2013 r., na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, póz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego stacji bazowej telefonii komórkowej na działkach nr [...] i [...] w miejscowości G. oraz wydania pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu organ podał, że postanowieniem z 23.08.2013 r. wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, między innymi poprzez doprowadzenie do zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi G.. Inwestor przedłożył skorygowany projekt budowlany oraz odniósł się do zgodności zamierzenia budowlanego z zapisami planu. Organ nie podzielił tego stanowiska wskazując, że stacja bazowa jako budowla nie jest infrastrukturą techniczną i dlatego nie jest dopuszczona w tym terenie, nie można również uznać budowy stacji bazowej jako funkcji uzupełniającej w tym terenie, ponieważ jest ona uciążliwa dla funkcji podstawowej. Natomiast z zapisów planów wynika, że dopuszczona jest tylko zabudowa uzupełniająca zabudowę mieszkaniową i jej służąca w sposób nieuciążliwy, czyli m. in. w zakresie kultury, handlu, gastronomi, czy rzemiosła.

Organ wskazał, że zgodnie z ustawą o wspieraniu rozwoju usług i sieci teletechnicznych (Dz. U. 2010 r., Nr 106, póz. 675 ze zm.) jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie jeżeli nie jest sprzeczne z określonymi w planie miejscowym przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów i ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją celu publicznego z zakresu łączności, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury teletechnicznej o nieznacznym oddziaływaniu. Organ przytaczając definicję infrastruktury technicznej o nieznacznym oddziaływaniu zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy stwierdził, że nie można do niej zaliczyć planowanej inwestycji.

[...] sp. z o.o. w W. wniosła odwołanie od ww. decyzji, domagając się zmiany w trybie autokontroli decyzji przez organ I instancji, a w razie nie uznania zasadności odwołania uchylenia decyzji przez organ II instancji i wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

art. 7, 8, 77 oraz 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu faktycznym, z jakich przyczyn organ uznał planowaną przez [...] do realizacji inwestycję za uciążliwą dla funkcji podstawowej czy za niezaliczającą się do infrastruktury technicznej, brak wyjaśnienia podstawy prawnej, brak wskazania jednostek redakcyjnych planu miejscowego, z którymi inwestycja miałaby być niezgodna, brak wskazania dowodów na podstawie których ustalono uciążliwość omawianej inwestycji dla funkcji podstawowej terenu oznaczonego w miejscowym planie, jako M13;

art. 11 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ l instancji kierował się przy załatwieniu przedmiotowej sprawy;

art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. poprzez niedziałanie przez organ l instancji w granicach prawa i w formach wskazanych przez prawo tj. niewskazanie precyzyjnie w oparciu o konkretnie wskazane normy prawne, jakie nieprawidłowości występują w projekcie budowlanym, a przez to uniemożliwienie usunięcia jej ewentualnych nieprawidłowości;

art. 15 k.p.a. poprzez brak dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy i ograniczenie się do wskazania braków w zakresie ustaleń dokonanych przez organ l instancji;

art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1) ustawy poprzez błędne ich zastosowanie i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę w stosunku do robót budowlanych, co, do których nie występują naruszenia określone w art. 35 ust. 1 pkt. 1) ustawy;

- art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowanie, pomimo, że Spółka spełniła wymagania określone w art. 35 ust. 1 ustawy oraz w art. 32 ust. 4 ustawy;

- art. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowanie w sytuacji wykazania przez stronę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i zgodności jej zamierzenia budowlanego z przepisami, w tym wymogami przepisów ochrony środowiska oraz z miejscowym planem zagospodarowania

przestrzennego.

Jednocześnie, na podstawie art. 142 k.p.a., spółka zaskarżyła punkt 1 postanowienia Starosty [...] z 23.08.2013 r., zarzucając mu naruszenie art. 8, 9 oraz 11 k.p.a., art. 124 § 1 k.p.a. a także 35. ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie, a zwłaszcza zbyt ogólne wskazanie, jakie nieprawidłowości wystąpiły w projekcie budowlanym w kontekście jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu.

Wojewoda [...] decyzją z 02.12.2013 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że jakkolwiek postanowienie organu l instancji z 23.08.2013 r., wydane w trybie art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, nie precyzowało dokładnie, w jakim zakresie należy doprowadzić do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to jednak zakres ten wynikał z poprzednio wydanej w sprawie decyzji kasacyjnej Wojewody [...] z 15.07.2013 r., w której dokładnie wskazano jakie wątpliwości w tym zakresie występują.

Organ odwoławczy stwierdził, że analiza sprawy przeprowadzona przez organ l instancji jest trafna, projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wskazał, że planowana inwestycja znajduje się na działkach nr [...] i [...] w G., które objęte są ustaleniami obowiązującej uchwały Nr 93/XIV/2003 Rady Miejskiej w Myślenicach z 29.09.2003 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Myślenice dla obszaru wsi Głogoczów zgodnie z uchwałą 263/XXXVI/97 Rady Miejskiej w Myślenicach z 22.12.1997 r. oraz uchwałą 275/XXXVI1/2001 Rady Miejskiej w Myślenicach z 28.06.2001 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2003 r., Nr 388, póz. 4140, ze zm.). Część działki nr [...] w G., na której projektuje się usytuowanie stalowej wieży kratowej stacji bazowej telefonii komórkowej, znajduje się w jednostce strukturalnej planu oznaczonej symbolem M13 - zabudowa mieszkaniowa i zagrodowa z dopuszczeniem funkcji uzupełniającej. W § 3 ust. 3 ustaleń planu wskazano, że dopuszcza się bez wyznaczania na Rysunku Planu na całym obszarze objętym planem lokalizację infrastruktury technicznej o charakterze lokalnym. W ustaleniach planu miejscowego brak jest definicji pojęcia infrastruktury technicznej dlatego należy przyjmować definicje zawarte w ustawach regulujących problematykę zagospodarowania przestrzennego tj. art. 2 pkt 13 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.) w którym zdefiniowano pojęcie "uzbrojenia terenu", przez które należy rozumieć urządzenia, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami, który stanowi, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Projektowana na fundamencie wieża antenowa o wys. 55,45 m stanowi budowlę i jest obiektem budowlanym (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego). Planowaną inwestycję trudno zatem zaliczyć do urządzeń infrastruktury technicznej, w rozumieniu art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Dla wzmocnienia swojego stanowiska organ II instancji odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23.10.2012 r., sygn. akt II SA/Kr 528/12.

Planowana inwestycja nie stanowi infrastruktury technicznej o charakterze lokalnym, o której mowa w cyt. wyżej § 3 ust. 3 ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, także z tego powodu, że działanie projektowanej stacji bazowej nie będzie ograniczone wyłącznie do obszaru lokalnego, a więc G., ale będzie daleko szersze, albowiem projektowana stacja powiązana będzie komunikacyjnie z innymi stacjami, dla zapewnienia obustronnej łączności bezprzewodowej z dowolnych miejsc. Tego typu stacje telefonii komórkowej nigdy nie funkcjonują samodzielnie, ale zawsze "współpracują" z innymi stacjami, a więc mają znaczenie ponadlokalne. Projektowana stacja bazowa jest bowiem elementem systemu łączności bezprzewodowej [...], służącym do transmisji sygnału w całym systemie sieci stacji bazowych nadawczo-odbiorczych.

W § 4 ust. 2 pkt 1 ustaleń planu dopuszczono jako funkcję uzupełniającą w terenach mieszkaniowych i zagrodowych lokalizację usług publicznych i komercyjnych nieuciążliwych dla funkcji podstawowej. Warunkiem lokalizacji funkcji uzupełniającej jest zachowanie na granicy lokalizacji obowiązujących dla przestrzeni mieszkaniowej norm z zakresu ochrony środowiska (dopuszczalny poziom hałasu dla terenów mieszkaniowych zgodnie z ustawą Prawo Ochrony Środowiska). W ocenie wojewody, chodzi tu o lokalizację usług publicznych i komercyjnych uzupełniających zabudowę mieszkaniową, które nie są dla niej uciążliwe, i są jej podporządkowane, a więc w zakresie: kultury, handlu, gastronomii, rzemiosła, itp. Budowa wieży antenowej o wys. 55,45 m stanowi budowlę o całkowicie obcej funkcji, która w żaden sposób nie stanowi uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej, ani nie jest jej podporządkowana.

Ponadto, ustalona w planie miejscowym w § 4 ust. 2 pkt 1 nieuciążliwość dla funkcji podstawowej, a więc terenów mieszkaniowych (M13), nie może oznaczać, że dopuszcza się na tych terenach budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, która nie jest typowym elementem infrastruktury technicznej towarzyszącej terenom mieszkaniowym, nie harmonizuje ona z otoczeniem pod względem architektonicznym i wręcz zaburza ład przestrzenny wprowadzony na tym obszarze.

Organ przytoczył także treść art. 46 ust. 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, cytowanych już przez organ l instancji i wskazał, że trudno uznać planowaną inwestycję polegającą na budowie wieży o wysokości 55,45 m stacji bazowej telefonii komórkowej na terenach mieszkaniowych, zdefiniowanych w ustaleniach planu jako zabudowa jednorodzinna i zagrodowa (M13), za zgodną z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto, inwestor nie wykonał należycie obowiązku określonego w pkt. 2 lit. b postanowienia organu l instancji z 23.08.2013 r., skoro w projekcie budowlanym pozostawiono bez zmian rysunek projektu zagospodarowania terenu sporządzony r,a mapie w skali 1:500, na którym przedstawiono zasięgi występowania pól elektromagnetycznych o poziomie oddziaływania wyższym niż dopuszczalny jedynie dla poszczególnych anten oddzielnie tj. bez uwzględnienia kumulacji oddziaływań. Uwzględniono i zobrazowano zasięgi obszarów średniej gęstości mocy pól elektromagnetycznych o ponadnormatywnych wartościach dla anten parabolicznych, przy czym obliczenia pomijają zjawiska superpozycji energii tych anten z energią anten sektorowych.

Organ zauważył także, że rysunki zawierają błędy w obliczeniach:

w sektorach A, G w azymucie 50° (przy założeniu prawidłowo zidentyfikowanych współrzędnych terenu) w odległości 150 m w osi głównej wiązki odległość od powierzchni ziemi wynosi 22,81 m (na rysunku podano wartość 33,6 m ),

w sektorach B, H w azymucie 150° (przy założeniu prawidłowo zidentyfikowanych współrzędnych terenu) w odległości 150 m w osi głównej wiązki odległość od powierzchni ziemi wynosi 29,51 m (na rysunku podano wartość 30,0 m )

- w sektorach C, l w azymucie 230° (przy założeniu prawidłowo zidentyfikowanych współrzędnych terenu) w odległości 200 m w osi głównej wiązki odległość od powierzchni ziemi wynosi 30,13 m (na rysunku podano wartość 36,9 m ).

Wreszcie Wojewoda [...] wskazał, że w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej planowana jest według ustaleń planu miejscowego strefa techniczna napowietrznych linii energetycznych średniego napięcia, a inwestor nie odniósł się do ewentualnej kumulacji oddziaływania z tym potencjalnym źródłem energii elektromagnetycznej.

Spółka [...] sp. z o.o. w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody [...], domagając się jej uchylenia jak i poprzedzającej jej decyzji organu l instancji, uchylenia postanowienia Starosty [...] z 23.08.2013 r. oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

art. 138 § 1 pkt. 1) k.p.a. z uwagi na jego zastosowanie, podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające wydanie rozstrzygnięcia utrzymującego decyzję organu l instancji w mocy;

art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. z uwagi na niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, nie dokonanie samodzielnych ustaleń faktycznych w kontekście ustalenia obszaru oddziaływania obiektu, czy zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska,

art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. oraz 8 k.p.a. poprzez nie działanie przez organ l jak i II instancji w granicach prawa i w formach wskazanych przez prawo w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej;

- art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a także art. 8 k.p.a. gdyż takie postępowanie Wojewody [...] nie budzi zaufania do organów administracji publicznej;

- art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1) ustawy poprzez nieprawidłowe zastosowanie i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę w odniesieniu do robót budowlanych, w stosunku, do których nie występują naruszenia określone w art. 35 ust. 1 pkt. 1) ustawy;

- art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowanie pomimo spełnienia przez spółkę wymagań określonych w art. 35 ust. 1 ustawy oraz w art. 32 ust. 4 ustawy;

- art. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowanie w sytuacji wykazania przez prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i zgodności jej zamierzenia budowlanego z przepisami, w tym wymogami przepisów ochrony środowiska oraz z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

- § 3 ust. 3 uchwały w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] dla obszaru wsi G. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż treść tego zapisu Planu wyklucza realizacje planowanej przez [...] inwestycji na obszarze nim objętym oraz że ta inwestycja nie zalicza się infrastruktury technicznej o znaczeniu lokalnym;

- § 4 ust. 2 pkt. 1) planu poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy dotyczy on "istniejącej

funkcji uzupełniającej" a nie funkcji, która dopiero mam być na tym obszarze lokalizowana.

Ponadto strona skarżąca, powołując się na art. 135 p.p.s.a. zaskarżyła punkt 1 postanowienia Starosty [...] z 23.08.2013 r. wydane w postępowaniu, zarzucając mu naruszenie normy art. 8, 9 oraz 11 k.p.a., art. 124 § l k.p.a. a także 35. ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie, a zwłaszcza zbyt ogólne wskazanie, jakie nieprawidłowości wystąpiły w projekcie budowlanym w kontekście jego zgodności z ustaleniami uchwały w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] dla obszaru wsi G..

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., póz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a.

W wyniku dokonanej kontroli należy stwierdzić, że skarga jest niezasadna. Skarżoną decyzją w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z 2 grudnia 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z 20 września 2013 r., którą organ odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego stacji bazowej telefonii komórkowej na działkach nr [...] i [...] w G. oraz wydania pozwolenia na budowę.

Zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z 7. 07. 1994 r. - Prawo Budowlane (Dz. U. z 2010 r. , nr 243, póz. 1623 ze z zm.):

1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7.

Zgodnie natomiast z treścią art. 35 ust. 3 w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin do ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzje o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że obszar wnioskowany do zabudowy przez inwestora tj. spółkę [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. został objęty postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego uchwałą Nr 93/XIV/2003 Rady Miejskiej w Myślenicach z 29.09.2003 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Myślenice dla obszaru wsi Głogoczów zgodnie z uchwałą Nr 263/XXXVl/97 Rady Miejskiej w Myślenicach z 22.12.1997 r. oraz uchwałą Nr 275/XXXVI1/2001 Rady Miejskiej w Myślenicach z 28.06.2001 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2003 r., Nr 388, póz. 4140, ze zm.). Stosownie do ustaleń przedmiotowego planu miejscowego wnioskowaną do zabudowy stacją bazową telefonii komórkowej ( w tym z wieżą antenową o wys. 55, 43 m) na część działki nr [...] w G. znajduje się w jednostce strukturalnej planu oznaczonej symbolem M13 - zabudowa mieszkaniowa i zagrodowa z dopuszczeniem funkcji uzupełniającej.

Zgodnie z treścią § 3 ust. 3 ustaleń ww. planu miejscowego dopuszcza się bez wyznaczania na Rysunku Planu na całym obszarze objętym planem lokalizację infrastruktury technicznej o charakterze lokalnym.

Zgodnie z § 4 ust. 1 planu wyznacza się na Rysunku Planu pod lit. M tereny z podstawowym przeznaczeniem dla zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej z dopuszczeniem funkcji uzupełniającej (tereny M1 do M110).

Zgodnie z § 4 ust. 2 dopuszcza się jako funkcję uzupełniającą w terenach mieszkaniowych i zagrodowych lokalizację usług publicznych i komercyjnych nieuciążliwych dla funkcji podstawowej.

Ponieważ w ustaleniach cyt. planu miejscowego brak jest definicji pojęcia "infrastruktury technicznej" przy ustalaniu znaczenia tego pojęcia należy przyjąć definicje zawarte w ustawach regulujących problematykę zagospodarowania przestrzennego tj. w art. 2 pkt 13 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.), w którym wskazano, że pojęcie "uzbrojenia terenu", przez które należy rozumieć urządzenia, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych.

Mając na względzie powyższe oraz to, iż wnioskowana do budowy stacja bazowej telefonu komórkowej na działkach nr [...] i [...] w miejscowości G. stosownie do przedłożonego projektu budowlanego obejmuje również posadowione na fundamencie kontener i kratową wieżę antenową o wysokości trzonu 54 m i łącznej wysokości ponad poziom terenu - 55,45 m, stanowiące budowlę będącą obiektem budowlanym stosownie do treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego - nie można w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie - zaliczyć planowanej inwestycji do urządzeń infrastruktury technicznej, w rozumieniu art. 143 ust 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami A zatem, w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, ze przedmiotowe przedsięwzięcie inwestycyjne nie stanowi wyłącznie urządzenia infrastruktury technicznej i nawet gdyby uznać iż ma ono zasięg lokalny - co także budzi poważne zastrzeżenia - nie może być realizowane na terenie objętym ww planem miejscowym na podstawie przepisu § 3 ust 1 Stacja bazowa telefonu komórkowej z wieżą jest bowiem budowlą a nie urządzeniem technicznym Nie ma także znaczenia lokalnego, ale ponadłokalne jako jeden z wielu elementów rozległej struktury komunikacyjnej, gwarantującej połączenia o charakterze nie tylko lokalnym tj np tylko w obrębie miejscowości czy gminy

Z kolei analiza pojęcia usług publicznych i komercyjnych, które zostały dopuszczone jako funkcja uzupełniająca m m na terenie oznaczonym symbolem M13, w której to jednostce znajduje się działka nr [...], na części której inwestor planuje sytuowanie przedmiotowej stacji bazowej telefonu komórkowej - należy wskazać, ze zgodnie z § 4 ust 2 planu miejscowego dodatkowym warunkiem, który musi być spełniony jest "nieuciązliwość takiej funkcji" Oznacza to zatem, ze lokalizacja przedmiotowej stacji bazowej na terenie części działki nr [...] będzie możliwe pod warunkiem, iż zgodnie z ww. zapisami planu budowlę tę będzie charakteryzował brak uciążliwości dla podstawowej funkcji tj funkcji mieszkaniowej i zagrodowej Dla ustalenia znaczenia niezdefiniowanego w planie miejscowym pojęcia "funkcji nieuciążliwej" należy odwołać się do wykładni systemowej, a w szczególności do art. 46 ust 1 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu i rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz U nr 106, póz 675 ze zm) Zgodnie z treścią art 46 ust 1 jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń.

Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu Z kolei w definicji legalnej z art 2 ust 1 pkt 4 ustawodawca wskazał iż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu oznacza kanalizację kablową, linię kablową podziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000 Zgodnie z tą definicją ustawodawca wskazuje, iż nieznaczne oddziaływanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności mają inwestycje, które nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000, a nadto, których konstrukcja wsporczą nie przekracza 5 m W konsekwencji nawet jeżeli przedmiotowa stacja bazowa nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000 to z faktu, iż jej konstrukcja wsporczą (wieża) przekracza wysokość 5 m należy uznać, iż nie spełnia ona przesłanki z § 4 ust 2 ustaleń planu tj nie można uznać, ze charakteryzuje ją nieznaczne oddziaływanie W ocenie Sądu także na gruncie języka potocznego w pełni uzasadnione jest przyjęcie, ze "funkcja nieuciążliwa" to tyle co "funkcja o nieznacznym oddziaływaniu" , gdyż to co oddziałuje w sposób nieznaczny z reguły również nie jest uciążliwe Przede wszystkim jednak trzeba zważyć, ze przy braku szczególnych uwarunkowań, co do zasady, pojęcia używane w języku prawnym należy wykładać dynamicznie, uwzględniając zmiany znaczeniowe zachodzące na przestrzeni czasu w systemie prawnym Takie podejście zaś uzasadnia wzgląd na spójność systemu prawnego oraz aktualność i wykonalność norm tworzących go w danym czasie Należy więc mieć na uwadze, ze w ww ustawa została uchwalona w 2010 r, natomiast analizowany planu miejscowego został przyjęty przed 2010 r i dlatego nie należy różnicować analizowanych pojęć, ale mimo ich zróżnicowanego brzmienia w ustawie o wspieraniu rozwoju usług i sieci teletechnicznych i w przedmiotowym planie trzeba im przypisać to samo znaczenie.

A jeśli tak, to realizacja przedmiotowej stacja bazowej - zgodnie z prawidłowym stanowiskiem organów obu instancji - nie może zostać być uznane za inwestycję realizującą nieuciążliwą funkcję wobec funkcji mieszkaniowej i zagrodowej. W ocenie Sądu dla analizy uciążliwości przedmiotowej stacji bazowej nie bez znaczenia jest nie tylko bliskie sąsiedztwo z domami jednorodzinnymi o niskiej zabudowie, ale także walory krajobrazowe miejscowości G., stanowiące dodatkowy kontekst uciążliwości przedmiotowej stacji bazowej.

Konkludując, organy obu instancji mając na względzie niezgodność przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej , po bezskutecznym nałożeniu na inwestora - postanowieniem z 23 sierpnia 2013 r. - obowiązku usunięcia w określonym terminie wskazanych przez organ l instancji nieprawidłowości zasadnie uznały, iż należy odmówić zatwierdzenia przedłożonego projektu i wydania pozwolenia na budowę. Nadto nie można podzielić poglądu, iż w postępowaniu przed organami l i II instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania w tym art. 6-9 , art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 kpa przede wszystkim poprzez nienależyte wyjaśnienie sprawy i niewyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu organy dokonały poprawnej interpretacji ustaleń m.p.z.p. wykazując, że wnioskowany projekt stacji bazowej pozostaje w sprzeczności z ustaleniami planu miejscowego. Nadto strona skarżąca bezzasadnie upatruje naruszenia prawa zarzucając zbyt ogólne i niejasne wskazanie w postanowieniu z 23 sierpnia 2013 r. nieprawidłowości jakie wystąpiły w projekcie budowlanym w kontekście jego zgodności z planem miejscowym. Należy podkreślić, że kontekście wskazywanych przez organ niezgodności pomiędzy przedłożonym projektem budowlanym a obowiązującym dla terenu inwestycji planem miejscowym m. in. w kasacyjnej decyzji Wojewody [...] z 17 lipca 2013 r. nie można mieć wątpliwości, że inwestor wiedział w czym przejawia się owa niezgodność. Zważywszy, że mimo upływu terminu nie doprowadził do zgodności przedłożonego projektu budowlanego do zgodności z planem miejscowym a nadto nie uwzględnił zjawiska superpozycji kumulacji oddziaływań pól elektromagnetycznych anten parabolicznych i sektorowych oraz nie poprawił błędów w obliczeniach (sygnalizowanych przez organ) nie można uznać, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu l instancji zostały wydane z naruszeniem przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organy prawidłowo wykazały, iż zapisy planu miejscowego nie pozwalają na realizację wnioskowanej stacji bazowej na terenie wskazanym do zainwestowania w projekcie budowlanym. Należy podkreślić, że treść przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w sposób jednoznaczny i nie budzący trudności interpretacyjnych nakazuje organowi dokonanie oceny zgodności wnioskowanego do zatwierdzenia projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Oznacza to, że w sytuacji gdy taka ocena wypada negatywnie - jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie- nie ma podstaw do wydania pozytywnej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie biorąc za podstawę art. 151 ustawy p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.