Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 389/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
6135 Odpady
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wójt Gminy
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 1990 nr 16 poz 95
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.
article: art. 7 ust. 3a
journal: Dz.U. 2005 nr 236 poz 2008
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity

SENTENCJA

13 lipca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Sędziowie WSA: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lipca 2010r. sprawy ze skargi Spółki A Sp. z o.o. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] w przedmiocie określenia wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych 1. stwierdza nieważność § 1 ust. 2 załącznika nr 1 do uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2009r., 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała w powyższym zakresie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Rady Gminy [...] na rzecz skarżącej spółki kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Rada Gminy W. N. podjęła w dniu [...] na podstawie art. 7 ust. 3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r., Nr 236, poz. 2008 z późn. zm.) uchwałę nr XXXII/161/2009 w sprawie określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych na terenie Gminy W. N. (opublik. w Dz. Urzęd. Woj. Kujawsko- Pomorskiego Nr 126 z 2009 r., poz. 2135 z dn. 11 grudnia 2009 r.). Wymagania w powyższym zakresie sprecyzowane zostały w dwóch załącznikach do uchwały stanowiących jej integralną część. W § 1 ust. 2 załącznika nr 1 dotyczącego wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości ustanowiono, że jeżeli przedsiębiorca nie jest właścicielem składowiska, musi udokumentować gotowość przyjęcia odpadów przez przedsiębiorcę, prowadzącego działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, o których mowa w art. 9 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. odpadach, przez przedłożenie stosownej umowy zawartej na czas nie krótszy, niż zamierzony czas prowadzonej działalności.

Pismem z dnia [...] [...] Spółka z o.o. w B. wezwała Radę Gminy W. N. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nałożeniu we wskazanym wyżej przepisie na wymienionego w nim przedsiębiorcę obowiązku udokumentowania gotowości przyjęcia odpadów przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność w zakresie odzysku i unieszkodliwiania odpadów, przez przedłożenie umowy zawartej na czas nie krótszy niż zamierzony czas prowadzonej działalności. Jednocześnie spółka wskazała na naruszenie przez powyższy zapis załącznika nr 1 do uchwały jej interesu prawnego, gdyż jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie o udzielenie jej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierania opadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie gminy W. N., w którym to postępowaniu wezwano ją do udokumentowania gotowości odbierania odpadów w formie umowy wymienionej w § 1 ust. 2 tegoż załącznika.

W odpowiedzi udzielonej w dniu 2 marca 2010 r. na powyższe wezwanie Przewodniczący Rady Gminy W. N. poinformował spółkę o przychyleniu się przez Radę Gminy do stanowiska Wójta, zgodnie z którym sporny zapis uchwały ma na celu zapewnienie należytego poziomu usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od mieszkańców, powołując się jednocześnie na fakt nie zakwestionowania wymienionego zapisu przez organ nadzorujący.

W związku z negatywnym stanowiskiem Rady Gminy w kwestii usunięcia naruszenia prawa [...] Spółka z o.o. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy uchwałę nr XXXII/16/2009 w zakresie unormowania zamieszczonego w § 1 ust. 2 załącznika nr 1.

Skarżąca zarzuciła, że wskazany przepis narusza:

- art. 7 ust. 3 oraz art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, albowiem nakłada na przedsiębiorców obowiązek dołączenia do wniosku dokumentów niewymienionych w ustawie,

- art. 75 § 1 kpa w związku z art. 7 ust. 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, albowiem zezwolenie na wywóz nieczystości wydaje się w trybie decyzji administracyjnych, a do postępowań w sprawach o ich wydanie zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, którego art. 75 § 1 stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem,

- art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 w związku z art. 8 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, albowiem ogranicza swobodę działalności gospodarczej w innym niż ustawa akcie prawnym oraz bez koniecznej ku takiemu ograniczeniu przesłanki ważnego interesu publicznego,

- art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095 ze zm.), albowiem organ administracji publicznej nie może żądać ani uzależniać swojej decyzji w sprawie podjęcia działalności gospodarczej przez zainteresowaną osobę od spełnienia przez nią dodatkowych warunków, w szczególności przedłożenia dokumentów nieprzewidzianych przepisami prawa,

- art. 353 ¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r., Nr 16, poz. 93 ze zm.), stosownie do którego strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego, skoro daje organowi administracji publicznej prawo ingerencji w treść stosunku prawnego przez narzucenie stronom umowy okresu, na jaki ma być ona zawarta.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż ustawodawca nie określił w jaki sposób i jakimi środkami dowodowymi ma zostać udokumentowana gotowość przyjęcia odpadów przez innego przedsiębiorcę i gdyby jego intencją było, by wymieniony obowiązek miał być udokumentowany umową między przedsiębiorcami, niewątpliwie dałby temu wyraz w ustawie. Ponadto według skarżącej konstrukcja wymienionego przepisu skłania przedsiębiorców do podejmowania nieracjonalnych działań, albowiem najpierw muszą zawrzeć umowę, by złożyć wniosek o udzielenie zezwolenia, co przy założeniu, że organ może zezwolenia odmówić, nie jest działaniem racjonalnym. Dla udzielenia zezwolenia organowi powinno więc wystarczyć tylko oświadczenie przedsiębiorcy administrującego wysypiskiem, że gotów jest odbierać odpady do przedsiębiorcy, który wystąpił o udzielenie zezwolenia, natomiast inne oświadczenia stron wynikające z umowy nie powinny mieć żadnego znaczenia dla prawidłowego procesu decyzyjnego.

Nadto w aspekcie naruszenia jej interesu prawnego skarżąca powołała się na prowadzone na jej wniosek postępowanie administracyjne, w którym organ zastosował się do naruszającego, w jej ocenie prawo, zapisu § 1 ust. 2 załącznika nr 1 do uchwały. Wskazała, również, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa miała postać pisma Przewodniczącego Rady Gminy zamiast podjętej przez Radę w tym przedmiocie uchwały.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy W. N. wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż kwestionowany przez skarżącą zapis § 1 ust. 2 załącznika nr 1 do uchwały wynika w sposób oczywisty z przepisu art. 8 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, gdyż umowa stanowi formę udokumentowania tego, że odpady komunalne odebrane od mieszkańców gminy trafią na miejsce składowania odpadów odpowiadające stosownym wymogom ustawowym. Przedmiotowy zapis ma, zdaniem Wójta z jednej strony ma na celu zapewnienie należytego poziomu usług w zakresie odbioru odpadów komunalnych (sprzyja wyeliminowaniu składowania przez przedsiębiorcę odebranych odpadów w miejscach do tego nieprzeznaczonych), a z drugiej strony służy interesowi wspólnoty gminnej w zakresie ochrony środowiska i jest związany z potrzebami mieszkańców gminy w zakresie utrzymania czystości i porządku w gminach. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej dotyczących naruszenia art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 353¹ Kodeksu cywilnego organ stwierdził, że wymaganie "udokumentowania gotowości przyjęcia odpadów przez przedsiębiorcę, prowadzącego działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów (...) oraz przez przedłożenie stosownej umowy zawartej na czas nie krótszy, niż zamierzony czas prowadzonej działalności" nie stanowi ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw oraz nie ogranicza swobody działalności gospodarczej, gdyż nie wskazuje przedsiębiorców, z którymi strona ma zawrzeć umowę i nie ingeruje w jej treść. Natomiast w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 6 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, Wójt podkreślił, że to sam ustawodawca wprowadził kwestionowany obowiązek udokumentowania zapewnienia odbioru odpadów w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Wskazał nadto, iż prawo swobodnego prowadzenia działań zarobkowych nie może być rozumiane w sposób absolutny, a o dopuszczalności stosowania różnego rodzaju ograniczeń w działalności gospodarczej świadczy art. 22 Konstytucji, który zezwala na reglamentowanie wolności gospodarczej, o ile cel tych działań oraz jego granice są uzasadnione interesem publicznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Z akt sprawy wynika, że zostały spełnione wymogi formalne rozpoznania przez Sąd skargi na uchwałę nr XXXII/161/2009, bowiem skarżąca spółka bezskutecznie wezwała Radę Gminy W. N. do usunięcia naruszenia prawa, które w jej ocenie spowodowane zostało treścią unormowania zamieszczonego w załączniku nr 1 do uchwały, wniosła skargę przed upływem 30 dni od otrzymania odpowiedzi na to wezwanie oraz wykazała, że wspomniane unormowanie narusza jej uprawnienie (stanowi przeszkodę) do uzyskania pozytywnej decyzji w zainicjowanym przez nią postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zezwolenia na odbieranie od właścicieli nieruchomości odpadów komunalnych.

Wniesiona skarga skutkująca oceną kwestionowanego zapisu załącznika nr 1 do uchwały przez Sąd w zakresie przysługujących mu uprawnień pod kątem legalności, zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie.

Powyższe kompetencje organów samorządu terytorialnego odzwierciedla art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.). Konstytucyjna zasada praworządności (art. 7 Konstytucji RP) wymaga, by materia regulowana podjętym aktem wynikała z ustawy upoważniającej i nie przekraczała zakresu upoważnienia. Charakterystyczną cechą delegacji ustawowej jest to, że nie dotyczy problematyki ogólnie unormowanej już w samej ustawie, podczas gdy pewne konkretne kwestie pozostawione są do uregulowania w aktach organów samorządu terytorialnego.

Każde wykroczenie poza udzielone upoważnienie jest istotnym naruszeniem normy upoważniającej i zarazem naruszeniem konstytucyjnych warunków legalności aktu wykonawczego - aktu prawa miejscowego, uzasadniającym stwierdzenie nieważności tego aktu. Należy bowiem pamiętać, że regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów.

W art. 7 ust. 3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r., Nr 236, poz. 2008 ze zm.) przyznano radzie gminy kompetencje do określenia w drodze uchwały wymagań, jakie powinien spełniać między innymi przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie obierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Funkcją podejmowanej na podstawie tego upoważnienia przez radę gminy uchwały jest konkretyzacja wymagań stawianych przedsiębiorcom chcącym uzyskać wspomniane zezwolenie.

Wydanie w niniejszej sprawie prawidłowego rozstrzygnięcia wymaga zatem rozważenia, jaki jest zakres wskazanego wyżej upoważnienia ustawowego, a w konsekwencji, czy Rada Gminy W. N. nakładając w § 1 ust. 2 załącznika nr 1 do uchwały z dnia 18 listopada 2009 r. na przedsiębiorcę niebędącego właścicielem składowiska odpadów obowiązek udokumentowania, przez przedłożenie umowy zawartej na czas odpowiadający co najmniej zamierzonemu okresowi prowadzonej działalności, gotowości przyjęcia odpadów przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, nie przekroczyła kompetencji przyznanych jej normą ustawową. Podnieść w tym miejscu należy, że na aprobatę zasługuje wyrażony w wyroku z dnia 10 października 2000 r. sygn. II SA/Kr 749/00 przez Naczelny Sąd Administracyjny pogląd, że uprawnień rady gminy do stanowienia przepisów gminnych nie można domniemywać. Z przepisu kompetencyjnego zawartego w art. 7 ust. 3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. wynika, że rada gminy określa, w drodze uchwały, wymagania, jakie winien spełniać ubiegający się o zezwolenie w zakresie odbioru odpadów komunalnych przedsiębiorca, uwzględniając:

1) opis wyposażenia technicznego niezbędnego do realizacji zadań,

2) wynikające z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych, do których odpady mają być przekazywane.

Zdaniem Sądu, późniejszej normy kompetencyjnej nie można interpretować w oderwaniu od wydanego w dniu 30 grudnia 2005 r. przez Ministra Środowiska, w oparciu o upoważnienie przewidziane w art. 7 ust. 7 ustawy, rozporządzenia w sprawie szczegółowego sposobu określania wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia (Dz. U. z 2006 r., Nr 5, poz. 33). Zwrócić przy tym trzeba uwagę, że w art. 7 ust. 7 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach uprawnia się ministra właściwego do spraw środowiska do szczegółowego sposobu określenia wymagań, o których mowa w ust. 3a, w związku z czym należy przyjąć, że rozporządzenie obejmuje całą problematykę wymagań pozostawionych do uregulowania radzie w art. 7 ust. 3a ustawy, co rozwiewa ewentualne wątpliwości co do kontekstu użycia w tymże ustępie sformułowania "uwzględniając" po słowach "... o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2."

W wymienionym rozporządzeniu w zakresie dotyczącym wymagań, jakie winien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (§ 2) jest mowa o:

1) opisie wyposażenia technicznego, uwzględniającym wymagania dot. pojazdów, pojemników lub worków oraz bazy transportowej,

2) zabiegach sanitarnych i porządkowych związanych ze świadczonymi usługami,

3) miejscach odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych,

które to elementy należy określać w akcie prawa miejscowego w sposób między innymi nieograniczający konkurencji oraz nieutrudniający dostępu do rynku przedsiębiorców świadczących powyższe usługi.

Nadto w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia określenie wymagań, o których mowa w ust. 1 następuje w sposób zgodny z wojewódzkim i gminnym planem gospodarki odpadami oraz obowiązującymi przepisami, w tym regulaminem utrzymania czystości i porządku na terenie gminy.

Z powyższego wynika, że norma kompetencyjna stanowiąca matrialnoprawną podstawę do podjęcia przez radę gminy uchwały dotyczy – poza wymienionymi w jej punkcie 2 - wymagań materiałowo – technicznych i sanitarnych, a więc nie daje możliwości zawarcia w tym akcie prawa miejscowego zapisów obligujących ubiegającego się o zezwolenie przedsiębiorcę do spełnienia dodatkowych wymogów formalnych, jeśli chodzi o wniosek o udzielenie zezwolenia lub załączniki do tego wniosku, w tym do udokumentowania w formie umowy gotowości przyjęcia odpadów przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwienia odpadów i to umowy zawartej co najmniej na zamierzony czas prowadzenia działalności przez ubiegającego się o zezwolenie przedsiębiorcę.

Rozważając problem dostosowania się przez Radę Gminy W. N. do zakresu upoważnienia ustawowego przy określaniu warunków, jakie winien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o zezwolenie na odbierania opadów komunalnych od właścicieli nieruchomości; należy również mieć na uwadze, że w swoich działaniach nie tylko nie była uprawniona do wykraczania poza to upoważnienie, lecz także do wkraczania w materię uregulowaną ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Uchwała rady gminy, będąca aktem prawa miejscowego, a zarazem źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze gminy (art. 87 ust. 2 Konstytucji) musi respektować unormowania zawarte w aktach prawnych wyższego rzędu (vide wyroki NSA z dnia 28 lutego 2003 r. I SA/Lu 882/02 – Lex 78046 i dnia 16 czerwca 1992 r. II SA 99/92- Lex 10348 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2006 r., II SA/Wr 546/06- lex 243157). Oznacza to, że delegacja ustawowa upoważnia radę do kształtowania porządku prawnego wyłącznie w kwestiach nieobjętych dotąd żadną normą o charakterze powszechnie obowiązującym. W art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. ustawodawca określił dodatkowe wymagania wniosku o zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości polegające na wskazaniu w nim – poza wymogami wynikającymi z ust. 1 - rodzaju odpadów komunalnych odbieranych od właścicieli nieruchomości oraz sposobu realizacji obowiązku ograniczenia masy odpadów ulegających biodegradacji składowanych na składowisku odpadów, a nadto zobowiązał wnioskodawcę do udokumentowania gotowości przyjęcia odpadów komunalnych przez przedsiębiorcę zajmującego się odzyskiem lub unieszkodliwianiem opadów nie precyzując, w jakiej formie to udokumentowanie ma się odbywać. Sformułowanie w taki sposób powyższego wymogu oznacza, że ustawodawca formą udokumentowania, iż wnioskodawca ma zapewniony odbiór odpadów przez przedsiębiorcę prowadzącego tego rodzaju działalność pozostawił uznaniu tegoż wnioskodawcy. Zgodzić się należy ze skarżącą spółką, że owo udokumentowanie gotowości odbioru odpadów, obok umowy, może stanowić promesa czyli przyrzeczenie zawarcia umowy, jeżeli odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości uzyska wymienione w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy zezwolenie, a nawet oświadczenie przedsiębiorcy uprawnionego do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów. Obligując wnioskodawcę do udokumentowania gotowości przyjmowania od niego odpadów wyłącznie w formie umowy Rada Gminy w sposób niedopuszczalny wkroczyła w materię uregulowaną przez ustawodawcę w stopniu uznanym przez niego za wystarczający. Rację ma strona skarżąca, że gdyby intencją ustawodawcy było, by wymieniony obowiązek miał być dokumentowany umową między przedsiębiorcami, niewątpliwie dałby temu wyraz u ustawie. Wystarczy wskazać na przepis art. 6 ust. 1 ustawy o czystości i porządku, w którym jest mowa wprost o udokumentowaniu umową wykonania przez właścicieli nieruchomości obowiązku określonego w art. 5 ust. 1 pkt 3b ustawy.

Dodać trzeba, że także w regulacjach zamieszczonych w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r., Nr 100, poz. 908), które to rozporządzenie, stosownie do art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa stwierdza się, iż narusza obowiązujący porządek prawny modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy (a takim, jak już wskazano, jest uchwała rady gminy) bez wyraźnie przewidzianego upoważnienia ustawowego (§ 116 i § 136 w związku z § 143).

W ocenie Sądu w rozpatrywanym przypadku, niezależnie od naruszenia normy kompetencyjnej, wprowadzenie przez Radę Gminy wymogu legitymowania się przez występującego o zezwolenie przedsiębiorcę przedmiotową umowę ogranicza wolność działalności gospodarczej, ogranicza dostęp do rynku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, godząc tym samym w zasadę wolności gospodarczej wyrażoną w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j. Dz. U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095) oraz art. 22 Konstytucji RP, w świetle którego wszelkie ograniczenia wolności w prowadzeniu działalności gospodarczej wymagają zapisu ustawowego i dodatkowo dopuszczalne są tylko ze względu na ważny interes publiczny.

Sąd nie podziela natomiast zarzutu strony skarżącej dotyczącego naruszenia przez Radę Gminy W. N. art. 75 § 1 kpa oraz art. 353¹ Kc, gdyż przepisy tych kodeksów nie mają zastosowania przy stanowieniu prawa przez organ samorządu terytorialnego.

Jakkolwiek nie można odmówić słuszności wywodom zamieszczonym w odpowiedzi na skargę, że ważne jest, by odpady komunalne odebrane od mieszkańców gminy trafiały na składowiska odpowiadające wymogom ustawowym oraz, że wprowadzony w § 1 ust. 2 załącznika nr 1 do uchwały zapis ma na celu zapewnienie należytego poziomu usług w zakresie odbioru odpadów komunalnych, służy ochronie środowiska i interesom wspólnoty gminnej w zakresie utrzymania czystości i porządku, to jednak powyższe okoliczności nie uprawniały Rady Gminy do przekroczenia normy kompetencyjnej i pozostałych wymienionych wyżej przepisów prawa.

Z przedstawionych wyżej względów Sąd w oparciu o art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) stwierdził nieważność zakwestionowanego w skardze przepisu uchwały nr XXXII/161/2009 Rady Gminy W. N. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.