Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 570/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 123 art. 140 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 10 ust. 1 i 4, par. 11, par. 12 ust. 1-3, par. 13 ust. 1 i 2, par. 17 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 2 poz 15
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Protokolant Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 25 lutego 2010 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii A, B, C, E oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. zwanej dalej "k.p.a.) oraz art. 140 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 w związku z art. 112 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm. zwanej dalej prawem drogowym) oraz § 3 ust. 1, § 9 ust. 1, § 10 ust. 1, § 12 ust. 3 i § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez skarżącego M. G. od decyzji działającego z upoważnienia Starosty J. Dyrektora Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w J. G. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii A,B,C,E – utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] r. do Starosty Powiatu J. wpłynął wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej w J. G. o skierowanie M. G. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych lub ich braku do kierowania pojazdami w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W dniu [...] r. Starosta J. wydał decyzję o skierowanie M. G. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W., Oddział w J. G., wskazując zakres kategorii prawa jazdy, przyczynę wydania decyzji, a także termin na wykonanie przedmiotowych badań. Jednocześnie organ pouczył skarżącego o przysługującym mu prawie wniesienia odwołania od tej decyzji.

W wyniku poddania się badaniom zostało wydane dniu [...] r. orzeczenie nr [...], w którym uprawniony lekarz stwierdził istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii A, A1, B, B1, B+E, C, C1, C+E, C1+E oraz pozwolenia do kierowania tramwajem u M. G. Skarżący odwołał się od orzeczenia lekarskiego nr [...]. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego zapadło ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] r. wydane przez Instytut Medycyny Pracy im. [...] w L. potwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami u M. G. kategorii A, A1, B, B1, T, B+E, C, C1, D, D1, C+E, D+E, C1+E, D1+E oraz pozwolenia do kierowania tramwajem.

Na podstawie orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zostało wszczęte postępowanie wobec M. G. w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W trakcie postępowania wyjaśniającego skarżący pismem z dnia [...] r. wniósł o przeprowadzenie dowodów : o zwrócenie się do jednostek, które wydały sporne orzeczenia lekarskie o nadesłanie kopii opinii lekarskich, stanowiących podstawę dla wydanych w sprawie orzeczeń. Skarżący pismem z dnia [...] r. wskazał dodatkowo, aby Starosta J. zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w L. o sporządzenie orzeczenia lekarskiego przez ten Instytut zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami poprzez określenie przez Instytut Medycyny Pracy w L. w wydanym orzeczeniu lekarskim daty ponownego kontrolnego badania M. G. Nadto skarżący przedłożył do akt zaświadczenie psychologiczne z dnia [...] r. oraz badanie okulistyczne. Pismem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w L. o wskazania konkretnych zaburzeń, które stanowią przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów silnikowych u M. G. W odpowiedzi jednostka medyczna wyjaśniła, że jedynie M. G. ma prawo wglądu w swoją dokumentację lekarską z przeprowadzonego badania, gdyż dane dotyczące konkretnych chorób lub zaburzeń stwierdzonych u skarżącego objęte są tajemnicą lekarską.

W związku z istnieniem przeciwwskazań zdrowotnych Starosta J. , działając zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...] na podstawie, której cofnął uprawnienia M. G. do kierowania pojazdami.

W wyniku wniesionego odwołania od powyższego orzeczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Starostę J., wskazując jednocześnie, iż organ pierwszej instancji powinien podjąć rozstrzygnięcie przewidziane w art. 77 i 78 k.p.a. w zakresie wniosków dowodowych zgłaszanych przez stronę oraz powinien uprzedzić M. G., że postępowanie dowodowe zakończył zmierzając do wydania decyzji. Dodatkowo Starosta J. winien wyjaśnić wątpliwość związaną z treścią orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy im. [...] w L. z dnia [...] r., w którym to orzeczeniu w miejscu przeznaczonym na wskazanie daty kolejnego badania wstawiono poprzeczną kreską (miejsce to przekreślono), a nie przyjmować bez poparcia żadnymi dowodami, że wobec takiego brzmienia tego orzeczenia u M. G. występują trwałe przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami.

Starosta J. ponownie rozpatrując sprawę w dniu [...] r. zwrócił się do M. G., że na podstawie art. 10 k.p.a. został w sprawie zgromadzony materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia i poinformował go, że w terminie siedmiu dni od doręczenia pisma może on wypowiedzieć się co do zebranych materiałów w sprawie i zaznajomić z tymi materiałami. Pismem z dnia [...] r., po zapoznaniu się z materiałami dowodowymi zgromadzonymi w sprawie M. G. wniósł o skierowanie go na kolejne badania w D. W. O. M. P. we W., Oddział w J. G., nadto wniósł o zwrócenie się przez Starostę J. do jednostek orzeczniczych, które wydały orzeczenia lekarskie w tej sprawie o nadesłanie opinii lekarskich, które stanowiły podstawę dla wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich, wniósł o przesłuchanie świadków: M. K. i M. W. – S. - lekarzy, którzy wydali orzeczenia w niniejszej sprawie - na okoliczność potwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych u M. G. do kierowania pojazdami silnikowymi. M. G. wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza psychiatry D. J. – biegłego sądowego - na okoliczność istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Wniósł o dopuszczenie dowodu z przesłuchania siebie jako strony postępowania na okoliczności związane z niniejszą sprawą oraz wniósł o zwrócenie się przez organ pierwszej instancji do Instytutu Medycyny Pracy w L. o prawidłowe sporządzenie orzeczenia lekarskiego, czyli zgodne z § 4 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców o osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami.

Starosta J. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] ponownie orzekł o cofnięciu uprawnień skarżącemu do kierowania pojazdami kat. A, B, C, E.

Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, ponieważ organ pierwszej instancji nie wypełnił zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. działając na podstawie art. 136 k.p.a. zwróciło się do Instytutu Medycyny Pracy w L. o wyjaśnienie co oznacza znak linii poprzecznej wstawiony przy punkcie orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r. dotyczącym daty ponownego lub kontrolnego badania lekarskiego, w szczególności, czy znak ten oznacza, że przeciwwskazania zdrowotne mają charakter stały. W odpowiedzi w piśmie z dnia [...] r. jednostka medyczna wyjaśniła, że przedmiotowy znak w orzeczeniu lekarskim dotyczącym ponownego lub kontrolnego badania oznacza, że nie da się określić daty następnego badania bądź przeciwwskazania zdrowotne mają charakter stały, co miało miejsce w przypadku M. G. W piśmie z dnia [...] r. organ drugiej instancji zawiadomił stronę o możliwości zaznajomienia się z aktami sprawy, dodatkowo doręczył stronie odpowiedź z Instytutu Medycyny Pracy w L.. Pismem z dnia [...] r. skarżący wskazał na nieścisłość w treści doręczonej odpowiedzi z Instytutu w L., która powoduje ,że nie wie on czy w jego przypadku nie da się określić daty następnego badania, czy też przeciwwskazania mają charakter trwały, czy jedno i drugie. Dodatkowo skarżący podtrzymał wnioski dowodowe zgłaszane w piśmie z dnia [...] r.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium w J. G. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 140 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i § 3 ust. 1, § 9 ust.1, § 10 ust.1, § 12 ust. 3 i § 13 ust.1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami– utrzymało w mocy decyzję Starosty Powiatu J. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A,B,C,E.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 140 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Na podstawie przepisów rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, badania lekarskie, co do zasady przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Zgodnie z § 10 ust. 1 tego rozporządzenia uprawniony lekarz na podstawie badań lekarskich wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, nadto w sytuacji gdy pierwsze orzeczenie lekarskie wydał lekarz zatrudniony w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy, podmiotem odwoławczym jest m. in. Instytut Medycyny Pracy im. [...] w L. (§ 12 ust. 3). Na podstawie § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia uprawniony lekarz podmiotu odwoławczego wydaje orzeczenie lekarskie, które jest ostateczne. Wzór orzeczenia lekarskiego określa załącznik do rozporządzenia.

W treści uzasadnienia organ drugiej instancji przywołał uzasadnienia wyroków sądów administracyjnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 967/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Go 850/08) i wskazał, że procedura badań lekarskich zawartych w treści rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami jest całościowa, co w opinii SKO oznacza, że ustalenia w niej poczynione, z możliwością ich weryfikacji w trybie odwoławczym, powodują, że są one wiążące dla organów administracji publicznej, które nie mają uprawnień do ich weryfikacji. Co więcej, dopuszczenie możliwości ich kwestionowania w postępowaniu administracyjnym, niejako otwierałoby drogę do weryfikacji tych orzeczeń, mimo, że zostały one w sposób całościowy uregulowany w treści rozporządzenia, a co jest istotne, z możliwością procedury odwoławczej. Skoro ustawodawca przewidział możliwość kwestionowana orzeczeń lekarskich w specjalnej procedurze, to trudno przyjąć, aby zachodziła możliwość ich oceny w toku postępowania administracyjnego przed organami administracji publicznej jakimi są starosta i samorządowe kolegium odwoławcze. Zdaniem organu drugiej instancji jeśli treść orzeczeń lekarskich nie pozostawia wątpliwości, iż zostały one wydane przez lekarzy uprawnionych do badań kierowców oraz z orzeczeń tych wynika również jednoznacznie istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane są konkretne uprawnienia, to nie ma podstaw do kwestionowania ich treści przez organy administracyjne właściwe w sprawach uprawnień do kierowania pojazdami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wskazało również, na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003, OSA 1/03) i podkreśliło, że zgodnie z regulacjami ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 417 z późn. zm.), w razie odmowy udostępnienia dokumentacji lekarskiej pacjentowi przez zakład może zaskarżyć czynność do sądu administracyjnego.

Organ drugiej instancji szczegółowo odniósł się do wniosków dowodowych zgłaszanych w postępowaniu przez skarżącego i podkreślił, że niezasadne były zarzuty odwołania dotyczące nie przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów, a w tym dowodu z przesłuchań lekarzy M. K. i M. W.-S., które brały udział w wydaniu kwestionowanych przez odwołującego się orzeczeń lekarskich. W realiach tej sprawy taki dowód był niedopuszczalny na podstawie art. 75 § 1 w związku z art. 76 § 1 i 3 i art. 78 § 1 i 2 k.p.a. Treść przedmiotowych orzeczeń lekarskich wydanych w trybie przepisów omawianego wcześniej rozporządzenia jest jasna i nie jest uprawnione, aby treść tych orzeczeń miała być weryfikowana w drodze przesłuchania osób, które uczestniczyły w ich wydawaniu. Nie ma też podstaw w opinii organu orzekającego do uwzględnienia wniosku dowodowego o zasięgnięcie opinii lekarza psychiatry, bowiem stan zdrowia skarżącego został wyraźnie określony w wydanych już orzeczeniach lekarskich. Podstawą do przeprowadzenia powyższych dowodów nie mogą być również zaświadczenia lekarskie przedłożone w trakcie postępowania przez skarżącego gdyż opisany w nich stan zdrowia M. G. nie dotyczą przyczyn cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. W opinii SKO w J. G. bezprzedmiotowy był wniosek dowodowy odwołującego się o nadesłanie opinii lekarskich, które legły u podstaw wydanych kwestionowanych orzeczeń lekarskich, jako że istotne dla rozstrzygnięcia sprawy są właśnie te orzeczenia lekarskie znajdujące się w aktach. Organ wskazał, że odwołujący się w toku postępowania miał możliwość wypowiadania się w sprawie i czynił to czynnie poprzez swojego pełnomocnika. W świetle powyższego na podstawie art. 86 k.p.a. nie pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, które powinny były zostać wyjaśnione w drodze przesłuchania strony. Orzeczenie lekarskie wydane przez Instytut Medycyny Pracy im. [...] w L. wydane zostało w zgodzie z przepisami rozporządzenia, a zatem nie było podstawy prawnej do żądania, aby organ administracyjny wymagał od tego instytutu wydania innego orzeczenia. Organ orzekający wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że postawienie znaku "...." w orzeczeniu stanowiło wypełnienie treści urzędowego wzoru formularza i nie można więc twierdzić, jak to czyni odwołujący się, że w ten sposób nie została wskazana data następnego badania. Datę taką można wpisać, gdy ona istnieje, a nie gdy stwierdza się stałe przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Nadto przeprowadzone przez organ odwoławczy uzupełniające postępowanie wyjaśniające w dostateczny sposób wyjaśniło treść orzeczenia tego instytutu poprzez wskazanie, że przeciwwskazania zdrowotne w przypadku odwołującego się mają charakter stały. W tym zakresie oceny orzeczenia lekarskiego organ odwoławczy dokonał samodzielnie w ramach swoich ustawowych kompetencji do rozpatrzenia sprawy, a stanowisko instytutu ma jedynie charakter posiłkowy. W świetle powyższego nie można mówić o naruszeniu prawa odwołującego się do czynnego udziału w postępowaniu, ponieważ tego prawa nie można mylić z rozstrzygnięciami organów orzekających co do istoty sprawy oraz nieprzeprowadzeniem dowodów, które nie mają oparcia w przepisach prawa.

Dodatkowo organ drugiej instancji wskazał, że okoliczność, iż organ pierwszej instancji odnośnie wyjaśnień znaku "...." w orzeczeniu lekarskim powołał się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami dodatkowo potwierdziły zasadność rozstrzygnięcia co do tego, iż z uwagi na istnienie przeciwwskazań zdrowotnych należało cofnąć odwołującemu się jego uprawnienia do kierowania pojazdami.

Z powyższą decyzją nie zgodził się skarżący i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji M. G. zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym:

- art. 10 ust 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w

postępowaniu, a także uniemożliwienie stronie skarżącej wypowiedzenia się co do

zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz

niepoinformowanie strony o zamiarze wydania decyzji w sprawie,

- art. 77 § 1 w związku z art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające na oparciu zaskarżonej decyzji na niepełnym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, pomijającym złożone przez skarżącego wnioski dowodowe w piśmie z dnia [...] r.,

- § 7 ust. 2 pkt. 4a i 10 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie

wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (DZ. U. Nr 24, poz. 215) poprzez

jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie.

Skarżący wniósł o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że decyzja organu drugiej instancji z dnia [...] r. Nr [...] utrzymała w mocy wadliwą decyzję wydaną przez Starostę J. w dniu [...] r. Nr [...]. W opinii skarżącego decyzja Starosty J. posiadała szereg uchybień procesowych, które całkowicie ją dyskwalifikowały. Przede wszystkim decyzja organu pierwszej instancji została wydana z rażącym - bo dokonanym już po raz drugi - naruszeniem art. 10 kpa, polegającym na pozbawieniu strony skarżącej możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu. Co więcej organ pierwszej instancji również dopuścił się obrazy przepisu art. 10 kpa nie powiadamiając strony o możliwości zapoznania się aktami postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i ustalonych faktów. Nadto skarżący wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. pozostawiło wnioski dowodowe zgłaszane przez skarżącego bez odpowiedzi, natomiast zdaniem skarżącego miał on prawo spodziewać się, iż w przypadku uwzględnienia lub nie złożonych wniosków organ odwoławczy poinformuje go o sposobie rozpoznania wniosków dowodowych. W sytuacji dopuszczenia przez organ drugiej instancji do postępowania dowodowego (które zostało przeprowadzone wybiórczo, ograniczając się tylko do wystosowania pisma do Instytutu Medycyny Pracy im. [...]), skarżący mógł się spodziewać, iż również pozostałe wnioskowane przez niego dowody zostaną przeprowadzone, zaś w przypadku odmowy ich przeprowadzenia zostanie on o tym poinformowany, co umożliwiłoby mu ewentualną dalszą aktywność procesową.

Ponadto skarżący podkreślił, że obie instancje w sposób wadliwy zastosowały w niniejszej sprawie § 7 ust. 2 pkt. 4a i 10 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 24, poz. 215). W opinii skarżącego organ odwoławczy, który zdawał sobie sprawę z wadliwego zastosowania tego przepisu przez organ pierwszej instancji konwalidował jego zastosowanie w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. błędnie zwróciło się o dokonanie wykładni zawartego w orzeczeniu lekarskim skreślenia do Instytutu Medycyny Pracy w L., czyli organu, który orzeczenie wydał. Nadto na podstawie odpowiedzi instytutu, która zawierała wyłącznie interpretacje dokonanego skreślenia, organ drugiej instancji wadliwe orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Powyższa nieprawidłowość jest w opinii skarżącego istotna bowiem uniemożliwia stronie przejście ponownych badań kontrolnych w przypadku zmiany stanu zdrowia. Skarżący wskazał nadto, że w sposób nieprawidłowy i sprzeczny z treścią art. 77 k.p.a. zostały oddalone jego wnioski dowodowe zmierzające do wykazania jego rzeczywistego stanu zdrowia. Z uwagi na lakoniczność orzeczeń lekarskich, które nie zawierają żadnego uzasadnienia, skarżący domagał się przeprowadzenia w postępowaniu administracyjnym ponownych badań lekarskich, które wykazałyby wadliwość wydanych orzeczeń lekarskich. Potrzeba tych badań była, w opinii skarżącego, uzasadniona z uwagi na różne określenie daty ponownych badań kontrolnych. Natomiast z powodu braku uzasadnienia badań lekarskich skarżący nie wie jaka choroba jest przyczyną cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami. Skarżący wskazał, że próba dowiedzenia się o stan jego zdrowia spotkała się z decyzją odmowną zarówno Zakładu Medycyny Pracy w J. G. jak i Instytutu Medycyny Pracy w L.

Skarżący wskazał, że pozytywnie przeszedł badania wysokościowe jak też zaliczył psychotesty wymagane od kierowców zawodowych. Skarżący podkreślił, że z uwagi na lakoniczność obu orzeczeń lekarskich nie miał możliwości ich zweryfikowania w toku postępowania administracyjnego. Skarżący powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, w szczególności wskazał na treść § 12 ust. 1 rozporządzenia i wywiódł, że skoro osoba badana lub podmiot kierujący na badania może w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia "wnieść odwołanie od jego treści wraz z uzasadnieniem", to niewątpliwie osnowa takiego orzeczenia i jego uzasadnienie powinny dawać osobom legitymowanym do złożenia odwołania możliwość podjęcia ewentualnej polemiki z ustaleniami i oceną zawartą w kwestionowanym orzeczeniu. Brak takich elementów w orzeczeniu lekarskim nie tylko czynił iluzorycznym uprawnienie strony do ponownego rozpoznania jej sprawy w drodze odwołania, ale także powoduje niemożliwość kontroli orzeczeń przez sądy i inne organy.

Zdaniem skarżącego, treść § 12 w powiązaniu z § 11 i § 4 rozporządzenia obliguje lekarza orzekającego do wyjaśnienia w każdej sytuacji, czy wystąpiły faktyczne przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, i do wskazania, chociażby w sposób ogólny, rodzaju choroby uzasadniającej orzeczenie oraz do przedstawienia wniosków wysnutych z przeprowadzonych badań.

Skarżący przywołał treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] r., sygn. akt [...], w którym Sąd stwierdził "wydanie przez starostę decyzji na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) musi być poprzedzone badaniem przez uprawnionego lekarza, zakończonym orzeczeniem określającym konkretne i uzasadnione przeciwwskazania zdrowotne do prowadzenia pojazdów."

Podsumowując skarżący wskazał, że z uwagi na lakoniczność decyzji lekarskich nie jest możliwe jednoznaczne stwierdzenie czy przyczyny z powodu których odebrano skarżącemu uprawnienia doprowadzenia pojazdów są należyte i uzasadnione.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. podtrzymało dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracyjnej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, na co wskazuje treść art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., w tym także na decyzje wydawane przez organy celne.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnych uchybiających prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego aktu), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c ustawy).

Stosownie do treści art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, zaś wszelkie zmiany stanu faktycznego, zaszłe po dacie wydania ostatecznego rozstrzygnięcia, mogą być ewentualnie podstawą do wszczęcia nowego postępowania administracyjnego w sprawie zależnie od okoliczności, nie mogą natomiast stanowić przedmiotu oceny Sądu w tej sprawie. Kontrola decyzji, bądź innych aktów lub czynności o charakterze administracyjnym oznacza, że sąd administracyjny dokonuje jej niejako z mocą wsteczną i orzeka na podstawie stanu faktycznego odzwierciedlonego w aktach sprawy oraz stanu prawnego istniejącego w dacie podjęcia decyzji, aktu, czynności. Wobec tego Sąd oddalił, na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a., wniosek skarżącego o dopuszczenie dowodu z kserokopii (potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika procesowego skarżącego) orzeczeń lekarskich: D. W. O. M. P. we W., Oddziału w J. G. z dnia [...] r., D. W. O. M. P., Poradni Psychologicznej z dnia [...] r.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. Nr [...] oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja Starosty Powiatu J. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia M. G. (zwanemu dalej skarżącym) uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A,B,C,E nie naruszają przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "prawo drogowe", w tym art. 140 ust. 1 pkt 1 , ani przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "k.p.a.", w szczególności art. 7, art.art. 77 § 1 oraz art. 10 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ, istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 140 ust. 1 pkt 1 prawa drogowego decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

W pierwszym rzędzie pod ocenę Sądu poddane zostały zarzuty skargi wskazujące na naruszenie przepisów procesowych. Przepisy te rzutują bowiem na prawidłowość stanu faktycznego, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego.

Nie można też zgodzić się z zarzutem naruszenia art.7, art. 77 § 1 k.p.a. Skarżący podnosi, że w sposób sprzeczny z art. 77 k.p.a. zostały oddalone jego wnioski dowodowe zmierzające do wykazania jego rzeczywistego stanu zdrowia. W myśl art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, zgodnie natomiast z art. 78 k.p.a. żądanie strony co do przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy. W niniejszej sprawie istotne jest to, że strona wnioskowała, między innymi, o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego – lekarza psychiatry, przesłuchania świadków – lekarzy, którzy byli autorami zapadłych w sprawie orzeczeń lekarskich na okoliczność istnienia przeciwwskazań zdrowotnych u skarżącego do kierowania pojazdami silnikowymi. W ocenie Sądu takie wnioski strony wymagały rozważenia, szczególnej regulacji co do trybu wydawania orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zgodnie z treścią art. 140 ust. 1 pkt 1 prawa drogowego decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Ocena, czy u kierowcy występują takie przeciwwskazania leży w gestii lekarzy, wykonujących stosowne badania w upoważnionych jednostkach (art. 122, art. 123 prawa drogowego). Nie posiadając takich orzeczeń i sprzecznie z ich treścią starosta nie może dokonywać samodzielnych ocen co do tego, czy kierowca – ze względu na stan zdrowia – jest w stanie kierować pojazdem w sposób nie zagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego. Mając powyższe na uwadze, zgadzając się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyrokach: z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 420/2005; z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK251/2006; z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1078/2006; z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 2028/06 Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie uznał, że orzeczenia lekarskie o jakich mowa w § 10 ust. 1 i ust. 4 oraz § 13 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badania lekarskiego kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2 poz. 15 zwanego dalej "rozporządzeniem") nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., która podlega kontroli organu administracji. Powyższe orzeczenie lekarskie stanowi środek dowodowy, o jakim mowa w art. 76 § 2 k.p.a. Zaznaczyć przy tym należy, że dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości to znaczy, że pochodzi od organu który go wystawił oraz domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego dokument pochodzi. Konsekwencją przyjęcia, że przedmiotowe orzeczenie lekarskie stanowi dokument urzędowy oznacza, że zgodnie z treścią art. 76 § 3 k.p.a. za dopuszczalne przyjąć należy przeprowadzenie dowodu tylko przeciwko treści dokumentu, a kontrola legalności zaskarżonych decyzji powinna uwzględniać charakter orzeczenia lekarskiego jako środka dowodowego, o którym mowa w art. 76 § 2 k.p.a. Możliwe jest zatem przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu, ale nie może ono polegać na przeciwstawianiu wiadomości specjalnych posiadanych przez lekarzy innym dowodom o słabszej mocy dowodowej.

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uznały orzeczenia lekarskie jednostek medycyny pracy: D. W. O. M. P. we W., Oddział w J. G. z dnia [...] r., Instytut Medycyny Pracy w L. z dnia [...] r. stwierdzające istnienia przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów silnikowych u M. G. za wiarygodne i cofnęły skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii A,B,C,E.

Należy zaznaczyć, że ustawodawca w § 13 ust. 2 rozporządzenia wprowadził zasadę, że orzeczenie lekarskie podmiotu odwoławczego jest ostateczne, przepisy rozporządzenia nie przewidują możliwości zmiany ostatecznego orzeczenia przez uprawnionych lekarzy w drodze ponownego badania strony, tym bardziej nie przewidują zmiany tego orzeczenia w drodze badania przez lekarza nie uprawnionego w rozumieniu rozporządzenia. Nie można więc zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że wnioski dowodowe o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza psychiatry i zeznań lekarzy, którzy wydali już orzeczenia w sprawie stanowiące podstawę do cofnięcia stronie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.

Zdaniem Sądu w świetle charakteru orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie określonym w rozporządzeniu jako dokumentu urzędowego i prawa strony do przeprowadzenia dowodu przeciwko jego treści należało rozważyć, czy przedłożone przez skarżącego wyniki badań przeprowadzone w dniu [...] r. w Pracowni Badań Psychotechnicznych oraz w dniu [...] r. w prywatnym gabinecie lekarskim przez lekarza medycyny J. C. i badanie okulistyczne (nieczytelna data przeprowadzenie badania oraz miejsce) mogą zostać uznane za skuteczny dowód podważający wiarogodność orzeczeń lekarskich wydanych przez jednostki medycyny pracy. W pierwszej kolejności należy podkreślić, ze przedłożone przez stronę zaświadczenia lekarskie mogą być (w odróżnieniu od orzeczeń zapadłych w trybie określonym w rozporządzeniu) uznane wyłącznie za dokumenty prywatne, które podlegają w pełni swobodnej ocenie dowodów dokonywanej przez organy orzekające (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 411/1998 (OSNP 2000, nr 9, poz. 358). W opinii Sądu organ drugiej instancji trafnie wykazał, że powyższe badania nie były ukierunkowane na stwierdzenie u skarżącego istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, a jedynie dotyczyły jego stanu zdrowia psychologicznego do wykonywania prac na stanowisku kierowcy, braku wady wzroku oraz braku przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na wysokościach. Powyższa ocena dokonana przez organ administracji drugiej instancji mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów , o której mowa w art. 80 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, który podważyłby moc dowodową wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich.

Skarżący podnosił ponadto, że organy nie ustosunkowały się do wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę w piśmie z dnia [...] r. w formie postanowienia. Sąd zauważa więc, że nie budzi wątpliwości, że organ pierwszej i drugiej instancji niewątpliwie odniósł się do tych wniosków dowodowych w uzasadnieniu decyzji kończących postępowanie. Nawet gdyby stosowne postanowienie w tej kwestii zostało wydane, to strona i tak mogłaby je kwestionować dopiero w odwołaniu od decyzji (skardze do sądu) z racji jego niezaskarżalności. Istotne jest więc, że skarżący nie został pozbawiony prawa do kwestionowania przed organem wyżej instancji i przed sądem stanowiska organu co do odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Trzeba też zauważyć, że zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego istnieje obowiązek wydania postanowienia, w przypadkach wskazanych w ustawie i kiedy przysługuje zażalenie. W pozostałych przypadkach organ nie ma więc obowiązku wydania postanowienia, a daną kwestię procesową może rozstrzygnąć w uzasadnieniu do decyzji, co też uczynił. W orzecznictwie przyjmuje się również, że odmowa przeprowadzenia dowodu i jej przyczyny powinny mieć odzwierciedlenie w aktach sprawy. Takie odzwierciedlenie zawiera zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego wskazują przypadki w których wydawane są postanowienia, zwykle te, na które przysługują zażalenia. Nie wyczerpuje to oczywiście możliwości wydawania postanowień przez organ, który ocenia, czy dana kwestia wymaga sformalizowanego rozstrzygnięcia z jego utrwaleniem, czy też jest to zbędne, bo czynności postępowania będą toczyć się mimo braku stosownego postanowienia.

Oceniając działania organów administracji publicznej Sąd obok przepisów kodeksu postępowania administracyjnego uwzględnił szczególną regulację rozporządzenia określającą między innymi zakres, warunki przeprowadzania i dokumentowania badań lekarskich oraz treść art. 140 ust. 1 prawa drogowego. Należy bowiem pamiętać, że cofnięcie uprawnień ma charakter prewencyjny, zabezpieczający, dotyczy sytuacji, gdy z dużym prawdopodobieństwem kierowca z powodu stanu zdrowia nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób nie zagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę

W literaturze podnosi się, że stan zdrowia kierowcy jest istotną przesłanką bezpieczeństwa ruchu. Niedomagania zdrowotne kierowcy są ważnym czynnikiem wpływającym na zagrożenia bezpieczeństwa ruchu. Ważną zatem rzeczą staje się problem nie tylko niedopuszczenia do udziału w ruchu kierujących osób niemagającyh wymaganego stanu zdrowia, ale także eliminowanie z ruchu tych, którzy utracili warunki zdrowotne po uzyskaniu uprawnień do prowadzenie pojazdów lub u których przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów nie zostały ujawnione w toku badania przed wydaniem prawa jazdy (zob. R. A. Stefański, Komentarz Prawo o ruchu drogowym, Dom Wydawniczy ABC 2005, str. 800, 663-670). Oczywistym jest, że cofnięcie uprawnień w razie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (art. 40 ust. 1 pkt 1 prawa drogowego) wynika z utraty warunku niezbędnego do uzyskania uprawnienia, jakimi jest brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (art. 90 ust. 1 pkt 1 prawa drogowego).

Z kolei treść art. 122 oraz 123 prawa drogowego wskazuje, że ocena, czy u kierowcy występują przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, należy do uprawnionych lekarzy, wykonujących stosowne badania w upoważnionych do tego jednostkach. Należy zauważyć, że szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badań lekarskich regulują przepisy rozporządzenie. Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia uprawniony lekarz na podstawie badania lekarskiego wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wzór orzeczenia lekarskiego określa załącznik nr 5 o rozporządzenia (ust. 4). Osoba badana lub podmiot kierujący na badania może w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia, o którym mowa w § 11, wnieść odwołanie od jego treści wraz z uzasadnieniem (§ 12 ust. 1), uprawniony lekarz podmiotu odwoławczego, o którym mowa w § 12 ust. 2 i ust. 3 wydaje orzeczenie lekarskie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania odwołania. Orzeczenie lekarskie, o którym mowa w ust. 1 , jest ostateczne ( § 13). W myśl § 17 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia uprawniony lekarz jest obowiązany prowadzić dokumentację medyczną osób badanych w formie karty badania lekarskiego, której wzór określa załącznik nr 9 rozporządzenia. Do karty badania lekarskiego dołącza się wyniki konsultacji specjalistycznych i badań pomocniczych oraz kopię wydanego orzeczenia (ust. 2). Do prowadzenia i udostępnienia dokumentacji medycznej, o której mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odrębne przepisy regulujące postępowanie z dokumentacją medyczną (ust.3).

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy, należy wskazać, że Starosta Powiatu J. po otrzymaniu stosownego wniosku z Prokuratury Rejonowej w J. G., zawierającego informacje budzące uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, działając na podstawie przepisu art. 122 ust. 1 pkt 4 prawa drogowego, skierował skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (decyzja z dnia [...] r. Nr [...]) do właściwego miejscowo wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy. W tym miejscu uzasadnienia należy zauważyć, że skarżący nie negował zasadności wydania przedmiotowej decyzji i poddał się stosownym badaniom. W ramach przeprowadzonych badań uprawniony lekarz D. W. O. M. P. we W. Oddział w J. G. stwierdził w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] r., że istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami kategorii A, A1, B, B1, B+E, C, C1, C+E, C1+E oraz pozwolenia do kierowania tramwajem. Skarżący odwołał się od tego orzeczenia zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia i w wyniku ponownie przeprowadzonego badania wydane zostało przez Instytut Medycyny Pracy im. [...] w L. orzeczenie lekarskie po raz kolejny stwierdzające u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Powyższe orzeczenie zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia jest ostateczne.

W opinii Sądu regulacja dotycząca czynności specjalistycznych jakimi są badania lekarskie, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. W tej sytuacji ostateczne orzeczenie lekarskie, wydane w trybie rozporządzenia, nie podlega weryfikacji przez organy administracji publicznej (starostę) w prowadzonych przez niego postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń, jedyną podstawę weryfikacji takich decyzji lekarskich stanowią przepisy przywołanego rozporządzenia, przewidujące w § 12 możliwość odwołania do właściwego podmiotu odwoławczego (zob. wyrok NSA z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04, wydanym na gruncie podobnie brzmiących regulacji prawnych dotyczących przeprowadzania badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na posiadanie broni palnej, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 967/07, wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 840/08).

Należy również wskazać, że przepisy rozporządzenia zapewniają ochronę praw strony w postępowaniu poprzez zapewnienie możliwości osobie badanej wniesienia odwołania od treści orzeczenia do podmiotu odwoławczego (§ 12 ust. 1). Dodatkowo osoba badana ma wgląd do prowadzonej przez uprawnionego lekarza dokumentacji medycznej, może też domagać się wydania jej kopii, odpisów lub wyciągów z tej dokumentacji oraz ma zagwarantowane prawo do informacji o swoim stanie zdrowia (art. 9, art. 27 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta [Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 417 ze zm.).

W opinii Sądu treść wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich jest zgodna z treścią rozporządzenia, z wzorem w nim określonym, natomiast brak uzasadnienia rozpoznania lekarskiego w niczym nie ogranicza praw skarżącego. Trudno sobie wyobrazić aby organ administracji publicznej był upoważniony do oceny dokumentacji medycznej, na podstawie, której wydano orzeczenia i uwzględnienia ewentualnych uwag badanego. Takie działanie organu w oczywisty sposób nie mieści się w jego kompetencjach, gdyż obowiązujące przepisy nie przyznają mu takich uprawnień, nadto organ administracji nie posiada wiadomości specjalnych, które pozwoliłyby dokonać takiej oceny.

Sąd oceniając, że dokonana przez organy administracji ocena orzeczeń lekarskich wydanych przez jednostki medycyny pracy mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a. wziął również pod uwagę istotę regulacji przewidzianej w art. 140 ust. 1 prawa drogowego.

Niezrozumiałym wydaje się zarzut naruszenia przez organy postępowania art. 10 § 1 k.p.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że zarówno w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji jak i w trakcie postępowania odwoławczego skarżący został zawiadomiony o możliwości zaznajomienia z materiałem zebranym w sprawie. Zdaniem Sądu skarżący w toku prowadzonego postępowania miał zagwarantowane prawo do czynnego udziału w postępowaniu, z którego to prawa korzystał składając wnioski dowodowe i wypowiadając się co zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że orzeczenie lekarskie wydane przez Instytut Medycyny Pracy w L. zostało wypełnione sprzecznie z obowiązującym załącznikiem do rozporządzenia. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organu, że postawienie znaku w postaci linii poprzecznej stanowi prawidłowe wypełnienie obowiązującego formularza. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. zgodnie z art. 136 k.p.a. stwierdzając ,że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez Starostę Powiatu J. wymagało uzupełnienia przeprowadził postępowanie dowodowe dokonując prawidłowych ustaleń w tym zakresie

Nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa twierdzenie skarżącego jakoby powyższy sposób wystawienia orzeczenia lekarskiego uniemożliwiał mu poddanie się kolejnemu badaniu. Zgodnie bowiem z art. 122 ust. 1 pkt 2 prawa drogowego skarżący może ubiegać się o kolejne badanie w wyspecjalizowanym ośrodku w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Natomiast wniosek skarżącego skierowany do Starosty J. (w piśmie z dnia [...] r.) o skierowanie strony na kolejne badanie w D. W. O. M. P. we W., Oddział w J. G. nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Zgodnie z treścią art. 122 ust. 1 pkt 4 starosta decyzją kieruje na badania w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdem, kieruje decyzją na badania osobę posiadającą prawo jazdy lub pozwolenie do kierowania tramwajem na podstawie zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy (pkt 5). W myśl § 2 ust. 4 rozporządzenia osobie o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4 i 5 prawa drogowego, decyzję o skierowaniu na badania lekarskie wydaje starosta, w przypadku otrzymania: 1. wniosku od egzaminatora o stwierdzonych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia osoby poddanej egzaminowi państwowemu; 2. wniosku od organu kontroli ruchu drogowego o stwierdzonych w trakcie wykonywania czynności służbowych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdem; 3. zawiadomienia powiatowego lub wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności, o posiadaniu przez osobę niepełnosprawną uprawnienia do kierowania pojazdem, starosta może również kierować na badania lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących spowodować niezdolność do prowadzenia pojazdów (ust. 5). Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy, należy wskazać, że wobec M. G. zapadła w dniu [...] r. decyzja nr [...] o skierowaniu strony na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z powodu wniosku Prokuratury Rejonowej w J. G. w tym zakresie i w konsekwencji przeprowadzonych badań zapadło wobec skarżącego ostateczne orzeczenie lekarskie w oparciu, o które Starosta J. cofnął stronie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Starosta nie tylko nie zastępuje więc uprawnionych lekarzy w ocenianiu stanu zdrowia kierowców, nie określa też terminów kolejnych badań. Natomiast skarżący może zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia zgłosić się na badania lekarskie bez skierowania.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skarżącego naruszenia § 7 ust. 2 pkt 4a i 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie należy podkreślić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. podjęło wszelkie kroki niezbędne do skutecznego wyjaśnienia wątpliwości odnoszących się co do formy i treści ostatecznego orzeczenia lekarskiego, tak więc powyższe naruszenie nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy.

Sąd nie dostrzegł w prowadzonym przez organy celne postępowaniu naruszeń z zakresu prawa materialnego i procesowego. Skarżący, jako strona postępowania, mógł na każdym etapie postępowania uczestniczyć w sprawie. Nadto, organy administracji publicznej wyczerpująco wyjaśniły przesłanki, którymi się kierowały, oraz wskazały fakty, które zostały uznane za udowodnione, i przyczyny, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności.

W konkluzji należy raz jeszcze podkreślić, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone zgodnie z regułami proceduralnymi, z poszanowaniem praw strony i czynnym jej udziałem. Organy wskazały szczegółowo motywy swoich rozstrzygnięć, odwołując się do konkretnych ustaleń faktycznych mających oparcie w zgromadzonych w sprawie dowodach. Ocena dokonanych ustaleń w świetle wchodzących w rachubę przepisów odpowiada prawu, nie narusza bowiem granic swobodnej oceny dowodów. Organ odwoławczy dopełnił, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, wszelkich niezbędnych czynności w celu gruntownego wyjaśnienia sprawy, zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego wskazanymi w art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a.

Skoro wszczęte skargą strony postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu nie dało dostatecznych podstaw do postawienia organom zarzutu naruszenia prawa (art. 145 § 1 u.p.p.s.a.), należało – stosownie do dyspozycji art. 151 u.p.p.s.a. – oddalić skargę jako nieuzasadnioną.