Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2525/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych

SENTENCJA

Referendarz sądowy Lucyna Picho Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej postanawia: odmówić przyznania L. L. prawa pomocy w żądanym zakresie.


UZASADNIENIE

L. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...] wydaną w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej. Wraz ze skargą strona zamieściła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu wnioskodawczyni wyjaśniła, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z córką. Jedynym dochodem rodziny jest renta wypłacana skarżącej w wysokości [...] ZŁ oraz odsetki w wysokości [...] zł pochodzące z oszczędności zgromadzonych na koncie w wysokości [...] zł. Wnioskodawczyni ujawniła również, że posiada majątek w postaci domu o powierzchni [...] m2 (w udziale [...]), nieruchomość rolną o powierzchni [...] ha (w udziale [...] jak również oszczędności córki zgromadzone na koncie w wysokości [...] zł. Uzasadniając wniosek strona podała, że dysponuje bardzo skromnym dochodem w wysokości [...] zł miesięcznie (dochód brutto to kwota [...] zł). L. L. dodała, że jej córka nie pracuje, jest bezrobotna i nie przysługuje jej zasiłek. Oświadczyła, że niewielkie środki są w całości pochłaniane przez bieżące wydatki, wśród których podstawę stanowią zakup żywności, lekarstw, utrzymanie domu. Strona wskazała również, że ona sama nie posiada żadnych oszczędności i nie była przygotowana na opłacenie kosztów w ustalonej przez Sąd wysokości, powyższe uzasadnia wniosek.

Rozpoznając wniosek na wstępie należy zaznaczyć, że stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej jako p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym – wówczas obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, lub częściowym – wówczas obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych i wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 1, § 2 i § 3 powołanej ustawy). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 ustawy).

W ocenie referendarza sądowego przedstawiona przez L. L. sytuacja majątkowa nie daje podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Zauważyć należy, że przy ocenie zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy ustawodawca nakazuje stosowanie surowych kryteriów oceny. Strona domagając się uwzględnienia takiego wniosku w całości czy też w części musi wykazać, że znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji, która w znaczący sposób odbiega od przeciętnej. Tylko zatem te osoby, które wykażą, iż ich sytuacja materialna jest trudna mogą oczekiwać, że zostaną zwolnione z kosztów sądowych lub przyznana im zostanie pomoc w formie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Uwzględniając informacje wynikające ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku stwierdzić należy, że sytuacja majątkowa skarżącej nie może być uznana za bardzo trudną. Wnioskodawczyni ma zapewnione zarówno potrzeby bytowe jak i uzyskuje co miesiąc stały i regularny dochód. Ponadto ujawniła, że córka, która zamieszkuje z nią w gospodarstwie domowym zgromadziła oszczędności w wysokości [...] zł. Wskazać również należy, że na obecnym etapie postępowania sądowego zasadniczym składnikiem kosztów jest wpis od skargi, którego wysokość z uwagi na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia została ustalona na kwotę [...] zł (por. § 2 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 24 grudnia 2003 r., nr 221, poz. 2193). Wysokość innych kosztów sądowych np. opłat kancelaryjnych (m. in. opłat za wydanie kopii, czy odpisu dokumentu z akt sprawy – odpowiednio 2 lub 10 zł za każdą stronę dokumentu, opłaty za sporządzenie uzasadnienia wyroku -100 zł), czy wydatków (np. kosztów dojazdu do Sądu) nie jest obecnie znana, ponieważ będzie zależna od przebiegu sprawy. Niemniej jednak nie będą one wyższe niż wpis od skargi.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skoro skarżąca nie pozostaje bez środków do życia, jak również ujawniła, iż pozostająca z nią we wspólnym gospodarstwie domowym córka zgromadziła na koncie oszczędności

w wysokości [...] zł, to nawet przy uwzględnieniu wydatków związanych

z codziennym utrzymaniem nie można uznać, że jest ona w stanie samodzielnie opłacić kosztów sądowych i kosztów ustanowienia w sprawie profesjonalnego pełnomocnika. Rozumiejąc to, iż oszczędności są przeznaczone dla potrzeb nie ulega wątpliwości, iż

w każdej chwili skarżąca może pobrać z oszczędności dowolną kwotę i opłacić z niej koszty sądowe. Powyższe wskazuje na to, że L. L. nie spełnia przesłanek

o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Uwzględniając powyższe uznać należało, że zasadnym jest odmowa przyznania prawa pomocy na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a..