Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 967/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-10-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3, par 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za listopad 2010 r. oraz koszty postępowania egzekucyjnego. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją 16 czerwca 2016 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji orzekającą o odpowiedzialności skarżącego jako byłego prezesa zarządu solidarnie ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za listopad 2010 r. w wysokości 114 656,00 zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego w wysokości 10 095,70 zł.

W skardze na ww. decyzję skarżący D.K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wskazując, że zaskarżona decyzja nakłada na niego obowiązek zapłaty podatku w kwocie, której nie jest w stanie uiścić. Podniósł, że nałożenie tego obowiązku doprowadzi do jego bankructwa, do całkowitego i nieodwracalnego wyłączenia z życia gospodarczego i prawdopodobnie zmusi do opuszczenia kraju, co w odczuciu skarżącego, stanowiłoby znaczną szkodę i wywołałoby trudne do odwrócenia skutki.

Skarżący podniósł w dalszej kolejności, że podatki, których zapłaty domagają się organy podatkowe, nigdy nie były należne od reprezentowanej przez niego spółki, zaś wydanie decyzji wymiarowej w stosunku do spółki jest wynikiem rażących zaniedbań osób formalnie reprezentujących spółkę w toku postępowania kontrolnego. Skarżący zaznaczył, że od daty ustąpienia z funkcji prezesa zarządu spółki nie ma żadnego wpływu na jej losy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może zatem udzielić stronie skarżącej tzw. "ochrony tymczasowej", która polega na wstrzymaniu wykonania np. egzekucji należności pieniężnych wynikających z zaskarżonej decyzji podatkowej, aż do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania w tym przedmiocie stosownego rozstrzygnięcia. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Podstawowym warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość powstania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te powinny mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy.

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie powołał żadnych konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje możliwość wystąpienia przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący wskazał we wniosku, że nie jest w stanie uiścić kwoty podatku wynikającej z decyzji, jednocześnie jednak nie podał żadnych danych obrazujących jego obecną sytuację majątkową. Tym samym Sąd nie mógł odnieść kwoty nałożonego na skarżącego zobowiązania do jego rzeczywistych możliwości finansowych, ani też stwierdzić, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji powstanie szkoda której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Podkreślić przy tym należy, że pod pojęciami niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2006, s. 190). Wykonanie zaskarżonej decyzji – związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ma charakter odwracalny.

Końcowo wskazać należy, że Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada zasadności skargi. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja będzie podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Odniesienie się zatem do zarzutów stawianych przez skarżącego zaskarżonej decyzji na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.