Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1963/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1, art. 156-159, art. 138 par. 1 pkt 1, art. 162 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Zalewski Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak Protokolant ref. staż. Klaudia Kruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2014 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] marca 2009 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 456 (czterysta pięćdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, wniesionej przez P. S.A. z siedzibą w W. (dalej "Spółka" "Strona", "Skarżący"), jest decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej "Prezes UKE") z [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej obowiązek dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej Spółki.

Decyzją z [...] lipca 2006 r. nr [...] Prezes UKE, po przeprowadzonej analizie rynku zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej Spółki, wskazał Skarżącego jako operatora o znaczącej pozycji rynkowej i nałożył na Spółkę obowiązki regulacyjne, w tym m.in. obowiązek wynikający z art. 40 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. 2004 r. nr 171 poz. 1800, dalej: P.t.), polegający na ustalaniu opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o koszty ponoszone przez Spółkę.

Następnie Prezes UKE, działając w oparciu o przepisy art. 40 ust. 4 w zw. z art. 40 ust. 2 i 3 P.t., decyzją z [...] kwietnia 2007 r. nr [...] (decyzja [...]), nałożył na Skarżącego określone obowiązki związane z dostosowaniem stawek z tytułu zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej Spółki do określonych poziomów. Decyzja [...], wobec braku jej zaskarżenia, uprawomocniła się.

Prezes UKE, [...] września 2008 r. wydał kolejną decyzję nr [...] w sprawie dostosowania opłat z tytułu świadczenia usługi zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej w sieci Spółki (decyzja [...]).

W tej sytuacji, w obrocie prawnym obowiązywały dwie decyzje administracyjne, które regulowały stawki [...] na różnym poziomie w tym samym okresie. W związku z powyższym, Prezes UKE pismem z [...] października 2008 r. zawiadomił Skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji [...]. Spółka natomiast, pismem z [...] listopada 2008 r. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności pkt I.3 sentencji decyzji [...].

Prezes UKE, decyzją z [...] grudnia 2008 r., nr [...], stwierdził wygaśnięcie z dniem 1 stycznia 2009 r. decyzji [...]. W konsekwencji tej decyzji, organ powołując się m.in. na przepis art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 nr 98 poz. 1071, dalej: K.p.a.), wydał [...] marca 2009 r. decyzję nr [...], na podstawie której umorzył postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji Prezes UKE wskazał, że przedmiotem postępowania była sprawa stwierdzenia nieważności pkt I.3. sentencji decyzji [...] na wniosek Spółki, decyzja ta jednak wygasła z dniem 1 stycznia 2009 r., mocą decyzji z [...] grudnia 2008 r. Tym samym od 1 stycznia 2009 r. postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności pkt I.3 sentencji decyzji [...], stało się bezprzedmiotowe.

W wyniku rozpoznania wniosku Strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UKE, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. oraz art. 206 ust. 1 P.t., decyzją z [...] lipca 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] marca 2009 r.

Spółka zaskarżyła decyzję [...] lipca 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc w skardze z [...] sierpnia 2009 r., o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Spółki, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art.107 § 1 i § 3 w zw. z art.138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 140 oraz art. 104 § 1 w zw. z art.140 K.p.a., poprzez:

a) niedostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne motywów wydania zaskarżonej decyzji,

b) brak w treści zaskarżonej decyzji elementów wskazujących na rzeczywiste ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w wyniku faktycznego rozpoznania sprawy co do istoty;

2. art. 105 § 1 w zw. z art.138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 140 oraz art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a., poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji bezpodstawnie umarzającej postępowanie w sprawie z wniosku Spółki w sytuacji, gdy istniały przesłanki do stwierdzenia nieważności w części decyzji Prezesa UKE z [...] kwietnia 2007r.;

3. art. 104 § 2 oraz art. 6, art. 7, art. 8 i art. 11 w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji bezpodstawnie umarzającej postępowanie w sprawie z wniosku Spółki z uwagi na świadome doprowadzenie przez organ do zaniechania zbadania sprawy co do istoty i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku Spółki z [...] listopada 2008 r. w sprawie stwierdzenia nieważności pkt. I.3 decyzji Prezesa UKE z [...] kwietnia 2007 r.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z 25 stycznia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2359/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu przedmiotowej skargi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z [...] marca 2009 r. Sąd stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz zasądził od organu na rzecz Spółki zwrot kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny jednak, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Prezesa UKE, wyrokiem z 9 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 1066/11, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzając od Spółki na rzecz organu stosowne koszty postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w rozpoznawanej sprawie treść sentencji jednoznacznie wskazuje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Stosownie do wyniku sporu orzeczono też o zwrocie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku tymczasem, w proceduralnej podstawie rozstrzygnięcia wskazano art. 151 P.p.s.a., a zatem przepis stanowiący, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można było przyjąć, że powołanie w podstawie prawnej wyroku art. 151 P.p.s.a., mimo oczywistej sprzeczności z rozstrzygnięciem, nie wpłynęło w sposób istotny na wynik sprawy. Nie ma bowiem przesłanek ku temu by przyjąć na podstawie art. 184 in fine ustawy, że mimo błędu w uzasadnieniu wyrok odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że Sąd I instancji nie przedstawił żadnych wywodów wyjaśniających, dlaczego wydał określone w sentencji rozstrzygnięcie, a ponadto wskazał, że ""nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu"". W związku z tym, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozostawało w sprzeczności z sentencją i nie spełniało swej podstawowej funkcji, gdyż brak było w nim jakiegokolwiek odniesienia się do tych podstaw prawnych, które zastosowano przy wydaniu zaskarżonej decyzji, co uniemożliwiło skontrolowania przesłanek, na których oparł się sąd niższej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji ograniczył się do oceny dopuszczalności skargi, co było już przedmiotem rozważań WSA w uprzednio wydanym w sprawie postanowieniu z 29 marca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1662/09, uchylonym następnie postanowieniem NSA z 23 września 2010 r., sygn. akt II GSK 970/10, przesądzającym brak podstaw do odrzucenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z 12 grudnia 2012 r. oddalił skargę. Sąd zaznaczył, że istotą sporu w rozpoznawanej sprawie było rozstrzygnięcie kwestii czy było możliwe i prawnie uzasadnione umorzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji [...]. Sąd I instancji wskazał, że podstawą prawną powołaną przez Prezesa UKE w decyzji o umorzeniu postępowania nieważnościowego był przepis art. 105 § 1 K.p.a., który przesądza o powinności organu do obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Sąd podkreślił, że zmiany, które zaszły w okolicznościach faktycznych sprawy administracyjnej po wszczęciu postępowania muszą zostać uwzględnione przez organ administracji publicznej, bowiem w przeciwnym razie decyzja byłaby rażąco sprzeczna z zasadą prawdy materialnej. Sąd zaznaczył, że organ administracji publicznej ocenia stan faktyczny sprawy aktualny w chwili wydania decyzji administracyjnej. W związku z tym Sąd I instancji zgodził się z tezą zawartą w zaskarżonej decyzji Prezesa UKE, że skoro decyzja, której stwierdzenia nieważności żądała Strona, nie istniała w dniu orzekania przez organ i nie kształtowała praw i obowiązków Strony wskutek jej wygaśnięcia to brak było możliwości stwierdzenia jej nieważności. Jak zaznaczył Sąd, wygaśnięcie decyzji [...] spowodowało tym samym brak prawnej i faktycznej podstawy orzekania o niej. Sąd I instancji nie podzielił zarzutów skargi dotyczących braku w treści decyzji elementów wskazujących na rzeczywiste ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w wyniku faktycznego rozpoznania sprawy co do istoty. Jako niezasadne Sąd ocenił także pozostałe zarzuty. Sąd uznał prawidłowość działania Prezesa UKE, które realizowało zasadę niekonkurencyjności nadzwyczajnych środków prawnych (w pierwszej kolejności rozstrzygnięto kwestie podjęte w już toczącym się postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, a w dalszej kolejności rozpoznano wniosek strony o stwierdzenie nieważności decyzji).

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Spółki, wyrokiem z 13 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 484/14, uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzając od Prezesa UKE na rzecz Spółki stosowne koszty postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że decyzja [...] nakładała na Spółkę określone obowiązki regulacyjne, w tym obowiązek corocznego przedstawienia Prezesowi UKE uzasadnienia kosztowego opłat z tytułu zakończenia połączeń w ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej Spółki (pkt I.3), które do czasu orzeczenia o jej wygaśnięciu podlegały wykonaniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanie decyzji [...] oraz wygaszenie z dniem 1 stycznia 2009 r. decyzji [...] nie czyniło bezprzedmiotowym postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pkt I.3 decyzji [...]. Powszechnie przyjmuje się, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, że wygaśnięcie decyzji wywołuje skutki prawne ex tunc, tzn. od dnia, w którym wystąpiły przesłanki bezprzedmiotowości decyzji. W realiach sprawy organ jako moment wygaśnięcia decyzji [...] wskazał dzień 1 stycznia 2009 r., co nie obejmowało całego okresu obowiązywania decyzji [...]. Zatem brak było podstaw do uznania, że w decyzjach tych został uregulowany ten sam przedmiot, a tym samym decyzja [...] zastąpiła niejako decyzję [...] (v. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1384/12). Prowadzi to do wniosku, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że organ w pierwszej kolejności powinien był rozpoznać wniosek spółki o stwierdzenie nieważności pkt I.3. decyzji [...], a dopiero w dalszej kolejności zakończyć postępowanie wszczęte z urzędu w sprawie wygaszenia decyzji [...]. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w stanie sprawy przyjęta przez organ kolejność narusza wskazane przepisy postępowania. Brak było bowiem podstaw do przyjęcia przez organ, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności pkt I.3. decyzji [...] stało się bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 105 K.p.a. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak było również podstaw do umorzenia postępowania wszczętego na wniosek strony w sprawie stwierdzenia nieważności pkt I.3. decyzji [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Podkreślenia również wymaga, że stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej "P.p.s.a" Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że nie może się on kierować dowolnymi wnioskami wywiedzionymi z akt sprawy, musi postępować zgodnie ze wskazaniami dokonanymi przez Sąd II instancji. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 P.p.s.a. należy bowiem rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Nawet w przypadku odmiennej interpretacji prawa lub możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wyrażone przez sąd mają moc wiążącą. Poza tym, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, ""granice sprawy"", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 tej ustawy (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1311/07).

W świetle powyższego, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Rozpoznając ponownie sprawę należy przypomnieć, że przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, wszczętego na wniosek Strony, była kwestia stwierdzenia nieważności pkt I.3. sentencji decyzji [...]. Postępowanie administracyjne przed Prezesem UKE, w myśl art. 206 ust. 1 P.t., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, toczy się na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z Prawa telekomunikacyjnego. Prezes UKE umorzył powyższe postępowanie powołując się na art. 105 § 1 K.p.a., z uwagi na jego bezprzedmiotowość wynikającą z wygaśnięcia decyzji [...] z dniem 1 stycznia 2009 r., co zostało stwierdzone wygaszającą decyzją organu z [...] grudnia 2008 r.

Należy podkreślić, że sprawa stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej rozpoznawana i rozstrzygana jest w trybie postępowania nadzwyczajnego, przy czym fragmentaryczna regulacja tego trybu postępowania powoduje, że w zakresie nieuregulowanym postanowieniami art. 156 - 159 K.p.a. mają do niego zastosowanie przepisy regulujące postępowanie zwykłe. W trybie postępowania nieważnościowego zastosowanie ma zatem również art. 105 K.p.a., który stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, to organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 2168/11).

W przedmiotowej sprawie zatem, istota sporu sprowadza się do kwestii czy wygaśnięcie decyzji administracyjnej stwierdzone decyzją na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.k., czyni postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji administracyjnej bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 K.p.a., dając podstawę do jego umorzenia.

Należy podkreślić, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, że decyzja [...], której stwierdzenia nieważności w zakresie pkt I.3. domagał się Skarżący, poza określeniem wysokości stawki [...], nakładała na Spółkę określone obowiązki regulacyjne, w tym obowiązek corocznego przedstawienia Prezesowi UKE uzasadnienia kosztowego opłat z tytułu zakańczania połączeń w ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej Spółki (pkt I.3), które do czasu orzeczenia o jej wygaśnięciu podlegały wykonaniu. Ponadto decyzja [...], obowiązywała od kwietnia 2007 r. podczas gdy decyzja [...], określała nową wysokości stawki [...] od 1 stycznia 2009 r. i ten dzień wskazał organ jako moment wygaśnięcia decyzji [...]. Brak było zatem, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, podstaw do uznania, że w decyzjach [...] i [...] został uregulowany ten sam przedmiot, a tym samym decyzja [...] zastąpiła niejako decyzję [...].

Dodać należy ponadto za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że wygaśnięcie decyzji wywołuje skutki prawne ex tunc, tzn. od dnia, w którym wystąpiły przesłanki bezprzedmiotowości decyzji, w przedmiotowej sprawie od 1 stycznia 2009 r. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ dokonuje oceny decyzji na datę jej wydania, a eliminacja tej decyzji w razie stwierdzenia wad o jakich mowa w art. 156 K.p.a. następuje, z mocą wsteczną, ze skutkiem prawnym ex nunc, od chwili jej wydania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2168/11).

Przyjmując zatem, że przedmiot decyzji [...], pomimo jej wygaśnięcia, istniał w latach 2007 – 2008, nie można pomijać skutków ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji. Oznaczałoby to bowiem, że sprawa, która była przedmiotem decyzji wróciłaby do stanu, w jakim znajdowała się przed jej wydaniem, a więc do stanu z 2007 r. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1384/12).

W świetle powyższego należy zgodzić się z Naczelnym Sądem Administracyjnym, że wydanie decyzji [...] oraz wygaszenie z dniem 1 stycznia 2009 r. decyzji [...] nie czyniło bezprzedmiotowym postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pkt I.3 decyzji [...]. Oznacza to, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, że organ w pierwszej kolejności powinien był rozpoznać wniosek spółki o stwierdzenie nieważności pkt I.3. decyzji [...], a dopiero w dalszej kolejności zakończyć postępowanie wszczęte z urzędu w sprawie wygaszenia decyzji [...]. W sytuacji bowiem, gdy w grę wchodzi kilka środków procesowych (tak jak w rozpoznawanej sprawie), organ powinien był rozważyć, który z nich wywołuje najdalej idące skutki prawne, a jeżeli pod tym względem wchodzące w grę środki nie różniłyby się - ten, którego przesłanka zastosowania występuje w sposób najbardziej oczywisty w świetle okoliczności sprawy.

Powyższą argumentację wzmacnia przywołane przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 59/10, zgodnie z którym: ""Wydanie przez Prezesa UKE późniejszej decyzji ustalającej operatorowi opłaty za usługi telekomunikacyjne, opartej na przepisie art. 40 ust. 4 p.t., nie czyni bezprzedmiotowym wcześniejszej decyzji ustalającej opłaty w innej wysokości, a tym samym nie upoważnia Prezesa UKE do stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji, z powołaniem się na przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a."."

Uznając zatem, że wydanie decyzji [...] oraz wygaszenie z dniem 1 stycznia 2009 r. decyzji [...] nie czyniło bezprzedmiotowym postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pkt I.3 decyzji [...], brak było również podstaw do umorzenia tego postępowania wszczętego na wniosek Strony. Zaskarżona decyzja wydana w tym przedmiocie godziła w art. 105 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymując w mocy decyzję bezpodstawnie umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności pkt I.3 decyzji [...].

Należy nadto dodać za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że wyrokiem z [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...], Sąd Apelacyjny w W. prawomocnie rozstrzygnął o uchyleniu decyzji [...].

Prezesa UKE, rozpatrując ponownie wniosek Skarżącego o stwierdzenie nieważności pkt I.3 decyzji [...], uwzględni ocenę prawną i wskazania wyrażone w niniejszym wyroku.

Stwierdzając uchybienie przepisom postępowania w stopniu mający istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w zw. z art. 209 tej ustawy.