Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 51/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-03-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

1 Postanowienie Dnia 5 marca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2009 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku L. K., T. K., K. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2008 roku, nr [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania prowadzenia działalności gospodarczej - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 roku, nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Rz. z dnia [...] listopada 2008 roku nr [...] nakazującą L. K., T. K. i K. K. – wspólnikom spółki cywilnej – wstrzymanie działalności prowadzonego przez nich w Rz. przy ul. A. "B. S.". W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, iż wskutek awarii w dniu 19 listopada 2008 roku, rura doprowadzająca do baru wodę uległa uszkodzeniu. W konsekwencji, działalność baru musiała ulec wstrzymaniu albowiem nie spełnia ona wymogów wynikających z rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE – Polskie wydanie specjalne, rozdział 13, tom 34, str. 319 ze zm.); bar nie jest zaopatrzony w bieżącą zimną i ciepłą wodę. Za niespełniające tych wymagań uznano zapewnienie w barze dwóch dystrybutorów z ciepłą i zimna wodą typu EDEN oraz jednego zbiornika o pojemności 80 litrów, w którym istnieje możliwość podgrzania wody.

Z powołaną na wstępie decyzją nie zgodzili się L. K., T. K. oraz K. K. i w dniu 7 stycznia 2009 roku zaskarżyli ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Poza zarzutami mającymi świadczyć o niezasadności rozstrzygnięcia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Rz. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podali, iż przerwanie działalności baru powoduje szkodę finansową w postaci utraty dochodu, konieczność zwolnienia 7 pracowników oraz utratę renomy wyrażającej się w 19-letniej tradycji wypiekania zapiekanek tą samą, tradycyjną metodą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wstrzymaniu podlegają wyłącznie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu.

W niniejszej sprawie sprowadza się to do zaprzestania prowadzenia działalności baru, w którym prowadzona jest sprzedaż żywności typu Fast-food, tj. zapiekanek, hamburgerów i cheeseburgerów z dodatkiem jarzyn. O zasadności wniosku rozstrzyga więc ustalenie, czy okoliczność ta ma w stosunku do skarżących ten skutek, że prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie przyjmuje się, iż niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.

W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu – post. NSA z 15 grudnia 2004 r., sygn. GZ 127/04 (niepubl.) oraz z 20 grudnia 2004 r., sygn. GZ 138/2004, publ. LexPolonica Maxima CD nr 375764.

W świetle powyższego oraz argumentacji powołanej przez stronę skarżącą Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż utrata dochodu związana

z zaprzestaniem działalności baru, w razie uwzględnienia skargi przez sąd, będzie mogła zostać zrekompensowana poprzez zapłatę odszkodowania ustalonego

w reżimie cywilnoprawnym – art. 417 i 4171 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku – Kodeks cywilny (Dz. U. 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.). W odniesieniu do konieczności zwolnienia pracowników, sąd zauważa, iż szkoda wynikające z tego faktu nie dotyka bezpośrednio skarżących; negatywne skutki związane ze zwolnieniem trzeba w pierwszej kolejności relatywizować względem pracownika

a nie pracodawcy. Następstwo zwolnienia pracowników w stosunku do skarżących należy wiązać z utratą dochodów, jakie zostałyby osiągnięte gdyby nadal pracowali. Naprawa tej postaci szkody następuje więc w sposób wyżej opisany – poprzez zapłatę odszkodowania. Nie znajduje również uzasadnienia argument utraty renomy związanej z długoletnią działalnością gastronomiczną. Sąd zauważa, iż utratę renomy należy kojarzyć raczej z drastycznym obniżeniem standardów prowadzonych usług, nie zaś z czasowym zaprzestaniem jej prowadzenia. W sytuacji, gdy działalność prowadzona jest przez wiele lat na niezmiennym, wysokim poziomie, to nawet czasowe jej przerwanie (sąd przyjmuje tu termin, w którym ewentualnie może dojść do uwzględnienia skargi), w świadomości konsumentów, nie będzie rodzić skojarzeń o utracie renomy. Podjęcie na nowo przez skarżących działalności związanej z prowadzeniem baru na poziomie, do którego klienci przywykli przez ostatnie 19 lat nie powinno być związane z utratą ich zaufania do oferowanych produktów.

Podsumowując Sąd stwierdza, iż zaprzestanie działalności skarżących polegające na prowadzeniu baru S. w Rz. nie prowadzi do skutków,

o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Z tych względów Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak

w sentencji postanowienia.