Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1321/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Asesor WSA Sylwester Golec (spr.), Protokolant Marcin Bącal, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2005 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności prezesa zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień 1999 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W.– działając na podstawie art. 165 § 2 i art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – w dalszej części uzasadnienia jako ord. pod. – wszczął postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności S.L. , prezesa zarządu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "P. " za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za IV 1999 r. oraz koszty egzekucyjne.

Następnie organ podatkowy postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. wyznaczył S.L. (zwanemu dalej skarżącym) siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie.

W dniu 25 listopada 2004 r. skarżący w siedzibie organu zapoznał się z zebranym materiałem dowodowym, czego potwierdzeniem jest stosowny protokół (karta nr 23 akt administracyjnych).

Pismem z dnia 30 listopada 2004 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o przedłużenie do dnia 16 grudnia 2004 r. terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż rzeczowe ustosunkowanie się do całego materiału i przedstawienie dowodów świadczących o tym, że wszczęcie przedmiotowego postępowania było bezzasadne, nie jest możliwe w wyznaczonym siedmiodniowy terminie ze względu na jego stan zdrowia. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący dołączył stosowną dokumentację lekarską.

Z adnotacji sporządzonej przez starszego referenta Urzędu Skarbowego W. w dniu 30 listopada 2004 r. wynika, że obecnego w siedzibie organu podatnika poinformowano, że termin ten może zostać maksymalnie przedłużony do dnia 6 grudnia 2004 r. Jednocześnie odpowiadając na powyższe wniosek skarżącego Naczelnik Urzędu Skarbowego W. pismem z dnia 3 grudnia 2004 r. poinformował, że nie wyraża zgody na przedłużenie w/w terminu (odpowiednio karty nr 31-32 akt administracyjnych).

W piśmie z dnia 6 grudnia 2004 r. skarżący stwierdził, że wszczęcie przedmiotowego postępowania było bezzasadne i wniósł o jego umorzenie. Skarżący twierdził, że mimo tego, że formalnie od sierpnia przestał pełnić funkcje prezesa zarządu to w rzeczywistości już od początku drugiego kwartału 1999 r. nie pełnił tej funkcji. Przy piśmie skarżący przedstawił stosowne dokumenty potwierdzające jego stanowisko w sprawie, m.in.: kopię protokołu z zebrania wraz z uchwałami wspólników, protokół zgromadzenia wspólników z dnia 16 sierpnia 1999 r., protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 19 sierpnia 1999 r., wyciąg z rejestru sądowego, w którym jako prezes zarządu spółki "P. " figuruje W.K.. Ponadto skarżący wskazywał, że w okresie w którym pełnił funkcję prezesa zarządu spółki "P. " spółka miała zaległości podatkowe oraz inne zaległości w spłacie zobowiązań jednakże podejmowane przez niego działania rokowały nadzieję na poprawę sytuacji finansowej spółki.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W.– działając na podstawie art. 108 § 1, art. 107 oraz art. 116 ord.pod. - decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] orzekł o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za IV 1999 r. w kwocie 18.873 zł i odsetki za zwłokę liczone od terminu płatności na dzień wydania tej decyzji w wysokości 29.526,40 zł.

Od powyższej decyzji skarżący w dniu 5 stycznia 2005 r. wniósł odwołanie zarzucając jej naruszenie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b), art. 191, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 ord.pod. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania na podstawie art. 118 § 1 ord.pod. oraz wstrzymanie jej wykonania do czasu rozpatrzenia odwołania. W odwołaniu skarżący podkreślił, że organ podatkowy nie odniósł się do okoliczności podniesionych w piśmie z dnia 6 grudnia 2004 r. W ocenie skarżącego organ nie zbadał czy zachodziły przesłanki wyłączające jego odpowiedzialność za te w/w zaległości spółki, której był prezesem zarządu. Zdaniem skarżącego brak odniesienia się do składanych w toku postępowania dowodów stanowiło naruszenie w/w przepisów ord.pod.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Organ podatkowy we wniosku skarżącego nie stwierdził, aby zachodziły przesłanki, z których wynikałby ważny interes strony w udzieleniu jej ochrony tymczasowej.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...]– działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 107 § 1 i § 2 pkt 2, art. 108 § 2, art. 116 § 1 i 2 ord.pod. w zw. z art. 21 ustawy z dnia 12.09.2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387) – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2004 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że spór w przedmiotowej sprawie dotyczy z jednej strony rozstrzygnięcia kwestii, czy podatnik spełnił przesłankę wynikającą z art. 116 § 1 ord.pod. dającą możliwość uchylenia się podatnika od odpowiedzialności za zaległości spółki, z drugiej zaś strony naruszenia przez organ podatkowy zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy za trafny uznał zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przepisów postępowania podatkowego związany z odmową przedłużenia terminu wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, przed wydaniem decyzji. Jednakże w ocenie organu II instancji, skoro złożone przez skarżącego wyjaśnienia nie zawierały żadnych dowodów potwierdzających słuszność jego stanowiska, uchybienia te nie miały wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu przedawnienia Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, że na bieg 5-letniego terminu przedawnienia mają wpływ instytucje zawieszenia i przerwania biegu przedawnienia, które przesądzają też o końcowym terminie przedawnienia zobowiązania podatkowego. Organ wskazał, że do przedawnienia zobowiązań podatkowych ma zastosowanie termin określony w art. 70 § 1 ord. pod. Zdaniem organu w niniejszej sprawie doszło do przerwania biegu przedawnienia wskutek postępowania egzekucyjnego przeciwko spółce "P.", które zostało następnie umorzone. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 70 § 4 ord. pod. upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w rozpoznanej sprawie nastąpi z dniem 6 września 2006 r.

W dniu 29 kwietnia 2005 r. S.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b), art. 191, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 ord.pod.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organy podatkowe nie ustosunkowały się do jego twierdzeń, że nie zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki "P. " nastąpiło bez jego winy. W ocenie skarżącego organy podatkowe nie zbadały czy zachodziły przesłanki wyłączające jego odpowiedzialność za w/w zaległości tj. przesłanki z art. 116 § 1 lit. b) ord.pod. Ponadto skarżący organom podatkowym postawił zarzut wydanie decyzji z pozbawieniem go prawa wypowiedzenia w sprawie zebranego materiału dowodowego, tj. z naruszeniem art. 200 § 1 ord.pod. Skarżący nie zgodził się z ustaleniami organów podatkowych, że pełniąc formalnie funkcję prezesa zarządu "P. " do dnia 18 sierpnia 1999 r. nie był pozbawiony możliwości działania w jej imieniu. Zdaniem skarżącego "takie stwierdzenie pozostaje w sprzeczności ze zdrowym rozsądkiem oraz ogólnie stosowanymi w podmiotach gospodarczych zasadami działania". Powszechnie wiadomo – jak stwierdził skarżący – że osobę przewidzianą do odwołania w pierwszej kolejności pozbawia się możliwości faktycznych działań w sprawach istotnych, w tym w sprawach finansowych. Skarżący podkreślił, że sprawa jego odwołania z pełnionej funkcji zaistniała w marcu 1999 r., lecz mimo jego starań odwołanie nastąpiło w sierpniu 1999 r.

Skarżący nie zgodził się także z tezą Dyrektora Izby Skarbowej w W., że jego zobowiązanie, nie uległo przedawnieniu. Strona skarżąca powołując się na art. 118 § 2 w zw. z art. 70 § 2 pkt 1 i § 3-5, stwierdziła że o przerwaniu biegu przedawnienia można mówić dopiero wobec zobowiązań wynikających z wydanej prawidłowo decyzji. Skoro zatem zaległość spółki "P. " w podatku od towarów i usług za IV 1999 r. powstało w maju 1999 r., to przedawnienie wobec prezesa zarządu następowało z dniem 31 grudnia 2004 r.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...]grudnia 2004 r. oraz o umorzenie postępowania na podstawie art. 118 § 1 ord.pod.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, uzupełniając ją o wywód dotyczący instytucji przedawnienia. Organ odwoławczy wskazał na różnice związane z przedawnieniem samego zobowiązania (art. 70 ord.pod.), przedawnieniem prawa do wydania decyzji orzekającej o odpowiedzialności osoby trzeciej (art. 118 § 1 ord.pod.) oraz przedawnieniem zobowiązania wynikającego z decyzji orzekającej o odpowiedzialności (art. 118 § 2 ord.pod.).

Uznając, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja narusza w jakimkolwiek stopniu przepisy prawa, Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że kwestie związane z odpowiedzialnością członków zarządu za zobowiązania podatkowe spółki z ograniczona odpowiedzialnością regulują przepisy art. 116 ord. pod. W przepisach tych ustawodawca stanowi, że

"Art. 116. § 1. Za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

§ 2. Odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu.

§ 3. W przypadku gdy spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji lub spółka akcyjna w organizacji nie posiada zarządu, za zaległości podatkowe spółki odpowiada jej pełnomocnik albo odpowiadają wspólnicy, jeżeli pełnomocnik nie został powołany. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

§ 4. Przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika lub wspólnika spółki w organizacji."

W ocenie Sądu w rozpoznanej sprawie organy podatkowe zasadnie uznały, że w stosunku do skarżącego zaistniały wszystkie wskazane w powołanym przepisie przesłanki do orzeczenia o jego odpowiedzialności, jako prezesa zarządu za zaległości podatkowe spółki. W aktach sprawy znajduje się zawiadomienie organu egzekucyjnego z dnia 5 września 2001 r. (karta 16 akt podatkowych) skierowane do wierzyciela o umorzeniu egzekucji prowadzonej przeciwko spółce "P. " w celu wyegzekwowania zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień, maj, czerwiec 1999 r. z powodu nieściągalności. Zaległości podatkowe, których dotyczyła odpowiedzialność skarżącego orzeczona zaskarżoną decyzją powstały w okresie, kiedy skarżący był prezesem jednoosobowego zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Skarżący w toku postępowania podatkowego nie wykazał, że niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. W zakresie braku winy przy niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęciu postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) skarżący w skardze oraz w toku postępowania podatkowego twierdził, że w rzeczywistości od początku kwietnia 1999 r. nie miał wpływu na działalność spółki, gdyż od tej daty przygotowywał się do złożenia funkcji prezesa zarządu spółki, które z przyczyn od niego niezależnych nastąpiło dopiero w sierpniu 1999 r. Te zarzuty skargi w ocenie Sądu nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż skarżący nie przestawił dowodów potwierdzających tę okoliczność. Zdaniem składu orzekającego o braku wpływu prezesa zarządu na działalność spółki nie może świadczyć sam fakt przygotowywania się przez niego do złożenia tej funkcji i podejmowania przez niego w tym celu działań w zakresie zinwentaryzowania majątku spółki oraz przygotowania dokumentów, na podstawie których miało nastąpić przekazanie tego majątku nowemu zarządowi spółki. Działania te mogą jedynie potwierdzać fakt, że skarżący miał zamiar zrezygnować z pełnienia funkcji prezesa zarządu, jednakże żadną miarą nie mogą być uznane za dowód tego, że skarżący nie mógł podejmować decyzji w sprawach związanych z działalnością spółki w szczególności, że nie miał możliwości zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki.

W rozpoznanej sprawie nie zgłoszono wniosku o ogłoszenie upadłości spółki "P. ". Skarżący w toku postępowania w piśmie z dnia 6 grudnia 2004 r. (karta 45 akt podatkowych) sam przyznał, że w chwili gdy obejmował funkcje prezesa zarządu, spółka miała zaległości w spłacie zobowiązań podatkowych a także innych zobowiązań, jednakże w okresie pełnienia funkcji prezesa zarządu skarżący nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, gdyż przypuszczał, że podejmowane przez niego działania w celu poprawy płynności finansowej spółki pozwolą na spłatę zaległych zobowiązań. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe (T. jedn. Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm. w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako Pr. upadł.) przedsiębiorca, który zaprzestał płacenia długów, będzie uznany za upadłego. Zgodnie z art. 2 Pr. upadł. krótkotrwałe zaprzestanie płacenia długów nie stanowi podstawy do ogłoszenia upadłości. W ocenie Sądu w rozpoznanej sprawie nie wystąpiło krótkotrwałe zaprzestanie przez skarżąca spółkę płacenia długów. Spółka w roku 1997 kiedy to skarżący objął funkcję prezesa zarządu miała zaległości w zapłacie podatków, które rozłożono jej na raty a także w zapłacie innych zobowiązań. W okresie, w którym skarżący był prezesem zarządu skarżącej spółki spółka nie zapłaciła zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień, maj i czerwiec 1999 r., które w roku 2001 w dacie wystawienia zawiadomienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wynosiły z 357 200,80 zł, a zatem przez cały okres pełnienia przez skarżącego funkcji prezesa zarządu kierowana przez niego spółką nie płaciła ciążących na niej długów. Z tego względu należało uznać, że w sprawie zaistniały przesłanki faktyczne do uznania, że skarżący jako prezes zarządu spółki "P. " miał obowiązek zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, a skoro tego nie uczynił i nie wykazał, że nastąpiło to bez jego winy to organy zasadnie uznały, że w sprawie nie wystąpiła określona w art. 116 p 1 pkt 1 lit. b ord pod. przesłanka zwalniająca skarżącego z odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki. W toku postępowania podatkowego skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających fakt, że zaistniałe w okresie kiedy był prezesem zarządu spółki "P. " zaprzestanie płacenia długów przez spółkę miało charakter przejściowy.

W świetle powyższych rozważań należało stwierdzić, że skarżący niezasadnie zarzucał organom naruszenie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b ord. pod. Niezasadne były również zarzuty naruszenia przepisów art. 191, art. 121 § 1 i art. 122 ord. pod. w ocenie sądu jak już wyżej wskazano organy wyjaśniły stan faktyczny w stopniu pozwalającym na orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego o odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki.

Skarżący niezasadnie podnosił w skardze zarzut przedawnienia. Zgodnie z art. 118 § 1 ord. pod. nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Z przepisu tego wynika, że decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej ma charakter konstytutywny. Konstytutywny charakter decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowej potwierdza również treść art. 108 § 1 ord. pod. Za konstytutywnym charakterem przedmiotowej decyzji przemawia okoliczność, że do chwili wydania decyzji osoba trzecia nie ma obowiązku ponoszenia odpowiedzialności za zobowiązania podatnika, a zatem odpowiedzialność tę w stosunku do konkretnego podmiotu rodzi dopiero decyzja w tym przedmiocie. Zaległość podatkowa, której dotyczy zaskarżona decyzja powstała w roku 1999, a zatem termin przedawnienia prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej za tę zaległość zgodnie z treścią art. 118 § 1 ord. pod. upływał z końcem roku 2004. W rozpoznanej sprawie przed upływem tego terminu została wydana decyzja przez organ pierwszej instancji. W przypadku decyzji konstytutywnych do zachowania terminu do ich wydania wystarczy wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji, ponieważ już ta decyzja ustanawia zobowiązanie do poniesienia ciężaru należności publicznoprawnej (por uwagi B.Gruszczyńskiego w S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Huser,A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Ordynacja podatkowa komentarz, Warszawa 2004, s. 258 i nast.). Z tych względów podnoszony w skardze zarzut przedawnienia nie zasługiwał na uwzględnienie.

Skarżący w skardze zasadnie podnosił, że do przedawnienia prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe nie mają zastosowania powołane w zaskarżonej decyzji przepisy art. 70 i 4 ord. pod. Określone w tych przepisach terminy dotyczą przedawnienia zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa, a jak już wyżej Sąd wskazał odpowiedzialność osób trzecich za zobowiązania podatkowe powstaje wskutek wydania decyzji w sprawie tej odpowiedzialności. Powołanie w zaskarżonej decyzji przepisów art. 70 § 1 i 4 ord. pod. stanowiło naruszenie art. 210 § 4 ord. pod. w zakresie uzasadnienia prawnego decyzji, jednakże z uwagi na fakt, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, podana przez organ podstawa prawna tego rozstrzygnięcia a także przytoczone przez oprgan okoliczności faktyczne uzasadniające to rozstrzygnięcie były prawidłowe, uchybienie to należało uznać za naruszenie przepisów postępowania, które nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Tego rodzaju naruszenie prawa na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. w dalszej cześci uzasadnienia powoływanej jako p.p.s.a.) a contrario nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarzonej decyzji.

W rozpoznanej sprawie brak było również podstaw do uznania, że organ pierwszej instancji wydając decyzję bez zapoznania się z pismemn skarżącego z dnia 6 grudnia 2004 r., w którym skarżący wypowiedział się w sprawie zebranego w postępowaniu podatkowym materiału dowodowego naruszył przepisy art. 200 § 1 i art. 123 ord. pod.. Należy podkreślić, że organ podatkowy postanowieniem z dnia 19 listopada 2004 r., które doręczono skarżącemu w dniu 23 listopada 2004 r., wyznaczył skarżącemu siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego – art. 200 § 1 ord. pod. Skarżący wniósł do organu podanie o przedłużenie tego terminu do dnia 16 grudnia 2004 r. Naczelni k Urzędu Skarbowego W. pismem z dnia 3 grudnia 2004 r. poinformował skarzącego, że nie wyraża zgody na przedłużenie terminu i w dniu 6 grudnia 2004 r. wydał decyzję o odpowiedzialności skarzącego jako osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe. W ocenie Sądu organ w rozpoznanej sprawie prawidłowo zastosował przepis art. 200 § 1 ord. pod., skarżący wnosząc o przedłużenie terminu określonego w tym przepisie pownien był liczyć się z możliwością odmówienia mu przedłużenia tego terminu, a zatem nie może swiadczyć o naruszeniu uprawnień skarżącego w postępowaniu podatkowym fakt, że organ wydając decyzję nie zapoznał się ze stanowiskiem skarżącego w zakresie zebranego materiału dowodowego, wyrażonym w piśmie skierowanym do organu podatkowego po upływie terminu wyznaczonego skarżącemu przez organ zgodnie z treścią art. 200 § 1 ord. pod. Gdyby nawet uznać, że w rozpoznanej sprawie organ pierwszej instancji wydając decyzję bez zapoznania się z pismem skarżącego z dnia 6 grudnia 2004 r. naruszył przepis art. 200 § 1 ord. pod. to naruszenie to należałoby uznać za naruszenie przepisów postępowania, które nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż w piśmie tym skarżący podniósł okoliczności, które jak już wyżej wskazano nie mogły uwolnić go od obowiązku ponoszenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki "P. ", a zatem naruszenie to na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie mogłoby stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W uchwale siedmiu sędziów z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04 ONSAiWSA 2005 r. nr 4 poz. 66 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że

"Niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że jest podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 tej ustawy.

Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy."

W rozpoznanej sprawie organ drugiej instancji wydając zaskarżoną decyzję zapoznał się z pismem skarżącego z dnia 6 grudnia 2004 r. a przed wydaniem decyzji wyznaczył mu termin, o którym mowa w art. 200 § 1 ord. pod., a zatem uprawnienia skarżącego do obrony jego praw w postępowaniu podatkowym nie zostały ograniczone przez to, że organ pierwszej instancji zgodnie z prawem wydał decyzję bez zapoznania się z powołanym pismem skarżącego.

Z tych wszystkich względów należało uznać że w rozpoznanej sprawie organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa w stopniu dającym podstawę do wyeliminowania zaskarzonej decyjzi z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.