Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1337/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a  par. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Protokolant starszy referent Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2016 r. przy udziale sprawy ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego ze sprzedaży papierów wartościowych wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. J. (dalej: skarżący, strona) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]maja 2015 r., nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...]odmawiającą skarżącemu rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. uzyskanego ze sprzedaży papierów wartościowych.

Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Skarżący, pismem z dnia 15 grudnia 2014 r. wniósł o rozłożenie na niskie raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wynikającej z PIT-38 za 2013 r. argumentując, że w okresie od sierpnia 2012 r. do lutego 2013 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby kręgosłupa. Z kolei od marca 2013 r. do kwietnia 2014 r. był zarejestrowany jako bezrobotny z przyznanym zasiłkiem. Podkreślił, że nie był w stanie się utrzymać, dlatego też był zmuszony sprzedać akcje na giełdzie. Skarżący wskazał, że jest zatrudniony jako listonosz z miesięcznym wynagrodzeniem netto 1.360 zł. Ponosi miesięcznie wydatki w wysokości 1.300 zł: 480 zł na podatek od nieruchomości (rocznie), na alimenty 450 zł, rata kredytu 313 zł, zakup węgla opałowego na zimę 3.000 zł (250 zł miesięcznie), energia elektryczna 60 zł, woda 65 zł, Internet 70 zł, wywóz nieczystości 15 zł. Powyższe dane zostały potwierdzone stosownymi dokumentami.

Ponadto w oświadczeniu majątkowym skarżący wymienił inne miesięczne wydatki, jak ubezpieczenie samochodu 250 zł na rok, wydatki na ochronę zdrowia 300 zł, wyżywienie 400 zł. Podał, że ma lekki stopień niepełnosprawności z tytułu wzroku, choruje na przepuklinę i dyskopatię kręgosłupa, spłaca kredyt konsolidacyjny w wysokości 11.072,03 zł (miesięczna rata 313 zł). Zamieszkuje w domu jednorodzinnym o powierzchni 72 m2 w Bielawie. Dodatkowo strona zaproponowała płatność w 36 ratach płatnych do 20 każdego miesiąca.

Organ I instancji dokonał analizy rozliczeń podatkowych skarżącego za lata 2011-2013 i stwierdził, że jego dotychczasowe dochody nie odbiegają w znaczny sposób od dochodów uzyskanych przed chorobą, w związku z czym obecnie nie nastąpiło obniżenie zdolności płatniczych skarżącego. Zwrócił uwagę, że brak środków finansowych nie jest wystarczającym argumentem do przyznania ulgi. Zgodził się, że sytuacja zdrowotna i życiowa skarżącego zmusiła go do sprzedaży papierów wartościowych, jednocześnie zauważył, że aktualnie skarżący podjął pracę i uzyskuje wynagrodzenie. W ocenie organu, obciążenia finansowe w postaci stałych opłat nie stanowią sytuacji wyjątkowej. Podatnik ze sprzedaży akcji uzyskał dochód w wysokości 26.357,41 zł i nie odprowadził podatku do czego był zobowiązany. Zdaniem organu takie zachowanie podatnika nie zasługuje na akceptację tym bardziej wyrażoną przyznaniem ulgi podatkowej. Organ I instancji zaznaczył, że skarżący przy tym nie podjął próby uregulowania choćby części zaległości podatkowej. W związku z tym uznał, iż przesłanka ważnego interesu podatnika nie występuje w przypadku skarżącego. W ocenie organu również brak było podstaw do przyjęcia, że zachodzi druga z przesłanek przyznania ulgi podatkowej – interesu publicznego. Ocenił, że brak jest podstaw do rozłożenia na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami.

Wskazaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji, opierając się na obszernie powołanym orzecznictwie sądowym, wyjaśnił rozumienie pojęć ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, będących przesłankami przyznania ulgi podatkowej, przewidzianymi w art. 67a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej: O.p.). Oceniając przesłankę ważnego interesu podatnika w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy stwierdził, że sytuacja skarżącego nie jest łatwa, jednakże ww. przesłanka wskazuje, że muszą zachodzić dodatkowe warunki wyróżniające położenie podatnika wobec innych podatników, a taka sytuacja – w ocenie organu odwoławczego – nie zachodzi w przypadku skarżącego. Wyjaśnił, że trudne położenie materialne skarżącego samo w sobie nie może być uznane za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi. Organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie dokumentów złożonych przez skarżącego w postępowaniu przed organami obu instancji nie wynika, aby brak zapłaty należnego zobowiązania podatkowego był spowodowany nadzwyczajnymi okolicznościami. Problemy zdrowotne nie mogą stanowić automatycznie przesłanki do udzielenie wnioskowanej ulgi.

Organ odwoławczy wskazał, że nie bez znaczenia jest aspekt dotyczący powstania zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę, który powinien posiadać cechy wyjątkowości. W zeznaniu PIT-38 za 2013 r., złożonym 27 sierpnia 2014 r., wykazany został dochód do opodatkowania w kwocie 26.357,41 zł. Zwrócił uwagę, że 19% zeznanej wartości – zgodnie z art. 30b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – skarżący obowiązany był wpłacić do 30 kwietnia 2014 r. tytułem należnego podatku dochodowego, czego nie zrobił. Organ ocenił takie postępowanie wobec obowiązków podatkowych jako niezasługujące na akceptację, a tym bardziej na przyznanie ulgi podatkowej. Zaznaczył przy tym, że to na podatniku ciąży obowiązek prawidłowego sporządzenia i złożenia we właściwym terminie zeznania podatkowego, co wynika z przepisów powołanej wyżej ustawy – nieznajomość przepisów nie stanowi tutaj okoliczności uzasadniającej rozłożenie na raty zaległości podatkowych.

Podkreślił organ, że ponoszone przez stronę wydatki na życie codzienne jak i spłata zobowiązań wobec banków, nie mogą być traktowane priorytetowo w stosunku do obciążeń podatkowych.

Reasumując ocenę przesłanki ważnego interesu podatnika, organ II instancji stwierdził, że nie dopatrzył się zaistnienia okoliczności, które wbrew woli i udziału skarżącego doprowadziły do powstania przedmiotowej zaległości podatkowej. Zdaniem organu, skarżący nie wykazał w sensie obiektywnym występowania tej przesłanki.

Dokonując analizy występowania drugiej przesłanki – interesu publicznego – organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w interesie publicznym jest powszechne płacenie podatków, co wynika z konstytucyjnych zasad wyrażonych w art. 84 i art. 32 ust. 1 Konstytucji – powszechności opodatkowania i równości wobec prawa. Zaznaczył, że gdyby trudna sytuacja materialna i zdrowotna podatnika miały stanowić uzasadnienie odstąpienia od tych konstytucyjnych zasad, to instytucja ulgi podatkowej straciłaby swój nadzwyczajny charakter. W ocenie organu, udzielenie wnioskowanej przez skarżącego ulgi podatkowej nie leży w tak pojmowanym interesie publicznym.

Dodatkowo organ wskazał, że strona nie ma możliwości realizacji jakiegokolwiek układu ratalnego bowiem dochody strony wynoszą zgodnie z oświadczeniem 1350 zł, natomiast ponoszone wydatki jak i zobowiązania strony w skali miesiąca wynoszą ponad 2000 zł. Dlatego też udzielenie ulgi w postaci rat byłoby ulgą nierealną.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wskazaną wyżej decyzję skarżący wniósł o rozłożenie na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że takie postępowanie organu działa na jego niekorzyść.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 10 grudnia 2015 r. pełnomocnik z urzędu skarżącego wniósł o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucając naruszenie art. art. 122, art. 187 i art. 191 O.p. art. 67 a § 1 pkt 2 O.p. poprzez wadliwą ocenę materiału dowodowego sprawy i przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi ważny interes podatnika oraz przekroczenie granic uznania administracyjnego wskutek błędnej oceny że sytuacja finansowa stoi na przeszkodzie rozłożeniu na raty zaległości podatkowej oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, oświadczając, że koszty pomocy prawnej nie zostały uiszczone w całości ani w części (k:56 akt sprawy sądowej).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do brzmienia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego, mogących mieć istotny wpływ (mających wpływ) na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Powyższa regulacja wyznacza zatem granice kompetencji Sądu w zakresie rozpoznania niniejszej sprawy – ogranicza się mianowicie do oceny, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Tym samym poza kompetencjami Sądu pozostaje wniosek skarżącego o rozłożenie na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji przypomnieć należy, że istota sporu sprowadza się do oceny legalności rozstrzygnięcia organów podatkowych odmawiających skarżącemu udzielenia ulgi w rozłożeniu na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami w podatku dochodowym za 2013 r. uzyskanego ze sprzedaży papierów wartościowych.

Podstawą wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 67a § 1 pkt 2 O.p. Zgodnie z jego brzmieniem organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a.

Treść ww. przepisu wskazuje, że oparty jest on na tzw. uznaniu administracyjnym (sformułowanie: "organ podatkowy może"), co oznacza, że decyzja o przyznaniu stronie wnioskowanej ulgi zależy od woli organu podatkowego. Jednakże możliwość sięgnięcia po owo uznanie administracyjne uzależniona jest od wystąpienia w danej sprawie opisanych w ww. przepisie przesłanek "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego". W przypadku wykazania przez stronę, że w sprawie takie okoliczności wystąpiły (jedna z nich) od uznania organu podatkowego zależy czy przyzna on stronie ulgę w zapłacie zobowiązań podatkowych. Tak więc uznanie administracyjne musi być poprzedzone ustaleniem czy w danej sprawie wystąpiły ww. przesłanki, bowiem ich brak powoduje, że organ podatkowy nie jest uprawniony do rozstrzygania o przyznaniu ulgi podatkowej.

Z takim ukształtowaniem omawianej instytucji korespondują przepisy powoływanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i prawo o ustroju sądów powszechnych. Zgodnie z powołanymi na wstępie zapisami, Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, a zatem jego zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego. Poza kognicją sądu pozostaje zatem kwestia uznania administracyjnego, a zatem decyzja czy strona, która spełnia opisane w art. 67a § 1 O.p. przesłanki skorzysta z jednej z ulg powołanych ww. przepisie. Sąd uprawniony jest natomiast do oceny czy organ podatkowy prawidłowo ustalił i ocenił stan faktyczny sprawy, w szczególności czy prawidłowo przyjął, że w sprawie wystąpiły bądź nie przesłanki ważnego interesu publicznego i ważnego interesu podatnika. Innymi słowy sąd administracyjny jest uprawniony jedynie do kontrolowania sposobu prowadzenia postępowania przez organ podatkowy, nie może natomiast kwestionować rozstrzygnięcia merytorycznego zawartego w zaskarżonej decyzji, będącego wynikiem dokonanego przez organ wyboru, jego celowości i słuszności.

Działając w tak zakreślonych ramach, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, stwierdza, że podstawowym kryterium oceny zasadności udzielenia ulgi jest istnienie "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", przy czym są to pojęcia nieostre, co oznacza, że ich treść musi być ustalona w konkretnej sprawie. Dla organu podatkowego oznacza to, iż w każdej rozpatrywanej sprawie indywidualnie musi on ustalić i ocenić na czym polega ważny interes podatnika oraz interes publiczny.

Kryterium "ważnego interesu podatnika" wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika (np. klęski żywiołowe, zdarzenia losowe) i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Skarbu Państwa i które to w żaden sposób nie mogą zostać zaspokojone bez doraźnej pomocy ze strony organów skarbowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi, o której mowa w art. 67a § 1 O.p. nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1000/09, Lex nr 746018). Przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika (zob. wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 620/09, lex nr 745770).

Z kolei nakaz uwzględnienia "interesu publicznego" oznacza dyrektywę postępowania, zgodnie z którą należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, a także sytuację, gdy zapłata zobowiązania podatkowego spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 850/98, lex nr 36843).

Konsekwencją wyjątkowego charakteru instytucji ulg podatkowych jest ograniczenie jej stosowania do sytuacji niezależnych od sposobu postępowania podatnika, bądź spowodowanych działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu. W szczególności znaczne obniżenie zdolności płatniczej podatnika, spowodowane klęską lub innym wypadkiem losowym może stanowić przesłankę umorzenia (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 marca 2005 r., sygn. akt sygn. akt I SA/Gd 2210/01 publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego dalej powoływana jako CBOSA).

Wykładnia przepisu art. 67a § 1 O.p. winna być zatem dokonywana z uwzględnieniem opisanych uwag, co w szczególności dotyczy użytych w tym przepisie sformułowań "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego". Rację mają organy podatkowe obu instancji, że dla konieczności stwierdzenia, że w sprawie wystąpiły przesłanki ważnego interesu podatnika czy ważnego interesu publicznego konieczne jest ustalenie, że trudna sytuacja w jakiej znalazł się podatnik czy też istotne względy społeczne muszą wynikać z okoliczności nadzwyczajnych, szczególnych i niezawinionych przez samego podatnika. Przy czym nie bez znaczenia dla oceny ww. przesłanek ma sposób powstania zaległości podatkowych, jak i przyczyn niemożności ich spłaty. Wyjątkowy charakter przepisu uprawniającego do ulgi w spłacie zobowiązań – jako odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania – wymaga aby powody dla których organy podatkowe rezygnują z należności budżetowych miały uzasadnienie w sytuacjach ponadnormatywnych, związanych ze zdarzeniami na które nie miał wpływu podatnik (a więc obiektywnymi), wpływającymi na jego zdolności płatnicze, powodujące uszczerbek w mieniu lub zdrowiu. Ma to tak istotne znaczenie gdyż ciężar nieopłaconych, a należnych budżetowi państwa czy samorządu podatków rozkładany jest na pozostałych obywateli płacących podatki w świetle zasady powszechności opodatkowania.

Podobne stanowisko zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 20 października 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 676/15 także w sprawie skarżącego i podziela je skład orzekający w niniejszej sprawie.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że działania organów podatkowych i wyprowadzone z nich wnioski mieszczą się w zakresie powołanych przepisów i nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy, w skład którego wchodziły dowody (dokumenty, zaświadczenia, informacje) dostarczone przez stronę, jak i pozyskane przez organy z własnych zasobów, pozwalał na podjęcie ostatecznego rozstrzygnięcia. Treść wydanych, w obu instancjach, decyzji potwierdza także niewątpliwie, że organy podatkowe poddały analizie i ocenie całość materiału dowodowego z punktu widzenia zaistnienia przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego.

Oceniając ważny interes podatnika wnoszącego o rozłożenie na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, należy się kierować kryteriami zobiektywizowanymi, uwzględniającymi powszechny obowiązek ponoszenia ciężarów podatkowych. Jak wskazał organ II instancji, chodzi tutaj przede wszystkim o sytuacje nadzwyczajne (wypadki losowe, stan wyższej konieczności). Poza tym, dla oceny występowania powyższej przesłanki znaczenie ma nie tylko aktualna na dzień złożenia wniosku sytuacja majątkowa i finansowa podatnika, a więc możliwości spłaty zadłużenia wobec Skarbu Państwa. Czynnikami podlegającymi ocenie są także przyczyny i okoliczności powstania tego zadłużenia, a także postawa podatnika wobec ciążących na nim obowiązków.

Sytuacja finansowa, jaką przedstawił skarżący w toku postępowania podatkowego, w istocie na dzień wydania zaskarżonej decyzji była trudna, jednak w świetle powyższych uwag twierdzenia tego nie można było uznać za równoznaczne z zasadnością jego wniosku.

Przede wszystkim wskazać trzeba na źródło powstania zaległości podatkowej, o umorzenie której skarżący się ubiega. Wynika ona z uzyskania dochodu w związku ze sprzedażą papierów wartościowych, która miała miejsce w 2013 r. Zatem powstanie zobowiązania podatkowego, które "przekształciło" się w przedmiotową zaległość wraz z odsetkami, wiązało się z uzyskaniem ze sprzedaży papierów wartościowych konkretnej kwoty środków pieniężnych. Skarżący miał wobec tego możliwość wygospodarowania części z tych pieniędzy na poczet pokrycia ww. zobowiązania.

Zgodzić się należy z Dyrektorem Izby Skarbowej, że za uznaniem zasadności wniosku o umorzenie odsetek od zaległości podatkowej nie przemawia sytuacja materialna oraz stan zdrowia skarżącego.

Podkreślenia wymaga, że organy dokonały analizy rozliczeń podatkowych skarżącego za lata 2011-2013 i stwierdziły, że jego dotychczasowe dochody nie odbiegają w znaczny sposób od dochodów uzyskanych przed chorobą, w związku z czym obecnie nie nastąpiło obniżenie zdolności płatniczych skarżącego. Zwróciły uwagę, że brak środków finansowych nie jest wystarczającym argumentem do przyznania ulgi. Zgodziły się, że sytuacja zdrowotna i życiowa skarżącego zmusiła go do sprzedaży papierów wartościowych, jednocześnie zauważyły, że aktualnie skarżący podjął pracę i uzyskuje wynagrodzenie. Obciążenia finansowe w postaci stałych opłat nie stanowią sytuacji wyjątkowej. Podatnik ze sprzedaży akcji uzyskał dochód w wysokości 26.357,41 zł i nie odprowadził podatku do czego był zobowiązany. Takie zachowanie podatnika nie zasługuje na akceptację tym bardziej wyrażoną przyznaniem ulgi podatkowej. Skarżący przy tym nie podjął próby uregulowania choćby części zaległości podatkowej.

Nie można zarzucić organowi dowolności w przyjęciu, że brak zapłaty należnego zobowiązania podatkowego nie był spowodowany nadzwyczajnymi okolicznościami. Wbrew zarzutom skarżącego organ rozważał sytuację zdrowotną i przyjął, że problemy zdrowotne nie mogły stanowić automatycznie przesłanki do udzielenie wnioskowanej ulgi.

Powtórzyć wypada, iż powyższa przesłanka nie może być postrzegana subiektywnie z punktu widzenia wyłącznie samego zainteresowanego. Chodzi o obiektywnie przyjęte okoliczności, które by przemawiały za uznaniem jej występowania po stronie zobowiązanego. Tymczasem, jakkolwiek można mówić o ważnymi interesie skarżącego, to tylko i wyłącznie w kontekście sytuacji, w jakiej znajdował się na dzień wydania zaskarżonej decyzji, z pominięciem całokształtu okoliczności odnoszących się do powstania zobowiązania podatkowego, możliwości zarobkowych oraz zdolności kredytowej.

Tym samym przyjąć należy, że prawidłowo ocenił organ podatkowy w zaskarżonej decyzji, że sposób powstania zaległości podatkowych nie były następstwem żadnych szczególnych, czy nieprzewidzianych zdarzeń, lecz jedynie wynikiem zaniedbań strony, co wykluczało możliwość uznania, że w sprawie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika. Ocenę organu podatkowego dotyczącą tej okoliczności należy uznać za słuszną i znajdującą uzasadnienie w konstytucyjnych zasadach równości opodatkowania.

W opinii Sądu, prawidłowo została także oceniona kwestia istnienia interesu publicznego. Stwierdzić także należy, że w interesie publicznym jest niewątpliwie, aby wszyscy zobowiązani w sposób terminowy i sumienny wywiązywali się z zapłaty należności stanowiących wszak dochód budżetu Państwa, który zapewnia funkcjonowanie istotnych instytucji społecznych.

Odnosząc się do zarzutu nieprzyznania układu ratalnego pomimo ciężkiej sytuacji finansowej strony należy wskazać, że prawidłowo wywiódł organ, że strona nie ma możliwości realizacji jakiegokolwiek układu ratalnego bowiem dochody strony wynoszą zgodnie z oświadczeniem 1350 zł, natomiast ponoszone wydatki jak i zobowiązania strony w skali miesiąca wynoszą ponad 2000 zł. Dlatego też udzielenie ulgi w postaci rat byłoby ulgą nierealną. Organy podatkowe nie mogą kierować się domniemaniami, że skarżący może ma jakieś pieniądze na spłatę rat. To skarżący powinien wykazać, że będzie zdolny do realizowania układu ratalnego.

Reasumując Sąd stwierdza, że kontrola legalności wydanej w sprawie decyzji pozwala na uznanie, iż organy podatkowe, czyniąc zadość regulacji art. 122 i art. 187 § 1 O.p. (zasadzie prawdy obiektywnej i kompletności materiału dowodowego), podjęły niezbędne działania celem należytego wyjaśnienia i załatwienia sprawy, zebrały kompletny materiał dowodowy i uwzględniły całokształt okoliczności faktycznych mogących wskazywać na ważny interes podatnika lub interes publiczny, natomiast - w ramach uznania administracyjnego - nie naruszyły zasady swobodnej oceny dowodów, określonej w art. 191 O.p.

Należy się zgodzić z organem podatkowym, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego oraz że - w stanie faktycznym sprawy - przyznanie wnioskowanej ulgi w spłacie zaległości podatkowych spowodowałaby naruszenie wartości i norm o znaczeniu ogólnospołecznym (zasady równości i powszechności opodatkowania).

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzającą ją decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w D., nie naruszają przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę skarżącego.