Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1252/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 par. 1, art. 191, art. 121 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 15 ust. 1,2, art. 29, art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant: referent stażysta Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w[...] , po przeprowadzeniu kontroli podatkowej a następnie postępowania podatkowego, od decyzją z dnia [...] listopada 2014r., nr [...] na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 13 pkt 1 i 4, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1 i 2 , art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a), ust. 10 pkt 3, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 99 ust. 1 i ust. 12, art. 106 ust. 1 i art. 109 ust. 3 ustawy z ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54. poz.535 ze zm.) dalej: "ustawa o VAT", określił XA (dalej: "podatnik"), prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą XA "A", [...], zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010r. w następujący sposób: za styczeń 2010r. w kwocie [...] zł, za luty 2010r. w kwocie [...] zł, za marzec 2010r. w kwocie [...] zł, za kwiecień 2010r. w kwocie [...] zł, za maj 2010r. w kwocie [...] zł, za czerwiec 2010r. w kwocie [...] zł, za lipiec 2010r. w kwocie [...] zł, za sierpień 2010r. w kwocie [...] zł, za wrzesień 2010r. w kwocie [...] zł, za październik 2010r. w kwocie [...] zł, za listopad 2010r. w kwocie [...] zł i za grudzień 2010r. w kwocie [...] zł.

Organ I instancji w wyniku postępowania kontrolnego podatkowego stwierdził, że XA będąc podatnikiem VAT, w związku z wynajmem położonego w [...] lokalu użytkowego o powierzchni 77 m2 na rzecz "[...] " Sp. z o.o. z siedzibą we[...], nie ujął w rejestrze sprzedaży i nie rozliczył w deklaracjach VAT-7 za poszczególne miesiące od stycznia 2010r. do grudnia 2010r. całej kwoty czynszu ustalonego w umowie zawartej w dniu 21 lipca 2005r., wystawiając na rzecz najemcy rachunki oraz usług za dostawy energii elektrycznej, gazu, wody i usług telekomunikacyjnych, którymi obciążał najemcę lokalu wystawiając noty obciążeniowe. Podatnik ponadto nie ujął również w ewidencjach zakupu i sprzedaży oraz nie rozliczył w deklaracjach VAT-7 za poszczególne miesiące od stycznia 2010r. do grudnia 2010r., faktur VAT wystawionych na podatnika za dostawy energii elektrycznej, gazu, wody i usług telekomunikacyjnych świadczonych w wynajmowanym lokalu.

Biorąc pod uwagę umowę najmu lokalu użytkowego, aneks nr 1 do tej umowy zawarty w dniu [...] września 2006r., dotyczący zmiany reprezentacji spółki "[...] " oraz wysokości miesięcznego czynszu na kwotę [...] zł, upoważnienie z dnia[...]lipca 2005r. XB udzielone podatnikowi XA do podpisania we wspólnym imieniu umowy najmu, organ podatkowy stwierdził, że skoro umowę najmu majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską podpisał jeden z małżonków, to w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT powinien on opodatkować czynność najmu. Obliczając należny VAT od najmu lokalu użytkowego, powinien uwzględnić łączną kwotę świadczenia należnego od najemcy określoną w umowie najmu, a nie jak to czynił połowę tej wartości. Ponadto, podatnik wystawiał na rzecz spółki "[...]" "noty obciążeniowe" za gaz, energię elektryczną, wodę i rozmowy telefoniczne, które w świetle umowy nie wchodziły w skład świadczenia głównego (czynszu). Jednakże, podatnik na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT za tzw. koszty medialne powinien był wystawić "refaktury". Nie wystawiając "refaktur" , nieujmując ich w ewidencji sprzedaży VAT, nierozliczając podatku w deklaracjach VAT-7 za poszczególne okresy 2010r., podatnik naruszył art. 109 ust. 3 ustawy o VAT. W zakresie refakturowania usług zastosowanie mają przepisy dotyczące obowiązku podatkowego, określone w art. 19 ust. 13 pkt 1 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminu płatności, jeżeli został określony w umowie właściwej dla rozliczeń z tytułu dostaw energii elektrycznej i cieplnej oraz gazu przewodowego, świadczenia usług telekomunikacyjnych, świadczenia usług wymienionych w poz. 138 i poz.153 załącznika nr 3 do ustawy.

Organ I instancji stwierdził również, że XA jako podatnikowi VAT przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z przedstawionych wyżej faktur VAT za tzw. media wystawionych na rzecz podatnika, ponieważ stanowią usługi wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Mając powyższe na uwadze, organ I instancji uwzględnił w rozliczeniu za poszczególne miesiące 2010r. podatek naliczony określony w "fakturach medialnych", które były przedmiotem dalszej odsprzedaży na rzecz spółki "[...]" zgodnie z przypadającymi terminami płatności.

Z uwagi na ujawnione wyżej opisane nieprawidłowości, tj.: brak zaewidencjonowania w rejestrze sprzedaży VAT za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2010r. całej należnej kwoty z tytułu sprzedaży usług najmu na podstawie wystawionych rachunków, nie uwzględnienie w rozliczeniu podatku należnego dostaw energii elektrycznej, gazu przewodowego, wody, świadczenia usług telekomunikacyjnych za miesiące: luty, marzec, kwiecień, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2010r., a także brak zaewidencjonowania w ewidencji zakupu faktur VAT będących przedmiotem dalszej odsprzedaży na rzecz spółki "[...]" w miesiącach od stycznia 2010r. do grudnia 2010r., organ I instancji na podstawie art. 193 § 4 i § 6 O.p., uznał, że ewidencje nabyć i dostaw prowadzone za poszczególne miesiące 2010r. są nierzetelne i w konsekwencji nie uznał ich za dowód tego co wynika z zawartych w nich zapisów. Jednocześnie na podstawie art. 23 § 2 O.p. odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, ponieważ określenie podstawy opodatkowania było możliwe w oparciu o dowody zgromadzone w toku prowadzonego postępowania.

Podatnik w odwołaniu domagał się uchylenia powyższej decyzji i umorzenia postępowania, zarzucając rażące naruszenie art. 121 O.p., polegające na wprowadzeniu w błąd podatnika, w wyniku czego organ wydał decyzję nakładającą obowiązek podatkowy w VAT. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w trakcie czynności sprawdzających przeprowadzonych w 2008 r., wobec żony podatnika ustalił, że podatnikami z tytułu powyższej umowy najmu, są współmałżonkowie po połowie. W wyniku tego działania podatnik został wprowadzony w błąd, co naraziło go na zapłacenia odsetek, a także na odpowiedzialność karną skarbową. Przerzucanie na podatnika konsekwencji niewłaściwego stosowania prawa przez organ podatkowy, według nie może szkodzić podatnikowi. Bez względu na to, jaki zakres odpowiedzialności i komu się ją przypisuje, najistotniejszym problemem, jest kwestia odpowiedzialności za skutki niewłaściwej informacji jaką bezsprzecznie jest informacja zawarta w tym protokole. Podatnik powołując się na wyrok NSA z dnia 23 maja 1997r., SA/Lu 2249/95) i wyrok NSA z 11 kwietnia 1996r., SA/Wr 1931/95, podnosi, że w sytuacji, gdy organ podatkowy poinformował o prawach i obowiązkach, w trakcie czynności sprawdzających i podatnik zastosował się do nich od 2008r., to zgodnie z przepisem art. 121 O.p. nie może spowodować to przerzucania na podatnika negatywnych skutków.

Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia[...]kwietnia 2015r. nr[...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. , po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że prawidłowo zostały ustalone okoliczności faktyczne sprawy i prawidłowa jest ocena prawna stanu faktycznego sprawy. Odnosząc się do kwestii wspólności majątkowej małżeńskiej, gdyż lokal użytkowy był majątkiem wspólnym małżonków XA i XB stwierdził, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o VAT - czynności określone w art. 5 ust. 1 tej ustawy podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Z treści umowy nie wynika, aby podatnik działał jako pełnomocnik żony, jak też, że umowa zawarta jest pomiędzy obojgiem małżonków a spółką "[...]". Podatnik dysponował tym lokalem w całości jako podatnik VAT. Zatem w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, jeżeli przedmiotem najmu jest lokal użytkowy stanowiący majątek wspólny małżonków, to podatnikiem VAT jest ten z małżonków, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu. Natomiast podstawą opodatkowania najmu lokalu, zgodnie z art. 29 ustawy o VAT, jest całość świadczenia należnego od nabywcy (a nie połowa) pomniejszona o kwotę VAT, oraz, że na podstawie art. 106 ustawy , podatnik powinien wystawić faktury VAT (a nie rachunki). Faktury te powinny być ujęte w ewidencji sprzedaży prowadzonej dla potrzeb podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2010r. i rozliczone w deklaracjach VAT-7 za te miesiące zgodnie z wymogami określonymi w ustawie o VAT.

Podatnik błędnie obciążał kontrahenta wydatkami za dodatkowe media, które nie wchodziły w skład głównego świadczenia, tj. czynszu. Zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2011r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2014r., poz. 150), w stosunkach najmu oprócz czynszu wynajmujący może pobierać jedynie opłaty niezależne od właściciela, a w wypadku innych tytułów prawnych uprawniających do używania lokalu, oprócz opłat za używanie lokalu, właściciel może pobierać jedynie opłaty niezależne od właściciela, z zastrzeżeniem ust. 6. W myśl art. 9 ust. 6 tej ustawy, opłaty niezależne od właściciela mogą być pobierane przez właściciela tylko w wypadkach, gdy korzystający z lokalu nie ma zawartej umowy bezpośrednio z dostawcą mediów lub dostawcą usług. Przez opłaty niezależne od właściciela należy rozumieć opłaty za dostawy do lokalu energii, gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych (art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy). Podatnik winien w dacie not wystawiać kolejno "refaktury" za dostarczane media i uwzględnić je w rozliczeniu podatku należnego. Słusznie wskazał organ I instancji, że obowiązek podatkowy na gruncie VAT w przypadku odsprzedaży usług powstaje na zasadach określonych w art. 19 tej ustawy. Zgodnie z art. 19 ust. 13 pkt 1 ustawy obowiązek podatkowy powstaje z chwilą upływu terminu płatności, jeżeli został określony w umowie właściwej dla rozliczeń z tytułu dostaw energii elektrycznej i cieplnej oraz gazu przewodowego, świadczenia usług telekomunikacyjnych, świadczenia usług wymienionych w poz. 138 i poz. 153 załącznika nr 3 do ustawy.

Podatnikowi przysługiwało też prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z przedstawionych wyżej faktur VAT za tzw. media wystawionych na jego rzecz przez "[...] S.A., "[...] ", "[...] S.A., "[...] " sp. z o.o., których nie ujął w ewidencji zakupu prowadzonej dla potrzeb VAT i nie rozliczył w deklaracjach VAT-7 za te okresy. Dokonując zatem rozliczenia prawidłowo organ I instancji uwzględnił podatek naliczony określony w "fakturach medialnych", które były przedmiotem dalszej odsprzedaży na rzecz spółki "[...]" - zgodnie z przypadającymi terminami płatności.

W skardze podatnik domagał się uchylenia ostatecznej decyzji organu odwoławczego oraz zasądzenia od tego organu na swoją rzecz kosztów sądowych wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 121 O.p. polegające na wprowadzeniu go w błąd w wyniku czego organ podatkowy wydał decyzję nakładającą obowiązek podatkowy w VAT. Do skargi załączył jako dowody protokół z czynności sprawdzających sporządzony przez XC- komisarzu skarbowego w dniu [...] sierpnia 2008r., w zakresie uzyskanych przychodów z wynajmu lokalu w okresie od stycznia do czerwca 2008r. przez żonę podatnika XB, oraz decyzję Naczelnika Urzędu skarbowego w [...] z dnia [...] września 2008r. nr[...], wydaną dla XB określającą wysokość zaliczek na podatek dochodowy za okres od lutego do czerwca 2008r.

Uzasadniając skargę podatnik stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] w trakcie czynności sprawdzających przeprowadzonych w 2008r., wobec jego żony ustalił, że podatnikami z tytułu umowy najmu, o której mowa powyżej są współmałżonkowie po połowie. Organ ten ustalił, że wobec połowy kwoty czynszu wskazanej w umowie, podatnikiem jest XA (podstawę opodatkowania określono w wartości netto), a wobec drugiej połowy tej kwoty jest jego żona (podstawę opodatkowania ustalono w wartości brutto). Ustalenia te znajdują odzwierciedlenie w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] września 2008r., nr[...]. Ustalenia z dnia [...] sierpnia 2008r. wprowadziły podatnika w błąd, co w konsekwencji spowodowało konieczność zapłaty odsetek, a także naraziło na odpowiedzialność karną skarbową. Obecnie tylko podatnik ponosi konsekwencje tej pomyłki. Zwłaszcza, że w oparciu o ustalenia w protokole z czynności sprawdzających z dnia [...] sierpnia 2008r., dokonał opodatkowania zarówno przychodów, jak i obrotów uzyskiwanych z tytułu umowy najmu. W sytuacji, gdy organ podatkowy poinformował o prawach i obowiązkach, w trakcie czynności sprawdzających i podatnik zastosował się do nich od 2008r., to zgodnie z przepisem art. 121 O.p., nie może spowodować to przerzucania na podatnika negatywnych tego skutków.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że XA z tytułu świadczenia usług najmu jest podatnikiem VAT. Winien opodatkować za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2009r. całość pobranej kwoty czynszu określonej w umowie z dnia [...] lipca 2005r., którą zawarł osobiście ze spółką "[...]", jak również dokonać prawidłowego rozliczenia faktur VAT za tzw. "media" pozostające w związku z wynajmem lokalu użytkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie pozostaje, czy w ustalonych okolicznościach faktycznych skarżący z tytułu świadczenia usług najmu lokalu użytkowego wchodzącego w skład majątku wspólnego małżonków jest podatnikiem VAT, a w konsekwencji czy powinien opodatkować całość pobranej kwoty czynszu określonej w umowie, jak również dokonać prawidłowego rozliczenia faktur VAT za tzw. "media" pozostające w związku z wynajmem lokalu użytkowego.

Zdaniem sądu organy podatkowe dążąc do rozstrzygnięcia tego sporu, nie naruszyły przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym uznać należało, że wnioski jakie wyprowadziły organy podatkowe z treści zebranego w sprawie materiału dowodowego są logiczne i pozostające w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego oraz przywołaną argumentacją prawną. Stan faktyczny i prawny sprawy został ustalony z uwzględnieniem reguł zawartych w art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 § 1 oraz 191 O.p., zaś dokonana przez organ ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Nie można podzielić również stanowiska strony, że została naruszona zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zasada zaufania wyrażona w art. 121 § 1 O.p. nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z prawem. Zasada ta musi być bowiem stosowana w postępowaniu podatkowym z uwzględnieniem zasady legalizmu. Wyważenie tych dwóch zasad jest obowiązkiem organów podatkowych i warunkuje prowadzenie postępowania podatkowego zgodnie z prawem. Podobny pogląd wyraził NSA w wyrokach: FSK 2528/04, CBOSA; FSK 1660/04, publ. ONSA i WSA 2006, nr 1 poz. 32. W tej sytuacji o naruszeniu przepisu art. 121 § 1 O.p. nie może stanowić wydanie decyzji, która nieodpowiada oczekiwaniom podatnika.

W sprawie skarżący zawarł umowę najmu lokalu użytkowego który należy do majątku wspólnego skarżącego XA i żony XB. Skarżący w umowie najmu jako wynajmującego wskazał siebie, oświadczając w § 1 pkt 3, że jest właścicielem lokalu użytkowego. Z umowy nie wynika, aby podatnik działał jako pełnomocnik żony , jak też, by umowa została zawarta przez obojga małżonków. Pełnomocnictwo z dnia [...] lipca 2005r. udzielone mu przez żonę XB i upoważniające do podpisania we wspólnym imieniu umowy najmu, nie zostało w umowie ujawnione. Pomimo tego skarżący uznał, że podatnikami VAT z tytułu umowy najmu, są oboje współmałżonkowie w częściach równych.

Wyjaśnić wypada, że przepisem definiującym podatnika na gruncie ustawy o VAT jest art. 15 ust. 1 i 2 , zgodnie z którymi podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych" (ust.2). Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Kryteria takie spełnia usługa najmu rzeczy.

W tym kontekście małżeństwo nie należy do żadnej kategorii wymienionej w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Istotą współwłasności majątkowej małżeńskiej, jest to, iż każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej). W myśl art. 36 § 1 i § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny. Zawierając umowę najmu, w następstwie której zostaje najemcy oddany we władanie przedmiot najmu, formalnie według prawa cywilnego, małżonkowie są wynajmującymi. Ponieważ małżeństwo nie ma statusu podatnika VAT , konieczność ustalenia, kto jest podatnikiem VAT odnosi się to do każdego z małżonków z osobna. Na gruncie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, że małżonkowie mogą wskazać tylko jednego z nich jako podatnika VAT. W związku z powyższym art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT należy tak interpretować, że w przypadku, gdy faktyczną aktywność w realizacji zawartej umowy najmu nieruchomości, wykazuje jedynie jedno z małżonków, a drugie pozostaje bierne w jej wykonaniu, brak jest podstaw do uznania go za podatnika VAT. TSUE w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 orzekł, o tym, że dokonujący jakiejś czynności stanowiącej przedmiot opodatkowania VAT działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie, np. w ramach zarządu majątkiem prywatnym wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w tym zakresie, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej jego czynności przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. Stąd przypadku małżeństwa XAB, to wyłącznie skarżącego należało uznać za podatnika VAT.

Opodatkowania VAT nie wyłączy też ewentualny brak zgody współmałżonka w przypadku rozporządzania składnikiem majątku wspólnego wykraczającego poza zakres zwykłego nim zarządu. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 ustawy o VAT - czynności określone w art. 5 ust. 1 tej ustawy podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa.

W tych okolicznościach w opinii sądu podstawą opodatkowania najmu lokalu, zgodnie z art. 29 ustawy o VAT, jest całość świadczenia należnego od nabywcy (a nie połowa) pomniejszona o kwotę VAT, oraz, że na podstawie wyżej art. 106 ustawy o VAT, podatnik powinien wystawić faktury VAT (a nie rachunki). Powyższe faktury powinny być ujęte w ewidencji sprzedaży prowadzonej dla potrzeb VAT za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2010r. i rozliczone w deklaracjach VAT-7 za te miesiące zgodnie z wymogami określonymi w ustawie o VAT.

Ponadto skarżący jako podatnik VAT obciążając kontrahenta wydatkami za dodatkowe media, które nie wchodziły w skład głównego świadczenia (czynszu), winien wystawiać tzw. "refaktury", a nie "noty obciążeniowe".

Zdaniem sądu skarżący powinien stosować zasady wynikające z ustawy o VAT, a nie postępować w oparciu o informacje zamieszczone w protokole z czynności sprawdzających, które dotyczyły rozliczeń w podatku dochodowym.

W tym stanie faktycznym sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.