Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 252/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Po 1135/08 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi R. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 23 czerwca 2008 r., Nr [...] w przedmiocie nieuznania zarzutów wniesionych na prowadzone postępowanie egzekucyjne postanawia: oddalić zażalenie. 3


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 lutego 2009 r, sygn. akt I SA/Po 1135/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, powołując się na art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.), odmówił R. Z. wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia - w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 23 czerwca 2008 r., Nr [...] w przedmiocie nieuznania zarzutów wniesionych na prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Uzasadniając Sąd wskazał, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego P. w sprawie nieuznania zarzutów wniesionych na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Zaskarżone postanowienie należy zaliczyć do aktu prawnego, którego nie można wykonać, gdyż nie nakłada ono na skarżącego żadnych obowiązków o charakterze prawnomaterialnym. Niemożliwe jest w związku z tym zaistnienie przesłanek warunkujących udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Tym samym wniosek strony nie może zostać uwzględniony

Zażalenie od powyższego postanowienia złożył skarżący wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.

W uzasadnieniu wskazał, że w licznych środkach zaskarżenia uzasadniał motywy podejmowanych działań. Aktualnie trwa rozpoczęte postępowanie egzekucyjne i "zagrożenie egzekucji z nieruchomości potwierdza, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody". Strona podkreśliła, że aktualnie zła sytuacja finansowa nie pozwala mu "rozwiązać tematu spłaty zaległości". Wnosił o całościowe przeanalizowanie zgromadzonego materiału sprawy i wydanie właściwej decyzji, gdyż to Sąd może podjąć orzeczenie o wstrzymaniu wykonania postępowania egzekucyjnego, które w sprawie zostało wszczęte i toczy się.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podatnika nie jest zasadne.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje, że po przekazaniu sądowi skargi Sąd, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Odnosząc się do przedmiotowej sprawy należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że zaskarżone w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym postanowienie nie może powodować negatywnych konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym nie należy ono do grupy aktów prawnych podlegających wstrzymaniu w trybie w tym przepisie przewidzianym. Sąd odwoławczy zauważa w tym kontekście, że wstrzymaniu w świetle tego unormowania podlegają tylko takie akty i czynności organów administracji publicznej, które posiadają przymiot wykonalności. Pogląd ten nie budzi zastrzeżeń (por. też np. Z. Kmieciak: glosa do post. NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54). Tymczasem objętym skargą do Sądu pierwszej instancji postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, którym nieuznano zarzutów skarżącego wniesionych na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Zaskarżone orzeczenie nie stwierdza ani nie tworzy po stronie skarżącego uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania), jak te (pieniężne) określone w decyzji wymiarowej. Jest to też charakterystyczne dla decyzji odmownych, niepodlegających co do zasady wykonaniu (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006 r., s. 186, oraz powołane tam orzecznictwo).

W tej sytuacji polemika z argumentacją zażalenia jest zbędna. Przesłanki mające uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu można bowiem rozważać dopiero po stwierdzeniu, że akt ten nadaje się do wykonania, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca.

Wobec tego NSA w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

-----------------------

2