Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1214/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2017 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr 1, z wiatą jednostanowiskową w zabudowie szeregowej w T. przy drodze bocznej ulicy [...], na działce nr 1 (obecnie działka 2).

Pismem z dnia 27 września 2015 r. M. W. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. o zbadanie legalności robót budowlanych prowadzonych przez M. W. na podstawie powyższej decyzji. Zdaniem M. W. źle wykonano ukształtowanie terenu, co spowodowało duży spadek w kierunku ogrodzenia z jego działką oraz częściowe przykrycie tego ogrodzenia. Ponadto inwestorzy nie wykonali odprowadzenia wód deszczowych, a osiem rur spustowych skierowano w stronę jego budynku, blisko przy jego ogrodzeniu wykonano instalację gazową.

Decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku zostało przeniesione na rzecz I. i M. L.

PINB w T. w dniu 26 października 2015 r. przeprowadził oględziny inwestycji, podczas których stwierdził, że wybudowano cztery budynki w zabudowie szeregowej z wiatami postojowymi jednostanowiskowymi. Podczas kontroli stwierdzono odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, obejmujące:

- nadsypanie terenu działki wokół szeregu budynków oraz na terenie działki numer 3 o od 0,5 m do 0,6 m, z nachyleniem w kierunku działki nr 4,

- likwidację skarp przy granicy z działkami 5, 6 i 7,

- zmniejszenie powierzchni utwardzonego terenu przy dojściu do budynków,

- zmianę powierzchni zabudowy schodów wejściowych do poszczególnych budynków i ilości stopni,

- zmianę powierzchni tarasu budynku nr 1 i wymiarów stolarki w ścianie szczytowej tego budynku.

Pismem z dnia 12 listopada 2015 r. organ pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego robót budowlanych, związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr 1 z wiatą jednostanowiskową (sprawy dotyczące pozostałych budynków są przedmiotem odrębnych decyzji, a wyniku wniesionych skarg odrębnych postępowań tut. Sądu).

Postanowieniem z dnia [...] r. numer [...] , organ wstrzymał inwestorom M. i I. L. roboty budowlane związane z budową przedmiotowego budynku oraz nakazał dostarczyć inwentaryzację i ocenę techniczną dotychczas wykonanych robót. Przy piśmie z dnia 31 grudnia 2015 r., działający z upoważnienia małżonków L., M. W. przedłożył ocenę techniczną oraz inwentaryzację przedmiotowego budynku, autorstwa inż. M. K. oraz mgr inż. arch. J. S.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] , Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. (dalej też jako PINB), działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym), nałożył na inwestorów M. i I. L. obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego.

Decyzja ta została zakwestionowana odwołaniem przez M. W., którego zdaniem samo nakazanie przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, bez jednoczesnego wskazania obowiązku wykonania określonych robót budowlanych, stanowi naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Ponadto zdaniem skarżącego inwestorzy wybudowali niezgodnie z projektem przyłącze gazu, gdyż zostało one posadowione w odległości nie większej niż 0,4 m od ogrodzenia odwołującego się.

Pismem z dnia 2 marca 2016 roku M. W. oświadczył, że przygotował projekt kanalizacji deszczowej celem odprowadzenia wód powierzchniowych z terenu inwestycji, który w dniu 2 marca 2016 r. złożył w Starostwie Powiatowym w T. Ponadto w dniu 1 marca 2016 r. złożył wymagany projekt budowlany zamienny. Natomiast przy piśmie z dnia 8 marca 2016 r. M. W. przedłożył oświadczenie projektanta mgr inż. architekta J. S., że przez wyniesienie przez inwestora przedmiotowego budynku oraz terenu przyległego nie następuje przesłanianie i nie dochodzi do ograniczenia dostępu do światła słonecznego dla budynków znajdujących się na działkach sąsiednich, w tym na działce numer 4. Jednakże wyniesienie terenu na przedmiotowej działce i dodatkowo na działce numer 3 może spowodować spływ wód opadowych z działki nr 2 i dalej na działkę nr 3, i w konsekwencji na działkę sąsiednią nr 4. W związku z tym faktem wyżej opisana zmiana została zakwalifikowana przez architekta J. S. jako istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, zatem przedmiotem projektu budowlanego zamiennego będzie uchwycenie wód opadowych w system kanalizacji deszczowej i odprowadzenie ich do kanalizacji ogólnospławnej w ulicy [...].

Organ odwoławczy przeprowadził dowód z decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] udzielającej pozwolenia na budowę sieci gazowej w T. przy ul. [...] na działkach nr 8, 9, 1 i 7 wraz z zatwierdzonym projektem budowlanym.

Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] r., nr [...] organ odwoławczy uchylił w/w decyzję z dnia [...] r. nr [...] PINB w T. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Ostateczną decyzją numer [...] z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego PINB w T. nałożył na małżonków L. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego w terminie do 30 czerwca 2016 r., uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz robót budowlanych uwzględnionych w przedłożonej ocenie technicznej i inwentaryzacji budowlanej, związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego numer 1 z wiatą jednostanowiskową na działce nr 10. Jednocześnie nałożył na nich obowiązek wykonania w tym samym terminie pomiędzy działką nr 4 a działką nr 3 muru oporowego zgodnie z przedłożoną dokumentacją techniczną w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

W dniu 23 maja 2016 r inwestorzy przedłożyli 4 egzemplarze ww. projektu budowlanego zamiennego.

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. organ pierwszej instancji zatwierdził projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego numer 1 z wiatą jednostanowiskową na działce 2, udzielił M. i I. L. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożył na nich obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. W., podnosząc, że organ pierwszej instancji zaniechał oceny zgodności projektu budowlanego zamiennego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami ochrony środowiska, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, kompletności projektu w zakresie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Ponadto organ pierwszej instancji nie zbadał czy przedłożony projekt zamienny jest zgodny z obowiązującymi przepisami w zakresie sporządzania tego rodzaju dokumentów, rzetelny i wiarygodny. Zdaniem skarżącego wykonany mur oporowy ma wysokość 2,6 metra i powoduje ograniczenie dostępu światła. Nie zbadano też prawidłowości montażu instalacji gazowej, która zdaniem odwołującego się znajduje się zbyt blisko jego działki, a także kwestii budowy większej ilości miejsc postojowych oraz przesunięcia budynku o 90 cm.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, iż decyzja organu I instancji zawiera wady, które uniemożliwiają utrzymanie jej w obrocie prawnym, a jednocześnie charakter uchybień organu pierwszej instancji uniemożliwia jej konwalidację z powodu możliwości naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania.

Uchybienia przedłożonego projektu zamiennego dotyczą niewłaściwego zaprojektowania miejsca postojowego dla samochodów osobowych w postaci wiaty, zlokalizowanego bezpośrednio w granicy z sąsiednią działką budowlaną, czego konsekwencją jest naruszenie przepisów techniczno - budowlanych. Zasady budowania miejsc postojowych dla samochodów osobowych, w tym zadaszonych, określają paragrafy 18-21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm. zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych). Zgodnie z § 19 ust. 2 tego rozporządzenia odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 metry, w przypadku do 4 stanowisk włącznie, przy czym zachowanie powyższych odległości nie jest wymagane przy sytuowaniu miejsc postojowych między liniami rozgraniczającymi ulicę. Z przedłożonego projektu zamiennego wynika natomiast, że na działce objętej inwestycją zaprojektowano jedno miejsce postojowe pod wiatą, przy czym wiata znajduje się bezpośrednio w granicy z sąsiednią działką budowlaną, co narusza wymóg sytuowania takich obiektów w odległości 3 metrów od granicy. Nie ma w tym względzie znaczenia, że do powyższej sytuacji doszło w wyniku podziału działki, jednakże podział ten nastąpił przed wszczęciem postępowania w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, co obliguje inwestora do dostosowania projektu zamiennego do aktualnego stanu faktycznego i prawnego.

Mając powyższe na uwadze, WINB wskazał, że organ I instancji przedwcześnie uznał, iż przedmiotowy budynek jest zgodny z warunkami technicznymi oraz zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołującego się, WINB wskazał, że ogrodzenie z murem oporowym nie powoduje naruszenia § 13 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, co potwierdza dodatkowo opinia architekta J. S. w sprawie przesłaniania i zacieniania budynku sąsiedniego położonego na działce o numerze ewidencyjnym 4 przez przedmiotowe ogrodzenie. Stwierdził nadto, że do uznania naruszenia warunków dotyczących ochrony interesów osób trzecich nie wystarcza subiektywne poczucie właściciela nieruchomości sąsiedniej, że - poprzez realizację obiektu budowlanego - jego prawa wynikające z własności są lub zostaną ograniczane, o ile nie znajduje ono oparcia w obowiązującym przepisie prawa materialnego. Odnosząc się natomiast do zarzutu niezbadania przez organ pierwszej instancji kwestii przesunięcia przedmiotowego budynku o 90 cm, wskazał, że postępowanie wyjaśniające, w tym oględziny i inwentaryzacja geodezyjna, nie wykazały jakoby przedmiotowy budynek został przesunięty w stosunku do projektu budowlanego. Odwołujący się nie przedstawił w tej kwestii żadnego przeciwdowodu.

Organ odwoławczy wskazał nadto, że ogrodzenie w granicy z działką skarżącego zostało wykonane przed zatwierdzeniem projektu zamiennego, jednocześnie z murem oporowym, którego budowę nakazał organ pierwszej instancji w decyzji z dnia [...] r. jednakże powyższa okoliczność nie ma wpływu na zatwierdzenie przedmiotowego projektu zamiennego, ponieważ wysokość tego ogrodzenia wynosi 2,10 metra, zatem nie podlega reglamentacji Prawa budowlanego. Przedmiotowy mur oporowy, wykonany w ramach nakazu na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nie jest bowiem częścią składową ogrodzenia.

Pismem z dnia 2 listopada 2016 r. M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzje odnoszące się do 4 budynków, w tym opisaną wyżej decyzję WINB dotyczącą budynku nr 1 (zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skargi zostały rozdzielone). Skarżący podkreślił, że zaskarża jedynie uzasadnienie decyzji, ze względu na nie przychylenie się przez organ drugiej instancji do niektórych spośród zarzutów oraz nie odniesienie się do nich, a tym samym obrazę art. 7, 9, 10 i 77 § 1 k.p.a. Wniósł o zmianę uzasadnienia wskazanej decyzji, a także o ponowne rozpoznanie sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że uniemożliwiono mu kompletne zapoznanie się z aktami sprawy albowiem pracownik WINB zezwolił na ich analizę jedynie przez 3 godziny. Nadto w decyzji brak wskazania, czy instalacja gazowa została prawidłowo zaprojektowana i wykonana. Co więcej, w aktach sprawy brak projektu owej instalacji. Wątpliwości budzi również usytuowanie pojemników na odpady w bliskiej odległości od granicy posesji, a także wysokie miejscami na 2,7 metra betonowe ogrodzenie posesji. Poza tym inwestor dokonał nadsypania terenu, co doprowadziło do jego podniesienia o kilkadziesiąt centymetrów. Organ nie przychylił się również do podnoszonej przez skarżącego kwestii przesunięcia całego budynku o 80 cm. Organy nie zbadały również informacji odnośnie bezprawnego zamieszkiwania budynków nr 1 i 4.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty sformułowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona.

Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż formułując skargę M. W. zakwestionował jedynie uzasadnienie zaskarżonej decyzji, dostrzegając w nim braki, nie zgłosił natomiast żadnych zarzutów wobec jej osnowy. W doktrynie i orzecznictwie przeważa pogląd, że przedmiotem skargi do Sądu może być również samo uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia. Zdaniem Sądu jest to jednak dopuszczalne, gdy w związku z nieprawidłowym uzasadnieniem zachodzi obawa wydania przy ponownym rozpoznaniu sprawy (w przypadku decyzji kasatoryjnych, z którą mamy do czynienia w niniejszej sprawie) niezgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Taka sytuacja jednak w niniejszej sprawie nie zachodzi. Brak jest bowiem w ogóle podstaw do podważenia zasadności treści uzasadnienia. Należy też podnieść, że ani w skardze ani w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego z dnia 14 czerwca 2017 r. (karta 64 i 65 akt sądowych) nie sprecyzowano dokładnie jakie to sformułowania zawarte w uzasadnieniu powinny być w wyniku uwzględnienia skargi usunięte lub zmienione. Z treści pism wynika raczej, że kwestionowane są braki w uzasadnieniu, a nie zawarte tam stwierdzenia. Takie zarzuty nie dają zaś zdaniem Sądu (pomijając już ich zasadność) podstawy do uwzględnienia skargi jedynie w części dotyczącej uzasadnienia decyzji. Należy mieć jednak przede wszystkim na uwadze, że decyzja administracyjna obejmuje zarówno rozstrzygnięcie, jak i jego uzasadnienie. Wniesiona zatem skarga na uzasadnienie decyzji stanowi w istocie skargę na decyzję, albowiem na skutek skargi sąd rozpoznaje sprawę, której przedmiotem jest ocena decyzji pod względem zgodności z prawem, a nie tylko jej fragmentu obejmującego uzasadnienie (por. np. wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11). W takiej sytuacji obowiązkiem sądu administracyjnego było zatem dokonanie oceny prawidłowości całej decyzji, także w kontekście zarzutów dotyczących uzasadnienia, a w razie ich podzielenia, konsekwencją takiego stanowiska winno być uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji.

Rozważając zatem kwestię prawidłowości zaskarżonej decyzji zarówno w aspekcie jej osnowy jak i uzasadnienia wskazać należy, że Sąd w pełni podziela przekonanie WINB, iż prawidłowym było uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Istotnie bowiem decyzja organu I instancji obarczona była wadami, które uniemożliwiały utrzymanie jej w obrocie prawnym. Podzielić należy w tej mierze przekonanie WINB, iż w projekcie zamiennym niewłaściwie zaprojektowano miejsce postojowe dla samochodu osobowego w postaci wiaty, usytuowanej bezpośrednio w granicy z sąsiednią działką budowlaną, czego konsekwencją jest naruszenie przepisów techniczno - budowlanych (§ 18-21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury). Słusznie bowiem WINB wskazuje, że zgodnie z § 19 ust. 2 tego rozporządzenia odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 metry, w przypadku do 4 stanowisk włącznie, przy czym zachowanie powyższych odległości nie jest wymagane przy sytuowaniu miejsc postojowych między liniami rozgraniczającymi ulicę. Z przedłożonego projektu zamiennego wynika natomiast, że na działce objętej inwestycją zaprojektowano jedno miejsce postojowe pod wiatą, przy czym wiata znajduje się bezpośrednio w granicy z sąsiednią działką budowlaną, co narusza wymóg sytuowania takich obiektów w odległości 3 metrów od granicy. WINB trafnie wskazał, że choć do powyższej sytuacji doszło w wyniku podziału działki, to jednak podział ten nastąpił przed wszczęciem postępowania w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, co obliguje inwestora do dostosowania projektu zamiennego do aktualnego stanu faktycznego i prawnego. W konsekwencji Sąd podziela przekonanie WINB, że organ I instancji przedwcześnie uznał, iż przedmiotowy budynek jest zgodny z warunkami technicznymi oraz zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Sądu nie są trafne sformułowane przez skarżącego zarzuty, dotyczące uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom skarżącego w przeprowadzonym przez obydwa organy postępowaniu udostępniono mu zebrane w sprawie dowody, rozważono też zarówno kwestie związane z instalacjami, zaprojektowanymi miejscami na odpady, jak i murem oporowym. Wskazać w tym miejscu trzeba, że miejsca na zbiorniki na odpady zaprojektowano przed elewacją wejściową przy prawidłowym zachowaniu odległości 3 metrów od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przewidzianymi na pobyt ludzi oraz w dopuszczalnej odległości od granicy z działkami sąsiednimi. W odniesieniu zaś do zarzutów dotyczących ogrodzenia i muru podkreślenia wymaga, że decyzją nr [...] z dnia [...] r. PINB w T. przedmiotowy mur oporowy nakazano wybudować na wysokość 10 cm, natomiast od strony działki skarżącego na wysokość 75 cm od terenu działki. Projekt budowlany zamienny na murze oporowym przewiduje ogrodzenie betonowe o wysokości 2-2,1 metra. Takie też wysokości stwierdzono podczas oględzin jakie przeprowadził organ pierwszej instancji w dniu 16 czerwca 2016 r. Pozostały układ przedmiotowego ogrodzenia także odpowiada nakazowi z powyższej decyzji i został potwierdzony na oględzinach z dnia 16 czerwca 2016 r. Należy przy tym podkreślić, że od decyzji w przedmiocie obowiązku wykonania muru oporowego i jego parametrów skarżący się nie odwołał i uzyskała ona przymiot ostateczności. Były nią zatem związane organy w dalszej części postępowania legalizacyjnego. Mury oporowe zostały przy tym wykonane zgodnie z jego żądaniem aby uniemożliwić spływ wód opadowych z terenu inwestycji na jego działkę nr 4. W tej sytuacji brak jest podstaw do zaliczenia tej części muru oporowego, która jest usytuowana ponad terenem działki skarżącego do wysokości posadowionego na tym murze ogrodzenia. Nie znalazł też potwierdzenia zarzut przesunięcia budynku w stosunku do projektu budowlanego, a skarżący tezy tej nie uprawdopodobnił. Jeśli zaś skarżący chciałby zarzuty swe skonkretyzować i wskazać na ich poparcie stosowne argumenty i dowody to może uczynić to w ramach ponownie przeprowadzanego postępowania w sprawie. Decyzja uchylająca rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne oznacza bowiem konieczność ponownego, całościowego rozpoznania sprawy, w tym ponowną możliwość czynnego udziału stron (notabene, jak wynika z pisma procesowego WINB z 23 lutego 2017 r., a także akt sądowych dotyczących kolejnych skarg M. W. organ I instancji przeprowadził już ponowne postępowanie w sprawie i wydał kolejną decyzję, tym razem utrzymaną w mocy przez organ odwoławczy). Od ostatecznych wydanych po ponownym rozpoznaniu sprawy orzeczeń M. W. również wniósł skargi do tutejszego Sądu. Nie można podzielić też zarzutu niewłaściwego usytuowania w odniesieniu do jego działki miejsca na pojemniki na śmieci, w sytuacji gdy zgodnie z projektem zagospodarowania działki nr 11 (na której został wybudowany budynek nr 4) jest ono położone około 10 m od granicy jego działki, a zgodnie z treścią § 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych mogłoby być ono usytuowane w odległości 3, a nawet 2 metry od tej granicy.

Z kolei zarzuty skarżącego co do zasiedlenia budynków 1 i 4, a także wykonanej na podstawie odrębnego pozwolenia sieci gazowej i przyłącza wykraczają poza przedmiot kontrolowanego postępowania administracyjnego, którym jest zatwierdzenie projektu zamiennego budynku nr 4. Ewentualnie skarżący może domagać się wszczęcia w tych przedmiotach przez organy nadzoru odrębnych postępowań. Ewentualny wynik tych nowych postępowań nie ma bowiem bezpośredniego i istotnego wpływu na wynik sprawy w przedmiocie zatwierdzenia samego budynku, który nie obejmował instalacji gazowej, a tym bardziej budowy i przebiegu sieci gazowej na działce nr 1 (przed podziałem), której legalność skarżący kwestionuje. Budowa sieci na tej sąsiadującej z działką skarżącego działce była bowiem realizowana zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym pozwoleniem na budowę Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...].

Sąd nie dopatrzył się także, innych, niewymienionych przez skarżącego i jego pełnomocnika (w piśmie z dnia 14 czerwca 2017 r.) nieprawidłowości zaskarżonej decyzji. WINB wnikliwie rozważył bowiem okoliczności sprawy i prawidłowo ocenił, iż decyzja pierwszoinstancyjna, zatwierdzająca zamienny projekt budowlany, jest conajmniej przedwczesna. Prawidłowo w konsekwencji uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania, a wydane przezeń rozstrzygnięcie zawiera wszystkie wymagane przez art. 107 § 3 k.p.a., elementy.

Wobec przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2017, poz. 1369) orzekł jak w sentencji.