Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1957/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 258 par. 1 pkt 2.
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 162 par. 1 pkt 2.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 35 ust. 1 pkt 7, art. 36 ust. 5, art. 12.
journal: Dz.U. 1992 nr 68 poz 341
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych i zakładach wzajemnych.
article: art. 129 ust. 1, art. 8, art. 48 ust. 2, art. 121.
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędziowie NSA Gabriela Jyż (spr.) Andrzej Skoczylas Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. G. Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2380/13 w sprawie ze skargi M. G. Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz M. G. Spółki z o.o. w K. 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r. oddalił skargę M. G. Spółki z o.o. w K. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:

mocą decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. udzielono skarżącej spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 301 punktach na terenie województwa mazowieckiego, określając jednocześnie nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności na dzień 31 maja 2009 r.

W związku z uzyskaną od Naczelnika Urzędu Celnego II w W. informacją o niepodjęciu przez spółkę działalności w określony w zezwoleniu terminie, w punkcie gier zlokalizowanym przy ul. S. [...] w W., Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] września 2012 r. stwierdził wygaśnięcie zezwolenia w części dotyczącej wymienionego punktu gier.

Objętą skargą decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie. Za bezsporną organu uznał w sprawie okoliczność nierozpoczęcia przez spółkę w wymienionym punkcie gier działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych do dnia 31 maja 2009 r. – w nieprzekraczalnym terminie. Taki stan sprawy oznaczał w ocenie organu, że zaistniała przesłanka określona w art. 258 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), skutkująca stwierdzeniem wygaśnięcia udzielonego zezwolenia. Organ wskazał, że w myśl art. 121 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej: u.g.h.) stwierdzenie wygaśnięcia działalności prowadzonej na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem 1 stycznia 2010 r. mogło nastąpić wyłącznie na podstawie art. 36 ust. 5 uprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Wskazał ponadto, że nie mógł stanowić podstawy do zastosowania w sprawie art. 48 ust. 2 ug.h., gdyż przepisy przejściowe tej ustawy nie odsyłały wprost do zastosowania wymienionego przepisu.

Oddalając skargę na tą decyzję Sąd I instancji podkreślił w pierwszej kolejności, że postępowanie administracyjnej w sprawie wszczęte zostało pod rządami ustawy o grach hazardowych zaś zezwolenie skarżąca uzyskała w czasie obowiązywania poprzedniej ustawy o grach i zakładach wzajemnych i które to zezwolenie określało nieprzekraczalny termin do rozpoczęcia działalności na dzień 31 maja 2009 r. Za bezsporne Sąd uznał ustalenia organu, że skarżąca w tym terminie nie rozpoczęła w punkcie przy ul. S. [...] w W. prowadzenia działalności objętej zezwoleniem, a czego strona nie kwestionowała.

Odnosząc się do stanowiska spółki o pominięciu przez organ kwestii charakteru art. 121 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych jako lex specjalis względem art. 258 § 1 pkt 2 i § 2 ordynacji podatkowej, uniemożliwiające w ocenie strony stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia, Sąd wskazał, że zgodnie z powołanym art. 121 ug.h. do wygaśnięcia, w związku z nierozpoczęciem działalności, zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Z treści tego przepisu wynika natomiast, że zezwolenie między innymi w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wygasa z mocy prawa, jeżeli w terminie jednego roku od dnia jego udzielenia nie podjęto działalności. Sąd podkreślił przy tym, że termin określony w tym przepisie jest terminem prawa materialnego, wynikającym z ustawy, nie może być zatem skrócony ani przedłużony. Sąd podzielił stanowisko organu, co do możliwości zastosowania w sprawie art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych w odniesieniu do częściowego wygaśnięcia zezwolenia obejmującego tylko jeden z punktów gier, w którym działalności nie została w ogóle podjęta w zakreślonym w zezwoleniu terminie. Sąd stwierdził w tym zakresie, że przepis art. 121 u.g.h. w związku z art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych nie miały charakteru lex specjalis względem art. 258 § 1 pkt 2 i § 2 ordynacji podatkowej, gdyż przepisy te obejmują różne sytuacje, przepis art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych jest przepisem prawa materialnego i stanowi o wygaśnięciu z mocy prawa zezwolenia z upływem określonego czasu, zaś przepis art. 258 § 1 pkt 2 i § 2 ordynacji podatkowej ma charakter procesowy i nakazuje organowi wydanie decyzji stwierdzającej to wygaśnięcie.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

M. G. Spółka z o.o. w K., skargą kasacyjną, zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

1. z ostrożności, prawa materialnego, art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 8 u.g.h. w zw. z art. 258 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że elementem zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych to warunek, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że jest to termin;

2. z ostrożności, prawa materialnego, art. 258 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 8 u.g.h. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu art. 258 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej do stanu faktycznego sprawy, w sytuacji gdy nie powinien on być stosowany;

3. z ostrożności procesowej, przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 258 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 8 u.g.h. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych wskutek niedostrzeżenia przez WSA w niniejszej sprawie, że organ nieprawidłowo zastosował art. 258 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej do stanu faktycznego sprawy, gdyż nie powinien on być w niej stosowany;

4. z ostrożności procesowej, prawa materialnego, art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 121 w zw. z art. 48 ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 258 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 121 u.g.h. nie wyłącza zastosowania art. 48 ust. 2 u.g.h. oraz art. 258 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej, podczas gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku przeciwnego; poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w stosunku do podmiotów prowadzących działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych można stwierdzić wygaśnięcie zezwolenia w części (na podstawie art.48 ust. 2 u.g.h. lub na podstawie art. 258 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej), w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że z treści wymienionych przepisów wynika, że może nastąpić wyłącznie w całości (na podstawie art. 121 u.g.h. w zw. z art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych) przy czym ta ostatnia możliwość jest wykluczona w realiach niniejszej sprawy;

5. prawa materialnego, art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 121 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych mógł być w rozpatrywanej sprawie zastosowany w odniesieniu do częściowego wygaśnięcia zezwolenia obejmującego tylko ten punkt gry, w którym częściowo nie została w ogóle podjęta działalność w terminie określonym w zezwoleniu, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia art. 36 ust. 5 prowadzi do wniosku, że reguluje on tylko i wyłącznie możliwość wygaśnięcia w części oraz w sytuacji, gdy przepis ten nie był zastosowany w sprawie, gdyż podstawą decyzji organu był art. 258 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej;

6. prawa materialnego, art. 258 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że jest to przepis prawa procesowego, w sytuacji gdy jego prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, że jest to przepis prawa materialnego.

Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Dyrektor Izby Celnej w W., w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej uzasadnionych podstaw.

Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.

Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych, uzasadnia to, aby rozpatrzeć je łącznie. W skardze kasacyjne sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, które sprowadzają się do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 258 §1 pkt 2 o.p. w powiązaniu z art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 8 oraz art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Podstawowym zagadnieniem prawnym, które znalazło się u podstaw wszystkich zarzutów kasacyjnych z zakresu prawa materialnego, było kwestionowanie prawidłowości przyjęcia, że w stosunku do podmiotów prowadzących działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych można stwierdzić wygaśnięcie zezwolenia w części (na podstawie art. 48 ust. 2 u.g.h. lub na podstawie art. 258 §1 pkt 2 o.p.) w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że z treści wymienionych przepisów wynika, że może to nastąpić wyłącznie w całości (na podstawie art. 121 u.g.h. w zw. z art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych).

Odnosząc się do tej kwestii należy podkreślić, że w rozdziale 12 u.g.h. - "Przepisy przejściowe i dostosowujące" - zamieszczono normy, których zadaniem było uregulowanie wpływu tej ustawy na stosunki prawne powstałe w czasie obowiązywania ustawy o grach i zakładach wzajemnych, które same lub których skutki trwają nadal, w czasie obowiązywania u.g.h. Z analizy przepisów przejściowych wynika, że ustawodawca odrębnie uregulował kwestię prowadzenia działalności w oparciu o zezwolenia udzielone przed wejściem w życie ustawy, jak i wygaśnięcia tych zezwoleń w związku z nierozpoczęciem działalności. W art. 129 ust. 1 u.g.h. ustanowiono zasadę, że działalność na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, jest prowadzona na zasadach dotychczasowych, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Regułą zatem jest, że działalność prowadzona jest na zasadach określonych w ustawie o grach i zakładach wzajemnych, zaś zezwolenie, o ile nie zachodzą inne przesłanki wymienione w ustawie, wygaśnie wraz z upływem czasu na jaki zostało udzielone. Przepis art. 121 u.g.h. wprowadza szczególną regulację w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia udzielonego przed wejściem w życie nowej ustawy - w przypadku nierozpoczęcia działalności nakazuje stosować przepis art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Zgodnie z przepisem art. 36 ust. 5 tej ustawy zezwolenia wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem. Z powyższego unormowania wynika, że wygaśnięcie zezwolenia mogło nastąpić wyłącznie w przypadku niepodjęcia w terminie roku od jego udzielenia działalności, rozumianej jako sytuacja, w której podmiot uprawniony w ogóle nie zaczął prowadzić działalności, nawet w jednym punkcie. Rozpoczęcie działalności w niektórych punktach nie odpowiada stanowi "niepodjęcia działalności" i nie skutkuje wygaśnięciem zezwolenia (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 480/08, LEX 505806). Ustawa o grach i zakładach wzajemnych nie przewidywała zatem wygaśnięcia zezwolenia w części, w jakiej działalność nie została podjęta. Odmienna regulacja została przewidziana w u.g.h. Przepis art. 48 ust. 2 u.g.h. stanowi, że w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w koncesji lub zezwoleniu, koncesja lub zezwolenie wygasają w całości lub w tej części w której nie podjęto działalności.

Analiza regulacji zawartej w art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych pozwala również uznać, iż mamy tu do czynienia z przepisem o charakterze szczególnym, który w sposób całościowy reguluje kwestię wygaśnięcie zezwolenia z powodu niepodjęcia działalności. Jak już zaznaczano mogło ono nastąpić wyłącznie w przypadku niepodjęcia w terminie roku od jego udzielenia działalności, rozumianej jako sytuacja, w której podmiot uprawniony w ogóle nie zaczął prowadzić działalności, nawet w jednym punkcie. Przed wejściem w życie ustawy o grach hazardowych nie było wątpliwości, że w omawianym zakresie nie miał zastosowania art. 162 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, będący procesowym odpowiednikiem art. 258 §1 pkt 2 o.p. W tym miejscu należy podkreślić, że w nowej ustawie o grach hazardowych wprowadzono regułę, że do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 8 u.g.h.), jednak do postępowań prowadzonych w oparciu o przepisy o grach i zakładach wzajemnych stosowano reguły określone w k.p.a.

Podstawy do zastosowania tego przepisu nie można także wywieść z zawartego w art. 129 ust. 1 nowej ustawy zastrzeżenia "o ile ustawa nie stanowi inaczej". Skoro ustawodawca w art. 129 ust. 1 u.g.h. uregulował kwestię "prowadzenia działalności" na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie u.g.h. przyjmując, że działalność jest prowadzona według przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych, to przewidziane w tym przepisie odstępstwo od zasady odnieść należy także do samego prowadzenia działalności. Kwestia wygaśnięcia zezwoleń udzielonych przed 1 stycznia 2010 r., uregulowana została w przepisach przejściowych - w art. 121 u.g.h., który nakazuje wprost do ich wygaszenia stosowanie art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Oznacza to, że tylko w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, czyli niepodjęcia działalności w żadnym z punktów, w terminie jednego roku od dnia udzielenia zezwolenia, istnieje podstawa do wygaśnięcia zezwolenia. Kierując się założeniem racjonalności ustawodawcy należy wnioskować, że gdyby jego wolą było wprowadzenie możliwości częściowego wygaszenia zezwoleń wydanych przed dniem 1 stycznia 2010 r., nie nakazywałby stosowania przepisu art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, ale wprost wskazałby, że do spraw związanych z wygaszeniem takich zezwoleń mają zastosowanie w całości nowe przepisy, a więc art. 48 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy, który podobnie jak art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych daje, obok wygaszenia w części, także możliwość wygaszenia zezwolenia w całości. Tym bardziej więc założenie racjonalności prawodawcy nie pozwala uznać, że poprzez odesłanie do przepisów ordynacji podatkowej zawarte w art. 8 u.g.h. ustawodawca przewidywałby możliwość wprowadzenia szczególnego trybu wygaśnięcia zezwolenia na podstawie art. 258 §1 pkt 2 o.p. Skoro w świetle art. 8 u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, chyba że ustawa stanowi inaczej, to odmienne unormowanie zawarte w art. 121 u.g.h. wyklucza możliwość zastosowania w tym przypadku art. 258 §1 pkt 2 o.p.

Przyjęcie odmiennego stanowiska organu pozbawiałoby ratio legis przepisu art. 121 u.g.h., skoro ten sam zabieg legislacyjny ustawodawca osiągnąłby w przypadku niezamieszczenia w treści u.g.h. odesłania do przepisu art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych.

Dodatkowo należy zauważyć, że Spółka zezwolenie będące przedmiotem sprawy uzyskała decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. W pkt IV zezwolenia ustalony został nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności – 31 maja 2009 r., czyli przed wejściem w życie u.g.h. Okoliczność, iż spółka przed dniem 31 maja 2009 r. rozpoczęła działalność tylko w niektórych punktach gier powoduje, iż nieuruchomienie działalności w części punktów objętych zezwoleniem nie daje uprawnienia do zastosowania ani art. 48 ust. 2 u.g.h. w związku z art. 129 ust. 1 u.g.h., ani art. 258 §1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 8 u.h.g. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie podziela w pełni pogląd prawny wyrażony w wyroku NSA z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II GSK 370/13. Na gruncie omawianej sprawy mamy bowiem do czynienia ze zdarzeniem prawnym, które zaistniało jako zdarzenie zamknięte i zakończone pod rządami dawnego prawa, a zatem skutki tego zdarzenia muszą być oceniane zgodnie z prawem obowiązującym w dacie jego zaistnienia (zob. wyrok NSA z 21 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1186/12). Wykładnia dopuszczająca możliwość stosowania w niniejszej sprawie art. 48 ust. 2 u.g.h. w związku z art. 129 ust. 1 u.g.h., ani art. 258 §1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 8 u.h.g. stoi w sprzeczności z konstytucyjną zasadą niedziałania prawa wstecz. Oznacza bowiem, że do zdarzenia prawnego zamkniętego czasowo w dniu 31 maja 2009 r. zastosowano nową, mniej korzystną dla skarżącego ustawę (zob. J. Mikołajewicz - red. naukowa, Problematyka intertemporalna w prawie. Zagadnienia podstawowe. Rozstrzygnięcia intertemporalne. Geneza, funkcje, aksjologia, Warszawa 2015, s. 214-300; por. też wyrok WSA w Łodzi z 22 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 703/13).

Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia prawa procesowego należy podkreślić, że nie znajdują one usprawiedliwienia. Zarzuty dotyczą naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. a, b i c w zw. z art. 134 §1 w zw. z art. 1 §1 i § 2 p.u.s.a. Przepisy te - jako przepisy prawa procesowego - mogą być skuteczną podstawą skargi kasacyjnej tylko w razie wykazania przez stronę, że ewentualne uchybienie temu przepisowi mogło mieć wpływ, i to istotny, na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie brak zaś argumentacji strony wnoszącej skargę kasacyjną pozwalającej stwierdzić, że brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywodów co do sposobu zastosowania wskazanych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji weźmie pod uwagę zaprezentowaną wyżej wykładnię mających zastosowanie przepisów prawa materialnego w szczególności art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 121 u.g.h.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.