Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 332/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7 § 3; art. 45 § 1; art. 59 § 1 pkt 2; art. 111f § 5; art. 111n § 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Jacek Boratyn /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi S.P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie przybicia na rzecz licytanta 1) uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego S.P. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, postanowieniem z [...] lutego 2021 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia S. P. – zwanego dalej: skarżącym, od postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2020 r., nr [...], w przedmiocie udzielenia przybicia, po zamknięciu pierwszej licytacji, należącej do skarżącego nieruchomości, na rzecz licytanta, który zaoferował najwyższą cenę, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W stanie faktycznym sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził względem skarżącego postępowanie egzekucyjne. W jego ramach doszło do zajęcia należącej do skarżącego nieruchomości, położonej w Ł., dla której Sąd Rejonowy w Ł. prowadzi księgę wieczystą nr [...].

Następnie rzeczoznawca majątkowy sporządził operat szacunkowy, określający wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości. Na tej podstawie organ egzekucyjny sporządził protokół opisu i oszacowania nieruchomości.

W dniu 23 lipca 2020 r. organ egzekucyjny sporządził obwieszczenie o pierwszej licytacji nieruchomości, której termin wyznaczono na 15 października 2020 r.

Skarżący złożył skargę na czynność egzekucyjną, jaką było ogłoszenie o pierwszej licytacji nieruchomości, jednakże przedmiotowa skarga została ostatecznie oddalona.

Najwyższą cenę nabycia nieruchomości (1 500 000 zł), na jej pierwszej licytacji, w dniu 15 października 2020 r., zaoferował W. R.

Mając na uwadze treść art. 111m § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm., zwanej dalej: u.p.e.a.) organ nie udzielił nabywcy przybicia bezpośrednio po licytacji, gdyż w tym czasie skarżącemu (zobowiązanemu) nie zostało jeszcze doręczone postanowienie odnośnie wniesionych przez niego zarzutów (postanowienie DIAS z [...] października 2020 r., rozstrzygające skargę na czynność egzekucyjną, w postaci ogłoszenia o licytacji, zostało doręczone skarżącemu 10 listopada 2020 r.).

Przybicia nabywcy organ egzekucyjny udzielił postanowieniem z [...] grudnia 2020 r., na które to postanowienie skarżący wniósł zażalenie.

W jego uzasadnieniu stwierdzono, że przybicia nabywcy udzielono już po zakończeniu postępowania egzekucyjnego i wykonaniu dotyczącego go zobowiązania. Oprócz tego zarzucono również wadliwość opisu nieruchomości i oszacowania jego wartości.

DIAS, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Udzielenie przybicia nabywcy organ II instancji uznał za uzasadnione, a zarzuty zażalenia za bezzasadne.

W kwestii wykonania egzekwowanego obowiązku organ stwierdził, że zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a., w brzmieniu sprzed 29 lipca 2020 r., postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek został wykonany przed jego wszczęciem. W przedmiotowej sprawie z tego rodzaju sytuacją nie mamy jednak do czynienia, gdyż dokonana przez skarżącego wpłata należności miała miejsce 7 grudnia 2020 r. (wtedy została zaksięgowana na jego koncie).

Ponadto organ dodał, że egzekucja stanowi proces w ramach którego podejmowanych jest szereg czynności, w odpowiedniej kolejności. Zgodnie z art. 110 c § 2 u.p.e.a. zajęcie nieruchomości następuje przez wezwanie do zapłaty egzekwowanej należności, wraz z należnościami ubocznymi, w terminie 14 dni, od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem opisu i oszacowania nieruchomości. Dodatkowo art. 111 f § 5 u.p.e.a. stanowi, że jeżeli należność wierzyciela wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztami egzekucyjnymi zostanie uiszczona przed zamknięciem licytacji, poborca skarbowy zamyka licytację, a organ egzekucyjny uchyla zajęcie nieruchomości. Jest to więc termin końcowy, w którym zobowiązany może poprzez zapłatę długu spowodować odstąpienie od egzekucji z nieruchomości.

Bezskuteczny upływ tego terminu obliguje organ egzekucyjny do podjęcia dalszych czynności, a przy tym na skutek tego osoba trzecia – nabywca nieruchomości, uzyskuje prawo do przyznania mu własności nieruchomości.

W niniejszym przypadku wpłata należności przez skarżącego nastąpiła po upływie terminu z art. 111 f § 5 u.p.e.a., wobec czego organ egzekucyjny miał prawo do udzielenia nabywcy przybicia.

Na marginesie swoich rozważań organ II instancji stwierdził, że wpłata należności przez skarżącego w żaden sposób nie może wpłynąć na działanie organu egzekucyjnego, a przy tym przyjęcie wpłaty zobowiązanego chroni go przed próbami kolejnych licytacji, gdyby nabywca nie wykonał warunków nabycia, tj. na wezwanie organu nie uiścił ceny nabycia.

W kwestii podnoszonych w zażaleniu nieprawidłowości, w zakresie opisu i oszacowania nieruchomości, organ stwierdził, że nie podlegają one ocenia w ramach przedmiotowego postępowania. Mogły być one bowiem przedmiotem odrębnej skargi na czynność egzekucyjną.

Wnosząc skargę na postanowienie DIAS z [...] lutego 2021 r. skarżący zwrócił się do Sądu o jego uchylenie, a także uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

Przedmiotowemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

• art. 111 m w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 7, w zw. z art. 60, w zw. z art. 7 § 3, w zw. z art. 45 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, pomimo że egzekwowane zobowiązanie skarżącego zostało w całości wykonane, w okresie poprzedzającym uprawomocnienie się postanowienia o przybiciu; zdaniem skarżącego wraz z wykonaniem zobowiązania dotyczące go postępowanie egzekucyjne uległo zakończeniu, tak więc organ był zobowiązany do odstąpienia od dalszych czynności egzekucyjnych, na podstawie art. 45 u.p.e.a., gdyż od tego momentu były one niedopuszczalne,

• art. 111 m w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 7, w zw. z art. 60, w zw. z art. 7 § 3, w zw. z art. 45 u.p.e.a poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia i błędne uznanie, że ostateczny termin do zapłaty egzekwowanych należności upływał wraz z zamknięciem licytacji, tymczasem organ po dokonaniu zapłaty należności przez skarżącego był zobowiązany do odstąpienia od dalszych czynności egzekucyjnych, na podstawie art. 45 u.p.e.a., gdyż od tego momentu były one niedopuszczalne, a żaden przepis u.p.e.a. nie wyłącza stosowania art. 45 tej ustawy,

• art. 111 m w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 7, w zw. z art. 60, w zw. z art. 7 § 3, w zw. z art. 45 u.p.e.a poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, pomimo że skarżący w całości uregulował zobowiązanie podatkowe, w związku z czym postępowanie egzekucyjne uległo zakończeniu, w dniu 2 grudnia 2020 r., kiedy to skarżący pismem i e-mailem wystąpił o wydanie zaświadczenia o wysokości należności głównej, odsetkowej oraz kosztów postępowania, według stanu na 7 grudnia 2020 r.; skarżący zaznaczył także, że uregulował swoje zobowiązanie, tj. wpłacił kwotę wyższą niż łącznie te wszystkie należności, która została zaksięgowana 4 grudnia 2020 r. (godz. 15:26), zaś postanowienie o przybiciu doręczono mu 7 grudnia 2020 r. o godz. 18:28, tj. już po spłacie zobowiązania,

• art. 111 m w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 7, w zw. z art. 60, w zw. z art. 7 § 3, w zw. z art. 45 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, chociaż skarżący uregulował egzekwowane należności, co spowodowało zakończenie postępowania, o czym organ wiedział,

• art. 111 m § 1 i § 3 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, do którego wydania ten nie miał podstaw, na skutek braku skutecznego doręczenia postanowienia DIAS z [...] października 2020 r., w przedmiocie zarzutów na ogłoszenie licytacji,

• art. 111 § 5 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, chociaż to nie spełnia wymogów formalnych, jeżeli chodzi o właściwe oznaczenie nieruchomości (nieaktualny stan oznaczenia nieruchomości),

• art. 111 n w zw. z art. 111c u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, pomimo jego wydania na podstawie wadliwego oznaczenia szacunkowej wartości nieruchomości (w czasie od oszacowania do licytacji doszło do zmian w stanie nieruchomości, w postaci scalenia działek, co miało wpływ na jej wartość),

• art. 111 n w zw. z w zw. z art. 111c u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, pomimo że zaskarżone postanowienie wydano na podstawie wadliwego oznaczenia szacunkowej wartości nieruchomości (wartość nieruchomości została zaniżona), zgodnie zaś z art. 156 ustawy o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 z późn. zm.), organ nie mógł wykorzystać nieaktualnego operatu na potrzeby przedmiotowego postępowania,

• art. 111 m u.p.e.a. w zw. z art. 6 w zw. z art. 7, w zw, z art. 8 K.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.) poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz zasady prawdy obiektywnej i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, pomimo uregulowania przez skarżącego egzekwowanego obowiązku i zakończenia postępowania egzekucyjnego; w tej sytuacji kontynuowanie postępowania egzekucyjnego jest rażąco sprzeczne z szeroko rozumianą zasadą interesu społecznego i słusznego interesu obywateli,

• art. 6 w zw. z art. 7, w zw. z art. 8, w zw. z art. 75 § 1, w zw. z art. 77 § 1, w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie sprawy w sposób wnikliwy, a w konsekwencji poczynienie sprzecznych z prawem ustaleń.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zasadniczy cel postępowania egzekucyjnego został zrealizowany, tj. wierzyciel egzekwowanych należności uzyskał pełne zaspokojenie. Wówczas to więc postępowanie zostało zakończone, wobec czego podejmowanie w jego ramach dalszych czynności było bezpodstawne.

Skarżący zaznaczył także, że w myśl art. 7 § 3 u.p.e.a. stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne gdy egzekwowany obowiązek został wykonany.

Dodał także, że przepis art. 111 f § 5 u.p.e.a., ani żadna inna regulacja tej ustawy nie wskazuje na to, aby w jego treści wskazano termin końcowy dla zapobiegnięcia sprzedaży nieruchomości dłużnika. To zaś z mocy art. 45 u.p.e.a. organ egzekucyjny i egzekutor są zobowiązani do odstąpienia od czynności egzekucyjnych, jeżeli zobowiązany okazał dowody wykonania zobowiązania.

Podobnie termin z art. 110 c § 2 u.p.e.a. odnosi się wyłącznie do czynności zajęcia.

W dalszej części uzasadnienia skarżący podtrzymał swoje twierdzenia z zażalenia o nieprawidłowym opisie i oszacowaniu jego nieruchomości.

DIAS, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Głównym i pierwszorzędnym celem postępowania egzekucyjnego, w formie w jakiej zostało ono ukształtowane regulacjami u.p.e.a., jest doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanego jego obowiązku, wynikającego z tytułu wykonawczego. Co do zasady ma się to odbywać z wykorzystaniem przewidzianych w u.p.e.a. środków egzekucyjnych, a więc w drodze przymusu, regulowanego przepisami prawa. Wynika to wprost z art. 1 pkt 2 u.p.e.a., a także art. 7 § 3 u.p.e.a., wyrażającego najpełniej tę zasadę, w myśl którego stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy.

W świetle przytoczonych wyżej regulacji nie może budzić wątpliwości, że każde postępowanie egzekucyjne winno mieć na celu doprowadzenie do efektywnego wykonania dochodzonego od zobowiązanego obowiązku, a także pozyskanie środków mających na celu sfinansowanie jego czynności. Przez pryzmat tego założenia należy więc interpretować wszelkie szczegółowe regulacje u.p.e.e., odnoszące się wprost do stosowania poszczególnych środków egzekucyjnych, na określonych, kolejno następujących etapach ich realizacji.

Doprowadzenie zaś do wykonania egzekwowanego obowiązku, w pełnym zakresie, wraz z obowiązkami ubocznymi, sprawia, że odpada główny cel postępowania egzekucyjnego, w następstwie czego nie może być ono dalej kontynuowane (art. 7 § 3 u.p.e.a.).

W związku z powyższym nie można zgodzić się z poglądem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, że na gruncie u.p.e.a. istnieje ściśle określony termin, powiązany z konkretną czynnością, podejmowaną przez organ na określonym etapie stosowania danego środka egzekucyjnego (miedzy innymi z ogłoszeniem pierwszej licytacji nieruchomości), po upływie którego dobrowolne spełnienie egzekwowanego obowiązku nie wywiera jakichkolwiek skutków prawnych, na gruncie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Stałoby to bowiem w sprzeczności z art. 7 § 3 u.p.e.a., a także byłoby nie do pogodzenia z celem tego postępowania, jego konstrukcją i założeniami.

Tak więc, wobec powyższego, przyjąć należy, że możliwość dobrowolnego spełnienia egzekwowanego obowiązku zobowiązany ma przez cały czas trwania postępowania, a w sytuacji dokonania tego, organ egzekucyjny nie ma możliwości dalszego stosowania środka egzekucyjnego, wobec czego winien odstąpić od realizowanych przez siebie czynności (art. 45 § 1 u.p.e.a.) i umorzyć prowadzone postępowanie (art. 59 § 1 pkt 1 lub 2 u.p.e.a., w zależności od czasu spełnienia obowiązku).

W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżący powołał się na fakt wykonania przez niego obowiązku, który był od niego egzekwowany, tj. wpłatę kwoty łącznie przewyższającej wartość należności głównej, wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi, w dniu 2 grudnia 2020 r., tj. przed udzieleniem przybicia licytantowi, oferującemu najwyższą cenę za jego nieruchomość. Organy natomiast, nie kwestionując faktu dokonania wpłaty przez skarżącego, a także nie odnosząc się do tego czy w wpłacona suma stanowi faktycznie pokrycie całej należności, stwierdziły, że uczynił on to po upływie ostatecznego terminu do dokonania tej czynności, o którym mowa w art. 111 f § 5 u.p.e.a.

Jak to już wyżej stwierdzono, stanowisko organów jest jednak błędne, gdyż termin z art. 111 f § 5 u.p.e.a. nie jest ostatecznym i nieprzekraczalnym terminem na spełnienie obowiązku przez zobowiązanego, mającego wpływ na bieg postępowania. Przedmiotowy termin jest bowiem wyznaczany na konkretnym etapie (licytacji) realizacji środka egzekucyjnego, jakim jest egzekucja z nieruchomości, bezpośrednio jest więc z nim związany. Wpłacenie wszelkich, wskazanych w art. 111 f § 5 u.p.e.a. należności, przed jego upływem skutkuje odstąpieniem od dalszych czynności licytacyjnych, a także uchyleniem samego zajęcia nieruchomości, której uprzednie dokonanie również obwarowane było podobnego rodzaju terminem.

Termin z art. 111 f § 5 u.p.e.a. ma podobny charakter jak termin z art. 111 c § 2 u.p.e.a., który jest wyznaczany na spełnienie obowiązku pieniężnego w związku z zajęciem nieruchomości. Trudno więc wywodzić z niego dalej idące skutki, niż te, towarzyszące samej licytacji, do której wprost się odnosi (art. 111 f § 5 u.p.e.a.), jedynie z tego względu, że jego skutki są materializowane na dalszym etapie stosowania środka egzekucyjnego.

Tak więc regulacje szczególne, zawarte w dziale II u.p.e.a., dotyczącym egzekucji należności pieniężnych, winny być wykładane ściśle i stosowane w odniesieniu do konkretnych, stosowanych w tym wypadku środków egzekucyjnych, do których się bezpośrednio odnoszą. Ich treść, a także przyjęte w nich rozwiązania, nie mogą rzutować na rozumienie i stosowanie generalnych zasad i założeń, rządzących każdym postępowaniem egzekucyjnym, zwłaszcza w sytuacji, w której miałyby one w sposób istotny modyfikować przyjęte w nich reguły i rozwiązania, czy też je uchylać.

Przyjęcie stanowiska organów w niniejszej sprawie prowadziłoby do takiego właśnie skutku (derogacji ogólnych zasad postępowania), co nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach, jak też regułach prawniczego rozumowania.

W tym miejscu należy także podkreślić, co nie jest kwestionowane zarówno w orzecznictwie, jak i judykaturze, że zgodnie z zasadą niezbędności, wynikającą z art. 7 § 3 oraz art. 59 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do spełnienia egzekwowanego obowiązku, a nie wyrządzenie obowiązanemu dolegliwości. Tym więc należy się kierować, rozstrzygając o legalności całego postępowania, zainicjowanego wniesioną skargą.

W niniejszym przypadku przedmiotem skargi było postanowienie w przedmiocie udzielenia licytantowi przybicia. Tego rodzaju czynność służy zabezpieczeniu praw samego zobowiązanego, jak i uczestników licytacji i wierzyciela, w zakresie potwierdzenia legalności samej licytacji, a pośrednio także czynności zmierzających do jej przeprowadzenia. Co do zasady więc, pod tym właśnie kątem winna przebiegać ocena przesłanek udzielenia przybicia. Nie zwalnia to jednak organu wydającego rozstrzygnięcie w tym przedmiocie od oceny dopuszczalności stosowania danego środka egzekucyjnego oraz prowadzenia samego postępowania egzekucyjnego. Stwierdzenie bowiem wykonania obowiązku i uiszczenia kosztów postępowania pociąga za sobą konieczność odmowy udzielenia przybicia (art. 111 n § 2 u.p.e.a.), a następnie odstąpienie od stosowania środka egzekucyjnego, po czym, w dalszej kolejności umorzenie postępowania, którego podstawowy cel został osiągnięty.

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed 30 lipca 2020 r., dlatego też z mocy art. 13 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070 z późn. zm.) zastosowanie do niego znajdą przepisu u.p.e.a., w wersji obowiązującej przed tą datą.

Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a., w brzmieniu sprzed 30 lipca 2020 r., na który powołuje się organ, postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania. Z literalnego brzmienia przytoczonej regulacji rzeczywiście wynika, że dyskontynuacja skutecznie wszczętego postępowania egzekucyjnego, warunkowana jest wykonaniem obowiązku przed jego wszczęciem, jednakże wynikająca z niego podstawa umorzenia, nie wyczerpuje materii, jaką stanowią ustawowe przesłanki tego rodzaju formy jego zakończenia. W art. 59 § 1 pkt 2u.p.e.a. zawarto bowiem zapis, zgodnie z którym postępowanie również ulega umorzeniu jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Tak więc to w tym przepisie należałoby upatrywać podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego, gdyby faktycznie skarżący wpłacił kwotę pokrywającą całą należność główną, wraz z odsetkami i kosztami postępowania.

Na marginesie niniejszych rozważań zaznaczyć jedynie należy, że DIAS, na uzasadnienie swojego stanowiska przytacza argument, że termin do spełnienia egzekwowanego obowiązku pieniężnego, o którym mowa w art. 111 f § 5 u.p.e.a., ma charakter ostateczny, po czym zaznacza, że uiszczenie całej należności, z odsetkami i kosztami, ma jedynie ten skutek, że chroni zobowiązanego przed ponowną licytacją, na wypadek niewpłacenia ceny nabycia przez licytanta. Skoro jednak licytacja ma się wówczas ponownie odbyć, to w ramach tych czynności, w oparciu o art. 111 f. § 5 u.p.e.a., ponownie zostanie wyznaczony termin na spełnienie obowiązku. Wobec tego argumentacja organu odnośnie ostateczności przedmiotowego terminu nie jest trafna, co dodatkowo potwierdza niezasadność jego stanowiska, co do charakteru omawianego terminu.

Tak więc mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że postanowienie o udzieleniu przybicia, a także zaskarżone postanowienie utrzymujące je w mocy, zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 § 3, art. 45 § 1 i art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.), uchylił zaskarżone postanowienie, a także poprzedzające je postanowienie organu I instancji.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu, uwzględniając przyjętą w niniejszym wyroku ocenę prawą skutku realizacji egzekwowanego obowiązku pieniężnego, przed ostatecznym udzieleniem przybicia, na gruncie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, organ zbada czy cała wpłacona przez skarżącego kwota pokrywa łączną sumę należności głównej i odsetek, a także kosztów przedmiotowego postępowania. Następnie zaś oceni poczynione ustalenia, pod katem norm wynikających z regulacji u.p.e.a.

Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) Sąd zasądził od DIAS na rzecz skarżącego kwotę 597 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na przedmiotową sumę złożyły się następujące pozycje: zwrot wpisu od skargi, w wysokości 100 zł, zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata – 480 zł, a także zwrot kosztów poniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.