Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2815/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Oddalono wniosek o zasądzenie kosztów
Powołane przepisy: article: art. 28 ust 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 10 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 191/21 w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 3 grudnia 2020 r. znak WI-I.7840.5.82.2020.JL w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek uczestnika postępowania [...] sp. z o.o. sp. k. w [...] o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 14 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 191/21 oddalił skargę A. Z. (dalej: skarżąca) na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 3 grudnia 2020 r. znak WI-I.7840.5.82.2020.JL w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Prezydent Miasta Krakowa, decyzją Nr 1296/6740.1/2020 z dnia 27 sierpnia 2018 r., znak AU-01-5.6740.1.998.2020.ŁŚW, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, ze zm.; dalej jako ustawa) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 9 czerwca 2020 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] spółka z o.o. spółka Komandytowa w [...] (dalej jako inwestor) dla zamierzenia budowlanego "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami handlowo-usługowo-biurowymi i garażem podziemnym i zbiornikiem na wody opadowe oraz instalacjami wewnętrznymi (wodną, kanalizacyjną, c.o., c.w.u., gazową, elektryczną, teletechniczną, wentylacji mechanicznej) / zewnętrznymi odcinkami wewnętrznych instalacji (kanalizacji sanitarnej, deszczowej, oświetlenia zewnętrznego, elektrycznej) na dz. Nr [...] obr. [...] [...] wraz z rozbiórką obiektów istniejących (dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, budynku szklarni oraz pozostałości budynku gospodarczego) na dz. nr [...] obr. [...] [...] oraz elementów infrastruktury technicznej (zewnętrznymi instalacjami kanalizacji sanitarnej na dz. Nr [...], likwidacja przyłącza napowietrznego energetycznego na dz. Nr [...], likwidacja przyłączy gazowych na dz. Nr [...]) i przebudową przyłącza gazowego na dz. nr [...] obr. [...], rozbiórką dwóch istniejących zjazdów i budową chodnika w miejscu likwidowanych zjazdów na dz. Nr [...] obr. [...] oraz budową wewnętrznego układu komunikacyjnego (obejmującego: drogę wewnętrzną, utwardzenia terenu i dojścia oraz zewnętrzne miejsca postojowe) na dz. nr [...] obr. [...], przy ul. [...] i ul. [...] ".

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że: 1) inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 2) na terenie objętym wnioskiem obowiązuje ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nr AU-2/6730.2/1080/2015 z dnia 15 czerwca 2015 r., znak: AU-02-6.6730.2.1522.2014.WMA, przeniesiona decyzją z dnia 24 stycznia 2020 r., znak: AU-02- 5.6730.5.220.2019.WMA; 3) projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nr AU-2/6730.2/1080/2015 z dnia 15 czerwca 2015 r., przeniesionej decyzją nr AU-2/6730.5/11/2020 z dnia 24 stycznia 2020 r., znak: AU-02-5.6730.5.220.2019.WMA, a także wymaganiami ochrony środowiska; 4) inwestor przedłożył ostateczne decyzje Prezydenta Miasta Krakowa z 18 maja 2020 r. znak: WS-05.6131.2.72.2020.DM1 oraz decyzję z dnia 18 maja 2020 r. znak: WS-05.6131.2.72.2020.DM2 zezwalające na usunięcie drzew i krzewów kolidujących z zamierzeniem budowlanym; 5) inwestor przedłożył zaświadczenie z dnia 8 czerwca 2020 r. znak: KR.2.3.420.100.2020.BR wydane przez Kierownika Nadzoru Wodnego w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, zaświadczające o nie wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego zamiaru przedmiotowej inwestycji; 6) inwestor przedłożył ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 4 maja 2020 r. znak: WS-06.6541.58.2020.DB zatwierdzającą dokumentację geologiczno-inżynierską dla projektowanej inwestycji; 7) projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 8) projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; 9) projektanci i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; 10) projekt budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione; 11) obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy, obejmuje działki nr [...] obr. [...]. ew. [...], dz. nr [...] obr. [...] ew. [...].

Na skutek wniesionego przez skarżącą odwołania, Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 3 grudnia 2020 r., znak WI-I.7840.5.82.2020.JL, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a. i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że przed wydaniem decyzji organ I instancji pismem z dnia 22 lipca 2020 r. powiadomił wszystkie strony o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Ponadto, organ I instancji w piśmie tym zawarł stosowne pouczenia. Zauważył, że do akt sprawy dołączone zostały dwie ostateczne decyzje Prezydenta Miasta Krakowa zezwalające inwestorowi na wycięcie drzew i krzewów kolidujących z planowaną inwestycją.

Podkreślił, że planowane zamierzenie spełnia wymogi określone w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065; dalej jako rozporządzenie) dla budynku jednorodzinnego położonego na działce nr [...] (bud. ozn. lit A). Z analizy projektu budowlanego wynika, że najmniejsza odległość pomiędzy bud. A, a budynkiem projektowanym wynosi 9,32 m. Wysokość przesłaniania mierzona od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku A do poziomu najwyżej zacieniającej krawędzi projektowanego obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części wynosi 9,20 m. Zatem, wysokość przesłaniania jest mniejsza niż odległość pomiędzy budynkami. Oznacza to, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna budynku przesłanianego A, nie znajdują się przesłaniające elementy obiektu projektowanego (część opisowa str. 215 i rysunkowa str. 219 i 221). Warunki § 60 rozporządzenia zostały również spełnione m.in. ze względu na usytuowanie budynku na działce nr [...] od strony południowo-wschodniej. Spełnienie wymagań ww. § 60 rozporządzenia wykazane zostało w projekcie, z których wynika, że nie następuje ponadnormatywne ograniczenie nasłonecznienia.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podał, że dokonana weryfikacja materiału dowodowego potwierdza ustalenia organu I instancji, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w kwestii spełnienia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 ustawy, a także warunków zawartych w art. 32 ust. 4 tej ustawy. Dla terenu inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem, wobec jego braku, inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy. Realizacja inwestycji powinna zatem odbywać się według ustaleń określonych w tej decyzji, które zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy są przedmiotem oceny poprawności przyjętych przez inwestora rozwiązań przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zachowane zostały warunki dot. linii zabudowy od strony ul. [...] i ul. [...]. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu ustalony został na poziomie od 32% do 38% - w projekcie budowlanym wynosi 37,63%. Wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej ustalony w decyzji o warunkach zabudowy ustalony został na nie mniej niż 25% - projekt zakłada 27,73%. Szerokość elewacji frontowej w poziomie parteru od strony ul. [...] winna wynosić 37,5 m ± 20% (tj. od 30 m do 45 m) – projekt zakłada 44,46 m. Decyzja o warunkach zabudowy ustaliła nakaz rozbicia budynku (ponad poziomem parteru) na mniejsze bryły o szerokości elewacji nie większej niż 19 m. Zatem od strony ul. [...] szerokość elewacji ponad parterem wynosi 19 m. Od strony ul. [...], w przedziale od 10 m do 19 m – w projekcie na poziomie parteru 19 m, ponad poziomem parteru również 19 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji od strony ul. [...] 13 m ± 0,5 m – w projekcie wynosi 13,14 m, natomiast od strony ul. [...] 10 m ± 0,5 m – projekt zakłada 10,50 m. Natomiast w części parteru do 4,5 m – w projekcie część parterowa ma wysokość 4,17 m. Ilość miejsc postojowych powinna wynosić 1,2 miejsc postojowych / 1 mieszkanie oraz 20 miejsc postojowych / 100 zatrudnionych. Projekt zakłada przygotowanie 53 miejsc postojowych, w tym 1 na terenie inwestycji, 52 w garażu podziemnym, przy czym 44 miejsca postojowe przeznaczone są dla lokali mieszkalnych i 8 miejsc postojowych dla lokali usługowych.

Organ odwoławczy wskazał, że inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sporządzony przez uprawnioną osobę projekt budowlany. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopii mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami. Przedmiotowa inwestycja nie powoduje przesłaniania oraz nie ogranicza nasłonecznienia sąsiednich nieruchomości, nie powoduje zmiany stosunków wodnych na nieruchomościach sąsiednich, nie narusza norm przeciwpożarowych, jak również nie ogranicza użytkowania sąsiednich nieruchomości, w sposób dotychczasowy. Przedmiotowa inwestycja nie jest zakwalifikowana do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto, projektowana inwestycja nie oddziałuje na obszar natura 2000 w myśl przepisów art. 96 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła skarżąca, kwestionując zasadność jej wydania.

Rozpoznając wniesioną skargę, WSA w Krakowie wskazał, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że Wojewoda Małopolski trafnie skonstatował jak tego wymaga art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Jak bowiem wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Wojewoda Małopolski dokonał weryfikacji linii zabudowy od strony ul. [...] i ul. [...]; wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu; wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej; szerokości elewacji frontowej; spełnienia wymogu rozbicia budynku (ponad poziomem parteru) na mniejsze bryły o szerokości elewacji nie większej niż 19 m; liczby miejsc postojowych.

Zdaniem Sądu I instancji Wojewoda Małopolski prawidłowo ocenił również zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska – podkreślając w szczególności, że przedmiotowa inwestycja nie jest zakwalifikowana do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia. Ponadto, projektowana inwestycja nie oddziałuje na obszar natura 2000 w myśl przepisów art. 96 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przedmiotowa inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określonego w ustawie o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie. Organ odwoławczy odniósł się także w sposób wystarczający do podnoszonej przez skarżącą kwestii wycięcia drzew i krzewów, wskazując na dołączone do akt dwie ostateczne decyzje Prezydenta Miasta Krakowa zezwalające inwestorowi na wycięcie drzew i krzewów kolidujących z planowaną inwestycją. W tym, że organ odniósł się do kwestii wycięcia drzew i krzewów, podczas gdy skarżąca wskazywała tylko na drzewa (100-letnie lipy) - niepodobna, w ocenie Sądu, upatrywać uchybienia.

Nie budziło wątpliwości Sądu, że nie ma podstaw do zakwestionowania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami § 13 i § 60 rozporządzenia. Zdaniem Sądu, przedłożony przez inwestora projekt budowlany ma walor kompletności, zawiera on wszystkie elementy wskazane w odnośnych przepisach, został opracowany w czytelnej grafice. Inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu zostały dołączone oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W końcowej części uzasadnienia Sąd podkreślił, że skarżąca miała możliwość wypowiedzenia się w sprawie nie tylko na etapie postępowania przed organem I instancji, ale także w odwołaniu, którym uruchomiła administracyjny tok instancji. W tym aspekcie nie doszło zatem, zdaniem Sądu, do naruszenia prawa procesowego.

Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając to orzeczenie w całości.

Podniosła w niej naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że skarżąca miała możliwość wypowiedzenia się w sprawie nie tylko na etapie postępowania przed organem I instancji, ale także w odwołaniu; zatem nie doszło do naruszenia prawa procesowego, a w każdym razie nie doszło do naruszenia prawa procesowego o charakterze istotnym, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W oparciu o powyższy zarzut wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz uchylenie decyzji organów I i II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Ponadto wniosła o zasądzenie zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącej według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestor wniósł o jej oddalenie jako w całości niezasadnej oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz inwestora kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.).

Jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy zauważyć, że fakt, iż skarżąca została zawiadomiona o toczącym się postępowaniu przed organem I instancji później niż inne strony postępowania, ale jednocześnie przed wydaniem decyzji, nie stanowi jeszcze naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. zwłaszcza, że skorzystała z przysługującego jej uprawnienia i wniosła w ustawowym terminie odwołanie, w którym zawarła swoje stanowisko w sprawie.

Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wyjaśnić przy tym jednak trzeba, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym obecnie jednolity i utrwalony jest pogląd, że dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05; wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 1691/18; z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1022/17, z dnia 27 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 2908/17, http://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej jako "CBOSA").

W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca. Skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania pismem z dnia 22 lipca 2021 r., a miesiąc później bo w dniu 27 sierpnia 2021 r. organ I instancji wydał w sprawie decyzję, którą skarżąca zaskarżyła wnosząc w ustawowym terminie odwołanie do organu II instancji. Na uwagę zasługuje zatem okoliczność, że skarżąca po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji mogła w postępowaniu odwoławczym odnieść się do zebranych w sprawie dowodów i przedstawić swoją argumentację. Skarżąca jednocześnie nie wykazała jaki wpływ na wynik sprawy miały zgłaszane przez nią uchybienia. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., które miałoby wpływ na wynik sprawy i które uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji z tego powodu, to naruszenie uprawnień strony, które powoduje, że wydana została decyzja o odmiennej treści niż gdyby została wydana po przedstawieniu swojego stanowiska przez stronę. Innymi słowy, do tego rodzaju naruszenia dochodzi, gdy strona zostaje pozbawiona możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera takich argumentów, które uzasadniałyby wzruszenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Podnoszona przez skarżącą okoliczność, że nie mogła zapoznać się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie pozostaje bez wpływu na zgodność z prawem kwestionowanych decyzji, zwłaszcza, że wbrew twierdzeniom skarżącej pomiędzy otrzymaniem zawiadomienia o wszczęciu postępowania a wydaniem decyzji przez organ I instancji upłynęło co najmniej 28 dni, jest to wystarczający okres czasu na zaznajomienie się z aktami sprawy. Fakt, że postępowanie prowadzone było w okresie wakacyjnym, a skarżąca przebywała poza miejscem zamieszkania i decyzję odebrała jej matka, nie może stanowić okoliczności, która obciąża odpowiedzialnością za zbyt krótki okres na zaznajomienie się z aktami sprawy organ administracji. Należy również zauważyć, że skarżąca inicjując postępowanie odwoławcze miała wystarczająco dużo czasu aby wystąpić do organu II instancji o udostępnienie akt sprawy.

Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych) oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05; wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 4/07 oraz wyrok NSA z dnia 23 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 1614/06; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżąca kasacyjnie nie wykazała aby wskazane przez nią uchybienie miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przedstawiła argumentacji, która wskazywałby na zasadność stanowiska, iż Sąd I instancji powinien był uwzględnić skargę z uwagi na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił również wniosek uczestnika postępowania o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku sądu pierwszej instancji oddalającego skargę, strona, która skargę kasacyjną wniosła, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ. Przepis ten nie przewiduje zatem zwrotu tego rodzaju kosztów poniesionych przez uczestnika postępowania.