Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 542/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i postanowienie organu I instancji
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1993
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t.j.)
article: art. 14b par. 3, art. 14g par. 1, art. 169 par. 1 i 4 w zw. z art 14h
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski asesor WSA Anna Janowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 sierpnia 2022r., nr 0113-KDIPT2-1.4011.267.2022.3.AP w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie tego organu z dnia 22 czerwca 2022 r., 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego B. S. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarga B.S. (dalej: "wnioskodawca", "strona", "skarżący") dotyczy postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "organ", "DKIS") utrzymującego w mocy własne postanowienie tego organu z 22 czerwca 2022 r. nr 0113-KDIPT2-1.4011.267.2022.2.MM o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku strony o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (dalej: "podatek zryczałtowany").

Z przekazanych Sądowi akt sprawy wynika, że postępowanie w kontrolowanej sprawie zostało wszczęte w skutek wniosku strony z 2 marca 2022 r., w którym podano, że wnioskodawca od 18 maja 2015 r. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą [...], zaś od 1 stycznia 2022 r. rozlicza się na podstawie prowadzonej ewidencji przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1993 ze zm.; dalej: "ustawa o podatku zryczałtowanym"). Wskazano, że Wnioskodawca uzyskuje przychody z następujących rodzajów usług:

- z tytułu sporządzania kosztorysów inwestorskich oraz kosztorysów szacunkowych. Sporządzenie tych dokumentów odbywa się w oparciu o dane przedłożone przez klienta oraz dane projektowe, wymagane dla danego kosztorysu. Wnioskodawca w kosztorysach opracowuje m.in. wartość kosztorysową robót, charakterystykę obiektów lub robót, przedmiar robót, kalkulację uproszczoną oraz kompletuje dokumenty, stanowiące załączniki do kosztorysów. Sporządzanie kosztorysów odbywa się na warunkach i z zachowaniem zasad wskazanych w regulacjach prawnych. Wynagrodzenie za sporządzenie kosztorysu ofertowego i kosztorysu inwestycyjnego obliczane jest w formie zryczałtowanego wynagrodzenia za daną usługę. Na tej podstawie wystawiana jest faktura lub paragon, w którym określony jest przedmiot usługi;

- z tytułu usługi polegającej na przygotowaniu koncepcji projektowych. Wskazana usługa polega na opracowaniu poszczególnych elementów planowanej inwestycji. Przygotowanie koncepcji projektowej jest powiązane z opracowaniem dokumentacji, jednakże zdarza się, że klient rezygnuje z tej usługi i następuje rozliczenie jedynie za przygotowanie koncepcji projektowej, w związku z tym, Wnioskodawca zobligowany jest rozliczyć tylko tę usługę. Co do zasady przygotowanie koncepcji projektowej jest związane bezpośrednio z usługą polegającą na opracowaniu dokumentacji. Jednakże wskutek rezygnacji z wykonania całości usługi przez klienta, następuje rozliczenie wyłącznie za przygotowanie koncepcji projektowej. Wynagrodzenie z tego tytułu obliczane jest jako zryczałtowane wynagrodzenie za powyższą usługę. Z tego tytułu Wnioskodawca wystawia fakturę lub paragon, w którym określony jest przedmiot wykonanej usługi tj. przygotowanie koncepcji projektowej;

- z tytułu inwentaryzacji obiektów budowlanych. Inwentaryzacja obejmuje sporządzenie pełnego opisu obiektu lub wybranego fragmentu, którego dotyczy. Dokument sporządzony na podstawie przeprowadzonej inwentaryzacji zawiera w sobie niezbędne informacje o obiekcie, w zakresie ustalonym pomiędzy stronami. Usługa ta nie obejmuje jednak czynności związanych z opracowaniem projektów, czy sporządzaniem kosztorysów. Wynagrodzenie z powyższego tytułu obliczane jest w formie zryczałtowanego wynagrodzenia za daną usługę. Na tej podstawie Wnioskodawca wystawia fakturę, określającą przedmiot usługi.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1. Czy przychody uzyskiwane przez wnioskodawcę opisane w stanie faktycznym z tytułu świadczenia usług związanych ze sporządzaniem kosztorysów inwestorskich i kosztorysów ofertowych będą opodatkowane 8,5% stawką ryczałtu?

2. Czy przychody uzyskiwane przez wnioskodawcę opisane w stanie faktycznym z tytułu świadczenia usług związanych z przygotowaniem koncepcji projektowej będą opodatkowane 8,5% stawką ryczałtu?

3. Czy przychody uzyskiwane przez wnioskodawcę opisane w stanie faktycznym z tytułu świadczenia usług związanych ze sporządzaniem inwentaryzacji obiektów budowlanych będą opodatkowane 8,5% stawką ryczałtu?

4. Jeżeli odpowiedź na którekolwiek z powyższych pytań będzie negatywna, to jaka jest prawidłowa stawka ryczałtu dla opisanych przychodów?

Zdaniem wnioskodawcy, stawką właściwą dla opodatkowania przychodów ze wskazanych w opisie stanów faktycznych, dotyczących zakresu działalności gospodarczej będzie, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, jest stawka wynosząca 8,5% przychodu.

Po otrzymaniu tego wniosku organ skierował do strony wezwanie do uzupełnienia jego braków formalnych (pismo z 16 maja 2022 r.), a w tym wskazanie:

- (pkt 1 lit. f) jednoznacznie, pod jakim symbolem/ symbolami – według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. poz. 1676 ze zm.; dalej: "PKWiU") - sklasyfikowane są usługi będące przedmiotem sformułowanych pytań; organ zaznaczył przy tym, że informacja ta powinna stanowić element opisu stanu faktycznego.

Odpowiadając na wezwanie organu, strona podała, że wykonywane przez nią usługi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej mogą zostać zakwalifikowane jako pozostałe usługi doradztwa technicznego, gdzie indziej nie sklasyfikowane, oznaczone kodem PKWiU 74.90.19.0. Podniosła przy tym, że odpowiedź ta nie jest dla organu wiążąca, gdyż ten, w oparciu o przedstawiony stan faktyczny, powinien samodzielnie przyporządkować opisane usługi do odpowiedniego kodu PKWiU.

DKIS ocenił, że taki sposób udzielenia odpowiedzi na rzeczone wezwanie nie pozwala na wydanie interpretacji indywidualnej i opisanym na wstępie postanowieniem z 22 czerwca 2022 r., powołując art. 14g § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.; dalej: "O.p."), pozostawił wniosek strony bez rozpatrzenia.

W zażaleniu na to postanowienie strona zarzuciła organowi naruszenie art. 14g § 1 i art. 14b § 3 O.p. podnosząc, że uzależnienie wydania interpretacji indywidualnej od podania symbolu PKWiU nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Z tych też powodów strona wniosła o uchylenie kontestowanego postanowienia i przekazanie wniosku do ponownego rozpatrzenia.

Utrzymując w mocy postanowienie będące przedmiotem zażalenia, DKIS wyjaśnił, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku wynikało z faktu, że przepisy ustawy o podatku zryczałtowanym odwołują się w swojej treści do klasyfikacji PKWiU. Wskazał, że stawka ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych zależy wyłącznie od faktycznego rodzaju świadczonych usług, a nie treści posiadanego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej określonego według PKD. Podał, że dla zastosowania właściwej stawki ryczałtu do przychodów uzyskanych z prowadzonej działalności gospodarczej konieczne jest każdorazowe przypisanie wykonywanych czynności do określonego grupowania PKWiU. Ocenił przy tym, że takiej kwalifikacji dokonuje sam podatnik, gdyż kwestii tej nie regulują przepisy prawa podatkowego, a tylko one - zgodnie z art. 14b § 1 Op - mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Skonstatował, że skoro treść pisma uzupełniającego nie zawiera wskazania jednoznacznego grupowania PKWiU dla świadczonych przez stronę usług (które nie byłoby jedynie alternatywnie przedstawionym subiektywnym poglądem w zakresie takiej kwalifikacji), postępowanie zakończono wydaniem postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, respektując tym samym dyspozycję wynikającą z art. 14g § 1 Op. Przyjął bowiem, że brak pewności strony co do symbolu PKWiU, pod którym sklasyfikowane są usługi, które świadczy w ramach działalności gospodarczej, uniemożliwił DKIS wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie objętym wnioskiem.

W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do tutejszego Sądu, skarżący zarzucił organowi naruszenie:

1. art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 O.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym ustaleniu, że Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU) nie spełnia wskazanej w zaskarżonym przepisie definicji przepisów prawa podatkowego, podczas gdy przepisami prawa podatkowego są przepisy ustaw podatkowych, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych, zaś w niniejszej sytuacji włączenie do ustawy podatkowej elementu mającego swoje umocowanie w przepisach o statystyce publicznej sprawia, że symbole klasyfikacji PKWiU zyskują znaczenie prawnopodatkowe, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego uznania przez organ, że nie ma on obowiązku interpretacji przedstawionego stanu faktycznego również w oparciu o PKWiU;

2. art. 14b § 3 O.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym ustaleniu, że wskazane w zaskarżonym przepisie pojęcie wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego obejmuje również obowiązek wskazania, jak w oparciu o symbolikę PKWiU, wprowadzoną rozp.PKWiU, sklasyfikowane są wykonywane usługi będące przedmiotem wniosku, podczas gdy zaklasyfikowanie usługi lub towaru do odpowiedniego symbolu PKWiU stanowi element stanu prawnego, a nie faktycznego;

3. art. 169 § 1, § 4 w zw. z art. 14h O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że wniosek o interpretację nie spełnia wymogów wyczerpującego przedstawieniu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz własnego stanowiska w sprawie, a przez to podtrzymanie stanowiska organu pierwszej instancji wskazującego, że wnioskodawca nie zastosował się do zaleceń podanych w wezwaniu z 16 maja 2022 r. i nie usunął braków formalnych wskazanych w przedmiotowym wezwaniu, podczas gdy wniosek spełniał wymogi określone przepisami prawa, a wnioskodawca wyczerpująco przedstawił zaistniały stan faktyczny i przedstawił własne stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego, spełniając tym samym dyspozycję art. 14b § 3 O.p.;

4. art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez uchylenie się od przedstawienia oceny prawnej pytania skarżącego oraz nieuwzględnienie zawartej w pismach odwoławczych merytorycznej argumentacji skarżącego, podczas gdy organ zobowiązany jest do wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym oraz prowadzenia postępowania w sposób budujący zaufanie do organów podatkowych, przez co naruszona została zasada legalizmu, zaufania i udzielania informacji przez organy podatkowe.

W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie postanowień obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi oceniono, że organ nie może uzależnić wydania indywidualnej interpretacji w sprawie zastosowania właściwej stawki podatku zryczałtowanego od wskazania w stanie faktycznym klasyfikacji PKWiU usług świadczonych przez osobę ubiegającą się o wydanie interpretacji indywidualnej, gdyż klasyfikacja PKWiU stanowi element stanu prawnego (oceny prawnej) wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji. Wywiedziono, że nawiązanie do klasyfikacji PKWiU w treści przepisów prawa podatkowego jest elementem normy prawnej wynikającej z takich przepisów. Stwierdzono, że w tej sytuacji włączenie do ustawy podatkowej elementu mającego swoje umocowanie w przepisach o statystyce publicznej sprawia, że symbole klasyfikacji PKWiU zyskują znaczenie prawnopodatkowe, skoro z woli ustawodawcy ich uwzględnienie jest niezbędne do określenia podatnika i przedmiotu opodatkowania. Uznano zatem, że w sytuacji, gdy w ustawie podatkowej następuje określenie podatnika w sposób powiązany z identyfikacją usługi przez określony symbol statyczny, klasyfikacja taka powinna stanowić część przepisów podatkowych w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p. Przyjęto, że organ podatkowy uprawniony jest do dokonania samodzielnej klasyfikacji PKWiU usług, a także - że klasyfikacja może stanowić nie tylko incydentalny element wymagający rozpatrzenia, ale i samodzielny przedmiot całego postępowania interpretacyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, a sprawa zainicjowana tą skargą, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") została rozpoznana w trybie uproszczonym. Rozpoznając sprawę Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 135 p.p.s.a., dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem i stosuje środki przewidziane ustawą w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z mocy zaś art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uwzględnienie skargi na postanowienie następuje w razie stwierdzenia przez sąd naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie zakończonej zaskarżonym postanowieniem DKIS.

W sprawie tej, z mocy art. 14h O.p. zastosowanie znajdowały przepisy Działu IV O.p., a w tym art. 169 § 1 O.p., w świetle którego "jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia". Pozostawienie podania bez rozpatrzenia następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie (art. 169 § 4 O.p.). Brzmienie powołanych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że warunkiem wydania przez organ postanowienia o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia jest uprzednie stwierdzenie przez ten organ, że podanie obarczone było brakami, których wnoszący nie usunął w terminie 7 dni, pomimo skierowania przez organ wezwania w tym przedmiocie.

Przedmiotem procedowania organu był wniosek (pytania) dotyczący zastosowania stawki podatkowej 8,5% podatku zryczałtowanego do osiąganych przez skarżącego przychodów z tytułu świadczenia usług: 1. sporządzania kosztorysów inwestorskich, 2. kosztorysów ofertowych, 3. przygotowania koncepcji projektowej oraz 4. sporządzania inwentaryzacji obiektów budowlanych. Zasady opodatkowania w tym zakresie określa ustawa o podatku zryczałtowanym. W art. 4 ust. 1 pkt 1 tego aktu przyjęto, że użyte w ustawie określenia oznaczają: działalność usługowa - pozarolniczą działalność gospodarczą, której przedmiotem są czynności zaliczone do usług zgodnie z Klasyfikacją Wyrobów i Usług (PKWiU), z zastrzeżeniem pkt 2 i 3. Zaś w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku zryczałtowanym podano stawki podatku zryczałtowanego dla przychodów z określonych źródeł, w tym w pkt 2a lit. b i c przyjęto, że stawka 14% obejmuje przychody ze świadczenia usług architektonicznych i inżynierskich; usług badań i analiz technicznych (PKWiU dział 71) oraz w zakresie specjalistycznego projektowania (PKWiU 74.1). Natomiast w pkt 5 lit. a ust. 1 art. 12 ww. ustawy przyjęto, że stawka 8,5% obejmuje przychody z działalności usługowej, w tym przychody z działalności gastronomicznej w zakresie sprzedaży napojów o zawartości alkoholu powyżej 1,5%, z zastrzeżeniem pkt 1-4 oraz 6-8. Z powyższego wynika, że zasadniczą stawką podatku od przychodów z działalności usługowej jest stawka 8,5% (pkt 5 lit. a ust. 1 art. 12), chyba, że w pkt 1-4 oraz 6-8 tej jednostki przewidziano inne stawki dla określonych przychodów. Z powyższego wynika również, że w niektórych przypadkach wysokość stawki podatku wiąże się z klasyfikacji usługi do PKWiU wskazanych w pkt 5 lit. a ust. 1 art. 12 ww. ustawy.

Skarżący wskazywał we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, że wykonywane przez niego usługi generują przychody, dla których zastosowanie ma właśnie ta stawka podstawowa 8,5% przewidziana w pkt 5 lit. a ust. 1 art. 12 ustawy o podatku zryczałtowanym. Skarżący opisał, na czym polegają świadczone przez niego ww. usługi (wymienione w części historycznej nin. uzasadnienia). W tym zakresie organ nie żądał uzupełnienia wniosku. Żądał natomiast uzupełnienia opisu stanu faktycznego przez wskazanie jednoznacznie, pod jakim symbolem/symbolami - według PKWiU sklasyfikowane są usługi, o które pyta skarżący, bowiem informacja ta powinna stanowić element opisu stanu faktycznego. Organ podkreślił w wezwaniu, że dotychczasowy opis stanu faktycznego nie jest wyczerpujący, gdyż nie ma w nim wszystkich informacji niezbędnych do oceny jego skutków podatkowych. Jako podstawę prawną wezwania wskazał art. 13 § 2a w zw. z art. 169 § 1 i 2 w zw. z art. 14h O.p. Pouczył także skarżącego, że w razie nieuzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie, zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia.

Sąd nie podziela stanowiska organu co do wystąpienia w rozpatrywanej sprawie braku formalnego uniemożliwiającego rozpatrzenie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Zdaniem Sądu nie zachodziła konieczność uzupełnienia opisu stanu faktycznego o wskazanie symboli PKWiU, pod którymi sklasyfikowane są usługi wskazane we wniosku, przy braku zastrzeżeń organu co do podanego we wniosku opisu usług świadczonych przez skarżącego.

Sporny obowiązek sformułowany przez organ w wezwaniu nie wynika bowiem z żadnego przepisu prawa, t.j. nie przewidziano wprost, aby od zawarcia we wniosku takiego elementu uzależnione było wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej zastosowania stawek podatkowych. Obowiązku takiego nie sposób również wywieść z treści przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. W rozpatrywanej sprawie skarżący obowiązek ten zrealizował, przedstawiając niekwestionowany przez organ opis świadczonych usług. Nie należało zaś do obowiązków skarżącego określenia, pod jakimi symbolami PKWiU są sklasyfikowane usługi wymienione we wniosku. Żądanie organu nie mieści się w granicach opisu stanu faktycznego w takim znaczeniu, jakie wynika z art. 14b § 3 O.p., ma zaś charakter oceny prawnej tego stanu, a więc czynności należącej do obowiązków organu. To właśnie rolą organu była ocena opisu usług świadczonych przez skarżącego przez pryzmat norm zawartych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU).

Jak wyżej zauważono, z treści art. 12 ust. 1 ustawy o podatku zryczałtowanym wynika, że w niektórych przypadkach stawka podatku łączy się z przypisaniem przychodom ze świadczenia usług - określonego symbolu PKWiU. W ten sposób klasyfikacja PKWiU jest elementem normy prawnej, ściśle rzecz biorąc, normy podatkowej. Dlatego w sprawach dotyczących zastosowania stawek podatkowych w zależności od klasyfikacji PKWiU, to organ, a nie skarżący powinien oceniać, pod jakimi symbolami PKWiU należy sklasyfikować opisane we wniosku usługi. Gdyby przyjąć stanowisko prezentowane przez organ, tj. gdyby to wnioskodawca określał symbole PKWiU, to zbędne byłoby wydawanie interpretacji indywidualnej, gdyż sprowadzałoby się do zestawienia podanego przez wnioskodawcę symbolu z treścią przepisu określającego stawkę podatku. Nie byłoby wówczas miejsca na własną ocenę organu.

W podobny sposób wypowiedział się WSA w Lublinie w prawomocnym wyroku I SA/Lu 586/18 z 19 grudnia 2018 r. (Baza CBOSA). Sąd ten wyjaśnił, że PKWiU jest "normowana rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (...), a odpowiednie pozycje tej klasyfikacji są z kolei wpisane w poszczególne rozwiązania prawne wyznaczające opodatkowanie VAT (...)". Wskazał też na rolę orzecznictwa sądowego w sprawach podobnego rodzaju, podkreślając, że "za utrwalony należy uznać pogląd, według którego przyjmowane przez przepisy prawa podatkowego klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i także podlegają procesowi wykładni przez organy podatkowe. Inaczej bowiem, gdyby symbol PKWiU był uznawany za element stanu faktycznego, organ interpretacyjny byłby nim związany, co przekreślałoby sens interpretacji indywidualnej w tych przypadkach, w których prawidłowe rozpoznanie pozycji PKWiU wyznacza sposób opodatkowania VAT. Wówczas przecież organ interpretacyjny nie mógłby zaingerować w błędne spojrzenie wnioskodawcy na klasyfikację statystyczną, dostrzegając jednocześnie nieadekwatność pozycji PKWiU, bezpośrednio przekładającą się na nieprawidłowe opodatkowanie VAT. Interpretacja indywidualna wydana w takich warunkach nie tylko nie dawałaby wnioskodawcy realnej ochrony, ale wręcz wprowadzałaby go w błąd, co jest nie do pogodzenia z art. 120, art. 121 § 1 O.p., a w szerszej perspektywie z art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.1997.78.483 ze zm.)."

Pogląd ten spotkał się z aprobatą sądów administracyjnych, przykładem czego jest orzecznictwo przywołane i cytowane w skardze. Pogląd ten w pełni akceptuje także Sąd w składzie tu obecnym. Dlatego za niezgodne z art. 14b § 3 O.p. uznał Sąd żądanie od skarżącego, aby wskazał konkretne symbole PKWiU, pod którymi są sklasyfikowane opisane we wniosku usługi. Z wniosku o wydanie interpretacji wynika, że skarżący uznaje przychody ze świadczone usług za podlegające opodatkowaniu stawką 8,5% wynikającą z art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a, w którym nie odwołano się do PKWiU. Jednak już z wniosku o wydanie interpretacji wynika, że w grę może wchodzić także stawka 14% określona w art. 12 ust. 1 pkt 2a lit. b i c, gdzie zawarto odniesienie do symboli PKWiU usług generujących przychód do opodatkowania. To potwierdza, że od właściwego przyporządkowania usług do klasyfikacji PKWiU zależy prawidłowe określenie stawki podatku. Dlatego właśnie prawidłowy jest pogląd wyartykułowany w cytowanym wyroku, w którym stwierdzono, że "ustawodawca podatkowy odwołując się w przyjętych unormowaniach do PKWiU tym samym uczynił z tej klasyfikacji element normy prawnej."

W świetle powyższych argumentów Sąd stwierdził, że DKIS dokonał błędnej wykładni art. 14b § 3 O.p. przyjmując, że elementem stanu faktycznego wniosku dotyczącego stawki podatkowej jest wskazanie symboli PKWiU usług generujących przychód podatkowy. Naruszył także art. 14b § 1 O.p. uchylając się od wydania interpretacji indywidualnej i pozostawiając wniosek skarżącego bez rozpatrzenia. W ocenie Sądu nie wystąpiły okoliczności uzasadniające ocenę, że niepodanie przez skarżącego symboli PKWiU dotyczących świadczonych przez niego usług było równoznaczne z niespełnieniem wymogów przewidzianych dla wniosku o udzielenie interpretacji. Dlatego brak było podstaw do zastosowania w kontrolowanej sprawie art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14g § 1 O.p. i odstąpienia przez organ od merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego poprzez pozostawienie go bez rozpatrzenia. Usprawiedliwione podstawy mają zatem także zarzuty dotyczące naruszenia przez organ: art. 120 i 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p.

Ocena, czy wskazana przez skarżącego we wniosku stawka podatku wynosząca 8,5% jest prawidłowa, byłaby na obecnym etapie przedwczesna. Oceny tej dokona organ, rozpatrując wniosek skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej na tle przepisów ustawy o podatku zryczałtowanym, do czego Sąd zobowiązuje organ niniejszym wyrokiem.

Z uwagi na zasadność skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a., na co składa się należny w sprawie wpis (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem (480 zł) ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz opłata skarbowej za złożenie dokumentu pełnomocnictwa (17 zł).