Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 3/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 146 par. 1, art. 152-153, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 13 ust. 1, , art. 15 ust. 1,
journal: Dz.U. 2000 nr 80 poz 903
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jedn.
article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1, 2, art. 29, art. 30 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 106 ust.1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
journal: Dz.U.UE.L 1977 nr 145 poz 1 art. 6 ust. 4
law: Szósta Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. Nr 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do  podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 28,
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec,, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011r. sprawy ze skargi Zespołu Wspólnot Mieszkaniowych M. B. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. określa, że zaskarżona interpretacja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz Zespołu Wspólnot Mieszkaniowych M. w K. – B. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2010r. sygn. akt I SA/Ke 215/10 uchylił indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną przez Ministra Finansów w dniu 2 czerwca 2009r. na wniosek Zespołu Wspólnot Mieszkaniowych M.– B. K. z dnia 18 marca 2009r., w zakresie wystawiania faktur VAT na zaliczkę na utrzymanie części wspólnej i fundusz remontowy oraz faktury VAT za media.

Minister Finansów w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...]., nr [...] ponownie rozpoznając ww. wniosek stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy w nim przedstawione jest nieprawidłowe.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wspólnota Mieszkaniowa (dalej Wspólnota) posiada lokale mieszkalne i użytkowe. Zarządca wystawia faktury VAT na zaliczkę na utrzymanie części wspólnej i fundusz remontowy z 22% VAT oraz faktury za media (co, woda, śmieci, energia elektryczna) w zależności od stawki VAT, dla właścicieli lokali użytkowych. Wystawia również faktury korygujące VAT po rozliczeniu wyników na mediach. Właściciele lokali mieszkalnych otrzymują zawiadomienie o wysokości opłat za mieszkanie. Zarządca sporządza deklaracje i odprowadza VAT działając w imieniu Wspólnoty. Urząd Skarbowy ustalił strukturę sprzedaży w związku z tym, że Wspólnota posiada lokale mieszkalne i użytkowe. Wspólnota została zgłoszona jako płatnik VAT. Od 1 września 2007r. posiada NIP dla VAT i składa deklaracje VAT. Użytkownicy lokali zostali obciążeni opłatami za utrzymanie części wspólnej odnoszonej do 1m2 powierzchni użytkowej oraz za dostarczane media.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy przy obciążeniach właścicieli lokali użytkowych prowadzących działalność gospodarczą i posiadających NIP Wspólnota obowiązana jest wystawiać faktury VAT?

Wnioskodawca wskazał, że uzyskał informację z Krajowej Informacji Podatkowej, że Wspólnota ma prawo wystawić właścicielom lokali użytkowych faktury VAT na zaliczkę i fundusz remontowy ze stawką 22% oraz za media z odpowiednią stawką VAT i rozliczyć je w deklaracji razem z fakturami kosztowymi wystawianymi na Wspólnotę. Z Izby Skarbowej w Kielcach Wnioskodawca uzyskał informację, że Wspólnota nie ma prawa wystawić faktur VAT na zaliczkę na utrzymanie części wspólnej i fundusz remontowy, gdyż nie występuje tutaj sprzedaż a jedynie partycypacja w kosztach.

Zespół Wspólnot Mieszkaniowych MBM jako zarządca Wspólnoty otrzymuje faktury VAT za media komunalne dotyczące danej Wspólnoty odliczając z nich podatek naliczony zgodnie ze strukturą określoną dla każdego roku podatkowego przez Urząd Skarbowy, następnie wystawia faktury VAT do sprzedaży za media komunalne właścicielom lokali użytkowych naliczając podatek należny wg obowiązujących stawek VAT (refakturowanie kosztów - bez własnej marży), natomiast właścicielom lokali mieszkalnych dolicza do czynszu. Pobiera również zaliczki od właścicieli lokali użytkowych na fundusz remontowy dokumentując ten fakt fakturą VAT z 22% stawką VAT. Według stanowiska Zarządcy Wspólnoty Wnioskodawca jako podatnik VAT winien wystawiać faktury VAT dla podmiotów gospodarczych będących właścicielami lokali użytkowych wchodzących w skład Wspólnoty.

Minister Finansów uznając stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe wskazał na przepis art. 5 ust. 1 ustawy z 2004r. o VAT, zgodnie z którym opodatkowaniu VAT podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Powołał także treść art. 7 i art. 8 ust. 1 ust. 1 ww. ustawy definiujące dostawę towarów oraz świadczenie usług i wyjaśnił, że w tych przepisach została zrealizowana zasada powszechności opodatkowania wyrażona w art. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. serii L nr 347 ze zm.). Definicja świadczenia usług stanowi dopełnienie definicji dostawy towarów i tym samym opodatkowaniu VAT podlegają wszystkie czynności odpłatnego obrotu profesjonalnego.

Definicja usługi zawarta w ustawie o VAT ma szerszy zakres od definicji usługi zawartej w klasyfikacjach statystycznych. Przy definiowaniu "świadczenia" należy odwołać się do przepisów prawa cywilnego. W myśl art. 353 § 2 k.c, świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu. Na świadczenie mogą się również składać jednocześnie zachowania polegające na działaniu oraz na zaniechaniu. Świadczenie usług powinno wynikać z wyraźnego stosunku zobowiązaniowego oraz powinien występować bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść majątkową. Spod pojęcia świadczenia usług jest natomiast wyłączone świadczenie, którego treścią jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Ponadto jak wynika z treści art. 8 ust. 3 ww. ustawy, usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, z zastrzeżeniem ust. 4, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji. Z objaśnień wstępnych do PKWiU wynika, iż usługami są określone czynności świadczone przez podmioty gospodarcze na rzecz innych podmiotów (osób fizycznych, jednostek gospodarczych). Zgodnie zatem z zasadą statystyczną zawartą w PKWiU, usługą jest jedynie czynność skierowana na zewnątrz, dla innego podmiotu.

Organ wyjaśnił, że zakres opodatkowania VAT wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy, ale także czynnik podmiotowy - czynności muszą być wykonywane przez podatnika. Organ przytoczył treść art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT wskazujący na podatników VAT oraz wyjaśnił pojęcie działalności gospodarczej.

Minister Finansów wskazał, że podstawę prawną funkcjonowania wspólnot stanowi ustawa z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali, która określa prawa i obowiązki członków wspólnoty oraz zakres zarządu nieruchomością wspólną. W myśl art. 6 tej ustawy wspólnotę mieszkaniową tworzy ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości. Stosownie natomiast do art. 13 powołanej ustawy właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, a także uczestniczy w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, przez którą rozumie się jedynie grunt oraz część budynku i urządzenia nie służące wyłącznie właścicielom lokali (np. klatki schodowe, parkingi, instalacje energetyczne itd.). Organ wymienił określone w przepisie z art. 14 ww. ustawy koszty zarządu nieruchomością wspólną. Wskazał także, że drugi rodzaj wydatków ponoszonych przez właścicieli lokali, to wydatki związane z utrzymaniem własnych lokali, głównie koszty zużytej przez właściciela energii cieplnej oraz wody.

Za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej wspólnota odpowiada bez ograniczenia, a każdy właściciel lokalu w części odpowiadającej jego udziałowi w tej nieruchomości. W celu reprezentacji interesów wspólnoty, zobowiązana jest ona - zgodnie z art. 18 ww. ustawy ustanowić zarząd, który może być sprawowany bezpośrednio przez członków wspólnoty lub pośrednio przez podmiot z zewnątrz. Ponadto na gruncie ustawy o własności lokali należy rozróżnić pojęcia zarządu i zarządcy. O zarządzie mówimy w przypadku gdy mamy na myśli organ wspólnoty, a o zarządcy w przypadku, gdy zarządzanie (administrowanie) nieruchomością wspólną zostało powierzone osobie fizycznej lub prawnej. Z powyższego jednoznacznie wynika, że wspólnota mieszkaniowa stanowi wspólnotę interesów właścicieli lokali, zorganizowanych w formie i na zasadach określonych w powołanej wyżej ustawie o własności lokali.

W ocenie Ministra Finansów wobec powyższego przyjęty sposób rozliczania kosztów zarządu nieruchomością nie daje podstaw do postawienia tezy, że zaliczki (kwoty) wpłacane przez członków wspólnoty na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną, jak i poszczególnych wyodrębnionych lokali, stanowią wynagrodzenie za czynności wykonywane przez Wspólnotę na rzecz jej członków. Zaliczki te stanowią jedynie partycypację w kosztach jednostki organizacyjnej - wspólnoty mieszkaniowej - przez jej członków. Wspólnota, a więc jej członkowie, nie dokonują sprzedaży, w rozumieniu ustawy o VAT, na rzecz samych siebie, (również jeżeli dotyczy to wyodrębnionych lokali a nie części wspólnej), poprzez zapłatę zaliczek z tytułu kosztów związanych z utrzymaniem własnych lokali, np. z tytułu opłat za media. Dla rozliczeń między Wspólnotą a jej członkami, w odniesieniu do zaliczek na poczet utrzymania części wspólnej nieruchomości, nie znajdzie także zastosowania przepis art. 30 ust. 3 ustawy o VAT. Nabywcą mediów od zewnętrznych dostawców jest bowiem Wspólnota, w której skład, z mocy ustawy o własności lokali, wchodzą poszczególni właściciele lokali tworzący tę Wspólnotę. Wykonując czynności na rzecz swoich członków Wspólnota nie dokonuje dostawy towarów zdefiniowanej w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, nie świadczy także usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ww. ustawy. Wspólnota nie wykonuje bowiem usług dla osób trzecich, lecz dla samej siebie - jest to tzw. zużycie wewnętrzne.

W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 17 września 2010r. Zespół Wspólnot Mieszkaniowych M. – B.K. zarzucił, że powyższa interpretacja w zakresie wystawiania faktury VAT za media związane z odrębną własnością lokalu jest nieprawidłowa i wniósł o jej zmianę.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji prawa podatkowego.

Zespół Wspólnot Mieszkaniowych M. – B. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach powyższą interpretacje indywidualną w części dotyczącej wystawiania faktur VAT za media, wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił naruszenie przepisów ustawy o VAT tj.

1.art. 5 ust. 1 pkt 1 poprzez błędne przyjęcie, że odsprzedaż mediów właścicielom lokali nie stanowi odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług;

2. art. 7 ust 1 i art. 8 ust 1 poprzez błędne przyjęcie, że Wspólnota wykonując czynności na rzecz swoich członków również, jeśli dotyczy to wyodrębnionych lokali poprzez zapłatę z tytułu kosztów związanych z utrzymaniem własnych lokali np. z tytułu opłat za media, nie dokonuje dostawy towarów i nie świadczy usług dla osób trzecich, lecz dla samej siebie;

3. art. 15 ust. 1 i 2 poprzez błędne przyjęcie, że Wspólnota pośrednicząc w zakupie mediów i rozliczając ten zakup na poszczególne lokale nie działa w charakterze podatnika VAT.

4. art. 29 poprzez jego niezastosowanie w zakresie wystawiania faktury VAT za media związane z odrębną własnością lokalu;

5. art. 30 ust. 3 poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w zakresie wystawiania faktury VAT za media związane z odrębną własnością lokalu;

6. art. 106 ust. 1 poprzez jego niezastosowanie w zakresie wystawiania faktury VAT za media związane z odrębną własnością lokalu.

W uzasadnieniu skargi zaakceptowano stanowisko organu w zakresie zaliczek na pokrycie kosztów zarządu, czyli np. fundusz remontowy czy wynagrodzenie zarządcy, utrzymanie części wspólnej np. klatki, parkingu.

Jednocześnie skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu co do opłat za tzw. media (np.: energia cieplna, gaz, woda, wywóz nieczystości). Te środki uiszczane na pokrycie zakupu mediów do poszczególnych lokali nie są zaliczkami w rozumieniu art. 15 ust 1 ustawy o własności lokali i w tym znaczeniu nie stanowią partycypacji w kosztach wspólnoty przez jej członków. W tym zakresie Wspólnota w zakresie dostawy mediów do poszczególnych lokali występuje jako pośrednik między dostawcami a odbiorcami czyli właścicielami lokali. Wspólnota nie kupuje tych mediów dla wspólnoty, lecz dla poszczególnych właścicieli lokali i w ich imieniu, zatem czynność ta podlega regulacjom ustawy o VAT art. 5 ust 1. W tym zakresie powinny być wystawione przez wspólnotę faktury VAT czyli refaktury zakupionych przez Wspólnotę mediów na właścicieli.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm), dalej jako ustawa p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Opisany we wniosku stan faktyczny nie musi prezentować zdarzeń już zaistniałych, może również odnosić się np. do działań planowanych przez podatnika, które jeszcze nie nastąpiły. Dlatego też organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.

W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej). Sąd wskazuje także, iż orzeczenie w sprawie zostało oparte wyłącznie na zaprezentowanym w sprawie stanie faktycznym, w którym uwzględniono m.in. treść wniosku.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, który wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2009r., sygn. akt I SA/Ke 215/10, uchylił przedmiotową indywidualną interpretację z uwagi na niezajęcie przez Ministra Finansów stanowiska co do kosztów związanych z utrzymaniem poszczególnych wyodrębnionych lokali, przede wszystkim odnośnie wskazanych we wniosku opłat za media, jednocześnie przyjmując merytoryczną poprawność interpretacji odnośnie zaliczek na utrzymanie części wspólnych nieruchomości.

Zgodnie z art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. WSA w Kielcach uchylając indywidualną interpretację wskazał na konieczność dokonania przez organ całościowej oceny stanowiska wnioskodawcy. Minister Finansów wykonał wytyczne zawarte w wyroku Sądu zajmując stanowisko zarówno co do zaliczek na utrzymanie części wspólnych nieruchomości jak i co do kwot ponoszonych przez członków Wspólnoty na poczet dostawy mediów do poszczególnych lokali.

Zważywszy na zarzuty i wnioski skargi przedmiotem kontroli Sądu jest indywidualna interpretacja w zakresie w jakim uznaje za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy dotyczące wystawiania faktur VAT za dostawę mediów do poszczególnych lokali.

Zdaniem strony, wyraźnie wyartykułowanym w skardze, odsprzedaż mediów właścicielom lokali stanowić powinna przedmiot opodatkowania VAT jako świadczenie usług. W tym zakresie powinny być wystawione przez wspólnotę faktury VAT czyli refaktury zakupionych przez Wspólnotę mediów na właścicieli. W ocenie organu natomiast opłata za media, podobnie jak zaliczki na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną nie stanowią zapłaty za czynności podlegające opodatkowaniu VAT. Tym samym brak jest uzasadnienia do ich fakturowania.

Zdaniem Sądu stanowisko organu odnośnie fakturowania opłat za media jest nieprawidłowe.

W świetle przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), a w szczególności art. 13 ust. 1 tej ustawy rozróżniać należy dwa rodzaje obowiązków członków wspólnoty mieszkaniowej: jedne związane z nieruchomością wspólną i drugie, związane tylko z odrębną własnością lokalu. W zakresie obciążeń finansowych właściciela lokalu będącego członkiem wspólnoty należy z kolei wyróżnić dwie kategorie wydatków: koszty zarządu związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej i wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu. Zgodnie z art. 15 ust. 1 tej ustawy właściciele uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat, których wysokość ustalana jest w drodze uchwały wspólnoty (art. 22 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy). Zaliczki te uiszczane są tylko na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną. Stanowią one wewnętrzne rozliczenia między wspólnotą a jej członkami i nie stanowią obrotu w rozumieniu art. 29 ustawy z dnia 11 marca 2004r o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm), dalej jako ustawa o VAT, o czym przesądził już WSA w Kielcach w powołanym wyżej wyroku.

Z kolei środki uiszczone z tytułu wpłat dokonanych przez właścicieli poszczególnych lokali na utrzymanie tych lokali nie są zaliczkami w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o własności lokali. Wydatki ponoszone przez właściciela, związane z utrzymaniem jego lokalu, najczęściej dotyczą tzw. mediów (np. energia cieplna, woda). W zakresie dostawy mediów do poszczególnych lokali, Wspólnota występuje w odmiennej roli niż w przypadku zaliczek. Jest bowiem praktycznie jedynie pośrednikiem między dostawcami a odbiorcami - właścicielami lokali. W tym znaczeniu wydatki ponoszone przez właścicieli lokali na zakup mediów do ich lokali nie są partycypacją w kosztach Wspólnoty przez jej członków i nie stanowią wewnętrznych rozliczeń między wspólnotą a jej członkami.

Decydującym kryterium dla takiego rozróżnienia jest odpowiedź na pytanie kto jest ostatecznym odbiorcą usług ? Oczywistym jest, że nabywcą finalnym towarów i usług świadczonych przez podmioty np. dostarczające wodę czy odprowadzające ścieki i służących zaspokajaniu indywidualnych potrzeb każdego z członków wspólnoty jest nie wspólnota, a każdy z jej członków z osobna. Mamy tu do czynienia z sytuacją, w jakiej wspólnota mieszkaniowa, od której jako od podatnika VAT dokonującego zakupu towarów i usług od podmiotu zewnętrznego (innego podatnika), każdy jej członek jako konsument, nabywa towar i usługę. Zatem zakup przez wspólnotę usług odprowadzania nieczystości, wywozu śmieci czy dostarczania wody i służących zaspokajaniu indywidualnych potrzeb każdego z członków wspólnoty powinien być refakturowany na członków wspólnoty ze wszystkimi konsekwencjami wynikającymi z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o VAT podatnicy są obowiązani dokumentować sprzedaż wystawiając fakturę VAT nabywcom towarów i usług. Nabywcą usług od wspólnoty jest jego właściciel.

Sąd aprobuje pogląd wyrażany w piśmiennictwie, że wspólnota nie kupuje mediów, które dostarczane są do lokali "dla siebie", lecz działa w imieniu właścicieli. Taki pogląd przyjęto dla potrzeb wykładni ustawy o własności lokali, taki też pogląd legł u podstaw rozwiązań w podatku dochodowym. Należy więc uznać, zgodnie z ustawą o własności lokali, że Wspólnota tylko pośredniczy w zakupie mediów, "odsprzedając" je poszczególnym właścicielom i rozliczając się z nimi "po kosztach", a ponieważ odsprzedaż mediów jest świadczeniem usługi dla VAT, wspólnota musi, na żądanie właściciela, wystawić fakturę" (por. Stella Brzeszczańska "Rozliczanie mediów we wspólnocie mieszkaniowej" Monitor Podatkowy 1/2007).

Reasumując stwierdzić należy, że w odniesieniu do wydatków, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o własności lokali, związanych z utrzymaniem poszczególnych lokali, ponoszonych m.in. z tytułu zakupu mediów do tych lokali, interpretacja dokonana w niniejszej sprawie narusza prawo, w szczególności przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 29, art. 106 ust. 1 ustawy o VAT. Jak wyżej bowiem wskazano do tego rodzaju transakcji znajdują zastosowanie przepisy o podatku od towarów i usług.

Pogląd wyżej wyrażony znajduje też aprobatę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 5 sierpnia 2010r. sygn. akt I FSK 1343/09, z dnia 16 września 2010r. sygn. akt I FSK 742/10, z dnia 20 marca 2009r. sygn. akt I FSK 88/08, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dodatkowo, odnosząc się do twierdzenia organu, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 30 ust. 3 ustawy o VAT, należy wskazać, że do 1 grudnia 2008r. ustawa o VAT oraz przepisy wykonawcze do ustawy nie regulowały zagadnienia refakturowania kosztu usług obcych. Stąd też do dnia 1 stycznia 2007r. należało posiłkować się przepisem art. 6 ust. 4 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich, dotyczących podatków obrotowych - Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EWG), a od 1 stycznia 2007r. art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006r w sprawie wspólnego podatku od wartości dodanej, które stanowią, że: "w przypadku, gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i wyświadczył te usługi". Od 1 grudnie 2008r. kwestię tę normuje art. 30 ust. 3 ustawy o VAT, gdyż odnośnie lokali wyodrębnionych Wspólnota działa we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej (właściciela lokalu). W zakresie natomiast części wspólnych zasada powyższa nie powinna obowiązywać, gdyż działa w imieniu własnym, na rzecz swoją jako Wspólnoty.

Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni przedstawioną wyżej przez Sąd interpretację przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Mając na względzie powyższą argumentację, na podstawie art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 tej ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona interpretacja nie podlega wykonaniu w całości. Orzeczenie o kosztach postępowania oparte zostało z kolei na treści przepisu art. 200 ustawy p.p.s.a.