Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 633/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

J.P. (dalej: "skarżący"), wnioskiem z 4 stycznia 2021 r. zwrócił się do Burmistrza "[...]" (dalej: "Burmistrz", "organ pierwszej instancji") o udostępnienie informacji publicznej, przez podanie, odrębnie za każdy miesiąc 2020 r.:

1) imion i nazwisk pracowników Urzędu Miejskiego "[...]" (dalej: "Urząd Miejski"), którzy otrzymali nagrody pieniężne, wysokości nagrody przyznanej pracownikowi (brutto) oraz uzasadnienia przyznania nagrody;

2) całkowitej kwoty brutto nagród wypłaconych pracownikom ww. jednostki,

3) liczby pracowników Urzędu Miejskiego, którym wypłacono nagrody,

4) wysokości brutto najwyższej i najniższej nagrody przyznanej pracownikom;

5) wysokości przyznanej nagrody (brutto) i uzasadnienia przyznania nagrody: Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej "[...]", Dyrektorowi Centrum Kultury w "[...]", Dyrektorowi "[...]"Centrum Sportu i Rekreacji, Dyrektorowi Muzeum w "[...]"oraz Kierownikowi Środowiskowego Domu Samopomocy "[...]".

Burmistrz 15 stycznia 2021 r. udostępnił skarżącemu żądane informacje publiczne,

z wyłączeniem imion i nazwisk pracowników Urzędu Miejskiego "[...]" niepełniących funkcji publicznych, którzy otrzymali nagrody pieniężne, wysokości nagrody przyznanej pracownikowi (brutto) oraz uzasadnienia przyznania nagrody dla pracownika i w tym zakresie wydał decyzję z "[...]"r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", po rozpoznaniu odwołania skarżącego, decyzją z "[...]"r., uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Kolegium zarzuciło, że w uzasadnieniu decyzji nie zawarto analizy, z której wynikałoby, jakie stanowiska zajmują pracownicy "techniczni" i "usługowi" i jakie czynności wykonują te osoby.

Decyzją z "[...]"r. Burmistrz ponownie odmówił udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej imion i nazwisk pracowników Urzędu Miejskiego niepełniących funkcji publicznych, którzy otrzymali nagrody pieniężne, wysokość nagrody przyznanej pracownikowi (brutto) oraz uzasadnienia przyznania nagrody dla pracownika.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy

z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176), dalej: "u.d.i.p.", odmówił udostępnienia przedmiotowych informacji w odniesieniu do pracowników, którzy nie pełnią funkcji publicznej, lecz jedynie funkcje usługowe lub techniczne. Przyczyną odmowy udostępnienia danych w tym zakresie była ochrona prywatności pracowników samorządowych pełniących funkcje usługowe i techniczne w Urzędzie Miejskim. Burmistrz wyjaśnił, że dane dotyczące wysokości przyznanych nagród imiennie takiemu konkretnemu pracownikowi nie są informacją, którą można udostępnić, co wynika wprost z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w którym ograniczono prawo do informacji publicznej jedynie do danych odnoszących się do osób pełniących funkcje publiczne. Dane dotyczące pracowników Urzędu Miejskiego, którzy nie pełnią funkcji publicznych, nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Burmistrz stwierdził, że prawo obywatela do kontroli zasadności wynagrodzenia tego typu osób ogranicza się do możliwości uzyskania od organu zbiorczego zestawienia kwot, jakie zostały wydatkowane na wynagrodzenia wszystkich osób, których praca ma charakter usługowy lub techniczny, co uczyniono

w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Burmistrz zaznaczył, że szczegółowo przeanalizował zakres obowiązków powierzonych pracownikom samorządowym Urzędu Miejskiego upoważnień do działania

w imieniu Gminy, w tym pracowników merytorycznych komórek organizacyjnych urzędu, którzy w indywidualnych sprawach prowadzą postępowania administracyjne, chociaż nie wydają decyzji administracyjnych, wydają zaświadczenia w imieniu organu lub przyjmują wnioski w indywidualnych sprawach administracyjnych. Przeanalizował zakresy czynności pracowników pod kątem nadanych im kompetencji decyzyjnych w ramach wykonywanych zadań. Ocenił też zakresy obowiązków pracowników i wysłuchał kierowników komórek organizacyjnych Urzędu co do czynności wykonywanych przez pracowników.

W konsekwencji nie uznał za pełniących funkcje publiczne stanowisk, które mają charakter usługowy lub techniczny, między innymi pracowników fizycznych, zajmujących stanowiska robotnicze - sprzątaczki, dozorców, pracowników administracyjnych pełniących funkcje pomocnicze, nie posiadających określonego zakresu uprawnień, pozwalającego na samodzielne kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Pracownikami, którzy nie wykonują funkcji związanych z posiadaniem pewnego zakresu samodzielnych uprawnień i obowiązków dotyczących realizacji zadań o charakterze publicznym, są podlegli pracownicy Urzędu Miejskiego, którzy wykonują polecenia przełożonych, a nie podejmujący samodzielne decyzję (sekretarka, obsługa biurowa, obsługa rady, pomocniczy pracownicy administracyjni zatrudnieni w ramach prac interwencyjnych). Burmistrz wskazał, że w Urzędzie Miejskim na 31 grudnia 2020 r. zatrudnionych było 97 osób i podał nazwiska pracowników pełniących funkcję publiczną na ten dzień.

W złożonym odwołaniu skarżący zarzucił, że ww. decyzja została wydana

z naruszeniem:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. f u.d.i.p. przez nieudostępnienie wnioskowanej informacji publicznej,

- art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przez stwierdzenie, że żądana informacja dotyczy prywatności osoby fizycznej, w związku z czym nie może być udostępniona,

- art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 oraz 17 ust. 1 u.d.i.p. przez arbitralne stwierdzenie, że żądane informacje publiczne stanowią informację, która nie może zostać udostępniona, gdyż dotyczy prywatności osoby fizycznej, w sytuacji gdy okoliczność ta nie została w sposób dostatecznie wyjaśniona i należycie umotywowana,

- art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przez nieudostępnienie w terminach ustawowych żądanej informacji publicznej, nie podlegającej ograniczeniu wynikającemu z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze "[...]" (dalej: "Kolegium") decyzją

z "[...]"r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Kolegium zaznaczyło, że w odpowiedzi na wniosek, pismem z 15 stycznia 2021 r. Burmistrz przesłał wykaz nagród pracowników Urzędu Miejskiego pełniących funkcje publiczne i wykaz nagród dotyczących stanowisk wskazanych w pkt. 1 wniosku otrzymanych w 2020 r. Udzielono również odpowiedzi na pkt. 2,3,4 i 5 wniosku. Organ odmówił zaskarżoną decyzją udzielenia informacji, którzy z pracowników Urzędu Miejskiego nie pełniących funkcji publicznych, z imienia i nazwiska, otrzymali nagrody pieniężne, wysokości tej nagrody (brutto) oraz uzasadnienia przyznania nagrody.

Wywiodło, że za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w strukturach organu, mającą związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Chodzi zatem o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób, lub których sprawowanie pozwala na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej i nie należy do stanowisk, które mają charakter usługowy lub techniczny. To oznacza, że pracownikami pełniącymi w organie funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. będą wszystkie osoby zajmujące stanowiska związane z zarządzaniem i realizacją zadań publicznych oraz wydatkowaniem środków publicznych. W zakresie informacji publicznej mieszczą się również informacje o imionach i nazwiskach osób zatrudnionych w organie na określonych stanowiskach. Zaznaczyło, że ograniczenie udostępnienia takich informacji na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wyłączone jest w odniesieniu do osób pełniących funkcje publiczne.

Zatem, informacje dotyczące wysokości ich wynagrodzeń i innych dodatkowych świadczeń stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu w odniesieniu do osób zatrudnionych w organie, które pełnią funkcję publiczną.

Kolegium zauważyło, że organ pierwszej instancji za stanowiska usługowe czy techniczne uznał, m. in. pracowników fizycznych zajmujących stanowiska robotnicze,

w tym sprzątaczki, dozorców, pracowników pełniących funkcje pomocnicze, a także pracowników, którzy nie wykonują zadań o charakterze publicznym, a wykonują polecenia przełożonych, w tym sekretarka, obsługa biura, pracownicy obsługujący radę, pomocniczy pomocnicy administracyjni zatrudnieni w ramach prac interwencyjnych. Zaznaczyło, że organ pierwszej instancji udostępnił skarżącemu ogólną informację na temat wysokości środków publicznych przeznaczonych na nagrody dla wszystkich pracowników w roku 2020 r., a odmówił jedynie wskazania z imienia i nazwiska oraz kwoty przyznanej nagrody, tych pracowników, którym w żaden sposób nie można przypisać pełnienia funkcji publicznych. Kolegium oceniło, że prawo dostępu do informacji publicznej może podlegać ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w odniesieniu do danych personalnych osób, które - będąc zatrudnione w podmiotach publicznych na stanowiskach pomocniczych lub usługowych - nie pełnią funkcji publicznych. W konsekwencji, obowiązkiem Burmistrza było dokonanie odpowiedniego podziału pracowników przy zastosowaniu kryterium pełnienia przez nich funkcji publicznych (funkcji związanych z kierowaniem / zarządzaniem podmiotem publicznym lub z bezpośrednią realizacją zadań publicznych) oraz powiązanie z tak przeprowadzoną kategoryzacją formy prawnej załatwienia wniosku o udostępnienie danych personalnych pracowników. Niewątpliwie, jedynie osoby zatrudnione na stanowiskach usługowych i pomocniczych (np. sprzątaczki, dozorcy, obsługa biura czy rady), jako nierealizujące bezpośrednio zadań publicznych, mogły zostać zaliczone do grupy pracowników niepełniących funkcji publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p.,

a tym samym można było względem nich rozważać ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej. Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji najlepiej zna specyfikę pracy i przydział obowiązków konkretnemu pracownikowi. Oceniło, że zasadnie organ ograniczył prawo do informacji w spornym zakresie.

W złożonej na ww. decyzję Kolegium skardze, skarżący zarzucił naruszenie przepisów:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. przez nieudostępnienie żądanej informacji o majątku i przyznanych nagrodach pracownikom;

- art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przez stwierdzenie, że żądana informacja dotyczy prywatności osoby fizycznej, w związku z czym nie może być udostępniona,

- art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 oraz 17 ust. 1 u.d.i.p. przez arbitralne stwierdzenie, że żądane informacje publiczne nie podlegają udostępnieniu, gdy okoliczność ta nie została w sposób dostatecznie wyjaśniona ani należycie umotywowana,

- art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przez nieudostępnienie w ustawowym terminie wnioskowanej informacji publicznej niebędącej informacją podlegającą ograniczeniu wynikającemu

z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od Kolegium na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniósł m.in., że wynagrodzenia wraz ze wszystkimi składnikami (w tym także nagrody) finansowane są ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 1 ustawy o finansach publicznych. Wynagrodzenia wszystkich pracowników urzędu należą do kategorii spraw

o znaczeniu publicznym, skoro wiążą się ze sposobem gospodarowania środkami stanowiącymi majątek publiczny, a zatem informacje te mieszczą się w szeroko rozumianym pojęciu informacji publicznej. Gospodarowanie majątkiem publicznym jest sprawą publiczną i bezsprzecznie sumy wypłacane na nagrody stanowią przykład takiego gospodarowania, niezależnie od tego, czy osoby, którym przysługuje nagrody, pełnią funkcje publiczne, czy nie. Ocenił, że błędne jest stanowisko organu, że informacje dotyczące osób niepełniących funkcji publicznych nie stanowią informacji publicznych. Każdy bowiem, kto czerpie z zasobów publicznych, winien liczyć się udostępnieniem swoich danych osobowych, w pewnym zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest ocena, czy informacja o nagrodach przyznanym pracownikom samorządowym niepełniącym funkcji publicznej, którzy nie wyrazili zgody na udostępnienie tej informacji stanowi (bądź nie stanowi) informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176), dalej: "u.d.i.p.".

Niewątpliwie, prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne to jedno z podstawowych praw i wolności politycznych wymienionych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy zasadniczej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Ograniczenie tego prawa, zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

Powyższa zasada znalazła swoje odzwierciedlenie w art. 1 i art. 2 u.d.i.p., z których wynika m. in., że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną

i podlega udostępnieniu, a każdy jest uprawniony do uzyskania informacji publicznej bez potrzeby wykazywania interesu prawnego lub faktycznego. Tylko wyraźne ograniczenie ustawowe może prowadzić do naruszenia prawa do informacji publicznej.

W art. 6 u.d.i.p. zawarto przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu decydująca jest wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji, gdyż przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Zaznaczyć należy, że pojęcie informacji publicznej w polskim porządku ma bardzo szeroki charakter. Za informację publiczną uznaje się bowiem każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., udostępnianiu podlega informacja publiczna,

w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach (lit. c) oraz o majątku, którym dysponują (lit. f). Natomiast art. 6 ust. 1

pkt 5 lit. c ustawy stanowi o udostępnieniu informacji publicznej o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego.

Zasadne jest więc stanowisko, że wynagrodzenia ze wszystkimi składnikami (w tym także nagrody za szczególne osiągnięcia) finansowane są ze środków publicznych,

a gospodarka tymi środkami jest jawna, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 305 z późn. zm.). Wynagrodzenia wszystkich pracowników Urzędu Miejskiego należą do kategorii spraw o znaczeniu publicznym, skoro wiążą się ze sposobem gospodarowania środkami stanowiącymi majątek publiczny, a zatem żądane informacje mieszczą się w szeroko rozumianym pojęciu informacji publicznej.

W konsekwencji, co do zasady, żądana przez skarżącego informacja o wysokości nagród przyznanych i wypłaconych każdemu z pracowników organu jednostki samorządu terytorialnego, z podaniem konkretnej kwoty przypisanej do konkretnego pracownika, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Dane te bowiem mieszczą się w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.) oraz ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h).

W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, że wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników

w podmiotach państwowych i samorządowych jest jawne. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne (zob. np. wyroki NSA: z 14 lutego 2020 r., I OSK 578/19, z 10 grudnia 2019 r.,

I OSK 240/19, z 26 czerwca 2019 r., I OSK 3451/18, z 19 czerwca 2019 r. I OSK 2929/17, z 19 czerwca 2019 r., I OSK 2737/17, z 16 kwietnia 2019 r., I OSK 1705/17, dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć należy, że organy obu instancji nie kwestionowały, że wysokość wynagrodzeń wszystkich pracowników finansowanych ze środków publicznych, w tym również dodatkowych nagród, stanowi informację publiczną.

Jednocześnie, należy uwzględnić, że prawo do informacji publicznej jest prawem równorzędnym do prawa do prywatności. Kwestie związane z konfliktem między prawem do informacji publicznej a ochroną prawa do prywatności były przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (OTK-A 2006 r. Nr 3, poz. 30). Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia

i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Informacje dotyczące kwot wynagrodzeń, jak i składników tych wynagrodzeń oraz nagród finansowane są ze środków publicznych i wypłacane za wykonywaną pracę, tym samym stanowią informację publiczną, niezależnie od tego, czy są to stałe elementy wynagrodzenia, czy fakultatywne lub uznaniowe. Zasada jawności gospodarki środkami publicznymi jest zasadą, która musi być bezwzględnie przestrzegana przez każdą jednostkę dysponującą publicznymi środkami finansowymi. Wydatkujący środki publiczne podlegają kontroli odpowiednich urzędów, kontroli politycznej oraz kontroli ze strony samych obywateli. Jakakolwiek reglamentacja informacji o działalności podmiotów publicznych w stosunku do tych podmiotów musi być podyktowana racjami znajdującymi swoje uzasadnienie w Konstytucji RP. Wobec tego organ ma obowiązek takiej informacji udzielić lub wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej, jeżeli uzna, że wnioskowana informacja publiczna nie może zostać udostępniona ze względu na dobra prawnie chronione. Nie ulega bowiem wątpliwości, że art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ogranicza prawo do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej, lecz wówczas należy wydać decyzję administracyjną (tak NSA w wyrokach z 27.05.2020 r., I OSK 1577/19 i z 14.02.2020 r., I OSK 578/19).

Prawidłowo więc organy obu instancji stanęły na stanowisku, że w odpowiedzi na wniosek skarżącego, Burmistrz był obowiązany udostępnić żądaną informację co do pracowników pełniących funkcje publiczne, a w odniesieniu do pozostałych pracowników odmówić udostępnienia informacji, wydając w tym zakresie stosowną decyzję. Podzielić jednocześnie należy ocenę Kolegium, że jedynie osoby zatrudnione na stanowiskach usługowych i pomocniczych (np. sprzątaczki, dozorcy, sekretarka, pracownicy obsługi biura czy rady, pomocnicy administracyjni zatrudnieni w ramach prac interwencyjnych), jako nierealizujące bezpośrednio zadań publicznych, mogły zostać zaliczone do grupy pracowników niepełniących funkcji publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Zasadnie więc Kolegium utrzymało w mocy ww. decyzję Burmistrza, oceniając, że prawidłowo organ ten ograniczył prawo do informacji w spornym zakresie.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.

Skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym,

a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy w zakreślonym terminie.