Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 858/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

II SA/Po 858/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 luty 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w następującym składzie : Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie: Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Edyta Podrazik /spr./ Protokolant St. sek. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2010r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 09 października 2009r. Nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę /-/ E. Podrazik /-/ W. Batorowicz /-/ A. Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 roku Starosta Poznański, na podstawie art. 33 i art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 września 2007 roku o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. 173 poz. 1219) oraz art. 6 pkt 2 i art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115 poz. 741) udzielił A S.A. z siedzibą w K. zezwolenia na zajęcie części nieruchomości o powierzchni 5938 m2, położonej w miejscowości D., gmina M., działka nr [...]oraz części nieruchomości o powierzchni 1570 m2, położonej w miejscowości D., gmina M., działka nr [...], zapisanych w księdze wieczystej KW nr [...], w celu realizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie odcinka napowietrznej czterotorowej dwunapięciowej (2 x 400 kV + 2 x 220 kV) linii elektroenergetycznej relacji P. – K. od słupa nr 43 (z wyłączeniem tego słupca) do granicy gminy M. z gminą K. i od słupa nr 52 (z wyłączeniem tego słupa) do słupa nr 58 (z wyłączeniem tego słupa) oraz na rozbiór istniejącej linii 220 kV na odcinku od słupa nr 221 (w pobliżu nowego słupa nr 43) do słupa nr 218 (w pobliżu nowego słupa nr 47) oraz od słupa nr 212 (w pobliżu nowego słupa nr 43) do nowego słupa nr 58 (z wyłączeniem tego słupa) zgodnie z decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2009 roku, znak [...] , o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć EURO 2012. Organ zobowiązał ponadto powyższe przedsiębiorstwo do przywrócenia wymienionej nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po dokonaniu inwestycji, a ich właścicieli do udostępnienia posesji w celu wykonania czynności związanych z konserwacją i usuwaniem awarii linii elektroenergetycznej.

Organ I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 może na wniosek właściwego podmiotu ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie oraz przeprowadzanie na jej terenie przewodów i urządzeń służących m.in. do przesyłania energii elektrycznej, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody, a z decyzji o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia Euro 2012 wynika obowiązek dokonania przebudowy istniejącej infrastruktury technicznej. Z kolei art. 37 ust. 2 tejże ustawy nakazuje odpowiednio stosować art. 124 ust. 2 – 8 oraz art. 124a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Pierwszy z wymienionych przepisów przewiduje, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może analogicznie ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody, przy czym ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku jego braku – zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W świetle art. 6 cytowanej ustawy, przedmiotowa inwestycja stanowi cel publiczny. Starosty zauważył, że decyzja lokalizacyjna Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2009 roku, choć nieostateczna, zaopatrzona jest w ustawowy rygor natychmiastowej wykonalności. Powoływane przez M.F., właściciela przedmiotowych nieruchomości, w toku postępowania przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku – Kodeks cywilny o służebności przesyłu mogą ubocznie znaleźć zastosowanie w trakcie prowadzonych negocjacji. Zasadniczo jednak obie regulacje mają charakter odrębny, a Starosta, jako organ administracji publicznej, zobowiązany jest do przestrzegania przepisów prawa administracyjnego.

M. F., właściciel przedmiotowych działek nr [...] i [...] , wniósł odwołanie od powyższej decyzji, domagając się uchylenia decyzji Starosty oraz umorzenia postępowania administracyjnego. Na poparcie swego żądania M.F. zarzucił organowi I instancji błędne przyjęcie, że uzyskanie tytułu prawnego przez inwestora nie jest regulowane na gruncie art. 33 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, lecz w oparciu o art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tymczasem pierwsza z wymienionych ustaw normuje wyczerpująco kwestię pozyskiwania terenów pod realizację przedsięwzięć związanych z organizacją Euro 2012. Wywłaszczenie należy zarazem rozumieć szeroko, nie tylko jako pozbawienie własności, lecz również jako jej ograniczenie. Organ pominął zatem art. 27 tejże ustawy, co doprowadziło do niedopuszczalnego zastąpienia służebności przesyłu rozstrzygnięciem administracyjnoprawnym. Zdaniem skarżącego, samo powoływanie się na art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest nietrafne, gdyż w takim przypadku wydanie decyzji zależy od jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – od zgodności z decyzją lokalizacyjną. W niniejszej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje jednakże budowy o cechach wskazanych w decyzji, a zatem zastosowanie tego przepisu było nieprawidłowe. Stronom nie zapewniono ponadto w toku postępowania dostępu do informacji, jako że choć zostało ono wszczęte w oparciu o art. 37 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, to rozstrzygnięte zapadło już na podstawie art. 33 tejże ustawy. Skarżący nie miał zatem możliwości wypowiedzenia co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ I instancji naruszył wreszcie pkt 92 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 roku w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. Nr 192 poz. 1385) poprzez niewykazanie, iż planowana inwestycja faktycznie służy rozbudowie zasilania elektroenergetycznego aglomeracji poznańskiej. Starosta nie wykorzystał również metod mniej uciążliwych od wywłaszczenia, naruszając art. 112 ustawy o gospodarce nieruchomościami i to tym bardziej, że w przedmiotowej kwestii Wojewoda Wielkopolski powołał specjalny zespół. Wyczerpanie tychże środków nie może z kolei wynikać tylko z negatywnego zakończenia negocjacji, bowiem inwestor powinien był domagać się przed sądem powszechnym ustanowienia służebności przesyłu. Organ nie uwzględnił również wadliwości zarówno decyzji lokalizacyjnej, jak i środowiskowej, które ze względu na wniesione odwołania nie są ostateczne. W takim stanie rzeczy wydanie decyzji wywłaszczeniowej uznać trzeba za bezpodstawne, a postępowanie powinno być zawieszone do czasu rozpoznania wniesionych środków zaskarżenia. W uzupełnieniu do odwołania z dnia 15 września 2009 roku skarżący wskazał, iż w świetle dokonanych zmian w ustawie o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, do realizacji zadań związanych z Euro 2012, a prowadzonych przez podmioty inne niż spółki celowe, nie ma już zastosowania rozdział V tejże ustawy, a zatem i art. 33, na który powoływał się Starosta, wydając decyzję lokalizacyjną.

W odpowiedzi na wniesione odwołanie inwestor A S.A. podniósł, że art. 27 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 normuje jedynie nabycie własności gruntu na rzecz Skarbu Państwu, w żadnym natomiast razie nie dotyczy ograniczenia sposobu korzystania z gruntu, w takim przypadku zastosowanie znajdzie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, za czym przemawia z kolei art. 37 ust. 1 cytowanej na początku ustawy. W świetle tego przepisu Starosta może rozstrzygnąć sprawę wtedy, gdy z decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji Euro 2012 wynika obowiązek przebudowy infrastruktury technicznej. W niniejszej sprawie inwestor dopiero w oparciu o zaskarżoną decyzję zamierza uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. Podniesiono także, że posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości stanowi okoliczność nieistotną, a ustawodawca nie przewiduje takiego wymogu. Zdaniem inwestora w świetle art. 25 ust. 1 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 trudno zaaprobować zarzut niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ponieważ przepis ten wskazuje, że do decyzji wydanych na podstawie tejże ustawy nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Taką wykładnię uzasadnia cel powołanej ustawy – uproszczenie i przyśpieszenie procedur związanych z realizacją przedsięwzięć Euro 2012. Nie można się także zgodzić z zarzutem niewłaściwego informowania stron o toczącym się postępowaniu, które za swą podstawę miało niezmiennie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podobnie nie powinno budzić wątpliwości, że rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012, jako źródło prawa bezwzględnie obowiązującego, nie podlega ocenie stron. Realizacja przedmiotowej inwestycji ma nie tylko znaczenia dla bezpieczeństwa energetycznego aglomeracji poznańskiej, lecz również kwalifikuje się jako istotny składnik krajowego systemu elektroenergetycznego. Wedle art. 34 ust. 1 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, decyzje wydane w związku z realizacją inwestycji Euro 2012 podlegają natychmiastowemu wykonaniu, a zatem zarzut oparcia decyzji na nieostatecznym rozstrzygnięciu jest chybiony. Inwestor wskazał, że Minister Infrastruktury nie przychylił się do odwołań, złożonych na decyzję lokalizacyjną Wojewody Wielkopolskiego, ponadto, inwestorowi przysługuje prawo wyboru pomiędzy cywilnoprawnym ustanowieniem służebności przesyłu, a postępowaniem administracyjnym przed Starostą, ponieważ negocjacje nie przyniosły rezultatu. Wreszcie, powołanie zespołu przy Wojewodzie Wielkopolskim nie jest okolicznością, uzasadniającą w świetle art. 97 i art. 98 Kodeksu postępowania administracyjnego, zawieszenia postępowania.

Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] października 2009 roku uchylił zaskarżoną decyzję w całości i rozstrzygnął sprawę merytorycznie. Organ II instancji ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości – działki nr [...] , o powierzchni 5938 m2 i działki nr [...] , o powierzchni 1570 m2, położonych w D., zapisanych w księdze wieczystej KW nr [...] jako własność M. F., poprzez udzielenie A S.A. z siedzibą w K., zezwolenia na zajęcie części nieruchomości w celu realizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie odcinka napowietrznej czterotorowej dwunapięciowej (2 x 400 kV + 2 x 220 kV) linii elektroenergetycznej relacji P. – K. od słupa nr 43 (z wyłączeniem tego słupca) do granicy gminy M. z gminą K. i od słupa nr 52 (z wyłączeniem tego słupa) do słupa nr 58 (z wyłączeniem tego słupa) oraz na rozbiór istniejącej linii 220 kV na odcinku od słupa nr 221 (w pobliżu nowego słupa nr 43) do słupa nr 218 (w pobliżu nowego słupa nr 47) oraz od słupa nr 212 (w pobliżu nowego słupa nr 43) do nowego słupa nr 58 (z wyłączeniem tego słupa), zgodnie z decyzją Wojewody Wielkopolskiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 roku o ustalenia lokalizacji przedsięwzięć EURO 2012. Organ zobowiązał A S.A. do przywrócenia wymienionej nieruchomości do stanu poprzedniego, a jeżeli byłoby to niemożliwe lub powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania, a właściciela gruntu do udostępnienia terenu w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii linii elektroenergetycznych. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Zdaniem organu II instancji, przedmiotowa inwestycja niewątpliwie wyczerpuje znamiona pkt 92 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 roku w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012, a zatem podlega ustawie o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Konsekwentnie, decyzje wydane w związku z realizacją przedsięwzięć tam opisanych, opatrzone są rygorem natychmiastowej wykonalności.

W opinii Wojewody Wielkopolskiego, decyzja o lokalizacji inwestycji, wydana w oparciu art. 23 tejże ustawy, dotyczy budowy a nie przebudowy, o której mowa w art. 37 ust. 1 cytowanej ustawy. Przepis ten nie może zatem znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, podobnie zresztą jak rozdział V ustawy o Euro 2012 wraz z art. 33, gdyż dotyczy on jedynie spółek celowych, a A S.A. takimi nie są. Natomiast regulacją, jaka znajdzie zastosowanie będzie ustawa o gospodarce nieruchomościami. Wedle art. 6 pkt 2 wspomnianej ustawy celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. W świetle z kolei art. 112 ust. 3 cytowanej ustawy, wywłaszczenie może być dokonane, jeżeli cel publiczny nie może być zrealizowany w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy. Wreszcie, z art. 124 wynika właściwość starosty do załatwienia rozważanej sprawy. Biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...]kwietnia 2009 roku, nr [...], stwierdzające nieważność postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczących planowanej inwestycji, należy dojść do wniosku, iż na przedmiotowym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W takim przypadku zastosowanie znajdzie wydana przez Wojewodę Wielkopolskiego decyzja o lokalizacji rozważanego przedsięwzięcia. Trzeba przy tym zauważyć, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, decyzja taka może zostać wydana w oderwaniu od zarówno miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W gestii organu II instancji nie leży natomiast badanie prawidłowości decyzji lokalizacyjnej. Nietrafnie podniesiony został również zarzut nieprzeprowadzenia rokowań. Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika bowiem, iż negocjacje faktycznie odbyły się, choć ich wynik był negatywny. Z tych samym względów nie można powoływać się na art. 112 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Uprawnienie inwestora do skorzystania z drogi cywilno- lub administracyjnoprawnej ma zresztą charakter alternatywny. Za nieuzasadniony trzeba także uznać zarzut niewłaściwego udzielania informacji stronom postępowania, jako że skarżący m.in. wziął udział poprzez swego pełnomocnika w rozprawie administracyjnej, nie wykazał on natomiast czy nawet nie uprawdopodobnił wpływu sformułowanego przez siebie zarzutu na wynik sprawy.

M. F. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o (1) stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Wielkopolskiego i poprzedzającej ją decyzji Starosty Poznańskiego w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, (2) zdjęcie klauzuli natychmiastowej wykonalności i nakazanie wstrzymania jej wykonania oraz (3) zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie: (1) art. 7 oraz art. 64 ust. 3 i art. 87 ust. 2 Konstytucji poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie, (2) Kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie, że regulacja ta ma charakter alternatywny do rozwiązań ustawy o gospodarce nieruchomościami i w konsekwencji błędne niezastosowanie, (3) ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie w szczególności art. 112 ust. 3 oraz art. 124, (4) ustawy o Euro 2012 poprzez niewłaściwe zastosowanie, (5) Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezastosowanie art. 6 – 8, art. 11, art. 77 § 1.

Zdaniem skarżącego, cofnięcie rygoru natychmiastowej wykonalności nie budzi zastrzeżeń na gruncie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, a przy tym jest dopuszczane również w oparciu o ustawę o gospodarce nieruchomościami. Rozpoznając niniejszą sprawę, organy administracji publicznej przypisały zwrotowi "wywłaszczenie" tylko jedno znaczenie, tj. pozbawienie własności. W rezultacie, w odniesieniu do przypadku ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości, zastosowanie znalazły przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. W tym miejscu trzeba zauważyć, iż nieskorzystanie z trybu właściwego do ustanowienia służebności przesyłu stanowi naruszenie Konstytucji, która choć dopuszcza wywłaszczenie, zastrzega jednakże obowiązek wyczerpania środków mniej uciążliwych. Ponadto, Kodeks cywilny powinien znaleźć zastosowanie również ze względu na kluczowe w sprawie zagadnienie własności, instytucji prywatnoprawnej. W pozostałym zakresie, skarżący powtórzył wcześniejszą argumentacje, zawartą w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda o oddalenie skargi, podtrzymując swe wcześniejsze stanowisko, wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 4 stycznia 2010 roku inwestor A S.A. wniósł o oddalenie skargi i oddalenie wniosku o wstrzymanie decyzji. Zdaniem tego podmiotu, wstrzymanie wykonalności decyzji nie zostało poparte wymaganą po temu argumentacją, nie można także twierdzić, że ustanowienie wbrew woli właściciela służebności przesyłu jest mniej uciążliwe niż równoważne ograniczenie, wynikające z decyzji Starosty, wywód skarżącego nie daje się także pogodzić z celem ustawy, tj. uproszczeniem i przyśpieszeniem wykonywania przedsięwzięć związanych z Euro 2012. W pozostałym zakresie inwestor powtórzył argumentację organu II instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Oceniając legalność wydanych w sprawie decyzji, w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone decyzje nie naruszają norm prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym konieczność ich uchylenia (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153 poz. 1270).

Zagadnienie, jakie wyłoniło się na wstępie niniejszych rozważań, skupia się wokół wzajemnej relacji obu powoływanych ustaw. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że planowana inwestycja wyczerpuje opis pkt 92 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 roku w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012. Trzeba się również zgodzić, że jurydyczne pojęcie wywłaszczenia jest szersze od potocznego, obejmuje nie tylko pozbawienie własności, lecz także jej ograniczenie. Nie zmienia to jednak faktu, iż odwołując się do językowych reguł wykładni, nie można poprzestać na interpretacji pojedynczych wyrazów, a raczej należy uwzględnić całościowy kontekst, w jakim je sformułowano. W konsekwencji analiza przepisu art. 27 ust. 1 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 prowadzi do wniosku, że norma tam wyrażona dotyczy jedynie wywłaszczenia, w następstwie którego dochodzi do utraty prawa własności. Trudno natomiast poszukiwać w treści tego przepisu uzasadnienia dla szerszego rozumienia użytego pojęcia, gdyż ustawodawca odnosi się wprost do nabywania nieruchomości.

Wniosek taki uzupełnia porównanie zakresów zastosowania art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 37 ust. 1 cytowanej wcześniej ustawy. Obie regulacje mogą wydawać się prima facie podobne, lecz staranna wykładnia prowadzi do wniosku, że każde z nich normuje odrębne sytuacje. Pierwszy z wymienionych przepisów udziela Staroście kompetencji do administracyjnoprawnego ograniczenia prawa własności w sposób ogólny, choć dopiero w razie ziszczenia się określonych warunków. Drugi natomiast dotyczy etapu wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, z którą związany jest obowiązek dokonania przebudowy istniejących urządzeń infrastruktury technicznej. W rozważanym stanie faktycznym żadna ze wspomnianych przesłanek art. 37 ust. 1 ustawy EURO 2012 nie zaistniała, toteż organ trafnie nie mógł powołać się na tę podstawę. Konsekwentnie, zastosowanie znajdzie pierwsza z przywołanych norm prawnych. Stanowi ona lex generalis (ustawę ogólną) w stosunku do drugiego rozwiązania. Przeciwna interpretacja prowadziłaby zresztą do zaakceptowania niedopuszczalnego wniosku o powstaniu luki prawnej bądź do naruszenia zakazu rozszerzającej interpretacji lex specialis. Konstatacja ta znajduje swoje potwierdzenie w art. 33 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 oraz w ratio legis wspominanego aktu normatywnego, który miał służyć optymalizacji procesu wdrażania inwestycji związanych z Euro 2012.

W świetle art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami można zatem ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, jeżeli właściciel nie wyraża na to zgody, przy czym ograniczenie to następuje zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powołanie się na ten przepis wymaga jednak spełnienia wymienionych powyżej przesłanek.

Podstawową kwestią, warunkująca wydanie powyższej decyzji, jest istnienie celu publicznego, jaki realizować ma inwestycja. W świetle art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wspomniane pojęcie oznacza również budowę i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. Należy zarazem zauważyć, iż definicja legalna, konstruowana przez ustawodawcę, oparta jest na kryterium przedmiotowym. Za pozbawione znaczenia należy zatem uznać elementy podmiotowe, tj. status inwestora, lub funkcjonalne, np. zaangażowanie środków publicznych (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2008 roku, sygn. akt II OSK 548/07, LEX nr 503449). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 marca 2008 roku, sygn. akt II OSK 222/07, LEX nr 401751.

Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dla terenu działki skarżącego, na którym ma być realizowana przedmiotowa inwestycja – wbrew twierdzeniom Wojewody – obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 lutego 2009 r. (Uchwała Rady Miejskiej w M. nr XLI/261/09). Wskazywanym przez Wojewodę rozstrzygnięciem nadzorczym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. stwierdzono nieważność tylko niektórych zapisów wspomnianego planu (mianowicie § 2 ust. 3, § 5 ust. 3, § 9 ust. 3 i 4) i tylko te zapisy zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Okoliczność powyższa nie ma jednak istotnego znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Wedle art. 23 ust. 1 ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, decyzję o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012 wydaje się na wniosek spółki celowej albo innego właściwego podmiotu. Za taki z kolei z pewnością można uznać A S.A. Ustawodawca ponadto w art. 25 ust. 1 tejże ustawy wprost wyłączył względem omawianej decyzji stosowanie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717). Uwzględniając zatem treść przepisów art. 4 ust. 1 oraz 9 ust. 1 powołanej ustawy należy dojść do wniosku, że decyzja o lokalizacji inwestycji Euro 2012 może zapaść w oderwaniu od zapisów miejscowych aktów planistycznych. W rezultacie decyzja o lokalizacji inwestycji Euro 2012 – wziąwszy pod uwagę jej przedmiot – stanowi w decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Taki też charakter ma decyzja Wojewody Wielkopolskiego nr [...] z dnia [...].01.2009 r. nr [...] ustalająca lokalizację przedmiotowej inwestycji na rzecz inwestora A SA. Podkreślić należy, iż decyzja ta z mocy art. 34 ust. 1 ustawy EURO 2012 podlegała natychmiastowemu wykonaniu, zaś w dacie wydania zaskarżonej decyzji Wojewody była już ostateczna, bowiem została utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia 11.08.2009 r. Złożenie skargi do sądu administracyjnego na wymienioną decyzję Ministra Infrastruktury – co zarzuca skarżący w niniejszej sprawie – nie pozbawiło decyzji lokalizacyjnej przymiotu ostateczności i wykonalności.

W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości okoliczność niewyrażenia przez skarżącego (właściciela działek nr [...] i [...]) zgody na realizację przedmiotowej inwestycji na jego nieruchomości. Podobnie, wątpliwości nie powinna budzić okoliczność przeprowadzenia prawem przewidzianych rokowań. Spełnione zostały zatem kolejne przesłanki legalności wydania zaskarżonej decyzji. Odnotować trzeba zarazem, że argument skarżącego o niewyczerpaniu umownego trybu rozwiązania konfliktu jest nietrafny. Negocjacje, jakkolwiek stanowią jeden z kodeksowych sposób zawarcia kontraktu, nie wymagają prowadzenia ich aż do pozytywnego skutku. Odrzucenie oferty inwestora przez skarżącego nie rodzi bowiem obowiązku złożenia następnej propozycji (por. uzasadnienie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 maja 2009 roku, sygn. III SA/Po 305/08, elektroniczna wersja Centralnej Bazy Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Sąd podzielił argument, wskazany w piśmie A S.A., iż trudno uznać by przymusowe ustanowienie służebności przesyłu – a tylko taki wariant pozostał stronom w dyspozycji – było mniej uciążliwe od ograniczenia administracyjnoprawnego. Trzeba zresztą zauważyć, że tryb, o jakim mowa w art. 3051 – 3054 Kodeksu cywilnego, dotyczy postępowania odrębnego, o odmiennym, bo prywatnoprawnym, majątkowym celu.

Rozstrzygając przedmiotową sprawę, Sąd wziął pod uwagę jak doniosłą rolę pełni własność, w tym również i jej konstytucyjny charakter. W świetle powyższych konkluzji, zaskarżona decyzja, jej treść i forma, oraz sposób wydania, nie naruszyły jednakże przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym konieczność ich uchylenia.

Dodatkowo należy zauważyć, że badanie legalności rozstrzygnięcia organu administracji publicznej dokonuje się w oparciu o stan prawny obowiązujący w chwili wydawania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Późniejsze zmiany, co do zasady, nie powinny mieć wpływu na ocenę orzeczenia, będącego przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Sąd pragnie jednak zwrócić uwagę, iż ewentualne uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji lokalizacyjnej Wojewody stanowić będzie podstawę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 8 kpa.

Mając na uwadze rozważania przytoczone powyżej na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.

/-/ A. Łaskarzewska /-/ W. Batorowicz /-/ E. Podrazik