Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 390/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant St. inspektor sądowy Grażyna Jankowska-Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A Oddział Rejonowy w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 24 maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz Stowarzyszenia A Oddział Rejonowy w [...] kwotę 697 ( sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez Stowarzyszenie A Oddział Rejonowy w [...], zwane dalej również Stowarzyszeniem, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 24 maja 2016 r., nr [...], uchylająca w całości decyzję Burmistrza Nysy z 3 lutego 2016 r., nr [...] i orzekająca o:

1. nakazaniu A Oddziałowi Rejonowemu w [...] usunięcie odpadów z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej, w tym odpady asfaltów, smół i obiektów smołowych (kod odpadu 17 03 02) z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania i magazynowania, tj. z działki nr a obręb ewidencyjny [...] w terminie do 31 sierpnia 2016 r.;

2. wskazaniu, że odpady należy usunąć przez ich załadunek i wywóz do odpowiedniego miejsca składowania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów przez przedsiębiorcę posiadającego stosowne zezwolenie.

Zaskarżona decyzja wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Opolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Opolu pismem z 22 maja 2015 r. przekazał Burmistrzowi Nysy, jako organowi właściwemu, sprawę dotyczącą gromadzenia odpadów na terenie plaży Jeziora [...].

W trakcie przeprowadzonych przez Burmistrza Nysy w dniu 12 czerwca 2015 r. oględzin ustalono, iż część działki nr b, obręb [...], została wysypana odpadem z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej, zawierającymi mieszanki bitumiczne (kod odpadu 17 03 02). Obecni podczas oględzin przedstawiciele Stowarzyszenia wyjaśnili, że ww. odpady pochodzą z remontu i przebudowy drogi powiatowej - ul. [...] w [...]. Nadto organ ustalił, iż przedmiotowa działka została przekazana w trwały zarząd Regionalnemu Zarządowi Gospodarki Wodnej we [...], a następnie na podstawie umowy z 24 marca 2014 r., nr [...], została oddana w dzierżawę Stowarzyszeniu z przeznaczeniem na zaplecze budowy stanicy A.

W dniu 23 lipca 2015 r. do organu I instancji zgłosili się przedstawiciele Stowarzyszenia – R. J., J. B., K. M. i P. H., którzy zobowiązali się do usunięcia zgromadzonych odpadów oraz do przedstawienia dokumentów potwierdzających przekazanie odpadów do instalacji składowania – unieszkodliwiania, w terminie do 25 września 2015 r. Z powyższego spotkania sporządzona została przez organ notatka służbowa.

W wyniku przeprowadzonych przez Burmistrza Nysy w dniu 17 listopada 2015 r. oględzin, które odbyły się w obecności przedstawiciela strony, ustalono że na działce nr b nadal składowane są odpady pochodzące z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej, w tym mieszanki bitumiczne (kod odpadu 17 03 02). Nadto J. B. - Prezes Zarządu A Rejon w [...] oświadczył, iż odpady zostaną usunięte dopiero po uzyskaniu nakazującej decyzji administracyjnej w tym przedmiocie.

Burmistrz Nysy pismem z 26 listopada 2015 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie usunięcia niewłaściwie składowanych odpadów na terenie nieruchomości nr b, obręb ewidencyjny [...], informując jednoczenie o możliwości czynnego udziału na każdym etapie postępowania.

W tym samym dniu odrębnym pismem organ wezwał Stowarzyszenie do złożenia wyjaśnień w sprawie oraz przedłożenia dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością oznaczoną nr b.

W odpowiedzi Stowarzyszenie przedłożyło kopię umowy dzierżawy oraz poinformowało, że na terenie placu nie były prowadzone żadne roboty budowlane, jedynie bieżące prace polegające na utrzymaniu możliwości dojazdu ulicą [...] do obiektów Wojewódzkiego Centrum Szkolenia A [...]. Jednocześnie podało, że położenie w kilku miejscach frezowiny o grubości około 2 cm na istniejącym podkładzie gruntowym miało charakter remontu miejscowego i nie wymagało zgłoszenia robót budowlanych.

Do sporządzonego przez organ w dniu 11 grudnia 2015 r. protokołu J. B. oświadczył ustnie, iż frezowina pochodzi z remontu ulicy [...] w [...] i została uzyskana za zgodą Starostwa Powiatowego w [...]. Jednocześnie poinformował, iż pozyskanie frezowiny odbyło się w formie ustnego porozumienia i jednostka nie dysponuje dokumentami potwierdzającymi pochodzenie i skład destruktu bitumicznego.

Burmistrz Nysy decyzją z 3 lutego 2016 r., nr [...], nakazał Stowarzyszeniu usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania i magazynowania, tj. z działki nr b obręb ewidencyjny [...] w terminie do 4 kwietnia 2016 r. (pkt 1 decyzji). Podał też, iż nakazowi usunięcia podlegają odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej, w tym odpady asfaltów, smół i obiektów smołowych (kod odpadu 17 03 02) zgromadzone na terenie ww. działki (pkt 2 decyzji). Nadto zobowiązał do prowadzenia kontroli przy usuwaniu odpadów, czy w masie odpadów nie znajdują się odpady niebezpieczne (pkt 3 decyzji). Wskazał, iż odpady należy usunąć przez ich załadunek i wywóz do odpowiedniego miejsca składowania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów przez przedsiębiorcę posiadającego stosowne zezwolenie (pkt 4 decyzji) oraz zobowiązał do przedłożenia dokumentów potwierdzających przekazanie odpadów do instalacji ich składowania - unieszkodliwiania w Wydziale Rozwoju Wsi i Gospodarki Komunalnej Urzędu Miejskiego w Nysie w terminie do 11 kwietnia 2016 r. (pkt 5 decyzji). W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg postępowania oraz stwierdził, iż działka nr b położona w obrębie ewidencyjnym [...], została przekazana w trwały zarząd Regionalnemu Zarządowi Gospodarki Wodnej we [...], a następnie na podstawie umowy z 24 marca 2014 r., nr [...], została oddana w dzierżawę Stowarzyszeniu z przeznaczeniem na zaplecze budowy stanicy A. Nadto podał, iż przeprowadzone postępowanie wykazało, że część działki nr b obręb [...] została wysypana odpadem z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej, zawierającymi mieszanki bitumiczne (kod odpadu 17 03 02) pochodzącymi z remontu i przebudowy drogi powiatowej - ul. [...] w [...]. W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił, iż odpady o kodzie 17 03 01 i 17 03 02 nie zostały uwzględnione w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2015 r. poz. 796), zwanym dalej rozporządzeniem z 11 maja 2015 r., ani w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne nie będące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z 2015 r. poz. 93), zwanym dalej rozporządzeniem z 10 listopada 2015 r. Mając powyższe na uwadze organ uznał, iż odpady te nie mogą być wykorzystywane do utwardzania dróg i placów, budowy fundamentów, do wykonania drobnych napraw i konserwacji. Zdaniem organu, nawiezienie odpadu z remontu i przebudowy drogi na nieruchomość będącą we władaniu Stowarzyszenia naruszyło przepis art. 30 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 2014 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, który zakazuje przetwarzania odpadów poza instalacjami lub urządzeniami. Końcowo organ przytoczył treść dyspozycji art. 26 ust. 1 ustawy.

W złożonym na powyższą decyzję odwołaniu Stowarzyszenie wniosło o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, iż destrukt bitumiczny wykorzystany do utwardzenia drogi prowadzącej do stanicy (działka nr b obręb [...]) stanowi odpad w rozumieniu ustawy o odpadach, jak też przepisów postępowania, a mianowicie art. 107 K.p.a. polegające na wydaniu decyzji z wadliwym uzasadnieniem. Uzasadniając podniesione zarzuty argumentowało, iż destrukt bitumiczny przywieziony przez wykonawcę drogi na teren spornej działki nie jest odpadem w rozumieniu ustawy o odpadach. Powołując się na orzecznictwo Stowarzyszenie wywodziło, że dla prawidłowej oceny czy dana substancja w danym stanie faktycznym stanowi odpad, konieczne jest ustalenie realnego postępowania wytwórcy odpadów z daną substancją w kontekście subiektywnej jego woli (zamiaru). Podało, że w niniejszej sprawie wykonawca drogi potraktował wytwarzany w wyniku frezowania drogi powiatowej destrukt bitumiczny jako produkt uboczny, który został - na podstawie porozumienia zawartego ze Starostą Powiatowym i wykonawcą drogi - wykorzystany do utwardzenia ich nieruchomości. Stowarzyszenie wskazywało, że z punktu widzenia wykonawcy i wnoszącego odwołanie, destrukt bitumiczny jest cennym materiałem wykorzystywanym w procesie budowlanym, w szczególności jako materiał do utwardzania nawierzchni drogowej. Wyjaśniło, że wykonawca nie pozbył się (i nie miał zamiaru się pozbyć), a wręcz przeciwnie wykorzystał destrukt bitumiczny w swojej działalności. Poza tym akcentowało, że ani wykonawca drogi, ani wnoszący odwołanie nie są w świetle prawa zobowiązani do pozbycia się destruktu bitumicznego. Nadto Stowarzyszenie podniosło, iż destrukt bitumiczny spełnił wszelkie przesłanki do uznania go za produkt uboczny w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. W szczególności nie był on substancją wytwarzaną celowo przez wykonawcę w procesie remontów lub przebudowy drogi, a pozostałością, która nie stanowi odpadu.

Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu uchyliło w całości decyzję organu I instancji i nakazało Stowarzyszeniu usunięcie odpadów z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej, w tym odpady asfaltów, smół i obiektów smołowych (kod odpadu 17 03 02) z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania i magazynowania, tj. z działki nr a obręb ewidencyjny [...] w terminie do 31 sierpnia 2016 r. (pkt 1 decyzji); wskazało, że odpady należy usunąć przez ich załadunek i wywóz do odpowiedniego miejsca składowania, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów przez przedsiębiorcę posiadającego stosowne zezwolenie (pkt 2 decyzji). W uzasadnieniu organ odwoławczy zrelacjonował stan faktyczny, podając w nim, że teren na którym składowane i magazynowane są ww. odpady to działka nr b obręb ewidencyjny [...]. W stanie prawnym organ opisał stanowiące materialnoprawną podstawę orzekania przepisy ustawy z 14 grudnia 2014 r. o odpadach. Dalej stwierdził, że organ I instancji, w sposób prawidłowy zakwalifikował odpady znajdujące się na terenie nieruchomości do grupy odpadów o kodzie 17 03 02, tj. odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej, w tym odpady asfaltów, smół i produktów smołowych. Jednocześnie podkreślił, że zasadnicze znaczenie dla zakwalifikowania danego przedmiotu jako odpadu odgrywa przesłanka pozbycia się, zaś dalszą kwestią jest zakwalifikowanie odpadu do poszczególnej kategorii. Nadto wskazywał, że na żadnym etapie postępowania strona nie wykazała, aby przedmiotowe substancje stanowiły produkt uboczny w rozumieniu ustawy. Podniósł, że z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wynika, że na działce nr b, obręb ewidencyjny [...], która nie jest miejscem przeznaczonym do składowania i magazynowania odpadów, znajduje się destrukt bitumiczny, który pochodzi z remontów prowadzonych poza terenem przedmiotowej działki i który był dostarczany za wiedzą i zgodą władającego nieruchomością. Zaakcentował, że przedmiotowy destrukt został następnie użyty do utwardzenia powierzchni drogi, a wykonawca remontu drogi pozbył się przekazując go innemu podmiotowi, tj. A Oddziałowi Rejonowemu w [...], który wykorzystywał go w inny, zasadniczo odmienny od dotychczasowego sposób, tj. do punktowego utwardzenie powierzchni nieruchomości. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, iż ponowne wykorzystanie przedmiotów i substancji w celu utwardzania powierzchni kwalifikowane jest jedną z dopuszczalnych metod odzysku w stosunku do pewnej kategorii odpadów. Zaznaczył jednak, że odpady o kodzie 17 03 02 nie zostały uwzględnione w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 11 maja 2015 r., ani w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 10 listopada 2015 r. W konsekwencji skonstatował, że odpady te nie mogły być wykorzystane do utwardzenia powierzchni, utwardzania dróg i placów, budowy fundamentów, do wykonania drobnych napraw i konserwacji. Stąd poczynione przez organ I instancji ustalenie w zakresie stwierdzenia faktu istnienia odpadów i to w miejscu nieprzeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów, a także ustalenie podmiotu zobowiązanego do usunięcia nielegalnie składowanych odpadów, tj. ich posiadacza (bądź posiadaczy), zostało przeprowadzone w sposób wnikliwy i wyczerpujący. Nawiązując z kolei do motywów uchylenia decyzji organ odwoławczy wskazał, że mając na uwadze, iż termin usunięcia odpadów ustalony decyzją organu I instancji upłynął przed dniem wydania decyzji konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i ponowne rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy. Końcowo podał, że ustalony termin pozostaje terminem odpowiednim, dającym stronie możliwość wywiązania się z nałożonych na nią obowiązków. Nadto Kolegium uznało, że pozostałe elementy zawarte w pkt 3 i 5 zaskarżonej decyzji nie znajdują umocowania w przepisach ustawy o odpadach.

W skardze na powyższą decyzję, Stowarzyszenie reprezentowane przez radcę prawnego, wniosło o: stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej ewentualnie o ich uchylenie i umorzenie postępowania w oparciu o art. 145 § 3 P.p.s.a. Ponadto wniosło o: wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciło:

1) obrazę przepisu prawa materialnego - art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, iż destrukt bitumiczny wykorzystany do utwardzenia drogi prowadzącej do stanicy (działka b, obręb ewidencyjny [...]) stanowi odpad w rozumieniu przedmiotowej decyzji;

2) wydanie decyzji bez podstawy prawnej, tj. z wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., albowiem w sposób nieuzasadniony organ administracji publicznej przyjął, że destrukt bitumiczny wykorzystany do utwardzenia drogi prowadzącej do stanicy stanowi odpad;

3) wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, tj. wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., albowiem w rozstrzygnięciu wskazana została działka nr a, obręb ewidencyjny [...], która nie znajduje się we władaniu skarżącego, ani nie jest jego własnością, zaś błędne oznaczenie działki w rozstrzygnięciu decyzji w myśl dominującego w judykaturze poglądu nie stanowi "oczywistej omyłki" bądź "błędu pisarskiego" podlegającego sprostowaniu w rozumieniu art. 113 § 1 K.p.a;

4) naruszenie przepisów prawa proceduralnego art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., mających istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego i błędną jego ocenę; art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia decyzji oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nieuchylenie przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji przy jednoczesnym umorzeniu postępowania I instancji w całości.

W uzasadnieniu, skarżący opisał przebieg postępowania oraz każdy z zarzutów skargi. W szczególności uznał, że stanowisko obu organów administracji nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w sposób nieuzasadniony organy administracji publicznej przyjęły, że destrukt bitumiczny wykorzystany do utwardzenia drogi prowadzącej do stanicy stanowi odpad, co w konsekwencji powoduje, że podlega on usunięciu z miejsca nieprzeznaczonego do składowania lub magazynowania. Wywiódł, że skoro destrukt bitumiczny nie stanowi odpadu w rozumieniu ustawy, nie zaktualizowała się norma uprawniająca do konkretyzacji prawa. W konsekwencji uznał, że podjęte w sprawie decyzje wydane zostały bez podstawy prawnej, co stanowi przyczynę do stwierdzenia ich nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Nadto zauważył, że w osnowie zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu nakazało usunięcie odpadów z działki nr a obręb ewidencyjny [...] w terminie do 31 sierpnia 2016 r., gdy tymczasem w niniejszej sprawie, w trakcie oględzin ustalono, że destrukt bitumiczny jest składowany na części działki nr b, obręb ewidencyjny [...]. W konsekwencji skarżący uznał, że w osnowie (rozstrzygnięciu) decyzji wskazana została nieprawidłowa działka ewidencyjna, na której nie jest składowany destrukt bitumiczny i która nie jest w jego władaniu. Powołując się na orzecznictwo skarżący argumentował, że numer działki jest desygnatem konkretnej powierzchni gruntu z wszelkimi z tego wynikającymi konsekwencjami w aspekcie przepisów prawa, który nie może podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 K.p.a. Podał, że usunięcie wady powstałej w wyniku podania w decyzji nieprawidłowego numeru działki może nastąpić wyłącznie w drodze decyzji administracyjnej. Skonstatował, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wskazując w osnowie decyzji nieprawidłową działkę ewidencyjną dopuściło się rażącego naruszenia prawa, co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności tejże decyzji, z uwagi na ujawnienie przyczyny wskazanej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z 11 października 2016 r., sygn. akt II SA/Op 390/16, wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (patrz J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2004, str. 197).

W niniejszej sprawie przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że została ona wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Podkreślić przede wszystkim trzeba, że w sytuacji gdy w skardze zarzuca się błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, w pierwszej kolejności kontroli Sądu zostaje poddana ocena zastosowania przez organy przepisów procedury administracyjnej. Zastosowanie się przez organy do zawartych w niej zasad w istotny bowiem sposób rzutuje na prawidłowość ustalonego stanu faktycznego. Nie może budzić wątpliwości, że tylko należycie ustalony stan faktyczny pozwala ocenić zasadność zastosowanych przepisów prawa materialnego.

Wstępna analiza kontrolowanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 24 maja 2016 r., nr [...], pozwala na stwierdzenie, iż jest ona dotknięta oczywistą wadliwością polegającą na rozbieżności między zawartym w niej rozstrzygnięciem (w sentencji decyzji a uzasadnieniem). W rozstrzygnięciu organ nakazuje A Oddział Rejonowy w [...], zwanego dalej również Stowarzyszeniem, usunięcie odpadów z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej, w tym odpady asfaltów, smół i obiektów smołowych (kod odpadu 17 03 02) z działki nr a zamiast prawidłowego numeru działki nr b, obręb ewidencyjny [...].

Tego typu wadliwość decyzji administracyjnej nie może być, jak słusznie zauważa to skarżący, usuwana postanowieniem organu w trybie sprostowania oczywistej omyłki. Wskazać bowiem należy, iż stosownie do przepisu art. 113 § 1 K.p.a. organ administracji może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Granice ingerencji w treść decyzji administracyjnej w drodze sprostowania oczywistej omyłki są ograniczone. Instytucja sprostowania oczywistej omyłki, o jakiej mowa w przywołanym przepisie, dotyczy oczywistych omyłek pisarskich polegających na niewłaściwym - wbrew zamierzeniu organu - użyciu wyrazu, jego widocznie mylnej pisowni, opuszczeniu jednego bądź kilku wyrazów. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono treść, która widocznie jest niezgodna z myślą organu, a została wpisana przez przeoczenie, tj. niewłaściwy dobór słowa. Prostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 K.p.a. może zatem dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Różnica pomiędzy zmianą decyzji a jej sprostowaniem wynika z tego, czy decyzja jest dotknięta wadą istotną czy też nieistotną i decyduje to również o formie rozstrzygnięcia, które następuje odpowiednio decyzją lub postanowieniem. Sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. nie może jednak prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia i to nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem, wyrażającym wolę organu. Sprostowaniu nie podlegają wady (błędy i omyłki) istotne m.in. w zakresie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (tak: J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 9 Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 551). W tej formie nie jest zatem możliwe takie ingerowanie w treść decyzji administracyjnej, które - co do zasady - mogłoby przyczynić się do zmiany jej rozstrzygnięcia merytorycznego. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego (vide: NSA w wyroku z 4 maja 1988 r., sygn. akt III SA 1466/87, OSP 1990, Zeszyt 11-12, poz. 398, z glosą aprobującą W. Tarasa).

Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznaczenie numeru działki stanowi istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzuje dopuszczalność prowadzenia określonych robót, w precyzyjnie oznaczonym miejscu. Nie można w decyzji np. lokalizacyjnej czy też dotyczącej pozwolenia na budowę, numerów określających poszczególne działki, na których jest planowana lub ma być realizowana inwestycja, traktować jako cyfr, które nic nie znaczą. Numer działki jest desygnatem konkretnej powierzchni gruntu - nieruchomości z wszelkimi tego konsekwencjami wynikającymi z przepisów prawa. Numer działki funkcjonuje w obrocie prawnym jako nazwa własna, określająca konkretną wielkość i ukształtowanie terenu z czym wiążą się konkretne prawa. Zatem sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 K.p.a. nie może dotyczyć numeru działki, bowiem w takim zakresie nie podpada to pod pojęcie błędu czy omyłki w rozumieniu wskazanej wyżej normy (podobnie w wyrokach NSA z 9 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1815/06 publikowany zbiór Lex nr 443701, z 12 listopada 2002 r. sygn. akt IV SA 136/02 - niepublikowany).

Zgodnie z art. 110 K.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia stronie, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Wypływająca z komentowanego przepisu zasada związania organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją oznacza w aspekcie proceduralnym to, że decyzja, która została doręczona (ogłoszona) stronie, nie może być zmieniona ani uchylona przez organ, który ją wydał, inaczej niż w postępowaniu administracyjnym przewidzianym w kodeksie i z udziałem stron tego postępowania. W odniesieniu do treści decyzji związanie, o którym mowa powyżej, dotyczy zawartego w niej rozstrzygnięcia (sentencji, osnowy).

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, iż skoro w rozpoznawanej sprawie doszło do wydania i doręczenia stronie skarżącej zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z błędnym wskazaniem w sentencji nr działki jako a zamiast b, z obszaru której nakazano Stowarzyszeniu usunięcie ww. odpadów, a tego typu wadliwość decyzji administracyjnej może być usuwana wyłącznie w drodze decyzji administracyjnej, to przedmiotową decyzję należało wyeliminować z obiegu prawnego. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, iż przedmiotowa wadliwość nie uzasadnia stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., bowiem nie można zakwalifikować tej wady jako wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W wyroku z 31 stycznia 2006 r. (sygn. akt I OSK 883/05, Lex nr 299873), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę. Utożsamianie tego pojęcia z każdymnie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. (...)."

Jednocześnie zauważyć należy, iż zakwestionowana osnowa decyzji przesądza o nałożonym na skarżącego nakazie usunięcia z terenu spornej działki odpadów z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej, w tym odpady asfaltów, smół i obiektów smołowych (kod odpadu 17 03 02), a w razie braku wykonania tego nakazu decyzja ta stanowi podstawę do prowadzenia w tym zakresie egzekucji przez uprawnione organy. W konsekwencji przedłożony organom do wykonania nakaz nie może być obarczony błędem w postaci numeru działki, z której mają zostać usunięte odpady, ponieważ w tej kwestii musi być bardzo precyzyjny. Z tego też względu bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż w treści uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wskazywało już poprawny numer działki b.

Mając na uwadze, że przy wydaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 24 maja 2016 r., nr [...], doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. Orzeczenie o kosztach oparto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.

Wobec stwierdzonych przez Sąd uchybień proceduralnych, przedwczesne jest odnoszenie się do zarzutów Stowarzyszenia, w których kwestionuje merytoryczne rozstrzygnięcie, ponieważ sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu.