Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 352/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 10 i 11a
journal: Dz.U. 2007 nr 59 poz 404
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Oleś, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 września 2010 r. sprawy ze skargi "A" z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 352/10

UZASADNIENIE

Skarżąca spółka A S.A. z siedzibą w B. wnioskiem z dnia 7 grudnia 2006 r. wystąpiła o zwolnienie od podatku od nieruchomości, na okres 5 lat, nowo wybudowanych budynków (biurowca, hali do produkcji stolarki PCV i szyb zespolonych) i budowli (trwałego ogrodzenia, dróg wewnętrznych, placu manewrowego) oraz nowo nabytych gruntów przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej. Powołała się na uchwałę Rady Miejskiej w Bytowie Nr XXIX/243/2005 z dnia 14 września 2005 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorstw realizujących nowe inwestycje.

Burmistrz Miasta pismem z dnia 22 stycznia 2007 r. poinformował skarżącą, że spełniła ona warunki wymagane do udzielenia zwolnienia z podatku od nieruchomości od dnia 1 stycznia 2007 r. przez okres nie dłuższy niż 5 lat z zastrzeżeniem, że zwolnieniem nie został objęty budynek biurowca z uwagi na brak wydanego przed dniem 31 grudnia 2006 r. zaświadczenia o oddaniu obiektu do użytkowania oraz grunt o powierzchni 0.2623 ha i nr. ewidencyjnym [...], gdyż na dzień złożenia wniosku skarżąca nie była jej właścicielem.

W dniu 16 stycznia 2009 r. skarżąca spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2009 r., w której wykazała łączną kwotę podatku w wysokości 612.226 zł. Jako przedmioty zwolnione na podstawie uchwały Rady Miasta z dnia 14 września 2005 r. oraz decyzji z dnia 22 stycznia 2007 r. podała budynki o powierzchni 8.325 m2, budowle o powierzchni 503.671,78 m2 oraz grunty o powierzchni 2.6275 ha.

Burmistrz Miasta decyzją z dnia 12 maja 2009 r., nr [...] określił skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2009 w kwocie 800.294 zł. Organ podatkowy ustalił bowiem, że wartość brutto uzyskanej przez spółkę w latach 2006-2008 pomocy publicznej de minimis wyniosła 432.277,29 zł, tj. 115.343,72 euro (wartość netto wynosiła 350.144,60 zł i 93.428,40 euro). Natomiast w treści uchwały Rady Miejskiej w Bytowie z dnia 14 września 2005 r. odwołano się do rozporządzenia Komisji (WE) Nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis, w którym ogólną kwotę pomocy de minimis w okresie 3 lat ustalono na poziomie do 100.000 euro. Jednocześnie wyjaśnił, że w sprawie nie ma zastosowania rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r., obowiązujące od dnia 1 stycznia 2007 r., którym pułap wartości brutto przyznanej pomocy de minimis określono na poziomie 200.000 euro, gdyż gmina po okresie obowiązywania dotychczasowej uchwały nie podjęła nowej w tym zakresie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania spółki, decyzją z dnia 29 czerwca 2009 r., nr [...] – wydaną na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej O.p.) – uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zarówno uchwała Rady Miejskiej z dnia 14 września 2005 r., jak i rozporządzenie rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 12 stycznia 2001 r. obowiązywały do dnia 31 grudnia 2006 r. Przepis art. 2 pkt 11 lit. a) ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404) stanowi zaś, że dniem udzielenia pomocy jest dzień, w którym podmiot ubiegający się o pomoc publiczną nabył prawo do otrzymania tej pomocy, a w przypadku gdy udzielenie pomocy w formie ulgi podatkowej następuje na podstawie aktu normatywnego, bez wymogu wydania decyzji, jest to dzień, w którym zgodnie z odrębnymi przepisami upływa termin do złożenia deklaracji albo innego dokumentu określającego wartość pomocy. Z przedłożonych zaświadczeń o pomocy de minimis i informacji organu podatkowego wynika, że skarżąca spółka spełniła warunki do udzielenia zwolnienia od podatku od nieruchomości od dnia 1 stycznia 2007 r. a przedmiotową pomoc otrzymała w dniu 15 stycznia 2007 r. w wysokości 45.882,57 euro i w dniu 15 stycznia 2008 r. w kwocie 50.730,94 euro.

W świetle powołanych ustaleń faktycznych i prawnych Kolegium stwierdziło, że ustalenia wymaga moment przyznania spółce pomocy de minimis. Podkreślono przy tym, że przedstawiony materiał dowodowy wskazuje, że spółka nabyła prawo do otrzymania pomocy w roku 2007. Przyjęcie, że pomoc udzielona została spółce na podstawie nieobowiązujących w tym czasie przepisów (uchwały Rady Miejskiej i rozporządzenia Komisji) skutkowałoby naruszeniem art. 120 O.p.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz decyzją z dnia 1 października 2009 r., nr [...] określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 800.294 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., zwanej dalej u.p.o.l.) oraz uchwałę Rady Miejskiej w Bytowie Nr XXVII/208/2008 z dnia 29 października 2008 r. w sprawie wysokości rocznych stawek podatku od nieruchomości na rok 2009 (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego Nr 127, poz. 2983). W motywach rozstrzygnięcia organ podatkowy wyjaśnił, że skarżąca spółka nabyła prawo do zwolnienia od podatku od nieruchomości przez 5 lat po spełnieniu warunków (wybudowaniu budynków i budowli oraz nabyciu gruntów przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej) i złożeniu wniosku o zwolnienie, co miało miejsce w okresie obowiązywania uchwały z dnia 14 września 2005 r., tj. w roku 2006. W konsekwencji spółka korzystała ze zwolnienia od podatku od nieruchomości od dnia 1 stycznia 2007 r. Nadmienił przy tym, że w tym czasie obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) z dnia 12 stycznia 2001 r., zgodnie z którym wartość przedmiotowego zwolnienia nie mogła przekroczyć kwoty 100.000 euro.

W związku z powyższym wejście w życie rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. pozostawało bez wpływu na warunki udzielonego spółce zwolnienia od podatku od nieruchomości, w tym także na jego wysokość.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania spółki, zaskarżoną decyzją z dnia 14 grudnia 2009 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 13 § 1 pkt 3 O.p., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Podejmując rozstrzygnięcie organ odwoławczy powołał się na następujące okoliczności sprawy:

- Rada Miejska w Bytowie w dniu 14 września 2005 r. podjęła uchwałę nr XXIX/243/2005 w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców realizujących nowe inwestycje, w której zapisano, że zwolnienie od podatku od nieruchomości stanowi pomoc de minimis, której udzielenie następuje zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis (§ 2 uchwały),

- przed dniem 31 grudnia 2006 r. skarżąca zrealizowała nowe inwestycje polegające na wybudowaniu biurowca oraz hali do produkcji stolarki PCV i szyb zespolonych, wykonaniu ogrodzenia, dróg wewnętrznych i placu manewrowego, a także nabyciu gruntów dla potrzeb prowadzonej działalności,

- wnioskiem z dnia 7 grudnia 2006 r. (który wpłynął do organu w dniu 22 grudnia 2006 r.) skarżąca wystąpiła o udzielenie pomocy publicznej w postaci zwolnienia od podatku od nieruchomości.

W tak ustalonym stanie sprawy Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że skarżąca nabyła prawo do otrzymania pomocy w roku 2006, tj. w okresie obowiązywania uchwały Rady Miejskiej z dnia 14 września 2005 r. i na warunkach w niej określonych. Jednocześnie wskazano, że skoro w uchwale nie określono kwotowo wysokości udzielanej pomocy a odwołano się do warunków określonych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. to wartość udzielonego zwolnienia podatkowego nie może przekraczać kwoty określonej w tym rozporządzeniu, tj. 100.000 euro. Z dokonanych ustaleń wynika, że skarżąca całą kwotę zwolnienia wykorzystała w latach 2007-2008.

Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie ma zastosowania rozporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r., w którym pułap pomocy de minimis został podwyższony do kwoty 200.000 euro. Na potwierdzenie swojego stanowiska Kolegium przywołało obszerną część uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 389/09, w którym Sąd wyraził pogląd, że pomoc publiczna o charakterze de minimis przyznawana jest na podstawie aktów prawa miejscowego, a nie na p[odstawie rozporządzenia Komisji (WE). Zatem wydanie przez Komisję (WE) nowego rozporządzenia, w którym określono wyższy pułap pomocy de minimis nie oznacza dla normodawcy krajowego obowiązku zwiększenia udzielonej pomocy publicznej.

W tym stanie faktycznym i prawnym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji Burmistrza.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła spółka, żądając jej uchylenia. Pełnomocnik skarżącej podniósł zarzut naruszenia art. 2 pkt 10 i pkt 11 lit. a) ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. oraz nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r., a także ogólnych zasad postępowania podatkowego określonych w art. 120 i art. 121 § 1 O.p. Zdaniem pełnomocnika spółki Kolegium w uzasadnieniu decyzji, którą uchylono decyzję Burmistrza i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazało, że spółka nabyła prawo do otrzymania pomocy de minimis w roku 2007, co skutkowało uznaniem, że pomoc udzielona została na podstawie nieobowiązującego w tym czasie rozporządzenia Komisji (WE), a w konsekwencji naruszeniem art. 120 O.p. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę stanowiska organu odwoławczego, mimo że zarówno stan faktyczny, jak i prawny sprawy nie uległ zmianie. Również działanie organu odwoławczego, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zaprezentował odmienny od dotychczasowego pogląd, potwierdza zasadność podniesionego zarzutu naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 O.p. Pełnomocnik nie podzielił stanowiska organu, w świetle którego brak określenia przez Radę Miejską w uchwale kwoty pomocy publicznej a jedynie odesłanie do rozporządzenia Komisji (WE) jest równoznaczne z przyjęciem wartości pułapu pomocy określonego w tym rozporządzeniu Komisji (WE), nawet w sytuacji gdy w roku, za który skarżąca ubiegała się o udzielenie pomocy publicznej obowiązywało nowe rozporządzenie Komisji (WE) zwiększające wartość udzielanej pomocy. W ocenie pełnomocnika zastosowanie winno mieć nowe rozporządzenie Komisji (WE).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

I.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.

II.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że ustalony w sprawie stan faktyczny – który w ocenie Sądu został ustalony prawidłowo – nie był przedmiotem sporu. Poza sporem pozostaje bowiem zarówno termin złożenia przez skarżącą wniosku o zwolnienie od podatku od nieruchomości, który wpłynął do organu podatkowego w dniu 22 grudnia 2006 r. (k. 3 akt administracyjnych), zakres przedmiotowy zwolnienia, tj. zrealizowanie przez skarżącą nowych inwestycji określonych uchwałą Rady Miejskiej w Bytowie Nr XXIX/243/2005 z dnia 14 września 2005 r. w terminie w niej zakreślonym, jak również łączna wysokość otrzymanej przez nią pomocy publicznej de minimis w latach 2006-2008 w kwocie115.343,72 euro, w tym także zwolnienia od podatku od nieruchomości w latach 2007-2008 (k. 9 akt administracyjnych).

Spór dotyczy zatem wyłącznie kwestii interpretacji przepisów prawa i rozstrzygnięcia spornego zagadnienia co do możliwości zastosowania przez skarżącą zwolnienia od podatku od nieruchomości w roku 2009, będącego pomocą de minimis.

W pierwszej kolejności ustalenia wymaga, kiedy – w świetle obowiązującego w sprawie stanu prawnego – pomoc publiczna de minimis została skarżącej udzielona.

W świetle art. 2 pkt 11 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej dniem udzielenia pomocy jest dzień, w którym podmiot ubiegający się o pomoc publiczną nabył prawo do otrzymania tej pomocy, a w przypadku gdy udzielenie pomocy w formie ulgi podatkowej następuje na podstawie aktu normatywnego, bez wymogu wydania decyzji: (a) dzień, w którym zgodnie z odrębnymi przepisami upływa termin złożenia deklaracji albo innego dokumentu określającego wartość pomocy, z zastrzeżeniem lit. b, (b) dzień, w którym zgodnie z odrębnymi przepisami upływa termin złożenia zeznania rocznego – w przypadku udzielenia pomocy w formie ulgi w podatku dochodowym, (c) dzień faktycznego przysporzenia korzyści finansowych – w przypadku braku obowiązku złożenia deklaracji albo innego dokumentu określającego wartość pomocy – chyba że, co wymaga podkreślenia, przepisy odrębne stanowią inaczej.

Zaznaczyć przy tym należy, iż powołana regulacja ma celu wyznaczenie dnia udzielenia pomocy przy uwzględnieniu charakteru programów pomocowych. Dzień jej udzielenia będzie zatem podlegał wyznaczeniu w oparciu o specyfikę danej formy i szczegółowe zapisy programu pomocowego (por. Sergiusz Szuster, Komentarz do ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, LEX/el. 2005).

Zgodnie z art. 7 ust. 3 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. Przepis ten stanowi przejaw realizacji zasady wynikającej z art. 168 Konstytucji RP, dopuszczający, w granicach szczegółowych rozwiązań ustawowych, możliwość regulacji przez organy samorządu terytorialnego materii podatków i opłat lokalnych. Podjęcie uchwały wprowadzającej inne, aniżeli ustawowe, zwolnienia przedmiotowe jest samodzielną kompetencją rady gminy.

W niniejszej sprawie Rada Miejska w Bytowie uchwałą z dnia 14 września 2005 r. zwolniła od podatku od nieruchomości nowo wybudowane budynki i budowle (§ 1 ust. 1 pkt 1) oraz nowo nabyte grunty (§ 1 ust. 1 pkt 2) przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej i pod warunkiem wykorzystywania ich do tej działalności. Z kolei § 3 stanowi, że zwolnienie przysługuje od miesiąca złożenia wniosku przez przedsiębiorcę, jednak nie dłużej niż przez 5 lat, liczone od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniało zdarzenie wymienione w § 1 ust. 1 pkt 2 albo od 1 stycznia roku następnego po zaistnieniu zdarzenia wymienionego w § 1 ust. 1 pkt 1, a wniosek o zwolnienie musi zostać złożony po spełnieniu przez podatnika warunków, w okresie obowiązywania uchwały, tj. do dnia 31 grudnia 2006 r. (§ 10). W § 2 wskazano, że przedmiotowe zwolnienie jest pomocą de minimis, której udzielenie następuje zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis. I tak, zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. ogólna kwota pomocy de minimis przyznana przedsiębiorcy w jakimkolwiek okresie 3 lat nie może przekraczać 100.000 euro.

Określenie przez Radę Miejską dodatkowych przesłanek przyznania zwolnienia wynikało z konieczności zapewnienia warunków niezbędnych dla uznania jej za pomoc de minimis. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zwolnienie wynikające z przedmiotowej uchwały ma charakter pomocy publicznej.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że dzień udzielenia skarżącej pomocy prawnej ustalić należało na podstawie uchwały podjętej przez Radę Miejską w dniu 14 września 2005 r. i przyjąć, że zwolnienie od podatku od nieruchomości przysługiwało skarżącej od miesiąca złożenia przez nią wniosku. W konsekwencji organy obu instancji prawidłowo uznały, że skarżąca nabyła prawo do otrzymania pomocy de minimis w dniu 22 grudnia 2006 r. Natomiast w dniu 1 stycznia 2007 r. swój bieg rozpoczął termin 5-letniego okresu, w jakim przysługiwało skarżącej zwolnienie z tytułu obu zdarzeń określonych w § 1 ust. 1 uchwały. Przy czym terminu tego nie należy utożsamiać z momentem udzielenia skarżącej pomocy de minimis, tym bardziej, że w dniu tym nie obowiązywała już przedmiotowa uchwała, zaś – jak już wyżej wskazano – jednym z warunków zwolnienia z podatku od nieruchomości było złożenie wniosku w okresie jej obowiązywania.

III.

Organy podatkowe prawidłowo również przyjęły, że ogólna kwota pomocy de minimis przyznana skarżącej nie może przekroczyć limitu określonego w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r., tj. 100.000 euro w okresie 3 lat. Nie można się zgodzić z pełnomocnikiem spółki, że brak wskazania wprost w treści przedmiotowej uchwały tej wartości a jedynie odwołanie się do przepisów rozporządzenia Komisji (WE) skutkuje zastosowaniem wyższego limitu ogólnej kwoty pomocy de minimis (200.000 euro) określonej nowym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r., a weszło w życie w dniu 1 stycznia 2007 r.

Przede wszystkim wyjaśnić trzeba pełnomocnikowi skarżącej, że zawarte w § 2 uchwały odesłanie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/01 związane było z zasadami poprawnej legislacji, mającymi na celu uproszczenie materii normatywnej.

Zgodnie z art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) rozporządzenia wiążą w całości i są bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Oznacza to, iż żadna dodatkowa implementacja tych przepisów do krajowego porządku prawnego jest zbędna. Jakiekolwiek powielanie w prawie krajowym regulacji europejskich może bowiem prowadzić do wystąpienia trudności interpretacyjnych m. in. co do zakresu przedmiotowego poszczególnych unormowań i dopuszczalności uzupełniającego charakteru norm krajowych (por. Sergiusz Szuster, Komentarz do ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, LEX/el. 2005).

Jednocześnie przepisy art. 87 i 88 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) przewidują środki przeciwko zakłóceniu konkurencji na rynku wewnętrznym przez Państwa członkowskie w drodze pomocy państwa. Na ich podstawie możliwe są jednak określone rodzaje pomocy dozwolonej oraz dopuszczalnej. Wśród pomocy dopuszczalnej wymienia się pomoc horyzontalną, czyli pomoc udzielaną przedsiębiorcom niezależnie od tego, w jakich regionach, i w jakich sektorach prowadzą oni swoją działalność gospodarczą. Rada upoważniła Komisję Europejską do wydania rozporządzenia wyłączającego dla pomocy bagatelnej (de minimis), określającego próg pomocy dopuszczalnej, niewymagającej zgłoszenia.

Powyższe uzasadnia pogląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 389/09 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych), który Sąd w niniejszym składzie podziela, że pomoc publiczna o charakterze de minimis, przyznawana jest na podstawie aktów prawa miejscowego, a nie na podstawie rozporządzenia Komisji (WE). Badanie zgodności aktu prawa krajowego z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) sprowadza się wyłącznie do ustalenia, czy przyznana pomoc nie narusza warunków określonych w rozporządzeniu Komisji (WE), w tym czy nie jest wyższa aniżeli maksymalne kwoty określone w rozporządzeniu. Innymi słowy wydanie przez Komisję (WE) nowego rozporządzenia, w którym określono wyższy pułap pomocy de minimis nie oznacza dla normodawcy krajowego automatycznego obowiązku zwiększenia udzielonej pomocy publicznej.

W związku z powyższym warunkiem niezbędnym, który umożliwiałby skarżącej korzystanie ze zwiększonego limitu pomocy de minimis jest podjęcie stosownej uchwały przez radę gminy. Jednocześnie brak takiej uchwały nie narusza żadnych norm prawa krajowego oraz wspólnotowego, gdyż państwo członkowskie, w tym także jednostka samorządu terytorialnego wyposażona w stosowne kompetencje, może w ogóle zaniechać udzielania pomocy publicznej.

IV.

Odnosząc się do wskazywanych przez pełnomocnika skarżącej naruszeń przepisów Ordynacji podatkowej należy wyjaśnić, że przesłanką uchylenia przez Kolegium decyzji Burmistrza z dnia 12 maja 2009 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia była konieczność ustalenia przez organ podatkowy kiedy pomoc de minimis została spółce przyznana w rozumieniu art. 2 pkt 11 lit. a) ustawy o postepowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej – z momentem złożenia wniosku o zwolnienie od podatku od nieruchomości, czy też z dniem, od którego podatnik mógł skorzystać z przedmiotowego zwolnienia. Z akt sprawy wynikało bowiem, że skarżąca została poinformowana przez organ podatkowy o spełnieniu wymaganych warunków do udzielenia zwolnienia z podatku od nieruchomości od dnia 1 stycznia 2007 r. jednocześnie pomoc de minimis udzielona została skarżącej w dniu 15 stycznia 2007 r. i 15 stycznia 2008 r. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej organ odwoławczy zauważył, że przedłożony materiał dowodowy nie pozwala przyjąć, że skarżąca nabyła prawo do otrzymania pomocy w dniu złożenia wniosku. Stwierdził przy tym, że jeśli pomoc de minimis udzielona została skarżącej na podstawie nieobowiązującego w roku 2007 rozporządzenia Komisji (WE) to takie działanie organu podatkowego skutkowałoby naruszeniem art. 120 O.p.

W ocenie Sądu za nieprawidłowe uznać należy prezentowane przez pełnomocnika skarżącej stanowisko, w świetle którego Kolegium uznało, że spółka nabyła prawo do otrzymania pomocy de minimis w roku 2007. Organ odwoławczy poddał w wątpliwość przyjęty przez organ pierwszej instancji moment udzielenia spółce pomocy de minimis, która to okoliczność nie znajdowała – jego zdaniem – potwierdzenia w przedstawionych aktach sprawy. Organ pierwszej instancji ponownie rozpatrując sprawę zbadał i wyjaśnił wskazane przez Kolegium okoliczności faktyczne i uwzględnił stanowisko organu odwoławczego.

Nie można się również zgodzić z twierdzeniem, że organ podatkowy zobowiązany został przez Kolegium do zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. przez przyjęcie wyższego pułapu pomocy. Organ odwoławczy zauważył jedynie, że w przypadku ustalenia, że spółka nabyła prawo do otrzymania pomocy de minimis w roku 2007 to udzielenie jej pomocy na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r., które obowiązywało do dnia 31 grudnia 2006 r. stanowiłoby naruszenie art. 120 O.p.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.