Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 366/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nałożył na W. P. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na rozbiórce fragmentu ogrodzenia o długości 9,30 m, zlokalizowanego w południowym narożu działki nr ewid.[...] i stanowiącego część ogrodzenia pomiędzy działkami ewid. [...] w P. w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem tj. z decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia 31 grudnia 2007r., nr [...] o warunkach zabudowy oraz z decyzją Starosty [...] o pozwoleniu na budowę z dnia 16 maja 2008r., znak: [...].

Jak wynika z akt, w dniu 20 listopada 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wszczął na żądanie Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w P. postępowanie administracyjne w sprawie ogrodzenia usytuowanego pomiędzy działkami nr ewid.[...] i [...] przy ul. [...] w P..

W wyniku przeprowadzonych w dniu 30 stycznia 2013 r. oględzin organ I instancji ustalił, że przedmiotowe ogrodzenie zostało zrealizowane przez W. P. w lecie 2010 r. Składa się ono z siatki oraz słupków metalowych o wysokości 1,60 m. Jego odległość od budynku przy ul. [...] wynosi 5,33 m (od tarasu tego budynku – 5,30 m) i dodatkowo pomniejszona jest o ok. 0,70 m przez drewniany płotek.

W toku postępowania ustalono również, że w decyzji z dnia 31 grudnia 2007r., ustalającej warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnymi miejscami postojowymi na działkach nr [...], [...] w P. Prezydent Miasta P. zawarł wymóg zapewnienia obsługi komunikacyjnej dla budynku mieszkalnego nr [...] od ul. [...], poprzez działki nr [...] i nr [...]. Podobnie Starosta P. decyzją z dnia 16 maja 2008 r., zatwierdzając projekt budowlany ww. budynku mieszkalnego i udzielając pozwolenia na jego budowę, przyjął zgodnie z projektem zagospodarowania działki, iż wjazd do istniejącego budynku mieszkalnego przy ul. [...] zlokalizowany będzie na działkach nr ewid.[...] i nr [...]. Działki te zostały w późniejszym czasie przekształcone w działkę nr [...].

Wydając powołaną na wstępie decyzję nakazującą wykonanie robót budowlanych polegających na rozbiórce spornego ogrodzenia organ I instancji, jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia, powołał przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, iż właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. uznał, że stan zgodny z prawem to stan zgodny z powołanymi wyżej decyzjami: z dnia 31 grudnia 2007 r. o ustaleniu warunków zabudowy oraz z dnia 16 maja 2008 r. o pozwoleniu na budowę.

Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...], zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., a także art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz art. 21 i art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP.

Strona odwołująca podniosła, że realizacja spornego ogrodzenia, przebiegającego przez działkę nr [...], nie wymagała dokonania zgłoszenia robót budowlanych, ani uzyskania pozwolenia na budowę. W związku z tym strona domagała się uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania.

Uznając powyższe odwołanie za zasadne Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 27 maja 2013 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie tego organu.

Organ odwoławczy podniósł, że stwierdzenie prowadzenia budowy zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę, a więc sprawdzenie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz projektem budowlanym jest – stosownie do art. 59a Prawa budowlanego – przedmiotem obowiązkowej kontroli budowy przeprowadzonej przez wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. W niniejszej sprawie pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...], wraz z podziemnymi miejscami postojowymi, przyłączami oraz zjazdami z ul. [...], zostało udzielone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia 16 grudnia 2009 r. Wprawdzie ogrodzenie pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], w tym jego sporny fragment usytuowany w narożu działki nr ewid.[...], zostało zrealizowane już po wydaniu tej decyzji, jednak – w ocenie organu II instancji – ogrodzenie to nie jest objęte dyspozycją art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, a zatem nie wymagało zgłoszenia jego budowy. W konsekwencji spornego ogrodzenia nie można uznać za samowolę budowlaną. W sytuacji zaś, gdy nie zachodzi w ogóle potrzeba zgłoszenia budowy, brak jest – zdaniem organu – podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a tym samym występuje bezprzedmiotowość postępowania prowadzonego w trybie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego.

Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2014r., sygn. akt II SA/Lu 666/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję organu odwoławczego.

Sąd stwierdził, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest fragment ogrodzenia o długości 9,30 m, zlokalizowany w południowym narożu działki nr ewid.[...] i stanowiący część ogrodzenia pomiędzy działkami nr ewid.[...] i nr [...] przy ul. [...] w P., zrealizowanego w 2010 r. przez W. P..

Sąd stwierdził, że wprawdzie zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), dalej jako "Pr. bud.", budowa ogrodzeń zasadniczo nie wymaga pozwolenia na budowę, to jednak - wbrew stanowisku L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego - nie oznacza to jednak, że wszczęte przez organ I instancji w trybie art. 50 i 51 Pr. bud. postępowanie w sprawie omawianego ogrodzenia podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe.

Zdaniem Sądu, obiekty budowlane nie wymagające ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia, które nie mieszczą się w regulacji art. 48 Pr. bud. nie są bowiem wyłączone całkowicie spod nadzoru budowlanego, gdyż mieszczą się one w dyspozycji art. 50 i 51. W art. 50 Pr. bud. chodzi o prowadzenie robót budowlanych innych niż te, o których stanowi art. 48. Definicja robót budowlanych (art. 3 pkt 7) wskazuje na objęcie tym pojęciem budowy, a także prac polegających na montażu, remoncie lub rozbiórce każdego obiektu budowlanego, a więc i takiego, który nie wymaga pozwolenia na budowę czy zgłoszenia. Te ostatnie mieszczą się zatem w dyspozycji art. 50 ust. 1 (zob. uzasadnienie do uchwały NSA z 20 października 1997 r., sygn. akt OPS 3/97, publ. ONSA 1998, Nr [...], poz. 3). Tym samym mieszczą się one także w dyspozycji art. 51, co oznacza, że organ nadzoru budowlanego jest władny wykorzystać przewidziane w tym przepisie środki.

Nie ulega zatem wątpliwości, że środki przewidziane w art. 51 Pr. bud. organ nadzoru budowlanego może i powinien zastosować także w przypadku robót budowlanych nie wymagających wprawdzie pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, które jednak są wykonywane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (art. 50 ust. 1 pkt 2), czy też w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4). Przyjęcie odmiennego stanowiska przekreślałoby celowość funkcjonowania instytucji nadzoru budowlanego, a przynajmniej znacznie by ją ograniczało.

W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że okoliczność, iż realizacja będącego przedmiotem sprawy ogrodzenia nie wymagała pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, nie dawała podstaw do uznania postępowania prowadzonego w sprawie tego obiektu w trybie art. 50 i 51 Pr. bud. za bezprzedmiotowe.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazując temu organowi ponowne rozpatrzenie odwołania z uwzględnieniem stanowiska Sądu.

Wyrokiem z dnia 10 września 2015r., sygn. akt II OSK 1884/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Lublinie, podzielając stanowisko i rozstrzygnięcie tego Sądu.

W związku z powyższym, po ponownym rozpatrzeniu odwołania W. P., Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 5 lutego 2016r. uchylił decyzję organu I instancji z dnia 12 marca 2013r. i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego nałożył na tę Wspólnotę obowiązek wykonania – w zakreślonym terminie - robót budowlanych polegających na rozbiórce fragmentu ogrodzenia o długości 9,30 m, zlokalizowanego w północnym narożu działki ewid. nr [...] i stanowiącym część ogrodzenia pomiędzy działkami nr ewid.[...] i nr ewid.[...] położonymi przy ul. [...] w P. celem doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem tj. decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia 31 grudnia 2007r. nr [...] o warunkach zabudowy oraz z decyzją Starosty [...] z dnia 16 maja 2008r. o udzieleniu pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowe ogrodzenie uniemożliwia realizację warunków zabudowy i ustaleń sformułowanych we wskazanej decyzji o warunkach zabudowy i decyzji udzielającej Wspólnocie Mieszkaniowej [...] [...], [...] w P. pozwolenia na budowę. W decyzjach tych uwzględniono bowiem wymóg zapewnienia dostępu obiektu do drogi publicznej zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i przewidziano taki dostęp dla budynku mieszkalnego nr [...] od ul. [...] poprzez działki nr [...] stanowiące obecnie działkę nr [...]. Z tego względu ogrodzenie zrealizowane przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] [...] na działce nr [...] uniemożliwia sąsiedniemu budynkowi obsługę komunikacyjną i zapewnienie drogi przeciwpożarowej. Organ I instancji prawidłowo zatem nakazał rozbiórkę spornego fragmentu ogrodzenia z tym, że omyłkowo wskazał, że ogrodzenie to zostało zrealizowane w południowym narożu działki nr [...], podczas gdy faktycznie znajduje się ono w narożu północnym, dlatego należało uchylić decyzję organu I instancji i prawidłowo określić nakaz.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie W. P. domagała się uchylenia decyzji organu odwoławczego.

Zarzuciła, że organ nakazując rozbiórkę przedmiotowego fragmentu odniósł się wyłącznie do decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o pozwoleniu na budowę budynku przy ul. [...] i [...], pomijając przepisy obowiązującego już w dacie wydania zaskarżonej decyzji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. P. jednostki bilansowej B i C uchwalonego uchwałą Rady Miasta P. z dnia 29 listopada 2007r., nr [...] (Dz.Urz. Woj. L. . z 2008r., nr [...], poz. 921), który w § 18 umożliwia lokalizację przedmiotowego ogrodzenia.

Organ pominął również fakt wydania w dniu 16 grudnia 2009r. decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku, a w toku postępowania poprzedzającego wydanie tej decyzji organ badał zgodność wykonanych robót z projektem. Prowadzenie postępowania w sprawie ewentualnego odstępstwa od warunków określonych pozwoleniem na budowę, na podstawie art. 51 Prawa budowlanego, byłoby natomiast możliwe tylko w razie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżącej, wobec wydania ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie nie było dopuszczalne nakazanie doprowadzenia ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem tj. decyzją o warunkach zabudowy z dnia 31 grudnia 2007r. i z decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 16 maja 2008r. – organ powinien więc umorzyć postępowanie.

Ponadto skarżąca podniosła, że faktycznie odległość od ogrodzenia do budynku [...] [...] wynosi 5,33 m i dodatkowo jest pomniejszona o ok.0,7 m przez drewniany płotek, co umożliwia nieograniczony dojazd do budynków [...] [...] i spełnia wymagania przewidziane dla drogi pożarowej -organ powinien odnieść się do tej okoliczności i wyjaśnić, dlaczego pomimo to uznał, że budynki na sąsiednich działkach nie mają zapewnionej obsługi komunikacyjnej.

Organ naruszył więc – zdaniem skarżącej - przepisy postępowania tj. art. 7, 15, 75, 77 § 1, 80 kpa poprzez nienależyte ustalenie stanu faktycznego, co w konsekwencji spowodowało naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009r., nr 124, poz. 1030) oraz art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z uchwałą Rady Miasta P. z dnia 29 listopada 2007r., nr [...].

W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że zarówno organ, jak i obecnie Sąd są związane wydanymi w niniejszej sprawie wyrokami tut. Sądu z dnia 3 kwietnia 2014r., sygn. akt II SA/Lu 666/13 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2015r., sygn. akt II OSK 1884/14, co wynika z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.). Przepis ten bowiem stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Sądy te stwierdziły, że nawet w sytuacji, gdy roboty budowlane nie wymagały pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, możliwe jest prowadzenie postępowania przez organ nadzoru budowlanego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 - w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (pkt 2) lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach (pkt 4).

Następnie w świetle art. 51 ust. 1 pkt 2 - przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.

Powyższe ma również zastosowanie do robót już zrealizowanych (art. 51 ust.7).

Mając zatem na uwadze stanowisko wyrażone przez tut. Sąd oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wydanych w niniejszej sprawie wyrokach o dopuszczalności prowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, pomimo iż zrealizowane roboty nie wymagały pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpatrzył odwołanie Wspólnoty Mieszkaniowej [...] [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 12 marca 2013r.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji o konieczności nakazania rozbiórki fragmentu ogrodzenia (precyzując jego lokalizację).

Organ stwierdził bowiem, że ogrodzenie to uniemożliwia realizację warunków zabudowy i pozwolenia na budowę udzielonych Wspólnocie Mieszkaniowej [...] [...] w P., w zakresie zapewnienia obsługi komunikacyjnej, w szczególności drogi przeciwpożarowej.

Skarżąca podnosi natomiast, że z uwagi na to, że dla Wspólnoty Mieszkaniowej [...] [...] zostało także wydane w dniu 16 grudnia 2009r. pozwolenie na użytkowanie budynków mieszkalnych, to obecnie nie jest możliwe badanie zgodności tej inwestycji z wydanymi wcześniej warunkami zabudowy i pozwoleniem na budowę. Przez "stan zgodny z prawem", o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nie można więc obecnie rozumieć zgodności z warunkami zabudowy i pozwoleniem na budowę. Poza tym w świetle aktualnie obowiązującego planu miejscowego sporne ogrodzenie jest dopuszczalne.

Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszego postępowania są roboty budowlane polegające na zrealizowaniu przez skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową [...] [...] fragmentu ogrodzenia, a nie obiekty budowlane objęte decyzjami o warunkach zabudowy i pozwoleniu na budowę wydanymi dla inwestycji realizowanych przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] [...] - organ nie badał więc zgodności inwestycji realizowanej przez tę ostatnią Wspólnotę, lecz wyłącznie legalność spornego ogrodzenia.

Organ nakazując obowiązek doprowadzenia tego ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, wskazał, że chodzi o stan określony w decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 31 grudnia 2007r. o warunkach zabudowy oraz w decyzji Starosty [...] z dnia 16 maja 2008r. o udzieleniu Wspólnocie Mieszkaniowej [...] [...] pozwolenia na budowę, ale nie oznacza to – wbrew zarzutom skargi - że organ już po wydaniu decyzji ostatecznej zezwalającej na użytkowanie inwestycji zrealizowanej na podstawie tej decyzji – oceniał zgodność tej inwestycji z zatwierdzonym projektem budowlanym i udzielonym pozwoleniem na budowę.

Zaskarżona decyzja została bowiem wydana – zgodnie z zaleceniami Sądów wydanymi w niniejszej sprawie - na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w którym chodzi o roboty budowlane, które mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska.

Za takie zagrożenie organ uznał brak obsługi komunikacyjnej, w szczególności drogi przeciwpożarowej do budynków mieszkalnych należących do Wspólnoty Mieszkaniowej [...] [...], na skutek wybudowania spornego ogrodzenia.

Organ odwołał się zatem w zaskarżonej decyzji do decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę, gdyż w decyzjach tych przewidziano już usytuowanie drogi przeciwpożarowej zgodne z przepisami, określone przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i po uzyskaniu opinii odpowiednich organów, co pozwalało organowi nadzoru uznać, że przedstawiony w tych decyzjach przebieg tej drogi pozwoli zapewnić bezpieczeństwo o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W tej sytuacji organ powołując w rozstrzygnięciu wskazane decyzje, odstąpił od samodzielnego określenia przebiegu takiej drogi, co jest uzasadnione i słuszne. Jak bowiem podnosi skarżąca, Wspólnota Mieszkaniowa [...] [...] uzyskała już ostateczne pozwolenie na użytkowanie, a więc ma nie tylko prawo, ale i obowiązek korzystania ze zrealizowanych budynków zgodnie z decyzjami o warunkach zabudowy i pozwoleniem na budowę. Wytyczenie przez organ nadzoru budowlanego w niniejszym postępowaniu innej drogi przeciwpożarowej - w celu zachowania wybudowanego spornego ogrodzenia - mogłoby uniemożliwić realizację warunków tych decyzji, a mając na uwadze, że warunki te zostały określone przez profesjonalne osoby, zgodnie z przepisami, to należy stwierdzić, że użytkowanie inwestycji, w tym drogi przeciwpożarowej, zgodnie z tymi warunkami, zapewnia należytą gwarancję bezpieczeństwa ludzi i mienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Wbrew zarzutom skargi, nie jest bowiem wystarczające zapewnienie jakiegokolwiek dojazdu do sąsiednich budynków – dojazd ten musi spełniać określone parametry bezpieczeństwa, a te zostały określone w tych decyzjach. Istniejący, niewielki przejazd nie spełnia natomiast tych parametrów.

Niezasadny jest także zarzut skarżącej, iż organ pominął fakt wydania w dniu 16 grudnia 2009 r. decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku, a w toku postępowania poprzedzającego wydanie tej decyzji zgodność wykonanych robót z projektem. W okresie wydawania tej decyzji nie istniało bowiem sporne ogrodzenie, które - jak wynika z akt sprawy – skarżąca wybudowała latem 2010 r.

Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących wadliwego powołania w zaskarżonej decyzji – decyzji o warunkach zabudowy i pozwoleniu na budowę dla Wspólnoty Mieszkaniowej [...] [...].

Z uwagi na to, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i decyzja ta została wydana ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa, a nie ze względu na niezgodność inwestycji (ogrodzenia) z przepisami, nie ma również znaczenia to że sporne ogrodzenie zgodne jest z przepisami planu miejscowego.

Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.