Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 243/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną czynność
Powołane przepisy: article: art. 18
journal: Dz.U. 2002 nr 147 poz 1229
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 9 września 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 21 stycznia 2015r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie zmiany Regulaminu Organizacyjnego Zakładowej Lotniskowej Straży Pożarnej 1. Uchyla zaskarżoną czynność; 2. Zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. kwotę 440zł (czterysta czterdzieści zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/ Gd. 243/15

UZASADNIENIE

W dniu 10 grudnia 2014r. A. złożył wniosek nr [...] do Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej na podstawie art. 18 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej (DZ. U. z 2009r., nr 178, poz. 1380 ze zm.) o uzgodnienie załączonej do pisma zmiany Regulaminu Organizacyjnego Zakładowej [...] Straży Pożarnej A. z marca 2014r.-zw. dalej Regulaminem.

We wniosku wskazano, że zmiana dotyczy zapisu minimalnego stanu zmiany służbowej: zmiana z "7 strażaków" na "8 strażaków", zawartego w załączniku nr 2 Regulaminu i zostanie wprowadzona po stosownym uzgodnieniu przez Komendanta i po zatwierdzeniu przez A. do dnia 1 stycznia 2015r. Powodem zmiany Regulaminu jest dostosowanie go do wymagań zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 4 kwietnia 2013r. w sprawie przygotowania lotnisk do sytuacji zagrożenia oraz lotniskowych służb ratowniczo-gaśniczych (Dz.U. z 2013r., poz. 487)-zw. dalej rozporządzeniem .

W piśmie z dnia 21 stycznia 2015r. nr [...], Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej przedłożoną do uzgodnienia zmianę Regulaminu zaopiniował negatywnie.

Swoje stanowisko uzasadnił wejściem w życie z dniem 24 kwietnia 2013r. rozporządzenia. Rozporządzenie to określa m.in. w tabeli nr 6 załącznik nr 1 minimalną liczbę pracowników służb ratowniczo-gaśniczych ( lsr-g) w zależności od kategorii lotniska. Według tej tabeli dla Zakładowej Lotniskowej Straży Pożarnej A. do końca 2014r. przewidziano obsadę 6 pracowników bez pracowników wykonujących obowiązki: kierownika i zastępcy jednostki ochrony przeciwpożarowej(komendant, szef służby ratowniczej), specjalistów, inspektorów, obsady punku alarmowego, stażystów oraz kierującego działaniem ratowniczym, co po przeliczeniu dawało konieczną, minimalną obsadę pracowników lsr-g obecnych na lotnisku w liczbie "8".

W przedstawionej zmianie Regulaminu zaproponowano więc zwiększenie stanu zmiany służbowej strażaków z "7" na "8" argumentując ją dostosowaniem do ww. rozporządzenia .

Wskazano, że zaproponowana zmiana nie uwzględnia jednak zapisu pkt 2 pod tabelą nr 6, stanowiącą załącznik do rozporządzenia, który stanowi, że minimalna liczba pracowników ulega zwiększeniu o jednego pracownika od każdego zaczętego miliona obsługiwanych pasażerów przy obsłudze ponad 3 miliony pasażerów.

Biorąc pod uwagę, że 3-milonowy pasażer został obsłużony przez A. w dniu 21 listopada 2014r. przedłożona zmiana Regulaminu powinna być uzupełniona o odpowiedni zapis zwiększający minimalną liczbę pracowników lsr-g obecnych każdorazowo na lotnisku do "9".

A. złożył odwołanie od powyższej opinii podnosząc, że stanowisko Komendanta nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym i aktualnym stanie faktycznym.

Podniesiono, ze organ nieprawidłowo interpretuje, a w konsekwencji stosuje przepisy rozporządzenia w zakresie wymogu zwiększenia obsady pracowników lsg-r. od każdego zaczętego miliona pasażerów przy obsłudze ponad 3 miliony (podkreśl. odwołującego). Organ nieprawidłowo przyjął, że na dzień zatwierdzenia tego regulaminu w stosunku do Portu Lotniczego zaszły przesłanki uzasadniające wprowadzenie dodatkowego pracownika, co skutkowało negatywnym zaopiniowaniem zmiany Regulaminu.

W uzasadnieniu odwołania odwołujący powołał się na swoje pismo z dnia 14 marca 2014r., w którym zwrócił się z wnioskiem o uzgodnienie zmiany Regulaminu z uwagi na wejście w życie rozporządzenia, które w tabeli nr 6, będącej częścią załącznika nr 1, określa minimalną liczbę pracowników, w zależności od kategorii lotniska. Zgodnie z tą tabelą dla Zakładowej Straży Pożarnej odwołującego przewidziano obsadę 6 pracowników bez pracowników wykonujących obowiązki:kierownika i zastępcy kierownika jednostki przeciwpożarowej(komendanta, szefa służby ratowniczej), specjalistów, inspektorów, obsady punku alarmowego, stażystów oraz kierującego działem ratowniczym, co po ich uwzględnieniu dawało minimalną obsadę w liczbie 8 pracowników.

Wskazano, ze wprawdzie Komendant zgodził się z tym twierdzeniem, jednak powołując się na zapis pkt 2 znajdującego się pod tabelą nr 6 wskazał, że minimalna ilość pracowników ulega zwiększeniu o jednego pracownika od każdego zaczętego miliona obsługiwanych pasażerów przy obsłudze ponad 3 miliony pasażerów.

Odnosząc się do argumentów Komendanta podniesiono, że zgodnie z rozporządzeniem, zwiększona obsada wymagana jest od każdego zaczętego miliona pasażerów przy obsłudze ponad 3 miliony, co należy odnosić do obsługi w skali roku. Jeżeli zatem lotnisko osiągnie wynik obsługi ponad 3 miliony, to od każdego rozpoczętego miliona minimalna liczba pracowników ulega zwiększeniu o jednego pracownika. Oznacza to, że dodatkowy pracownik wymagany jest dopiero wówczas gdy w danym roku na lotnisku zostanie osiągnięta obsługa ponad 3 miliony pasażerów. W roku 2015r. lotnisko nie ma obsługi ponad 3 miliony pasażerów.

Za właściwą należy według odwołującego uznać taką interpretację przepisów rozporządzenia, zgodnie z którą przedstawione w tabeli liczby stanowią punkt wyjścia dla ustalenia odpowiedniej liczby pracowników lsr-g, zaś osiągniecie określonego poziomu obsługi pasażerów i dalsze zwiększanie liczby pasażerów w danym roku powodować winno zwiększenie liczby pracowników. Żaden przepis nie petryfikuje na zawsze zwiększonego stanu załogi a uzależnia jej poziom od aktualnego poziomu obsługiwanych pasażerów. Przeciwna interpretacja doprowadziłaby do tego, że bieżąca liczba pracowników uzależniona byłaby od liczby obsłużonych pasażerów w latach ubiegłych, bez możliwości jej dostosowania i zmniejszenia w wypadku spadku poziomu obsługi. Natomiast cel rozporządzenia jest inny –wzrost liczby pracowników przy wzroście obsługiwanych pasażerów. Za racjonalne i zgodne z celem rozporządzenia uznać należy uzupełnienie liczby pracowników lsr-g, w przypadku przekroczenia progów, o których mowa pod tabelą nr 6. W ocenie odwołującego taka była intencja ustawodawcy, aby podmiot zarządzający portem lotniczym w sposób dynamiczny dostosowywał poziom ochrony do liczby obsłużonych pasażerów.

W odpowiedzi na powyższe odwołanie – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 6 lutego 2015r.

W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i poinformował, że w dniu 3 kwietnia 2015r. do tut. Komendy wpłynęło pismo Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej będące odpowiedzią na pismo z dnia 18 lutego 2015r. W piśmie tym Komendant Główny po dokonaniu weryfikacji przedstawionych wątpliwości przedstawił stanowisko zacytowane w odpowiedzi na wezwanie.

Wskazał on, że zgodnie z treścią załącznika nr 1 do rozporządzenia (tabela nr 1-kategoria lotniska zaszeregowanego do kategorii 6 lub 7 w związku z tabelą nr 6) minimalna liczba pracowników nie uwzględnia pracowników wykonujących obowiązki: kierownika i zastępcy jednostki ochrony przeciw pożarowej(komendant, szef służby ratowniczej), specjalistów, inspektorów, obsady punktu alarmowego, stażystów oraz kierującego działaniem ratowniczym. Przedstawione przepisy rozporządzenia należy zdaniem Komendy głównej PSP rozumieć i interpretować bez odniesienia się do miesiąca lub roku, gdyż w treści tych przepisów nie ma wyznacznika czasu, którym trzeba się kierować podejmując decyzję o zwiększeniu (lub zmniejszeniu)obsady pracowników lsr-g na lotnisku w G. Decyzja z mocy prawa powinna zapaść bezpośrednio po stwierdzeniu, że przekroczono pułap pasażerów obsługiwanych przez lotnisko ponad 3 miliony. Nie ma znaczenia w jakim miesiącu danego roku osiągnięto wskazaną wartość. Jeżeli ta wartość wystąpiła obowiązek zwiększenia ilości pracowników powstał i należało obsadę, lsr-g na lotnisku w G. zwiększyć do 7. Przepisy rozporządzenia nie przewidują również sytuacji, w której obniża się ilość pracowników lsr-g w zależności od spadku ilości obsłużonych pasażerów, co pozwala na interpretację, że raz osiągnięty pułap danej liczby pasażerów powoduje z mocy prawa zwiększenie minimalnej ilości pracowników lsr-g na stałe. Jednakże z punku widzenia ochrony rentowności prowadzonej działalności lotniskowej oraz zasad logiki zatrudnienia i wykorzystania zasobów ludzkich i sprzętowych, przedmiotowy obowiązek posiadania zwiększonej liczby pracowników lsr-g trwać będzie tak długo w kolejnym roku (lub w jeszcze następnym i dalej) prowadzenia działalności dopóki nie okaże się, iż globalna liczba obsłużonych pasażerów w danym roku obniżyła się do liczby poniżej 3 milionów. Wówczas możliwe jest, choć w zasadnie brak wyraźnych przepisów w tym zakresie w rozporządzeniu, obniżenie liczby pracowników lsr-g do minimalnych wartości wskazanych w przepisach.

Reasumując organ wskazał że względy bezpieczeństwa pasażerów oraz ruchu lotniczego powinny być priorytetem dla zarządzającego lotniskiem, a nie kwestia jednego pracownika lsr-g więcej lub mniej. To drugie podejście kłóci się z synonimem lotniska jako miejsca poddanego szczególnym rygorom w zakresie bezpieczeństwa, gdzie stopień zabezpieczeń musi być najwyższy. Powyższe powoduje nie tylko konieczność, ale wręcz obowiązek wskazany w rozporządzeniu, dotyczący zwiększenia ilości pracowników llsr-g.

.

A. wniosła w dniu 16 kwietnia 2015r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na nieusunięcie naruszenia prawa przez Komendanta Wojewódzkiej Straży Pożarnej polegającego na negatywnym, a sprzecznym z przepisami prawa, zaopiniowaniu przedłożonego przez skarżącego Regulaminu Organizacyjnego Zakładowej Lotniskowej Straży Pożarnej A., pomimo dokonania przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Skarżący podniósł, że wskazanemu działaniu zarzuca nieprawidłową interpretację, a w konsekwencji nieprawidłowe stosowanie przepisów Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 4 kwietnia 2013r. w sprawie przygotowania lotnisk do sytuacji zagrożenia oraz lotniskowych służb ratowniczo-gaśniczych, w zakresie wymogu zwiększenia obsady pracowników lsr-g od każdego zaczętego miliona pasażerów przy obsłudze ponad 3 miliony, w sytuacji gdy w stosunku do A. nie zaszły przesłanki uzasadniające wprowadzenie dodatkowego pracownika, co skutkowało negatywnym zaopiniowaniem zmiany Regulaminu, a następnie brakiem usunięcia wskazanego naruszenia prawa.

Powołując się na powyższe skarżący wniósł o :

1. Uchylenie zaskarżonej opinii,

2. Zasądzenie na jego rzecz kosztów postepowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył argumentację zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, podnosząc, że stanowisko organu nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.-Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)- zw. dalej p.p.s.a., kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne, obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1) postanowienia wymienione w punktach 2 i 3, jak też na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4).

W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł skargę do Sądu na podstawie art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

Zgodnie z cyt. przepisem art.3 § 2 pkt 4p.p.s.a.przedmiotem skargi mogą być akty lub czynności mające charakter publicznoprawny, kierowane do indywidualnego podmiotu i dotyczące jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Akty takie cechuje charakter władczy, podjęty w indywidulanej sprawie.

Stosownie do powoływanego art. 18 ustawy o ochronie przeciwpożarowej z dnia 23 sierpnia 1991r.(tj. Dz.U. Z 2002r. nr 147, poz. 1229 ze zm.) organizacja i szczegółowe zasady funkcjonowania zakładowej straży pożarnej, zakładowej służby ratowniczej, gminnej, terenowej służby ratowniczej oraz innych jednostek ratowniczych –określają osoby prawne lub fizyczne je tworzące w porozumieniu i pod nadzorem komendanta wojewódzkiego państwowej Straży Pożarnej właściwego ze względu na teren działania.

W niniejszej sprawie przedmiotem nadzoru komendanta była treść załącznika nr 2 do Regulaminu Organizacyjnego Zakładowej Straży Pożarnej A. - skarżącego, zaopiniowana negatywnie. Zgodnie z cyt. art.3 § 2 pkt 4 kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Dokonując oceny dopuszczalności skargi Sąd uznał ją z dopuszczalną i w konsekwencji uznał, że sprawa podlega kontroli sądowej na podstawie cyt. przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Wskazane przez ustawę o ochronie przeciwpożarowej obowiązki organu jakim jest z jednej strony organizacja i tworzenie zasad funkcjonowania straży pożarnej i jednostek ratowniczych w porozumieniu z podmiotami ją tworzącymi i nadzór nad ich funkcjonowaniem wymagają podjęcia przez właściwy organ administracji, tj. Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej czynności, o której mowa w powołanym przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a

W rozpatrywanej sprawie taką czynnością była opinia organu dotycząca zmiany Regulaminu organizacyjnego straży pożarnej skarżącego w zakresie stanowiącym załącznik nr 2. do Regulaminu. Ta czynność organu administracji jest więc czynnością zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień (obowiązków) wynikających z przepisów prawa, podjętą w indywidualnej sprawie. Wobec wydania opinii negatywnej Skarżąca Spółka wniosła od niej odwołanie, zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Obowiązkiem organu było natomiast rozpatrzenie takiego wezwania, co też organ uczynił.

W konsekwencji, wobec dopuszczalności wniesienia skargi, niezbędnym jest ustalenie czy skarżący wyczerpał tryb postępowania wymagany przepisem art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu- w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub powinien dowiedzieć się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności- do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast zgodnie z art. 53 § 2 w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia prawa.

W niniejszej sprawie skarżący wypełnił określone w przepisach art. 52 § 3 i art. 53 § 2 wymienionej ustawy wymogi formalne. Po doręczeniu skarżącemu w pisma z dnia 21 stycznia 2015r. nr [...] zawierającego negatywną opinię w sprawie zmiany Regulaminu, w niekwestionowanej dacie 26 stycznia 2015r. skarżący złożył odwołanie w dniu 6 lutego 2015r. (data wpływu do organu w dniu 11 lutego 2015r.). Odpowiedź organu na wezwanie do naruszenia prawa została doręczona skarżącemu w dniu 13 marca 2015r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru. Natomiast skarga do Sądu Administracyjnego została wniesiona w dniu 13 kwietnia 2015r. (k-22 akt sądowych). Skarga została zatem wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia prawa.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, Sąd uznał, że w tym stanie faktycznym i prawnym, skarga jest dopuszczalna i winna zostać przez Sąd rozpoznana.

Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności odnieść należy się do stanu faktycznego i prawnego sprawy. Zgodnie z powoływanym rozporządzeniem z dnia 4 kwietnia 2013r. lotnisko skarżącego należy do kategorii 6. Zgodnie z tabelą nr 6 załącznika do rozporządzenia minimalna liczba pracowników lsr-g obecnych na lotnisku tej kategorii wynosi 6, z zastrzeżeniem, że minimalna liczba pracowników ulega zwiększeniu o jednego pracownika od każdego zaczętego miliona obsługiwanych pasażerów przy obsłudze ponad 3 miliony, z uwzględnieniem odnośnika nr 1. Zgodnie z odnośnikiem nr 1 minimalna liczba pracowników nie uwzględnia pracowników wykonujących obowiązki: kierownika i zastępcy jednostki ochrony przeciw pożarowej (komendant, szef, służby ratowniczej), specjalistów, inspektorów, obsady punktu alarmowego, stażystów oraz kierującego działaniem ratowniczym.

Z akt sprawy wynika, że skarżący przedłożył przy piśmie z 10 grudnia 2014r. znak [...] Załącznik nr 2 regulaminu Organizacyjnego ZLSP A.-zmieniony. W załączniku tym określającym strukturę organizacyjną dla ZLSP i minimalną ilość strażaków na jednej zmianie służbowej i podano, że minimalny stan zmiany służbowej -8 strażaków ( z uwzględnieniem obsady punku alarmowego i kierującego działaniem ratowniczym-łącznie 2 strażaków). Wskazano, że liczba obsługiwanych pasażerów wynosi –średnio ok. 9170/dobę. 1 listopada 2014r. w A. został obsłużony 3.000.000 pasażer licząc od początku roku 2014r. Z załącznika nr 2 wynika, że ilość pracowników wynosi zgodnie z tabelą dla lotniska kategorii 6-6pracowników (bez pracowników, o których mowa w odnośniku nr 2)

Zmianę Regulaminu została zaopiniowana negatywnie w zakresie ustalonej liczby pracowników lsr-g w liczbie 6.

W negatywnej opinii organ wskazał, że zmiana Regulaminu nie uwzględnia zapisu pkt 2 pod tabelą nr 6, który stanowi, że minimalna liczba pracowników ulega zwiększeniu o jednego pracownika od każdego zaczętego miliona obsługiwanych pasażerów przy obsłudze ponad 3 miliony pasażerów. Biorąc pod uwagę, że 3 milionowy pasażer został obsłużony przez A. w dniu 21 listopada 2014r. przedłożona zmiana Regulaminu powinna być uzupełniona o odpowiedni zapis zwiększający minimalną liczbę pracowników lsr-g obecnych każdorazowo na lotnisku do 9, a więc o jedną osobę.

W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa oraz w skardze skarżący podnosił, że zwiększona obsada zgodnie z treścią rozporządzenia wymagana jest od każdego zaczętego miliona pasażerów przy obsłudze ponad 3 miliony, co należy odnosić do pasażerów w skali roku. Oznacza to, że dodatkowy pracownik wymagany jest dopiero wówczas, gdy w danym roku na lotnisku zostanie osiągnięta obsługa ponad 3 miliony pasażerów.

Organ zakwestionował to stanowisko podnosząc, że przepisy rozporządzenia nie odnoszą się do żadnych norm czasowych, zatem treść zapisów do tabeli nr 6 należy interpretować bez odniesienia się do miesiąca lub roku, gdyż brak jest w przepisach wyznacznika czasu. Decyzja o zwiększeniu obsady z mocy prawa powinna zapaść bezpośrednio po stwierdzeniu, że przekroczono pułap pasażerów obsługiwanych na lotnisku ponad 3 miliony i nie ma znaczenia w jakim miesiącu danego roku osiągnięto tę wartość. W konsekwencji skoro na lotniku wystąpiła ta wartość, to powstał obowiązek zwiększenia ilości pracowników do 7. Przepisy rozporządzenia nie przewidują sytuacji, w której obniża się ilość pracowników lsr-g, co pozwala na interpretację, że raz osiągnięty pułap danej liczby pasażerów powoduje z mocy prawa zwiększenie minimalnej ilości pracowników lsr-g na stałe. Za taką interpretacją według organu przemawiają względy bezpieczeństwa pasażerów i ruchu lotniczego, które powinny być priorytetem dla zarządzającego lotniskiem. Na lotnisku pierwszeństwo powinny mieć szczególne rygory w zakresie bezpieczeństwa a stopień zabezpieczeń musi być najwyższy.

Stanowisko organu, iż lotnisko jest miejscem poddanym szczególnym rygorom w zakresie bezpieczeństwa, a zwiększająca się ilość pasażerów wymusza na wszystkich uczestnikach działalności lotniczej podnoszenie tych warunków jest oczywiście ze wszech miar uzasadnione. Jednakże w rozpoznawanej sprawie sporna jest ilość pracowników lsr-g obecnych na lotnisku kategorii VI, do jakiej należy lotnisko skarżącego, która powinna zostać oceniana stosownie do obowiązującego prawa, a w szczególności przy uwzględnieniu jego zastosowania w obowiązującym brzmieniu, w odniesieniu do liczby pasażerów obsługiwanych na lotnisku.

Wykładnia zapisów rozporządzenia (tabela nr 6 wraz z odnośnikami) przedstawiona przez organ, w ocenie Sądu, nie ma uzasadnienia. Dla interpretacji tych zapisów konieczne jest ich analiza w zestawieniu z podstawową przesłanką ich zastosowania, a mianowicie ilością obsługiwanych pasażerów. Jak to określono w tabeli nr 6 minimalna liczba pracowników ulega zwiększeniu o jednego pracownika od każdego zaczętego miliona obsługiwanych pasażerów przy obsłudze ponad 3 miliony, z uwzględnieniem odnośnika nr 1, następnie przy obsłudze ponad 5 milionów i ponad 7 milionów. Przepisy rozporządzenia, jak to podniósł organ nie przewidują wyznacznika czasu. Skarżący składając projekt załącznika nr 2 (zmiany Regulaminu) podał dane za 2014r. stwierdzając, że w listopadzie 2014r. liczba obsługiwanych pasażerów przekroczyła 3 miliony. Powyższa informacja pomija okres wcześniejszy, tj .rok 2013r. Przy uwzględnieniu argumentacji skarżącego taki pułap byłby osiągnięty wcześniej niż w listopadzie 2014r. Rozporządzenie obowiązuje od 24 kwietnia 2013r. a zarządzający lotniskami mieli obowiązek dostosowania się do wymagań określonych w rozporządzeniu do dnia 31 grudnia 2014r., a więc np. dane za 2013r. mogłyby ponownie doprowadzić do korekty ilości pracowników lsr-g. Powyższe, w ocenie Sądu, oznacza, że dla zachowania wymogów z tabeli nie jest wystarczającym argument, o tym, że skarżąca w listopadzie 2014r. przekroczyła liczbę obsłużonych pasażerów, gdyż mogło to nastąpić już wcześniej, przy uwzględnieniu argumentów organu. Innymi słowy dla spójności w stosowaniu przepisu Rozporządzenia w odniesieniu do sformułowania minimalna liczba pracowników ulegająca zwiększeniu od każdego zaczętego miliona należy ustalić punkt odniesienia umożliwiający logiczne i spójne stosowanie tego zapisu. Takim punktem odniesienia w stosunku do liczby pasażerów obsługiwanych na lotnisku są dane podawane przez skarżącego, skoro skarżący podał takie dane w skali roku, to konsekwencją tego winno być odniesienie postanowień dotyczących obsługi pasażerów do danego roku. Osiągniecie takiego poziomu, o którym mowa w tabeli nr 6 właśnie w skali roku powinno spowodować zwiększenie pracowników lsr-g. Za taką interpretacją winna też przemawiać zasada uzależnienia liczby pracowników sr-g od aktualnej liczby obsługiwanych pasażerów, bez odnoszenia się do przeszłości lecz do stanu bieżącego i zapewnienia wzrostu liczby pracowników przy wzroście obsługiwanych pasażerów. Natomiast obowiązkiem skarżącego jest niezwłoczne zwiększenie obsługi lsr-g w przypadku osiągniecia liczby pasażerów zgodnie z tabelą nr 6 do rozporządzenia. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy przyjęcie interpretacji organu stoi w sprzeczności z ustaleniem liczby obsługiwanych pasażerów podawanych przez lotnisko, w sytuacji gdy dane podane przez lotnisko objęły ilość obsługiwanych pasażerów, w określonym czasie, tj. w roku 2014r.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uwzględnił skargę i działając na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną czynność.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 440zł, obejmującą równowartość wpisu sądowego w kwocie 200zł i kosztów zastępstwa procesowego w kocie 240zł.