Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Wr 445/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2005-01-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Jerzy Krupiński Sędziowie: sędzia WSA Ewa Janowska sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Jolanta Hadała po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zapomogi pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 stycznia 2000r., Nr [...], Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w D. na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 1997r. o stosowaniu szczególnych rozwiązań w związku z likwidacją skutków powodzi, która miała miejsce w lipcu 1997r. (Dz.U. Nr 80, poz.. 491) odmówił E. P. udzielenia jednorazowej zapomogi pieniężnej w wysokości 3.000zł dla osób, które w skutek powodzi poniosły straty w gospodarstwie domowym w wyniku zalania mieszkania. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, a to pism instytucji oraz zeznań świadków wynika, że nie zostały spełnione przez E. P. przesłanki, o których stanowi art. 1 wyżej powołanej ustawy oraz, aby E. P. poniosła straty w gospodarstwie domowym w związku z powodzią w 1997r.

W dniu 31 stycznia 2001r. E. P. wniosła do Burmistrza Miasta i Gminy w D. o udzielenie jej pomocy w związku z zalaniem mieszkania w lipcu 1997r. Wskazała, iż fakt zalania i mokrego mieszkania zgłaszała pracownikom OPS. W mieszkaniu w wyniku zalania uległy zniszczeniu szafa, stół oraz szafka i stąd też wnosi o pomoc, chociaż w wysokości 1500zł. E. P. wskazała jako nowe dowody w sprawie zeznania świadków.

Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w D. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 oraz 149 Kpa postanowił wznowić postępowanie zakończone decyzją z dnia 25 stycznia 2000r., Nr [...].

Decyzją z dnia [...], Nr [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy, Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w D., na podstawie art. 7, art. 77, art. 107 § 3, art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 1 ustawy z dnia 17 lipca 1997r. o stosowaniu szczególnych rozwiązań w związku z likwidacją skutków powodzi, która miała miejsce w lipcu 1997r. (Dz.U. Nr 80, poz.. 491) oraz § 1 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia 28.04.1997r., Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia 14.09.2000r. w sprawie upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych z zakresu pomocy społecznej odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 25 stycznia 2000r. Nr [...].

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przeprowadzone dodatkowe postępowanie w sprawie i przesłuchanie pięciu świadków nie pozwoliło, na jednoznaczne ustalenie, czy straty w gospodarstwie domowym powstały w wyniku zalania mieszkania, czy też w wyniku warunków panujących w mieszkaniu wskutek wilgoci. Zeznania świadków w tym zakresie były rozbieżne. Niektórzy świadkowie słuchani powtórnie w sprawie złożyli zeznania odmiennej treści niż w pierwszym przesłuchaniu i stąd też OPS przyjęło, iż bardziej miarodajne są zeznania złożone w bliższym czasokresie po powodzi, a to w 2000r., niż pod koniec 2002r. Nadto organ dokonał szczegółowej analizy treści złożonych przez świadków zeznań, ocenił ich wiarygodność w powiązaniu z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, a to min. informacjami uzyskanymi od zarządcy budynku, Inspektora ds. Obrony Cywilnej Urzędu Miasta i Gminy w D., Naczelnika Ochotniczej Straży Pożarnej w D. Zestawił także organ fakty, a to, iż E. P. korzystała w lipcu 1997r. z pomocy pracownika socjalnego, którego przesłuchanie nie było możliwe z uwagi na jego zgon, a który nie zgłaszał konieczności udzielenia pomocy wnioskodawczyni, ani nie przekazywał OPS takiego wniosku, pomimo, że pracownicy socjalni przeprowadzali wywiady środowiskowe, co najmniej raz na 6 miesięcy oraz, iż z wnioskiem o udzielenie pomocy E. P. wystąpiła 2 lata po powodzi, już po wyburzeniu budynku, w którym wówczas zamieszkiwała, kiedy niemożliwym było już ustalenie w drodze ekspertyzy biegłego jego zalania bądź nie, jak też fakt, iż lokator sąsiedniego mieszkania nie zgłaszał wniosku o pomoc pieniężną z tytułu zalania mieszkania, pomimo, że oba mieszkania położone były w tej samej klatce i na jednym poziomie. Zdaniem organu analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie dała podstaw do uchylenia decyzji z dnia 25 stycznia 2000r., Nr [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła E. P. Wskazała w nim, iż nie jest usatysfakcjonowana treścią zapadłej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego wskutek błędnej interpretacji art. 1 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 17 lipca 1997r. o stosowaniu szczególnych rozwiązań w związku z likwidacją skutków powodzi, która miała miejsce w lipcu 1997r. (Dz.U. Nr 80, poz..491), poprzez przyjęcie, iż nie poniosła strat w gospodarstwie domowym w sytuacji, gdy w świetle materiału dowodowego jest to oczywiste, a także naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy to jest art. 7, art. 10 § 1, art. 77, art. 79 § 2, art., 81 Kpa poprzez nie należyte wyjaśnienie okoliczności sprawy oraz pozbawienie jej czynnego udziału w postępowaniu. Wskazując na powyższe wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz orzeczenie, co do istoty sprawy poprzez przyznanie jej jednorazowej zapomogi miesięcznej na pokrycie strat w gospodarstwie domowym spowodowanych zalaniem mieszkania ewentualnie uchyleniem zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Kierownikowi Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w D. W uzasadnieniu E. P. przedstawiła przebieg postępowania od dnia wniesienia wniosku oraz wskazała na ciążące na organie obowiązki, które wynikają z zasad postępowania administracyjnego. Dowodziła, iż wątpliwości budzi dokonana przez organ ocena zeznań świadków, zwłaszcza, gdy ci zgodni byli w zasadzie, co do okoliczności zalania jej mieszkania oraz widoku zniszczonych mebli i zawilgoconych ścian. Podnosiła także, że bezspornym w istocie był fakt, iż wokół budynku przy ulicy [...] nr [...] w lipcu 1997r. znajdowała się znaczna ilość wody, a zatem nie sposób podzielić stanowiska OPS w D., by niemożliwym było niższe o 30cm położenie budynku w jednej jego części. Zdaniem odwołującej się z wodą, która wdarła się do jej mieszkania można było sobie poradzić bez pomocy straży pożarnej, a okoliczność, że budynek w którym zamieszkiwała był mocno zniszczony jak najbardziej uzasadniał podmakanie w szybkim tempie podłogi, utrzymując wilgoć w mieszkaniu i powodując nasiąkanie wodą ścian, mebli czy urządzeń, co z kolei powodował konieczność ich remontu.

Decyzją z dnia [...], Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., działając na podstawie art. 1 i 18 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001, Nr 79, poz. 856) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W obszernym uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, zwłaszcza jeśli się zważy, iż zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło po przeprowadzeniu postępowania wynikającego z art. 149 Kpa, a to wznowienia postępowania, a decyzja z dnia 25 stycznia 2000r. kończąca postępowanie w sprawie wydana została na podstawie przepisów art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 1997r. o stosowaniu szczególnych rozwiązań w związku z likwidacją skutków powodzi, która miała miejsce w lipcu 1997r. Uzasadniał organ, że poddając analizie treść wniosku z jakim zwróciła się E. P. do Burmistrza Miasta i Gminy [...], treść jej zeznań złożonych w dniu 6 września 1999r., informacje uzyskane od zarządcy budynku, w którym zamieszkiwała wnioskodawczyni, Inspektoratu ds. Obrony Cywilnej UMiG w D., Naczelnika Ochotniczej Straży Pożarnej w D., a także złożone zeznania słuchanych w sprawie świadków należało dojść do wniosku, iż nie są one wiarygodne, bowiem nie są spójne i są rozbieżne. Argumentował organ, iż treść zeznań świadków jest odmienna niż twierdzenia odwołującej zawarte we wnioskach oraz w odwołaniu, a nadto gdyby twierdzenia odwołującej o wdarciu się wody do jej mieszkania uznać za prawdziwe, to mając na uwadze fakt, iż jest osobą przewlekle chorą z orzeczonym inwalidztwem I grupy, a zatem niezdolną do samodzielnej egzystencji, zmuszona byłaby do opuszczenia zajmowanego mieszkania i nie mogłaby korzystać z niego przez dłuższy czas, a przynajmniej do czasu całkowitego opadnięcia wody. Taki fakt nie był jednak podawany, ani przez świadków, ani przez samą wnioskodawczynię. Ponadto zważył organ, iż mając na uwadze podawany przez świadków poziom wody w mieszkaniu wnioskodawczyni, oczywistym jest, że woda musiałaby się znajdować również w mieszkaniu zajmowanym przez świadka E. D., który nie zgłaszał poniesionych w wyniku powodzi szkód, pomimo, że zamieszkiwał na parterze po tej samej stronie co wnioskodawczyni. Argumentował nadto organ, że skoro woda znajdowałaby się w mieszkaniu wnioskodawczyni to niewątpliwym jest, że nastąpiłoby jej wlanie do wnętrza szafy oraz kredensu, a tym samym nastąpiłoby zniszczenie znajdujących się tam rzeczy, a o powyższym fakcie strona w ogóle nie wspomina przedstawiając rozmiar poniesionych strat. Nadto zdaniem organu, gdyby szkoda wystąpiła w związku z zalaniem czy też podmakaniem podłogi w związku z powodzią to szkoda ta zauważona zostałaby znacznie wcześniej, a nie dopiero w 1999r. W związku z sytuacją finansową wnioskodawczyni strata natomiast stołu byłaby na tyle poważną, iż zostałaby, co najmniej zgłoszona pracownikowi socjalnemu przeprowadzającemu wywiady środowiskowe u wnioskodawczyni, a taki fakt nie nastąpił. Nadto zdaniem SKO w O. pracownik socjalny nie stwierdził, ani faktu zalania wodami powodziowymi, ani jego skutków w mieszkaniu zajmowanym przez wnioskodawczynię, pomimo, że przeprowadzane były wywiady w październiku 1997r., a wnioskodawczyni korzystała na bieżąco, w tym i w lipcu 1997r. z pomocy pielęgniarki środowiskowej. W mieszkaniu nie stwierdzili także ci pracownicy deformacji podłogi, która byłaby naturalną konsekwencją zalania bądź podmakania podłogi wskutek powodzi. W ocenie, zatem organu brak było podstaw do uznania, że E. P. poniosła straty w gospodarstwie domowym w związku z powodzią w 1997r., a tym samym i do zmiany poprzedniej decyzji.

Z treścią powyższej decyzji nie zgodziła się E. P., kwestionując jej zasadność. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego wskutek błędnej interpretacji art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 1997r. o stosowaniu szczególnych rozwiązań w związku z likwidacją skutków powodzi, która miała miejsce w lipcu 1997r. (Dz. U. Nr 80, poz..491), poprzez przyjęcie, iż nie poniosła strat w gospodarstwie domowym w sytuacji, gdy w zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na poniesienie tychże strat wskutek powodzi, a także naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy to jest art. 7, art. 10 § 1, art. 77, art. 79 § 2, art., 81 Kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie okoliczności sprawy, błędne ustalenie stanu faktycznego oraz pozbawienie jej czynnego udziału w postępowaniu. Wskazując na powyższe wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, iż w całej rozciągłości podtrzymuje zarzuty wyartykułowane w złożonym odwołaniu, a nadto dodała, że SKO w uzasadnieniu swojej decyzji kierowało się tymi samymi motywami odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, co organ I instancji, a to okolicznością, iż budynek przy ulicy [...] przeznaczony był do rozbiórki, faktem nie zgłoszenia zalania mieszkania we właściwym czasie, rozbieżnościami, co do treści złożonych przez świadków zeznań w 2001r., słuchanych bez jej obecności. Skarżąca dowodziła, iż wywody SKO nie można uznać za przekonywujące, a fakt, że zniszczeniu uległy przedmioty stare nie stoi na przeszkodzie do traktowania tegoż zniszczenia jako stratę w gospodarstwie domowym powstałą w wyniku zalania mieszkania woda powodziową, nawet przyjmując, że były zawilgocone ściany i podłogi w związku ze stanem technicznym budynku przy ulicy [...] nr [...] (jak mówi opinii techniczna z 1995r.). Skarżąca stwierdziła także, iż zawarty w treści odwołania zapis dotyczący możliwości podmakania wody powodziowej przez podłogę był jedynie sugestią, iż zjawisko takie miało miejsce i stanowiło odpowiedź na zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji próbę nierównego w poziomie usytuowania przedmiotowego budynku. Zarzuciła także skarżąca nie uwzględnienie przez organy jej wyjaśnień jak również składanych we wcześniejszym okresie wniosków.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarga E. P. wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004r. i stąd też w oparciu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271) przedmiotowa sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny, którym jest na mocy § 1 pkt 9 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 kwietnia 2003r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270).). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151p.p.s.a).

Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja, co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji (tak NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. III SA 4731/97 – LEX nr 37180).

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialono-prawnym.

Przedmiotem oceny, w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...], które działając na podstawie art. 1 i 18 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001, Nr 79 , poz. 856) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. z dnia [...], Nr [...], którą po ponownym rozpoznaniu sprawy, odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej Nr [...] z dnia 25 stycznia 2000r.

Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 Kpa organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 Kpa wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145 a.

W myśl art. 145 Kpa wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyczerpująco wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Przesłanki wznowienia postępowania określa art. 145 § 1Kpa oraz art. 145a Kpa. Powołaną przez wnioskodawczynię podstawą wznowienia jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję. Ujawnienie nowych dowodów, czy też nie powołanych wcześniej przez stronę, prowadzić musi do ustalenia nowego stanu faktycznego oraz zmiany oceny stanu faktycznego sprawy. Co więcej "nowe okoliczności faktyczne" czy "nowe dowody" mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych.

Organy rozpoznające przedmiotową sprawę przeprowadziły obszerne i wyczerpujące postępowanie dowodowe. W sprawie przesłuchano nie tylko zawnioskowanych świadków, ale także przeprowadzono dowody z urzędu również w postaci dokumentów. Stosownie do art. 80 Kpa organ administracji publicznej na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona.

Art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 1997r. o stosowaniu szczególnych rozwiązań w związku z likwidacją skutków powodzi, która miała miejsce w lipcu 1997r. (Dz. U. Nr 80, poz.491) przewidywał, iż jednorazowa zapomoga pieniężna przysługuje osobom, które wskutek powodzi poniosły straty w gospodarstwie domowym w wyniku zalania mieszkań. Wykładnia w/w przepisu prowadzi do wniosku, że przyznanie zapomogi w wysokości 3000zł uzależnione jest od kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek, a to: poniesienia strat w gospodarstwie domowym, które to straty muszą wynikać z zalania mieszkania, a zalanie mieszkania spowodowane musi być powodzią. Słusznie wskazał zatem organ, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż stratą w gospodarstwie domowym będzie zniszczenie lub uszkodzenie sprzętu, urządzeń i wszelkich przedmiotów codziennego użytku, stanowiących wyposażenie mieszkania, bądź służących zaspokajaniu potrzeb bytowo-mieszkaniowych ludzi, a znajdujących się w mieszkaniu.

Wnikliwa i wszechstronna analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego, a to opinii, co do stanu technicznego budynku przy ulicy [...] nr [...] sporządzonej w październiku 1995r. przez rzeczoznawcę majątkowego, udzielonych informacji przez zarządcę budynku, w którym zamieszkiwała wnioskodawczyni, Inspektorata ds. Obrony Cywilnej UMiG w D., Naczelnika Ochotniczej Straży Pożarnej w D., treści zeznań złożonych przez świadków we wznowionym postępowaniu jak też i słuchanych w 2000r. i 2001r., wniosku oraz pism składanych przez wnioskodawczynię nie pozwalała na uznanie, iż przedstawione przez wnioskodawczynię nowe dowody w postaci zeznań świadków skutkować winny nowymi ustaleniami faktycznymi, które w konsekwencji prowadziły do zmiany oceny stanu faktycznego i uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 25 stycznia 2000r.

Zasada dwuinstancyjności postępowania wymaga, aby w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest zatem, by rozstrzygnięcia te poprzedzone zostały przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których jest prowadzone. Organ odwoławczy nie ograniczył się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, ale ponownie merytorycznie rozstrzygnął sprawę, a więc rozpatrzył wszystkie żądania strony i ustosunkował się do nich w sposób drobiazgowy w uzasadnieniu swojej decyzji.

Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa.

Wyrazem prawidłowo przeprowadzonego przez organ procesu rozpoznawczego i dedukcyjnego sprawy jest uzasadnienie decyzji stanowiące jej obowiązkowy składnik (art. 107 § 3 Kpa). Organ II instancji zasadnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na okoliczności, które w jego przekonaniu nie pozwalały na uznanie, iż zachodzą okoliczności uzasadniające uchylenie ostatecznej decyzji i uwzględnienie żądania skarżącej. Ocena złożonych przez świadków zeznań dokonana przez organy obu instancji nie jest dowolna, ani wybiórcza. Organy w obszernych, przekonywujących i logicznych wywodach dowodziły, iż zeznania części świadków, którym nie przypisały waloru wiarygodności nie są spójne i konsekwentne i pozostają w sprzeczności z innymi dowodami zebranymi w sprawie (które zostały szczegółowo omówione). Wnikliwa, wszechstronna, a wręcz drobiazgowa analiza całości zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyciągnięte z niej wnioski przez organy wynikają z zasad logicznego rozumowania, które to wnioski oraz argumentacja zostały w sposób jasny i przekonywujący przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Powódź w 1997r. była zdarzeniem nagłym. Zgłoszenie wniosku o udzielenie pomocy finansowej przewidzianej w powołanej wyżej ustawie po pewnym dłuższym okresie czasu od jej wystąpienia, powoduje, że wnioskodawczyni winna liczyć się z tym, iż organ będzie oceniał dowody w szczególności z zeznań świadków z dużą ostrożnością i wnikliwością, co też uczynił w przedmiotowej sprawie. Złożone przez świadków zeznania w toku postępowania wznowieniowego, nie mogą mieć istotnego wpływu na ocenę ustalonego stanu faktycznego, w szczególności, uznaniu iż w gospodarstwie domowym wnioskodawczyni powstały straty będące wynikiem zalania zajmowanego przez nią mieszkania w następstwie powodzi.

W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu...(Dz. U Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.