Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2715/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant Anna Wojtowicz-Hess po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 389/17 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w Ś. na rozstrzygnięcie protestu Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w Ś. na rzecz Zarządu Województwa Dolnośląskiego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 29 czerwca 2017 r., III SA/Wr 389/17, oddalił skargę A. Sp. z o.o. Ś. (dalej: skarżąca), na rozstrzygnięcie protestu Zarządu Województwa D. (dalej: ZWD) z 28 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego wyniku oceny formalnej projektu.

Sąd I instancji wskazał, że skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie projektu: "B. w Ś." w ramach Osi priorytetowej 1 "Przedsiębiorstwa i innowacje", Działania 1.3 "Rozwój przedsiębiorczości", Poddziałania 1.3.1 "Rozwój przedsiębiorczości - konkursy horyzontalne", Schemat 1.3 A "Przygotowanie terenów inwestycyjnych".

ZWD zaskarżonym rozstrzygnięciem, po rozpoznaniu protestu od negatywnego wyniku oceny formalnej projektu zawartej w piśmie z 23 lutego 2017 r., nie uwzględnił protestu. W uzasadnieniu wyjaśniono, że wniosek o dofinansowanie został negatywnie oceniony przez Komisję Oceny Projektów z powodu niespełnienia kryterium formalnego "Kwalifikowalność wnioskodawcy" określonego w Szczegółowym opisie osi priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa D. 2014-2012 (SZOOP RPO WD). W ramach tego kryterium, sprawdzane jest czy wnioskodawca oraz partnerzy (jeśli dotyczy) są uprawnieni do ubiegania się o wsparcie w ramach ogłoszonego konkursu. Obaj oceniający stwierdzili, że skarżąca nie spełniła tego kryterium. Zgodnie z pkt 7 Regulaminu konkursu dla naboru nr [...] o dofinansowanie w ramach konkursu (w zakresie projektów typu 1.3 A) mogą ubiegać się następujące typy beneficjentów: jednostki samorządu terytorialnego, ich związki i stowarzyszenia; jednostki organizacyjne jst; specjalne strefy ekonomiczne, instytucje otoczenia biznesu (IOB). Zgodnie z SZOOP RPO WD "Instytucje Otoczenia Biznesu to instytucje niedziałające dla zysku (również takie, które przeznaczają swój zysk no cele statutowe i jednocześnie nie wypłacają dywidendy swoim udziałowcom lub akcjonariuszom oferujące przedsiębiorcom usługi wspierające w szerokim zakresie). Pomoc może dotyczyć zagadnień związanych z tworzeniem, prowadzeniem i rozwojem przedsiębiorstwa. Oferta instytucji otoczenia biznesu obejmuje np. udzielanie informacji, szkolenia, doradztwo, usługi B+R itp. Do instytucji otoczenia biznesu zaliczamy np. regionalne i lokalne agencje rozwoju, stowarzyszenia przedsiębiorców i osób działających na ich rzecz, izby gospodarcze, samorządy przedsiębiorców, centra wspierania przedsiębiorczości, inkubatory przedsiębiorczości, centra transferu technologii, instytucje sfery B+R, fundusze pożyczkowe, firmy prywatne świadczące usługi dla przedsiębiorstw itd.

Skarżąca w dokumentacji aplikacyjnej nie potwierdziła, iż oferuje przedsiębiorcom usługi wspierające. We wniosku o dofinansowanie w pkt C.I.1. "Charakterystyka działalności przedsiębiorstwa" początkowo nazwa spółki brzmiała "C." Sp. z o.o. W dniu 27 stycznia 2016 r. dokonano zmian w umowie spółki zmieniając dotychczasową nazwę na "A.". Jednocześnie w umowie spółki wprowadzono zapis dotyczący celów, jakie realizować będzie spółka, tj. cele instytucji otoczenia biznesu. Pierwotnie, podstawowym przedmiotem działalności spółki była działalność lecznicza i uzdrowiskowa. Z uwagi na specyfikę rynku, na którym funkcjonuje wnioskodawca, spółka dotychczas takiej działalności nie prowadziła. W wyniku przeprowadzonej analizy potrzeb lokalnego rynku dokonano stosownych zmian w dokumentach rejestrowych spółki wyznaczając nowe cele działania, jakim są obecnie wsparcie działalności służącej tworzeniu warunków dla rozwoju przedsiębiorczości w zakresie lecznictwa uzdrowiskowego. Wytyczenie nowych celów dla spółki spowodowało, iż spółka zmieniła swój charakter stając się IOB i aktualnie podejmowane działania skoncentrowane są na przygotowaniu się do realizacji inwestycji polegającej na budowie infrastruktury niezbędnej dla utworzenia B., który ma stanowić wsparcie dla małych i średnich przedsiębiorstw działających w sektorze uzdrowiskowym. We wniosku w pkt C.II.3.1 "Podstawowe produkty/towary/usługi oferowane przez przedsiębiorstwo" - wnioskodawca wpisał, że nie oferował dotychczas żadnych produktów/towarów i usług, w pkt C.ll.3.2 "Przychody z podstawowej działalności" zaś podał, że wartość przychodów w każdym z okresów wynosi 0,00 PLN. W pkt C.II.4 "Charakterystyka istotnych czynników kształtujących popyt", wnioskodawca podawał, że projekt będący przedmiotem niniejszego wniosku dotyczy wprowadzenia na rynek nowej usługi, w wyniku realizacji projektu powstanie B., który będzie specjalnie zorganizowaną przestrzenia posiadającą charakter lokalny, służącą do kreowania, stymulowania i wspierania młodych przedsiębiorstw.

Zdaniem ZWD przytoczone treści dowodzą, że wnioskodawca w momencie aplikowania o wsparcie był w trakcie reorganizacji, której efektem ma być pełnienie IOB. Jednak zgodnie z zapisami dokumentacji projektowej, wnioskodawca nie pełni takiej roli z uwagi na brak oferowania usług dla przedsiębiorców, co ma swoje odzwierciedlenie w braku przychodów z tego tytułu. W związku z tym nie można uznać, że spółka spełnia omawiane kryterium.

ZWD zauważył, że IOB może być firma prywatna świadcząca usługi, która uległa reorganizacji, jeżeli wpisuje się w zakres definicji IOB ujętej w pkt 7 Regulaminu Konkursu i w SZOOP RPO WD. Wnioskodawca musi wykazać przychody, gdy prowadzi działalność jako IOB. Zgodnie z zapisami w pkt 1 część C wniosku, spółka nie wykazuje przychodu z tytułu prowadzonej działalności jako IOB, zatem nie może zysku przeznaczać na cele statutowe, a nadto nie oferuje przedsiębiorcom usług wspierających w szerokim zakresie. IOB może świadczyć nieodpłatnie usługi dotyczące udzielania informacji i doradztwa podmiotom gospodarczym.

ZWD podkreślił, że ogłoszenie o naborze w ramach konkursu zostało opublikowane 30 czerwca 2016 r. (termin składania wniosków 17 października 2016 r.), a spółka dokonała zmiany w KRS 30 sierpnia 2016 r., tuż przed terminem na złożenie wniosku o dofinansowanie, stąd stwierdzenie oceniających, że wnioskodawca w dniu złożenia wniosku (tj. 17 października 2016 r.) był w trakcie reorganizacji. Zdaniem ZWD samo wytyczenie we wniosku nowych celów nie wystarczy, aby uznać, że spółka stanie się IOB. W ramach tego konkursu mogą ubiegać się wnioskodawcy, którzy świadczą usługi dla MŚP, a nie ci, którzy będą świadczyć w przyszłości. Z opisów zawartych we wniosku wynika, że spółka nie prowadziła dotychczas faktycznej działalności gospodarczej, zatem nie można stwierdzić, że świadczy usługi dla przedsiębiorstw, skoro nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej. Pierwotnie podstawowym zakresem jej działalności była działalność lecznicza i uzdrowiskowa.

ZWD stwierdził, że wnioskodawca nie przedstawił żadnego dowodu na to, że świadczył usługi na rzecz MŚP jako IOB. W punkcie "Podstawowe produkty/towary/usługi oferowane przez przedsiębiorstwo" we wniosku wyraźnie zaznaczył, że "nie oferował dotychczas żadnych produktów/ towarów i usług". Samo zaś posiadanie statusu IOB nie świadczy o tym, że firma świadczy usługi w ramach tej działalności, mając na względzie definicję IOB w dokumentacji programowej, w zakres której to definicji wnioskodawca się nie wpisuje, z uwagi na brak oferowania usług dla przedsiębiorców, w związku z czym nie można uznać, że spełnia sporne kryterium.

Sąd I instancji wyrokiem z 29 czerwca 2017 r. oddalił skargę spółki.

Sąd wskazał na podstawy prawne zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj.: ustawę z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217 ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa).

Sąd przypomniał, że w sprawie kwestią sporną jest ocena, czy skarżąca spełniała podstawowe kryterium formalne niezbędne do skutecznego ubiegania się w konkursie o dofinansowanie swego projektu, tj. "Kwalifikowalność wnioskodawcy". Zgodnie z postanowieniami SZOOP RPO WD i pkt 7 Regulaminu konkursu w naborze do projektów 1.3. A mogły uczestniczyć jedynie ściśle określone typy potencjalnych beneficjentów, m.in. Instytucje Otoczenia Biznesu (IOB).

Sąd stwierdził, że z przytoczonej w zaskarżonym rozstrzygnięciu definicji IOB wynika, iż są to podmioty non – profit, również takie, które przeznaczają swój zysk na cele statutowe i jednocześnie nie wypłacają dywidendy swoim udziałowcom lub akcjonariuszom (a zatem i mogą nimi być spółki z ograniczoną działalnością) oferujące usługi z zakresu wsparcia przedsiębiorczości w szerokim, opisanym wyżej, zakresie. Bezsprzecznie zatem, skoro konkurs został skierowany wyłącznie do określonej grupy beneficjentów, rzeczą skarżącej było wykazanie, że spełnia przesłanki formalne udziału, w tym także w zakresie wymaganej kategorii podmiotowej. Spełnienie kryterium podmiotowego, czyli kwalifikowalności wnioskodawcy, ma wynikać wprost z dokumentacji aplikacyjnej, co powinno znajdować potwierdzenie we wniosku wraz z wymaganymi załącznikami, gdyż na tej podstawie dokonuje się oceny faktycznego spełnienia wymogów konkursu. W tym celu formularz obowiązującego wniosku zawiera odpowiednie pozycje, które w procedurze wyboru projektów podlegają analizie i weryfikacji. Tym się kierując, w ocenie Sądu, ZWD zasadnie uznał, że skarżąca, mimo nazwy, tj. działania pod firmą odwołującą się do "Inkubatora Przedsiębiorczości", a także postanowieniom umowy spółki, stosownym wpisom w KRS, wyrażanych intencji, czyli pomimo formalnego spełniania definicji IOB, to faktycznie, na dzień składania wniosku, nie stanowiła podmiotu – IOB.

Zdaniem Sądu dokumentacja konkursowa nie pozostawia wątpliwości, że konkurs został skierowany do podmiotów działających już faktycznie w sferze otoczenia biznesu w pojęciu przytoczonym według prezentowanej definicji IOB, a nie w stosunku do podmiotów, które jedynie taki stan deklarują bądź dopiero aspirują w przyszłości, choćby nieodległej. Chodzi zatem o udokumentowanie przez wnioskodawcę stanu faktycznego, rzeczywiście istniejącego w dacie składania wniosku, a nie intencjonalnego czy deklarowanego. Wnioskodawca musi wykazać na etapie składania wniosku oraz na podstawie treści w nim zawartych - realizację przez niego działalności typowej dla IOB, a więc stanowiącej działalność podstawową dla takiego podmiotu. Tymczasem na tle informacji zamieszczonych we wniosku i wskazujących, że skarżąca nie oferowała żadnych produktów, towarów lub usług, nie osiągnęła jakichkolwiek przychodów w ramach działalności podstawowej, nie sposób wyprowadzić konkluzji, że omawiane kryterium kwalifikowalności spełnia.

Reasumując Sąd stwierdził, że nie można uznać by na moment składania wniosku skarżąca stanowiła IOB w omawianym rozumieniu. Nie został bowiem spełniony żaden z przedmiotowo istotnych elementów: osiąganie zysku z przeznaczeniem go na cele statutowe, to jest wsparcia przedsiębiorstw (MŚP dla działania 1.3) – poprzez oferowanie, świadczenie usług dla tych przedsiębiorstw. W ocenie Sądu, rozróżnianie pojęć "oferowanie", czy "świadczenie" usług ma znaczenie w sprawie drugorzędne, dokumentacja konkursowa nie odsyła wprost do Kodeksu cywilnego i należałoby się tu posłużyć powszechnym znaczeniem, potocznie występującym, co sprawdza się do uznania, że chodzi tu o synonimy. Nadto skarżąca nie wykazała żadnego świadczenia (wykonania) usług, towarów lub produktów dla przedsiębiorców, ani tego, że w ogóle składała jakiekolwiek oferty wsparcia powstawania i rozwoju początkujących przedsiębiorstw MŚP. Skarżąca sama podała na stronie 8 wniosku, cyt.: "Wnioskodawca nie oferował dotychczas żadnych produktów/towarów i usług", a wobec tego utrzymywanie w skardze twierdzenia, że jednak spełnia tę przesłankę, nie może się ostać. Skarżąca dopiero zamierzała ten rodzaj usług wdrożyć w ramach sfinansowanego projektu, który zgłosiła do konkursu. Nie było jednak założeniem konkursu wsparcie finansowe celem utworzenia nowych IOB. W takim zresztą przypadku bezsprzecznie obowiązujący formularz wniosku dla przedmiotowego konkursu nie przewidywałby konieczności podania danych dotyczących w pozycji C działalności przedsiębiorstwa, w tym w zakresie procentowego udziału działalności podstawowej i innej oraz której dotyczy projekt - w ostatnim roku obrotowym w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży, a także informacji w zakresie oferty przedsiębiorstwa i przychodów z działalności oraz ich udziału w przychodach ze sprzedaży za ostatni rok obrotowy.

Spółka skargą kasacyjną zaskarżyła wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od ZWD na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi – na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w związku z pkt 7 Regulaminu konkursu przyjętego dla naboru nr [...] oraz pkt 1.a.7 Kryteriów wyboru projektów stanowiących załącznik nr 2 do ww. Regulaminu konkursu poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Instytucją Otoczenia Biznesu, uprawnioną do ubiegania się o dofinansowanie, w rozumieniu definicji zawartej w pkt 7 Regulaminu konkursu, jest wyłącznie podmiot, który już faktycznie działa w sferze otoczenia biznesu, a w konsekwencji, że tylko tak zdefiniowana IOB może ubiegać się o dofinansowanie w konkursie, podczas gdy prawidłowa wykładnia pkt 7 Regulaminu konkursu powinna prowadzić do wniosku, że dla uznania danego podmiotu za IOB (a tym samym uznania go za podmiot kwalifikowalny do dofinansowania) irrelewantne jest świadczenie usług wspierających przed datą złożenia wniosku o dofinansowanie. W konsekwencji błędnej wykładni Sądu I instancji w sposób nieprawidłowy uznał, że ocena projektu skarżącej nie uchybia normom zawartym w przepisie art. 37 ustawy.

Argumentacja przedstawionych zarzutów została zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

ZWD w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), a więc w tych granicach, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 (naruszenie prawa materialnego) i pkt 2 (naruszenie przepisów postępowania) p.p.s.a., biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta jedynie na art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a więc naruszeniu prawa materialnego w zakresie błędnej wykładni.

Istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie odnosi się do kwestii kwalifikacji skarżącej spółki jako podmiotu uprawnionego do ubiegania się o dofinansowanie na warunkach określonych w Regulaminie konkursu nr [...] ramach RPO WD 2014-2020, a więc wypełniającej kryterium nr 1.a.7 "Kwalifikowalność wnioskodawcy".

Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, podzielił stanowisko ZWD, że konkurs został skierowany do podmiotów działających już faktycznie w sferze otoczenia biznesu jako Instytucja Otoczenia Biznesu, a nie w stosunku do podmiotów, które tylko taki stan deklarują. Zdaniem zaś skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji, w ślad za ZWD, błędnie interpretuje pojęcie Instytucji Otoczenia Biznesu wiążąc jej status z faktycznym prowadzeniem działalności polegającej na świadczeniu usług wsparcia dla przedsiębiorców najpóźniej w dacie złożenia wniosku o dofinansowanie. W jej ocenie dla kwalifikacji podmiotu jako IOB wystarczające jest samo oferowanie usług wspierających przedsiębiorców, niekoniecznie ich faktyczne świadczenie. Skarżąca kasacyjnie – odnosząc się do kwestii nieosiągania przychodów z tytułu świadczenia usług wspierających dla przedsiębiorców – uważa, że Regulamin konkursu nie wymagał, aby we wniosku w pozycjach C, zostały podane dodatnie wartości. Z uwagi na powyższe sformułowała zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w związku z pkt 7 Regulaminu konkursu oraz pkt 1.a.7 Kryteriów wyboru projektów stanowiących załącznik nr 2 do ww. Regulaminu konkursu.

Odnosząc się do tak przedstawionych zarzutów wskazać należy, co jest bezsporne w sprawie, że zgodnie z pkt 7 Regulaminu dla tego konkursu w naborze do projektów 1.3.A. mogły uczestniczyć jedynie ściśle określone, wymienione tamże, typy potencjalnych beneficjentów, m.in. Instytucje Otoczenia Biznesu.

Zgodnie z SZOOP RPO WD – Instytucje Otoczenia Biznesu to instytucje niedziałające dla zysku (również takie, które przeznaczają swój zysk na cele statutowe i jednocześnie nie wypłacają dywidendy swoim udziałowcom lub akcjonariuszom), oferujące przedsiębiorcom usługi wspierające w szerokim zakresie. Pomoc może dotyczyć zagadnień związanych z tworzeniem, prowadzeniem i rozwojem przedsiębiorstwa. Oferta instytucji otoczenia biznesu obejmuje np. udzielanie informacji, szkolenia, doradztwo, usługi B+R itp. Do instytucji otoczenia biznesu zaliczamy np. regionalne i lokalne agencje rozwoju, stowarzyszenia przedsiębiorców i osób działających na ich rzecz, izby gospodarcze, samorządy przedsiębiorców, centra wspierania przedsiębiorczości, inkubatory przedsiębiorczości, centra transferu technologii, instytucje sfery B+R, fundusze pożyczkowe, firmy prywatne świadczące usługi dla przedsiębiorstw itd.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że treść zacytowanej definicji IOB, wbrew ocenie skarżącej kasacyjnie, nawiązuje do dotychczasowego działania takiej instytucji. Wskazać bowiem należy, że konkurs skierowany był do wnioskodawców, którzy wspierają przedsiębiorców, niedziałających w tym zakresie dla zysku (chyba że na cele statutowe i jednocześnie nie wypłacają dywidendy udziałowcom lub akcjonariuszom). Oznacza to, że aby ocenić ten element definicji – czy instytucja działa dla osiągnięcia zysku przy oferowaniu wsparcia przedsiębiorców – konieczne jest ustalenie, że działała ona w tym zakresie w ogóle, a zatem czy usługi w wymienionych przedmiotach były świadczone w przeszłości.

Takie rozumienie definicji IOB, dla potrzeb niniejszego konkursu, potwierdza Instrukcja wypełniania Wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach RPO WD 2014-2020 dla Działania 1.3 A, która ma charakter komplementarny z Regulaminem niniejszego konkursu. Przypomnieć należy, że pola wniosku o dofinansowanie C.II.3.1 "Podstawowe produkty/towary/usługi oferowane przez przedsiębiorstwo" i C.II.3.2 "Przychody z podstawowej działalności" zostały wypełnione przez skarżącą jako "nie dotyczy" i "0,00%". Tymczasem zapisy Instrukcji wypełniania Wniosku dotyczące pola – "Podstawowe produkty/towary/usługi oferowane przez przedsiębiorstwo", wskazują na potrzebę podania charakterystyki oferowanych przez wnioskodawcę produktów/towarów/usług i wskazania procentowego udziału każdego z nich w przychodach ze sprzedaży za ostatni rok obrotowy. Z kolei w polu "Przychody z podstawowej działalności" należy określić wartość przychodów z podstawowej działalności. Przy czym w zależności od okresu prowadzenia działalności gospodarczej należy podać wartość przychodów. Przedsiębiorstwa, które prowadzą działalność krócej niż rok wypełniają jedynie wiersz "Wartość przychodów w tys. PLN od 1 stycznia do końca ostatniego zamkniętego kwartału bieżącego roku (narastająco)".

Z przytoczonych pól wynika zatem, że organizujący konkurs, jako beneficjenta projektu, widział przedsiębiorców, którzy działają już na rynku. Brak w nich natomiast instrukcji, zapisów czy uwag, które miałby dotyczyć nowoutworzonych, niedziałających dotychczas podmiotów.

Trafnie zatem Sąd I instancji wywiódł, że nie było założeniem konkursu, wsparcie finansowe celem utworzenia nowych IOB. Tak więc nie można interpretować Instytucji Otoczenia Biznesu jako podmiotu, który jedynie formalnie spełnia tę definicję poprzez zamieszczenie odpowiednich zapisów w statutach czy umowach spółek i dopiero zamierza oferować usługi w zakresie wsparcia przedsiębiorców.

Pomocniczo wskazać należy na dokument "Raport ekspercki dla Ministerstwa Rozwoju, Departamentu Regionalnych Programów Operacyjnych" – "Ocena systemu wsparcia instytucji otoczenia biznesu w regionalnych programach operacyjnych na lata 2014-2020" z 2 grudnia 2016 r. Z dokumentu tego wynika, że od IOB obecnie (a więc w perspektywie budżetowej 2014-2020) oczekiwać się będzie przede wszystkim efektywnej realizacji usług na rzecz sektora MSP. IOB przestały być celem i beneficjentem narzędzia wsparcia przedsiębiorczości, a ich obecność w polityce rozwojowej skupia się do wykorzystania nagromadzonego potencjału (p. str. 23). Oznacza to, że IOB traktuje się jako instytucje mające już doświadczenie, a więc prowadzące działalność od pewnego czasu.

Odnosząc się do leksykalnej polemiki dotyczącej pojęć "oferowania" i "świadczenia" wskazanej w skardze kasacyjnej, należy zauważyć, że w świetle definicji IOB nie ma ona znaczenia. Skoro bowiem, jak wyjaśniono wyżej, IOB to podmioty niedziałające dla zysku (również takie, które przeznaczają zysk na cele statutowe i jednocześnie nie wypłacają dywidendy swoim udziałowcom lub akcjonariuszy), oferujące przedsiębiorcom usługi wspierające w szerokim zakresie, nie budzi wątpliwości, że działalność w tym zakresie musi być przez nie prowadzona na moment złożenia wniosku o dofinansowanie, w przeciwnym razie nie byłaby możliwa kwalifikacja wnioskodawcy. Istotą zaś oferowania określonych usług jest możliwość przyjęcia oferty przez jej adresata, a zatem o faktycznym oferowaniu usług można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy oferta może być przyjęta przez jej adresata, czego spółka nie tylko nie wykazała, ale wręcz zaprzeczyła w treści wniosku – "Wnioskodawca nie oferował dotychczas żadnych produktów/towarów i usług" (str. 8 wniosku), na co trafnie wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Podkreślić w tym miejscu należy, że skarżący kasacyjnie nie sformułował zarzutów na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a więc nie kwestionował poprawności przyjętego do rozpoznania sprawy stanu faktycznego sprawy, jak i ewentualnych wad przeprowadzonego postępowania mogących mieć istotny wpływ na jej wynik.

Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji dokonał poprawnej wykładni pojęcia IOB zawartego w pkt 7 Regulaminu konkursu, przez co prawidłowo w sprawie uznano, że skarżąca nie spełniła kryterium nr 1.a.7 Kryteriów wyboru projektów "Kwalifikowalność wnioskodawcy".

Konsekwencją powyższego jest to, że w sprawie skarżąca kasacyjnie nie wykazała skutecznie braku przejrzystości, rzetelności i bezstronności, w działaniu organu przy wyborze projektu do dofinansowania, a tym samym nieprawidłowej oceny Sądu I instancji. Podkreślić należy, że organ kierując się przytoczonymi zapisami Regulaminu konkursu, działał zgodnie z ustalonymi zasadami, równymi dla wszystkich wnioskodawców, przez co nie można zarzucić naruszenia wymienionych zasad w postępowaniu konkursowym. W rezultacie w skardze kasacyjnej nie dowiedziono naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

O zasądzeniu kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 360 zł orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, ze zm.).