Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 788/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1 pkt 6, art. 154 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 lipca 2013 r. sprawy ze skargi L. C. o wymierzenie Wojewodzie grzywny w przedmiocie niewykonania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt III SA/KR 306/09 postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

L. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę o wymierzenie Wojewodzie grzywny w przedmiocie niewykonania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 306/09.

Wskazanym wyżej postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wymierzył Staroście, na wniosek A. F., grzywnę w kwocie 2000 zł za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 1158/02.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna.

Sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność rozpoznawanej skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Stosownie do art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Z przytoczonego przepisu wynika, że skarga o wymierzenie organowi grzywny przysługuje w dwóch sytuacjach. Po pierwsze, gdy organ nie wykonuje wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Po drugie, gdy organ pozostaje bezczynny lub prowadzi przewlekle postępowanie po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności.

Postanowieniem z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 306/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wymierzył Staroście grzywnę w kwocie 2000 zł za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 1158/02. Należy podkreślić, że stroną postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 306/09 był Starosta, a nie Wojewoda. Ww. postanowienie nie jest więc orzeczeniem obligującym Wojewodę do podejmowania jakichkolwiek działań.

Zgodnie z art. 228 P.p.s.a. grzywna jest dochodem budżetu państwa i podlega egzekucji sądowej bez nadawania orzeczeniu klauzuli wykonalności.

Nie ulega wątpliwości, iż norma wyrażona w art. 154 § 1 P.p.s.a. obejmuje wyłącznie kwestię niewykonania wyroku sądowego w zakresie będącej jego przedmiotem sprawy administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r. sygn. I OSK 154/08, LEX nr 505363).

Przedmiotem skargi wniesionej w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a., może być jedynie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracyjnego w ponownie prowadzonym postępowaniu, po uprzednim wyroku sądu orzekającym merytorycznie.

Z tego też powodu skargę należało uznać za niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Co więcej, niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej może mieć miejsce z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych. Przyczyny podmiotowe to prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie skargi wniesionej przez podmiot, który nie jest legitymowany do wniesienia danego rodzaju skargi do sądu administracyjnego. Jeżeli legitymacja podmiotu opiera się na interesie prawnym, badanie legitymacji następuje w toku postępowania. Ustalenie zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1229/04 (dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Z powyższego wynika, że jeżeli z przyczyn obiektywnych i oczywistych tj. bez konieczności badania interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a. wynika, iż podmiot wnoszący skargę nie jest do tego uprawniony, Sąd odrzuca skargę jako niedopuszczalną.

Zgodnie z art. 154 § 1 P.p.s.a. skargę przedmiocie niewykonania wyroku żądając wymierzenia organowi grzywny może wnieść jedynie strona postępowania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż sprawa rozstrzygnięta postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 października 2009 r. sygn. III SA/Kr 306/09,zainicjowana była skargą A. F. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2005 r. sygn. II SA/Kr 1158/02, w którym to postępowaniu L. C. nie występował jako strona. Nie miał on też przymiotu strony w postępowaniu zakończonym ww. wyrokiem.

Oznacza to, że L. C. nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w przedmiocie niewykonania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 października 2009 r. sygn. III SA/Kr 306/09.

Zatem skargę należało uznać za niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. z przyczyn zarówno podmiotowych jak i przedmiotowych.