Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1012/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Zabezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 8,  art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2015 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla opiekuna uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ś. odmówił przyznania skarżącej D.W. prawa do zasiłku dla opiekuna w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną – T.P., przysługującego osobom, które utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 1 lipca 2013 r. w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w aktach sprawy znajduje się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., nr [...], którą przyznano D.W. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką – T.P. w okresie od dnia 21.06.2011 r. do 30.06.2011 r. w wysokości 173,40 zł oraz w okresie od 1.07.2011 r. w wysokości 520 zl miesięcznie. Organ podniósł, że w dniu 22.05.2014 r. D.W. oświadczyła, że jest objęta obowiązkowym ubezpieczeniem w KRUS ale od dnia 1.07.2013 r. nie prowadzi gospodarstwa rolnego, które znajduje się w gminie Ł. W związku z tym organ podkreślił, że na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników (tekst jedn. Dz.U z 2008 r. Nr 50, poz. 291), ubezpieczenie społeczne rolników, zwane dalej “ubezpieczeniem" obejmuje, na zasadach określonych w ustawie, rolników i pracujących z nimi domowników. Podniósł, że zgodnie z art. 6 wyżej wymienionej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o rolniku - rozumie się przez to pełnoletnią osobę fizyczną, zamieszkującą i prowadzącą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osobiście i na własny rachunek, działalność rolniczą w pozostającym w jej posiadaniu gospodarstwie rolnym, w tym również w ramach grupy producentów rolnych, a także osobę, która przeznaczyła grunty prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego do zalesienia oraz domowniku - rozumie się przez to osobę bliską rolnikowi, która: - ukończyła 16 lat; - pozostaje z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym lub zamieszkuje na terenie jego gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie; - stale pracuje w tym gospodarstwie rolnym i nie jest związana z rolnikiem stosunkiem pracy. Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, zasiłek dla opiekuna przysługuje w przypadku, gdy o zasiłek dla opiekuna ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników lub domownicy, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, świadczenie to przysługuje odpowiednio: 1) rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego; 2) małżonkom rolników lub domownikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego, albo wykonywania przez nich pracy w gospodarstwie rolnym. W związku z tym organ stwierdził, że prawo do zasiłku dla opiekuna nie przysługuje D.W., gdyż z jej oświadczenia wynika, że od dnia 1 lipca 2013 r. (do nadal) podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu rolników KRUS, w związku powyższym nie można uznać, że zrezygnowała z prowadzenia gospodarstwa rolnego, gdyż obowiązkowi ubezpieczenia rolników w KRUS podlegają rolnicy oraz pracujący z nimi domownicy. Organ dodał, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, zasiłek dla opiekuna przysługuje: 1) za okresy od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie ustawy, w których osoba spełniała warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 992 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r.; 2) od dnia wejścia w życie ustawy, jeżeli osoba spełnia warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyinego określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r. Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Organ wskazał, że T.P. jest w związku małżeńskim z J.P. Podniósł, że z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 27.06.2014 r. wynika, że J.P. nie utrzymuje kontaktu z żoną oraz nie poczuwa się do obowiązku sprawowania nad nią opieki i nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, zatem w oparciu o przytoczony wyżej przepis ustawy o oświadczeniach rodzinnych (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit a), nie jest możliwe nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na osobę pozostającą w związku małżeńskim, poza wskazanym wyjątkiem, który w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła, że organ pierwszej instancji stwierdził, iż świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje jej z uwagi na podleganie ubezpieczeniu rolników. W tym zakresie wskazała, że podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu rolników, ale odkąd jej mama podupadła na zdrowiu i przebywa u niej od maja 2011 r., posiadane przez nią grunty dzierżawi jej sąsiad K.D. Dodała, że złożyła odpowiednie oświadczenie w tej sprawie w dziale Świadczeń Rodzinnych w Ś. Jednocześnie oświadczyła, że jej mąż i syn nie pracują w gospodarstwie i nie podlegają obowiązkowi opłacania składek KRUS. Ponadto skarżąca podniosła, że jeśli chodzi o męża jej matki, to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w decyzji z dnia [...]r. nr [...] zaznaczyło, że "osoby pozostające w związku małżeńskim, których małżonkowie z uwagi na wiek lub stan zdrowia nie są w stanie sprawować nad nimi opieki, powinny być traktowane jednakowo, jako osoby, które w związku małżeńskim nie pozostają. Obydwie bowiem kategorie osób w jednakowy sposób wymagać będą opieki osób trzecich." Skarżąca dodała, że mąż jej matki – J.P. ma 81 lat i potrzebuje sam opieki własnych dzieci.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...]r. na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję wydaną przez organ I instancji z dnia [...]r. nr [...] odmawiającą przyznania stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i przyznało D.W. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką – T.P. od dnia 26.01.2011 r. do dnia 30.06.2011 r. w wysokości 173,40 zł oraz od dnia 1.07.2011 r. w wysokości 520 zł miesięcznie. Organ podkreślił, że decyzja powyższa wygasła z mocy prawa z dniem 1.07.2013 r. Następnie wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, zasiłek dla opiekuna przysługuje osobie, jeżeli decyzja o przyznaniu jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r. poz. 1548) z dniem 1 lipca 2013 r. Organ wskazał, że zasiłek dla opiekuna przysługuje:

za okresy od dnia 1 Iipca 2013 r. do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie ustawy, w których osoba spełniała warunki do otrzymania .świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992, z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r.;

od dnia wejścia w życie ustawy, jeżeli osoba spełnia warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych (obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r.), świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu; 2) innym osobom, na których, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59, z późn. zm.), ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, 3) opiekunowi faktycznemu dziecka - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Następnie organ podniósł, że zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a cytowanej ustawy, świadczenia pielęgnacyjne nie przysługują, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełosprawności.

W podsumowaniu organ wskazał, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wymaga stwierdzenia przez organ, iż spełnione zostały kumulatywnie następujące przesłanki:

osoba wymagająca opieki legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności

osoba ubiegająca się o świadczenie nie podjęła lub zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej

wystąpiła konieczność sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności przez osobę ubiegającą się o świadczenie,

pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej bądź jej nie podjęciem a koniecznością opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności występuje związek przyczynowy,

nie zachodzą wyłączenia prawa do świadczenia przewidziane w art. 17 ust. 5 ustawy. Następnie organ podniósł, że - jak wynika z akt sprawy – T.P. pozostaje w związku małżeńskim z J.P., który nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a więc w przedmiotowej sprawie występuje przesłanka negatywna wskazana w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych i wobec tego zasiłek dla opiekuna nie może zostać stronie przyznany.

W skardze złożonej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, D.W. podniosła zarzut naruszenia przez organ art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez błędne zastosowanie do niniejszej sprawy. W związku z tym zarzutem wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że począwszy od dnia 1 września 2014 r. nie podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu rolników i nikt z jej rodziny nie pracuje w gospodarstwie i nie opłaca składek ZUS, a grunt rolny, oddała w dzierżawę sąsiadowi P.K. Skarżąca podniosła, że mąż jej matki, J.P. nie utrzymuje żadnych kontaktów z matką od 2011 roku. Od tego roku J.P. i matka skarżącej pozostają w faktycznej separacji. Dodała, że mąż matki ma 81 lat i nie jest w stanie sprawować opieki nad jej matką, nie przyczynia się w żadnym zakresie do zaspokajania potrzeb matki. Skarżąca podkreśliła, że jej matka jest osobą zaliczoną do znacznego stopnia niepełnosprawności, niezdolną do pracy, wymagającą stałej opieki w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Przed Sądem Okręgowym w K. toczy się sprawa o jej ubezwłasnowolnienie sygn. [...]. Dodała, że z opinii psychiatryczno-psychologicznej sporządzonej przez biegłych lekarzy na potrzeby tej sprawy wynika, że jej matka jest całkowicie bezradna i zależna od innych, nie jest w stanie kierować swoim postępowaniem z uwagi na poważne zaburzenia psychiczne oraz ograniczoną możliwość samodzielnego funkcjonowania. Skarżąca podniosła, że w świetle zastosowanej przez organy administracji, literalnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, aby mogła uzyskać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, jej matka musiałaby rozwiązać związek małżeński, a nie jest w stanie samodzielnie stać. Skarżąca przytoczyła wykładnię tego przepisu, zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 756/2013 i podniosła, że w jej sprawie również ta wykładnia powinna być zastosowana.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wymienionego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.

Jednocześnie na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd dokonuje kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem zgodności z prawem nie będąc związany zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należało, że została ona wydana z istotnym naruszeniem przepisów postępowania. Wobec tego wystąpiły podstawy do jej uchylenia.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla opiekuna, przysługującego osobom, które utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 1 lipca 2013 r. w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.

Organ odwoławczy uznał bowiem, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione warunki otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 992 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r., jak tego wymaga art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów ( Dz.U. z 2014 r. poz. 567).

Jednocześnie pomimo tego, że utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nie ustosunkował się w najmniejszym nawet stopniu do zarzutów odwołania zmierzających do zakwestionowania podstaw tej decyzji, według której, prawo do zasiłku dla opiekuna nie przysługuje skarżącej, gdyż z jej oświadczenia wynika, że podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu rolników KRUS, a w związku tym nie można uznać, że zrezygnowała z prowadzenia gospodarstwa rolnego.

Podkreślenia przy tym wymagało, że akta administracyjne zawierają zaświadczenie KRUS z 11 czerwca 2013 r. ( k.5 – k.8 ), według którego skarżąca nieprzerwanie podlegała ubezpieczeniu społecznemu rolników od dnia 21 sierpnia 2003 r. “do nadal".

Powyższe uchybienie organu odwołaczego jest zatem szczególnie rażące, gdyż w konsekwencji tego, że nie ustosunkował się do zarzutów odwołania, pominął istotne w przedmiotowej sprawie ustalenia, tj. czy został spełniony warunek rezygnacji przez skarżącą z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, określony w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, według stanu z dnia 31 grudnia 2012 r.

Zamiast przeprowadzić ustalenia w powyższym zakresie, a przez to rozpoznać zarzuty odwołania, organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie występuje negatywna przesłanka wskazana w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych (obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r.), tj. osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a jej małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Z kolei stwierdzając wystąpienie tej negatywnej przesłanki, organ pominął ustosunkowanie się do zarzutów odwołania, które dotyczyły tej właśnie kwestii. W odwołaniu skarżąca wskazała bowiem, że jeśli chodzi o męża jej matki, to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w decyzji z dnia [...]r. nr [...] zaznaczyło, że "osoby pozostające w związku małżeńskim, których małżonkowie z uwagi na wiek lub stan zdrowia nie są w stanie sprawować nad nimi opieki, powinny być traktowane jednakowo, jako osoby, które w związku małżeńskim nie pozostają. Obydwie bowiem kategorie osób w jednakowy sposób wymagać będą opieki osób trzecich." W tym zakresie skarżąca wskazała, że mąż jej matki – J.P. ma 81 lat i sam potrzebuje opieki własnych dzieci.

Podkreślić należało, że cytowana przez skarżącą wypowiedź organu odwoławczego, pochodzi – według wskazanego przez nią oznaczenia sprawy – z uzasadnienia decyzji tego organu, na mocy której przyznano skarżącej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad matką – T.P. Jest to szczególnie istotne, bo decyzja ta została wydana w stanie prawnym, w którym treść art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych była identyczna z brzmieniem obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r.

Wobec tego zatem, że zarówno w dacie wydania decyzji o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego, jak i w dniu 31 grudnia 2012 r., treść art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych była taka sama, organ odwoławczy miał szczególny obowiązek wskazania w zaskarżonej decyzji, z jakich powodów zmienił ocenę prawną w przedmiotowej sprawie – pomimo nie zmienionego stanu faktycznego oraz nie zmienionej treści art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) cytowanej ustawy.

W wyniku przeprowadzenia kontroli w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić zatem należało, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia zasady postępowania administracyjnego, według której organ odwoławczy jest zobowiązany do rozpatrzenia zarzutów odwołania.

W konsekwencji tego, że organ – jak już była o tym mowa wyżej - nie odniósł się do zarzutów odwołania zmierzających do zakwestionowania podstaw decyzji organu I instancji, pominął istotne w przedmiotowej sprawie ustalenia, czy został spełniony warunek rezygnacji przez skarżącą z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, określony w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, według stanu z dnia 31 grudnia 2012 r. Przyjmując zaś, że w sprawie występuje negatywna przesłanka wskazana w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych (obowiązującym w dniu 31 grudnia 2012 r.), organ pominął ustosunkowanie się do cytowanych wyżej zarzutów odwołania, które dotyczyły tej kwestii, a przez to nie wskazał w zaskarżonej decyzji, z jakich powodów diametralnie zmienił ocenę prawną, przedstawioną w decyzji o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego, pomimo nie zmienionego stanu faktycznego oraz nie zmienionej treści art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) cytowanej ustawy.

W wyniku tego doszło również do naruszenia art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, według którego organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz art. 107 § 3 K.p.a., określającego warunki, jakie powinno spełniać uzasadnienie decyzji.

Wobec tego - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań.