Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1095/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Asesor WSA Krzysztof Targoński, Protokolant ref. Marta Lewicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2006r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego w T. z [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złote [...] groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 §1 pkt 1 i art. 13 § 1 pkt 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. nr 137, poz. 926 z późn. zm.), art. 9 ust. 1, art. 10, art. 15 ust. 1, art. 26, art. 27 ust. 8 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), Obwieszczenia Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 9 listopada 1998 r. o utracie mocy obowiązującej przepisów art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy o podatków od towarów i usług, utrzymał w mocy decyzje Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wrzesień 1998 r. w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji przedstawiono okoliczności faktyczne sprawy. Wynika z nich, że skarżący od [...] roku prowadził działalność w ramach Biura A w oparciu o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Usługi wykonywane przez stronę były świadczone osobiście w oparciu o zawarte umowy o dzieło i umowy zlecenia, a przychody z nich wynikające dokumentowano rachunkami uproszczonymi. Przychody były uzyskiwane wyłącznie od osób prawnych lub podmiotów gospodarczych i nie wyczerpywały znamion przychodów określonych w art. 12 ust. 1-6 i art. 13 pkt 2-8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem organów podatkowych strona wypełniła przesłanki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT gdyż jako osoba fizycznych wykonywała we własnym imieniu i na własny rachunek czynności o których mowa w art. 2 ust. 1 o VAT w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy. Jednocześnie strona spełniała warunki wymienione w art. 2 ust. 1 ustawy z 23.12.1988 roku o działalności gospodarczej, bowiem świadczone przez nią usługi stanowiły zespół wielokrotnie powtarzanych czynności podejmowanych w celu zarobkowym i brak było podstaw do zwolnienia tych przychodów od podatku VAT w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 6. Ponadto ponieważ począwszy od września 1997 roku wartość sprzedaży u podatnika przekroczyła limit uprawniający do korzystania ze zwolnienia podmiotowego na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT skarżący z mocy prawa stał się podatnikiem VAT zobowiązanym do składania deklaracji VAT-7 oraz obliczania i wpłacania tego podatku. Utrata prawa do zwolnienia przesądziła o istnieniu obowiązku podatkowego w podatku VAT w latach następnych. Podstawę opodatkowania określono zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.

W złożonym odwołaniu strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 2 ust. 1 i art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT i art. 121 P 1 Ordynacji podatkowej. Podniosła, że w decyzji dot. podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 rok świadczone przez nią usługi zakwalifikowano jako wykonywane osobiście, natomiast w decyzjach wydanych za lata następne uznano to za działalność gospodarczą. Tymczasem podatnik od [...] roku do [...] roku wykonywał usługi w niezmienionych warunkach i dopiero od [...] roku rozpoczął świadczenie usług dla ludności. Oznacza to, że dopiero od tej daty wykonywane czynności przestały wypełniać dyspozycję z art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Organ odwoławczy w oparciu o uprzednio ustalony stan faktyczny uznał, że przychody uzyskiwane przez stronę w okresie od [...] roku do [...] roku nie wyczerpywały znamion określonych w przepisie art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem nie mogły korzystać ze zwolnienia przedmiotowego w podatku VAT na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6. Dodatkowo wskazał, że o tym, czy dany przychód jest przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3) decyduje "zawodowy charakter, powtarzalność, podejmowanie działań, uczestnictwo w obrocie gospodarczym" tej działalności wynikający z definicji zawartej w art. 2 ust. 1 ustawy o działalności gospodarczej.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji podtrzymując zarzuty podniesione uprzednio w odwołaniu. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła naruszenie przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT, art. 13 p-kt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Wyrokiem z dnia 27 grudnia 2004 r. sygn. akt I SA/Gl 3013-3031 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W szczególności nie zgodził się z przedstawioną przez podatnika interpretacją art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT.

Zgodnie bowiem z treścią art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 1997 roku źródłem przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych są:

- działalność wykonywana osobiście

- pozarolnicza działalność gospodarcza w tym również wykonywanie wolnego zawodu z wyjątkiem działalności wykonywanej osobiście.

Oznaczało to, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że świadczenie określonych usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykluczało jednocześnie możliwość zakwalifikowania uzyskanych przychodów z działalności wykonywanej osobiście. Podatnik pomimo osobistego wykonywania usług świadczonych na rzecz podmiotów gospodarczych był jednocześnie podmiotem spełniającym przesłanki określone w art. 2 ustawy o działalności gospodarczej tj. podmiotem uczestniczącym w obrocie gospodarczym i wykonującym, w celu zarobkowym usługi w sposób zorganizowany, ciągły i zawodowy we własnym imieniu i na własny rachunek. Dlatego zasadne było przyjęcie, że uzyskiwane przez skarżącego przychody spełniały kryteria przychodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej. Nie odpowiadały one zatem przesłankom określonym w art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i dlatego strona skarżąca nie mogła być zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6.

W zakresie zarzutów dotyczących naruszenia zasady zaufania obywateli do organów podatkowych poprzez odmienne rozstrzygnięcie kwestii przychodów za 1996 rok w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych Sąd stwierdził, że kwestia ta nie była przedmiotem badania w rozpoznawanej sprawie. Ponadto problem zaufania obywateli do organów podatkowych nie może być rozumiany jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem i powielającym poprzednie błędy. Nawet błędne informacje uzyskane w urzędzie skarbowym mogą rodzić jedynie skutki cywilnoprawne, a nie mają wpływu na byt prawny zobowiązania podatkowego powstającego z mocy prawa.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył podatnik wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów zastępstwa prawnego. Jako podstawę prawną kasacji wskazano art. 174 § 1 ppsa – naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem strony skarżącej brzmienie tego przepisu jest jednoznaczne. Zgodnie z jego treścią za przychody z tytułu osobistego wykonywania usług na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło albo wykonywania wolnego zawodu uważa się przychody uzyskiwane wyłącznie od osoby prawnej lub przedsiębiorcy, jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb tych podmiotów i tego samego rodzaju usług nie wykonuje na rzecz ludności. Gdyby ustawodawca chciał dokonać rozróżnienia działalności wykonywanej osobiście od działalności gospodarczej, to niewątpliwie w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych zawarłby odpowiedni zapis. Tymczasem z niekwestionowanych ustaleń organów podatkowych wynika, że w latach 1997-1999 podatnik wykonywał osobiście usługi w oparciu o umowy zlecenia i umowy o dzieło i nie były to usługi dla ludności. Oznacza to, że wykonywane czynności wypełniały w całości dyspozycję art. 13 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wyrokiem z dnia 30 maja 2006 r. sygn. akt I FSK 578/05 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że Strona skarżąca skutecznie wykazała, że przy rozpoznawaniu sprawy doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 13 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych ( tekst. jedn. Dz. U. Nr 14 poz 176). Wskazano, iż kwestia określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 rok dla skarżącego W. K. była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie. Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2006 roku sygn. akt II FSK 559/05 uchylono w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Rozważania zawarte w tym orzeczeniu mają bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy, z uwagi na treść art.7 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm).

Dokonując analizy przepisów powołanej wyżej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 1997 roku Sąd wskazał, że do źródeł przychodów zaliczano wówczas zarówno działalność wykonywaną osobiście (art. 10 ust.1 pkt 2) jak i pozarolniczą działalność gospodarczą, w tym również wykonywania wolnego zawodu, z wyjątkiem działalności określonej w pkt 2 (art. 10 ust.1 pkt 3). Obowiązujące w tym czasie przepisy podatkowe nie zawierały własnej definicji pojęcia "działalność gospodarcza". Dlatego zasadne było pomocnicze odwołanie się do definicji zawartej w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 roku o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41 poz. 324 ze zm). Zgodnie z jej brzmieniem działalnością gospodarczą była działalność wytwórcza, handlowa i usługowa prowadzona w celach zarobkowych i na własny rachunek podmiotu prowadzącego taką działalność. Obejmowało to również działalność wykonywaną osobiście przez osobę fizyczną.

Analizując sprawę z tego punktu widzenia Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn.II FSK 559/05 uznał, że jest poza sporem, że w 1997 roku W.K. prowadził działalność gospodarczą. Jednakże z punktu widzenia prawa podatkowego ustawodawa podzielił tą działalność na kilka odrębnych źródeł przychodów w zależności od okoliczności jej wykonywania. W ten sposób z szeroko rozumianej pozarolniczej działalności gospodarczej została wyłączona, jako odrębne źródło przychodów, działalnośc wykonywana osobiście.

Zgodnie z treścią art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 1997 roku "przychodami z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust.2 pkt 1 były m.in. przychody z osobistego wykonywania usług na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło..., uzyskiwane wyłącznie od osoby prawnej, jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej lub przedsiębiorcy, jeżeli podatnik wykonuje te usługi dla potrzeb tych podmiotów i tego samego rodzaju usług nie wykonuje na rzecz ludnosci". Skoro zatem w analizowanym stanie faktycznym nie budziło wątpliwości, że skarżący wykonywał swą działalność na opisanych wyżej zasadach, to do jego przychodów miały zastosowanie zasady opodatkowania określone w art.10 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podkreślono, że konsekwencje tych rozważań mają bezpośrednie znaczenia dla rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 1997 roku do czerwca 1999 roku. Przedmiot opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym reguluje bowiem art. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), który stanowi, iż opodatkowaniu podlega sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 1), eksport i import towarów i usług (ust. 2) oraz inne czynności enumeratywnie wymienione w ust. 3 pkt 1-6.

Z kolei zwolnienia przedmiotowe od podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ustanowione zostały w art. 7 ustawy o VAT. Przepis ten, w ust.1 stanowi, że zwalnia się od podatku od towarów i usług oraz od podatku akcyzowego przychody, o których mowa w art. 12 ust. 1-6 i art. 13 pkt 2-8 ustawy z 26.VII.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 z późn. zm. (pkt 6).

Stwierdzono, że jeżeli przyjąć, że podatnik prowadząc działalność gospodarczą wykonywał czynności polegające na osobistym świadczeniu usług projektowych na podstawie umów zlecenia i umów o dzieło, a czynności te wykonywał na rzecz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej lub przedsiębiorców, a nie wykonywał ich na rzecz ludności, to do przychodów tych miały zastosowanie zasady opodatkowania odnoszące się do przychodów ze źródła wskazanego w art. 10 ust.1 pkt 2 ustawy o pdf. Jeżeli tak, to podlegały one zwolnieniu przedmiotowemu w podatku od towarów i usług na podstawie art. 7 ustawy o VAT.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy).

Zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Skarga jest uzasadniona.

Na samym wstępie rozważań nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji ostatecznej wskazać trzeba, że istotne znaczenie dla jej oceny ma fakt, że była ona oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 grudnia 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 3013-3031, który to wyrok chylony został przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 30 maja 2006 r. sygn. akt I FSK 578/05.

Zgodnie bowiem z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Nie obejmuje natomiast ocen dotyczących stanu faktycznego (por. J.P. Tarno, Postępowanie przed sądami administracyjnymi..., s. 268 oraz T. Ereciński, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego..., s. 828).

Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny. Z niekwestionowanych ustaleń organu podatkowego wynika, iż strona skarżąca świadczyła usługi projektowe w ramach zgłoszonej działalności gospodarczej i za wykonane prace wystawiała rachunki uproszczone, a z uzyskiwanych z tego tytułu przychodów odprowadzała tylko zryczałtowany podatek dochodowy. Poza sporem były szczegółowo opisane wyżej zasadnicze elementy stanu faktycznego sprawy, jak i sposób ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 1997 r. do czerwca 1999 r. Dlatego też spór sprowadza się do interpretacji postanowień przepisu art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.) i w jego świetle oceny zasadności opodatkowania usług świadczonych przez stronę skarżącą podatkiem od towarów i usług. Przywołany przepis w 1997 r. stanowił, że: "Zwalnia się od podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego przychody, o których mowa w art. 12 ust. 1-6 i art. 13 pkt 2-8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 43, poz. 163, Nr 90, poz. 419, Nr 113, poz. 547, Nr 123, poz. 602 i Nr 126, poz. 626, z 1995 r. Nr 5, poz. 25 i Nr 133, poz. 654 oraz z 1996 r. Nr 25, poz. 113 i Nr 87, poz. 395)". W konsekwencji odpowiedź na pytanie, czy przychody ze spornych usług stanowiły przychody o których mowa w art. 12 ust. 1-6 i art. 13 pkt 2-8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych przesądzi, czy sporne usługi podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dlatego też koniecznym jest sięgnięcie do tych przepisów ustawy z 26 lipca1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, które zostały powołane w przywołanym przepisie.

Dokonując analizy przepisów powołanej wyżej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 1997 roku wskazać trzeba, że do źródeł przychodów zaliczano wówczas zarówno działalność wykonywaną osobiście (art. 10 ust.1 pkt 2) jak i pozarolniczą działalność gospodarczą, w tym również wykonywania wolnego zawodu, z wyjątkiem działalności określonej w pkt 2 (art. 10 ust.1 pkt 3). Obowiązujące w tym czasie przepisy podatkowe nie zawierały własnej definicji pojęcia "działalność gospodarcza". Dlatego zasadne było pomocnicze odwołanie się do definicji zawartej w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 roku o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41 poz. 324 ze zm). Zgodnie z jej brzmieniem działalnością gospodarczą była działalność wytwórcza, handlowa i usługowa prowadzona w celach zarobkowych i na własny rachunek podmiotu prowadzącego taką działalność. Obejmowało to również działalność wykonywaną osobiście przez osobę fizyczną.

Analizując sprawę z tego punktu widzenia uznać trzeba, że jest poza sporem, że w 1997 roku W.K. prowadził działalność gospodarczą. Jednakże z punktu widzenia prawa podatkowego ustawodawa podzielił tą działalność na kilka odrębnych źródeł przychodów w zależności od okoliczności jej wykonywania. W ten sposób z szeroko rozumianej pozarolniczej działalności gospodarczej została wyłączona, jako odrębne źródło przychodów, działalnośc wykonywana osobiście.

Zgodnie z treścią art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 1997 roku "przychodami z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust.2 pkt 1 były m.in. przychody z osobistego wykonywania usług na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło..., uzyskiwane wyłącznie od osoby prawnej, jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej lub przedsiębiorcy, jeżeli podatnik wykonuje te usługi dla potrzeb tych podmiotów i tego samego rodzaju usług nie wykonuje na rzecz ludnosci". Skoro zatem w analizowanym stanie faktycznym nie budziło wątpliwosci, że skarżący wykonywał swą działalność na opisanych wyżej zasadach, to do jego przychodów miały zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 10 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji stwierdzić trzeba, że sporne usługi podlegały zwolnieniu przedmiotowemu w podatku od towarów i usług na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.).

Należy też przyznać rację skarżącemu, że sposób działania organów podatkowych w tej sprawie polegający na tym, że w sprawie wydane zostały za kolejne lata podatkowe sprzeczne rozstrzygnięcia w zakresie podatku dochodowego, pomimo wystąpienia niezmienionych okoliczności faktycznych (wydanie decyzji za 1996 r. określającej należności podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych, która świadczyła o zakwalifikowaniu uzyskiwanych przez stronę przychodów do działalności wykonywanej osobiście, tym samym wypełniających dyspozycję art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) godzi w zasadę zaufana obywateli do tych organów, wynikającą z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

W związku ze wskazanym wyżej naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w T.

W punkcie drugim wyroku Sąd postanowił zasądzić na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Skarbowej w K. koszty postępowania sądowego, obejmujące uiszczony wpis od skargi, stosownie do art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W punkcie trzecim wyroku Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do chwili uprawomocnienia się wyroku, do czego był zobowiązany treścią art. 152 w.w. ustawy.