Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 706/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6262 Radni
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.C. na uchwałę Rady Miasta nr [...] z dnia [...] października 2003 r. w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego T.C. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem datowanym na dzień 12 października 2004 r. T.C. wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta nr [...] z dnia [...] października 2003 r. w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego T.C..

Jak wynika z akt sprawy, skarżący w dniu 12 listopada 2003 r. wezwał Radę Miasta do uchylenia uchwały, którą otrzymał w dniu 16 października 2003 r. jako sprzecznej z prawem i naruszającej jego interes prawny.

Wobec braku odpowiedzi, skarżący skierował skargę do Sądu we wskazanym wyżej terminie.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Zgodnie natomiast z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142 poz. 1591 z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, a stosownie do ust. 3 cyt. przepisu - w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym.

Oznacza to, ze wezwanie do usunięcia prawa w tym trybie może być dokonane w każdym czasie (zob. P. Chmielnicki w: Kazimierz Bandarzewski, Paweł Chmielnicki, Piotr Dobosz, Wiesław Kisiel, Paweł Kryczko, Marek Mączyński, Stefan Płażek - Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym - Warszawa 2004 r. s. 587), ale uruchomienie procedury kontrolnej wywołuje konieczność przestrzegania określonych ustawowo terminów.

Wezwanie do usunięcia naruszenia było bezskuteczne, a organ nie udzielił odpowiedzi w ustawowym terminie - maksymalnie 60 dni (art. 35 § 3 kpa w zw. z art. 101 § 3 ustawy o samorządzie gminnym).

Jeżeli organ gminy nie zajął stanowiska wobec wezwania do usunięcia naruszenia prawa, bieg terminu do wniesienia skargi rozpoczyna się od dnia następnego po dniu, w którym upłynął maksymalny termin ustanowiony z mocy art. 35 kpa do załatwienia sprawy (zob. P. Chmielnicki - op. cit. s. 588, podobnie T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 2004 r., s. 210).

Wobec odrębnego określenia w rozdziale 10 ustawy o samorządzie gminnym trybu i terminów dokonywania czynności związanych z sądowym nadzorem nad działalnością gminną, przepis art. 102 a ustawy wyłącza w tym postępowaniu stosowanie ogólnych przepisów art. 52 § 3 i 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (a zatem i art. 53 § 2 ustawy, nawiązujący wprost do art. 52 § 3 i 4).

Bezsporne jest zatem, że doszło do uchybienia terminu wniesienia skargi na uchwałę, gdyż czynność ta została dokonana po upływie blisko roku od dnia bezskutecznego wezwania organu gminy, podczas gdy powinna zostać dokonana w terminie 30 dni od dnia bezskutecznego upływu dwumiesięcznego terminu na załatwienie sprawy.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 cyt. ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 cyt. ustawy należało orzec jak w postanowieniu.