Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 534/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2006-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi E. i A. K. na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie namysłowskim z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu na rzecz E. i A. K. kwotę 1400 (tysiąc czterysta) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie namysłowskim z dnia [...], nr [...], ustalające E. i A. K. - na podstawie art. 49 b ust. 4 i 5 pkt 2 w związku z art. 59 g ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) - opłatę legalizacyjną w wysokości 5 000 zł., w związku z wykonaniem przyłącza wodociągowego do budynku mieszkalnego usytuowanego na działce Nr a w P., przy ul. [...], bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organy obu instancji ustaliły, iż przedmiotowa inwestycja była już wykonana w chwili zakupu nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym (w stanie surowym, bez stolarki okiennej i drzwiowej) przez obecnego właściciela, co nastąpiło w dniu 25 października 1999 r. Inwestycję zrealizowano bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z protokołu zakończenia i odbioru robót wodociągowych, sporządzonego przez A w P. w dniu 4 września 2000 r., wynika, że wszystkie roboty ziemne i montażowe zostały wykonane i zakończone całkowicie, a próba szczelności przewodu okazała się dobra. Umowę o dostawę wody do budynku mieszkalnego zawarto w dniu 5 września 2000 r. Opierając się na wyjaśnieniach strony z dnia 8 maja 2006 r. oraz informacji dotyczącej zrealizowania sieci uzbrojenia terenu, zamieszczonej na inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej (szkicu geodety wykonującego pomiar), przyjęto, iż przedmiotowe przyłącze wodociągowe do budynku mieszkalnego powstało przed 1991 r., czyli pod rządami ustawy z dnia 4 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229). Mimo to, zdaniem organu pierwszej instancji, sprawę należy rozpoznać w oparciu o regulacje ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, z pominięciem przepisu przejściowego, a to art. 103 ust. 2, wedle którego przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, w których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie nowej ustawy. Tylko we wskazanym przypadku stosuje się odpowiednio przepisy dotychczasowe, tymczasem do wykonanych samowolnie przyłączy nie miał zastosowania art. 48 (w brzmieniu pierwotnym), a wyłącznie art. 50 - 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Do dnia 10 lipca 2003 r. wybudowanie przyłącza poprzedzone winno być uzyskaniem pozwolenia na budowę. Obecnie, jego wykonanie wymaga zgłoszenia bądź podjęcia działań w trybie art. 29 ust. 1 i 2 tej ustawy. Dalej, Powiatowy Inspektor wywodził, iż z uwagi na fakt, że inwestycja jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowlanych, istnieje możliwość legalizacji wykonanego przyłącza. W takim przypadku - stosownie do art. 49 b ust. 4 ustawy - właściwy organ, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej, która - zgodnie z art. 49 b ust. 5 pkt 2 ustawy - wynosi 5 000 zł.

Odnosząc się do argumentacji strony, organ zauważył, iż udzielone poprzedniemu właścicielowi nieruchomości – P. W. pozwolenie na budowę "budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego wg projektu typ W-0148" nie mogło dotyczyć urządzeń budowlanych, bowiem nie zostały one uwzględnione w projekcie zagospodarowania działki, gdzie naniesiono jedynie obrys budynku mieszkalnego i gospodarczego, bez przyłączy. Nie podzielono także stanowiska stron o braku wymogu uzyskania odrębnego pozwolenia na wykonanie przyłączy do budynku mieszkalnego, gdyż § 44 ust. 1 pkt 4 a rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 ze zm.), wymagał wydania pozwolenia na budową w przypadku "innych inwestycji budowlanych poza terenami istniejącej zagrody (siedliska) albo poza terenem istniejącej, częściowo już zagospodarowanej działki budowlanej", natomiast sporne przyłącze wodociągowe zostało wykonane częściowo poza terenem działki.

Po rozpatrzeniu zażalenia E. i A. K., Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu pierwszej instancji (postanowienie z dnia [...], nr [...]). Uznał, iż argumentacja skarżących o braku potrzeby uzyskania pozwolenia budowlanego i bezpodstawnym obciążeniu ich opłatą legalizacyjną za wykonanie przyłącza wodociągowego przez poprzedniego właściciela nieruchomości, zwłaszcza gdy obecnie dla tego rodzaju inwestycji nie jest wymagane pozwolenie na budowę i gdy spełnia ono wymogi przewidziane prawem, nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie organu odwoławczego, stanowiska tego nie mogła zmienić podnoszona przez małżonków K. okoliczność, iż uzyskali decyzję przenoszącą na nich pozwolenie na budowę, bowiem nie obejmowało ono budowy przyłączy. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że przyłącze wodociągowe do budynku mieszkalnego w P., przy ulicy [...], zostało wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ miał na uwadze, że postępowanie zostało wszczęte w dniu 30 czerwca 2005 r. Na mocy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364), z dniem 26 września 2005 r. weszła w życie nowelizacja Prawa budowlanego, jednakże przepis art. 7 ustawy z 28 lipca 2005 r. stanowi, że "Do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe". W niniejszej sprawie zastosowanie miały zatem przepisy dotychczasowe, tj. w brzmieniu nadanym ustawą z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718). Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 tej ustawy, budowa przyłączy nie wymaga pozwolenia na budowę ale stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 1, wymaga zgłoszenia. W przypadku wybudowania obiektu budowlanego bez zgłoszenia zastosowanie znajduje przepis art. 49 b ust. 2 omawianej ustawy. Przepis ten przewiduje, że w sytuacji gdy budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni określonych przepisem dokumentów. Z kolei, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 2, właściwy organ, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej - art. 49 b ust. 4 ustawy, której wysokość wynosi - stosownie do art. 49 ust. 5 pkt 2 ustawy - 5 000 zł.

W tym stanie rzeczy, organ odwoławczy uznał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie namysłowskim prawidłowo wydał zaskarżone postanowienie.

Na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu skargę w imieniu E. i A. K. złożył radca prawny – D. S. Pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie wydanych w sprawie postanowień i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Zarzucił, iż organy administracji naruszyły: art. art. 7, 77, 107 § 3 i 136 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a przede wszystkim, nieustalenie daty rozpoczęcia budowy i wykonania przyłącza wodociągowego; art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i art. 37 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r., poprzez zastosowanie do zdarzenia, które miało miejsce przed dniem 1 stycznia 1995 r., art. 49 b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), zamiast art. 37 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. Z ostrożności procesowej, zarzucono postanowieniom, iż naruszają art. 68 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 59 g ust. 5 i w zw. z art. 49 b ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez ustalenie wysokości opłaty legalizacyjnej, pomimo tego, że od zdarzenia stanowiącego przyczynę ustalenia opłaty legalizacyjnej minęły już ponad trzy lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zdarzenie miało miejsce, i organ administracyjny w wyniku przedawnienia stracił prawo do ustalenia opłaty.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od ustalenia daty dokonania przyłącza wodociągowego, tymczasem organy administracji obu instancji, z naruszeniem wielu przepisów procedury administracyjnej, nie ustaliły jednoznacznie tego, kiedy prace przy przyłączu rozpoczęto i zakończono. Ponadto, zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, że sporne przyłącze wodociągowe zostało wykonane po dniu 1 stycznia 1995 r. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Trybunału Konstytucyjnego pełnomocnik dowodził, iż do budów zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z 1994 r. - Prawo budowlane, stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Wniosek taki wypływa także z analizy art. 49 b Prawa budowlanego z 1994 r., który to przepis, podobnie jak art. 48, też reguluje materię samowoli budowlanej. Został on dodany do regulacji Prawa budowlanego wskutek nowelizacji z dnia 27 marca 2003 r. i miał za zadanie uzupełnienie treści art. 48.

W trakcie rozprawy sądowej pełnomocnik skarżących podtrzymał dotychczasowe stanowisko procesowe oraz argumentację skargi, podkreślając, iż w przedmiotowej sprawie organy administracji nie wskazały konkretnej daty budowy spornego przyłącza. Potwierdził wcześniej prezentowane stanowisko, iż samowolę popełniono przed 1991 r. Zwrócił uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt P 27/05, oraz złożył do akt sądowych decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], którą uchylono decyzję organu pierwszej instancji o nakazie rozbiórki przyłącza wodociągowego. Nadto, wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 1200 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek nie zadecydowały o tym wszystkie podniesione w niej zarzuty.

Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związane - stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co pozwala i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Tak przeprowadzona kontrola zaskarżonego postanowienia oraz objętego rozpoznaniem Sądu - na podstawie art. 135 P.p.s.a. - postanowienia organu pierwszej instancji wykazała, że podjęto je z naruszeniem prawa.

Badanie legalności zaskarżonych aktów należało rozpocząć od dokonania oceny, czy orzekające w sprawie organy administracji prawidłowo określiły datę wykonania przyłącza wodociągowego do budynku mieszalnego, którego współwłaścicielami są - od 25 października 1999 r. – E. i A. K. Od ustaleń poczynionych w tym zakresie zależeć bowiem będzie odpowiedź na pytanie, które przepisy Prawa budowlanego (ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. lub ustawy z dnia 4 października 1974 r.) winny mieć zastosowanie do stwierdzonej samowoli budowlanej.

W ocenie Sądu, słusznie przyjęły organy administracji, opierając się na przeprowadzonych dowodach, iż do zrealizowania spornej inwestycji doszło przed 1991 r. Takie stanowisko prezentowali sami skarżący w pismach kierowanych do organów oraz w złożonym w dniu 8 maja 2006 r. wyjaśnieniu. Potwierdził je także pełnomocnik skarżących w trakcie rozprawy sądowej, a ponadto jest ono zgodne z informacją zawartą na dokumentach dotyczących powykonawczej inwentaryzacji geodezyjnej inwestycji. W tej sytuacji należało uznać za dostatecznie wyjaśnioną i udowodnioną okoliczność wykonania przedmiotowego przyłącza wodociągowego przed 1991 r. Wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji nie zakwestionowały w tej mierze wyjaśnień małżonków K., natomiast ustalenie konkretnej daty powstania przyłącza może okazać się niemożliwe z uwagi na znaczny upływ czasu od jego realizacji, a ponadto wydaje się też niepotrzebne, bowiem dokładna data budowy nie będzie miała większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż dotychczas zebrany materiał dowodowy przemawia już za uznaniem, iż przyłącze wodociągowe do budynku skarżących powstało w czasie obowiązywania przepisów ustawy z dnia 4 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229).

W świetle powyższego, skoro jest niewątpliwe, iż przedmiotową inwestycję zrealizowano przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ), czyli przed 1 stycznia 1995 r., pozostało zatem ustalić - zgodnie z wcześniejszą uwagą - czy prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie legalizacyjne winno zostać oparte o przepisy ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. (w brzmieniu obowiązującym od 11 lipca 2003 r.), czy też skorzystać należało z przepisów obowiązujących w dacie powstania samowoli, a więc z przepisów ustawy z dnia 4 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229). Z wyraźnej woli ustawodawcy, wyrażonej w art.103 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r., wyłączono możliwość zastosowania art. 48 tej ustawy w stosunku do obiektów, których budowa została zakończona przed 1 styczniem 1995 r., oraz do tych obiektów, w stosunku do których zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że skutki samowoli budowlanej w tej kategorii spraw należy likwidować - oczywiście po spełnieniu ustawowych warunków - przy zastosowaniu środków prawnych przewidzianych w regulacjach dotychczasowych, tj. przepisach ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., w szczególności w art. 37 tegoż prawa. W dalszej kolejności, oznaczać to również będzie brak możliwości wydania postanowienia nakładającego na sprawców samowoli budowlanej, ewentualnie ich następców prawnych, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, opłatę legalizacyjną.

Dla pełnego zobrazowania komentowanego przepisu przejściowego, regulującego kwestie zastosowania odpowiednich regulacji do zdarzeń powstałych przed wejściem w życie przepisów "nowych", konieczne jest podkreślenie, iż nie należy interpretować go rozszerzająco. W konsekwencji, jego zastosowanie ograniczone jest do zdarzeń objętych wyłącznie hipotezą art. 48 "nowego" Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, wykonanie przyłącza wodociągowego w warunkach samowoli budowanej, czyli bez pozwolenia na budowę, które niewątpliwie należało w niniejszej sprawie uzyskać (pełnomocnik E. i A. K. nie powtórzył w skardze podnoszonego w postępowaniu administracyjnym argumentu o braku wymogu uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowego przyłącza oraz prawie do jego wykonania wynikającym z decyzji zezwalającej na wzniesienie budynku mieszkalnego), należy zakwalifikować jako samowolne wybudowanie części obiektu budowlanego, o której mowa w art. 48, a nie w art. 49 b ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. Ostatni ze wskazanych przepisów, a dokładnie jego ust. 5 pkt 2, określa skutki samowolnego wybudowania lub budowy przyłączy, lecz z brzmienia ust. 1 omawianej regulacji wyraźnie wynika, iż dotyczy on wykonania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia lub pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, podczas gdy w rozpatrywanym przypadku inwestycję zrealizowano bez wymaganego pozwolenia na budowę. W tym miejscu podnieść trzeba, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powstał spór, co do możliwości potraktowania urządzeń budowlanych, w tym przyłączy do budynku, jako części obiektu budowlanego, o jakiej mowa w art. 48 w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo budowlane z 1994 r., w jej brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 27 marca 2003 r. (ustawa o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, Dz. U. Nr 80, poz. 718). W tej kwestii pojawiły się dwa odmienne poglądy. Wedle pierwszego z nich, samowolne wykonywanie lub wykonanie urządzenia budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 9, stanowi przypadek, do którego stosuje się regulację art. 48 (patrz np. wyrok NSA z dnia 3 października 2000 r., II SA/Łd 1073/97), zaś wedle drugiego, wykonanie przyłącza, np. wodociągowego, jako samodzielnego urządzenia budowlanego i doprowadzenie go do już istniejącego obiektu, należy uznać za wykonanie "robót budowlanych", o jakich mowa w art. 50 (patrz np. uchwała NSA z dnia 15 maja 2000 r., OPS 20/99, publ. ONSA 2000/4/133). Orzekające w sprawie organy administracji opowiedziały się za drugim z przedstawionych wyżej poglądów, stąd w uzasadnieniach postanowień ustalających opłatę legalizacyjną pojawił się pogląd o braku możliwości skorzystania z regulacji ust. 2 art. 103 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r., a więc wyjątku od reguły podstawowej, wynikającej z treści ust. 1 art. 103 tego prawa. Zasadą jest bowiem bezpośrednie stosowanie nowej regulacji prawnej, obowiązującej w dacie orzekania (art. 6 K.p.a.), natomiast wprowadzony przez ustawodawcę wyjątek dotyczy wyłącznie art. 48, a nie art. 50 i 51 omawianej ustawy. Pogląd ten, pomijając na razie ocenę prawidłowości stanowiska o zakwalifikowaniu budowy przyłącza do "robót budowlanych", jest słuszny i oceny tej nie może zmienić argumentacja skarżących zmierzająca do rozszerzenia wykładni omawianego ust. 2 art. 103 na stany faktyczne mieszczące się w hipotezie art. 49 b ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. Pomimo powyższego stwierdzenia, Sąd zakwestionował jednak prawidłowość wydanych w sprawie aktów, albowiem uznał, iż wykonanie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przyłącza wodociągowego mieści się w pojęciu: "wybudowanie obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę". Sąd, zaakceptował zatem pierwszy z poglądów wymienionych powyżej. Skoro tak, konsekwentnie należało przyjąć, iż do zdarzenia faktycznego powstałego przed 1991 r., a więc jeszcze w okresie obowiązywania ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., zastosowanie znajdują przepisy tej właśnie ustawy, z mocy wyraźnego postanowienia art. 103 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. Potwierdzenia dla słuszności tego stanowiska można pomocniczo poszukiwać, dokonując analizy obecnie obowiązujących przepisów Prawa budowlanego. Od razu powiedzieć trzeba, że mimo kilkukrotnych nowelizacji tegoż prawa, nie zmieniono, bądź zmieniono w sposób nieistotny dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, brzmienie definicji legalnych obiektu budowlanego i urządzeń budowlanych, które posłużyły do wykreowania dwóch odmiennych poglądów, omówionych już wcześniej. Obecnie, w treści art. 49 b ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 20 Prawa budowlanego, ustawodawca przesądził, iż wykonanie przyłączy (elektoenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych) mieści się w pojęciu "budowy obiektu budowlanego lub jego części", zatem nie może być już wątpliwości, że w tej kategorii spraw nie będzie miała zastosowania procedura legalizacyjna, o której mowa w art. 50 - 51 Prawa budowlanego.

Z tych przyczyn, z uwagi na stwierdzone naruszenie prawa materialnego, a to art. 49 b ust. 4 i 5 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r., w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji, które to naruszenie niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, należało uchylić zaskarżone postanowienie organu pierwszej i drugiej instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 P.p.s.a.

W tej sytuacji zbędna stała się ocena dalszych argumentów zgłoszonych przez skarżących, w tym także związanych z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt P 27/05, choć już tylko ubocznie można zauważyć, że w zdecydowanej większości dotyczą one wykładni przepisów ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. oraz przepisów przejściowych wprowadzonych kolejnymi ustawami nowelizującymi to prawo, podczas gdy - jak to wywiedziono wcześniej - załatwienie niniejszej sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem przepisów ustawy - Prawo budowlane z 1974 r.

Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych rozważań Sądu.

Rozstrzygnięcie o niewykonywaniu zaskarżonego postanowienia oparto o przepis art. 152 P.p.s.a., natomiast orzeczenie o zwrocie kosztów podjęto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.