Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 268/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-05-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 125 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

z dnia 4 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi wniosku BG na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [.] z dnia [.] stycznia 2015 r. nr [.] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gier z urzędu - p o s t a n a w i a - zawiesić postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

BG wniosła skargę na opisaną w sentencji decyzję, którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [.] z dnia [.] października 2014 r. nr [.] nakładającą na BG i HK karę pieniężnę w kwocie 12 000 zł za urządzanie gier poza kasynem. Podstawę prawną wymierzonej kary stanowił m.in. przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.) dalej zwana: "Ugh", zgodnie z którym karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry w wysokości 12 000 zł od każdego automatu.

W aktach sprawy znajduje się prawomocny wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w [.] z dnia [.] stycznia 2013 r. sygn. II.K. [.] /12, którym uznano HK (obywatela Sri Lanki) za winnego popełnienia przestępstwa skarbowego określonego w art. 107 § 1 Kodeksu karnego skarbowego. Zgodnie z powołanym przepisem, kto wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia urządza lub prowadzi grę losową, grę na automacie lub zakład wzajemny, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie.

Postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r. III SA/Gl 1979/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym następującej treści: "Czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialność za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 111, poz. 765 ze zm.) są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". Sprawę zarejestrowano w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. P.32/12 i nie została ona jeszcze rozpoznana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwanej: "Ppsa", Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.

W przedstawionych okolicznościach niniejszej sprawy zasadne staje się zawieszenie postępowania sądowego dotyczącego kontroli decyzji, mocą których nałożono nie tylko na BG, ale również HK, karę pieniężną za urządzanie gier poza kasynem. W myśl bowiem art. 134 § 1 Ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc, pomimo że skargę wniosła jedynie BG, Sąd obowiązany będzie zbadać legalność całej decyzji, również w zakresie odnoszącym się do HK, który za urządzanie gier poza kasynem poniósł już odpowiedzialność karnoskarbową. Natomiast udzielenie przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na ww. pytanie prawne może mieć wpływ na wynik niniejszego postępowania sądowego, a to z uwagi na dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) Ppsa w zw. z art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej.

Z podanych względów, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.