Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 85/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145  par. 1  pkt 1  lit. a
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Monika Sawa (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Bożena Marciniak, sędzia WSA Joanna Skiba, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na rzecz skarżącego Z. J. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] listopada 2020 r. nr [...] Minister Rozwoju, Pracy i Technologii (Minister/organ), po rozpatrzeniu odwołania Z. J. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak [...] stwierdzającą nabycie, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Miasto [...], prawa własności nieruchomości położonej w [...], obręb [...], arkusz mapy [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zajętej pod ul. [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] stwierdził nabycie, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Miasto [...], prawa własności nieruchomości położonej w [...], obręb [...], arkusz mapy [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] oraz działka nr [...] o pow. [...] ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta ([...] nr [...], zajętej pod ul. [...]. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania Z. J., uchylił w całości ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując, że nie zostało wyjaśnione, czy przedmiotowe działki znajdowały się w pasie drogi publicznej według stanu na dzień [...] grudnia 1998 r. oraz, czy pozostawały we władaniu publicznoprawnym przed rzeczoną datą. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. znak [...] odmówił stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Miasto [...], prawa własności nieruchomości położonej w [...], obręb [...], arkusz mapy [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] oraz działka nr [...] o pow. [...] ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], zajętej pod ul. [...]. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną [...] Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta [...], uchylił w całości ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2018 r. znak [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wobec niewyjaśnienia w wystarczający sposób przesłanki zajęcia oraz wykonywania władania na dzień [...] grudnia 1998 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak [...] stwierdził nabycie, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Miasto [...], prawa własności nieruchomości położonej w [...], obręb [...], arkusz mapy [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zajętej pod ul. [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Z kolei decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Miasto [...], prawa własności nieruchomości położonej w [...], obręb [...], arkusz mapy [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Od ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak [...] odwołanie złożył, z zachowaniem terminu ustawowego Z. J.. Po rozpatrzeniu odwołania oraz zbadaniu akt sprawy, Minister po przywołaniu treści art. 73 ust. 1 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. wskazał, że odnośnie przesłanki własności w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności ani Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego gdyż w tej dacie współwłaścicielami nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] byli S. J. i G. J., na podstawie postanowień Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1967 r. sygn. Akt [...] oraz z dnia [...] grudnia 1983 r. sygn. Akt [...]; S. J. zmarł w dniu [...] czerwca 1999 r, G. J. zmarła w dniu [...] czerwca 2000 r., a spadek po nich nabył Z.J., na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. sygn. Akt [...], co potwierdza treść księgi wieczystej nr [...]. Minister wskazał, że w dniu [...] grudnia 1998 r. ul. [...] w [...] stanowiła drogę publiczną, co ustalono na podstawie uchwały nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich na terenie województwa [...], na podstawie którego ul. [...] w [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, na podstawie którego z dniem 1 stycznia 1999 r., ul. [...] w [...] stała się drogą gminną. Minister podniósł, że oceniając zgromadzony przez organ wojewódzki materiał dowodowy w zakresie przesłanki zajęcia przedmiotowych działek w dniu [...] grudnia 1998 r. pod drogę publiczną to w aktach sprawy znajduje się mapa do celów prawnych, sporządzona przez geodetę uprawnionego L. K., przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Starostę [...], w dniu [...] czerwca 2019 r. pod nr [...], uzupełniona oświadczeniem ww. geodety z dnia [...] lipca 2020 r., z których wynika, że działka nr [...] w dniu [...] grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę publiczną. Minister wyjaśnił, że właściwym (choć nie jedynym) dowodem na zajętość działki w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 73 ust. 1 i 3 w/w ustawy jest mapa sytuacyjna do celów prawnych sporządzona przez geodetę uprawnionego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjno -wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego (Dz. U. z 2011 r.. Nr 263, poz. 1572), włączona do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego wraz z adnotacją, iż przedstawia stan urządzenia drogi i pasa drogowego na dzień 31 grudnia 1998 r. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 2637/12 i z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 2/12). Minister podał, że dokument taki stanowi jeden z podstawowych i najpewniejszych dowodów na okoliczność, czy dana nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę publiczną. Minister wskazał, że również skarżący w odwołaniu z dnia [...].09.2019 r. potwierdził, że w latach 80-tych i 90-tych fizycznie i faktycznie działka nr [...] była drogą gruntową, polną, nieutwardzoną. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego, że droga była drogą wewnętrzną i nie spełniała charakteru drogi publicznej Minister wskazał, że o przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga stan jej urządzenia w dniu [...].12.1998 r. W przypadku dróg nieurządzonych są to granice faktycznego korzystania z nieruchomości w taki sposób, jak korzysta się z drogi. W ocenie Ministra ww. dokumenty potwierdzają, że działka nr [...] była zajęta w dacie 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną. Odnosząc się do przesłanki władania Minister podał, że w aktach przedmiotowej sprawy znajdują się mapa do celów prawnych, sporządzona przez geodetę uprawnionego L. K., przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Starostę [...], w dniu [...] czerwca 2019 r. pod nr [...], z której wynika, że na działce nr [...] znajdowały się sieci uzbrojenia terenu oraz urządzenia techniczne w postaci sieci wodociągowej, telekomunikacyjnej oraz kanalizacji sanitarnej z nią związanych, wybudowane i pomierzone przed dniem 31 grudnia 1998 r. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, również w wersji obowiązującej w dniu 31 grudnia 1998 r., zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego, a także wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i utylizacji unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną (a od 1 stycznia 1999 r. również w gaz), należy do zadań własnych gminy. Oznacza to, że wykonując te zadania jednostka samorządu terytorialnego musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad przedmiotową nieruchomością. Wszelkie czynności związane z naprawą, konserwacją czy modernizacją posadowionej w pasie ulicy [...] sieci i urządzeń elektrycznych musiały być zlecane przez Gminę lub z nią konsultowane. Z powyższego wynika, zdaniem Ministra, że czynności zarządcze w stosunku do ulicy [...] wykonywane były przez podmiot publicznoprawny zarówno przed dniem 31 grudnia 1998 r. jak i po tej dacie (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12.07.2016 r., sygn. akt I OSK 145/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 833/15). Odnosząc się do zarzutów skarżącego Minister wskazał, że władztwo publicznoprawne dotyczy całego odcinka drogi, a nie poszczególnych działek gruntu. Trudno bowiem uznać, że istnieje możliwość wykazania dokonywania czynności tylko na konkretnych działkach. Nie można natomiast wymagać, aby zarządca drogi wskazywał wykonawcy numery ewidencyjne działek, na których mają być wykonane czynności związane np. z konserwacją oświetlenia ulicznego czy odśnieżaniem. Minister podniósł, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym dla wykazania władztwa publicznoprawnego nie jest konieczne wymienienie w dokumentach mających je potwierdzać numerów ewidencyjnych poszczególnych działek wchodzących w skład danej ulicy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 381/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1961/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 601/12).

Skarga na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Z. J. (skarżący) zaskarżając ją w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

naruszenie przepisów postępowania:

a) naruszenie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez uznanie, że Miasto [...] wykazało władanie nieruchomością położoną w [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zapisaną w księdze wieczystej nr [...];

b) świadome i celowe naruszenie art. 6,7,9,10,1 i 77 kpa, poprzez przeprowadzenie postępowania z rażącą obrazą zasad praworządności, bezstronności i obiektywizmu;

c) naruszenie art. 8 kpa, poprzez działanie w sposób obniżający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Ministrowi Rozwoju, Pracy i Technologii skarżący zarzuca także zuchwałe naruszenie art. 35 i 36 kpa wskazując, że rozpoznawał przedmiotową sprawę przez okres ponad 15 miesięcy.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z powodu wskazanego naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a.: w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Według tej zasady organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, Nr 1, poz. 45).

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje, że skarga jest zasadna. Organ wydając zaskarżoną decyzję wymienionym przepisom prawa uchybił.

Materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowił art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, z późn. zm.).

Zgodnie z jego treścią nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.

Powołany przepis określa zatem normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje, że określone w nim grunty stały się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego.

Przesłanki te to: władanie w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego gruntami zajętymi pod drogi publiczne - niestanowiącymi ich własności i faktyczne zajęcie tych gruntów pod drogi, istniejące w tej dacie.

Przepis art. 73 nie zawiera definicji drogi publicznej w związku z tym wyjaśnienia tego pojęcia należy szukać w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) Zgodnie z art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki: po pierwsze musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych, po drugie z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Nie każda zatem droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. By droga zyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego z niej korzystania.

Zatem zawarte w art. 73 ust. 1 przepisów wprowadzających sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. (zob. także wyrok NSA z dnia 30 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 513/00).

W niniejszej sprawie niesporne jest, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności Skarbu Państwa ani jednostek samorządu terytorialnego. Właścicielami nieruchomości byli S. J. i G. J., których następca prawnym jest skarżący Z. J.. Ta okoliczność została w treści decyzji precyzyjnie wyjaśniona, znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w aktach materiale dowodowy i nie została zakwestionowana.

Wątpliwości budzi kwestia zajętości przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. Sąd zwraca uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że przestrzenny zasięg działania powołanego przepisu art. 73 w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dacie 31 grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania z niej (wyrok WSA w Warszawie z 31 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1191/15). Droga to nie tylko jezdnia, ale także wszystko to co znajduje się w jej liniach rozgraniczających, a więc chodnik, ścieżka rowerowa, pobocze, zatoki przeznaczone do powszechnego korzystania (wyrok NSA z 2 października 2918 r. sygn.. akt I OSK 2839/16).

W niniejszej sprawie organ wskazał, że znajdująca się w aktach mapa do celów prawnych sporządzona przez geodetę uprawnionego L. K., przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Starostę [...], w dniu [...] czerwca 2019 r. pod nr [...], uzupełniona oświadczeniem ww. geodety z dnia [...] lipca 2020 r., z której wynika, że działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę publiczną potwierdza fakt zajętości działki na dzień 31 grudnia 1998 r.

Jak zasadnie wskazał Minister dowodem na zajętość działki w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 73 ust. 1 i 3 w/w ustawy (chociaż nie jedynym) jest mapa sytuacyjna do celów prawnych sporządzona przez geodetę uprawnionego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjno -wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego (Dz. U. z 2011 r.. Nr 263, poz. 1572), włączona do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego wraz z adnotacją, iż przedstawia stan urządzenia drogi i pasa drogowego na dzień 31 grudnia 1998 . W ocenie Sądu przedmiotowa mapa w kształcie w jakim znajduje się w aktach administracyjnych nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że działka nr [...] znajdowała się w pasie drogi publicznej według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. oraz, że jej przebieg odpowiada temu ujawnionemu w metryce drogi Na mapie tej brak jest adnotacji geodety potwierdzającego czy przedmiotowe działki znajdowały się w pasie drogi publicznej według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. oraz, czy pozostawały we władaniu publicznoprawnym przed rzeczoną datą. Brak jest zatem dokumentu potwierdzającego w sposób nie budzący wątpliwości fakt zajętości nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. O fakcie tym nie mogą stanowić wyjaśnienia znajdujące się w aktach złożone przez Prezydenta Miasta [...] czy samo oświadczenie geodety. Nie może o tym fakcie przesądzać również treść legendy zamieszonej na mapie.

Odnosząc się do kwestii władania Minister wskazał, że z mapy do celów prawnych, sporządzonej przez geodetę uprawnionego L. K., przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Starostę [...], w dniu [...] czerwca 2019 r. pod nr [...], wynika że na działce nr [...] znajdowały się sieci uzbrojenia terenu oraz urządzenia techniczne w postaci sieci wodociągowej, telekomunikacyjnej oraz kanalizacji sanitarnej z nią związanych, wybudowane i pomierzone przed dniem 31 grudnia 1998 r. Minister wskazał także, że na podstawie uchwały nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich na terenie województwa [...], na podstawie którego ul. [...] w [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, na podstawie którego z dniem 1 stycznia 1999 r., ul. [...] w [...] stała się drogą gminną, ustalił, że w dniu 31 grudnia 1998 r. ul. [...] w [...] stanowiła drogę publiczną. Sąd podziela wprawdzie także przywołane przez organy stanowisko wyrażone w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie min. w wyroku z 27 lutego 2008 r. sygn. akt: I SA/Wa 1785/07, że "(...) Z istoty zarządu sprawowanego na podstawie przepisów art. 19 - 22 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115), a wykonywanego wobec drogi publicznej przez jej zarządcę, wynikają określone czynności, jakie ten zarządca musi wykonywać wobec zarządzanej przez siebie drogi, które to czynności świadczą w sposób niebudzący wątpliwości o władaniu nieruchomością, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ". Także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 listopada 2012 sygn. akt. I SA/Wa 791/12 wskazano, że: "władztwo publicznoprawne dotyczy całego odcinka drogi, a nie poszczególnych działek gruntu. Trudno bowiem, uznać, że istnieje możliwość wskazania dokonywania czynności administrowania w formach określonych w ustawie o drogach publicznych, tylko na konkretnych działkach. Ponadto istnieje domniemanie, że zarządca drogi wykonywał nad nią władztwo. Niemniej jednak podkreślić należy, że domniemanie wykonywania władztwa przez zarządcę drogi odnosi się do obszaru gruntu zajętego pod drogę, a więc najpierw należy wskazać zakres zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną. Dopiero precyzyjne określenie, że dana nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną pozwala na ocenę władztwa. Dokonanie przez Ministra oceny władztwa nad nieruchomością w oparciu o mapę dla celów prawnych, a w szczególności poczynione na niej adnotacje w zakresie urządzeń jakie były wykonane na tej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. wobec braku adnotacji, że mapa obrazuje stan zajętości na dzień 31 grudnia 1998 r. i bez odniesienia się do danych wynikających z metryki drogi jest przedwczesna. Sąd zwraca uwagę, że Minister powinien dokonać tej analizy także w oparciu o znajdująca się w aktach metrykę ulicy [...] obrazującej także przebieg tej ulicy i precyzyjnie ustalić czy jest on tożsamy z tym ujawnionym na omówionej wyżej mapie dla celów prawnych.

Tym samym w ocenie Sądu skarga jest uzasadniona ponieważ brak jest potwierdzenia w sposób nie budzący wątpliwości zakresu zajęcia nieruchomości pod drogę publiczna na dzień 31 grudnia 1998 r. Rozpoznając ponownie sprawę organ drugiej instancji będzie zobowiązany do zlecenia geodecie sporządzenia adnotacji na mapie do celów prawnych, że mapa ta została sporządzona w trybie art. 73 i uwzględnia stan na dzień 31 grudnia 1998 r. a jej przebieg jest tożsamy z tym jaki wynika z metryki drogi.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).