Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3000/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity
journal: M.P. 2010 nr 86 poz 1007 art. 43 ust. 3
law: Uchwała Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2010 r. w sprawie regulaminu wewnętrznego  urzędowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.
article: par. 3 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2005 nr 61 poz 548
law: Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz
article: par. 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 19 poz 240
law: Rozporządzenie MInistra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i  amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Sędziowie sędzia NSA Bożena Popowska sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek /spr./ Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1184/12 w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji rewolweru do celów łowieckich 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Z. M. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 września 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1184/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...]

w przedmiocie odmowy rejestracji rewolweru do celów łowieckich.

Wyrok wydano w następujących okolicznościach stanu faktycznego

i prawnego sprawy.

Wnioskiem z dnia 2 listopada 2011 r. Z. M. zwrócił się do M. Komendanta Wojewódzkiego Policji o rejestrację rewolweru HW 357 Hunter, kaliber 357 Mag./38 Spec., nr [...] jako broni do celów łowieckich.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] organ ten, działając na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni

i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., obecnie Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz

(Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenie z 23 marca 2005 r.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., obecnie Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej powoływanej jako K.p.a.), odmówił uwzględnienia tego wniosku.

Organ stwierdził, że zgodnie z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń wydane do celów łowieckich uprawnia do posiadania broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Przepisy te zawiera rozporządzenie z 23 marca 2005 r., którego § 3 ust. 1 wyklucza rejestrację rewolweru jako broni do celów łowieckich. Do takich celów dopuszcza on bowiem wyłącznie myśliwską broń palną długą centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów

i rewolwerów, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, z tym że do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje.

Z. M. złożył odwołanie od decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. Wyraził w nim pogląd, że przytoczony przepis nie wprowadza zakazu rejestracji wszelkich rewolwerów, lecz tylko tych, które po maksymalnym załadowaniu mogą oddać więcej niż sześć pojedynczych strzałów, przy czym jeżeli stanowią broń samopowtarzalną, gdy ich magazynek mieści jednorazowo najwyżej dwa naboje. Te warunki spełnia zaś rewolwer, o którego zarejestrowanie strona wnosiła w niniejszej sprawie.

Odwołujący się zakwestionował tezę, że to rozporządzenia z 23 marca 2005 r. zawiera przepisy odrębne w rozumieniu art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, wskazując, iż zostało ono wydane na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 ze zm., obecnie Dz. U. z 2013 r., poz. 1226 ze zm.), a nie ustawy o broni i amunicji. Jego zdaniem wspomniane odrębne przepisy to rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 19, poz. 240, dalej powoływane jako rozporządzenie z 20 marca 2000 r.), wydane w związku

z upoważnieniem ustawowym wynikającym z art. 10 ust. 5 ustawy o broni i amunicji.

Przywołaną wyżej decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podniósł, że organ pierwszej instancji zasadnie zastosował § 3 rozporządzenia z 23 marca 2005 r. w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 r., zmieniającym rozporządzenie z 23 marca 2005 r. (Dz. U. Nr 257, poz. 1548), z mocą obowiązującą od dnia 14 grudnia 2011 r., ze względu na brak przepisów przejściowych uniemożliwiających stosowanie przepisów dotychczasowych. Brzmienie to zaś jednoznacznie wyklucza rejestrację rewolweru do celów łowieckich.

Z. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie skargę na decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r., zarzucając jej naruszenie art. 13 ust. 3 w związku z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i § 3 ust. 1 rozporządzenia z 23 marca 2005 r. poprzez uznanie, że rewolwer objęty wnioskiem nie może zostać zarejestrowany do celów łowieckich. Skarżący sformułował także liczne zarzuty procesowe, odniesione do art. 7, art. 8 oraz art. 35 § 1, 2 i 3 K.p.a.

W uzasadnieniu skargi powtórzył racje przywołane w odwołaniu, dotyczące wykładni § 3 ust. 1 rozporządzenia z 23 marca 2005 r. oraz pojęcia przepisów odrębnych,

o których mowa w 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 września 2012 r. na wstępie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważył, że w postępowaniu w przedmiocie rejestracji broni należy ustalić, czy wyposażenie osoby posiadającej pozwolenie na określony rodzaj broni w konkretną jednostkę broni palnej nie będzie stanowiło zagrożenia dla bezpieczeństwa w świetle obowiązujących przepisów prawa i czy przepisy te w ogóle pozwalają na rejestrację danej jednostki broni palnej do określonych przez ustawodawcę celów. Następnie odwołał się do art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i stwierdził, że odrębnymi przepisami w jego rozumieniu są przepisy ustawy-Prawo łowieckie oraz rozporządzenia z 23 marca 2005 r. Sąd podzielił zarazem zapatrywanie organów, że to ostatnie powinno być stosowane w sprawie w brzmieniu obowiązującym od dnia 14 grudnia 2011 r. ze względu na brak przepisów przejściowych umożliwiających odstąpienie od zasady, iż organ administracji publicznej rozpatruje sprawę na podstawie przepisów obowiązujących w dniu orzekania.

Sąd nie przychylił się do zaprezentowanej w skardze wykładni § 3 ust. 1 rozporządzenia z 23 marca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym od dnia 14 grudnia 2011 r., choć przyznał, że redakcja tego przepisu może budzić wątpliwości interpretacyjne. Wyraził pogląd, że przepis ten wprowadził generalny zakaz rejestracji do celów łowieckich broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów. Uznał bowiem, że zawarte w tym przepisie wtrącenie "z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów" odnosi się do fragmentu bezpośrednio to wtrącenie poprzedzającego, a więc dotyczy myśliwskiej broni palnej długiej centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich. Nie mogło zatem dojść do zarejestrowania rewolweru do celów łowieckich, niezależnie od tego, czy broń ta spełniała określone w § 3 rozporządzenia z 23 marca 2005 r. warunki co do liczby pojedynczych strzałów, które można z niej oddać po pojedynczym załadowaniu, oraz co do pojemności magazynka.

W konsekwencji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu,

a motywy rozstrzygnięcia zostały w pełni i prawidłowo wyjaśnione w jej uzasadnieniu. Nie dopatrzył się też takich uchybień proceduralnych, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Zaznaczył jednak, że bez wpływu na tę ocenę, dokonywaną pod względem zgodności z prawem, pozostaje zarzut zwłoki organu

w rozpoznawaniu sprawy, choćby był on uzasadniony, ponieważ bezczynność organu administracji strona może zwalczać w odrębnym postępowaniu, ze skargą do sądu administracyjnego włącznie.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zgodnie

z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.), skargę oddalił.

Z. M., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 17 września 2012 r., zaskarżając to orzeczenie w całości.

Pełnomocnik najpierw sformułował zarzut, który w uzasadnieniu skargi kasacyjnej został określony jako materialnoprawny, podnoszący naruszenie art. 10 ust. 4 pkt 3 w związku z art. 13 ust. 3 ustawy o broni i amunicji oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia z 23 marca 2005 r. poprzez uznanie, że rewolwer HW 357 Hunter, kaliber 357 Mag/38 Spec., nr [...] nie może zostać zarejestrowany do celów łowieckich.

Kolejny zarzut, procesowy, został odniesiony do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 77 § 1 K.p.a. W jego ramach pełnomocnik zarzucił Sądowi pierwszej instancji nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia wskazanych przepisów postępowania, a mianowicie:

– art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy,

w szczególności niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego,

– art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa,

– art. 9 K.p.a. poprzez niewypełnienie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz

– art. 11 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi przy załatwianiu sprawy kierowały się organy administracji publicznej i sąd.

W oparciu o powyższe podstawy kasacyjne pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor najpierw przypomniał zasadniczy przebieg dotychczasowego postępowania oraz treść zastosowanego w sprawie § 3 ust. 1 rozporządzenia z 23 marca 2005 r. i stwierdził, że przepis ten nie wprowadza zakazu wykonywania polowania przy pomocy wszelkich rewolwerów, lecz tylko takich, które po maksymalnym załadowaniu mogą oddać więcej niż sześć pojedynczych strzałów, a w przypadku broni samopowtarzalnej, gdy do jej magazynka można załadować najwyżej dwa naboje. Rewolwer nabyty przez skarżącego, będącego członkiem Polskiego Związku Łowieckiego, spełnia te wymagania, wobec czego organy miały obowiązek tę broń zarejestrować, gdyż nie mogły kierować się dowolnością, skoro nie podejmowały rozstrzygnięcia

o charakterze uznaniowym.

Następnie pełnomocnik zwrócił uwagę, że skarżący wniosek o rejestrację złożył w dniu 2 listopada 2011 r., czyli przed zmianą § 3 ust. 1 rozporządzenia z 23 marca 2005 r., dokonaną rozporządzeniem z dnia 15 listopada 2011 r. Tym samym zastosowanie tego przepisu w nowym brzmieniu było następstwem tego, że organ pierwszej instancji wydał decyzję ze zwłoką, nie dochowując maksymalnego miesięcznego terminu na załatwienie sprawy, co nie może pociągnąć za sobą niekorzystnych skutków dla skarżącego. Organ, zdaniem pełnomocnika, nadmiernie przedłużył postępowanie, ustalając okoliczności, które nie miały w sprawie żadnego znaczenia, takie jak odbycie szkolenia w zakresie bezpiecznego obchodzenia się

z bronią. W jego ocenie zbędne było więc wystąpienie do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w C. o przeszkolenie skarżącego

w przedmiocie posługiwania się bronią krótką. Niepotrzebna wymiana korespondencji doprowadziła do wydania decyzji po trzech miesiącach od złożenia wniosku, już po zmianie § 3 ust. 1 rozporządzenia z 23 marca 2005 r. W efekcie przepis ten powinien być zastosowany w sprawie w brzmieniu wcześniejszym, które nie zawierało ani zastrzeżenia, że bronią myśliwską może być tylko broń długa, ani wyłączenia obejmującego m.in. rewolwery.

Pełnomocnik podniósł także, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do zarzutu skargi, zgodnie z którym odrębne przepisy w rozumieniu art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji przewidywało rozporządzenie z dnia 20 marca 2000 r.,

a nie rozporządzenie z 23 marca 2005 r.

Komendant Główny Policji, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz

o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi jej autor przytoczył zarzuty skargi kasacyjnej i przeprowadził z nimi polemikę, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W pełni podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji tak co do wykładni § 3 ust. 1 rozporządzenia 2005 r., jak i co do konieczności stosowania tego przepisu

w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania. W tym ostatnim zakresie zwrócił dodatkowo uwagę, że decyzja organu pierwszej instancji jest decyzją konstytutywną, kształtującą stosunek administracyjnoprawny w chwili jej wydania, toteż wobec braku przepisów przejściowych należy sięgnąć po przepisy obowiązujące właśnie w tej chwili.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozpoznanie skargi kasacyjnej rozpocząć wypada od sformułowanego w niej zarzutu naruszenia prawa materialnego. Kolejność ta, choć zgodna wprawdzie z tą przyjętą w skardze kasacyjnej, różni się od sekwencji, w jakiej zazwyczaj rozpatruje się zarzuty kasacyjne, w świetle której Naczelny Sąd Administracyjny najpierw bada zarzuty procesowe, a dopiero potem, po przyjęciu, iż stan faktyczny sprawy nie budzi zastrzeżeń, zarzuty materialnoprawne. Sąd uznał jednak to odstępstwo za uzasadnione ze względu na specyfikę niniejszej sprawy. Niewątpliwie bowiem sposób rozumienia § 3 ust. 1 rozporządzenia z 23 marca 2005 r., będącego

w sprawie materialnoprawną podstawą orzekania i jednocześnie przedmiotem zarzutu skargi kasacyjnej, a nawet sama możliwość jego zastosowania, ma w niej znaczenie zasadnicze i warunkuje tym samym ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa procesowego. Te ostatnie przepisy pełnią rolę służebną względem norm materialnoprawnych, określając reguły, według których następować ma ustalenie okoliczności uznanych w tych normach za przesłanki rozstrzygnięcia. Przepis prawa materialnego wyznacza w szczególności zakres postępowania dowodowego, wskazując fakty prawnie istotne dla załatwienia sprawy, które

w związku z tym powinny podlegać ustaleniu w toku postępowania dowodowego. To zaś jest kwestią zasadniczą dla stwierdzenia, czy postępowanie to było wyczerpujące, tj. czy zrealizowało swój cel sprowadzający się do wyjaśnienia tych wszystkich elementów stanu faktycznego sprawy, które są zarazem wystarczające

i niezbędne dla dokonania procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod odpowiedni przepis prawa materialnego. Analiza przeprowadzona w rozpatrywanej materii przesądzi też odpowiedź na pytanie o to, czy w sprawie należycie wyjaśniono podstawę rozstrzygnięcia, wskazując te okoliczności, które rzeczywiście miały dla niego znaczenie.

Punktem wyjścia tej analizy powinno być odniesienie się do spostrzeżenia, które w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostało przywołane jako ostatni argument mający przemawiać na rzecz zawartego w niej zarzutu naruszenia prawa materialnego. Kwestionuje ono bowiem stanowisko Sądu pierwszej instancji

w najpoważniejszym stopniu, negując w istocie możność zastosowania § 3 ust. 1 rozporządzenia z 23 marca 2005 r. Do takiego skutku zmierza wszak podanie

w wątpliwość tezy, że rozporządzenie to można zaliczyć do przepisów odrębnych

w rozumieniu art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, również wymienionego pośród podstaw kasacyjnych. Pełnomocnik zwrócił w tym zakresie uwagę, że zostało ono wydane na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w art. 43 ust. 3 ustawy-Prawo łowieckie, a nie ustawy o broni amunicji. Zaznaczył, że w związku

z upoważnieniem przewidzianym w ustawie o broni i amunicji wydano natomiast rozporządzenie z 20 marca 2000 r.

Wywody te nie są trafne, niezależnie od tego, że ich uwzględnienie prowadziłoby do rezultatów trudnych do zaakceptowania z punktu widzenia porządku i bezpieczeństwa publicznego, których zagrożenie wyklucza udzielenie pozwolenia na broń zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, gdyż oznaczałoby, iż prawo nie określa szczególnych warunków, a przez to i ograniczeń wydania pozwolenia

i rejestracji broni do celów łowieckich. Od dnia 10 marca 2011 r. ustawa o broni

i amunicji nie reguluje już bowiem tych zagadnień. Z tym dniem moc obowiązującą utraciły tak rozporządzenie z 20 marca 2000 r., jak i art. 10 ust. 5 ustawy o broni

i amunicji, na podstawie którego to rozporządzenie wydano. W art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji w nowym brzmieniu poprzestano natomiast na odesłaniu do przepisów odrębnych. Przepis ten nie stanowi zatem delegacji ustawowej do wydania aktu wykonawczego, lecz pozostawia tę materię do odrębnego unormowania, które bezsprzecznie może nastąpić w drodze nie tylko innej ustawy, ale i rozporządzeń mających tę ustawę wykonywać. Zastrzeżono w nim przy tym, że materia ta obejmuje dopuszczenie broni do wykonywania polowań, co stanowi ważną nowość w porównaniu tak z ustawą o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 11 marca 2011 r., jak i z § 5 rozporządzenia z 20 marca 2000 r., wymieniającego rodzaje broni palnej, na którą nie można było uzyskać pozwolenia na używanie jej do celów łowieckich, w tym pistolety i rewolwery (pkt 2). W art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji broń do celów łowieckich określono właśnie jako broń dopuszczoną do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Tym samym odrębne przepisy mają określać rodzaje broni dopuszczonej do wykonywania polowań, a nie, jak art. 10 ust. 5 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 10 marca 2011 r., będący delegacją ustawową rozporządzenia z 20 marca 2000 r., rodzaje broni i amunicji szczególnie niebezpiecznych oraz rodzaje broni odpowiadającej celom, o którym mowa w art. 10 ust. 3, tj. m.in. celom łowieckim.

Nie ulega zatem najmniejszej wątpliwości, że chodzić może tylko

o rozporządzenie z 23 marca 2005 r. Pogląd taki jest prezentowany jednolicie zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (tak wyroki z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1748/12, z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2355/12 i z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2677/12), jak i w literaturze

(A. Herzog, Ustawa o broni i amunicji po nowelizacji, Prokuratura i Prawo 2011,

nr 10, s. 72 i 75). Rozporządzenie z 23 marca 2005 r. zostało wydane, zresztą zgodnie z upoważnieniem ustawowym wynikającym z art. 43 ust. 3, w sprawie szczegółowych warunków polowania, a do nich należy również wskazanie rodzajów broni, którą można legalnie polować. Wskazał już na to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1784/12,

z czym należy się zgodzić. Stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy-Prawo łowieckie polowanie oznacza wszak tropienie, strzelanie z myśliwskiej broni palnej, łowienie sposobami dozwolonymi zwierzyny żywej, zmierzające do wejścia w jej posiadanie, toteż używanie broni myśliwskiej stanowi ważny, wręcz konstytutywny, bo wymieniony w definicji ustawowej, element działalności regulowanej rozporządzeniem z 23 marca 2005 r. Skądinąd normujący tę kwestię § 3 rozporządzenia z 23 marca 2005 r., choć podlegał zmianom, znajduje się w tekście tego aktu prawnego od dnia jego wejścia w życie, zatem do dnia 10 marca 2011 r. obowiązywał równolegle z § 5 rozporządzenia z 20 marca 2000 r. Wcześniej, jeszcze przed uchwaleniem ustawy o broni i amunicji, przepisy odnoszące się do broni myśliwskiej zawarte były w § 6 i 7 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 4 kwietnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków wykonywania polowania oraz obowiązku znakowania

(Dz. U. Nr 35, poz. 215 ze zm.), również wydanego na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy-Prawo łowieckie.

Stwierdzić zatem trzeba, tak jak to przyjął Sąd pierwszej instancji, że

w sprawie należało zastosować § 3 ust. 1 rozporządzenia z 23 marca 2005 r., co pozwala przejść do zasadniczej części rozpatrywanego zarzutu, kwestionującego pogląd, że przepis ten wykluczał rejestracje do celów łowieckich rewolweru nabytego przez skarżącego. Zarzut ten okazał się chybiony, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny podzielił przeprowadzoną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wykładnię tego przepisu, odpowiadającą zresztą stanowisku prezentowanemu

w przywołanych wyżej orzeczeniach, w których jego treść uznano za jednoznaczną

i niebudzącą żadnych wątpliwości. Wynika z niej bowiem wprost, że do wykonywania polowania dopuszczalna jest wyłącznie broń palna długa, co uniemożliwia wykorzystywanie do tego celu broni krótkiej, np. rewolweru. Niepodobna więc zgodzić się ze stroną skarżącą, że do przeciwnego wniosku może prowadzić fakt, że tuż po wyrażeniu tej zasady w treści § 3 ust. 1 rozporządzenia z 23 marca 2005 r. następuje formuła "z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów". Wykładnia przyjmująca, że formuła ta stanowi wyliczenie wyjątków od wspomnianej zasady, obejmujące m.in. rewolwery, oznaczałaby, że treść interpretowanego przepisu jest wewnętrznie sprzeczna i nielogiczna. Nie można wszak z pewnej kategorii zjawisk wyodrębnić podkategorii, która się w niej nie zawiera. Innymi słowy, skoro rewolwery nie zaliczają się do rodzaju broni palnej długiej, to nie mogą być wyłączone ze zbioru obejmującego broń tego rodzaju. Analizowana formuła nie przełamuje zasady, że do polowania dopuszczona jest tylko broń palna długa, lecz ją dodatkowo, expressis verbis potwierdza poprzez wyraźne wyeksponowanie zakazu wykonywania polowania m.in. za pomocą rewolwerów, czy wręcz powtórzenie zakazu wypowiedzianego wcześniej wprost w § 5 pkt 2 rozporządzenia z 20 marca 2000 r.

Zakaz ten wynikał zresztą także z § 3 rozporządzenia z 23 marca 2005 r.

w brzmieniu obowiązującym przed dniem 14 grudnia 2011 r., co trafnie podkreślono w przywołanym wyżej orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pistolety

i rewolwery nie spełniają bowiem określonych w § 3 ust. 2 rozporządzenia z 23 marca 2005 r. wymogów co do energii kinetycznej wykorzystywanej w nich amunicji (por. też A. Herzog, op. cit., s. 75). Ponadto jest to amunicja bojowa i jako taka nie może być uznana za naboje myśliwskie, o których mowa w tym przepisie. Używana jest więc do ochrony osobistej lub do ochrony osób i mienia, co stanowi cel wydania pozwolenia na broń inny niż w przypadku wydawania takiego pozwolenia dla celów łowieckich (zob. art. 10 ust. 2 pkt od 1 do 3 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 marca 2011 r. i art. 10 ust. 3 pkt 1 i 2 tej ustawy

w brzmieniu obowiązującym po tym dniu). W tym kontekście wypada odnotować, że w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji broń bojową i broń myśliwską wyróżniono jako dwa odrębne rodzaje broni palnej.

W konsekwencji zmiana § 3 ust. 1 rozporządzenia, która weszła w życie

w dniu 14 grudnia 2011 r., nie miała charakteru prawotwórczego, lecz porządkujący

i redakcyjny, gdyż zmierzała tylko do doprecyzowania obowiązującego już stanu prawnego (tak powołany już wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2355/12). Niemniej nie ulega wątpliwości, że

w sprawie należało stosować § 3 ust. 1 rozporządzenia z 23 marca 2005 r.

w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania. Słusznie bowiem Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na brak przepisów przejściowych, które uzasadniałyby sięgnięcie do regulacji prawnej, która już wówczas utraciła moc. Byłoby to niedopuszczalne zwłaszcza w niniejszej sprawie, w której wydano decyzję konstytutywną, kształtującą prawa i obowiązki strony, a nie potwierdzającą je jako wynikające z mocy samego prawa, co trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Podsumowując, zarzut naruszenia prawa materialnego nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia z 23 marca 2005 r. broń nabyta przez skarżącego nie mogła być zarejestrowana do celów łowieckich. Przesądza to, że również zarzut procesowy skargi kasacyjnej nie może być uwzględniony. Sąd pierwszej instancji nie miał bowiem podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

I tak, poczynione w sprawie ustalenia faktyczne odpowiadały wymogom przewidzianym w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., dostarczając materiału dowodowego wystarczającego do rozstrzygnięcia. Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił zresztą,

w jaki sposób materiał ten powinien być uzupełniony, co więcej zarzuca również, że postępowanie dowodowe było przewlekłe i nadmiernie rozbudowane, obejmując okoliczności dla sprawy zbędne, np. dotyczące przeszkolenia skarżącego w zakresie posługiwania się bronią palną. Z tym ostatnim zarzutem można się zgodzić tylko częściowo, skoro odmowę uwzględnienia wniosku skarżącego uzasadniał już fakt, że jego przedmiotem była rejestracja broni palnej krótkiej dla celów łowickich. Otóż stosownie do art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji członkowie Polskiego Związku Łowieckiego są zwolnieni z egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią wyłącznie w zakresie broni myśliwskiej, a nie w zakresie broni palnej innych rodzajów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2355/12).

Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził również, że czas trwania postępowania pozostawał bez wpływu na jego wynik, co zakwestionowano w ramach zarzutu kasacyjnego odniesionego do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 8 K.p.a. Jak już była o tym mowa, § 3 ust. 1 rozporządzenia z 23 marca 2005 r. wykluczał wszak rejestrację broni krótkiej do celów łowieckich także przed jego zmianą, która weszła w życie dnia 14 grudnia 2011 r. Ponadto zmiana ta nastąpiła, zanim upłynął maksymalny dopuszczalny termin załatwienia sprawy przewidziany art. 35 § 3 K.p.a. Skarżący zwrócił się do organu wnioskiem z dnia 2 listopada

2011 r., wskazany przepis stanowi z kolei, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca,

a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

w związku z art. 9 i art. 11 K.p.a., gdyż stronie należycie wyjaśniono powody rozstrzygnięcia, dokonując wykładni § 3 ust. 1 rozporządzenia z 23 marca 2005 r.

w sposób, który został zaaprobowany przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł zgodnie z art. 204 pkt 1 P.p.s.a. i z uwzględnieniem § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu

(Dz. U. z 2013 r., poz. 490).