Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1945/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przetwarzania danych osobowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (zwany dalej także jako: "Prezes UODO") decyzją z [...] marca 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., zwaną dalej "K.p.a.") w związku z art. 7 ust. 1 ustawy

z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781, zwaną dalej także "ustawą o ochronie danych"), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi M. G. (zwanego dalej także jako: "Skarżący" lub "Strona") na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Prezydenta Miasta [...] (zwanego dalej także jako: "Prezydent") - umorzył postępowanie.

Do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga M. G. na bezprawne przetwarzanie jego danych osobowych przez Prezydenta Miasta [...], polegające na zagubieniu zawierających dane osobowe skarżącego dokumentów: kserokopii aktu notarialnego Repertorium [...] Nr [...] z [...] maja 2019 r. oraz informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z [...] czerwca 2019 r. i dołączeniu ww. dokumentów do akt postępowania w sprawie, z którą te dokumenty nie miały związku, a tym samym umożliwieniu uczestnikom tego postępowania dostępu do danych osobowych skarżącego.

Prezes UODA pismami z [...] lipca 2020 r. poinformował Skarżącego oraz Prezydenta Miasta [...] o wszczęciu postępowania wyjaśniającego w sprawie oraz zwrócił się do Prezydenta o ustosunkowanie się do treści skargi oraz złożenie pisemnych wyjaśnień.

W piśmie z [...] lipca 2020 r. Prezydent Miasta [...] wyjaśnił, iż dane osobowe Skarżącego przetwarzane są w celu realizacji zadań jako organu podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. W tym celu Skarżący złożył organowi (Prezydentowi Miasta [...]) kserokopię aktu notarialnego Repertorium [...] Nr [...] z [...] maja 2019 r. oraz informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych z [...] czerwca 2019 r.

Na podstawie ww. dokumentów Prezydent Miasta [...] wydał, adresowaną wyłącznie do Strony, decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości.

Prezydent Miasta [...] wskazał, że informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych z [...] czerwca 2019 r. oraz kserokopia aktu notarialnego Repertorium [...] Nr [...] z [...] maja 2019 r., złożone przez Skarżącego [...] czerwca 2019 r. znajdują się w aktach podatkowych podatnika – tj. Strony. Podał też, że w przedmiotowej sprawie nie było "innych uczestników postępowania".

Jednocześnie Prezydent Miasta [...] oświadczył, że nie udostępniał danych osobowych Skarżącego uczestnikom innego postępowania oraz, że do Prezydenta nie wpłynęły wnioski w przedmiocie skorzystania z prawa wglądu w akta sprawy, a ww. dokumenty nie zostały dołączone do innej sprawy, z którą te dokumenty nie miały związku.

Do swoich wyjaśnień Prezydent Miasta [...] dołączył pismo Referatu Podatków i Opłat Lokalnych w Wydziale Finansów Urzędu Miasta [...] z [...] lipca 2020 r., w którym wskazano, m.innymi, że informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych z [...] czerwca 2019 r. oraz kserokopia aktu notarialnego Repertorium [...] Nr [...] z [...] maja 2019 r. złożone przez Stronę w dniu [...] czerwca 2019 r. są w posiadaniu organu i nigdy nie zostały zagubione.

Jednocześnie pismem z [...] lipca 2019 r. znak: [...] Prezes UODO ustalił, że Skarżący został wezwany przez Prezydenta Miasta [...] do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych celem ustalenia wysokości zobowiązania za rok 2019 w podatku od nieruchomości położonej we [...] przy ul. [...].

W uzasadnieniu wezwania wskazano, że "[z] dokumentów będących w posiadaniu organu podatkowego wynika, że na mocy aktu notarialnego Repertorium [...] Nr [...] z dnia [...].05.2019 r., nabył Pan ww. nieruchomość. Do ww. informacji należy dołączyć kserokopię ww. aktu notarialnego".

Pismem z [...] września 2019 r. znak: [...] Prezydent Miasta [...] poinformował Stronę, że "(...) organ w ramach czynności sprawdzających zmierzał do ustalenia stanu faktycznego innej nieruchomości tj. położonej przy [...] (lokal mieszkalny), której, jak ustalono, prawo własności zostało nabyte na podstawie innego, niż wyżej wskazany akt notarialny. W toku czynności sprawdzających ustalono, że nabył Pan prawo własności wyłącznie do nieruchomości położonej przy ul. [...]. Przedmiotem aktu notarialnego Repertorium [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. był wyłącznie sam garaż bez lokalu mieszkalnego. Ponadto informuję, że oryginał dokumentu tj. informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z dnia [...] czerwca 2019 r. oraz kserokopia aktu notarialnego Repertorium [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. (dotycząca garażu nabytego zgodnie z ww. aktem notarialnym) złożone przez Pana dnia [...] czerwca 2019 r. są w posiadaniu tutejszego organu podatkowego".

Pismami z [...] listopada 2020 r. Prezes UODO poinformował Skarżącego oraz Prezydenta Miasta [...] o przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w wyniku którego został zgromadzony materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji administracyjnej oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Następnie, Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, po zapoznaniu się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wydał powołane na wstępie rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że analiza materiału dowodowego nie wykazała aby w Urzędzie Miasta [...] doszło do kwestionowanych przez Skarżącego działań, tj.: zagubienia zawierających dane osobowe skarżącego dokumentów: kserokopii aktu notarialnego Repertorium [...] Nr [...] z [...] maja 2019 r. oraz informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z [...] czerwca 2019 r. i dołączenia ww. dokumentów do akt postępowania w sprawie, z którą te dokumenty nie miały związku, a tym samym umożliwienia uczestnikom tego postępowania dostępu do danych osobowych Skarżącego.

Mając powyższe na względzie Prezes UODO uznał, że nie doszło do kwestionowanych przez Skarżącego zdarzeń, co skutkuje niemożnością wydania w tym zakresie przez Prezesa jakiejkolwiek decyzji merytorycznej, co uzasadniało umorzenie postępowanie jako bezprzedmiotowego.

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem Skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, podnosząc, jak w postępowaniu odwoławczym, że na skutek zaginięcia złożonych dokumentów Prezydent Miasta [...] zażądał pod groźbą kary ich powtórnego złożenia w toku prowadzonego postępowania podatkowego.

Zdaniem Skarżącego, jego danych osobowych bezzasadnie użyto do ustalenia wysokości podatku od nieruchomości przy ul. [...].

Ponadto zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu decyzji pominięto protokół z okazania dokumentów w Urzędzie Miasta [...]. Skarżący stwierdził również, że Prezydent Miasta [...] potwierdził nieprawdę, gdyż dokumenty nadal się nie odnalazły, co wynika z okoliczności, że Organ ten przesyła kolejne wezwania w sprawie nieruchomości przy ul. [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawarta w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, że w związku ze zmianą art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 – zwane dalej jako: "ustawa covidowa"), wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu.

Stosownie do wskazanej wyżej regulacji, nin. sprawa została skierowana do rozpoznania na rozprawie zdalnej, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II (k. 44 akt sądowych).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.- zwaną dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a.).

Jednocześnie, stosownie do art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy P.p.s.a.).

Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy P.p.s.a.).

Dokonując kontroli w ramach tak zakreślonej kognicji sądów administracyjnych, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i dlatego skarga podlega oddaleniu.

Na wstępie Sąd porządkowo podnosi, że Skarżący opiera zarzuty skargi na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Prezydenta Miasta [...], polegające na zagubieniu zawierających jego dane osobowe dokumentów w postaci kserokopii aktu notarialnego Repertorium [...] Nr [...]z [...] maja 2019 r. oraz informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych z [...] czerwca 2019 r. i dołączeniu ww. dokumentów do akt postępowania w sprawie, z którą te dokumenty nie miały związku, a tym samym umożliwieniu uczestnikom tego postępowania dostępu do danych osobowych Skarżącego.

Na tle tak wskazanych "zarzutów" skargi, przyjąć należy, że autor skargi, choć nie formułuje tego wprost, upatruje wadliwości zaskarżonej decyzji w związku z brakiem wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które legły u podstaw decyzji o umorzeniu zainicjowanego przez niego postępowania.

W ocenie Sądu, przy tak zakreślonym sporze, w działaniu Prezesa Urzędu, jako organu administracji publicznej wydającego zaskarżoną decyzję, nie można jednak dopatrzyć się jakichkolwiek istotnych nieprawidłowości i to zarówno gdy chodzi o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i co do procesu subsumcji przepisów prawa materialnego będących podstawą rozstrzygnięcia w sprawie.

Analiza tak treści zaskarżonej decyzji, jak i akt sprawy, prowadzi bowiem do wniosku, że Organ wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezesa UODO podane zostały w sposób dostatecznie jasny i przekonywujący motywy jej podjęcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosząca się do ustaleń faktycznych. To, że Skarżący nie przyjmuje tych ustaleń i zwalcza je subiektywnymi odczuciami w postaci "mataczenia w sprawie oraz stosowania wszelkich możliwych wykrętów słownych w celu zawoalowania bałaganu jaki panuje w urzędzie", skutecznie nie może jednak podważyć bezspornych ustaleń Organu co do tego, że opisanego przez Skarżącego zdarzenia nie mają potwierdzenia w zgromadzonym przez Prezesa UODO materiale dowodowym.

Sąd zwraca uwagę, że z ustaleń tych jednoznacznie wynika, że Prezydent Miasta [...], jako organ podatkowy, w złożonych w sprawie wyjaśnieniach wskazał (por. - karta 22 akt adm. sprawy) m.in., że:

1) informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych z dnia [...] czerwca 2019 r. oraz kserokopia aktu notarialnego Repertorium [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2019 r., złożone przez Stronę w dniu [...] czerwca 2019 r. znajdują się w aktach podatkowych podatnika – Skarżącego;

2) w przedmiotowej sprawie nie było "innych uczestników postępowania";

3) Prezydent nie udostępniał danych osobowych Strony uczestnikom innego postępowania;

4) do Prezydenta Miasta [...] nie wpłynęły wnioski w przedmiocie skorzystania z prawa wglądu w akta sprawy oraz, że ww. dokumenty nie zostały dołączone do innej sprawy, z którą – jak wywodzi Skarżący – "te dokumenty nie miały związku".

Podkreślenia wymaga, że powyższe ustalenia mają także pełne odzwierciedlenie w dokumentach źródłowych Referatu Podatków i Opłat Lokalnych w Wydziale Finansów Urzędu Miasta [...] oraz w piśmie tejże komórki organizacyjnej Urzędu z dnia [...] lipca 2020 r., w którym to piśmie wskazano m.in., że "informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych z dnia [...] czerwca 2019 r. oraz kserokopia aktu notarialnego Repertorium [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. złożone przez Pana M. G. dnia [...] czerwca 2019 r. są w posiadaniu tutejszego organu podatkowego i nigdy nie zostały zagubione" (por. - karta 28 akt adm.).

Sąd podziela pogląd Organu, że okoliczność, iż Prezydent Miasta [...], powołując się na informacje pochodzące z aktu notarialnego Repertorium w ramach prowadzonych czynności sprawdzających, wysłał do Skarżącego wezwanie z dnia [...] lipca 2019 r. o znaku [...], dotyczące nieruchomości położonej we [...] przy ul. [...] (por. k. 16 akt adm.) samo w sobie nie świadczy o tym, że złożone przez Skarżącego dokumenty zostały zagubione lub dołączone do akt postępowania w sprawie, z którą te dokumenty nie miały związku.

Wbrew sugestiom Skarżącego, powyższe, w ocenie Sądu, świadczy jedynie o tym, że Prezydent pozostawał w przekonaniu, iż z treści aktu notarialnego Repertorium [...] Nr [...] wynika dla Skarżącego również obowiązek złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych dla nieruchomości położonej we [...] przy ul. [...] i dlatego, poprzez wskazane wcześniej "wezwanie" do Skarżącego (jako "potencjalnego" podatnika dla tejże nieruchomości) zamierzał swoje "wątpliwości" w tym zakresie po prostu "zweryfikować". Potwierdził to zresztą podczas rozprawy sam Skarżący, oświadczając w szczególności, że "nie uiszcza podatku od mieszkania przy ul. [...] (por. k. 62 at sądowych).

Jednocześnie Sąd zauważa i podkreśla, że Skarżący, poza swoimi "twierdzeniami" nie przedstawił dowodów potwierdzających podniesione zarzuty.

W ocenie Sądu, niezasadne są więc "sugestie" (bo wprost Skarżący takiego zarzutu nie formułuje w skardze) dotyczące naruszenia prawa procesowego, gdyż organy dokonały właściwych ustaleń faktycznych, a organ nadzoru wydając zaskarżoną decyzję oparł się na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, który ma pełne oparcie w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym i jest niesporny.

Dlatego też Prezes UODO, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie był zobowiązany do uznania, że nie doszło do kwestionowanych przez Skarżącego zdarzeń "zagubienia" wskazanych dokumentów i ich udostępnienia osobom trzecim.

W konsekwencji ustalenia przez Organ, że nie doszło do przetwarzania danych osobowych Skarżącego w kwestionowany przez niego sposób, skutkowało niemożnością wydania w tym zakresie przez Prezesa UODO jakiejkolwiek decyzji merytorycznej.

W tym miejscu Sąd dodatkowo i w niezbędnym zakresie wyjaśnia, że zgodnie z art. 58 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych - zwane dalej także: "RODO"; publikowane (w:) Dz .Urz. UE. L 119 z dnia 4 maja 2016 r.)., każdemu organowi nadzorczemu przysługują wszystkie następujące uprawnienia w zakresie prowadzonych postępowań:

a) nakazanie administratorowi i podmiotowi przetwarzającemu, a w stosownym przypadku przedstawicielowi administratora lub podmiotu przetwarzającego, dostarczenia wszelkich informacji potrzebnych organowi nadzorczemu do realizacji swoich zadań;

b) prowadzenie postępowań w formie audytów ochrony danych;

c) dokonywanie przeglądu udzielonych certyfikacji na mocy art. 42 ust. 7;

d) zawiadamianie administratora lub podmiotu przetwarzającego o podejrzeniu naruszenia niniejszego rozporządzenia;

e) uzyskiwanie od administratora i podmiotu przetwarzającego dostępu do wszelkich danych osobowych i wszelkich informacji niezbędnych organowi nadzorczemu do realizacji swoich zadań;

f) uzyskiwanie dostępu do wszystkich pomieszczeń administratora i podmiotu przetwarzającego, w tym do sprzętu i środków służących do przetwarzania danych, zgodnie z procedurami określonymi w prawie unijnym lub w prawie państwa członkowskiego.

Każdemu organowi nadzorczemu przysługują wszystkie następujące uprawnienia naprawcze:

a) wydawanie ostrzeżeń administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu dotyczących możliwości naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia poprzez planowane operacje przetwarzania;

b) udzielanie upomnień administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia przez operacje przetwarzania;

c) nakazanie administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu spełnienia żądania osoby, której dane dotyczą, wynikającego z praw przysługujących jej na mocy niniejszego rozporządzenia;

d) nakazanie administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu dostosowania operacji przetwarzania do przepisów niniejszego rozporządzenia, a w stosownych przypadkach wskazanie sposobu i terminu;

e) nakazanie administratorowi zawiadomienia osoby, której dane dotyczą, o naruszeniu ochrony danych;

f) wprowadzanie czasowego lub całkowitego ograniczenia przetwarzania, w tym zakazu przetwarzania;

g) nakazanie na mocy art. 16, 17 i 18 sprostowania lub usunięcia danych osobowych lub ograniczenia ich przetwarzania oraz nakazanie na mocy art. 17 ust. 2 i art. 19 powiadomienia o tych czynnościach odbiorców, którym dane osobowe ujawniono;

h) cofnięcie certyfikacji lub nakazanie podmiotowi certyfikującemu cofnięcia certyfikacji udzielonej na mocy art. 42 lub 43, lub nakazanie podmiotowi certyfikującemu nieudzielania certyfikacji, jeżeli jej wymogi nie są spełnione lub przestały być spełniane;

i) zastosowanie, oprócz lub zamiast środków, o których mowa w niniejszym ustępie, administracyjnej kary pieniężnej na mocy art. 83, zależnie od okoliczności konkretnej sprawy;

j) nakazanie zawieszenia przepływu danych do odbiorcy w państwie trzecim lub do organizacji międzynarodowej.

Sąd zwraca przy tym uwagę, że od dnia 25 maja 2018 r., bezpośrednie zastosowanie w polskim porządku prawnym mają przepisy rozporządzenia 2016/679. Ponadto w dniu 25 maja 2018 r. weszła w życie ustawa o ochronie danych osobowych, którą to ustawę stosuje się do ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych w zakresie określonym w art. 2 i art. 3 RODO (art. 1 ust. 1 u.o.d.o.).

Katalog uprawnień nadzorczych w zakresie prowadzonych przez Prezesa UODO postępowań określony został w art. 58 ust. 1 RODO, natomiast przysługujące Prezesowi UODO uprawnienia naprawcze zostały wymienione w art. 58 ust. 2 RODO i są one dla organu wiążące.

Prezesowi UODO przysługuje uprawnienie naprawcze w postaci prawa do nakazania administratorowi lub podmiotowi przetwarzającemu spełnienia żądania osoby, której dane dotyczą, wynikającego z praw przysługujących jej na mocy przedmiotowego rozporządzenia. Tym żądaniem może być prawo dostępu do danych, prawo do sprostowania danych, prawo do usunięcia danych, prawo do ograniczenia przetwarzania danych, prawo do przenoszenia danych oraz prawo do sprzeciwu i niepodlegania decyzjom opartym na zautomatyzowanym przetwarzaniu. Powyższe przepisy ujmują prawa osób, których dane dotyczą, w sposób wyczerpujący.

Ponieważ na gruncie regulacji zawartych w ustawie o ochronie danych osobowych oraz RODO brak jest przepisu, który dawałby podstawę do wydania decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy organ nie stwierdzi naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, w tym w szczególności, brak jest takiego przepisu, który dawałby podstawę do oddalenia skargi czy też odmowy uwzględnienia żądania w nim wyrażonego, w sytuacji, gdy nieprawidłowości w ogóle nie wystąpiły - organ był zobowiązany umorzyć postępowanie.

W tej sytuacji Sąd uznał, że Prezes UODO, wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszenia ani wiążących Polskę przepisów prawa europejskiego, jak i regulacji prawa krajowego, w stopniu mającym istotny wpływ na końcowy wynik sprawy zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji.

Zgodnie bowiem z art. 105 § 1 K.P.A., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

W doktrynie i orzecznictwie jednolicie wskazuje się, że z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 K.P.A. mamy do czynienia wówczas, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, przyjmującej formę decyzji administracyjnej lub postanowienia, ingerencji organu. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. Bezprzedmiotowość może mieć miejsce w szczególności, gdy brak jest przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również w sytuacji, gdy nie istnieje podstawa prawna do wydania aktu administracyjnego w zakresie żądania wnioskodawcy.

Sąd podziela stanowisko Prezesa UODO, że taka właśnie sytuacja zachodzi w stanie faktycznym niniejszej sprawy.

Ponadto, w ocenie Sądu, stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę określoną w przepisie art. 107 § 3 K.P.A.

Odnosząc się odrębnie do podniesionego przez Skarżącego skardze zarzutu "przewlekłości postępowania" Sąd wyjaśnia, że czas, przez jaki prowadzone było postępowanie w nin. sprawie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy zawarte w zaskarżonej decyzji.

Sąd nie podziela także zarzutu skargi, że na skutek zaginięcia złożonych dokumentów Prezydent Miasta [...] rzekomo "zażądał pod groźbą kary" ich powtórnego złożenia, gdyż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że – jak już to wyjaśniono wcześniej - wystosowanie do Skarżącego wezwania z dnia [...] lipca 2019 r. wcale nie świadczy o tym, że złożone przez Skarżącego dokumenty zostały zagubione lub dołączone do akt postępowania w sprawie, z którą te dokumenty nie miały związku, lecz świadczy jedynie o tym, że Organ podatkowy pozostawał w przekonaniu, iż z treści aktu notarialnego Repertorium [...] Nr [...] wynika dla Skarżącego również obowiązek złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych dla nieruchomości położonej we [...] przy ul. [...].

Pouczenie Skarżącego, że "niezastosowanie się do wezwania w oznaczony terminie zagrożone jest karą porządkową na podstawie art. 262 Ordynacji podatkowej" również nie może być traktowane jako potwierdzenie "zagubienia" przedmiotowego aktu, gdyż jest to standardowa formuła w wezwaniach dotyczących postępowań podatkowych.

Jednocześnie Sąd zauważa, że kwestia dopuszczalności wykorzystania danych osobowych Skarżącego do ustalenia wysokości podatku od ww. nieruchomości przy ul. [...] nie była przedmiotem postępowania, w którym została wydana zaskarżona decyzja. Wobec tego Prezes UODO nie mógł rozstrzygać i odnosić się do kwestii określenia podatku w ramach prowadzonego w nin. sprawie postępowania i w ramach zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu, niezasadny też jest zarzut skargi dotyczący "pominięcia protokołu z okazania dokumentów w Urzędzie Miasta [...]", skoro w aktach sprawy brak jest takiego protokołu. Ponieważ Skarżący nie wskazał jakich faktów miałby dowodzić domniemany protokół, w związku z tym Sąd nie może się do tej kwestii odnieść w aspekcie ewentualnego znaczenie dla rozstrzyganej sprawy.

Jedyny protokół znajdujący się w aktach sprawy to wniesiona przez Skarżącego kopia protokołu z doprecyzowania przez niego skargi, sporządzonego w Urzędzie Miasta [...] (por. - karta 34 akt adm. sprawy).

Jednocześnie Sąd stwierdza, że analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Skarżący w toku postępowania nie składał wniosku o przeprowadzenie dowodu z takiego dokumentu, w tym na etapie złożonego w dniu [...].11.2020r. oświadczenia o zapoznaniu się z aktami sprawy przed UODO (k. 33 akt adm.).

Reasumując dotychczasowe rozważania i ustalenia, ponieważ podniesione w skardze zarzuty są bezpodstawne, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. obowiązany był skargę oddalić.