Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 105/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 1 , art. 93 ust. 7
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. zawiadomił "A" Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. o przeprowadzeniu w miejscu prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej kontroli w zakresie zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych ustawą z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz w przepisach wykonawczych.

Z przeprowadzonej w dniach [...] oraz [...] r. kontroli sporządzono protokół wskazujący jej zakres oraz ustalenia wraz ze szczegółowym stwierdzeniem stwierdzonych naruszeń.

Z kolei decyzją z dnia [...] r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K., działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tjedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) nałożył na "A" Sp. z o.o. w Z. karę pieniężną w wysokości [...] zł, za stwierdzone naruszenia przepisów ustawy Prawo o transporcie drogowym, a mianowicie: nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie- za każdy dzień- lp. 11.4. pkt 1 załącznika - stwierdzono, iż powyższe naruszenie dotyczy [...] wykresówek, wobec czego nałożona z tego tytułu kara pieniężna wyniosła [...] zł. oraz okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawierała wszystkich danych o okresach aktywności kierowy – za każdą wykresówkę – lp. 11.4 pkt 2 załącznika – stwierdzono sześciokrotne naruszenie, a wobec powyższego nałożona kara pieniężna wyniosła 3.000 zł. Jak wynika jednak z treści art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ) kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości do 50 do 15.000 zł, Zgodnie zaś z art. 92 ust. 2 tej ustawy suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 30.000 zł. w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie, stąd też przedmiotowa kara nałożona na przedsiębiorcę wyniosła [...] zł.

Organ wyjaśnił, iż nie neguje faktu podanego przez kontrolowane przedsiębiorstwo, iż w dniu [...] r. miał miejsce pożar w budynku przy ulicy [...] w Z. Nie zmieniło to jednak poczynionych ustaleń, a przede wszystkim przedsiębiorca nie przedstawił przekonujących i wiarygodnych dowodów na potwierdzenie spalenia się brakujących wykresówek w tym pożarze.

Nie godząc się z powyższą decyzją, reprezentowana przez pełnomocnika przedsiębiorca "A" Sp. z o.o. w Z. złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie wymienionej powyżej decyzji. W uzasadnieniu Spółka podniosła, iż nie sposób zgodzić się argumentacją przedstawioną przez organ pierwszej instancji. Podkreśliła, iż poinformowała organ prowadzący postępowanie, iż w dniu [...] r. w Z. przy ulicy [...] miał miejsce pożar, w takcie którego zniszczeniu uległa dokumentacja związana z prowadzoną działalnością transportową, co zostało potwierdzone zaświadczeniem Komendanta Straży Pożarnej w Z. W tych okolicznościach, w ocenie odwołującego, stanowisko organu w sprawie jest nielogiczne i niekonsekwentne. Organ błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, gdyż przedsiębiorca wydzielił przestrzeń powierzchni biurowej w celu przechowywania dokumentacji, a pożaru, powstałego w wyniku zwarcia instalacji elektrycznej, nie mógł przewidzieć. Ustawa o transporcie drogowym w art. 93 ust. 7 jednoznacznie stanowi, że kar pieniężnych nie stosuje się jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący transport nie mógł przewidzieć. W tych warunkach, zdaniem strony odwołującej, zachodzą uzasadnione okoliczności dla uchylenia wymienionej decyzji.

Po rozpoznaniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości.

W uzasadnieniu organ odwoławczy odwołał się do art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wskazując, kto i kiedy podlega karze pieniężnej, dodając, iż w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie suma kar pieniężnych za poszczególne stwierdzone naruszenia przepisów ustawy nie może przekroczyć kwoty 30.000 zł. Odnosząc się do poszczególnych naruszeń organ częściowo potwierdził prawidłowość ustaleń organu pierwszej instancji w zakresie przechowywania oraz wypełniania wykresówek przez kierowcę. Potwierdził ustalenia, że przedsiębiorca nie okazał wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, zatem dopuścił się naruszenia określonego w lp. 11.4.ust. 1 oraz naruszenia wskazanego w Ip 11.4 ust. 2 załącznika – okazanie w czasie kontroli wykresówek, które nie zawierały wszystkich danych o okresach aktywności kierowy.

Zgodnie z przepisami (art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85) przedsiębiorstwo transportowe przechowuje wykresówki i wydruki w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie przez okres co najmniej roku po ich użyciu. Na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza lub kontrolera okazuje je i doręcza. W czasie przeprowadzonej kontroli przedsiębiorca okazał [...] sztuki wykresówek oraz [...] zaświadczenia potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu za okres od dnia [...] do [...] r. Nie przedstawił natomiast wykresówek kierowcy za okres od [...] do [...] r., czyli według organu do kontroli nie okazano [...] wykresówek. W trakcie przesłuchania kierowcy ustalono nadto, że kilka (dokładnie cztery) wykresówek zniszczył lub wyrzucił sam kierowca. Dodatkowo wykazano, że nie okazano także wykresówek za wskazane dni w lipcu i w sierpniu [...]r.. Ogółem organ pierwszej instancji uznał, że przedsiębiorca nie okazał [...] wykresówek za okres od [...]r. do [...] r., a wobec powyższego przyjmując, zgodnie z Ip 11.4 ust. 1, iż kara za nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień wynosi 500 zł., to łączna kara z tego tytułu wobec "A" Sp. z o.o. wyniosła [...] zł.

Z kolei stosowanie do art. 15 ust. 2 cytowanego rozporządzenia kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu nie wyjmując jej z urządzenia rejestrującego, przy czym wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten na który jest przeznaczona. W tym zakresie organ pierwszej instancji stwierdził, że wskazane wykresówki nie zawierały wszystkich wymaganych informacji o okresach aktywności kierowcy. Wobec sześciu stwierdzonych naruszeń – nałożono karę pieniężną w wysokości łącznej [...] zł.

Pod dokonaniu dokładnej analizy zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy w części zweryfikował ustalenia organu pierwszej instancji. Przede wszystkim organ odwoławczy stwierdził, iż niesłusznie organ pierwszej instancji uznał, iż z tytułu naruszenia Ip. 11.4 ust. 2 załącznika do ustawy - - kara z tytułu okazania do kontroli wykresówek nie zawierających wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy powinna wynosić 3.000 zł, podczas, gdy w jego ocenie tylko jedna z kwestionowanych wykresówek nie odpowiadała ustawowym wymogom. Organ odwoławczy uznał jednak, że wskazana nieprawidłowość nie miała żadnego wpływu na ostateczną wysokość nałożonej kary. Pomimo bowiem stwierdzenia, że łączna kwota kary pieniężnej nałożonej na przedsiębiorcę z tytułu stwierdzonych naruszeń wyniosła [...] zł, to z uwagi na brzmienie art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy – organ pierwszej instancji zaskarżoną decyzją nałożył na przedsiębiorcę karę w wysokości ustawowej tj. [...] zł.

Organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja zawiera niezbędne elementy oraz prawidłowe uzasadnienie. Odnosząc się do zastosowania w sprawie przepisu art. 93 ust. 7 ustawy organ, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych uznał, że brak jest podstaw do jego zastosowania. Przyznając fakt zaistnienia pożaru, podkreślił, iż przedsiębiorca nie wykazał okoliczności i dowodów jednoznacznie wskazujących, że podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć powstałych naruszeń. Organ odwoławczy podniósł, iż zgormadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał, że strona nie dokonała starannego zabezpieczenia dokumentacji, zaniedbując jej prawidłowe przechowywanie. Wprawdzie potwierdzony został fakt w dniu [...] r. pożar, ale jak wynika z pisma Komendy Miejskiej Straży Pożarnej w Z. z dnia [...] r. miał on miejsce w nieużytkowanym zakładzie kamieniarskim i tam prowadzone były działania ratowniczo- gaśnicze. Nie można zatem mówić o dołożeniu należytej staranności przez przedsiębiorcę, aby wymagana dokumentacja była należycie i starannie przechowywana.

Uznając zatem naruszenie wymienionych powyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz uwzględniając charakter kar pieniężnych określonych w sposób sztywny w ramach poszczególnych naruszeń organ odwoławczy uznał decyzję organu pierwszej instancji za zgodną z prawem.

Niezadowolona z powyższego rozstrzygnięcia strona skarżąca, działając przez pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 77 § 4 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że nie sposób zgodzić się z argumentacją przedstawioną przez orzekające w sprawie organy, która dokonana został wskutek błędnej oceny zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego. Fakt pożaru w dniu [...] r. został potwierdzony przez stosowne zaświadczenie wystawione przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej. Tym niemniej organ z całą stanowczością najpierw kwestionował fakt zniszczenia w pożarze dokumentów, których przedstawienia się domagał, a następnie stwierdził, że to na stronie skarżącej ciążył obowiązek takiego zorganizowania przedsiębiorstwa i jego pracy, aby było możliwe m.in prawidłowe zabezpieczenie wymaganych dokumentów. Twierdzi zatem jednocześnie organ, ze dokumenty nie uległy zniszczeniu, a zarazem że zostały zniszczone wskutek okoliczności, które wykonujący przewozy powinien przewidzieć. W ocenie strony skarżącej organ odwoławczy oceniając zgormadzony w sprawie materiał dowodowy naruszył art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, co miało wpływ na wynik tego postępowania i nie doprowadziło do zastosowania w sprawie art. 93 ust. 7 ustawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pożar, który miał miejsce w pomieszczeniach skarżącej był zdarzeniem, którego strona skarżąca nie mogła przewidzieć.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje twierdzenia i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, popierając je odwołaniem się do orzecznictwa sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle przywołanego przepisu ustawy Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego w dacie wydania tego aktu, nie rozstrzygając przy tym pod kątem słuszności, czy też celowości i nie kierując się zasadami współżycia społecznego. Rozpatrując sprawę według powyżej wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w sposób umożliwiający ich uchylenie.

W myśl art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) kto wykonuje przewóz lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub wskazane w tym artykule podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 15.000 zł. Sankcje zawarte w tym artykule odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, którymi nie są kierowcy, lecz sami przedsiębiorcy. W art. 92 posłużono się terminem "wykonujący transport drogowy" w celu objęcia sankcjami z tego przepisu wszystkie podmioty, które wykonując gospodarczą działalność transportową naruszają prawo. Potwierdza to redakcja art. 93 ustawy, zgodnie z którym uprawnieni do kontroli mają prawo nałożyć karę pieniężną na wykonującego przewozy drogowe, a nie na kierowcę, który w ramach tego przewozu lub transportu kieruje pojazdem.

W przedmiotowej sprawie przeprowadzono w firmie "A" Sp. z o.o. w Z. kontrolę wykonywanej działalności gospodarczej w zakresie wykonywania przewozów drogowych określonych w przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przestrzegania przepisów o czasie pracy przez zatrudnionych u przedsiębiorcy kierowców. Ustalenia kontroli zostały zawarte w sporządzonym protokole i potwierdziły następujące naruszenia, z tytułu których nałożono na przedsiębiorcę następujące kary pieniężne:

- nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie- lp.11.4 ust. 1 załącznika - przedsiębiorca nie okazał [...] wykresówek za okres od [...]r. do [...]r., a wobec powyższego łączna kara z tego tytułu. wyniosła [...] zł.

- okazanie podczas kontroli wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o aktywności kierowcy – lp. 11.4 ust. 2 – [...] zł;

Łączna kara za stwierdzone uchybienia wniosła więc według organu odwoławczego [...] zł, a nie jak wyliczył organ pierwszej instancji [...] zł. Różnica ta, jak stwierdził jednak ten organ nie miała żadnego wpływu na przyjęte w pierwszej instancji rozstrzygnięcie, gdyż zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy – maksymalna kara za stwierdzone uchybienia wyniosła 30.000 zł.

Skarżąca Spółka, nie kwestionując zasadności stwierdzonych uchybień w postaci braku okazania podczas kontroli wyliczonej liczby wykresówek, nie zgodziła się jednak z nałożona karą. W tym zakresie odwołując się do zapisu art. 93 ust. 7 ustawy – w myśl którego, nie stosuje się przepisów ustawy w przypadku, gdy stwierdzone naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W ocenie skarżącej Spółki nie można było przewidzieć faktu pożaru w siedzibie firmy, co stwarza po stronie organów obowiązek zastosowania w sprawie wymienionego powyżej art. 93 ust. 7 (w brzemieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ) ustawy o transporcie drogowym.

Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne i po ustaleniu stanu faktycznego prawidłowo zastosowały obowiązujące przepisy ustawy o transporcie drogowym. Stwierdzone naruszenia nie są kwestionowane, a zatem organy poddając szczegółowej analizie przedstawione podczas kontroli w przedsiębiorstwie dokumenty zgodnie z wymogami ustawy dokonały ich oceny i z tytułu stwierdzonych uchybień nałożyły przewidziane kary pieniężne. Wskazać w tym miejscu trzeba, że decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenie przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego są decyzjami wydawanymi w ramach tzw. uznania związanego, nie stwarzającego organom administracji praktycznie żadnego luzu interpretacyjnego. Nadto trzeba podkreślić, że odpowiedzialność administracyjna określona w ustawie o transporcie drogowym jest co do zasady oderwana od kwestii winy. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia czy nastąpiło naruszenie wskazane przepisami, bez wnikania jakie były przyczyny tego naruszenia i kto ponosi za to winę. W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego i wysokość kary pieniężnej obliczył zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nie ma też zastosowania w niniejszej sprawie art. 93 ust. 7 ustawy. Tak w ocenie organów, jak i w ocenie składu orzekającego przedsiębiorca nie uwolnił się od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Wprawdzie z materiału dowodowego zgromadzonego w wyniku przeprowadzonego postępowania jednoznacznie wynika, a fakt ten został nadto potwierdzony stosownym zaświadczeniem Komendanta Straży Pożarnej w Z., iż w dniu [...] r. w Z. przy ulicy [...] miał miejsce pożar, w którego gaszeniu uczestniczyły jednostki miejscowej straży pożarnej, to jednak jak dalej wynika z tego zaświadczenia – pismo z dnia [...] r. zastępy ratowniczo- gaśnicze prowadziły działania związane z pożarem pomieszczeń w nieużytkowanym zakładzie kamieniarskim, którego właścicielem jest O. T. Jak stanowi pismo z dnia [...] r.- według meldunku ze zdarzenia oraz relacji osób biorących udział w akcji - w pożarze spaleniu uległy trzy drabiny malarskie oraz składowane w tym pomieszczeniu farby, a napaleniu uległo dwoje drzwi oraz okno. Wynika z niego nadto, że strona nie przekazywała jakichkolwiek informacji na temat spalenia podczas pożaru dokumentów czy wykresówek, chociaż jak jednocześnie stwierdzono, faktu tego nie można wykluczyć wobec dużej intensywności pożaru.

Z powyższych ustaleń nie wynika zatem, by spalone pomieszczenia użytkowane były przez skarżącą Spółkę jako biuro i miejsce składowania przeznaczonych do rocznego przechowywania dokumentów związanych z działalnością przedsiębiorstwa transportowego "A" sp. z o.o. w Z. Jeśli zaś faktycznie tak było, co nie zostało jednak w żaden sposób udokumentowane, to należy zgodzić się z twierdzeniem organów, że przechowywanie całej dokumentacji firmy w nieczynnym zakładzie kamieniarskim, a więc w pomieszczeniu narażonym na działanie czynników takich jak zawilgocenie, podtopienie czy też na działalność gryzoni, nie może być ocenione jako staranne i należyte zabezpieczenie niezbędnej dla prawidłowego funkcjonowania firmy dokumentacji, a obowiązek ten niewątpliwie obciąża przedsiębiorcę. .

Podkreślić trzeba, że za działanie przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi. To na niej spoczywa obowiązek takiego zorganizowania pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i minia innych osób, z poszanowaniem obowiązujących przepisów w tym także zakresie przechowywania i udostępnia organom kontroli niezbędnych dokumentów.

Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 93 ust. 7 ustawy jest przepisem wyjątkowym, odnoszącym się do szczególnych i wyjątkowych sytuacji, tzn. takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć.

Należy więc zgodzić się z twierdzeniem pełnomocnika skarżącej spółki, iż nie można było przewidzieć pożaru, który miał miejsce w Z. przy ulicy [...] w dniu [...] r., zwłaszcza, że jak wynika z informacji Komendanta Straży Pożarnej w Z. prawdopodobną przyczyną jego powstania było zwarcie w instalacji elektrycznej. Nie można jednak tym faktem usprawiedliwiać dość lekkomyślnego, jak wydaje się, postępowania przedsiębiorcy, który bez żadnego zorganizowania i zabezpieczenia przechowuje niezbędne do prawidłowego funkcjonowania firmy dokumenty w nieczynnym zakładzie kamieniarskim. Świadczyć to może tylko o braku właściwego podejścia do przechowywania niezbędnych dokumentów firmy. Nie zostało bowiem, wbrew twierdzeniom strony skarżącej wykazane by w przedmiotowym budynku skarżąca zorganizowała przestrzeń biurową, w której przechowywane były nieokazane w trakcie kontroli, brakujące dokumenty. Z przedstawionych bowiem przez samą skarżącą zaświadczeń Komendanta Straży Pożarnej w Z. mających potwierdzać fakt pożaru, wynika, że faktycznie pożar ten miał miejsce, ale dotyczył pomieszczeń nieużytkowanego zakładu kamieniarskiego (pismo z dnia [...] r.), oraz że spaleniu uległy trzy drabiny malarskie oraz składowane w pomieszczeniu farby. Jeśli zatem przyjąć, że razem z drabinami malarskimi i farbami w jednym pomieszczeniu przechowywane był dokumenty niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania firmy przewozowej, to nie sposób uznać, by przedsiębiorca dołożył należytej staranności w celu zabezpieczenia wymaganej dokumentacji. Przedsiębiorca w żaden sposób nie wykazał na czym poległo prawidłowe, w jego ocenie, zabezpieczenie dokumentów, a twierdzenie o wydzieleniu w przedmiotowym budynku przestrzeni biurowej, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w zasadzie nie przedstawienia żadnego potwierdzenia na te okoliczność, pozostało gołosłowne. Mając na względzie charakter przepisu art. 93 ust. 7 ustawy jako klauzuli egzoneracyjnej ustanowionej na rzecz i w interesie przewoźnika, dlatego udowodnienie zaistnienia okoliczności wskazanych w tym przepisie obciąża przewoźnika, a nie organ administracji publicznej. Niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie tego przepisu powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przewoźnik powinien udowodnić, przedstawiając odpowiednie dowody, że mimo zachowania należytej staranności nie można było uniknąć zdarzenia lub okoliczności, z którym prawo wiąże naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Dlatego też powoływanie się przez przedsiębiorcę na fakt pożaru w pomieszczeniach nieużytkowanego zakładu kamieniarskiego (nie zostało bowiem wykazane inne użytkowanie tych pomieszczeń), nie zwalnia jeszcze od wykazania, że zdarzenie to nastąpiłoby także przy zachowaniu ze strony przedsiębiorcy należytej staranności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 510/10). O ile bowiem faktycznie pożar należy uznać za zdarzenie nie dające się przewidzieć, to jednak przy uwzględnieniu należytej staranności można przewidzieć skutki pozostawienia dokumentów w pomieszczeniu bez należytego ich zabezpieczenia. Nie przedstawiono bowiem w postępowaniu żadnych dowodów, potwierdzających chociażby przechowywanie tych dokumentów w szafie czy biurku, skoro nie zostały one wymienione wśród przedmiotów spalonych czy nadpalonych w wyniku tego pożaru.

Wskazać także trzeba, że administracyjna kara pieniężna nie jest celem samym w sobie. Niewątpliwie prócz elementu represji zawiera też czynnik prewencyjny. Na celu ma wymuszenie na przedsiębiorcy takiej organizacji pracy i kierowców i biura, odbywała się w ona sposób bezpieczny, bez zagrożenia dla życia i mienia innych użytkowników dróg, a także życia i zdrowia samego kierowcy. Na okoliczności te zwrócił także uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku w sprawie o sygn. akt SK 75/06 stwierdzającym zgodność art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym (a więc przepisu sankcjonującego wykonywanie przewozów drogowych z naruszeniem przepisów o czasie pracy kierowców ) z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz brak niezgodności art. 42 ust. 1 tej Konstytucji.

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy, w zgodzie z prawem wymierzając "A" Sp. z o.o. w Z. przedmiotową karę. Jej wysokość odpowiada obowiązującym normom, zgodna jest bowiem z taryfikatorem kar wymienionym w załączniku do ustawy.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji.