Wyrok NSA oz. w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1281/96
NSA oz. w Gdańsku
Data orzeczenia: 1998-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: par. 7 ust. 3
journal: Dz.U. 1994 nr 140 poz. 787
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie karty podatkowej.
Teza: Z treści par. 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie karty podatkowej /Dz.U. nr 140 poz. 787/ wynika jednoznacznie, iż zastosowanie określonego w nim uregulowania może mieć miejsce wówczas, gdy podatnik prowadzi działalność w rozmiarach uzasadniających podwyższenie lub obniżenie stawki.

Nie więc zamiar czy deklaracja złożona wcześniej przez podatnika stanowi podstawę do zmiany stawki karty podatkowej a faktycznie prowadzenie działalności w określonych warunkach.

TEZY

Z treści par. 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie karty podatkowej /Dz.U. nr 140 poz. 787/ wynika jednoznacznie, iż zastosowanie określonego w nim uregulowania może mieć miejsce wówczas, gdy podatnik prowadzi działalność w rozmiarach uzasadniających podwyższenie lub obniżenie stawki.

Nie więc zamiar czy deklaracja złożona wcześniej przez podatnika stanowi podstawę do zmiany stawki karty podatkowej a faktycznie prowadzenie działalności w określonych warunkach.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 8 maja 1998 r. sprawy ze skargi Romualda K. na decyzję Izby Skarbowej w G. dnia 10 czerwca 1996 r. (...) w przedmiocie ustalenia wysokości karty podatkowej na rok 1996, uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z dnia 20 lutego 1996 r. (...); (...).


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 lutego 1996 r. (...) Pierwszy Urząd Skarbowy w G. ustalił Romualdowi K. prowadzącemu działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób taksówkami podatek dochodowy w formie karty podatkowej w wysokości 117,00 zł miesięcznie, obejmujący stawkę miesięczną w kwocie 107,00 zł i 10 procent dodatek za prowadzenie działalności na terenie T. w kwocie 10,70 zł.

Od decyzji tej Romuald K. wniósł odwołanie, w którym powołując się na załączone Świadectwo Kwalifikacji nr 549/91 wydane przez Urząd Miejski w G. uprawniające do kierowania taksówką na terenie miasta G., zakwestionował obciążenie go 10 procent dodatkiem za prowadzenie działalności na terenie T. Oświadczył przy tym, iż nie zarobkuje na terenie miasta G. i S.

Izba Skarbowa w G., po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 10 czerwca 1996 r. (...), utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia Izba Skarbowa powołała art. 9 pkt 1, art. 18 ust. 3, art. 38 pkt 2-4 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, par. 1-8, par. 10-14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie karty podatkowej /Dz.U. nr 140 poz. 787 ze zm./ oraz art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa.

Uzasadniając decyzję Izba Skarbowa wskazała, iż organ I instancji ustalając wysokość karty podatkowej na rok 1996 przyjął miesięczną stawkę w kwocie 107,00 zł wynikającą z części V tabeli miesięcznych stawek podatku w formie karty podatkowej stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie karty podatkowej /Dz.U. nr 140 poz. 787 ze zm./ oraz zastosował podwyżkę w wysokości 10,70 zł /tj. o 10 procent/ z uwagi na możliwość przeprowadzenia działalności na terenie T. Do podwyższenia stawki upoważniał organ przepis par. 7 ust. 3 cyt. rozporządzenia stanowiący, iż w przypadku gdy określone w części V tabeli stawki karty podatkowej byłyby nieodpowiednie stawki te mogą być na wniosek podatnika lub z urzędu obniżone lub też podwyższone, nie więcej jednak niż o 50 procent. Podatnik zgłosił prowadzenie działalności gospodarczej na terenie całego kraju, a skoro - jak podniosła to Izba Skarbowa - liczba mieszkańców całego kraju znacznie przekracza liczbę mieszkańców aglomeracji trójmiejskiej, podwyższenie stawki karty podatkowej jest w pełni zasadne.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący podniósł, iż Izba Skarbowa powołując się na wpis do ewidencji działalności gospodarczej wywodzi, iż może on wykonywać usługi przewozu osób taksówkami na terenie całego kraju a to upoważnia zgodnie z powołanym w decyzji rozporządzeniem Ministra Finansów, do podwyższenia stawki karty podatkowej. Zdaniem skarżącego Izba Skarbowa w swoich rozważaniach w ogóle nie uwzględniła faktu, iż zgodnie ze świadectwem kwalifikacyjnym nr 549/91 wystawionym przez Urząd Miejski w G. upoważniony jest do kierowania taksówką osobową tylko na terenie miasta G. Zakres zatem świadczonych usług jest ograniczony i ściśle określony. Ponadto skarżący oświadczył, iż nie zamierza rezygnować z opodatkowania w formie karty podatkowej i nie kwestionuje ustalonej stawki tejże karty. Za niezasadne uważa jedynie podwyższenie stawki o 10 procent, gdyż w jego sytuacji nie ma podstaw do podwyższania stawki. W ocenie skarżącego decyzja Izby Skarbowej jest krzywdząca.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w G. podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić, albowiem podjęte w sprawie decyzje uchybiają prawu.

W ocenie Sądu stan faktyczny badanej sprawy nie został ustalony w sposób przewidziany przepisami art. 7 i art. 77 Kpa. Organ podatkowy I instancji ani też organ odwoławczy nie wykazały, aby w sprawie zachodziły podstawy do zastosowania regulacji określonej w par. 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie karty podatkowej /Dz.U. nr 140 poz. 787/.

Powołany przepis stanowi, że w razie gdy podatnik prowadzi działalność wymienioną w par. 4 ust. 1 pkt 2-5 i pkt 8-11 /w tym m.in. usługi transportowe/ w rozmiarach wskazujących na to, iż określone w częściach I - V i VIII - XI stawki karty podatkowej byłyby oczywiście nieodpowiednie, stawki te mogą być na wniosek podatnika lub z urzędu obniżone lub podwyższone, nie więcej jednak niż o 50 procent.

Z treści przepisu wynika jednoznacznie, iż zastosowanie określonego w nim uregulowania może mieć miejsce wówczas, gdy podatnik prowadzi działalność w rozmiarach uzasadniających podwyższenie lub obniżenie stawki. Nie więc zamiar czy deklaracja złożona wcześniej przez podatnika stanowi podstawę do zmiany stawki karty podatkowej a faktycznie prowadzenie działalności w określonych warunkach.

Zatem w niniejszej sprawie organ podatkowy mógłby podwyższyć skarżącemu stawkę karty podatkowej za rok 1996 o 10 procent, jeżeli wykazałby, że skarżący świadczy usługi przewozowe taksówką poza terenem miasta G. czy to w T. jak przyjął to organ I instancji, czy też na terenie kraju, jak podnosi to Izba Skarbowa w G. W materiałach niniejszej sprawy takich ustaleń jednakże nie ma. Skarżący natomiast przedstawił świadectwo kwalifikacji nr 549/91 wystawione przez Urząd Miejski w G. w dniu 27 października 1994 r., z którego wynika, iż skarżący uprawniony jest do dokonywania przewozów tylko na terenie miasta G. Do tego dokumentu organ odwoławczy nie ustosunkował się, mimo, iż był on załączony do odwołania a tym samym naruszył przepis art. 80 i art. 107 par. 3 Kpa. Odwołał się natomiast do zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, pochodzącego z 1991 r., w którym skarżący zgłosił prowadzenie działalności gospodarczej na terenie całego kraju. Zaświadczenie to, mimo swej treści, nie świadczy o tym, iż skarżący faktycznie prowadzi działalność gospodarczą na terenie całego kraju a tym samym nie może uzasadniać podwyższenia skarżącemu stawki karty podatkowej. Skoro więc organy nie wykazały, aby skarżący prowadził działalność gospodarczą w warunkach uzasadniających podwyższenie stawki karty podatkowej, a podatnik stanowczo temu zaprzecza, to uznać należało, iż nie było podstaw do zastosowania w sprawie przepisu par. 7 ust. 3 cyt. wcześniej rozporządzenia Ministra Finansów i podwyższenia stawki karty podatkowej na rok 1995.

W konsekwencji powyższego uznając, iż wydane w sprawie decyzje uchybiają prawu materialnemu i procesowemu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy Sąd na podstawie art. 22 ust. 1 i 2 pkt 1 i 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji wyroku.