Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1734/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-31 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 października 2013 r. po rozpoznaniu wniosku J. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: przyznać J. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Skarżąca J. W. w skardze wniesionej na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...] zwróciła się z wnioskiem o zwolnienie z opłaty sądowej.

Pismem z dnia 17 września 2013 r. w wykonaniu zarządzenia z tej samej daty przesłano wnioskodawczyni formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF w celu jego wypełnienia i odesłania do Sądu w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W dniu 15 października 2013 r. do Sądu wpłynął uzupełniony formularz PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy J. W., w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku przedstawiła swoją sytuację finansową, majątkową i życiową.

W niniejszej sprawie, zważono co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a .)

Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a . Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.

W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawczyni wykazała w nim, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytury w wysokości 919,91 złotych miesięcznie. Wnioskodawczyni zakreśliła w formularzu, że posiada mieszkanie o pow. 36 m ².

Skarżąca uzasadniając wniosek zaznaczyła, że jest osobą schorowaną, ponoszącą znaczne wydatki na zakup lekarstw. Podniosła, że uzyskiwany dochód nie wystarcza na bieżące wydatki. Dodała, że korzysta z pomocy rodziny jak również znajomych.

Biorąc pod uwagę powyższe uznano, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do przyznania wnioskodawczyni prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych.

Dochód uzyskiwany przez wnioskodawczynię jest niewielki i przeznacza go na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Oceniono, że nie jest możliwe poczynienie z niego jakichkolwiek oszczędności, czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w jakiej się znajduje, nie pozwala jej na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym dla siebie utrzymaniu.

Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.