Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 102/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Roleder, po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. w przedmiocie braku wszczęcia postępowania p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych.


UZASADNIENIE

M. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. (dalej: "PWIOŚ") w przedmiocie braku podjęcia działań i wszczęcia postępowania w przedmiocie uciążliwości emitowanych do środowiska zanieczyszczeń w bezpośrednim sąsiedztwie jej nieruchomości.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca [...] maja 2019 r. zwróciła się do PWIOŚ

o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie hałasu emitowanego

z klimatyzacji oraz wentylacji mechanicznej, zainstalowanej na budynku klubu sportowego "P." przy ul. [...] w B. Pismem z dnia [...] maja 2019 r. PWIOŚ zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: "PINB") o przeprowadzenie kontroli przepisów prawa budowlanego w związku z ww. zgłoszeniem. Pismem z dnia [...] maja 2019 r. PINB wskazał, że nie jest on właściwy do podjęcia działań żądanych przez skarżącą oraz przekazał zgłoszenie Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w B. (dalej: "PPIS"). Zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. PPIS uznał się niewłaściwymi do prowadzenia postępowania w sprawie oraz przekazał podanie skarżącej PWIOŚ. W dniu [...] czerwca 2019 r. skarżąca zgłosiła PWIOŚ telefoniczną prośbę o interwencję i pomiar poziomu hałasu w dniu zgłoszenia lub w piątki w godzinach 17:00-20:00. Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. PWIOŚ poinformował skarżącą, że w dniach [...] czerwca 2019 r. przeprowadził wizję lokalną na terenie wskazanym we wniosku oraz, że zostaną przeprowadzone kontrolne pomiary emisji hałasu. Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. PWIOŚ poinformował skarżącą, że ze względu na zmniejszenie i ograniczenie uciążliwości emitowanych do środowiska (tj. Hałasu, drgań, fal elektromagnetycznych, emisji zanieczyszczeń) przez ww. klub sportowy, bezzasadne jest wykonywanie badań zanieczyszczeń pyłowych oraz pomiarów akustycznych hałasu. Tego samego dnia pracownik inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B. sporządził notatkę służbową zawierającą poczynione w sprawie ustalenia. Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. skarżąca wniosła do PWIOŚ

o "zamieszczenie pouczenia co do prawa do zażalenia na postanowienie (...) z dnia [...] lipca 2019 r." W odpowiedzi z dnia [...] sierpnia 2019 r. PWIOŚ wyjaśnił, że nie było prowadzone postępowanie administracyjne w sprawie, w którego toku zostałoby wydane postanowienie, od którego przysługiwałoby zażalenie.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. sądu z dnia 16 października 2019 r. wezwano skarżącą m.in. do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie

7 dni pod rygorem jej odrzucenia (na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej powoływana jako "p.p.s.a.") przez złożenie dowodu wniesienia do właściwego organu ponaglenia lub zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Wezwanie to doręczone zostało skarżącej z pouczeniem w dniu

18 października 2019 r. (k.18, 19, 24).

Pismem z dnia 21 października 2019 r. skarżąca uzupełniła inne braki formalne skargi oraz dołączyła do niego dokumentację, jednakże nie znajduje się w niej dowód wniesienia do właściwego organu ponaglenia lub zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Badanie merytorycznej zasadności skargi, poprzedzone jest każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia. Analiza przeprowadzona przez tut. Sąd doprowadziła do wniosku, że skarga wniesiona przez skarżącą jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Jak stanowi art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Stosownie zaś do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 ww. przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Tymczasem, jak wynika z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: (1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność); (2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Z kolei z § 2 i 3 ww. przepisu wynika, że ponaglenie powinno zawierać uzasadnienie oraz, że wnosi się je do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie albo do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.

Jak wynika zatem z ww. przepisów, warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność PWIOŚ jest uprzednie wniesienie przez stronę skarżącą ponaglenia do organu II instancji, którym jest Główny Inspektor Ochrony Środowiska (o czym stanowi art. 8 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska Dz.U. 2019, poz. 1355 ze zm.), czego skarżąca nie dokonała. Oznacza to, że nie wyczerpała ona środków zaskarżenia, o których mowa w 52 § 1 p.p.s.a.

a tym samym nie zadośćuczyniła wymogowi z art. 53 § 2b p.p.s.a.

Z tego względu, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym sąd orzekł w sentencji niniejszego postanowienia.

O zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu sąd orzekł w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.