Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1196/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 92a, 92c
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2017 r. sprawy ze skargi B. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. (dalej WITD) decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm. – dalej u.t.d.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia 24 lutego 2016 r., wynikiem postępowania administracyjnego w sprawie, w której łączna kara wyniosła 27.200 złotych oraz z uwagi na treść art. 92a ust. 3 pkt 3 u.t.d., nałożył karę pieniężną w wysokości 25.000 złotych na B. N., prowadzącego działalność transportową pod nazwą "A", z siedzibą w S.

W uzasadnieniu podano m. in., że od dnia 21 stycznia 2016 r. inspektorzy z WITD w K., przeprowadzili kontrolę ww. przedsiębiorcy. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło przede wszystkim:

• niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie;

• brak harmonogramu okresów pracy kierowcy obejmującego okresy prowadzenia pojazdu;

• nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień;

• okazanie podczas kontroli przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdy dzień;

• udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy - za każdy dzień;

Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zaskarżając ją w całości. W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji nałożył karę pieniężną z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 77 §1, 80 i 107 §3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej k.p.a. Skarżący podniósł, że pismem z dnia 10 czerwca 2016 r. przesłał brakujące dane, których organ I instancji nie rozpatrzył. W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a, art. 4 pkt 22, art. 5, art. 7a, art. 14, art. 92a ust. 1 i ust. 3 i ust. 6 u.t.d., lp. 1.4, lp. 2.11, lp. 8.3, lp. 6.3.7, lp. 6.3.8, lp. 6.3.9, lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 10, art. 16 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz z kart kierowców (Dz. U. UE L z dnia 2 lipca 2010 r.), art. 5 rozporządzenia 1072/2009 z dnia 21 października 2009r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U. UE. L. 2009.300.72 ze zm.), art. 25, art. 26d, art. 26e, art. 31e ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 1155 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 19 400 zł.

W uzasadnieniu podano m. in., że łączna kara za wszystkie naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. wynosi 19.400 złotych, część zarzutów odwołania została bowiem uwzględniona. Organ I instancji wziął pod uwagę wszystkie dowody przedstawione przez stronę podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa. Pismo, na które powołuje się strona w odwołaniu, zostało przez nią przesłane już po zakończeniu kontroli i odebraniu protokołu kontroli. Wskazane dokumenty strona powinna przedstawić przed zakończeniem kontroli, na co wskazuje treść naruszeń, o których mowa w lp. 6.3.7, lp. 6.3.8 oraz lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD rozpoznając sprawę, mając na względzie treść art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 81 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania stwierdził, iż w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny. Zauważył, że strona nie przedstawiła dowodów wskazujących na zastosowanie art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym, a w zgromadzonym materiale dowodowym organ nie dopatrzył się okoliczności przemawiających za zastosowaniem tego przepisu.

Skargę na powyższą decyzję złożył B. N., zaskarżając ją w całości. Zarzucił:

I. Naruszenie przepisów postępowania, to jest:

1) art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie dowodu z dokumentacji, przekazanej do Organu pismem z dnia 10 czerwca 2016 r.,

2) art. 80 k.p.a., wyrażającego zasadę swobodnej oceny dowodów, poprzez uznanie za nieudowodnione okoliczności przywoływanych w treści pisma Odwołującego się z dnia 10 czerwca 2016 r.,

3) art. 107 §3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom przywoływanym w treści pisma odwołującego się z dnia 10 czerwca 2016 r.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 92a ust. 1 u.t.d., poprzez błędne przyjęcie, iż zachodzą okoliczności uzasadniające nałożenie kary pieniężnej w związku z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wskazanych w zaskarżonej decyzji pod numerami: 6.3.7., 6.3.8., 6.3.9. załącznika nr 3 do u.t.d.

Wniesiono jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podano m. in. że pomimo faktu, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ potwierdził wpłynięcie omawianego pisma kontrolowanego, w rzeczywistości nie rozpatrzył zarówno jego treści, jak i załączników, na które składała się dokumentacja wykazująca, iż ustalone przez Organ naruszenia nie miały miejsca. Otóż z przesłanej dokumentacji (a także złożonych w toku postępowania wyjaśnień) wynikał szereg okoliczności przemawiający na korzyść strony skarżącej. Po pierwsze należy wskazać, że kierowca G. D. nie jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę. Jest to osoba, która wykonywała swoje obowiązki na podstawie umowy cywilnoprawnej, z racji braku zapotrzebowania na stałe świadczenie usług ze strony tegoż kierowcy. Osoba ta jest wykorzystywana do świadczenia usług transportowych sporadycznie, jeśli zachodzi stosowna i wyjątkowa potrzeba. Po drugie, pismem z dnia 10 czerwca 2016 r. do organu została przesłana kompletna dokumentacja, z której wynikało, iż kierowca w analizowanym przez organ I instancji nie wykonywał obowiązków kierowcy. Powyższa sytuacja winna znaleźć analogiczne odniesienie do L. K. Skarżący podkreśla, że jest przedsiębiorcą zatrudniającym średnio ok. 130 kierowców. Nie jest w stanie każdorazowo kontrolować każdego z osobna, także pod kątem wypełniania wymogów dotyczących rejestracji aktywności. Będąc świadomym obowiązków i odpowiedzialności przedsięwziął wszelkie dostępne sobie środki do uniknięcia takich sytuacji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Rację ma GITD, że pismo z dnia 10 czerwca 2016 r. wraz z załącznikami, na które powołuje się strona, zostało przez nią przesłane już po zakończeniu kontroli i odebraniu protokołu kontroli. Wskazane dokumenty strona powinna przedstawić przed zakończeniem kontroli, na co wskazuje treść naruszeń, o których mowa w lp. 6.3.7, lp. 6.3.8 oraz lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do u.t.d. Sankcją są tu bowiem obarczone obiektywne naruszenia przepisów z okresu kontroli i nie ma znaczenia przyczyna zaniedbania oraz wina przedsiębiorcy.

Wskazać również należy, że pojazdy służące do przewozów mogą być prowadzone przez zatrudnionych przez przedsiębiorcę kierowców, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz. Skarżący posiada uprawnienia do wykonywania transportu zarówno krajowego, jak i międzynarodowego. I tak, rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U. L 300 z 14 listopada 2009 r., s. 72—87) w art. 2 pkt 5 stwierdza, że na użytek rozporządzenia kierowca" oznacza każdą osobę, która prowadzi pojazd, nawet przez krótki okres, lub która jest przewożona w pojeździe w ramach wykonywania swoich obowiązków, pozostając w gotowości do jego prowadzenia w razie konieczności. Przy tym wg art. 4 ust. 2 zd. 2 rozporządzenia licencje wspólnotowe i uwierzytelnione wypisy z licencji wspólnotowej wydane przed dniem stosowania ww. rozporządzenia (jak niniejszym przypadku) obowiązują do dnia wygaśnięcia ich ważności. Wg obowiązującego obecnie art. 5 rozporządzenia nr 1072/2009, pojazdem nie musi kierować kierowca zatrudniony, skoro jest to "każda osoba", która prowadzi pojazd, wystarczy, że przewoźnik korzysta z jej usług.

Podobne uwagi dotyczyć będą transportu krajowego, skarżący posiada bowiem również licencje na krajowy przewóz osób i rzeczy wydane przez Starostę [...] w [...] r. na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 u.t.d. Ustawa z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. z dnia 16 maja 2013 r., poz. 567) zmieniła m. in. brzmienie art. 7 u.t.d. Nowelizacja ta polegała na implementacji przepisów tzw. unijnego pakietu drogowego, w skład którego wchodzą 3 unijne rozporządzenia regulujące: zasady i warunki wykonywania zawodu przewoźnika drogowego, zasady dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, oraz zasady dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych. Istotą nowelizacji było wprowadzenie nowych zasad wykonywania przewozów drogowych, w tym zasad dostępu do zawodu przewoźnika drogowego oraz do rynku krajowego i międzynarodowego transportu drogowego. Zamiast dotychczasowej licencji od przewoźników krajowych wymagane jest zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, zaś na wykonywanie drogowego transportu międzynarodowego osób i rzeczy – odpowiedniej licencji wspólnotowej. Ustawa wprowadzała także zmiany w przepisach dotyczących warunków i trybu uzyskiwania certyfikatu kompetencji zawodowych przewoźników drogowych. Zmiana obowiązuje od 15 sierpnia 2013 r. W świetle art. 5 ust. 1 – 3 ustawy nowelizującej dotychczasowe licencje uprawniają do wykonywania przewozów zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym, do czasu upływu terminu jej ważności lub wydania zezwolenia lub licencji wspólnotowej. Przy tym wykonywanie tego rodzaju działalności wymaga zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 2 u.t.d. lub współpracy z osobami niezatrudnionymi przez przedsiębiorcę, lecz wykonującymi osobiście przewóz na jego rzecz, spełniającymi warunki, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 2 u.t.d. (zob. też np. art. 7a ust. 3 pkt 4 u.t.d.). Nie ma zatem znaczenia fakt braku zatrudnienia G. D. na podstawie umowy o pracę, skoro sam skarżący przyznaje, że wykonywał on przewozy na jego rzecz.

W ustawie o transporcie drogowym funkcjonują dwa przepisy przewidujące możliwość uwolnienia się przedsiębiorcy od odpowiedzialności. Pierwszym z nich jest art. 92b wskazujący w ust. 1, iż nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy i prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Z kolei art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. stwierdza, że podmiot wykonujący przewóz drogowy może uwolnić się od odpowiedzialności, jeśli okoliczności wskazują, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć (obie przesłanki spełnione muszą być kumulatywnie). Tylko wówczas postępowania w sprawie nałożenia kary nie wszczyna się, a wszczęte umarza.

W orzecznictwie przyjmuje się, że art. 92b oraz art. 92c u.t.d. nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców, w celu przeciwdziałania naruszeniom wymogów ustawy. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów, tak krajowych, jak i unijnych. Nie można przy tym uznawać – jak się podkreśla w orzecznictwie – że brak możliwości bieżącej kontroli kierowcy zwalnia przedsiębiorcę z odpowiedzialności wynikającej z art. 92a u.t.d. Przyjęcie takiego poglądu oznaczałoby, że przedsiębiorca mógłby się na tego rodzaju okoliczności powoływać właściwie w każdej sytuacji naruszenia przez kierowcę przepisów prawa, co w konsekwencji oznaczałoby w istocie zwolnienie przedsiębiorcy w każdej sytuacji z podstawowego obowiązku, jaki został określony w przepisach prawa. Dlatego treść przepisów art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d. nie może być interpretowana w sposób, który dopuszczałby zwolnienie przedsiębiorcy z odpowiedzialności w każdej niemal sytuacji. Prawodawca wyraźnie wskazał cel podejmowanych przez przedsiębiorcę działań, tj. zorganizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów o czasie pracy i in. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest zatem nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, a wtedy trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże tej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach "braku wpływu", czy okoliczności, których "nie można przewidzieć", bowiem przedsiębiorca ma obowiązek organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń przepisów. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd, jest w tym przypadku bez znaczenia, taka jest bowiem typowa sytuacja w stosunkach tego rodzaju. Brak stosowania przez przedsiębiorcę w tym zakresie właściwych rozwiązań obciąża go jako pracodawcę (zob. np. wyrok WSA w Krakowie z 16 września 2014 r., III SA/Kr 578/14).

Na zakres obowiązków przewoźnika zwrócił uwagę również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2008 r., sygn. SK 75/06 (30/2/A/2008). Trybunał podkreślił, iż regulacje zawarte w ustawie o transporcie drogowym zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i przyjęcie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem na podstawie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia.

Podkreślić trzeba też, że w przepisach art. 92b oraz 92c u.t.d., jak przyjmuje się w orzecznictwie, chodzi wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne. W dyspozycji art. 92b ust. 1 oraz 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie mieszczą się sytuacje, które są skutkiem zachowania kierowcy, ale które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy, w zakresie umożliwienia pracownikom przestrzegania przepisów oraz dyscyplinowania ich do przestrzegania tych przepisów. Na przedsiębiorcy ciążą obowiązki właściwego doboru osób współpracujących z nim, zachowania należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących, tak aby nie dochodziło do naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym (zob. wyrok WSA w Krakowie z 16 września 2014 r., III SA/Kr 578/14). Przedsiębiorca ma zatem możliwość np. wprowadzenia takiego systemu motywacyjnego, by nagradzać kierowców za jazdę bez naruszeń przepisów, nie poprzestając na ich karaniu np. naganami.

Uregulowania ustawy o transporcie drogowym przewidują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Zaistnienie przesłanek określonych w przepisach jest co do zasady wystarczające, aby taki przedsiębiorca obciążony został z tytułu popełnionych zaniedbań sankcją administracyjną. Zbędne staje się w takim przypadku badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład winy przedsiębiorcy; nie mają one bowiem wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej, która jest określona w przepisach. Jest to zatem odpowiedzialność obiektywna. Dla uwolnienia się od niej nie wystarcza wykazanie zastosowania wszystkich normalnych, rutynowych środków zabezpieczających, jeżeli sytuacja wymagała zastosowania środków dodatkowych (zob. wyrok WSA w Krakowie z 16 września 2014 r., III SA/Kr 578/14). Co więcej, jest to odpowiedzialność niezależna od ewentualnej odpowiedzialności samego kierowcy.

Zatem brak właściwego i w rezultacie skutecznego nadzoru, a w konsekwencji dopuszczenie do powstania naruszeń, obciąża wykonującego przewóz drogowy. Profesjonalny przewoźnik winien posiadać odpowiednią wiedzę specjalistyczną i wdrożyć rozwiązania organizacyjne, pozwalające na prawidłowe wykonywanie przewozów (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. III SA/Gd 698/13).

Ilość naruszeń stwierdzonych w czasie kontroli świadczy o wadliwej organizacji pracy oraz braku podjęcia skutecznych środków mających na celu zapobieganie podobnym sytuacjom. Skarżący je bagatelizuje, aczkolwiek ustawodawca nie pozwala tu na miarkowanie zaniedbań i tym bardziej ustalanie winy. Odpowiedzialność przedsiębiorcy ma charakter obiektywny. Sam skarżący przyznaje w skardze, że jest przedsiębiorcą zatrudniającym średnio ok. 130 kierowców i nie jest w stanie każdorazowo kontrolować każdego kierowcę z osobna. Skala prowadzonej działalności gospodarczej nie może jednak usprawiedliwiać popełnianych naruszeń. Ich ilość, co można powtórzyć, tylko potwierdza zasadność nałożenia kary.

Nie doszło zatem do naruszenia art. 77 §1, 80, 140 k.p.a. w zw. z art. 107 §3 k.p.a. oraz 92a i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.