Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1837/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.101 ust.1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art 15 ust.2 pkt 1 i pkt 10
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi J. L. na uchwałę Rady W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1837/11

UZASADNIENIE

I. Pismem z dnia [...] października 2011 r. J. L. (dalej "skarżący"), działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), dalej "ustawy samorządowej", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") skargę uchwałę Rady miasta W. Nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru U. (dalej odpowiednio: "Rada", "uchwała" albo "plan") w części obejmującej:

1) ustalenie na terenie nieruchomości skarżącego, stanowiącej dz. nr [...] z obrębu [...] lokalizacji terenu ogólnodostępnej ścieżki rowerowej i ciągu pieszego [...]:

- w §12 ust 1 pkt 4 wyrazy: "[...]"

- §15 ust. 3 pkt 1

- § 41 ust. 1

-§41 ust. 2 pkt 2, 3, 4, 5, 8,11

2) ustalenie zakazu obsługi komunikacyjnej, nieruchomości skarżącego stanowiącej dz. nr [...] z obrębu [...], od strony al. [...]

- § 40 ust. 3 pkt 1 i 2

3) ustalenie nakazu podłączenia nieruchomości skarżącego, stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...] do infrastruktury technicznej od strony sieci projektowanych w ścieżce rowerowej [...]

- § 40 ust. 4 pkt 2 lit d

- § 40 ust. 4 pkt 4 lit a

- § 40 ust 4 pkt 5 lit a

- § 40 ust. 4 pkt 6 lit a

4) ustalenie nakazu podłączenia nieruchomości skarżącego, stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...] do infrastruktury technicznej od strony sieci projektowanych w ścieżce rowerowej [...]

- § 42 ust 4 pkt 2 lit b

- § 42 ust. 4 pkt 2 lit d

- § 42 ust. 4 pkt 3 lit b

- § 42 ust. 4 pkt 4 lit a

II. W skardze podniesiono, że:

1. Skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości stanowiących trzy działki ewidencyjne nr: [...],[...] i [...] z obrębu [...] położonych w U., w kwartale pomiędzy ulicami: [...],[...] i alei [...].

2. Uchwała ustala dla działek skarżącego następujące przeznaczenie:

(1) dz. nr [...] - cele [...] ciąg pieszo-rowerowy w zieleni urządzonej (dalej "kwestionowany ciąg" albo "ciąg"), wydzielony liniami rozgraniczającymi z terenów sąsiednich (działka nr [...] zwana dalej "działką [...]" albo "działką przeznaczona pod ciąg"),

(2) dz. nr [...] - na cele pierwotnie oświatowe [...], obecnie bez wskazania przeznaczenia jednostki planistycznej (działka nr [...] zwana dalej "działką [...]" albo "działką bez przeznaczenia"),

(3) dz. nr [...] na cele [...]- zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (działka nr [...] zwana dalej "działką [...]" albo "działką przeznaczona pod zabudowę").

III. Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący wskazał w szczególności, co następuje:

1. Przepis §2 pkt 17 uchwały definiuje działkę budowlaną, jako "nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z przepisów odrębnych i niniejszej uchwały (...)".

Przepis §12 ust. 1 pkt 4 uchwały stanowi, że ustala się w obszarze planu przestrzenie publiczne: ciągi pieszo-rowerowe w zieleni urządzonej - [...].

Przepis §15 ust.3 pkt 1 uchwały stanowi, że ustala się realizację ścieżek rowerowych: w liniach rozgraniczających ulic i ciągów pieszo-rowerowych, wskazanych na rysunku planu.

Przepis §16 uchwały stanowi, że dla obszaru planu ustala się zasady przebudowy, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej. Realizację sieci infrastruktury technicznej ustalono w liniach rozgraniczających m.in. dróg wewnętrznych, ciągów pieszych, ciągów pieszo-rowerowych, terenów zieleni urządzonej.

W przepisach szczegółowych dla terenów [...] (§40) oraz [...] (§42) ustalono obowiązkowe zasady obsługi tych terenów w zakresie infrastruktury technicznej, wskazując w niektórych przypadkach nakaz podłączenia wyłącznie do sieci zaprojektowanych w liniach rozgraniczających kwestionowanego ciągu. Dla terenu [...] wprowadzono zakaz zjazdów z al. [...] ([...]).

2. W świetle powyższych przepisów zabudowanie przez skarżącego działki przeznaczonej pod zabudowę (działka [...]) jest niemożliwe ze względu na brak dostępu do drogi publicznej. Plan przewiduje połączenie tej działki wyłącznie z ulicami: 1) [...], od której oddzielona jest pięcioma cudzymi działkami oraz 2) [...], od której oddzielona jest trzema cudzymi działkami.

Plan wyklucza zjazd z al. [...], do której z tej nieruchomości jest najbliżej (przez jedną cudzą działkę).

Lokalizacja kwestionowanego ciągu odcina przeznaczoną pod zabudowę działkę nr [...] od nie mającej przeznaczenia działki nr [...], przylegającej do drogi publicznej ul. [...].

W decyzji podziałowej ustalono natomiast, że dla działki nr [...] należy zapewnić dostęp do drogi publicznej ul. [...] poprzez działki nr [...] i [...].

3. W odniesieniu do części inwestycyjnych nieruchomości, położonych na terenach [...] i [...], uchwała ustaliła obowiązek podłączenia do sieci miejskich, które mają być zrealizowane w nieistniejącym jeszcze, kwestionowanym ciągu.

Inwestycja na przeznaczonej pod zabudowę działce nr [...] może zostać podłączona do kanalizacji deszczowej w ul. [...] i [...] wyłącznie przez projektowany kanał w kwestionowanym ciągu.

Zaopatrzenie w ciepło, energię elektryczną oraz usługi telekomunikacyjne działki nr [...] również może mieć miejsce wyłącznie za pośrednictwem sieci projektowanych w nieistniejącym kwestionowanym ciągu.

Inwestycje na działce nr [...] położonej na terenie [...], pomimo bezpośredniego dostępu tej działki do ulicy [...], mogą zostać podłączone do kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz sieci cieplnej i gazowej wyłącznie przez infrastrukturę poprowadzoną w nieistniejącym jeszcze, kwestionowanym ciągu.

4. Należącą do skarżącego działkę nr [...] przeznaczono na cele ogólnodostępnego ciągu i zieleń urządzoną z zakazem grodzenia. Zaplanowany ciąg o szerokości ok. [...] m projektuje się pomiędzy ul. [...] i [...] przez 10 prywatnych działek, przecinając je w poprzek na ok. połowie szerokości. Właściciele nieruchomości nie mają prawa tego gruntu zagospodarować na własne cele; zobowiązani zostali do jego przeznaczenia na zieleń publiczną i ciąg komunikacyjny oraz infrastrukturę sieciową obsługującą tereny [...]oraz [...].

5. Powołane przepisy uchwały naruszają prawo własności skarżącego w sposób wykraczający poza granice władztwa planistycznego gminy, co prowadzi do naruszenia obiektywnego porządku prawnego.

6. Status prawny terenu przewidzianego pod kwestionowany ciąg, ogólnodostępny obiekt liniowy, nie stanowiący celu publicznego, a zajmujący liczne działki prywatne, wyklucza realizację ustaleń planu. Gmina nie ma podstaw prawnych do wywłaszczenia gruntów zajętych pod ciąg, może jedynie wykupić te grunty na zasadach rynkowych. Kwestionowany ciąg mógłby więc powstać jedynie za zgodą wszystkich właścicieli nieruchomości położonych w jego granicach. Zgoda właścicieli działek zajętych pod ciąg jest również niezbędna do realizacji w tym ciągu sieci kanalizacyjnej, energetycznej, cieplnej i gazowej, co warunkuje zagospodarowanie przez skarżącego nieruchomości zgodnie z planem.

7. Tereny [...] i [...] otoczone są z trzech stron istniejącymi drogami publicznymi (al. [...], ul. [...], ul. [...]), a od północy projektowaną ul. [...]. W zaskarżonej uchwale ustalono obowiązkowo dla działek skarżącego dostęp do infrastruktury technicznej od strony kwestionowanego ciągu projektowanego przez środek obszaru inwestycyjnego, przecinającego 10 prywatnych działek. Warunek ten jest niemożliwy do spełnienia przez skarżącego, co stanowi trwałą przeszkodę zagospodarowaniu jego nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem określonym w planie.

8. Całkowicie bezpodstawny jest zakaz zjazdu na teren [...] z al. [...] i nakaz obsługi komunikacyjnej całej jednostki planistycznej z ulic [...] oraz [...].

Al. [...] jest na tym odcinku mało uczęszczaną ulicą osiedlową, rozpoczynającą swój bieg przy bazie technicznej Metra [...] (dalej "Metra"). Brak podstawy prawnej dla zakazu zjazdu z tej ulicy do obsługi kwartału zabudowy pomiędzy ulicami [...],[...] i [...]. Zakaz ten nie wynika ani z obowiązku zachowania określonej odległości miedzy skrzyżowaniami, ani z innych względów bezpieczeństwa ruchu drogowego. Mimo to, zjazdu z al. [...] dla celów obsługi komunikacyjnej terenu [...], w uchwale wprost zakazano, uzależniając dojazd do nieruchomości od uzgodnień z licznymi właścicielami działek sąsiednich, kosztem ich gruntu budowlanego.

9. W celu sprawdzenia możliwości wykonania ustaleń planu skarżący skierował do właściwych organów i instytucji zapytania o termin realizacji kwestionowanego ciągu oraz infrastruktury przewidzianej w jego liniach rozgraniczających.

(1) Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. ([...]) Burmistrz U. zajął następujące stanowisko:

"Miasto podejmie konkretne działania zmierzające do uregulowania stanu prawnego w/w nieruchomości z chwilą, kiedy zostaną spełnione następujące warunki:

stworzone zostanie odpowiednie zadanie inwestycyjne, które umieszczone będzie w Wieloletnim Planie Inwestycyjnym , obowiązującym w latach 2011 - 2014, oraz

przeznaczone i zabezpieczone zostaną odpowiednie środki finansowe w budżecie W. dla U. niezbędne do realizacji w/w zadania".

(2) W piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. ([...]), organ oświadczył m in., że:

"Obecnie inwestycja ta nie znajduje się ani w budżecie na 2011 rok, ani w planach inwestycyjnych Dzielnicy do roku 2016 ujętych w obowiązującej Wieloletniej Prognozie Finansowej W. na lata 2011 - 2033. (...)

Warunkiem rozpoczęcia ww. inwestycji przez W. jest pozyskanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane np. poprzez wykup. Wcześniej na ten cel muszą zostać zabezpieczone środki finansowe w budżecie.

Utrzymanie porządku na terenie nieruchomości oraz ponoszenie obciążeń podatkowych z tytułu posiadania nieruchomości należy do jej właściciela.

Z uwagi na uwarunkowania finansowo własnościowe wskazane powyżej, obecnie nie sposób określić w jakiej perspektywie czasowej ww. inwestycja ma szanse realizacji'.

(3) W piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. ([...]) Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w [...] SA (dalej MPWiK") nie wskazało żadnego przewidywanego terminu budowy sieci, odsyłając do zamierzeń inwestycyjnych władz U. w zakresie budowy ścieżki rowerowej i przekazania środków na infrastrukturę. Inwestycji tej nie umieszczono w aktualnym Wieloletnim Planie Inwestycyjnym. "W związku z powyższym, przewidywany termin realizacji przedmiotowej inwestycji będzie można określić dopiero po otrzymaniu odpowiedniego zgłoszenia z Biura Infrastruktury W.". Pozyskanie praw do gruntu może poiegać wyłącznie na dobrowolnym ustanowieniu służebności przesyłu przez właścicieli działek położonych na terenie [...].

(4) W piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. R. odmówiło udostępnienia informacji publicznej na ten temat budowy kablowej sieci elektroenergetycznej na terenie kwestionowanego ciągu, stwierdzając że wszelkie "zobowiązania wobec Klienta mogą i powinny wynikać z umowy o przyłączenie". Zdaje się to wskazywać, że realizacja linii kablowej w ścieżce rowerowej może nastąpić po dobrowolnym i równoczesnym akcesie wszystkich właścicieli działek.

(5) Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. ([...]) Zarząd Dróg Miejskich (dalej "ZDM") stwierdził brak przeciwwskazań do obsługi komunikacyjnej dz. nr [...] poprzez zjazd z al. [...] na teren [...] w rejonie tej nieruchomości. ZDM zaopiniował pozytywnie możliwość wykonania zjazdu z al. [...] do obsługi komunikacyjnej dz. nr ew. [...],[...],[...] (z której wydzielono dz. nr [...]),[...] z obrębu [...] pod warunkiem utworzenia jednego wspólnego zjazdu dla tych działek oraz wykonania go zgodnie z warunkami technicznymi.

10. Powyższe okoliczności stanowią w ocenie skarżącego podstawę do sformułowania następujących wniosków:

(-) nieruchomości skarżącego obciążono bezterminową rezerwą terenową na ścieżkę rowerową i alejkę spacerową o szer. ok. 30 m., nie stanowiącą inwestycji celu publicznego, bez realnego zamiaru wykupienia gruntu i wykonania tego obiektu w okresie obowiązywania planu,

(-) w okresie utrzymywania tej rezerwy terenowej skarżący będzie odpowiedzialny za porządek na terenie nieruchomości i opłacanie podatków, nie mogąc jej zagospodarować, a nawet ogrodzić;

(-) gestorzy mediów nie są zainteresowani budową ustalonej w planie miejscowym infrastruktury technicznej w ciągu ścieżki rowerowej kwestionowanego ciągu; pozyskanie gruntów na ten cel uzależniają od zgody wszystkich właścicieli działek przeznaczonych pod ciąg; sieć wodociągowa i kanalizacyjna może powstać dopiero po przekazaniu na ten cel środków z budżetu miasta, co nie jest przewidywane w dającym się określić terminie;

(-) zakaz obsługi komunikacyjnej terenu [...] od strony al. [...], pozbawiający nieruchomość skarżącego dostępu do drogi publicznej, nie jest uzasadniony ani względami technicznymi, ani bezpieczeństwem ruchu.

11. Z przebiegu procedury planistycznej oraz treści uchwały w jej pierwotnym brzmieniu można wnioskować, że plan przygotowano przy założeniu, że obszar pomiędzy ulicami [...],[...] i [...] stanowi własność jednego podmiotu (Miasta) i zostanie przez niego kompleksowo zainwestowany.

Dowodem na to jest:

(-) ustalenie m.in. minimalnej szerokości frontu działki budowlanej na terenie [...] na 90 m (ustalenia uchwały w tym zakresie zostały wyeliminowane przez Sąd),

(-) zagospodarowanie całego terenu [...] jako jednej działki inwestycyjnej,

(-) pierwotne przeznaczenie tego terenu na cele oświaty publicznej, niezgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W.,

(-) brak ustalenia komunikacji wewnętrznej terenów [...] i [...],

(-) niespotykana w innych planach miejscowych idea wybudowania nowych sieci infrastruktury technicznej w liniach rozgraniczających ścieżki rowerowej oraz szerokość ścieżki rowerowej i alei pieszej - aż 30 m.

Struktura własnościowa obszaru objętego planem zmieniła się jednak jeszcze przed jego uchwaleniem. Nieruchomości, niegdyś wywłaszczone, zostały zwrócone dawnym właścicielom (działki skarżącego zwrócono mu w roku 2006). Zmiany tej Rada nie uwzględniła przy podejmowaniu uchwały.

12. Działkę nr [...], przeznaczoną pod ciąg, objęto obowiązkiem jej udostępniania osobom trzecim na koszt i odpowiedzialność właściciela.

13. Uchwała narusza 15 ust. 2 pkt 1 i pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w zakresie prawidłowego określenia w planie miejscowym:

przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania,

zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej.

IV. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie.

Uzasadniając własne stanowisko, Rada wskazała w szczególności, co następuje:

1. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") z dnia 3 marca 2010 r. (sygn. akt IV SA/Wa 127/10) stwierdzono nieważność § [...] uchwały, ustalającego dla terenu [...] jako przeznaczenie podstawowe - publiczne usługi oświaty.

2. Lokalizacja kwestionowanego ciągu na terenie objętym uchwałą była już przedmiotem kontroli sądowej.

W prawomocnym wyroku Sądu z dnia 3 marca 2010 r., sygn.akt IV SA/Wa 127/10), stwierdzono, co następuje:

- "wyznaczenie w zaskarżonej uchwale obszaru oznaczonego symbolem [...], jako obejmującego realizację ciągu pieszo-rowerowego i zieleni urządzonej na nieruchomości skarżacego, nie stanowi przekroczenia planistycznych uprawnień gminy, określonych w art. 1 ust.1 i ust.2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro służy to zapewnieniu rozwoju walorów przyrodniczych na tym terenie z jednoczesnym rozwojem komunikacji o charakterze m.in. rekreacyjnym."

- "Gmina, dysponując uprawnieniami do ustalania przeznaczenia terenów, doktrynalnie zwanymi "władztwem planistycznym", ma prawo do podejmowania w tej mierze własnych rozstrzygnięć, choć musi to czynić w zgodzie z obowiązującym prawem, nie nadużywając przyznanego jej władztwa. W przedmiotowym zakresie gmina, zawierając w § [...] uchwały ustalenie trzydziestometrowej szerokości ciągów pieszo-rowerowych, działała w ramach przyznanego jej władztwa planistycznego".

3. Kwestionowany ciąg stanowi przedłużenie istniejącego ciągu oznaczonego symbolem [...] z terenami sportowo-rekreacyjnymi oznaczonymi symbolem [...] oraz dalej z Lasem K.

Rozwiązanie to służy zapewnieniu rozwoju walorów przyrodniczych i krajobrazowych na tym terenie i jest rezultatem realizacji przez Gminę nałożonego przez ustawodawcę obowiązku uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym m.in. wymagań ochrony środowiska, przyjmując za podstawę przeznaczenia terenów na określone cele ład przestrzenny i zrównoważony rozwój.

Nie kwestionując konieczności uwzględniania w planowaniu przestrzennym prawa własności, trzeba też jednak mieć na uwadze równoważny do uwzględnienia element jakim jest zachowanie równowagi przyrodniczej i ochrona środowiska ukierunkowane na zapewnienie możliwości zaspokajania potrzeb większej społeczności, a nie jedynie poszczególnych osób.

Wykonywanie władztwa planistycznego musi zatem niekiedy łączyć się z ingerencją w prawo własności pod warunkiem oczywiście zachowania racjonalnej proporcji owej ingerencji w stosunku do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ograniczenia prawa własności są ustanawiane.

Kwestionowana przez skarżącego ingerencja w prawo własności jego nieruchomości jest prawnie dopuszczalna, stanowiąc realizację władztwa planistycznego. Tym samym żądanie stwierdzenia nieważności powołanych zapisów ustawy jest bezzasadne.

4. Plan wprowadził ograniczoną akcesję od dróg wyższej klasy, a taką drogą jest al. [...] na odcinku oznaczonym w planie symbolem [...].

Natężenie ruchu w tym miejscu ulega rozładowaniu głównie poprzez ulicę [...] i dalej ulicą [...]. Odcinek al [...] oznaczony w planie symbolem [...], z uwagi na swoje szczególne położenie jako "przedłużenie" [...] oznaczonej jako [...] -droga zbiorcza oraz szczególne warunki zabudowy i zagospodarowania, pełni dla danego terenu specyficzną rolę.

Na terenie powyższym wskazuje się po pierwsze przebieg tunelu l linii metra, ustala się realizację podziemnego parkingu strategicznego "parkuj i jedz" u zbiegu al. [...] i ul. [...] (do 3 kondygnacji podziemnych) z rozbudowaną realizacją bezpośrednich przejść z parkingu do podziemnych przejść i peronów metra.

Wprowadzenie wspomnianego zakazu zjazdu umożliwi również stworzenie ciągłej pierzei wzdłuż tej ulicy w nawiązaniu do istniejącego jej zagospodarowania na pozostałych odcinkach.

Mając na uwadze wszystkie powyższe uwarunkowania, w tym zasady bezpieczeństwa i płynności ruchu drogowego, trudno wyobrazić sobie sytuację kiedy z tejże drogi miałyby zostać urządzone dodatkowo zjazdy do każdej z kilku działek usytuowanych prostopadle do odcinka al. [...] ([...]) pomiędzy ulicą [...] i [...], a takie ryzyko zaistniałoby w sytuacji uchylenia owego zakazu zjazdu dla nieruchomości skarżącego. Plan miejscowy ustalając zasady zabudowy i zagospodarowania na danym terenie powinien kształtować infrastrukturę komunikacyjną. Z drugiej jednak strony przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymagają aby plan miejscowy wyznaczał szczegółową lokalizację dojazdu do każdej działki, zapewniając jej bezpośredni dostęp do drogi publicznej.

Co więcej, przez "dostęp do drogi publicznej" w świetle art.2 pkt 14) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy rozumieć nie tylko bezpośredni dostęp do tej drogi albo także dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.

Wskazane zapisy planu przewidują więc obsługę komunikacyjną terenu , zgodnie z powołanymi wyżej przepisami ustawy, spełniając jednocześnie wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sposób realizacji owej obsługi pozostawiony jest właścicielowi czy właścicielom danego terenu zależnie od ich indywidualnych potrzeb. Tak właśnie odbywała się zabudowa na przyległych terenach o takim samym przeznaczeniu, które analogicznie stanowiły tereny porolnicze.

Plan nie ogranicza możliwości skarżącego do porozumienia się z którymkolwiek z właścicieli nieruchomości sąsiednich celem wydzielenia drogi wewnętrznej i określeniem zasad jej uruchomienia. Ustanowienie dojazdu możliwe jest także w drodze: przeprowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie podziału geodezyjnego polegającego na wydzieleniu działki drogowej po terenie prywatnych nieruchomości w porozumieniu z ich właścicielami, ustanowienia służebności przejścia i przejazdu, ewentualnie ustanowienia w postępowaniu przed sądem cywilnym drogi koniecznej.

Na marginesie warto zauważyć, iż dla oceny zapisów planu bez znaczenia pozostaje wymiana korespondencji skarżącego z ZDM po wejściu w życie planu. Plan miejscowy jako akt prawa obowiązuje wszystkich, w tym jednostki organizacyjne, które uzgadniały jego projekt.

5. Teren [...] jest terenem nowopowstałym na terenach porolniczych.

Nigdy nie był i nie jest obecnie wyposażony w komplet sieci infrastruktury technicznej. Przyjęte w planie rozwiązania zakładają w większości obsługę tego terenu infrastrukturą techniczną położoną poza jego granicami poprzez m.in. rozbudowę czy budowę sieci w liniach rozgraniczających kwestionowanego ciągu.

Dostęp do infrastruktury technicznej nie został zaprojektowany według "dowolnej wizji" projektanta, ale w sposób, na jaki pozwoliły uwarunkowania terenu i zasady racjonalnej rozbudowy infrastruktury już istniejącej w sąsiedztwie.

Ustalenie dostępu do mediów terenu całkowicie ich pozbawionego nie może bowiem pozostawać w oderwaniu od rozmieszczenia istniejącego już uzbrojenia.

W tym przypadku "wchłanianie" pod zabudowę nowych terenów, w tym należących do skarżącego odbywa się od północy, pod kątem mediów od ulicy [...] poprzez istniejący już ciąg pieszo-rowerowy oznaczony symbolem [...], w którym część infrastruktury została już urządzona i dalej przez projektowany ciąg pieszo- rowerowy [...], będący jego przedłużeniem.

Od tej też strony ustalony został dostęp do większości mediów:

zaopatrzenie w ciepło (§ 40 ust.4 pkt 4 lit a) - z miejskiej sieci cieplnej poprzez rozbudowę sieci cieplnej położonej w terenie ciągu pieszo-rowerowego [...];

Zgodnie z § 16 ust. 4 pkt 4 lit.b, w zakresie zaopatrzenia w ciepło, ustala się jako źródło zasilania istniejące magistrale położone m.in. w ulicy [...] -[...]; warto zauważyć, że od ulicy [...] istnieje już rozprowadzenie z miejskiej sieci cieplnej w ciągu pieszo-rowerowym [...].

Racjonalnym więc rozwiązaniem jest przedłużenie istniejącej infrastruktury w projektowanym ciągu [...]

zaopatrzenie w energię (§ 40 ust.4 pkt 5 lit a) - poprzez budowę wnętrzowych stacji transformatorowych oraz rozbudowę sieci elektroenergetycznej w liniach rozgraniczających ciągu pieszego [...];

Zgodnie z § 16 ust. 4 pkt 5 lit. a ustala się zaopatrzenie w energię elektryczną z istniejących stacji elektroenergetycznych 110/15 kV [...] N., [...] I., [...] U., poprzez rozbudowę sieci.

Obecne rozmieszczenie sieci wskazuje, iż dostęp do energii możliwy jest zarówno od strony ul. [...] poprzez ciąg [...] (dokąd sieć jest doprowadzona), jak i od strony zabudowanego już terenu położonego wzdłuż ulicy [...][...].

Zauważyć należy, iż konkretne rozwiązania w tym zakresie w dużej mierze zależą od gestora energii, który po uwzględnieniu możliwości inwestycyjnych, warunków technicznych oraz konkretnego zapotrzebowania odbiorców , ustali szczegółowe warunki przyłączenia do sieci.

dostęp do telefonicznych połączeń kablowych (§ 40 ust.4 pkt 6 lit a) - poprzez realizację kanalizacji telekomunikacyjnej w terenie ciągu pieszo-rowerowego [...] oraz ulicy [...] i doprowadzenie odgałęzień do poszczególnych obiektów.

Zgodnie z § 16 ust.4 pkt 6 lit a, ustala się, że zaopatrzenie podstawowych usług telekomunikacyjnych odbywać się będzie poprzez wybudowanie odgałęzień kanalizacji telekomunikacyjnej od istniejących ciągów kanalizacji magistralnej przebiegającej dla interesującego nas terenu m.in. i w ul. [...] i w ul. [...]

odprowadzanie wód opadowych (§ 40 ust.4 pkt 2 lit. d) - poprzez kanał deszczowy położony w ulicy [...] oraz projektowany kanał deszczowy w liniach rozgraniczających terenu ciągu pieszo-rowerowego [...], ulicy [...].

Podkreślenia wymaga również fakt, iż wspomniana ulica [...] (końcowy odcinek [...]), to również końcowy odcinek I linii metra, któro w tym miejscu znacznie się "wypłyca".

Projektowanie w takich warunkach dodatkowej infrastruktury- poza własną infrastrukturą metra, byłoby realizacyjnie bardzo utrudnione, jeżeli nawet nie skutkujące ryzykiem kolizji. Naraża ponadto miasto na dodatkowe koszty związane z rozbiórką już urządzonego ciągu komunikacyjnego.

Reasumując działka skarżącego [...] posiada zgodnie z planem zapewniony dostęp do infrastruktury technicznej uzależniony od usytuowania istniejących sieci i w zależności od potrzeb Skarżącego i warunków ustalonych przez gestora sieci, od strony ulicy [...], ulicy [...], w terenie ciągu pieszo-rowerowego [...] oraz ulicy [...]. Argument Skarżącego, iż realizacja projektowanego ciągu pieszo-rowerowego [...] nie jest przewidziana w najbliższym czasie, nie ma związku z niniejszą sprawą. Po pierwsze prawo nie nakłada na organy gminy obowiązku natychmiastowej realizacji zaprojektowanych przedsięwzięć (zależy to od wielu czynników , w tym możliwości finansowych), po drugie nie ma przeciwwskazań do realizacji infrastruktury technicznej w projektowanej ścieżce pieszo- rowerowej, przed jej urządzeniem- budowa ścieżki nie jest warunkiem koniecznym do poprowadzenia w tym miejscu mediów.

W odniesieniu do będącego przedmiotem skargi nakazu podłączenia nieruchomości skarżacego, stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...] do infrastruktury technicznej od strony sieci projektowanych w ścieżce rowerowej [...], tj.:§ 42 ust. 4 pkt 2 lit b -§42 ust.4 pkt 2 lit d, § 42 ust.4 pkt 3 lit b,42 ust 4 pkt 4 lit a zasadnym jest powtórzenie argumentacji powoływanej w pkt 3 niniejszej odpowiedzi, a dotyczącej uzasadnienia projektowanych rozwiązań w zakresie infrastruktury technicznej w kontekście ich aktualnego usytuowania w ulicy [...] ([...]), częściowo poprzez ścieżkę pieszo-rowerową [...] oraz ulicy [...] ([...]). Konsekwencją skupienia mediów na wskazanych odcinkach jest ustalenie dostępu do infrastruktury terenu oznaczonego pierwotnie [...] (obecnie bez przeznaczenia) od ulicy [...] i od ulicy [...] poprzez projektowane uzbrojenie w liniach rozgraniczających ciągu pieszo- rowerowego [...]

Powtórzyć należy, iż wiodącą rolę w zakresie rozprowadzenia infrastruktury na danym terenie pełnią właśnie powyższe ciągi.

I tak dla objętego skargą terenu ustala się:

zgodnie z § 42 ust.4 pkt 2 lit b, odprowadzanie ścieków sanitarnych przez kanał sanitarny położony w liniach rozgraniczających ulicy [...] oraz projektowany w liniach rozgraniczających ciągu pieszo-rowerowego [...],

Ustalenie takiego rozprowadzenia w projektowanym ciągu jest wiec przejawem racjonalnego projektowania kanału od strony już istniejącej sieci.

zgodnie z § 42 ust 4 pkt 2 lit d, odprowadzanie wód deszczowych poprzez kanał deszczowy położony w liniach rozgraniczających ulicy [...] oraz projektowany w liniach rozgraniczających ciągu pieszo-rowerowego [...],

Analogicznie jak w poprzednim punkcie - w tym przypadku kanał deszczowy urządzony jest w ulicy [...]

zgodnie z § 42 ust.4 pkt 3 lit b, zaopatrzenie w gaz z gazociągu średniego ciśnienia położonego w liniach rozgraniczających ulicy [...] po wybudowaniu sieci w liniach rozgraniczających ciągu pieszo-rowerowego w zieleni urządzonej [...] oraz ulicy [...],[...],[...],

Możliwości podłączenia terenu daw. [...] do sieci gazowej istnieją wiec poprzez rozbudowę sieci istniejącej w ul. [...],[...] i na odcinku ulicy [...] z trzech stron: od północy od ul. [...], od południa od ul. [...] i [...] oraz od wschodu w liniach rozgraniczających ciągu pieszo-rowerowego [...]

zgodnie z § 42 ust.4 pkt 4 lit a, dostarczenie ciepła z miejskiej sieci cieplnej planowanej w liniach rozgraniczających ciągu pieszo-rowerowego [...] oraz po rozbudowie w ulicy [...]

Zgodnie z § 16 ust.4 pkt 4 b ustala się jako źródło zasilania istniejące magistrale położone m.in. , dla terenu objętego skargą w ul. [...] - [...] oraz odgałęzienia w m.in w ul. [...] - [...].stąd możliwości dostępu do sieci cieplnej istniejącej w ul,. [...] przez ciąg pieszo-rowerowy [...] i dalej jako jego przedłużenie projektowany ciąg [...] oraz od strony ul. [...], zgodnie z warunkami ustalonymi przez gestora sieci.

Reasumując przedstawione wyżej argumenty podkreślić należy, iż kwestionowane przez skarżącego ustalenia planu dotyczące zarówno lokalizacji ogólnodostępnej ścieżki pieszo- rowerowej, ustalonych zasad obsługi komunikacyjnej, jak i dostępu do infrastruktury technicznej, w żaden sposób nie naruszają prawnie chronionego uprawnienia (prawa) skarżącego skumulowanego w prawie własności.

Plan określa bowiem zasady obsługi komunikacyjnej i spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym:

określa układ komunikacyjny i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych,

określa warunki powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym,

zawiera wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilości miejsc parkingowych dla poszczególnych obiektów.

Ponadto zaskarżony plan sporządzony został i uchwalony na zasadach i w trybie określonym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w zgodzie w powszechnie obowiązującymi przepisami (w załączeniu - akta administracyjne), po drugie działanie organu gminy w ramach tzw. władztwa planistycznego w odniesieniu do poruszonych w skardze kwestii mieści się w granicach wyznaczonych przepisami prawa.

Wobec powyższego brak jest podstaw do żądania przez Skarżącego stwierdzenia nieważności uchwały Rady W. Nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru U. we wskazanej w skardze części.

V. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2011 r. skarżący podniósł w szczególności, co następuje:

Powołany przez Radę wyrok Sądu dotyczył innej sprawy i nie jest wiążący w sprawie niniejszej. Rozstrzygnięcie to wydano na podstawie ogólnych zarzutów o braku zgody właściciela na lokalizację ścieżki rowerowej o szerokości 30 m na jego gruncie. Obecnie natomiast podniesiono inne kwestie, dotyczące tych ustaleń planu i poparto je inną argumentacją, jak również innym materiałem dowodowym. Nie można zatem wykluczyć, że obecnie sądowa ocena legalności przepisów planu dotyczących terenu kwestionowanego ciągu okaże się odmienna.

Zarzuty dotyczące legalności lokalizacji kwestionowanego ciągu przedstawiają się w innym świetle w związku z wyrokami WSA w Warszawie (WSA IV SA/Wa 127/10 z dnia 3 marca 2010 r. oraz WSA IV SA/Wa 1963/08 z dn. 27 kwietnia 2009 r., NSA IIOSK 1275/09 z dn. 17 listopada 2009 r. WSA IV SA/Wa 2074/09 z dnia 3 marca 2010 r.).

W sprawach zakwestionowano m.in. legalność przeznaczenia terenu [...] na cele publiczne, gdyż cel ten nie został przewidziany w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W." (dalej "studium").

Zarzut ten jest aktualny również w odniesieniu do kwestionowanego ciągu. O ile bowiem ciąg ten ma pełnić funkcje publiczne, dla dobra ogółu, to cel ten powinien być również wskazany w studium.

Z rysunku studium wynika , że ciąg zieleni publicznej [...] o szerokości ok. 30 m został uwzględniony tylko do ulicy oznaczonej w zaskarżonym planie jako [...].

Ciąg urządzonej zieleni publicznej w studium pokrywa się wyłącznie z terenem oznaczonym w planie [...]. Przedłużenie terenu [...] poza obszar wskazany w studium, stanowi zatem inicjatywę planu miejscowego, niezgodną ze studium.

Stwierdzenie przez Sąd nieważności planu miejscowego w części dotyczącej przeznaczenia terenu [...] na cele publiczne ze względu na sprzeczność ze studium uzasadnia wniosek, że stwierdzić nieważność planu należy również w części przeznaczającej obszar objęty planem pod kwestionowany ciąg.

Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że terenu przeznaczonego pod kwestionowany ciągnie wymieniono wśród "terenów przeznaczonych na cele publiczne" w §4 ust. 3 uchwały.

Skoro bowiem teren przeznaczony pod ciąg ustalono, jako ogólnodostępny (objęty zakazem grodzenia) ciąg komunikacyjny, przeznaczony bez zgody właścicieli do powszechnego korzystania, to tym samym przeznaczono go na cele publiczne.

Zastosowanie powinien w związku z tym znaleźć art. 10 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Tezę tę potwierdza ocena ciągu komunikacyjnego w zieleni publicznej [...], dokonana przez Sąd, a przytoczona przez Radę, jako służącego "zapewnieniu rozwoju walorów przyrodniczych na tym terenie z jednoczesnym rozwojem komunikacji o charakterze m.in. rekreacyjnym".

Z punktu widzenia prawa własności nieruchomości, cel przeznaczenia tej nieruchomości w planie miejscowym może być tylko albo prywatny, albo publiczny. Ustalenie na gruncie prywatnym celu całkowicie wykluczającego dysponowanie i korzystanie z przedmiotu własności przez właściciela, ze względu na interes publiczny, jest równoznaczne z przeznaczeniem gruntu na cele publiczne.

Argumentacja Rady odnosząca się do sposobu uregulowania obsługi komunikacyjnej oraz zasad zaopatrzenia w media nieruchomości skarżącego jest całkowicie niezasadna, a w części przedstawia okoliczności sprawy niezgodnie z prawdą.

Twierdzenia o wprowadzonej przez plan "ograniczonej akcesji do dróg wyższej klasy, a taką drogą jest [...] na odcinku [...] nie mają związku z przedmiotem skargi. Wzdłuż terenu [...] al. [...] jest drogą lokalną, dla której nie obowiązują ograniczenia prawne w zakresie "akcesji do dróg wyższej klasy".

Skarżący nie domaga się - jak napisano w piśmie organu - "urządzenia dodatkowych zjazdów do każdej z kilku działek lecz wskazuje, że cała środkowa część terenu [...] nie ma szans na dostęp do drogi publicznej, podczas, gdy ZDM wyraźnie stwierdza, że urządzenie zbiorczego zjazdu z al. [...] przez działkę [...] jest jak najbardziej dopuszczalne.

Cały wywód organu o natężeniu ruchu na ul. [...], specyficznej roli al. [...] na odcinku, gdzie posiada klasę lokalną, peronach metra, parkingu Park&Ride, podziemnych przejściach z peronów metra na parking itd., nie ma związku z sytuacją terenu [...], gdyż dotyczy zupełnie innej części obszaru planu, nie związanej funkcjonalnie z tym terenem.

Wywód ten jest wyłącznie opisową polemiką z zarzutami skargi wskazującymi, że w planie miejscowym, naruszając przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaniechano ustalenia prawidłowej obsługi komunikacyjnej rozległego terenu budowlanego [...]. Organ nie przedstawił żadnego dowodu na poparcie swoich twierdzeń o związku przestrzennym, pomiędzy stacją Metra przy ul. [...] oraz projektowanym parkingiem podziemnym wielopoziomowym, a zakazem skomunikowania środkowej części terenu [...] z al. [...]. Strona skarżąca natomiast, dowody na bezpodstawność tego zakazu przedstawiła.

Zdziwienie mogą budzić twierdzenia Rady o "szczególnych warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu" na początkowym odcinku al. [...] oraz o potrzebie stworzenia ciągłej pierzei wzdłuż tej ulicy na całym terenie [...], co podobno stoi na przeszkodzie wykonania choćby jednego zjazdu z tego terenu na al. [...]. Jak można się bowiem przekonać w terenie (choćby z mapy satelitarnej W.) oraz z rysunku planu - ani po "..przeciwnej stronie al. [...], ani na jej sąsiednim odcinku, takiej pierzei nie ma i stan zagospodarowania gruntów jej utworzenie wyklucza.

Ogólne tezy organu o braku obowiązku zapewnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dostępu do drogi publicznej dla "każdej działki", oraz o możliwości uzyskania pośredniego dostępu do drogi publicznej, przez służebności lub wydzielenie dróg wewnętrznych, nie korespondują z przedmiotem skargi.

Przedmiotem tego postępowania jest bowiem sytuacja prawna nieruchomości położonej przy drodze publicznej klasy lokalnej, do której plan dojazdu wprost zakazuje, a zarazem znacznie oddalonej od dróg publicznych, z których plan ustala dojazd do niej. Nieruchomość skarżącego ma co prawda, bezpośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...], ale dz. nr [...] jest od niej skutecznie odizolowana terenem ciągu pieszo-rowerowego, poprowadzonym przez środek kwartału zabudowy. Plan miejscowy zarówno zabrania skarżącemu zjazdu z al. [...], jak i uniemożliwia dostęp z dz. nr [...] do ul. [...]. Czy realne jest urządzenie dróg wewnętrznych i służebności z nieruchomości Skarżącego w kierunku ulic [...] i [...], można ocenić na podstawie rysunku planu i struktury własnościowej terenu.

Ten stan rzeczy ma miejsce w sytuacji, gdy zarządca al. [...] wyraża na piśmie aprobatę dla urządzenia obsługi komunikacyjnej działek położonych w centralnej części terenu [...] przez dz. nr [...].

Na uwagę zwraca informacja podana przez organ na stronie 4 pisma, iż "Sposób realizacji owej obsługi [komunikacyjnej] pozostawiony jest właścicielowi czy właścicielowi danego terenu zależnie od ich indywidualnych potrzeb. Tak. właśnie odbywała się zabudowa na przyległych terenach o takim samym przeznaczeniu, które analogicznie stanowiły tereny porolnicze". Wyjaśniam więc, że pozostałe tereny budowlane na obszarze planu stanowiły własność Miasta w następstwie wywłaszczeń nieruchomości i nie podlegały zwrotowi dawnym właścicielom. Zostały następnie podzielone na działki budowlane i sprzedane inwestorom. Na terenach tych istniała swoboda łączenia i podziału działek, wydzielania dróg publicznych, ciągów pieszo-rowerowych z zielenią urządzoną itd.

Tereny [...] oraz [...] są jednak w zupełnie innej sytuacji, ze względu na strukturę własnościową, którą plan miejscowy powinien, zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym respektować.

Odnosząc się do uwagi, że "dla oceny zapisów planu bez znaczenia pozostaje wymiana korespondencji Skarżącego z Zarządcą dróg miejskich po wejściu w życie planu. Plan miejscowy jako akt prawa obowiązuje wszystkich, w tym jednostki organizacyjne, które uzgadniały jego projekt', stwierdzam, że ZDM uzgadnia projekt planu w wersji przedstawionej przez projektanta i nie jest upoważniony do weryfikacji zawartych w nim rozwiązań.

Strona skarżąca oczekuje więc, że Rada wykaże, iż w toku projektowania zakazu zjazdu z całego terenu [...] na drogę lokalną [...] stwierdzono przeszkody prawne, techniczne, architektoniczne lub wynikające z bezpieczeństwa ruchu drogowego, dla zezwolenia na taki zjazd, kosztem prawa do zagospodarowania nieruchomości prywatnej.

Załączone do skargi dokumenty ZDM wskazują, że zakaz nałożony na właściciela dz. nr [...] jest bezpodstawny; powoduje pozbawienie tej nieruchomości prawa zabudowy, chociaż znajduje się ona na terenie przeznaczonym na zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, z którego dopuszczalne byłoby urządzenie zbiorczego zjazdu przez działkę nr [...].

Informacje Rady, dotyczące stanu faktycznego i możliwości zaopatrzenia nieruchomości skarżącego w media, zawarte w piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. mijają się z prawdą, co wynika zapewne z wprowadzenia w błąd Pełnomocnika, przez pracowników Urzędu U.

W pierwszym rzędzie należy podnieść, że zdanie, iż "teren [...] nigdy nie był i nie jest obecnie wyposażony w komplet infrastruktury technicznej ma na celu wprowadzenie mylnego obrazu sytuacji. Wszystkie sieci przebiegają w liniach rozgraniczających ul. [...][...]. Znajdują się więc znacznie bliżej nieruchomości skarżącego - ma ona do nich bezpośredni dostęp - niż wskazane przez organ sieci w ciągu pieszo-rowerowym [...], z którego podobno mają być "przedłużone" w granicach projektowanego ciągu pieszo- rowerowego [...].

Na tę okoliczność skarżący przedstawia pisma S., T., R. Sp. z o.o., MPWiK oraz [...] Spółki Gazownictwa, stanowiące o aktualnej możliwości zaopatrzenia nieruchomości na terenach [...] oraz [...] we wszystkie media z istniejących sieci - bez potrzeby ich obowiązkowej budowy na terenie projektowanego ciągu pieszo-rowerowego [...].

Skarżący zapytał ponadto Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej SA o możliwość budowy sieci ciepłowniczej przez projektowany ciąg pieszo-rowerowy [...]. Pismem z dnia [...] października 2011 r. poinformowano go, że: "nie jest aktualnie możliwe ustalenie terminu doprowadzenia sieci ciepłowniczej do terenu Pana działek (...) Wykonawstwo sieci ciepłowniczej nie zależy od zamierzeń S. SA, lecz jest powiązane z planami inwestorów oraz realizacją ewentualnych przyszłych inwestycji w powyższym rejonie (...) na poprowadzenie sieci ciepłowniczej przez tereny 'prywatne konieczne są zgody ich właścicieli. Jednocześnie informujemy, że w celu uniknięcia konieczności pozyskiwania zgód wielu właścicieli działek, w pierwszej kolejności, przy projektowaniu sieci ciepłowniczej brane są pod uwagę działki znajdujące się w terenie ogólnodostępnym oraz będące we władaniu W. Podobne pytanie Skarżący zadał [...] Spółce Gazownictwa Sp. z o.o., która w piśmie z dnia [...] listopada 2011 r, poinformowała, że ..realizując inwestycje budowy sieci gazowych staramy się umieszczać ie w działkach drogowych w miejscach nie kolidujących z planowaną rozbudową obiektów i poza obrębem działek budowlanych (pisma w załączeniu)

W związku z powyższym Skarżący zarzuca zaskarżonej uchwale rażące naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Naruszenie prawa polega na zakazie podłączenia nieruchomości do istniejącej infrastruktury w ul. [...], której gestorzy potwierdzają możliwość podłączenia, oraz na nakazie podłączenia do sieci nieistniejących i projektowanych w sposób niewykonalny w okresie obowiązywania planu.

Podając argument, iż sieci infrastrukturalne zrealizowano dotychczas bez przeszkód w ciągu pieszo-rowerowym [...]i obecnie wystarczy je "przedłużyć" na ciąg pieszo-rowerowy [...], organ pominął istotną informację.

Ciąg pieszo-rowerowy [...] powstał bowiem w całości na gruntach należących do Miasta i został wydzielony m.in. w celu obsługi w media gruntów należących do Miasta, które następnie podzielono na działki budowlane i sprzedano prywatnym inwestorom.

W wyniku tego przedsięwzięcia powstał hipermarket na terenie [...] oraz intensywna zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna na terenach [...] i [...]. Kontynuacja komercyjnego obrotu nieruchomościami przez W. na terenie [...] okazała się jednak niemożliwa, z uwagi na obowiązek zwrotu tych gruntów ich poprzednim właścicielom.

Wielokrotne powtarzanie przez organ argumentu, iż główne sieci, z których ma następować obsługa nowych terenów inwestycyjnych na obszarze planu, przebiegają w ul. [...], nie uzasadnia konieczności nakazu podłączenia do nich za pośrednictwem terenu [...]. Do terenów [...] i [...] sieci te doprowadzono już wzdłuż ul. [...].

Nieprawdą jest, jak to podaje organ na str. 5 swojego pisma, że podłączenie nieruchomości skarżącego do sieci elektroenergetycznej może nastąpić zarówno przez ciąg pieszo-jezdny [...], jak i z istniejącej sieci w ul. [...], a "konkretne rozwiązania zależą od gestora energii'. W §2 pkt 17 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zastrzeżono bowiem, że działką budowlaną jest tylko taka działka, której "wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z przepisów odrębnych i niniejszej uchwały (...)".

W przepisach szczególnych planu wskazano natomiast, że zaopatrzenie w energię elektryczną dz. nr [...] ustala się tylko za pośrednictwem sieci projektowanych w nieistniejącym ciągu pieszo-rowerowym [...].

Pozostałe twierdzenia organu o możliwości podłączenia nieruchomości skarżącego do sieci w ul. [...] są równie bezpodstawne. Wskazane w skardze przepisy uchwały stanowią, że zaopatrzenie w ciepło oraz usługi telekomunikacyjne dz. nr [...] ustalono wyłącznie za pośrednictwem sieci projektowanych w nieistniejącym ciągu pieszo-rowerowym [...].

Inwestycje na działce nr [...] położonej na terenie [...], pomimo bezpośredniego dostępu do ulicy [...] [...], mogą zostać podłączone do kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz sieci cieplnej i gazowej tylko przez projektowaną infrastrukturę w nieistniejącym ciągu pieszo-rowerowym [...].

Informacja, że projektowanie infrastruktury po stronie al. [...] jest niemożliwe, gdyż jest to "końcowy odcinek linii metra, które w tym miejscu znacznie się 'wypłyca'", co powoduje, że umieszczenie dodatkowej infrastruktury "byłoby realizacyjnie bardzo utrudnione, jeżeli nawet nie skutkujące ryzykiem kolizji' jest gołosłownym przypuszczeniem, niczym nie udokumentowanym.

Analiza rysunku planu wskazuje, że al. [...] na odcinku wzdłuż terenu [...] oddala się od linii zabudowy o min. 20 m, przy czym na wysokości nieruchomości skarżącego jest to już ok. 30 m., a na południowym krańcu linia zabudowy terenu [...] oddala się od al. [...] o ok. 50 m. Miejsca na położenie sieci infrastrukturalnych od tej strony pozostaje więc dużo, nawet bez "narażenia miasta na dodatkowe koszty związane z rozbiórką już urządzonego ciągu komunikacyjnego

W konsekwencji, całe podsumowanie wywodu przez organ, iż "działka skarżącego [...] posiada zgodnie z planem zapewniony dostęp do infrastruktury technicznej uzależniony od usytuowania istniejących sieci i w zależności od potrzeb Skarżącego i warunków ustalonych przez gestora sieci} od strony ul. [...], ulicy [...], w terenie ciągu pieszo- rowerowego [...] oraz ulicy [...]" nie znajduje potwierdzenia ani w przepisach zaskarżonej uchwały, ani w stanie faktycznym obszaru.

Odpowiedź organu nie zawiera żadnych, poza słownymi, argumentów przeciwko zarzutom skargi. Nie przytoczono przepisów prawa, uzasadniających wyrażone w planie expressis verbis zakazy korzystania przez skarżącego z istniejącej infrastruktury publicznej, znajdujące] się w zasiągu jego nieruchomości. Informacje o zagospodarowaniu obszaru podano wybiórczo, albo niezgodnie z prawdą. Argumentacja organu jest przy tym oparta częstokroć na ogólnikowych przypuszczeniach i komentarzach.

Zważywszy na okoliczność, że przedmiotem postępowania są rozwiązania planistyczne, skutkujące pozbawieniem skarżącego (podobnie, jak prawie wszystkich prywatnych właścicieli na terenach [...] i [...]) możliwości zagospodarowania nieruchomości zgodnie z planem - taka argumentacja jest niewystarczająca. "Ustawa wyposażyła gminę w uprawnienia zwane władztwem pianistycznym. Jednakże to władztwo planistyczne nie jest i nie może być traktowane jako niczym nieograniczona ingerencja gminy w prawa właścicielskie. Ingerencja ta może się dokonywać wyłącznie na zasadzie poszanowania porządku prawnego i nie może prowadzić do nadużycia przysługujących gminie uprawnień." wyrok WSA Warszawa z 2009-09-24 IV SA/Wa 902/09 Legalis

VI. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2012 r. skarżący wniósł również o stwierdzenie nieważności w §4 ust. 3 uchwały wyrazów "[...]".

Oprócz przedstawienia w piśmie argumentacji na rzecz rozszerzenia w powyższy sposób zarzutów skargi, skarżący przedstawił również dodatkowe argumenty, mające przemawiać za zasadnością zarzutów dotychczas podniesionych (dołączając załączniki w postaci pism i zdjęć).

Stosownie do powyższego skarżący wskazał, że:

1. Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. przedstawiciel Metra poinformował, że "Metro [...] umożliwia realizację obiektów budowlanych nad tunelami i w sąsiedztwie tuneli (...) realizacja urządzeń podziemnych w przedstawionej lokalizacji (w pasie drogowym Al. [...] na odcinku pomiędzy proj. ulicą [...] a ul. [...] jest możliwa pod warunkiem spełnienia naszych uwarunkowań technicznych, określonych w konkretnych rozwiązaniach zawartych w projekcie".

2. Ze zdjęcia al. [...] na odcinku między projektowaną ul. [...] oraz projektowaną ul. [...] wynika, że na początkowym odcinku al. [...] stanowi ona wyłącznie dojazd dla pracowników Metra do bazy. Zaprzecza to twierdzeniom pełnomocnika Rady, iż al. [...] w tym rejonie stanowi arterię klasy zbiorczej, o wzmożonym ruchu samochodowym i strategicznym znaczeniu dla dzielnicy.

3. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. Burmistrz U. poinformował, że nie planuje się wydatkowania środków na budowę ul. [...] w rejonie al. [...] co najmniej do 2033 r. Wynika z tego, że obsługa komunikacyjna nieruchomości skarżącego w sposób przewidziany planem miejscowym od strony ul. [...] jest trwale niewykonalna.

4. Odnosząc się do kwestii lokalizacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na gruntach prywatnych (ok. 10 działek należących do różnych właścicieli) ciągu pieszo-rowerowego z zielenią publiczną o szerokości 30 m, jako przedłużenia takiego ciągu komunikacyjnego, oznaczonego w planie symbolem [...], skarżący przedłożył:

zdjęcia terenu zielonego [...], na których uwidocznione zostało m.in. poprowadzenie na tym terenie ścieżki rowerowej slalomem, co zajmuje znacznie większą powierzchnię gruntu, niż dla ścieżki prostej; można również zauważyć, że teren [...] stanowi zieleń izolującą zabudowę mieszkaniową od zaplecza hipermarketu;

kopię wniosku Zarządu U. do planu miejscowego z dnia [...] września 2006 r., w którym władze postulują zachowanie w mpzp tego terenu zieleni, jako "Skweru S." (dokument ten został złożony przez organ do akt sprawy IV SA/Wa 1634/11);

informację z rejestru gruntów wskazującą, że wszystkie [...] działek wchodzących w skład terenu [...] stanowią własność W., co umożliwiało jego utworzenie.

5. Koncepcja "przedłużenia" skweru [...] na kolejny kwartał zabudowy nie znajduje zatem uzasadnienia merytorycznego. Nie jest takim uzasadnieniem konieczność skomunikowania terenów zabudowy z Lasem K., gdyż cel ten można było osiągnąć prowadząc ciąg pieszo-rowerowy z zielenią publiczną wzdłuż al. [...], na terenie pomiędzy jezdnią, a linią zabudowy, o szerokości od 20 do 50 m.

O tym, że priorytetem władz miasta nie jest Jak najkrótsza droga do Lasu K." może świadczyć fakt, że ścieżkę rowerową na terenie [...] poprowadzono slalomem. Przedłużenia terenu [...] w stronę południową nie uzasadnia także konieczność przedłużenia sieci infrastrukturalnych położnych na tym terenie. Jak wykazała strona skarżąca, wszystkie sieci znajdują się w ul. [...] i [...], a sieć ciepłownicza z węzła na terenie hipermarketu "[...]" projektowana jest w al. [...]. Nie ma zatem powodu do budowania nowych sieci na przedłużeniu terenu [...].

6. Całkowicie zasadny jest zarzutu niezgodności przeznaczenia terenu [...] na cele publiczne ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W.

7. Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 2, 3 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w studium określa się w szczególności:

kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy;

obszary oraz zasady ochrony środowiska i jego zasobów, ochrony przyrody, krajobrazu kulturowego i uzdrowisk;

- obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym.

Na tej podstawie, w Studium W. ustala się m. in. tereny US - usług sportu i rekreacji, ZP1, ZP2 - zieleni urządzonej, IK, IC, IE, IG - obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej, a nawet "istniejące i projektowane ważniejsze ścieżki rowerowe". Żadnego z takich terenów Studium nie wskazało jednak w kwartale ulic [...],[...],[...] i al. [...] (w załączeniu zestawienie rysunków Studium i mpzp dla omawianego rejonu).

8. przeznaczenie w Studium terenów na cele zabudowy mieszkaniowej, zakłada realizację w ramach tych terenów niezbędnej infrastruktury, takiej jak zieleń osiedlowa, drogi dojazdowe lub usługi. Przedmiotem niniejszej sprawy jednak, nie jest obiekt uzupełniający infrastrukturę osiedlową, lecz teren publiczny o znacznej powierzchni: ciąg komunikacyjny z zielenią publiczną i sieciami inżynieryjnymi wszystkich typów (wodociągową, kanalizacyjną, energetyczną, gazową, telekomunikacyjną oraz ciepłowniczą) o szerokości 30 m., i łącznej powierzchni ok. 0,9 ha. Nie można zatem przyjąć, że obiekty tej skali mogą być tworzone w planach miejscowych, jako "osiedlowa infrastruktura uzupełniająca", nie zmieniająca ogólnego przeznaczenia terenu w Studium.

9. Zamieszczenie w tekście Studium ustaleń otwartych, zakładających szczegółowe zaplanowanie nowych terenów mieszkaniowych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, nie zwalnia organu od przestrzegania zasady wyrażonej w art. 10 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W studium nie ustalono przeznaczenia nieruchomości na terenie [...] na cele zieleni publicznej i sieci infrastrukturalnych z ciągiem komunikacyjnym o łącznej szerokości aż 30 m. Uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego U. została podjęta z naruszeniem art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

VII. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2012 r. Rada wskazała w szczególności, co następuje:

1. Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego odnośnie niezgodności zapisów planu dla terenu o symbolu [...] z ustaleniami studium. Skarżący wywodzi, iż teren o symbolu-[...] nie pokrywa się z terenami określonymi w Studium symbolem [...], co w jego ocenie powoduje, iż naruszono ustalenia Studium.

Nie można zgodzić się z przedstawionym stanowiskiem, gdyż nie znajduje ono podstaw w ustaleniach Studium. Zgodnie z jego ustaleniami:

główne kierunki zmian i przekształceń w strefie miejskiej dla obszarów zabudowy wymagają realizacji w zagospodarowaniu przestrzennym ochrony i modernizacji istniejącej zieleni osiedlowej oraz tworzenia nowych terenów ogółnodostępnej zieleni urządzonej (tekst Studium, str. 102),

dla kształtowania struktury przestrzennej terenów zieleni istotne jest podporządkowanie form zagospodarowania funkcjom przyrodniczym i tworzenie optymalnych warunków zamieszkania, pracy i wypoczynku (tekst Studium, str. 101),

rozwój systemu dróg dla ruchu rowerowego będzie następować poprzez budowę samodzielnych dróg rowerowych, poprowadzonych w terenie niezależnie od układu drogowego. (...) Ponadto przewiduje się możliwość lokalizowania innych niż ustalone w studium dróg dla rowerów dia których opracowania studialne wykażą, iż jest to uzasadnione funkcjonalnie i technicznie (tekst Studium, str. 142).

Ustalenie w studium, że na terenach zabudowy mieszkaniowej oznaczonych na rysunku symbolem [...] (tereny o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej) ustala się priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej nie stoi w sprzeczności z zapisami planu dla terenu o symbolu [...]. Na terenach określonych w studium jako tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej konieczne i niezbędne są takie elementy zagospodarowania terenu jak; ścieżki piesze i rowerowe, chodniki, zieleń trawniki i szpalery drzew.

W wyroku z dnia 4 listopada 2011 r., wydanego w sprawie sygn. akt II OSK 1839/11, NSA wskazał, iż: "Jest rzeczą niewątpliwą, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. jako priorytet dla terenu, na którym usytuowana jest przedmiotowa działka przewidywało lokalizowanie funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego. Zgodzić trzeba się w całości z rozważaniami Sądu l instancji, iż tego rodzaju określenie funkcji terenu nie wyłączało i nie wyłącza urządzenia na tym obszarze terenów zieleni. Wkomponowanie budynków mieszkalnych w tereny zielone z istniejącym drzewostanem jest i będzie w następnych latach jedną z podstawowych funkcji właściwego zagospodarowania terenu. Przeznaczenie terenu pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne nie może bowiem oznaczać, iż budynki takie mają być jedynymi obiektami na danym terenie. Pozostawienie terenów zielonych służy nie tylko ochronie środowiska, ale także zapewnieniu przyjaznych dla ludzi terenów zamieszkiwania, a wiec także wypoczynku".

Zdaniem WSA w Warszawie, orzekającym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 127/10 oraz zdaniem NSA, wyrażonym w sprawie II OSK 1303/10 (odrzucenie skargi kasacyjnej złożonej przez p. S. L. od wyroku IV SA/Wa 127/10), a także w sprawie II OSK 1275/09, istnieje konieczność znalezienia równowagi pomiędzy prawem własności a ochroną środowiska i zachowaniem równowagi przyrodniczej w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności, a nie tylko osób mających prawa do nieruchomości. Z tego względu wyznaczenie w zaskarżonej uchwale - [...] z dnia [...] lipca 2008 r.) obszaru oznaczonego symbolem [...], jako obejmującego realizację ciągu pieszo – rowerowego i zieleni urządzonej na nieruchomości skarżących, nie stanowi przekroczenia planistycznych uprawnień gminy, określonych w art.1 ust.1 i 2 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prawo własności nie jest bowiem prawem bezwzględnym i może doznawać określonych ograniczeń.

Dysponując "władztwem planistycznym" gmina ma prawo do podejmowania w tej mierze własnych rozstrzygnięć, choć musi to czynić w zgodzie z obowiązującym prawem, nie nadużywając przyznanego jej władztwa. W przedmiotowym zakresie gmina, zawierając w § 41 uchwały ustalenie trzydziestometrowej szerokości ciągów pieszo - rowerowych, działała w ramach przyznanego jej władztwa.

Niezależnie od w/w orzeczeń sądowych należy odwołać się do zasad sporządzania Studium, które jest dokumentem planistycznym określającym politykę zagospodarowania przestrzennego gminy sporządzanym dla całego jej obszaru, a jego głównym celem jest sformułowanie wytycznych do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Część B rozdziału XIII, zawierająca wytyczne do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, określa zasady stosowania wskaźników urbanistycznych i standardów w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a więc w skali lokalnej. Zgodnie z zapisem w części B, pkt 6 (str. 116) podstawą do programowania i projektowania lokalnych elementów infrastruktury transportowej, inżynieryjnej oraz infrastruktury społecznej na terenach objętych procedurami sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wskaźniki i standardy zawarte w rozdz. XIII.

Na etapie opracowywania każdego planu miejscowego obejmującego obszary zabudowy mieszkaniowej należy dokonać analizy i oceny zaspokojenia potrzeb mieszkańców w zakresie lokalnej infrastruktury transportowej, inżynieryjnej i społecznej. Wyniki analiz stanu istniejącego oraz założenia programowe rozwoju danego obszaru stanowią podstawę do sporządzenia projektu planu, w którym należy zaprojektować lokalne układy drogowe, wyposażanie terenu w urządzenia i sieci lokalnej infrastruktury inżynieryjnej, a także infrastruktury społecznej z zakresu: oświaty, zdrowia i opieki społecznej, kultury, zieleni urządzonej i sportu powszechnego oraz usług podstawowych (handlu, gastronomii, usług rzemieślniczych).

Zgodnie z zasadami sporządzania planów miejscowych i wytycznymi zawartymi w rozdz. XIII część B studium, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru U. dokonano analiz w zakresie potrzeb związanych z obsługą terenów planowanej zabudowy i wyznaczono tereny niezbędne do jej obsługi. Jednym z elementów zagospodarowania służącym obsłudze obszaru było wyznaczenie terenu oznaczonego symbolem [...], jako obejmującego realizację ciągu pieszo- rowerowego i zieleni urządzonej.

Ciąg pieszo rowerowy z zielenią urządzoną [...] stanowi kontynuację takiego samego ciągu zlokalizowanego na północ od ul. [...] oznaczonego symbolem [...] i oznaczonego w studium symbolem [...].

Zarzut Skarżącego, że w studium nie wydzielono symbolem [...] terenu stanowiącego przedłużenie ciągu [...] nie znajduje uzasadnienia merytorycznego i prawnego. Brak takiego wydzielenia na rysunku studium oznacza bowiem, że decyzję co do przebiegu tego ciągu (stanowiącego powiązanie terenów mieszkaniowych z Lasem K.) pozostawiono do decyzji planu miejscowego.

Przebieg ciągu na odcinku pomiędzy istniejącym centrum handlowym a zabudową mieszkaniową mógł zostać wyznaczony w ramach ustaleń studium, albowiem przebieg ten był ściśle zdefiniowany poprzez ukształtowanie istniejącej już zabudowy. Tereny położone na południe od ul. [...] są niezabudowane, a usytuowanie przyszłej zabudowy oraz terenów i obiektów służących jej obsłudze powinno zostać przesądzone w planie miejscowym.

Takie ustalenia zostały zatem dokonane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego U. poprzez ustalenia dotyczące usytuowania kwartałów zabudowy oraz przebiegu układu komunikacyjnego a także terenów zieleni, a tym także kontynuacji przebiegu ciągu pieszo – rowerowego łączącego tereny zabudowy mieszkaniowej U. z Lasem K.

2. Niezasadny jest również zarzut skargi odnoszący się do obsługi komunikacyjnej określonej w zaskarżonym planie miejscowym.

Zgodnie ze studium dla przekształceń przestrzennych w strefie miejskiej, którą objęty jest obszar planu , istotne jest wykształcenie układu przestrzeni o charakterze reprezentacyjnym i ich powiązań. Powiązaniem takim, oznaczonym na rysunku studium, jest pierzeja al. [...].

Okoliczność, że ani po przeciwnej stronie al. [...], ani na sąsiednim odcinku terenu taka pierzeja nie istnieje nie oznacza, że próby jej wytworzenia są bezzasadne. Temu służy właśnie plan miejscowy. Zapisy planu dotyczące wszystkich terenów położonych przy tej ulicy, w tym również skarżonego terenu [...] oraz sąsiedniego [...] zmierzają do wykształcenia takiego właśnie rozwiązania zgodnego ze studium.

Bez znaczenia z punktu widzenia kontroli legalności planu pozostaje wymiana korespondencji pomiędzy skarżącym a ZDM, do której doszło po wejściu planu w życie. Plan miejscowy jako akt prawa obowiązuje wszystkich, w tym jednostki organizacyjne W. W toku procedury planistycznej projekt planu został uzgodniony przez ZDM. Odcinku, o którym mowa w skardze, al. [...] nie jest drogą publiczną (wg informacji z ZDM i UD U. W. nie ma przyznanej kategorii drogi publicznej). Tym samym uzyskana przez skarżącego opinia ZDM nie jest wiążąca.

Trudno również uznać, że plan uniemożliwia skarżącemu dostęp z działki nr [...], położonej w terenie [...], do ul. [...], skoro od tej ulicy oddzielają tę działkę dwie inne działki ewidencyjne na terenie o odmiennym przeznaczeniu. Skarżący nie może wymagać, aby ustalenia planu dostosowywały się do wielkości i kształtu jego nieruchomości (długość działki - ok. 260 m). Byłoby to sprzeczne z zasadą racjonalnego wykorzystania przestrzeni.

3. Odnośnie argumentu skarżącego, iż "pozostałe tereny budowlane na obszarze mpzp U." stanowiły własność W. w następstwie wywłaszczeń nieruchomości i nie podlegały zwrotowi dawnym właścicielom" należy wskazać, iż sposób powstawania istniejącej zabudowy na pozostałych terenach nie ma żadnego znaczenia. Skarżący został wywłaszczony z działki rolnej i odzyskał ją jako przeznaczoną pod zabudowę wielorodzinną którą może zrealizować, ale w oparciu o ustalone zasady nawiązujące do wcześniejszych realizacji na tym terenie.

4. W świetle zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma zakazu podłączania nieruchomości do istniejącej infrastruktury w ul. [...]. Plan daje możliwość podłączenia do sieci w tej ulicy przez ulicę [...] i [...]. Nieprawdziwe zatem jest twierdzenie Skarżącego, iż plan wprowadza zakaz podłączenia nieruchomości do infrastruktury w ul. [...] oraz nakaz podłączenia wyłącznie za pośrednictwem terenu [...], a zatem podniesiony przez Skarżącego zarzut naruszenia prawa jest nieuzasadniony.

Infrastruktura techniczna została zaplanowana w miejskich i docelowo miejskich ogólnodostępnych ciągach komunikacyjnych, zgodnie zasadami projektowania ; miejskiego uzbrojenia oraz z ekonomicznym wykorzystaniem możliwych do rozbudowy istniejących sieci i związanych z nimi urządzeń: Rozwiązania te gwarantują prawidłową obsługę wszystkich nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną.

Sprzeczne z powyższymi zasadami byłoby poprowadzenie sieci indywidualnie przez każdego właściciela. Uzasadnieniem dla wprowadzonej przez plan możliwości poprowadzenia wszystkich sieci w ciągu pieszo-rowerowym jest skupienie tych sieci w jednym kanale zbiorczym (względy ekonomiczne, techniczne, prawne).

Odnośnie argumentu Skarżącego, iż "informacja, że projektowanie infrastruktury po stronie al. [...] jest niemożliwe, gdyż jest to końcowy odcinek linii metra, które w tym miejscu znacznie się wypłyca, co powoduje, ze umieszczenie dodatkowej infrastruktury byłoby realizacyjnie bardzo utrudnione, jeżeli nie skutkujące ryzykiem kolizji jest gołosłownym przypuszczeniem, niczym nie udokumentowanym", organ pragnie podkreślić:

Rozbudowa sieci od ul. [...], wzdłuż wschodniej strony al. [...] nie jest możliwa, ponieważ plan ustala przy zbiegu tych ulic i wzdłuż al. [...] podziemny (do 3 kondygnacji) parking strategiczny "parkuj i jedź" wraz z podziemnymi bezpośrednimi przejściami ze stacji metra do zespołu handlowo - usługowego. Inwestycja ta nie pozostawia miejsca na prowadzenie sieci. Ewentualna budowa infrastruktury technicznej po zachodniej stronie tej ulicy wymagałaby przejścia nad tunelem metra, co może być niemożliwe dla większości mediów, ze względu na grubość nasypki znajdującej się nad stropem metra. Przeprowadzenie nad nim np. wodociągu, który wymaga głębokości min. 1,2 m, a wykopu jeszcze głębszego może nie być możliwe, gdy nasypka ma odcinkami grubość poniżej 1 metra.

Skarżący przywołał również opinię S., w której podkreślono, iż "w celu uniknięcia konieczności pozyskiwania zgód wielu właścicieli działek, w pierwszej kolejności, przy projektowaniu sieci ciepłowniczej brane są pod uwagę działki znajdujące się w terenie ogólnodostępnym oraz będące we władaniu W.".

Należy wskazać, iż okoliczności te zostały wzięte przez organ pod uwagę przy planowaniu przebiegu sieci infrastruktury w mpzp. Przyjęte w planie rozwiązania zakładają w większości obsługę tego terenu infrastrukturą techniczną położoną poza jego granicami poprzez m.in. rozbudowę czy budowę sieci w liniach rozgraniczających ciągu pieszo-rowerowego [...]. Dostęp do infrastruktury został zaprojektowany w sposób na jaki pozwoliły uwarunkowania terenu i zasady racjonalnej rozbudowy infrastruktury już istniejącej w sąsiedztwie. Jak podkreślił już organ w odpowiedzi na skargę, "wchłanianie" pod zabudowę nowych terenów, w tym należących do Skarżącego odbywa się od północy, pod kątem mediów od ulicy [...] poprzez istniejący już ciąg pieszo-rowerowy oznaczony symbolem [...], w którym część infrastruktury została już urządzona i dalej przez projektowany ciąg pieszo- rowerowy [...], będący jego przedłużeniem, jak również od strony ul. [...].

5. Skarżący podnosi, iż do poprowadzenia sieci konieczna jest zgoda właścicieli wszystkich działek położonych w projektowanym ciągu pieszo-rowerowym.

Oczywiście sytuacja konieczności uzyskania zgód może zaistnieć wyłącznie do czasu, gdy tereny te nie zostaną wykupione przez W. Ale i .tak trudno uwierzyć. w stwierdzenie Skarżącego, iż istnieje problem w uzyskiem .zgody wszystkich właścicieli, gruntów. Na terenie [...] jest 5 działek we własności,: W.,: 2. działki są własnością osób, które je odzyskały (w tym jedna w projektowanej ulicy [...]), 3 działki są własnością osób skarżących plan (podnoszących identyczne zarzuty i twierdzących że nie można się "porozumieć w tej kwestii) i 2 działki są własnością firmy developerskiej. W takiej sytuacji wydaje się, że uzyskanie zgody wszystkich na prowadzenie sieci nie powinno nastręczać żadnych trudności. Z informacji uzyskanych w Biurze Gospodarki Nieruchomościami Urzędu W. oraz w Wydziale Infrastruktury U. nie wynika, by ktokolwiek występował o zgodę na prowadzenie sieci, więc wątpliwe jest, aby próba porozumienia się skarżącego z innymi właścicielami działek była podjęta.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VIII. Sąd rozpoznał skargę z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego (art.3§2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

1. Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona uchwała nie narusza przepisów prawa obowiązujących w dacie jej wydania.

2. Skarga została wniesiona w trybie przewidzianym w art.101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z przywołanym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art.147§1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę m.in. na akt, o którym mowa w art.3§2 pkt 5 tej ustawy, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że akt ten wydany został z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jego nieważności.

3. Skarżący spełnił warunek formalny do wniesienia skargi do sądu, tj. pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. wezwał Radę do usunięcia naruszenia prawa. Skarga wniesiona została w terminie, o jakim mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Została bowiem wniesiona w 60-dniu od doręczenia Radzie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, na które to wezwanie skarżący nie otrzymał odpowiedzi.

4. Podkreślenia wymaga, że przedmiot zaskarżenia zakreślony w skardze musi pokrywać się z przedmiotem zaskarżenia ujętym w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie skarżący mógł skutecznie wnosić skargę tylko w takim zakresie, jaki obejmowało wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd nie mógł uwzględnić przy orzekaniu zarzutów podniesionych przez skarżącego w piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r., a dotyczących 4 ust.3 (wyrazy "[...]"), albowiem zarzut w tym zakresie nie został zawarty w wezwaniu z dnia [...] sierpnia 2011 r.

Podkreślenia wymaga przy tym, że sposób sformułowania skargi oraz sposób sformułowania wezwania do usunięcia naruszenia prawa różnią się od siebie. O ile skarga oraz uzupełniające ją pisma procesowe zawierają zarówno precyzyjne wskazanie kwestionowanych przez skarżącego postanowień planu, jak i obszerną i wnikliwą argumentację zarzutów do tych postanowień, o tyle wezwanie sformułowano w sposób bardzo ogólny.

Wezwanie nie operuje numeracją kwestionowanych postanowień planu, poprzestając na ogólnym wskazaniu ich przedmiotu. W ocenie Sądu jednakże powyższe wystarcza do identyfikacji kwestionowanych postanowień planu, w związku z czym w niniejszej sprawie można stwierdzić tożsamość zarzutów skargi z zarzutami podniesionymi w wezwaniu.

5. Interes prawny skarżącego w sprawie nie budzi wątpliwości, albowiem skarżący jest właścicielem nieruchomości objętej planem. Należy przyjąć, że skarżący wykazał naruszenie tego interesu, wynikające: 1) z faktu, że jedną z nieruchomości skarżącego obciążono kwestionowanym ciągiem, 2) z faktu, że w planie nie uwzględniono preferowanych przez skarżącego rozwiązań w zakresie dostępu nieruchomości do drogi publicznej oraz do infrastruktury technicznej, które to rozwiązania stwarzałyby udogodnienie w korzystaniu przez skarżącego z nieruchomości. Przedmiotem kontroli Sądu jest zatem ustalenie, czy naruszenie w planie interesu prawnego skarżącego było zgodne z prawem.

6. Istota oraz zakres kompetencji gmin w zakresie kształtowania zasad zagospodarowania przestrzennego w planach miejscowych jest przedmiotem licznych analiz doktryny prawa administracyjnego oraz orzecznictwa sądowego. Warto w tym kontekście przytoczyć uwagi o charakterze generalnym, sformułowane przez NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1191/07:

"(1) Uprawnienia planistyczne gminy, doktrynalnie określane władztwem planistycznym, nie są nieograniczone i muszą znajdować podstawę ustawową. Zobowiązuje do tego regulacja art. 94 Konstytucji RP, stanowiąc, że organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego, a do takich z mocy art. 14 ust. 8 ww. ustawy należy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie.

(2) Ustawą upoważniającą do podejmowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest przywołana wyżej ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy tej ustawy dość szeroko określają granice, w jakich gmina może podejmować władne rozstrzygnięcia w sferze planowania przestrzennego. Ustawa czyni miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego instrumentem przyznanych jej uprawnień zwanych władztwem planistycznym.

(3) Władztwo to obejmuje kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie m.in. miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Oczywiście władztwo to nie jest i nie może być traktowane jako niczym nieograniczona ingerencja gminy w prawa właścicielskie. Ingerencja ta może się dokonywać wyłącznie na zasadzie poszanowania porządku prawnego i nie może prowadzić do nadużycia przysługujących gminie uprawnień.

(4) Nie można podzielić poglądu, że każda czynność organu gminy, podejmowana w ramach przyznanego jej władztwa planistycznego wymaga konkretnego przepisu upoważniającego. Przyjęcie tego poglądu oznaczałoby przekreślenie istoty przedmiotowego władztwa, u podstaw którego leży samodzielne decydowanie o przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania określonych obszarów.

(5) Wystarczającą zatem podstawą do działania w ramach władztwa, o którym mowa, jest zespół przepisów (...) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w szczególności art. 3 ust. 1) oraz ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), a zwłaszcza jej art. 7 ust. 1 pkt 1.

(6) Inną natomiast kwestią jest ewentualne nadużycie władztwa planistycznego przez gminę. Ta kwestia podlega kontroli sądu administracyjnego.".

Jak podnosi się dalej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym:

(1) Obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie - ówcześnie z mocy art. 3 ust. 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - władztwa planistycznego, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy.

(2) Współkształtowanie przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wraz z innymi przepisami prawa treści prawa własności stanowi przewidziane w art. 140 k.c. przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania tego prawa, poddając korzystanie z nieruchomości rygorom wynikającym z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W wyroku NSA z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08 podkreślono, że przepis art. 28 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustanowił dwie podstawowe przesłanki zgodności z przepisami prawa uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego: - po pierwsze, przesłankę materialnoprawną, a mianowicie uwzględnienie zasad sporządzania planu miejscowego, - po drugie, przesłankę formalnoprawną, a mianowicie zachowanie procedury sporządzenia planu i właściwości organu. Dokonując wykładni przesłanki materialnoprawnej: zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rada gminy związana jest przepisami prawa, w tym prawa europejskiego, zasadami konstytucyjnymi i przepisami ustaw materialnoprawnych. Tylko w tych granicach można wyznaczyć władztwo planistyczne przysługujące gminie. Dlatego też art. 6 ust. 1 nie można stosować, jako dający podstawę do pełnego władztwa planistycznego.

7. Skarżący upatruje naruszenia przez Gminę władztwa planistycznego poprzez przyjęcie w planie rozwiązań, które w istotny sposób ograniczają, o ile nie uniemożliwiają wykonywanie przez skarżącego prawa własności należących do niego nieruchomości. W ocenie skarżącego powyższe jest rezultatem: 1) bezpodstawnego zlokalizowania na jednej z należących do skarżącego działek ciągu pieszo – rowerowego, 2) wadliwego ustalenia dojazdu z gruntów skarżącego do drogi publicznej, 3) wadliwego ustalenia sposobu obsługi działek skarżącego w media.

Zarzuty te są w ocenie Sądu nietrafne.

Nie sposób zaprzeczyć, że konstruując zarzuty skargi skarżący przedstawił odmienną od koncepcji przyjętej w planie, spójną wizję tego, jak w ocenie skarżącego winno wyglądać uregulowanie zagadnień z zakresu zagospodarowania przestrzennego, objętych kwestionowanymi postanowieniami planu, przy czym propozycje te istotnie zwiększyłyby dogodność korzystania z należących do skarżącego gruntów. Powyższe nie wystarcza jednakże do uznania, że koncepcja przyjęta przez Gminę jest sprzeczna z prawem, a zatem narusza granice władztwa planistycznego.

8. Podkreślenia wymaga, że w pismach procesowych złożonych w toku postępowania sądowego (odpowiedź na skargę oraz pismo z dnia [...] stycznia 2012 r.) Rada w sposób obszerny i wnikliwy ustosunkowała się do zarzutów skarżącego, dotyczących wadliwego ukształtowania postanowień planu oraz towarzyszącej tym zarzutom argumentacji.

W ramach powyższego Rada wyjaśniła w wyczerpujący sposób przesłanki, jakimi kierowała się przy ustalaniu kwestionowanych regulacji, wskazując na celowość i niezbędność przyjętych rozwiązań. Skonfrontowanie powyższej argumentacji z obowiązującymi przepisami prawa oraz z materiałem dowodowym sprawy prowadzi w ocenie Sądu do wniosku, że argumentacja ta zasługuje na uwzględnienie.

9. W pierwszej kolejności nie można podzielić stanowiska skargi, że ustalenie w planie lokalizacji ciągu jest sprzeczne z zapisami studium.

Trafnie wywodzi bowiem Rada, że ustalenie w studium, że na terenach zabudowy mieszkaniowej oznaczonych na rysunku symbolem [...] (tereny o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej) ustala się priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, nie stoi w sprzeczności z zapisami planu dotyczącymi lokalizacji kwestionowanego ciągu. Na terenach określonych w studium jako tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej konieczne i niezbędne są bowiem takie elementy zagospodarowania terenu jak; ścieżki piesze i rowerowe, chodniki, zieleń trawniki i szpalery drzew.

Zgodnie z zasadami sporządzania planów miejscowych i wytycznymi zawartymi w rozdz. XIII część B studium, Rada była zobowiązana do dokonania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru U. analiz w zakresie potrzeb związanych z obsługą terenów planowanej zabudowy i wyznaczyła tereny niezbędne do jej obsługi. Jednym z elementów zagospodarowania służącym obsłudze obszaru było wyznaczenie terenu przeznaczonego pod kwestionowany ciąg.

Ciąg pieszo rowerowy z zielenią urządzoną [...] stanowi kontynuację takiego samego ciągu zlokalizowanego na północ od ul. [...] oznaczonego symbolem [...] i oznaczonego w studium symbolem [...].

Fakt, że nie wydzielono symbolem [...] terenu stanowiącego przedłużenie ciągu [...] nie jest przesłanką uniemożliwiającą lokalizację kwestionowanego ciągu. Brak takiego wydzielenia na rysunku studium oznacza bowiem tyle, że decyzję co do przebiegu tego ciągu (stanowiącego powiązanie terenów mieszkaniowych z Lasem K.) pozostawiono do decyzji planu miejscowego.

Przebieg ciągu na odcinku pomiędzy istniejącym centrum handlowym a zabudową mieszkaniową mógł zostać wyznaczony w ramach ustaleń studium, albowiem przebieg ten był ściśle zdefiniowany poprzez ukształtowanie istniejącej już zabudowy. Tereny położone na południe od ul. [...] są niezabudowane, a usytuowanie przyszłej zabudowy oraz terenów i obiektów służących jej obsłudze powinno zostać przesądzone w planie miejscowym.

Takie ustalenia zostały zatem dokonane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego U. poprzez ustalenia dotyczące usytuowania kwartałów zabudowy oraz przebiegu układu komunikacyjnego a także terenów zieleni, a tym także kontynuacji przebiegu ciągu pieszo – rowerowego łączącego tereny zabudowy mieszkaniowej U. z Lasem K.

W konsekwencji powyższego Sąd orzekający w niniejszej sprawie przychyla się do stanowiska wyrażonego w przywołanym przez Radę wcześniejszym orzeczeniu WSA w Warszawie w przedmiocie zaskarżonej uchwały, stosownie do którego, zawierając w § 41 uchwały ustalenie trzydziestometrowej szerokości ciągów pieszo-rowerowych Gmina działała w ramach przyznanego jej władztwa planistycznego

10. W odniesieniu do zarzutu faktycznego pozbawienia nieruchomości skarżącego dostępu do drogi publicznej, czy też utrudnienia tego dostępu, należy zauważyć, co następuje:

Zgodnie ze studium dla przekształceń przestrzennych w strefie miejskiej, którą objęty jest obszar planu, istotne jest wykształcenie układu przestrzeni o charakterze reprezentacyjnym i ich powiązań. Powiązaniem takim, oznaczonym na rysunku studium, jest pierzeja al. [...].

Okoliczność, że ani po przeciwnej stronie al. [...], ani na sąsiednim odcinku terenu taka pierzeja nie istnieje nie oznacza, że próby jej wytworzenia są bezzasadne. Temu służy właśnie plan miejscowy. Zapisy planu dotyczące wszystkich terenów położonych przy tej ulicy, w tym również skarżonego terenu [...] oraz sąsiedniego [...] zmierzają do wykształcenia takiego właśnie rozwiązania zgodnego ze studium.

Bez znaczenia z punktu widzenia kontroli legalności planu pozostaje wymiana korespondencji pomiędzy skarżącym a ZDM, do której doszło po wejściu planu w życie. Plan miejscowy jako akt prawa obowiązuje wszystkich, w tym jednostki organizacyjne W. W toku procedury planistycznej projekt planu został uzgodniony przez ZDM. Odcinku, o którym mowa w skardze, al. [...] nie jest drogą publiczną (wg informacji z ZDM i UD U. W. nie ma przyznanej kategorii drogi publicznej). Tym samym uzyskana przez skarżącego opinia ZDM nie jest wiążąca.

Trudno również uznać, że plan uniemożliwia skarżącemu dostęp z działki nr [...], położonej w terenie [...], do ul. [...], skoro od tej ulicy oddzielają tę działkę dwie inne działki ewidencyjne na terenie o odmiennym przeznaczeniu. Skarżący nie może wymagać, aby ustalenia planu dostosowywały się do wielkości i kształtu jego nieruchomości (długość działki - ok. 260 m). Byłoby to sprzeczne z zasadą racjonalnego wykorzystania przestrzeni.

11. W odniesieniu do zarzutu niekorzystnego ukształtowania w planie kwestii obsługi nieruchomości skarżącego w zakresie mediów, należy wskazać, co następuje:

W świetle zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma zakazu podłączania nieruchomości do istniejącej infrastruktury w ul. [...]. Plan daje możliwość podłączenia do sieci w tej ulicy przez ulicę [...] i [...]. Nietrafnie podnosi zatem skarżący, iż plan wprowadza zakaz podłączenia nieruchomości do infrastruktury w ul. [...] oraz nakaz podłączenia wyłącznie za pośrednictwem terenu [...].

Infrastruktura techniczna została zaplanowana w miejskich i docelowo miejskich ogólnodostępnych ciągach komunikacyjnych, zgodnie zasadami projektowania; miejskiego uzbrojenia oraz z ekonomicznym wykorzystaniem możliwych do rozbudowy istniejących sieci i związanych z nimi urządzeń: Rozwiązania te gwarantują prawidłową obsługę wszystkich nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną.

Sprzeczne z powyższymi zasadami byłoby poprowadzenie sieci indywidualnie przez każdego właściciela. Uzasadnieniem dla wprowadzonej przez plan możliwości poprowadzenia wszystkich sieci w ciągu pieszo-rowerowym jest skupienie tych sieci w jednym kanale zbiorczym (względy ekonomiczne, techniczne, prawne).

Rozbudowa sieci od ul. [...], wzdłuż wschodniej strony al. [...] nie jest możliwa, ponieważ plan ustala przy zbiegu tych ulic i wzdłuż al. [...] podziemny (do 3 kondygnacji) parking strategiczny "parkuj i jedź" wraz z podziemnymi bezpośrednimi przejściami ze stacji metra do zespołu handlowo - usługowego. Inwestycja ta nie pozostawia miejsca na prowadzenie sieci.

Ewentualna budowa infrastruktury technicznej po zachodniej stronie tej ulicy wymagałaby przejścia nad tunelem metra, co może być niemożliwe dla większości mediów, ze względu na grubość nasypki znajdującej się nad stropem metra. Przeprowadzenie nad nim np. wodociągu, który wymaga głębokości min. 1,2 m, a wykopu jeszcze głębszego może nie być możliwe, gdy nasypka ma odcinkami grubość poniżej 1 metra.

Przyjęte w planie rozwiązania zakładają w większości obsługę tego terenu infrastrukturą techniczną położoną poza jego granicami poprzez m.in. rozbudowę czy budowę sieci w liniach rozgraniczających ciągu pieszo-rowerowego [...]. Dostęp do infrastruktury został zaprojektowany w sposób na jaki pozwoliły uwarunkowania terenu i zasady racjonalnej rozbudowy infrastruktury już istniejącej w sąsiedztwie. Wchłanianie pod zabudowę nowych terenów, w tym należących do skarżącego odbywa się od północy, pod kątem mediów od ulicy [...] poprzez istniejący już ciąg pieszo-rowerowy oznaczony symbolem [...], w którym część infrastruktury została już urządzona i dalej przez projektowany ciąg pieszo- rowerowy [...], będący jego przedłużeniem, jak również od strony ul. [...].

12. W konkluzji powyższych rozważań należy stwierdzić, że przy uchwalaniu planu zagospodarowania przestrzennego gmina niewątpliwie powinna dążyć do umożliwienia właścicielom objętych planem nieruchomości korzystania z nich w jak najdogodniejszy dla siebie sposób.

Równie oczywiste jest jednak to, że wyżej sformułowany postulat nie ma automatycznego priorytetu w stosunku do wszystkich innych potrzeb planistycznych. Uchwalając plan, gmina ma zatem obowiązek uwzględnić różne aspekty zagospodarowania przestrzennego. Zbyt daleko szłoby w tej sytuacji rozumowanie, że Sąd oceniający legalność danego postanowienia planistycznego, byłby zobowiązany do uwzględnienia skargi na to postanowienie z tej tylko przyczyny, że kwestionowane postanowienie nie uwzględnia w pełni wszystkich korzyści i udogodnień, jakie hipotetycznie mógłby posiadać właściciel nieruchomości objętej planem.

Tym samym uznać należy, że kwestionowane w niniejszej sprawie postanowienia planu nie naruszają władztwa planistycznego, w związku z czym brak jest podstaw do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W sprawie nie doszło zatem, wbrew ocenie skarżącego, do naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w szczególności art.10 ust.2 pkt 6 i art.15 ust.2 pkt 1 i pkt 10 ustawy).

Ewentualność uwzględnienia w planie propozycji skarżącego możnaby w tej sytuacji rozważać wyłącznie w ramach zmiany tego aktu.

W świetle wskazanych wyżej okoliczności uznać należy, że wniesiona skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, w konsekwencji czego podlega oddaleniu.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.