Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 37/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a) i lit. b) oraz ust. 4 i ust. 5, art. 94b, art. 7e pkt 5
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 lit. a), zał. IV
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)
journal: Dz.U.UE.L 2016 nr 74 poz 8 lp. 12 grupy 2, lp. 2 grupy 5, lp. 1 grupy 10 zał. I
law: Rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr  1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez  przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Dorota Dziedzic- Chojnacka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz P. R. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) decyzją z [...] października 2020 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku P. R. (dalej: strona, przedsiębiorca, skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy od swojej decyzji z [...] czerwca 2020 r. nr [...], stwierdzającej utratę dobrej reputacji przez przedsiębiorcę P. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Rozstrzygnięcie to wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.), art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a) i lit. b) oraz ust. 4, art. 94b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 z późn. zm., dalej: u.t.d.), art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 lit. a), zał. IV do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie 1071/2009), lp. 12 grupy 2, lp. 2 grupy 5, lp. 1 grupy 10 zał. I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8, dalej: rozporządzenie 2016/403).

Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

W wyniku kontroli drogowych przeprowadzonych w Wielkiej Brytanii w dniach: [...] marca i [...] maja 2019 r. oraz [...] lutego 2020 r., nałożono na przedsiębiorcę sankcje za popełnienie trzech najpoważniejszych naruszeń (NN) opisanych w grupie 5 lp. 2 i w grupie 10 lp. 1 zał. I do rozporządzenia 2016/403, tj. nieutrzymywanie pojazdu w stanie zapewniającym bezpieczeństwo i w stanie zdatności do ruchu drogowego powodujące bardzo poważną usterkę układu hamulcowego, podłączeń układu kierowniczego, kół/opon, zawieszenia lub podwozia lub innego wyposażenia mogącą spowodować bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego prowadzące do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu (5.2) i przewóz towarów bez posiadania ważnej licencji wspólnotowej (np. brak licencji, licencja została sfałszowana, wycofana, wygasła itd.) (10.1). Według komunikatów ERRU (powiadomienia o naruszeniu), przesłanych na mocy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/480 z dnia 1 kwietnia 2016r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące połączenia krajowych rejestrów elektronicznych przedsiębiorców transportu drogowego i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 1213/2010 (Dz. Urz. UE L 87 z 2.4.2016 str. 4 oraz Dz. Urz. UE L 206 z 9.8.2017 str. 3; dalej: rozporządzenie 2016/480) daty ostatecznych decyzji o nałożeniu sankcji za najpoważniejsze naruszenia to: [...] marca 2019 r., [...] maja 2019 r. i [...] lutego 2020 r.

Ponadto decyzją z [...] sierpnia 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: [...]WITD) nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną za popełnienie naruszeń określonych w lp. 6.3.16 zał. nr 3 do u.t.d., tj. za nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy. Opisane naruszenie stanowiło bardzo poważne naruszenie ([...]) opisane w grupie 2 lp. 12 zał. I do rozporządzenia 2016/403. Kara nałożona ww. decyzją została przez stronę w całości opłacona 19 sierpnia 2020 r.

Strona posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...]. Zezwolenie zostało jej udzielone przez GITD [...] września 2015 r.

Po przeprowadzeniu postępowania, wszczętego z urzędu, GITD decyzją z [...] czerwca 2020 r. stwierdził utratę dobrej reputacji przez przedsiębiorcę P. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...].

Przedsiębiorca złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który umotywował chęcią złożenia obszernych wyjaśnień celem przyznania jemu dobrej reputacji przewoźnika.

Organ, ponownie rozpatrując sprawę, przytoczył treść art. 4 pkt 22 lit. d) u.t.d., definiującego obowiązki lub warunki przewozu drogowego, art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009, nakładającego na przedsiębiorcę wykonującego zawód przewoźnika drogowego m.in. wymóg cieszenia się dobrą reputacją (lit. b); art. 6 cytowanego rozporządzenia, w którego ust. 1 zastrzeżono, że to państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji i określającego minimalne wymogi dobrej reputacji, a w ust. 2 lit. a) nakładającego na właściwy organ państwa członkowskiego, w którym przedsiębiorca ma siedzibę, obowiązek przeprowadzenia w odpowiedni i terminowy sposób należycie zakończonego postępowania administracyjnego w przypadku, gdy zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy zostali, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazani za popełnienie poważnego przestępstwa lub nałożono na nich sankcje za jedno z najpoważniejszych naruszeń przepisów wspólnotowych, wymienionych w załączniku IV. W ramach postępowania ustala się, czy w określonym przypadku i w danych okolicznościach utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalną reakcję. Każde takie ustalenie musi być należycie umotywowane i uzasadnione. Jeśli właściwy organ uzna, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję, może zdecydować, że dobra reputacja pozostanie nienaruszona. W takim przypadku uzasadnienie zostaje zapisane w rejestrze krajowym.

W polskim prawie kwestię postępowania w przedmiocie utraty dobrej reputacji, jego podstaw, koniecznych ustaleń, formy rozstrzygnięć reguluje art. 7d u.t.d.

Organ przywołał także treść zał. IV do rozporządzenia 1071/2009 określającego najpoważniejsze naruszenia (NN) dla celów art. 6 ust. 2 lit. a) oraz

zał. I do rozporządzenia 2016/403, który wśród naruszeń najpoważniejszych (NN) wymienia w lp. 2 grupy 5 nieutrzymywanie pojazdu w stanie zapewniającym bezpieczeństwo i w stanie zdatności do ruchu drogowego powodujące bardzo poważną usterkę układu hamulcowego, podłączeń układu kierowniczego, kół/opon, zawieszenia lub podwozia lub innego wyposażenia mogącą spowodować bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego prowadzące do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu, a w lp. 1 grupy 10 przewóz towarów bez posiadania ważnej licencji wspólnotowej (np. brak licencji, licencja została sfałszowana, wycofana, wygasła itd.).

Z kolei w myśl lp. 2 grupy 12 zał. I do rozporządzenia 2016/403 nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy stanowi bardzo poważne naruszenie (BPN).

Według art. 94b u.t.d. nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie określone w zał. IV do rozporządzenia 1071/2009 lub poważne naruszenie określone w zał. I do rozporządzenia 2016/403 uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej ojej nałożeniu.

Organ zauważył, że zarówno rozporządzenie 1071/2009 określa katalog naruszeń, których popełnienie co do zasady wyłącza możliwość przyjęcia, że wymóg dobrej reputacji jest spełniony, jak i rozporządzenie 2016/403 określa rodzaje naruszeń, których popełnienie powoduje wszczęcie postępowania w celu dokonania oceny dobrej reputacji i których popełnienie stanowi podstawę do uznania, że przedsiębiorca dobrą reputację utraci. Zauważył, że ww. przepisy przewidują również możliwość uznania, że pomimo popełnienia czynu pozbawiającego dobrej reputacji podmiot jej nie straci, jeżeli pozbawienie reputacji stanowiłoby "nieproporcjonalną reakcję". Przy ocenie spełnienia wymogu dobrej reputacji uwzględnia się postępowanie przedsiębiorcy i osób zarządzających w jego imieniu transportem.

Odnosząc powyższe do sprawy, GITD wyjaśnił, że powodem wszczęcia postępowania było wydanie trzech wykonalnych decyzji administracyjnych z [...] marca i [...] maja 2019 r. oraz [...] lutego 2020 r. przez właściwy organ w Wielkiej Brytanii za popełnienie trzech najpoważniejszych naruszeń opisanych w grupie 5 lp. 2 i w grupie 10 lp. 1 zał. I do rozporządzenia 2016/403 oraz decyzji z [...] sierpnia 2019 r. przez [...]WITD nakładającej na stronę karę pieniężną za popełnienie naruszeń określonych w lp. 6.3.16 zał. nr 3 do u.t.d. Naruszenie to stanowiło bardzo poważne naruszenie (BPN) opisane w grupie 2 lp. 12 zał. I do rozporządzenia 2016/403. Ilość stwierdzonych powyższą kontrolą naruszeń wyniosła 7883.

W piśmie z 29 stycznia 2020 r. przedsiębiorca poinformował GITD, że: w okresie od 1 września do 30 listopada 2019 r. wykonał 178 zleceń transportowych i zatrudniał 9 pracowników; nie jest członkiem żadnej polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych; podjął plan naprawczy polegający m.in. na przeszkoleniu kierowców w zakresie obowiązku sprawdzenia kompletności dokumentacji przed rozpoczęciem przejazdu, zwracania baczniejszej uwagi na stan techniczny pojazdów, zasad używania tachografów; zakupił nowe urządzenie do pobierania danych oraz dysk zewnętrzny do ich przechowywania. Jednocześnie dołączył dokumenty: zestawienie wykonanych w okresie od 1 września do 30 listopada 2019 r. operacji transportowych i wykaz zatrudnionych w ww. okresie pracowników; podpisane przez kierowców oświadczenia o przyjęciu do wiadomości pouczeń w zakresie obowiązujących przepisów transportowych. Zajął też stanowisko co do stwierdzonych najpoważniejszych naruszeń i podał, że naruszenia stwierdzone na terytorium Wielkiej Brytanii, dotyczące usterek w pojazdach, były niemożliwe do przewidzenia mimo kontroli stanu technicznego przed rozpoczęciem zadania przewozowego. Wyjaśnił, że dysponował ważną na dzień kontroli licencją wspólnotową, a jedynym jego uchybieniem było nieokazanie oryginału wypisu z licencji do kontroli, co nie spowodowało niemożności kontynuacji zadania przewozowego. Co do stwierdzonych w trakcie kontroli w siedzibie przedsiębiorcy naruszeń z lp. 6.3.16 zał. nr 3 do u.t.d. wyjaśnił, że nieokazanie do kontroli wykresówek oraz danych cyfrowych z kart kierowców i tachografów spowodowane było awarią dysku urządzenia, którym dane te były regularnie pobierane.

Z informacji pochodzącej z Wojewódzkiego Urzędu Pracy w B. (pismo z 7 lutego 2020 r.) wynikało, że zawody kierowcy samochodów ciężarowych i kierowcy ciągników siodłowych zostały zakwalifikowane do grupy zawodów deficytowych, zarówno w skali województwa, jak i poszczególnych powiatów od początku prowadzenia badania "Barometr zawodów", czyli od 2015 r.

Organ uwzględniając średnią miesięczną liczbę operacji transportowych, liczbę zatrudnionych kierowców oraz ilość i rodzaj popełnionych przez stronę naruszeń, uznał, że liczba i rodzaj popełnionych przez przedsiębiorcę naruszeń w skali prowadzonej przez niego działalności transportowej jest znaczna. Przy czym GITD wziął pod uwagę jedno najpoważniejsze naruszenie popełnione przez stronę na terytorium Wielkiej Brytanii, opisane w grupie 5 lp. 2 zał. I do rozporządzenia 2016/403, usankcjonowane decyzją wykonalną z [...] lutego 2020 r. oraz 7883 bardzo poważnych naruszeń stwierdzonych decyzją [...]WITD z [...] sierpnia 2019 r. Podkreślił przy tym, że w zał. II do rozporządzenia 2016/403 uregulowano, że poważne naruszenia (PN) i bardzo poważne naruszenia (BPN) wymienione w zał. I, jeżeli popełniane są wielokrotnie, uznawane są za poważniejsze przez właściwy organ państwa członkowskiego prowadzenia przedsiębiorstwa oraz czynniki i zasady obliczania częstotliwości występowania wielokrotnych naruszeń.

W oparciu o powyższe zasady GITD ustalił następujące wartości: 3PN/na kierowcę/na rok=l BPN/na kierowcę/na rok; 12 BPN/na kierowcę/na rok=4 NN/na kierowcę/na rok, a więc 7883 BPN/średnio 9 kierowców na rok=875,88 BPN/na kierowcę/na rok.

W opinii GITD według wyliczonych wskaźników same naruszenia BPN i PN popełnione przez stronę mogły stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie dobrej reputacji przewoźnika drogowego na podstawie załącznika II do rozporządzenia 2016/403 oraz art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a) u.t.d.

W oparciu o powyższe ustalenia GITD potwierdził wcześniejsze stanowisko, że odebranie stronie dobrej reputacji będzie proporcjonalną reakcją na stwierdzone naruszenia. Podkreślił też, że zgodnie z art. 7d ust. 1 u.t.d. organ jest zobowiązany wszcząć postępowanie dotyczące badania dobrej reputacji w przypadku stwierdzenia popełnienia przez przedsiębiorcę tylko 1 najpoważniejszego naruszenia. W sprawie zaś stwierdzono popełnienie 1 najpoważniejszego naruszenia (NN) i 7883 bardzo poważnych naruszeń (BPN).

Organ stwierdził, że wziął pod uwagę działania podjęte przez przedsiębiorcę, mające na celu poprawę sytuacji w jego przedsiębiorstwie. Ocenił, że są one nieadekwatne do rodzaju popełnionych naruszeń i niewystarczające do uznania, że w przyszłości nie dojdzie do popełnienia przez przedsiębiorcę podobnych naruszeń, tym bardziej, że strona nie przedłożyła dowodów na potwierdzenie swoich twierdzeń, mimo wezwania przez organ do przedłożenia dowodu zakupu urządzenia do pobierania danych, dokumentów potwierdzających przeszkolenie kierowców i wszelkiej innej dokumentacji mającej znaczenie dla sprawy. Niezależnie od powyższego w ocenie GITD przeszkolenie kierowców w zakresie obowiązku sprawdzenia kompletności dokumentacji przed rozpoczęciem przejazdu, zwracania baczniejszej uwagi na stan techniczny pojazdów i zasad używania tachografów nie jest wystarczające dla zapewnienia właściwej organizacji pracy w przedsiębiorstwie strony. Natomiast zakup nowego urządzenia do pobierania danych cyfrowych z kart kierowców i tachografów oraz dysku zewnętrznego do ich przechowywania nie powoduje wyłączenia odpowiedzialności strony za nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy.

Przy ocenie dobrej reputacji strony organ uwzględnił także kwestię interesu społecznego w kontynuacji przez stronę działalności transportowej. Według danych z "Barometru zawodów" ([...]) prowadzonego przez Wojewódzki Urząd Pracy w B., zawody kierowcy samochodów ciężarowych i kierowcy ciągników siodłowych zostały zakwalifikowane do grupy zawodów deficytowych zarówno w skali województwa, jak i poszczególnych powiatów od początku prowadzenia badania "Barometr zawodów", czyli od 2015 r. Jego zdaniem interes społeczny nie stałby na przeszkodzie zawieszeniu lub cofnięciu stronie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

W złożonych wyjaśnieniach strona wskazała, że nie jest członkiem żadnej polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych.

W konkluzji organ stwierdził, że, dokonując oceny dobrej reputacji strony, zbadał wszystkie przesłanki dotyczące zarówno prowadzonej przez nią działalności, jak i wpływ tej działalności na poziom bezrobocia w regionie i zaspokajanie potrzeb lokalnej społeczności w zakresie transportu drogowego.

Przedsiębiorca nie podzielił stanowiska GITD i wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

1) art. 1 ust. 1 oraz lp. 12 grupy 2 zał. I rozporządzenia 2016/403 w zw. z art. 6 ust. 2 lit. b) akapit pierwszy rozporządzenia 1071/2009 poprzez błędną wykładnię tego przepisu i uznanie że określone pod lp. 12 w grupie 2 zał. I rozporządzenia 2016/403 poważne naruszenie polegające na nieudostępnieniu podczas kontroli danych rejestrowanych i przechowywanych przez co najmniej rok, dotyczy oddzielnie każdego z kontrolowanych dni w odniesieniu do każdego z kontrolowanych kierowców, podczas gdy prawidłowa treść normy wynikającej z tego przepisu, ustalona w oparciu o wykładnie językową, wsparta wykładnia systemowa, powinna prowadzić do uznania, iż nieudostępnienie podczas kontroli danych które przedsiębiorca zobowiązany jest rejestrować i przechowywać przez co najmniej rok, stanowi jedno wykroczenie - niezależnie od ilości dni oraz kierowców których danych brakuje;

2) art. 7d ust.4 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 1 ust. 2 oraz zał. II pkt 1-3 rozporządzenia 2016/403 w zw. z art. 6 ust. 2 lit. a akapit drugi rozporządzenia 1071/2009 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie że częstotliwość popełniania przez skarżącego naruszeń, skategoryzowanych jako bardzo poważne naruszenia, nie jest nieznaczna w porównaniu do liczby kierowców zatrudnionych przez skarżącego oraz skali prowadzonych przez niego operacji transportowej w sytuacji gdy GITD dokonał tego ustalenia w oparciu o nieprawdziwą liczbę naruszeń oraz niewłaściwie obliczoną średnioroczną liczbę kierowców zatrudnianych przez skarżącego, a także niewłaściwie obliczoną skalę prowadzonych przez skarżącego operacji transportowych;

3) art. 7d ust. 4 pkt 3 u.t.d. w zw. z art. 6 ust. 2 lit. a akapit drugi rozporządzenia 1071/2009 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na rozstrzygnięcie kwestii interesu społecznego kontynuowania przez skarżącego działalności gospodarczej tylko i wyłącznie w oparciu o analizę wpływu zaprzestania przez skarżącego działalności na poziom bezrobocia w sytuacji, gdy wskazane przepisy nakładają na organ obowiązek oparcia swoich ustaleń także na innych przesłankach, adekwatnych do okoliczności danej sprawy;

4) art. 7d ust. 5 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia 1071/2009 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie że utrata przez skarżącego dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia w sytuacji, gdy GITD nie przeprowadził w odpowiedni sposób postępowania dotyczącego oceny dobrej reputacji skarżącego, dokonując ustaleń w oparciu o błędne dane, z pominięciem szczegółowej analizy wpływu działań skarżącego podjętych w celu uniknięcia w przyszłości naruszeń związanych z wykonywaniem transportu, bowiem prawidłowo przeprowadzone postępowanie powinno doprowadzić do uznania iż w okolicznościach niniejszej sprawy utrata dobrej reputacji skarżącego będzie stanowiło nieproporcjonalną reakcję na rzeczywiste naruszenia popełnione przez skarżącego.

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 7, art. 76 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne ustalenie przez GITD że decyzją z [...] sierpnia 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną za popełnienie 7882 naruszeń, w sytuacji gdy w wyżej wskazanej decyzji stwierdzono jedno naruszenie, określone w Ip. 12 grupy 2 zał. I rozporządzenia 2016/403 jako niedopełnienie obowiązku udostępnienia danych z okresu jednego roku, a liczba 7882 odnosi się do ilości dni, za które skarżący nie udostępnił danych podczas kontroli co stanowiło podstawę do obliczenia wymiaru kary pieniężnej;

2) art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się dokonaniem przez GITD ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie z pominięciem istotnych faktów, na które wskazywał skarżący w swoich oświadczeniach, dotyczących okoliczności związanych z ukaraniem za naruszenie w Wielkiej Brytanii jak również nieuzasadnioną odmowę uznania za wiarygodne oświadczeń skarżącego dotyczących jego działań podjętych w celu wdrożenia prawidłowej dyscypliny pracy oraz mających zapobiegać powstawaniu naruszeń w przyszłości;

3) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych dotyczących braku istnienia interesu społecznego w kontynuowaniu przez skarżącego działalności gospodarczej w oparciu o nieaktualne informacje zawarte w piśmie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w B. z 7 lutego 2020 r., podczas gdy w chwili wydania zaskarżonej decyzji sytuacja związana z możliwością zatrudnienia na stanowisku kierowcy, z uwagi na obowiązujący w Polsce stan epidemii związanej z wirusem covid-19; mogła ulec zdecydowanej zmianie, czego organ nie ustalił;

4) art. 11 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powodów uznania za niewiarygodne twierdzeń skarżącego dotyczących działań podjętych przez niego w celu wdrożenia prawidłowej dyscypliny pracy oraz mających zapobiegać powstawaniu naruszeń w przyszłości;

5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji w sytuacji gdy prawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego oraz prawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego powinny skutkować uchyleniem przez GITD - działającego jako organ drugiej instancji, zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięciem niniejszej sprawy co do istoty poprzez wydanie decyzji stwierdzającej że dobra reputacja Skarżącego pozostaje nienaruszona.

W oparciu o powyższe zarzuty przedsiębiorca wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji GITD oraz uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji wydanej przez ten organ w I instancji i zasądzenie od GITD na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Organ-GITD w odpowiedzi na skargę podtrzymał argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji i wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.; dalej: ustawa COVID) oraz zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI WSA z 25 lutego 2021r. Sąd w obecnym składzie podzielił stanowisko przedstawione w uzasadnieniu uchwał składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 30 listopada 2020 r.,

sygn. II OPS 6/19 i II OPS 1/20 oraz 22 lutego 2021 r. sygn. I OPS 1/20 (opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy COVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi, przy ustalaniu granic rozpoznania sprawy, należy odwołać się do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), w myśl którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Kierując się powyższą regułą, skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty w niej podniesione są zasadne.

Zdaniem Sądu, organ, wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się, mogącej mieć zasadniczy wpływ na ostateczny wynik sprawy - obrazy przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 k.p.a. - polegającej na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów skarżącego, a w konsekwencji naruszenia także prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7d ust. 1, ust. 4 pkt 1, 2 i 3 oraz ust. 5 u.t.d.

Zgodnie bowiem z art. 7d ust. 4 u.t.d., przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, bierze pod uwagę w szczególności:

1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych;

2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego;

3) interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie;

4) opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem.

Z kolei w myśl art. 7d ust. 5 u.t.d. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2:

1) wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, albo

2) wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia.

W kontrolowanej sprawie GITD, mając na uwadze treść art. 7d ust. 1 u.t.d. prawidłowo wszczął postępowanie w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przez przewoźnika, z uwagi na stwierdzone naruszenia z pkt 2 lit. a) i lit. c) powołanego ust., przy czym w zaskarżonej decyzji organ zamiast lit. c) powołał lit. b), mimo prawidłowego wskazania tej podstawy w decyzji z [...] czerwca 2020 r. W zaskarżonej decyzji GITD wziął bowiem pod uwagę jedno najpoważniejsze naruszenie popełnione przez stronę na terytorium Wielkiej Brytanii, opisane w grupie 5 lp. 2 zał. I do rozporządzenia 2016/403 (nieutrzymywanie pojazdu w stanie zapewniającym bezpieczeństwo i w stanie zdatności do ruchu drogowego powodujące bardzo poważną usterkę układu hamulcowego, podłączeń układu kierowniczego, kół/opon, zawieszenia lub podwozia lub innego wyposażenia mogącą spowodować bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego prowadzące do podjęcia decyzji o unieruchomieniu pojazdu), sankcjonowane decyzją wykonalną z [...] lutego 2020 r. oraz 7883 bardzo poważnych naruszeń stwierdzonych decyzją [...]WITD z [...] sierpnia 2019 r., opisanych w grupie 2 lp. 12 zał. I do rozporządzenia 2016/403.

Wobec tego, skoro, jak wynikałoby z uzasadnienia decyzji, na mocy art. 94b u.t.d. (Nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie określone w zał. IV do rozporządzenia 1071/2009 lub poważne naruszenie określone w zał. I do rozporządzenia 2016/403 uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu) w zw. z art. 7e pkt 5 u.t.d. GITD uznał za niebyłe naruszenia stwierdzone decyzjami z [...] marca 2019 r i [...] maja 2019 r., to nie powinien powoływać w podstawie prawnej naruszenia z grupy 10 lp. 1 zał. I do rozporządzenia 2016/403 (przewóz towarów bez posiadania ważnej licencji wspólnotowej (np. brak licencji, licencja została sfałszowana, wycofana, wygasła itd.)).

W przedmiotowej sprawie, GITD, analizując przesłanki z art. 7d ust. 4 pkt 1, 2 i 3 u.t.d., uznał, że jedno najpoważniejsze naruszenie i 7883 bardzo poważnych naruszeń (w przeliczeniu na jednego kierowcę – 875,88 BPN na rok) było wystarczające do wszczęcia postępowania w sprawie dobrej reputacji przewoźnika, a następnie do odebrania stronie dobrej reputacji, bez dogłębnego i rzetelnego rozważenia pozostałych okoliczności, także tych wyszczególnionych w powołanych jednostkach. Gdy chodzi o sposób przeliczania BPN na 1 kierowcę przez okres 1 roku, to należy zauważyć, że w dacie kontroli w przedsiębiorstwie, skutkującej nałożeniem kary przez [...]WITD przedsiębiorca zatrudniał 15 kierowców (kopia decyzji [...]WITD, k. – 17-19 akt adm.), a w dacie zaskarżonej obecnie decyzji -9 pracowników. Organ nie wytłumaczył, dlaczego przy obliczaniu wielkości naruszeń w odniesieniu do 1 kierowcy uwzględnił liczbę kierowców z okresu po kontroli, a przed wydaniem decyzji, a nie z daty kontroli. Organ też nie odniósł stwierdzonej liczby naruszeń do skali prowadzonych przez przedsiębiorcę operacji transportowych, czego wymaga art. 7d ust. 4 pkt 1 u.t.d.

Co do przesłanki, także podlegającej badaniu w postępowaniu oceniającym dobrą reputację, określonej w art. 7d ust. 4 pkt 2 u.t.d. (czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego) GITD przyjął, że działania skarżącego są nieadekwatne do rodzaju popełnionych naruszeń, ponieważ skarżący nie przedstawił dowodów na potwierdzenie swoich twierdzeń, by w dalszej części tego samego akapitu stwierdzić, że "przeszkolenie kierowców w zakresie obowiązku sprawdzenia kompletności dokumentacji przed rozpoczęciem przejazdu, zwracania baczniejszej uwagi na stan techniczny pojazdów i zasad używania tachografów nie jest wystarczające dla zapewnienia właściwej organizacji pracy" (s. 10 zaskarżonej decyzji).

Owszem, przedsiębiorca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wskazywał, aby pandemia COVID - 19 miała wpływ na jego działalność jako przewoźnika. Obie decyzje zostały wydane, gdy panowała epidemia COVID-19 (pierwsza –[...] czerwca 2020 r., a druga-[...] października 2020 r.). Organ zaś do oceny okoliczności wskazanych w art. 7d ust. 4 pkt 3 u.t.d. (interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie) posłużył się pismem Wojewódzkiego Urzędu Pracy w B. z 7 lutego 2020 r., a więc wydanym przed pandemią COVID-19, nie rozważając jego aktualności w warunkach wspomnianej epidemii.

Przepis art. 7d ust. 5 u.t.d. w pkt 1 i 2 wymaga zaś zbadania czy utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną/nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia. Wydanie decyzji w tym zakresie wymaga od właściwego organu państwa, w którym przedsiębiorca ma siedzibę, przeprowadzenia w odpowiedni i terminowy sposób, należycie zakończonego postępowania administracyjnego, w ramach którego należy ustalić, czy w określonym przypadku i w danych okolicznościach utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalną reakcję. Każde takie ustalenie musi być należycie umotywowane i uzasadnione (art. 6 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1071/2009). W przepisie tym mówi się też, że postępowanie może objąć w odpowiednich przypadkach kontrolę w lokalach danego przedsiębiorstwa.

Powyższe zasady, które powinny być realizowane w omawianym postępowaniu, zostały powtórzone w Preambule rozporządzenia 2016/403. W jej Motywie (6) stwierdza się, że przeprowadzenie pełnego krajowego postępowania administracyjnego w celu ustalenia, czy utrata dobrej reputacji stanowiłaby proporcjonalną reakcję w indywidualnym przypadku, jest jednak obowiązkiem właściwych organów państwa członkowskiego. Taka krajowa procedura kontroli powinna obejmować, w stosownych przypadkach, kontrole w siedzibie danego przedsiębiorcy. Z kolei w Motywie (9) ujęto, że w interesie przejrzystości i uczciwej konkurencji należy ustanowić wspólną metodę obliczania częstotliwości występowania naruszeń, powyżej której powtarzające się naruszenia będą uznawane za poważniejsze przez właściwy organ państwa członkowskiego siedziby. Takie powtarzające się naruszenia mogą spowodować wszczęcie krajowego postępowania administracyjnego, które zgodnie z decyzją uznaniową właściwego organu może skutkować utratą dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego.

Z powołanych uregulowań wynika, że to na organie spoczywa obowiązek przeprowadzenia szybkiego i wnikliwego postępowania w sprawie dobrej reputacji przewoźnika.

Powołane zasady przewidują co najmniej taką aktywność organu jak wymaga tego art. 7 k.p.a. (W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny), art. 11 k.p.a. (Organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.), art. 77 § 1 k.p.a. (Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.) oraz przez art. 80 k.p.a. (Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona).

Należy też zauważyć, że katalog okoliczności uwzględnianych przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji nie jest zamknięty, jak wynika z treści art. 7d ust. 4 u.t.d. Dlatego w niniejszej sytuacji należałoby rozważyć kwestię, że chociaż przedsiębiorca podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie udostępnił wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, to podczas kontroli drogowych na terenie Wielkiej Brytanii w dniach [...] marca 2019 r. i [...] maja 2019 r. kontrolujący najprawdopodobniej nie stwierdzili u kierowców nieprawidłowości w zakresie dokumentowania czasu pracy (nie zostały w tym zakresie nałożone kary).

Według art. 36 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 1), jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w tachograf analogowy, musi być on w stanie okazać, na każde żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych: wykresówki z bieżącego dnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 28 dni; kartę kierowcy, jeśli ją posiada; oraz wszelkie zapisy odręczne oraz wydruki sporządzone w ciągu bieżącego dnia oraz poprzednich 28 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego aktu oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Natomiast w myśl ust. 2 art. 36 powołanego rozporządzenia jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w tachograf cyfrowy, musi być w stanie okazać, na każde żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych: swoją kartę kierowcy, wszelkie zapisy odręczne oraz wydruki sporządzone w ciągu bieżącego dnia oraz poprzednich 28 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego aktu oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Okres działalności przedsiębiorstwa objęty kontrolą ([...] czerwca 2018 r. – [...] czerwca 2019 r.) pokrywał się z datami wspomnianych kontroli drogowych w Wielkiej Brytanii.

Jeżeli organ miał wątpliwości, czy skarżący przechowuje w przedsiębiorstwie wykresówki oraz pobrane dane z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, to zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1071/2009 i rozporządzeniem 2016/403 powinien w tym zakresie przeprowadzić kontrolę przedsiębiorcy.

Organ ma bowiem nie tylko ustalić czy wystąpiły przesłanki mające wpływ na dobrą reputację przewoźnika, ale i też czy utrata dobrej reputacji będzie proporcjonalną/nieproporcjonalna reakcją za popełnione naruszenia (art. 7d ust. 5 u.t.d., art. 6 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1071/2009).

Nie można podzielić poglądu skarżącego, że naruszenia stwierdzone podczas kontroli i objęte karą pieniężną nałożoną przez [...]WITD decyzją z [...] sierpnia 2019 r. stanowiły jedno naruszenie w rozumieniu rozporządzenia 1071/2009 i rozporządzenia 2016/403. W zał. I grupę 2 opisano "Grupy naruszeń przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 (tachograf)", by pod nr 12 wskazać, że chodzi o dane rejestrowane i przechowywane, które nie są dostępne przez co najmniej rok. Wątpliwości rozwiewa Załącznik II do rozporządzenia 2016/403 "Częstotliwość występowania poważnych naruszeń", w którego ust. 1 zapisano, że poważne naruszenia (PN) i bardzo poważne naruszenia (BPN) wymienione w załączniku I, jeżeli popełniane są wielokrotnie, uznawane są za poważniejsze przez właściwy organ państwa członkowskiego prowadzenia przedsiębiorstwa. Przy obliczaniu częstotliwości występowania wielokrotnych naruszeń państwa członkowskie biorą pod uwagę następujące czynniki: wagę naruszenia (PN lub BPN); czas (okres przynajmniej roku od daty kontroli); liczbę kierowców wykonujących operacje transportowe, którymi kieruje zarządzający transportem (średnio na rok).

Ponadto, nielogicznym byłoby, aby w postępowaniach toczących się na podstawie tej samej ustawy –u.t.d., na użytek nakładania kar na podstawie lp. 6.3.16 zał. nr 3 do u.t.d. (Nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy) opisywane naruszenie byłoby traktowane jako wielokrotne, a w postępowaniu dotyczącym dobrej reputacji – jako jedno.

GITD powinien wszechstronnie ocenić wagę naruszenia oraz naruszenia najpoważniejszego, jak tego wymagają powołane przepisy i przede wszystkim kwestię proporcjonalności tej sankcji, która wywołuje surowe następstwa (art. 7d ust. 6 i 7 u.t.d.). Przy tym w sprawie, jak kontrolowana, wydawana jest decyzja uznaniowa i powinno w jej uzasadnieniu znaleźć się wyczerpujące odniesienie do przesłanek z art. 7d ust. 3 u.t.d. oraz z art. 7 k.p.a. Dopiero wówczas decyzja spełni wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. (Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa). W świetle art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie nie tyle ma być obszerne, bo tego ustawodawca nie wymaga, ale jasne, konkretne i przekonujące, do czego z kolei obliguje ustanowiona w art. 11 k.p.a. zasada procesowa. Siła argumentacyjna aktu stosowania prawa nie wyraża się w ilości zamieszczonych w jego uzasadnieniu słów, ale w spójności, klarowności i logice wywodu.

W ocenie Sądu, organ dopuścił się naruszenia przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy też zgodzić się ze skarżącym, że GITD naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania, nie rozważywszy wpływu/braku wpływu stanu epidemii COVID-19 na zastosowanie omawianego środka. Nadmienić należy, że w decyzji z [...] czerwca 2020 r. organ powołał się na przepisy związane ze stanem ww epidemii, ale w celu wyjaśnienia wydłużenia terminu załatwienia sprawy.

Naruszenie powyższe ma poważne implikacje co do niemożności dokonania oceny zaskarżonej decyzji w kontekście prawidłowości zastosowania przepisów materialnoprawnych, tj. art. 7d ust. 4 u.t.d., z uwagi na brak wyczerpującej i wszechstronnej oceny przez pryzmat ww. przepisu, argumentacji skarżącego i innych, powołanych okoliczności mających wpływ na kwestię dobrej reputacji przedsiębiorcy i jej proporcjonalnego charakteru, łącznie z rozważeniem przeprowadzenia kontroli przedsiębiorstwa w tymże zakresie.

Dlatego też, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ winien będzie zobowiązany ponownie ocenić zebrany materiał dowodowy, a w razie wątpliwości uzupełnić go we wskazanym zakresie i następnie skonfrontować z wyjaśnieniami skarżącego, kierując się dyspozycją przepisu art. 7d ust. 4 i ust. 5 u.t.d. Jeżeli ustawa posługuje się pewnymi kryteriami ocennymi, pozostawionymi w gestii organów administracji publicznej, ocena taka, co dotyczy właśnie art. 7d ust. 4 pkt 1, 3 i ust. 5 u.t.d., winna być szczegółowa i wyraźnie wskazywać motywy, które stały za odpowiednią kwalifikacją liczby stwierdzonych naruszeń i ich proporcjonalnym charakterem wobec popełnionych naruszeń.

Z powyższych względów, Sąd uznał, że koniecznym jest uchylenie na mocy art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.).