Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3740/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 59 pkt 4
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Wiszniewska-Białecka Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 425/15 w sprawie ze skargi Spółki A z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

II GSK 3740/16

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 2 marca 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ( dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę Spółki A z siedzibą w R. (dalej: Skarżąca), na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie (dalej: DIC), z dnia [...] października 2014 r., wydanej w przedmiocie cofnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że:

Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r., przedłużoną decyzją z [...] października 2009r., DIC udzielił Skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w 205 punktach województwa mazowieckiego.

Następnie decyzją z [...] czerwca 2014 r. DIC cofnął udzielone Skarżącej zezwolenie - w części dotyczącej punktu gier mieszczącego się w miejscowości M. Organ stwierdził bowiem, że Skarżąca we wspomnianym punkcie gry, na automatach o niskich wgranych, nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. DIC uznał przy tym, że niewykonywanie przez Skarżącą działalności, w tym punkcie gry, nie było następstwem działania siły wyższej. Wobec tego spełnione zostały przesłanki cofnięcia zezwolenia w części, określone w art. 59 pkt 4 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm., dalej: u.g.h.). Po rozpoznaniu odwołania Skarżącej, decyzją z [...] października 2014 r. DIC utrzymał w mocy decyzję z [...] czerwca 2016 r. W uzasadnieniu organ podtrzymał argumentację o konieczności cofnięcia zezwolenia w części, na podstawie art. 59 pkt 4 u.g.h. Wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż Skarżąca nie wykonywała działalności we wspomnianym punkcie gier, przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, a przerwa nie była następstwem siły wyższej. Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła skargę, którą Sąd i instancji wyrokiem z dnia 2 marca 2016r. oddalił. W uzasadnieniu stwierdził, że z art. 59 u.g.h. wynika, iż cofniecie zezwolenia na prowadzenie działalności, w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, nie zależy od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia kreślonych przesłanek. Jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania przepisu art. 59 pkt 4 u.g.h. jest ustalenie, że zaprzestanie, bądź niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej. Natomiast DIC ustalił, iż Skarżąca zaprzestała i nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem, przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Natomiast niewykonywanie powyższej działalności, nie było następstwem działania siły wyższej,

Sąd nie dopatrzył się też, wystąpienia przesłanek uzasadniających konieczność odstąpienia od wykładni językowej art. 59 pkt 4 u.g.h., który to przepis, nie jest przepisem technicznym w rozumieniu wyroku TSUE w sprawach C-213/11, C-214/11, C-217/11, z dnia 19 lipca 2012 r., gdyż stanowi on zmienioną wersję poprzednio obowiązującego art. 52 ust. 2 pkt 4 ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm., dalej: ustawa o grach i zakładach wzajemnych). Norma zawarta w art. 59 pkt 4 u.g.h. nie wprowadza natomiast żadnej nowej regulacji, wobec działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (poza wydłużeniem okresu zaprzestania lub niewykonywania działalności) i nie ma podstaw do przyjęcia, że może powodować ograniczenie tego typu działalności.

Skoro – zdaniem Sądu I instancji - art. 59 pkt 4 u.g.h. nie wprowadzała żadnych ograniczeń dotyczących prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, to znaczy, że nie może on być traktowany, jako "przepis techniczny", w rozumieniu ww. wyroku TSUE.

Za chybione, Sąd I instancji uznał, wskazywane rozróżnianie pojęć "zaprzestanie" i "niewykonywanie", gdyż z uzasadnienia skargi wynika, że opiera się ono na niezrozumieniu treści zaskarżonych decyzji, które dotyczą tylko spornego punktu gier, a nie całości działalności Skarżącej, w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, na terenie województwa mazowieckiego. Brak jest przy tym podstaw do wniosku, że intencją racjonalnego ustawodawcy było wprowadzenie do obrotu prawnego tzw. "martwego" przepisu, za jaki należałoby uznać art. 59 pkt 4 u.g.h., gdyby przyjąć wykładnię tego przepisu, sugerowaną przez Skarżącą. Zdaniem Sądu I instancji, w realiach niniejszej sprawy zawieszenie przez Skarżącą eksploatacji automatu do gier w spornym punkcie oznacza, że dobrowolnie zaprzestała wykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności, w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w spornym punkcie. Tym samym wystąpiły pozytywne przesłanki przewidziane w art. 59 pkt 4 u.g.h., a także nie wystąpiła negatywna przesłanka, o której mowa w tym przepisie.

Od powyższego wyroku Skarżąca złożyła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kosztów opłaty od pełnomocnictwa.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. dalej: p.p.s.a.), w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647; p.u.s.a.), w zw. z art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej: ordynacja podatkowa), w zw. z art. 8 u.g.h., wskutek niedostrzeżenia przez Sąd I instancji naruszenia przez organ prawa procesowego, na etapie postępowania administracyjnego, wynikającego z niedopuszczenia oraz nieprzeprowadzenia w sprawie dowodu, z przesłuchania świadka zgłoszonego w toku postępowania, w szczególności na okoliczność, że Skarżąca realizowała działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w punkcie gier będącym przedmiotem postępowania, oraz braku podstaw do przyjęcia, że zaprzestała oraz nie wykonywała prowadzenia tej działalności, w sytuacji, gdy dowód ten miał podstawowe znaczenie z punktu widzenia przedmiotu postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że:

a) użyte w art. 59 pkt 4 u.g.h. określenie "zaprzestanie" oznacza "zaprzestanie działalności w ogóle w zakresie gier na automatach o niskich wygranych",

b) użyte w art. 59 pkt 4 u.g.h. określenie "niewykonywanie" oznacza "nieurządzanie gier na automatach o niskich wygranych".

Prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów prowadzi natomiast do wniosku, że brak jest podstaw do przyjęcia wskazanego rozróżnienia, gdyż zarówno określenie "zaprzestanie" jak i określenie "niewykonywanie" dotyczy działalności objętej zezwoleniem na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w ogólności,

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że jedynym przejawem aktywności strony posiadającej zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, jest czynna eksploatacja automatów do gier o niskich wygranych, w sytuacji, gdy przejawy prowadzenia działalności podmiotu posiadającego wspomniane zezwolenie mogą być znacznie szersze, zwłaszcza, że ustawa wprost wskazuje, iż zezwolenie obejmuje "urządzanie i prowadzenie działalności", a nie tylko "prowadzenie działalności", do czego ograniczył je Sąd rozpoznający sprawę,

4. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 u.g.h., przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że z art. 138 ust. 2 u.g.h. wynika, że art. 59 pkt 4 u.g.h. powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h., podczas gry prawidłowa wykładnia tego przepisu, z uwzględnieniem konieczności jego "odpowiedniego stosowania" prowadzi do wniosku, że art. 59 pkt 4 u.g.h., nie powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h.,

5. z ostrożności - naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 u.g.h. przez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji, gdy z art. 138 ust. 2 u.g.h. wynika, że art. 59 pkt 4 u.g.h. stosowany odpowiednio nie powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 u.g.h.,

6. z ostrożności - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 § 1 i 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 59 pkt 4 w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 u.g.h. wskutek braku wskazania oraz wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia sposobu odpowiedniego stosowania art. 59 pkt 4 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h.,

7.z ostrożności - naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie, art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 59 pkt 4 u.g.h., w zw. z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21 lipca 1998 r., s. 37 ze zm.; dyrektywa 98/34/WE) w zw. z § 2 pkt 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 ze zm., dalej: rozporządzenie z dnia 23 grudnia 2002r.), przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie są to przepisy techniczne i w konsekwencji ich zastosowanie, w sytuacji, gdy stanowią one nienotyfikowane przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE oraz w rozumieniu § 2 pkt 3 i 5 rozporządzenia z dnia z 23 grudnia 2002 r., a zatem nie mogły być stosowane i nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia organu w niniejszej sprawie,

8. z ostrożności - naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie, art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 59 pkt 4 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE w zw. z § 2 pkt 3 i 5 rozporządzenia z dnia z 23 grudnia 2002 r., przez ich niewłaściwe zastosowanie wskutek przyjęcia, że nie są to przepisy techniczne, w sytuacji, gdy stanowią one nienotyfikowane przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE oraz w rozumieniu § 2 pkt 3 i 5 rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2002 r., a zatem nie mogły być stosowane i nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia organu w niniejszej sprawie,

9. z ostrożności - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124, w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 ugh w zw. z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE w zw. z § 2 pkt 3 i 5 rozporządzenia z dnia z 23 grudnia 2002 r., wskutek niedostrzeżenia przez WSA naruszenia prawa procesowego dokonanego przez organ na etapie postępowania administracyjnego wynikającego z niedokonania weryfikacji tego, czy art. 59 pkt 4 u.g.h. stanowi nienotyfikowany przepis techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE oraz w rozumieniu § 2 pkt 3 i 5 rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2002 r., a zatem niedokonania weryfikacji tego, czy mógł być on stosowany i czy mógł stanowić podstawę rozstrzygnięcia organu w niniejszej sprawie.

DIC wniósł, w odpowiedzi na skargę, o oddalenie skargi kasacyjnej w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a., przy czym wiodące w sprawie są zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego: po pierwsze dotyczące błędnej wykładni art. 59 pkt 4 u.g.h., a w konsekwencji jego niewłaściwego zastosowania, i po drugie dotyczące technicznego charakteru art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 59 pkt 4 u.g.h., co powoduje, zdaniem Skarżącej, że wobec braku notyfikacji Komisji Europejskiej, nie mogły być stosowane, a zatem nie mogły stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięcia organu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty te nie są zasadne.

Po pierwsze, niezasadny jest zarzut błędnej wykładni art. 59 pkt 4 u.g.h. Przepis ten był już przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego w analogicznych stanach faktycznych m.in. w wyrokach z dnia 14 października 2014 r., II GSK 837/13 i z dnia 4 lutego 2016 r., II GSK 1420/14 i II GSK 1958/14. Wyrażone tam stanowisko skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela. Zgodnie z art. 59 pkt 4 u.g.h., organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. Z przepisu tego wynika, że ustawodawca wskazał dwie odrębne przesłanki cofnięcia w całości lub części koncesji lub zezwolenia - z zastrzeżeniem, że nie mogą być one następstwem działania siły wyższej. Tak, więc przesłanki zaprzestania i niewykonywania działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, w rozumieniu tego przepisu, nie są tożsame. Należy przyjąć, że zaprzestanie ma charakter trwały, zaś niewykonywanie charakter przejściowy, przy czym skutek cofnięcia ma miejsce, gdy przerwa w wykonywaniu (niewykonywanie) działalności trwa ponad 6 miesięcy. Obie przesłanki – zarówno zaprzestanie jak i niewykonywanie działalności - dotyczą działalności objętej koncesją lub zezwoleniem. Nie można zgodzić się ze Skarżącą, że brak "czynnej eksploatacji automatów do gier na automatach o niskich wygranych" przez podmiot, któremu udzielono zezwolenia na prowadzenie działalności, w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, nie oznacza niewykonywania działalności objętej tym zezwoleniem w sposób trwały (zaprzestania) bądź przejściowy. Stosownie do art. 129 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, jest prowadzona do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Skarżącej udzielono zezwolenia na podstawie ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Zgodnie z jej art. 1, ustawa ta, określa warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności m.in. w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Warunki urządzania gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach o niskich wygranych uregulowano w rozdziale 2 powołanej ustawy. Odnośnie gier na automatach o niskich wygranych wskazano tam na wymaganie przedstawiania i zatwierdzania regulaminu i jego zmian (art. 13 ust. 3a), dopuszczenia do eksploatacji (art. 15b ust. 4), dopuszczalności uczestniczenia w grach na tych automatach przez osoby, które ukończyły 18 lat. W art. 14 ustawodawca posługuje się określeniami takimi jak "urządzanie" gry w bingo pieniężne, a w art. 15 "prowadzenie" zakładów wzajemnych. Co się tyczy udzielania zezwoleń (rozdział 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, ustawa stanowiła, że podmiot ubiegający się o zezwolenie składa "wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie /.../ gier na automatach o niskich wygranych" (art. 32 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych). Treść zezwolenia - określonego art. 35 ust. 1 - dotyczyła zaś "zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie (m.in.) gier na automatach o niskich wygranych". Z kolei w art. 36 ust. 1 ustawodawca ponownie określił udzielane zezwolenia, jako "zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie (m.in.) gier na automatach o niskich wygranych". Przepisy te wskazują, że ustawodawca nie do końca konsekwentnie posługiwał się pojęciami "prowadzenie działalności" i "urządzanie działalności". Brak jednak podstaw, by przyjąć, że zezwolenie, o którym mowa w art. 35 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, zawierało dwa odrębne zezwolenia: z jednej strony na urządzanie, a z drugiej – na prowadzenie działalności. Ustawodawca łączy, bowiem urządzanie z prowadzeniem działalności w określonym zakresie. Ponadto w przypadku gier na automatach o niskich wygranych urządzanie i prowadzenie działalności wiąże się z eksploatacją automatów (por. art. 15b ust. 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych). Wynika stąd, że cofnięcie zezwolenia odnosi się, wbrew stanowisku Skarżącej, do wykonywania działalności objętej zezwoleniem, polegającej zarówno na urządzaniu, jak i prowadzeniu gier na automatach o niskich wygranych, co zawsze wiąże się z eksploatacją tych automatów. Po drugie, chybione są zarzuty zmierzające do podważenia możliwości zastosowania w sprawie art. 59 pkt 4 u.g.h. w związku z art. 138 ust. 2 u.g.h. Z art. 138 ust. 2 u.g.h. wynika, że do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się "odpowiednio" art. 58 i art. 59 u.g.h. Odpowiednie stosowanie przepisu - co do zasady - może polegać na jego zastosowaniu do specyficznej sytuacji wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie jego zastosowania (por. uchwała Sądu Najwyższego z 18 grudnia 2001 r., III ZP 25/01). Należy jednak zauważyć, że w art. 138 ust. 2 u.g.h. ustawodawca wyraźnie wskazując na odpowiednie stosowanie art. 59 u.g.h., nie mógł mieć na myśli takiego "odpowiedniego" stosowania, które sprowadzałoby się do odmowy jego zastosowania. W przeciwnym razie, wyraźnie wyłączyłby to możliwość zastosowania tego przepisu, do podmiotów, którym zezwoleń udzielono na podstawie przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych.

Do cofnięcia zezwolenia nie mógł mieć natomiast zastosowania art. 52 ust. 2 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Z art. 129 u.g.h. Wynika, bowiem, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, jest prowadzona do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, według przepisów dotychczasowych, ale tylko, jeśli u.g.h. nie stanowi inaczej. W art. 59 w zw. z art. 138 ust. 2 u.g.h. instytucja cofnięcia zezwolenia została natomiast uregulowana odmiennie niż art. 52 ust. 2 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Po trzecie, bezzasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania, komplementarne wobec ocenionych wyżej zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Wbrew stanowisku Skarżącej, WSA nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i w zw. z art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 ordynacji podatkowej, akceptując stanowisko organów administracji, zgodnie, z którym nie było konieczności przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka zgłoszonego przez Skarżącą, w szczególności na okoliczność, że Skarżąca realizowała działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w punkcie gier będącym przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. Zauważyć należy, że w świetle przyjętej wykładni art. 59 pkt 4 u.g.h. zaprzestanie lub niewykonywanie działalności objętej zezwoleniem na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, należy odnosić do eksploatacji tych automatów. W toku postępowania administracyjnego organy ustaliły, że odnośnie do punktu gier, którego dotyczy ta sprawa, Skarżąca zgłosiła zawieszenie eksploatacji automatów i nie wznowiła działalności w ciągu następnych 6 miesięcy. W związku z tym zbędne było przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka na okoliczność prowadzenia przez Skarżącą działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, skoro okoliczność ta została już bezspornie stwierdzona. Nie jest uzasadniony również, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten, jako przepis prawa procesowego, może być skuteczną podstawą skargi kasacyjnej, tylko w razie wykazania, że ewentualne uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Skarżąca nie podnosi jednak żadnych argumentów, że brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywodów, co do sposobu odpowiedniego zastosowania art. 59 pkt 4 u.g.h., mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Po czwarte, nie są zasadne zarzuty skargi kasacyjnej zmierzające do wykazania, że art. 59 pkt 4 u.g.h. nie mógł być stosowany w rozpatrywanej sprawie z uwagi na jego technicznych charakter, w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Wbrew stanowisku Skarżącej, przepis ten nie ustanawia żadnych warunków mogących mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktu (por. w tej mierze również pkt 73 i n. opinii Rzecznika Generalnego w sprawie C - 303/15), a Skarżąca nie wykazała, aby miało być inaczej. Niezależnie od tego, zaniechanie realizacji obowiązku notyfikacji przepisów technicznych, nie uzasadnia odmowy stosowania przepisów, które charakteru takiego nie mają, tylko na tej podstawie, że zawarte zostały one w tym samym akcie prawnym, który z uwagi na zamieszczenie w nim przepisów technicznych notyfikacji tej podlegał. Podkreślić przy tym należy, że istnienie powiązań pomiędzy różnymi przepisami prawa krajowego nie czyni jeszcze z tych innych uregulowań przepisów technicznych. Sąd krajowy ma, bowiem obowiązek odmowy stosowania jedynie tych przepisów prawa, które stanowiąc w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE przepisy techniczne, ustanowione zostały z uchybieniem obowiązku ich notyfikacji Komisji Europejskiej (wyrok w sprawie C - 303/04; opinia Rzecznika Generalnego w sprawie C - 336/14, pkt 60, opinia Rzecznika Generalnego w sprawie C - 303/15, pkt 44 -48). Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie

art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Nadto, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz organu, bowiem odpowiedź na skargę kasacyjną, nie została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, a w imieniu organu, na rozprawie nikt się nie stawił.