Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1592/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2004r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia terminu rozpoczęcia ewidencjonowania obrotu przy pomocy kasy rejestrującej postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych - Dnia 8 lutego 2005 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2004r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia terminu rozpoczęcia ewidencjonowania obrotu przy pomocy kasy rejestrującej postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 września 2004 r. skarżący P.Z. został wezwany przez Sąd do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi skarżący pismem z dnia 24 września 2004 r. wniósł o zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu oraz do nadesłania potwierdzonych przez właściwy Urząd Skarbowy deklaracji podatkowych z wykazanymi rocznymi dochodami (przychodami) i udzielenia informacji o nabywanym oraz zbywanym, w ciągu ostatnich 5 lat, majątku o wartości powyżej 10.000 zł.

P.Z. składając wniosek na urzędowym formularzu wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wyjaśnił, że na rynku usług [...] panuje duża konkurencja, wobec czego dochodowość jego firmy spadła do minimalnego poziomu. Jest jedynym żywicielem rodziny, a ustalona przez Sąd kwota wpisu jest bardzo wygórowana i może spowodować utratę płynności finansowej.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, córką żony i synem. Ujawnił, że posiada samochód osobowy marki [...] (rok produkcji 1998). W rubryce dotyczącej dochodów wskazał, że osiąga je z tytułu prowadzenia działalności opodatkowanej w formie karty podatkowej ([...]). Żona jest bezrobotna i bez prawa do zasiłku.

W załączonym do wniosku piśmie skarżący poinformował, że nie ma obowiązku składać deklaracji podatkowych, nie posiada konta bankowego oraz nie prowadzi ewidencji przychodów, kosztów uzyskania przychodów. Kwota wpisu jest dla niego znaczącym i nieprzewidzianym obciążeniem. Skarżący odniósł się ponadto do kwestii wysokości wpisu w sprawie uznając, iż nie powinna ona przekraczać 100 zł. Stwierdził, że przedmiotem nie są roszczenia materialne lecz brak właściwego nadzoru na wykonaniem rozporządzenia Ministra Finansów, co zmusza podatników do ponoszenia dodatkowych kosztów.

W dniu 20 grudnia 2004r. postanowieniem sygn. akt III SA/Wa 1592/04 Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalił wniosek skarżącego.

W dniu 12 stycznia 2005r. skarżący wniósł sprzeciw od wskazanego powyższej postanowienia i wskazał, iż jeśli według oceny Sądu niemożliwe jest całkowite zwolnienie od kosztów sądowych to wnosi o zwolnienie częściowe, bądź zmniejszenie do wysokości 100 zł. Ponadto stwierdził, iż wobec wielości podobnych skarg na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej zachodzą przesłanki do połączenia na podstawie, jak wskazał, art. 51 k.a. w zw. z art. 62 K.p.a., a co za tym idzie proporcjonalnego rozłożenia wpisu.

Sąd zważył co następuje:

Na mocy przepisu art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej u.p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego WSA, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postawienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.

Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 i § 3 u.p.p.s.a., Sąd może - na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W przypadku częściowego przyznania prawa pomocy, prawo to może obejmować między innymi zwolnienie od opłat sądowych w całości lub części. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym może nastąpić, jeśli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Sąd, nie negując trudnej sytuacji finansowej skarżącego, uznał, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 247 u.p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Taka bezzasadność zachodzi wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego.

Bezzasadność skargi złożonej w rozpatrywanej sprawie nie jest związana z jej treścią, ale z faktem, iż przy jej wniesieniu skarżący uchybił 30-dniowemu terminowi do wniesienia skargi wskazanemu w treści art. 53 § 1 u.p.p.s.a. Skarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 28 czerwca 2004r. Skarga została złożona w kancelarii Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 30 lipca 2004r. podczas gdy termin do jej wniesienia upłynął w dniu 28 lipca 2004r.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 247 u.p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.

UZASADNIENIE

P.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2004r. nr [...] Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru został ona doręczona skarżącemu w dniu 28 czerwca 2004r. Zgodnie z prezentatą Izby Skarbowej w W., umieszczoną na skardze, została ona wniesiona w dniu 30 lipca 2004r. Pismem z dnia [...] października 2004r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. potwierdził, iż skarga została złożona przez skarżącego osobiście w kancelarii Izby Skarbowej w dniu 30 lipca 2004r.

W myśl art. 53 § l ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.; dalej u.p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 58 §1 pkt 2 u.p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

W rozpatrywanej sprawie termin do wniesienia skargi upłynął 28 lipca 2004r., tak więc skarżący wniósł skargę po upływie tego terminu.

Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § l pkt 2 i § 3 w związku z art. 53 §1 u.p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.