Postanowienie NSA, sygn. akt II FNP 1/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
Zwrócono wpis sądowy
Powołane przepisy: article: art. 232 par. 1 pkt 1, art. 285e par. 1 pkt 6, art. 285h par. 1, art. 285l
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska- Nowacka Sędzia del. WSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi A. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Lu 646/10 oddalającego skargę A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 21 czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z kapitałów pieniężnych za 2007 r. postanawia: 1. odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku; 2. zwrócić A. K. z kasy Naczelnego Sądu Administracyjnego kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 14 stycznia 2011 r., I SA/Lu 646/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z 21 czerwca 2010 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z kapitałów pieniężnych za 2007 r.

2. Postanowieniem z 21 lutego 2013 r., II FSK 1386/11, Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie kasacyjne w sprawie ze skargi kasacyjnej A. K. od wyroku WSA w Lublinie z 14 stycznia 2011 r., I SA/Lu 646/10.

Jak wskazał NSA w uzasadnieniu powyższego postanowienia, wnioskiem z 11 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę kasacyjną. W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej jako: "P.p.s.a.".), postanowił umorzyć postępowanie kasacyjne.

3. Od wskazanego w pkt 1 wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego skarżąca pismem z 26 stycznia 2015 r. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (dalej również jako "skarga"). W skardze nie zawarto wniosku o stwierdzenie niezgodności z prawem przedmiotowego wyroku. Orzeczenie zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 97 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r. Nr poz. 60 ze zm.; dalej jako: "O.p.") w zw. z art. 23 ust 1 pkt 38 oraz art. 30b ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. nr 51 poz. 307 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2014 r. - poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że spadkobierca zbywający odpłatnie akcje nabyte w drodze spadku nie może uwzględnić kosztów uzyskania przychodów w postaci wydatków na ich nabycie poniesionych przez spadkodawcę, a co za tym idzie nie mają do niego zastosowania przepisy o sukcesji podatkowej;

2) art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 97 O.p. w zw. z art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 202 poz. 1956 ze zm.) - poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zwolnienie z podatku akcji nabytych przed 1 stycznia 2004 r. nie ma zastosowania do akcji co prawda nabytych przez spadkodawcę w tym okresie, lecz spadkobranych po tej dacie.

Skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

4. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 14 stycznia 2011 r., I SA/Lu 646/10, nie spełnia wymagań określonych w art. 285e § 1 P.p.s.a. a zatem podlega odrzuceniu.

Na wstępie Sąd przypomina, że zgodnie z art. 285a § 1 P.p.s.a. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Natomiast w świetle regulacji zawartej w art. 285a § 2 P.p.s.a. skarga, o której mowa w § 1, przysługuje również w wyjątkowych przypadkach od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych. Podkreślić należy, że skarga nie jest odrębnym środkiem zaskarżania orzeczenia. Jest to instytucja nadzwyczajna, mająca umożliwić realizację prawa, nadanego przez art. 77 Konstytucji RP, który stanowi, iż każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej. Celem wniesienia skargi nie jest zatem wzruszenie kwestionowanego orzeczenia, lecz uzyskanie prejudykatu w sprawie o odszkodowanie w ramach postępowania przed sądem powszechnym (zob. postanowienie NSA z 10 sierpnia 2011 r., II FNP 2/11). Powyższego zdaje się nie zauważać pełnomocnik skarżącej wskazując, że "złożenie tej skargi stanowi jedyną możliwość wzruszenia Wyroku" (str. 2 skargi).

Omawiana skarga powinna spełniać wymogi właściwe dla każdego pisma w postępowaniu, przy czym oprócz odpisów pisma dla stron do skargi dołącza się dwa odpisy przeznaczone do akt Naczelnego Sądu Administracyjnego, a przede wszystkim skarga powinna czynić zadość wymaganiom określonym w art. 285e § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 285e § 1 P.p.s.a. skarga powinna zawierać:

1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części;

2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie;

3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne;

4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy;

5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono stosując art. 285a § 2 - że występuje wyjątkowy przypadek uzasadniający wniesienie skargi;

6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Zgodnie z art. 285h § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę, która nie spełnia wymagań określonych w art. 285e § 1 P.p.s.a. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga powyższych wymagań nie spełnia. W skardze nie zawarto bowiem wniosku o stwierdzenie niezgodności z prawem przedmiotowego wyroku.

Na marginesie należy także dodać, że trudno przyjąć by skarżąca uprawdopodobniła także wyrządzenie szkody. Strona w żaden sposób nie przekonała Sądu o tym, że poniosła czy też poniesie szkodę w określonej wysokości spowodowaną przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. Strona jedynie podała, że poniosła "szkodę w postaci niezwróconej nadpłaty podatku" jednakże nie wskazała na moment powstania szkody ani jej określoną wartość.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 285h § 1 w związku z art. 285e § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 285l P.p.s.a.