Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 535/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7d ust. 2 w zw. z art. 7d ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 2a;
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 297 par. 1;
journal: Dz.U. 2017 poz 2204
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 3 ust. 1 lit. b, art. 6 ust. 1 lit. a;
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.) Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym w dniu 30 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania utraty wymogu dobrej reputacji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] w K. z [...] r. nr [...] orzekającą o uznaniu, że nastąpiła utrata wymogu dobrej reputacji przez M. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą M. M. "M. " Usługi Transportowe - Przewóz Osób, jako przedsiębiorcy i zarządzającego transportem.

Podstawę prawną wydanej decyzji stanowił art. 7d ust 2 w zw. z art. 7d ust 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U.2019.2140 ze zm.), dalej "u.t.d." oraz art. 6 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r.

Organ ustalił, że M. M. posiada licencję nr [...] wydaną [...] r. przez Starostę K. na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, wydaną na okres 50 lat, tj. do [...] r. Marszałek Województwa Ś., [...] r. przekazał Staroście K. wyrok Sądu Rejonowego we W. II Wydział Karny z [...] r. sygn. akt II [...]. Starosta zawiadomił M. M., że zostało wobec niego wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie zbadania dobrej reputacji przedsiębiorcy i osoby zarządzającej, jako jednego z wymogów posiadania licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Wyjaśnił, że podstawą wszczęcia postępowania była informacja o wydaniu przez Sąd Rejonowy we W. II Wydział Karny wyroku z [...] r. sygn. akt II [...] skazującego M. M. z art. 297 § 1 k.k., tj. za przestępstwo wymienione w art. 5 ust. 2a u.t.d. Wyrok ten stał się prawomocny [...] r. Organ wskazał, że M. M. jest zarówno przedsiębiorcą jak i zarządzającym transportem, a stosownie do art. 7d ust. 1 pkt 1 u.t.d. wymóg dobrej reputacji przestał być spełniony, jeżeli wobec przedsiębiorcy, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, orzeczono prawomocny wyrok skazujący za przestępstwa umyślne w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) Nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a.

M. M., pismem z [...] r. wniósł o wydanie decyzji stwierdzającej, że jego dobra reputacja pozostaje nienaruszona oraz o dopuszczenie dowodu w postaci nagrody - Ś. Nagroda Jakości za rok 2009 na okoliczność wysokiej jakości świadczonych usług; jego zeznań oraz zeznań świadków w osobach: T. N., S. J., M. S. na okoliczność tego, że swoją wieloletnią pracą w branży transportowej wykazał, że gwarantuje wysoką jakość świadczonych usług zaś wydany wobec niego wyrok karny stanowi jednorazowy eksces nie mający wypływu na ocenę jego reputacji, jak też tego, że wydanie decyzji o utracie dobrej reputacji będzie stanowiło nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenie. Był wielokrotnie nagradzany, w tym Ś. Nagrodą Jakości. W prowadzeniu działalności zawsze starał się wyjść naprzeciw potrzeb ludzi (np. poprzez stosowanie zniżki dla seniora zgodnie z programem Gminy Ł.). W latach 2012-2015 był w zarządzie organizacji Innowacyjna Komunikacja w Województwie Ś. . W firmie zatrudnia 6 osób, które w trudnym okresie epidemicznym utracą, z wagi na konieczność zakończenia prowadzenia działalności, jedyne źródło dochodów.

Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b). Przy określaniu, czy przedsiębiorca spełnił ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Każde odniesienie w niniejszym artykule do wyroków skazujących, sankcji lub naruszeń obejmuje wyroki skazujące, sankcje lub naruszenia samego przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Warunki, o których mowa w akapicie pierwszym, obejmują przynajmniej następujące wymogi: a) dobrej reputacji zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego nie podważają żadne poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia obowiązujących przepisów krajowych w następujących dziedzinach: prawo handlowe; prawo upadłościowe; płace i warunki zatrudnienia w zawodzie; prawo o ruchu drogowym; odpowiedzialność zawodowa; handel ludźmi lub narkotykami.

Prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. powoduje, że wymóg dobrej reputacji w stosunku do M. M. przestał być spełniany. Argument odwołującego, że ukaranie go za jednorazowe przestępstwo nie ma wpływu na jakość wykonywanych przez niego zadań w zakresie zarządzania transportem jest bezzasadny. Kolegium wskazało, że ww. wyrokiem udowodniono, że M. M. w okresie od [...] r. do [...] r. doprowadził 160 krotnie Urząd Marszałkowski Województwa Ś. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Tak więc przedsiębiorca naruszył prawo nie raz, lecz 160 razy, choć za wszystkie te czyny został sazany jednym wyrokiem. Starosta prawidłowo więc stwierdził, że M. M. przestał spełniać wymóg dobrej reputacji i nie może wykonywać swojego zawodu. Utrata dobrej reputacji powoduje niemożność zarządzania operacjami transportowymi.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że prawomocny wyrok sądu stanowi automatyczną podstawę do wydania decyzji o utracie przez przedsiębiorcę i zarządzającego transportem dobrej reputacji. W takim przypadku organ nie bada okoliczności popełnienia czynu, za który przedsiębiorca został skazany prawomocnym wyrokiem, nie przesłuchuje świadków i nie bada innych dowodów. Obowiązek badania przez organ pierwszej instancji proporcjonalnej reakcji na popełnione naruszenia nie dotyczy sytuacji określonej w art. 7d ust. 1 pkt 1, jak rozpatrywana, lecz wskazanej w art. 7d ust. 1 pkt 2 u.t.d.

Na powyższą decyzję M. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił naruszenie:

1. art. 7d ust. 2 u.t.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nie uznanie, że jest sprzeczny z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009, który wymaga przeprowadzenia w sprawie postępowania w przedmiocie ustalenia tego, czy stwierdzenie wobec skarżącego utraty reputacji nie stanowi nieproporcjonalnej reakcji na fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem;

2. art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 i w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji uzasadnienia prawnego tej decyzji w zakresie podniesionego przez skarżącego zarzutu sprzeczności art. 7d ust. 2 u.t.d. z prawem unijnym.

W ocenie skarżącego brak w stanowisku organu II instancji odniesienia się do istotnego zarzutu zawartego w odwołania tj. niespójności art. 7d ust. 2 u.t.d. z prawem europejskim, czy też - dalej idąc - niezgodności tej ustawy z prawem europejskim. W odwołaniu skarżący wywodził bowiem, że przepisy art. 7 d ust. 1 pkt 1 oraz art. 7d ust. 2 u.t.d. winny być interpretowane w kontekście właściwych regulacji prawa europejskiego, w tym Rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Z art. 6 ust. 1 tego aktu wynika, że państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji. Z regulacji tej wynika stosowna autonomia ustawodawców krajowych. Zgodnie z tym przepisem jednak przy określaniu, czy przedsiębiorca spełnił ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Zgodnie zaś z treścią art. 6 ust. 2 rozporządzenia w ramach postępowania ustala się, czy w określonym przypadku i w danych okolicznościach utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalną reakcję. Jeśli właściwy organ uzna, że utrata dobrej reputacji nie będzie stanowiła nieproporcjonalnej reakcji, wyrok skazujący lub nałożona sankcja skutkują utratą dobrej reputacji.

Regulacja art. 7d ust. 1 i 2 u.t.d. winna zatem uwzględniać ww. ustawodawstwo europejskie i prowadzić do wykładni zgodnej z tym ustawodawstwem. W przypadku kolizji tych porządków prawnych, prymat winna znaleźć zasada pierwszeństwa prawa unijnego. Organy ograniczyły zaś spectrum postępowania w sprawie do ustalenia tego, czy skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem karnym.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2021.137) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2019.2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd stwierdził, że stan faktyczny znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

W niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku, nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę Kolegium zawarło wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Skarżący, któremu doręczono to pismo procesowe [...] r., nie zażądał przeprowadzenia rozprawy w ww. terminie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja w przedmiocie orzeczenia utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego.

Prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług transportu drogowego uregulowane jest na poziomie prawa krajowego i prawa Unii Europejskiej.

Materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L2009.300.51 dalej "rozporządzenie 1071/2009").

Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że ustawowym wymogiem udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego jest posiadanie przez przedsiębiorcę dobrej reputacji (art. 3 rozporządzenia 1071/2009). Stosownie do art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b). Przy określaniu, czy przedsiębiorca spełnił ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie.

[...] ustawodawca uwzględniając wskazane przepisy prawa unijnego w ustawie o transporcie drogowym zawarł przepis art. 7d ust. 1 u.t.d. Zgodnie z powołaną regulacją organ właściwy w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany oraz zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c (osoby fizycznej uprawnionej do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu mikroprzedsiębiorcy na podstawie umowy), jeżeli wobec:

1. członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną, komandytową lub komandytowo-akcyjną, osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, orzeczono prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a;

2. przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c:

a) wydano wykonalną decyzję administracyjną lub wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19 marca 2016 r., str. 8), zwanego dalej "rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403", zostało zakwalifikowane jako poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji,

b) wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie, lub

c) orzeczono lub nałożono prawomocnie karę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym za naruszenie, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako:

– najpoważniejsze naruszenie,

– poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji.

W myśl art. 7d ust. 2 u.t.d., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji.

Przesłanką wszczęcia postępowania w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego jest zatem m.in. prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a u.t.d.

W myśl art. 5 ust. 2a u.t.d., za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji uznaje się przestępstwa umyślne określone w:

1) art. 173 – 175, art. 178 – 180, art. 189a, art. 218 – 221, art. 296 – 306 i art. 308 ustawy z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1600 i 2077);

2) art. 586-589 ustawy z 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1577 oraz z 2018 r. poz. 398, 650, 1544, 2219 i 2244);

3) art. 522 i art. 523 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 2344 i 2491 oraz z 2018 r. poz. 398, 685, 1544 i 1629);

4) art. 53 – 64 i art. 68 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2018 r. poz. 1030, 1490 i 1669);

5) art. 399 i art. 400 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1508 oraz z 2018 r. poz. 149, 398, 1544 i 1629).

W niniejszej sprawie podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego stanowił prawomocny wyrok Sądu Rejonowego we W. II Wydziału Karnego z [...] r. sygn. akt II [...], w którym skarżącego uznano za winnego doprowadzenia 160 krotnie Urzędu Marszałkowskiego Województwa Ś. w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd pracowników tego organu, tj. popełnienia czynu określonego w art. 297 § 1 k.k. Przepis ten został wymieniony w przywołanym wyżej art. 5 ust. 2a pkt 1 u.t.d.

W konsekwencji skazanie skarżącego za przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. zobowiązywało organ administracji publicznej do niezwłocznego wszczęcia postępowania oraz do wydania decyzji na podstawie art. 7d ust. 2 u.t.d. o utracie dobrej reputacji przez skarżącego jako przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie wykonywania krajowego transportu drogowego osób na podstawie licencji nr [...] z [...] r. udzielonej przez Starostę K..

Sąd podziela stanowisko organu, że w stanie faktycznym sprawy, tj. w przypadku ustalenia, że skarżący został skazany wyrokiem karnym za jedno z przestępstw wymienionych w art. 5 ust. 2a pkt 2 u.t.d., wydanie decyzji o utracie przez przedsiębiorcę i zarządzającego dobrej reputacji jest automatyczne. Wynika to wprost z powołanego wyżej art. 7d ust. 2 u.t.d. Oznacza to, że organ nie ma obowiązku weryfikowania sposobu i warunków wykonywania przez skarżącego transportu drogowego. Tym samym w sytuacji określonej przepisem art. 7d ust. 1 pkt 1 u.t.d. organ nie jest zobowiązany do badania kwestii proporcjonalności reakcji za popełnione naruszenia. Obowiązek taki został natomiast nałożony na organ w sytuacjach wymienionych w art. 7d ust. 1 pkt 2 u.t.d., których w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Stosownie bowiem do art. 7d ust. 3 u.t.d. po wszczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, weryfikuje sposób i warunki wykonywania transportu drogowego.

Wbrew twierdzeniom skarżącego przywołane regulacje ustawy o transporcie krajowym nie naruszają art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009. Z powyższego przepisu wynika, że organy przy określaniu czy przedsiębiorca spełnił wymóg dobrej reputacji są zobowiązane do uwzględnienia postępowania przedsiębiorcy. Jednakże w dalszej jego treści wyraźnie wskazano, że przede wszystkim dobrej reputacji zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego nie mogą podważać żadne poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące (art. 6 ust. 1 lit. a). Oznacza to, że brak wyroku skazującego stanowi warunek sine qua non dobrej reputacji przedsiębiorcy i zarządzającego transportem. Innymi słowy jeżeli organ, badając postępowanie tych podmiotów ustali, że wydano wobec nich wyrok skazujący za określone naruszenia, uprawniony jest do bezwzględnego stwierdzenia, że przedsiębiorca nie spełnia wymogu dobrej reputacji. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Skazanie skarżącego za jedno z przestępstw wymienionych w 5 ust. 2a pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1071/2009 skutkowało utratą przez niego wymogu dobrej reputacji.

Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma ponadto zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 rozporządzenia 1071/2009. Przepis ten ma bowiem zastosowanie do celów art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia. Przepis art. 7d ust. 1 pkt 1 u.t.d., stanowiący podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, odnosi się natomiast do art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1071/2009.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.