Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 551/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6293 Przejęcie gospodarstw rolnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3, 120
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) po rozpoznaniu 6 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. P. i B. K. na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Rozwoju, Pracy i Technologii postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] o odmowie wznowienia postępowania.

Postanowienie Ministra zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wojewoda [...], na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z [...] września 2017 r. nr [...] stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r., z mocy prawa, przez Gminę [...], prawa własności nieruchomości położonej we wsi [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zajętej pod drogę gminną ul. [...].

Postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wnioski J. P. i B. K., odmówił wznowienia postępowania zakończonego wydaniem powyższej decyzji, wskazując na upływ terminu, o którym mowa w art. 148 kpa.

Zażalenie na postanowienie Wojewody wniosły J. P. i B. K..

Minister Rozwoju, Pracy i Technologii postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, uznając je za zgodne z prawem. Wskazał, że jedną z koniecznych przesłanek wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 kpa jest zachowanie miesięcznego terminu na wniesienie wniosku. Zgodnie z art. 148 § 2 kpa termin ten liczony jest od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Minister podniósł, że z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r., skierowanym do Wojewody [...], skarżące wystąpiły w trybie dostępu do informacji publicznej, o udostępnienie decyzji wydanej przez Wojewodę [...] dotyczącej przejęcia ul. [...] nr [...] przez Urząd Miejski w [...]. Zdaniem organu odwoławczego fakt ten oznacza, że co najmniej w dniu [...] kwietnia 2019 r. osoby te wiedziały o postępowaniu, w którym nie brały udziału i o wydaniu ww. decyzji z 2017 r. Zatem, określony w art. 148 § 2 kpa, termin na wniesienie wniosku o wznowienie wskazanego postępowania nie został zachowany. Uchybienie terminowi do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia stanowi o braku podstaw do merytorycznej oceny decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym i uprawnia organ do podjęcia rozstrzygnięcia o odmowie wznowienia postępowania. Z tych przyczyn organ uznał postanowienie organu I instancji za prawidłowe.

Skargę na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii złożyły J. P. i B. K., zarzucając mu:

1) naruszenie art. 148 § 2 kpa w zw. z art. 145 § 1 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie, to jest uznając, że data w której skarżące dowiedziały się o wydaniu decyzji jest dzień [...] kwietnia 2019 r., podczas gdy w dacie złożenia wniosku skarżące nie posiadały wiedzy na temat decyzji, a jedynie w Gminie [...] udzielono im informacji, że mogą wystąpić z wnioskiem o udzielenie informacji;

2) naruszenie art. 77 w zw. z art. 80 kpa, zgodnie z którym organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy gromadzony w sprawie i na podstawie tego całokształtu ocenić czy dana okoliczność została udowodniona.

Powołując się na powyższe skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia oraz wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej ppsa) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji (postanowienia).

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z [...] lutego 2021 r., którym to rozstrzygnięciem organ utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2019 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r., stwierdzającej nabycie przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości położonej we wsi [...], oznaczonej jako działka nr [...].

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone, jak również poprzedzające je postanowienie, nie naruszają prawa.

Na wstępie wskazać należy, że każda decyzja ostateczna, zgodnie z zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 kpa), podlega szczególnej ochronie w celu zapewnienia stabilności stosunków prawnych, co w konsekwencji stanowi ochronę praw nabytych adresatów tej decyzji. Z tego też względu wzruszenie decyzji ostatecznej może mieć miejsce jedynie w przypadkach ściśle określonych w przepisach prawnych - bez możliwości korzystania z wykładni rozszerzającej przy interpretacji tych przepisów.

Złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie obliguje organ do zbadania, czy łącznie zachodzą formalne przesłanki do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa), tj. ustalenia, czy: 1) decyzja, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, jest ostateczna, 2) wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony, 3) podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów określonych w art. 148 § 1 i 2 kpa, 4) żądanie wznowienia postępowania oparte jest na jednej z wyliczonych w art. 145 § 1 kpa przyczyn wznowienia.

Brak chociaż jednej z wymienionych przesłanek obliguje organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa).

J. P. i B. K. w podaniu z dnia [...] maja 2019 r. o wznowienie postępowania podały wyraźnie podstawę wznowienia wskazując na art. 145 § 1 pkt 4 kpa (strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy), zaś w toku postępowania uzasadniały dochowanie terminu do złożenia podania o wznowienie w ten sposób, iż termin ten rozpoczął bieg od dnia, w którym dowiedziały się o decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r., tj. [...] kwietnia 2019 r.

Zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły, iż J. P. i B. K. miały wiedzę o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia już [...] kwietnia 2019 r. tj. w dacie złożenia wniosku o udostępnienie im w trybie informacji publicznej decyzji Wojewody [...], dotyczącej przejęcia ulicy [...] numer [...] przez Urząd Miejski w [...]. Trzeba podkreślić, że stosownie do art. 148 § 1 kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a przypadku gdy strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o wydaniu decyzji (art. 148 § 2 kpa). W tym ostatnim przypadku nie ma znaczenia od kogo strona powzięła wiadomość o treści decyzji. Informacja ta może więc pochodzić zarówno od organu, który wydał decyzję, jak również z dowolnego innego źródła, aby tylko wskazywała na treść rozstrzygnięcia w sprawie. Powołany przepis jest jasny - ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Zatem art. 148 § 2 kpa nie wymaga dla otwarcia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, faktu doręczenia decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się przy tym, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu umożliwiającym sformułowanie żądania wznowienia postępowania (tj. przede wszystkim odnośnie nazwy organu, który wydał decyzję oraz sposobu rozstrzygnięcia sprawy). Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji, gdyż w takim przypadku za wystarczające uznać należy powzięcie informacji czego dana decyzja dotyczy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2445/15, wyrok NSA z dnia 10 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 622/05, wszystkie publ. CBOSA).

Z akt sprawy wynika, że J. P. i B. K. wiedzę o decyzji Wojewody [...] posiadały co najmniej [...] kwietnia 2019 r., Wynika to z treści ich wniosku z [...] kwietnia 2019 r., skierowanego do Wojewody [...], o udostępnienie informacji niejawnej, w którym żądają doręczenia im decyzji Wojewody [...] (informacja o organie administracji, który decyzję wydał) dotyczącej przejęcia ulicy [...] nr [...] przez Urząd Miejski w [...] (informacja o sposobie rozstrzygnięcia sprawy). Oznacza to, że w przedstawionych okolicznościach sprawy, termin do żądania wznowienia postępowania dotyczącego nabycia przez Gminę [...] działki nr [...] z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa otworzył się dla skarżących najpóźniej w dniu [...] kwietnia 2019 r. Zatem wniosek o wznowienie z [...] maja 2019 r. należy uznać za złożony po terminie określonym w art. 148 § 2 kpa.

Wobec tego zaskarżone postanowienie, jak również postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa w stopniu skutkującym ich uchyleniem. Ustalenie bowiem przez organ braku choć jednej z przesłanek formalnych wniosku o wznowienie, w tym przypadku złożenie wniosku z uchybieniem terminu obliguje organ administracji do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 149 § 3 kpa. Przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ppsa, orzekł jak w sentencji.