Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 464/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 423 ust. 5
journal: Dz.U. 2021 poz 624
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 września 2022 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w T. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w T. [...] na rzecz skarżącego R. L. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2021 r. do Nadzoru Wodnego w O. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (PGW WP) wpłynął wniosek skarżącego R. L. – zgłoszenie wodnoprawne na wykonanie pomostu o szerokości do 3 m i długości całkowitej do 25 m, na jeziorze J. (dz. nr [...], obręb I. [...], gmina I.) na wysokości działki o nr [...], obręb I. [...], gm. I., przy działce nr [...], obręb I. [...], powiat [...].

Nadzór Wodny w O. PGW WP przeprowadził w dniu [...] października 2021 r. oględziny terenu planowanej lokalizacji pomostu. W trakcie oględzin stwierdzono brak rozpoczętych robót budowlanych oraz brak roślinności wodnej w miejscu planowanej budowy pomostu. Stwierdzono, że zejście do jeziora stanowi stroma skarpa pierwotnie porośnięta krzewami i drzewami. Ponadto stwierdzono dokonanie wycinki drzew i krzewów na tejże skarpie przez nieznanego sprawcę.

W związku ze skierowanym do Burmistrz Miasta I. przez Kierownika Nadzoru Wodnego w O. PGW WP zapytaniem o zasadność lokalizacji pomostu we wnioskowanej lokalizacji, Burmistrz Miasta I. pismem z dnia [...] października 2021 r. odpowiedział, że budowa pomostu w planowanej lokalizacji nie jest zasadna, gdyż dojście do linii brzegowej odbywać się może jedynie po bardzo stromej skarpie, a ponadto stworzenie dojścia do pomostu wymagałoby wycinki drzew i krzewów na Obszarze Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...]. Niszczenie zadrzewień nadwodnych narusza zaś zakaz określony w § 4 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia nr [...] Wojewody W.-M. z dnia [...] kwietnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] (część A i B).

Kierownik Nadzoru Wodnego w O. PGW WP decyzją z dnia [...] października 2021 r. nr [...], na podstawie art. 423 ust. 5 pkt. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 624 ze zm., dalej powoływanej jako "ustawa Prawo wodne" lub "p.w.") wniósł sprzeciw do zgłoszenia wodnoprawnego skarżącego. Podstawą do wniesienia sprzeciwu do przedmiotowego zgłoszenia wodnoprawnego było stwierdzenie, że budowa pomostu wiąże się z naruszeniem zakazu likwidowania i niszczenia zadrzwień nadwodnych, jeżeli nie wynika to z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej, wprowadzonego przepisem § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia nr [...] Wojewody W.-M. z dnia [...] kwietnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] (część A i B).

Pismem z dnia [...] października 2021 r. R. L. złożył odwołanie od ww. sprzeciwu do Dyrektora Zarządu Zlewni w T. PGW WP, zarzucając naruszenie:

1) art. 423 ust. 5 pkt. 2 w zw. z art. 396 ust. 1 w zw. z art. 16 pkt. 65 lit. i Prawo wodne w zw. z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1098) w zw. z § 4 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia nr 31 Wojewody W.-M. z dnia [...] kwietnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] (część A i B) – poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i ustalenie, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia, oraz wywiedzenie z ww. regulacji, że na obszarze planowanej budowy, wprowadzono niemal absolutny zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień nadwodnych, a dopuszcza się likwidację zadrzewień nadwodnych tylko jeżeli wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpożarowej, w sytuacji gdy przepis zawiera także inne przesłanki uchylające zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień nadwodnych;

2) art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ("k.p.a.") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wskutek czego organ nie ocenił w sposób wszechstronny i wnikliwy całego materiału dowodowego, co spowodowało, iż:

- organ sprzeciwił się wykonaniu pomostu wobec tego, że zejście do pomostu będzie odbywać się po stromej skarpie, co może stanowić zagrożenie dla korzystających z pomostu w przyszłości, w sytuacji gdy skarpa nie jest tak stroma jak przedstawia ją organ, a w pobliżu znajduje się już kilka urządzeń wodnych o podobnych parametrach i położeniu,

- organ dokonał rozumowania w sposób wewnętrznie sprzeczny wobec tego, że z jednej strony ustalił, że krzewy i drzewa porastają zejście do jeziora, a z drugiej strony, że te krzewy zostały wycięte przez nieznanego sprawcę, a mimo to organ wywiódł, że wykonanie pomostu we wskazanej lokalizacji wiązałoby się z likwidacją zadrzewień nadwodnych,

- organ nie wziął pod uwagę, że pomost zlokalizowany jest w miejscu, gdzie brak jest roślinności wynurzonej.

Podnosząc powyższe zarzuty, R. L. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł m.in., iż wbrew twierdzeniom organu, zejście do jeziora nie jest na tyle strome, ażeby zagrażać bezpieczeństwu przyszłych korzystających z planowanego pomostu, przy tym zapowiedział zorganizowanie bezpiecznego zejścia ze skarpy na podobieństwo zejść istniejących już w okolicy. Dalej, R. L. zarzucił organowi, iż ten wniósł sprzeciw, powołując się na § 4 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia nr [...] Wojewody W.-M. z dnia [...] kwietnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] (część A i B), albowiem stwierdził, iż planowana inwestycja miała być prowadzona w obszarze objętym zakazem likwidowania i niszczenia zadrzewień nadwodnych, pomijając przy tym, że ww. przepis zawiera kilka przesłanek wyłączających obowiązujący zakaz, a jedną z nich jest dopuszczenie likwidowania i niszczenia zadrzewień nadwodnych, w sytuacji gdy działania te wynikają z potrzeby budowy urządzeń wodnych.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania, Dyrektor Zarządu Zlewni w T. PGW WP decyzją z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego w O. PGW WP z dnia [...] października 2021 r.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że odwołanie należało uwzględnić, jednakże z innych przyczyn niż wskazane w odwołaniu. Organ stwierdził bowiem, że planowana przez skarżącego inwestycja nie będzie służyła jedynie jako pomost rekreacyjny, ale będzie również wykorzystywana do cumowania łodzi, o czym świadczy określenie przez wnioskodawcę zasięgu oddziaływania planowanego pomostu. Wobec tego, zdaniem organu, pomost ten będzie pełnił rolę przystani. W uzasadnieniu decyzji wskazano dalej, że obowiązek dokonania zgłoszenia wodnoprawnego dotyczy wykonania pomostu rekreacyjnego, natomiast cel wykonania przedmiotowego pomostu według przedmiotowego zgłoszenia jest szerszy, gdyż planowany pomost będzie pełnił rolę przystani. Wobec powyższego Dyrektor Zarządu Zlewni w T. PGW WP stwierdził, iż wykonanie takiego pomostu wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z art. 389 pkt. 6 w związku z art. 16 pkt. 65 lit. i ustawy Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2233 ze zm.). Jednocześnie wskazał, że zgodnie z art. 423 ust. 5 pkt. 1 ustawy Prawo wodne Kierownik Nadzoru Wodnego wnosi sprzeciw do zgłoszenia wodnoprawnego, jeśli wykonanie urządzenia wodnego jest objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.

R. L. pismem datowanym na dzień [...] marca 2022 r. (data wpływu do organu II instancji – [...] kwietnia 2022 r.) wniósł skargę na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w T. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Skarżący podniósł zarzuty wniesione w odwołaniu od decyzji I instancji, a ponadto przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa:

1) art. 423 ust. 5 pkt. 1 w zw. z art. 16 pkt. 65 lit. i w zw. z art. 389 pkt. 6 ustawy Prawo wodne – poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i ustalenie, że w niniejszej sprawie planowane wykonanie pomostu wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, w sytuacji gdy planowany pomost wymagał jedynie zgłoszenia wodnoprawnego, co skarżący uczynił;

2) art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, wskutek czego organ nie ocenił w sposób wszechstronny i wnikliwy całego materiału dowodowego, co spowodowało, iż organ sprzeciwił się wykonaniu pomostu wobec tego, iż planowany pomost nie będzie służył jedynie jako pomost rekreacyjny, ale też będzie wykorzystywany do cumowania łodzi (będzie pełnił rolę przystani);

3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wiarygodnego i przekonywującego uzasadnienia decyzji, które to uzasadnienie podawałoby się w sposób dostateczny weryfikacji, z racji tego, że w decyzji II instancji organ w ogóle nie odniósł się do kwestii poruszanych w odwołaniu od decyzji I instancji.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Nadzoru Wodnego w O. PGW WP z dnia [...] października 2021 r. w całości.

W uzasadnieniu skargi R. L. powielił argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponadto podkreślił, że zgłosił zamiar wykonania pomostu o szerokości do 3 m i długości całkowitej do 25 m, który miał zostać przeznaczony na cele rekreacyjne, a także zaznaczył, że zamierzone przez niego przedsięwzięcie nie jest większe aniżeli określone w zgłoszeniu wodnoprawnym, i że przyjęcie, że planowany pomost będzie pełnił rolę przystani jest bezpodstawne.

Dyrektor Zarządu Zlewni w T. PGW WP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że nie zgadza się ze stanowiskiem skarżącego, iż materiał zgromadzony w trakcie postępowania został niewłaściwie rozpoznany. W ocenie organu, skoro wnioskodawca na załączonej do zgłoszenia mapie sytuacyjno – wysokościowej określił zasięg oddziaływania pomostu, to jest to równoznaczne z korzystaniem przez zgłaszającego z tegoż obszaru. Organ podtrzymał zatem stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, zważył co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), Sąd stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej, a nie poprzez rozpoznawanie i rozstrzyganie spraw administracyjnych w zastępstwie organów administracji publicznej, czy odnoszenie się zamiast organu do zarzutów strony zgłaszanych w odwołaniu. Sąd administracyjny nie posiada bowiem kompetencji w tym zakresie.

Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W myśl natomiast art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz obowiązane są do wyjaśnienia stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy (art. 11 k.p.a.). Wskazane zasady postępowania administracyjnego, w tym i zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a. organ realizuje m.in. poprzez prawidłowe, a więc zgodne z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie (faktyczne i prawne) decyzji administracyjnej, załatwiającej daną sprawę.

Uzasadnienie decyzji, stanowi integralną część decyzji administracyjnej. Sporządzenie go więc w sposób istotnie wadliwy, uniemożliwia zapoznanie się z motywami rozstrzygnięcia, a w konsekwencji czyni niemożliwym dokonanie przez Sąd kontroli decyzji administracyjnej. Z treści art. 11 k.p.a. wprost wynika, że organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem twierdzenia i zarzuty strony oraz nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania oraz wyjaśnienie istotnych okoliczności danej sprawy (art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a.). Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje koniecznością uchylenia wadliwej w tym zakresie decyzji administracyjnej.

W rozpoznawanej sprawie kontroli Sądu poddana została decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w T. PGW WP z dnia [...] marca 2022 r., utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego w O. PGW WP z dnia [...] października 2021 r., na mocy której wniesiono sprzeciw od zgłoszenia wodnoprawnego skarżącego z dnia [...] września 2021 r.

Podstawy prawne do wniesienia sprzeciwu, wymienione zostały w art. 423 ust. 5 ustawy Prawo wodne. Zgodnie z tą regulacją organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych wnosi sprzeciw, jeżeli wykonywanie czynności, robót lub urządzeń wodnych, a także korzystanie z wód:

1) jest objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego;

2) narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8, lub narusza interesy osób trzecich, w tym właściciela wód;

3) zagraża osiągnięciu celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz w art. 61.

Zgodnie z art. 389 pkt. 6 ustawy Prawo wodne, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wykonanie urządzeń wodnych, przez które należy rozumieć urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym: mury oporowe, bulwary, nabrzeża, mola, pomosty i przystanie (art. 16 pkt. 65 lit. i. p.w.).

Jednakże zgodnie z art. 394 ust. 1 pkt. 1 ustawy. Prawo wodne wykonanie pomostu o szerokości do 3 m i długości całkowitej do 25 m, stanowiącej sumę długości jego poszczególnych elementów wymaga jedynie zgłoszenia wodnoprawnego.

W myśl art. 422 ustawy Prawo wodne do zgłoszenia wodnoprawnego dołącza się:

1) mapę sytuacyjno-wysokościową pobraną z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z naniesionym schematem planowanych czynności, robót lub urządzeń wodnych i zasięgiem ich oddziaływania lub inną mapę opatrzoną przez organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej odpowiednią klauzulą urzędową;

2) odpowiednie szkice lub rysunki;

3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli są wymagane;

4) zgodę właściciela urządzenia wodnego, które jest niezbędne do wykonania planowanych czynności, robót lub urządzeń wodnych.

Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że skarżący w dniu [...] września 2021 r. wniósł do Kierownika Nadzoru Wodnego w O. PGW WP zgłoszenie wodnoprawne na wykonanie pomostu o szerokości do 3 m i długości całkowitej do 25 m. Zważyć należy, iż określenie przez wnioskodawcę zasięgu oddziaływania planowanego pomostu stanowi obligatoryjny wymóg ustawowy, zgodnie bowiem z ww. przepisem art. 422 pkt 1 p.w. do zgłoszenia wodnoprawnego dołącza się m.in. mapę sytuacyjno-wysokościową z naniesionym zasięgiem oddziaływania urządzeń wodnych, czynności lub robót. Tymczasem dla organu II instancji powyższa okoliczność stanowiła podstawę ustalenia, iż planowany pomost będzie w istocie pełnił rolę przystani, której wykonanie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z art. 389 pkt. 6 w zw. z art. 16 pkt. 65 lit. i ustawy Prawo wodne.

Mając na uwadze powyższe, należy uznać, iż zaskarżone rozstrzygnięcie organu II instancji jest arbitralne, dowolne i jako takie niemogące się ostać. Organ II instancji w istocie bowiem – jak wynika z uzasadnienia decyzji - jedynie z okoliczności określenia przez wnioskodawcę zasięgu oddziaływania pomostu wywiódł, że zamierzeniem skarżącego było wybudowanie przystani, a nie pomostu. W tym miejscu wymaga natomiast podkreślenia, że - jak wyjaśniono - dołączenie do zgłoszenia wodnoprawnego mapy sytuacyjno-wysokościowej z naniesionym schematem planowanych czynności, robót lub urządzeń wodnych i zasięgiem ich oddziaływania był wymogiem ustawowym, który skarżący musiał spełnić, dokonując przedmiotowego zgłoszenia wodnoprawnego w myśl art. 422 pkt 1 p.w.

Jeżeli Dyrektor Zarządu Zlewni w T. PGW WP powziął wątpliwości co do rzeczywistego charakteru inwestycji planowanej przez skarżącego, to zgodnie w omówionymi powyżej wymogami przeprowadzenia zgodnego z prawem postępowania wyjaśniającego, powinien chociażby wezwać skarżącego do wyjaśnienia, w jakim celu określił zasięg inwestycji w oznaczonych wymiarach. Brak jakiejkolwiek aktywności procesowej organu, mającej na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, czyni jego ustalenia w tym zakresie dowolnymi.

Jednocześnie, jeżeli w ocenie organu II instancji inwestycją zamierzoną przez R. L. jest przystań, a nie pomost, to w uzasadnieniu wydanej decyzji powinna znaleźć się argumentacja wyjaśniająca jasno i wyczerpująco motywy takiego ustalenia wraz z powołaniem się na konkretne dowody wskazujące na taki charakter urządzenia wodnego. Organ powinien był również odnieść swoje ustalenie do przyjętego zakresu pojęcia przystani. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia [...] grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (aktualnie: t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1097) przez przystań należy rozumieć - akwen i grunt oraz związaną z nimi infrastrukturę, znajdującą się w granicach portu lub przystani. Brak takiego odniesienia powoduje, iż stwierdzenie organu, że inwestycją planowaną przez skarżącego jest wykonanie przystani, jest ustaleniem niejasnym, dowolnym i co najmniej przedwczesnym. Wszak, z samego określenia przez skarżącego zasięgu oddziaływania inwestycji nie można wysnuć definitywnego wniosku, że inwestycją planowaną przez R. L. była przystań. Tym bardziej, że skarżący dokonał zgłoszenia wodnoprawnego na wykonanie pomostu, a nie przystani oraz, że zamiar wykonania pomostu, przeznaczone na cele rekreacyjne R. L. konsekwentnie wyrażał również w kolejnych pismach procesowych wnoszonych w niniejszej sprawie.

Nadto, należy wskazać, iż Dyrektor Zarządu Zlewni w T. PGW WP nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów przedstawionych przez R. L. w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Jednocześnie Dyrektor uznał wniesienie sprzeciwu przez Kierownika Nadzoru Wodnego w O. PGW WP za słuszne, niemniej stwierdził zupełnie inną przesłankę jego wniesienia niż tą, która była podstawą decyzji wydanej przez organ I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie tylko nie odniósł się do zarzutów odwołania, ale również nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący motywów swojego rozstrzygnięcia.

Zaznaczyć należy przy tym, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada dwuinstancyjności postępowania. Istota dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy, zarówno w zakresie podstawy faktycznej jak i prawnej sprawy. Decyzja drugo-instancyjna jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja wydana w pierwszej instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym. Organ odwoławczy zobligowany jest zatem do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, tzn. do poczynienia własnych ustaleń faktycznych, samodzielnego dokonania mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa i samodzielnego, merytorycznego rozstrzygnięcia, a także odniesienia się do zarzutów powołanych przez stronę w odwołaniu. Wymaga to ponownego i całościowego rozpatrzenia sprawy, a nie jedynie formalnej kontroli decyzji.

Brak odniesienia się przez organ II instancji do argumentacji i zarzutów skarżącego oraz wydanie rozstrzygnięcia w sprawie i sporządzenie jego uzasadnienia bez wyczerpującego ustalenia i wyjaśnienia zindywidualizowanych i spornych okoliczności sprawy, stanowi w ocenie Sądu naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego określonych w art. 6, art. 7, art. 8. art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 140 k.p.a., mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Uchybienie wskazanym przepisom postępowania administracyjnego, doprowadziło do braku możliwości prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego oraz zapoznania się z motywami zaskarżonej decyzji, i tym samym obligowało Sąd do jej uchylenia.

Ponownie rozpatrując sprawę Dyrektor Zarządu Zlewni w T. PGW WP winien odnieść się do wszystkich podniesionych przez skarżącego zarzutów, oraz rzetelnie wyjaśnić zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, sporządzając odpowiadające wymogom k.p.a. uzasadnienie (faktyczne i prawne) wydanej decyzji administracyjnej.

Mając na uwadze, iż sąd administracyjny nie może zastępować organu administracji publicznej i wyręczać go w rozpoznawaniu zarzutów skierowanych przeciwko rozstrzygnięciu organu I instancji, Sąd w niniejszej sprawie nie mógł w oparciu o art. 135 p.p.s.a. uchylić również decyzji Kierownika Nadzoru Wodnego w O. PGW WP z dnia [...] października 2021 r.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 205 § 1 p.p.s.a.