Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2043/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-03-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. C. – syndyka masy upadłości "A" sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z/s w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na oznaczoną w komparycji decyzję zawarto wniosek o wstrzymanie jej wykonania z uwagi na wyrządzoną szkodę i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Po myśli art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej "p.p.s.a") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania

w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły, i jako takie jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej

i majątkowej ( post. NSA z dnia 30 listopada 2004 r. GZ 120/04 niepubl. ). Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Dokonując analizy wniosku strony stwierdzić należy, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Za spełnienie przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej przez Sąd o których mowa w powołanym przepisie nie może zostać uznane samo twierdzenie strony o wyrządzeniu szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto należy podkreślić, że co do zasady wydana w toku postępowania decyzja ostateczna podlega wykonaniu. W sferze prawnej nie ma w rzeczywistości znaczenia, czy wykonanie takiej decyzji pogłębi niewypłacalność podatnika. Decyzja, której adresatem jest podmiot będący w upadłości likwidacyjnej może być wykonana jedynie w trybie przewidzianym w ustawie Prawo upadłościowe i naprawcze.

W przypadku niewykonania zaskarżonej decyzji (np. w związku z wstrzymaniem jej wykonania), spółka mogłaby przecież, hipotetycznie, zaspokoić inne należności, niż podatkowe. Takie działanie byłoby nie do zaakceptowania, ponieważ obowiązek wykonania zobowiązań prywatnoprawnych nie może wyprzedzać obowiązku wykonania zobowiązań publicznoprawnych. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3

i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.