Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 163/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.65,66,67,68,69,71,72,73 par.1,2,3 i 4, art.156 par.1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 stycznia 2012 r. sygn.akt I SA/Kr 303/11 w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za luty 2007 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym postanowieniem z 30 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za luty 2007 r., w zakresie przyznania prawa pomocy, sprostował oczywistą omyłkę w sentencji i uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Kr 303/11 poprzez zastąpienie słów "z dnia 23 listopada 2011 r..." słowami "z dnia 26 września 2011 r...", w uzasadnieniu stwierdzając, że z analizy akt sądowych wynika, że w postanowieniu z dnia 26 września 2011r. znalazła się omyłka, polegająca na wskazaniu, że zaskarżonym aktem jest postanowienie, a nie decyzja Dyrektora Izby Skarbowej. Wskazanie daty 23 listopada 2011r. (tożsamej z dniem wydania postanowienia o sprostowaniu), ma cechy oczywistej omyłki pisarskiej. Wobec tego Sąd ten na podstawie art. 156 § 1 ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") dokonał sprostowania oczywistej omyłki.

2. Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie wskazując, iż nie otrzymał postanowienia z 23 listopada 2011 r., a tym samym niezrozumiałym dla niego jest sprostowanie postanowienia, o którego istnieniu nie wiedział. Skarżący podniósł, że w jego ocenie skoro postanowienie z 23 listopada 2011 r. nie zostało mu doręczone to nie może wywołać skutków prawnych, nie powinno zostać w obiegu prawnym i należy je uchylić. Dodatkowo Skarżący uznał za niezrozumiałe sprostowanie oczywistej omyłki postanowienia prostującego oczywistą omyłkę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Jan Paweł Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., s.341) Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego..., t. 2, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.

Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2001 r., II SA 863/00), Za błąd rachunkowy zaś uznaje się błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04).

Rozstrzygnięcie w sprawie sprostowania wyroku przybiera formę postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 30 stycznia 2012 r. słusznie dokonał sprostowania oczywistej omyłki w sentencji i uzasadnieniu postanowienia z 23 listopada 2011 r. o sygn. akt I SA/Kr 303/11 poprzez zastąpienie słów "z dnia 23 listopada 2011" słowami " z dnia 26 września 2011r.". Postanowieniem z 23 listopada 2011 r. Sąd ten bowiem dokonał sprostowania oczywistej omyłki w komparycji postanowienia z 26 września 2011 r. polegającej na zastąpieniu słowa "postanowienia" słowem "decyzji", jednocześnie jednak w postanowieniu tym omyłkowo oznaczono daty postanowień i wskazano datę 23 listopada 2011 r. jako datę postanowienia, które ulegało sprostowaniu, a w tej dacie wydano postanowienie prostujące. Były zatem podstawy do wydania kolejnego postanowienia prostującego oczywistą omyłkę, jaką była wskazana data prostowanego postanowienia, co nastąpiło zaskarżonym postanowieniem z 30 stycznia 2012 r.

Wskazać należy odnosząc się do zarzutu nie doręczenia skarżącemu postanowienia z 23 listopada 2011 r., że zgodnie z art. 65 – 69 p.p.s.a. korespondencję doręcza się osobiście adresatowi do rąk własnych bądź, zgodnie z art. 71 – 72 p.p.s.a. za pośrednictwem dorosłego domownika, a gdy go nie było administracji domu lub dozorcy. Stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. W myśl art. 73 § 2 p.p.s.a., zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Art. 73 § 3 p.p.s.a. zawiera wymóg, by w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawić powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Art. 73 § 4 przewiduje, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.

Wskutek wysłania korespondencji na adres wskazany przez Skarżącego, potwierdzenia przez pracownika publicznego operatora pocztowego na kopercie i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, że przesyłka została dwukrotnie awizowana, przy jednoczesnym braku uprawdopodobnienia przez Skarżącego, że informacja o pozostawieniu przesyłki do niego nie dotarła Sąd pierwszej instancji uznał, iż doszło do skutecznego doręczenia postanowienia wskazanego wyżej ze względu na tzw. fikcję doręczenia wynikającą z art. 73 § 4 p.p.s.a..

Z powyższych względów skoro były podstawy do sprostowania oczywistej omyłki Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie jako niezasadne oddalił.