Postanowienie NSA, sygn. akt III OSK 2699/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 37 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2021 r. sygn. akt IV SAB/Po 75/21 o odrzuceniu skargi A.P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w przedmiocie rozpoznania zażalenia postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 7 grudnia 2021 r. sygn. akt IV SAB/Po 75/21 odrzucił skargę A.P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w przedmiocie rozpoznania zażalenia.

W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że pismem z dnia 8 października 2020 r. A.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, którą zarejestrowano pod sygn. akt IV SAB/Po 1821/20. W związku z niejednoznacznym brzmieniem skargi, wezwano skarżącego do wskazania, czy jego żądaniem było wniesienie jednej skargi, czy też dwóch skarg.

W piśmie z dnia 11 grudnia 2020 r. A.P. wskazał, że jego intencją było wniesienie dwóch skarg, w tym skargi na przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] sprawy jego zażalenia z dnia 4 sierpnia 2020 r. na informację Kierownika Biura Gospodarki Lokalowej z dnia 4 maja 2020 r. nr GL 71400.2.2019.2020 (karta nr 9 akt sądowych). Przedmiotową skargę zarejestrowano pod sygn. akt IV SAB/Po 75/21.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę dotyczącą w/w przewlekłości, wniosło o jej oddalenie, podnosząc że w dniu 4 sierpnia 2020 r. do Prezydenta Miasta [...] wpłynęło datowane na dzień 4 lipca 2020 r. zażalenie A.P. "od decyzji komisji mieszkaniowej", tj. zażalenie na informację Kierownika Biura Gospodarki Lokalowej Urzędu Miasta [...] z dnia 4 maja 2020 r. nr GL 71400.2.2019.2020 w przedmiocie niezakwalifikowania A.P. w 2020 r. do wynajmu lokalu komunalnego z mieszkaniowego zasobu Miasta [...]. Dwa dni później na kopii zażalenia A.P. dodał, że wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia z powodu "braku pouczenia o zaskarżalności". Zażalenie wraz z w/w pismem zostało przekazane do Kolegium w dniu 13 sierpnia 2020 r. Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2020 r. nr SKO.490.843.77.2020 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że powyższe zażalenie A.P. jest niedopuszczalne.

W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 22 października 2021 r., wezwano skarżącego do wykazania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, że przed wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargi na przewlekle prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] sprawy rozpoznania jego zażalenia z dnia 4 sierpnia 2020 r. na informację Kierownika Biura Gospodarki Lokalowej z dnia 4 maja 2020 r. – złożył on stosowne ponaglenie do organu.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Sądu, skarżący w piśmie z dnia 3 października 2021 r. podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] "nie podważa, że złożył on ponaglenie na jego działalność (bezczynność)". Stwierdził, że stosowne ponaglenie na przewlekłość postępowania organu złożył do skrzynki podawczej z powodu zamknięcia siedziby Kolegium dla interesantów. Zdaniem skarżącego, nie istnieją wątpliwości co do faktu złożenia ponaglenia, mimo braku możliwości otrzymania potwierdzenia z przyczyn obiektywnych w dniu jego złożenia oraz braku możliwości potwierdzenia złożenia ponaglenia na jego kopii z przyczyn niezależnych od strony.

W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 24 listopada 2021 r., wezwano Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] do wyjaśnienia, czy A.P. poprzedził ponagleniem skierowanym do organu wniesienie przedmiotowej skargi na przewlekłość.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Kolegium wskazało, że A.P. nie poprzedzał swojej skargi ponagleniem, dlatego też brak jest takiego dokumentu w aktach administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, przez co należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej w skrócie "k.p.a."), w przypadku bezczynności organu stronie przysługuje prawo wniesienia ponaglenia. W świetle art. 37 § 3 k.p.a., ponaglenie wnosi się: do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (pkt 1); do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (pkt 2).

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż jakkolwiek skarżący w piśmie z dnia 3 października 2021 r. podał, że wniósł ponaglenie do Kolegium przed wniesieniem przedmiotowej skargi do Sądu, wrzucając je do skrzynki odbiorczej organu w czasie ograniczenia dostępności interesantów do siedziby organu z uwagi na panującą pandemię COVID-19, to jednak (na wezwanie Sądu) nie przedłożył kopii tego ponaglenia. Ponadto, wezwany do odniesienia się do tej kwestii organ podniósł, że w aktach administracyjnych nie widnieje ponaglenie skarżącego, gdyż takie ponaglenie nigdy nie zostało w niniejszej sprawie wniesione. W ten sposób organ zaprzeczył, jakoby wnosił o oddalenie skargi, gdyż zgadza się z twierdzeniem skarżącego, że skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu powołał się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 2 września 2020 r. sygn. akt II OSK 3732/18, w którym stwierdzono, że wniesienie ponaglenia ustawodawca łączy ze stanem zawisłości sprawy w danej instancji. Warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a. jest wniesienie ponaglenia w toku postępowania, którego prowadzenie w sposób przewlekły kwestionuje się w skardze. Powyższe oznacza, że z uwagi na brak złożenia przez A.P. ponaglenia w toku postępowania należało uznać, że nie spełniono obowiązku wyczerpania środków zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie. Podkreślenia wymaga, że kwestią bezsporną i szeroko opisaną w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 czerwca 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 1821/20 (dotyczącym skarżącego) pozostaje, że w siedzibie Urzędu Miasta [...] w dniu 4 sierpnia 2020 r. A.P. wniósł pismo pt. "zażalenie", wskazując, że składa je od decyzji Komisji Mieszkaniowej która odmówiła mu przyznania lokalu mieszkalnego na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w [...] (sygn. akt I C 578/98/4), a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2020 r. nr SKO.490. 843.77.2020 uznało to zażalenie za niedopuszczalne. "Zażalenie" skarżącego zostało zatem rozpoznane w ciągu 21 dni od jego złożenia w organie pierwszej instancji i w ciągu 12 dni od jego przekazania temu organowi (data wpływu do Kolegium – 13 sierpnia 2021 r.). Ustalenia te dokumentują akta administracyjne sprawy (aktualnie akta wspólne ze sprawą o sygn. akt IV SA/Po 890/21).

Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że złożona w tej sprawie skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania zażaleniowego przez Kolegium nie została poprzedzona ponagleniem, a ponadto została złożona po rozpatrzeniu tego "zażalenia" ostatecznym postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2020 r. Nie bez znaczenia dla oceny dopuszczalności skargi w badanej sprawie pozostaje też fakt, że jakkolwiek wyrokiem z dnia 2 czerwca 2021 r. sygn. IV SA/Po 1821/20 Sąd uchylił w/w postanowienie Kolegium z dnia 25 sierpnia 2020 r., to przekazując sprawę do ponownego rozpoznania nakazał temu organowi ustalić rzeczywiste intencje "zażalenia" A.P. w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do umieszczenia na liście uprawnionych do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego z zasobu mieszkaniowego gminy. Realizując wytyczne Sądu, Kolegium zwróciło się w tej kwestii do skarżącego, który wyjaśnił, że jego pismo zatytułowane "zażalenie" w istocie stanowi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na informację w przedmiocie niezakwalifikowania w 2020 r. do wynajmu lokalu komunalnego z mieszkaniowego zasobu miasta [...] (karta nr 36 akt sądowych). Skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Po 890/21. Skoro zatem sam skarżący przyznaje, że nie składał zażalenia do Kolegium, ale skargę do Sądu, która jedynie na skutek błędnych ustaleń i – wbrew jego woli – została potraktowana jak zażalenie, to nie może zarzucać organowi przewlekłości w rozpoznaniu zażalenia, którego nie składał.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A.P. Zaskarżając postanowienie w całości, zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez bezzasadne odrzucenie skargi z powodu przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji niewyczerpania przez skarżącego drogi administracyjnej, tj. niezłożenia ponaglenia na działanie organu, pomimo że skarżący złożył ponaglenie na działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do skrzynki podawczej organu w czasie ograniczenia dostępności interesantów w siedzibie organu, z uwagi na panującą w kraju pandemię COVID-19 i działając w zaufaniu do organu władzy publicznej, przy obiektywnym oraz niezależnym od skarżącego braku możliwości otrzymania prezentaty zawierającej datę wpływu przedmiotowego pisma do organu, wychodził z założenia, że wrzucając ponaglenie do skrzynki podawczej, zgodnie z obowiązującymi wówczas procedurami składania pism procesowych w organie, dopełnił on należycie wszystkich formalności związanych ze skutecznym złożeniem ponaglenia, wobec powyższego, w okolicznościach niniejszej sprawy, uznać należy, że skarżący wyczerpał dostępne środki zaskarżenia, co winno skutkować merytorycznym rozpoznaniem skargi, a nie jej odrzuceniem;

2) naruszenie art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wniesienie skargi na przewlekłość postępowania po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie ostatecznego orzeczenia stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi, co skutkowało bezzasadnym odrzuceniem skargi z powodu złożenia jej po rozpatrzeniu zażalenia ostatecznym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 25 sierpnia 2020 r. i pozbawianiem prawa skarżącego do rozpatrzenia jego sprawy przez Sąd w przypadku, gdy strona może domagać się skutecznej ochrony prawnej w zakresie żądania stwierdzenia przewlekłości działania organu po wydaniu przez ten organ decyzji, której dotyczy zarzut przewlekłości, bowiem ustawodawca nie wprowadził żadnych ograniczeń czasowych w możliwości inicjowania tego postępowania.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które nie zostały pokryte ani w całości, ani w części.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie, wskazując, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że w świetle art. 182 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Zgodnie z art. 182 § 3 p.p.s.a., rozpoznając tego rodzaju sprawę na posiedzeniu niejawnym, orzeka w składzie jednego sędziego.

W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, bowiem postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.

Niezasadny jest zarzut nr 1 skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 i § 3 k.p.a. Skarżący kasacyjnie twierdzi, iż złożył ponaglenie na działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do skrzynki podawczej organu w czasie ograniczenia dostępności interesantów w siedzibie organu, z uwagi na panującą w kraju pandemię COVID-19.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy zgodzić się z organem, iż podnoszone przez skarżącego okoliczności są gołosłowne i nie mają odzwierciedlenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Kolegium wskazało, iż w toku postępowania przez Sądem pierwszej instancji pracownicy Biura Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ponownie sprawdzili, czy skarżący poprzedził wniesienie skargi stosownym ponagleniem, jednak ustalili, że ponaglenie to nie wpłynęło. Ponadto zauważyć należy, że od dnia 1 czerwca 2020 r. w Kolegium obowiązywało zarządzenie nr 2/2020 Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 maja 2020 r. w sprawie obsługi interesantów. Zarządzenie to wywieszone było na II piętrze na drzwiach wejściowych do Kolegium, jak również w opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej SKO w [...]. Obowiązywało ono do dnia 9 marca 2022 r. Organ podkreślił, co potwierdza treść w/w zarządzenia, w czasie stanu epidemii Kolegium funkcjonowało bez żadnych przerw, prowadziło bezpośrednią obsługę interesantów, a jedyne ograniczenia polegały na konieczności wcześniejszego umawiania się na wizyty i zamawiania akt administracyjnych, aby jednocześnie w siedzibie Kolegium przebywała ograniczona liczba osób. Wszelkie pisma, które strony chciały złożyć osobiście w Kolegium, były przyjmowane i potwierdzane było ich przyjęcie stosowną prezentatą. Skarżący mógł zatem uzyskać w sekretariacie SKO w [...] potwierdzenie złożenia ewentualnego ponaglenia, bowiem siedziba organu nie była zamknięta dla interesantów. Kolegium wyjaśniło ponadto, że skarżący ma wiele spraw, które toczyły się lub toczą się przed tutejszym organem, wielokrotnie bywał w jego siedzibie i zapoznawał się z aktami spraw w czasie stanu epidemii. Akta były mu udostępniane nawet wtedy, kiedy przychodził nie będąc umówionym, jeśli w Kolegium nie było innych interesantów. Skarżący w zasadzie zawsze osobiście składał wszelkie swoje pisma w siedzibie Kolegium, stąd jego twierdzenia, że w tym konkretnym przypadku nie mógł uzyskać prezentaty organu na potwierdzenie złożenia ponaglenia, nie zasługują na uwzględnienie. Zawarte w skardze kasacyjnej twierdzenia mają jedynie charakter polemiczny.

Wobec powyższego, należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż w niniejszej sprawie skarga A.P. nie została poprzedzona wymaganym złożeniem ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., co w konsekwencji czyniło ją niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a.

Niezależnie od powyższego, na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut nr 2 skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wniesienie skargi na przewlekłość postępowania po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie ostatecznego orzeczenia stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi.

Wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym istniała różnica poglądów co do dopuszczalności skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, w sytuacji, gdy postępowanie to zostało już w chwili wniesienia jednej z tych skarg zakończone. Rozbieżność poglądów, a w szczególności trudność w rozstrzygnięciu powstałych na tym tle zagadnień prawnych, spowodowała podjęcie przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów dwóch uchwał: z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 dotyczącej bezczynności oraz z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21 dotyczącej przewlekłości. W tej ostatniej uchwale stwierdzono, że: "Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Podkreślenia wymaga, że z uwagi na treść art. 269 § 1 p.p.s.a. powyższy pogląd ma charakter wiążący. Przepis ten bowiem nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zajętym w uchwale i przyjąć wykładni prawa odmiennej od tej, która została zaakceptowana przez poszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego. Możliwość wzruszenia poglądu wyrażonego w uchwale wymagałaby zainicjowania nowej procedury uchwałodawczej poszerzonego składu, do czego Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie znajduje podstaw. W sytuacji wniesienia skargi na przewlekłość po załatwieniu sprawy nie istnieje już bowiem stan przewlekłości, a to oznacza że nie istnieje już przedmiot skargi w chwili jej wniesienia. W takiej sytuacji za podstawę prawną odrzucenia skargi należałoby uznać art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., stanowiący, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Za inną przyczynę niedopuszczalności skargi, nawet w okolicznościach uprzedniego złożenia ponaglenia do organu administracji w toku postępowania administracyjnego, należałoby uznać okoliczność braku przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia, rozumianego jako przewlekłość niedającą się usunąć ze względu na rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji w sposób kończący postępowanie administracyjne. Nie jest już bowiem możliwe osiągnięcie celu skargi, którym jest rozstrzygnięcie sprawy, skoro organ dokonał już takiego rozstrzygnięcia. W konsekwencji powyższego, na etapie dokonywania przez sąd administracyjny oceny istnienia przedmiotu skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie ma żadnego znaczenia, czy przed jej wniesieniem zostało złożone ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Jeżeli bowiem sąd ustali brak przedmiotu zaskarżenia w postaci ustania przewlekłości postępowania administracyjnego wskutek wydania rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej, to nie może dokonywać oceny spełnienia kolejnych warunków dopuszczalności wniesienia skargi, skoro sama skarga jest niedopuszczalna z powodu braku przedmiotu zaskarżenia. Przewlekłość postępowania administracyjnego, jako stan faktyczny, nie jest stanem ciągłym, lecz ma swój kres w chwili rozstrzygnięcia sprawy przez organ. Po rozstrzygnięciu sprawy przez organ, nawet jeżeli rozstrzygnięcie to nastąpi po upływie terminu wyznaczonego w przepisach obowiązującego prawa, przewlekłość postępowania pozostaje stanem historycznym, czyli takim, który istniejąc w przeszłości, nie może być uznany w procedurze sądowoadministracyjnej za nadal podlegający ocenie w kontekście celu tej procedury, tj. przeciwdziałania opieszałości organu w wydaniu rozstrzygnięcia, skoro organ wydał już takie rozstrzygnięcie.

Przenosząc stanowisko przedstawione w w/w uchwale z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21 na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, iż skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., ostatecznym w administracyjnym toku instancji postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2020 r. nr SKO.490.843.77.2020 stwierdziło niedopuszczalność zażalenia A.P. na informację Kierownika Biura Gospodarki Lokalowej Urzędu Miasta [...] z dnia 4 maja 2020 r. nr GL 71400.2.2019.2020 w przedmiocie niezakwalifikowania w 2020 r. do wynajmu lokalu komunalnego z mieszkaniowego zasobu Miasta [...], to należało uznać, iż złożona w dniu 8 października 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarga A.P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w tym zakresie – została wniesiona po ostatecznym zakończeniu postępowania i w konsekwencji podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i to bez względu na to, czy stosowne ponaglenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. zostało przez stronę złożone, czy też nie.

Ubocznie dodać należy, iż ostatecznie sam skarżący w oświadczeniu z dnia 11 października 2021 r. przyznał, że złożone przez niego pismo z dnia 4 lipca 2020 r. zatytułowane "zażalenie" jest w istocie skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na pismo z dnia 4 maja 2020 r. nr GL 71400.2.2019. 2020 w przedmiocie odmowy zakwalifikowania go do wynajmu lokalu komunalnego z mieszkaniowego zasobu gminy, a zatem nie składał on zażalenia do Kolegium, ale skargę do Sądu. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 23 lutego 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 890/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.P. na pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia 4 maja 2020 r. nr GL 71400.2.2019.2020 w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do wynajmu lokalu komunalnego z mieszkaniowego zasobu gminy, stwierdził nieważność zaskarżonego aktu zawartego w w/w piśmie z dnia 4 maja 2020 r.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., uznał skargę kasacyjną za niezasadną i orzekł, jak w postanowieniu.