Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 527/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1, art 18b, art 22, art 22b
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ WSA Piotr Godlewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Opioła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2018 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. sp. k. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na linię regularną: S. – R. – B. – S. -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa ( dalej: "organ I instancji") z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia firmie A. Sp. k. ( dalej: "przewoźnik" lub "skarżący") zezwolenia o nr. [...] z dnia [...] sierpnia 2016r. na linię regularną: S.- R. – B. – S.

W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "K.p.a.") w związku z art. 24 ust.4 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017r. poz. 2200 ze zm.; dalej: "u.t.d.").

Jak wynika z uzasadnienia decyzji i akt sprawy podstawą cofnięcia zezwolenia było naruszenia warunków zezwolenia przez A. sp. komandytowa udzielonego w dniu [...] sierpnia 2016 r., nr na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii S.-R.-B.S..

Podczas pierwszej kontroli, która odbyła się w dnia 18 listopada 2016 r., 23-24 listopada 2016 r. na linii komunikacyjnej S.-R. –B. –S. wykazano, że przewoźnik narusza warunki zezwolenia poprzez nie wykonanie kursów ujętych w obowiązującym rozkładzie jazdy:

- w dniu 18 listopada 2016 r. z R. z przystanku "R., P. C.H. P. 01" do S. z godzin: 5:45, 6:30,

- w dniu 18 listopada 2016 r. z przystanku pośredniego "L. 10A ( Ł.) do S. z godzin: 6:43, 7:28,

- w dniu 23 listopada 2016 r. z R. z przystanku "R. P. C.H. P. 01" do S. z godzin: 8:45, 9:15, 10:30, 11:30, 13:30, 14:45,

- w dniu 24 listopada 2016 r. z R. z przystanku "R. P. C.H. P. 01" do S. z godzin: 8:45, 9:15, 10:30.

Ponadto kontrolujący stwierdzili, że w rozkładzie jazdy podanym do publicznej wiadomości U. na przystanku "R. P. C.H. P. 01" przewoźnik zlikwidował samowolne piętnaście kursów z R. do S. z godzin: 5:45, 6:30, 8:45, 9:15, 10:30, 11:30, 13:30, 14:45, 16:15, 16:30, 16:15, 16:30, 17:30, 19:00, 20:30.

W wystąpieniu pokontrolnym z dnia 7 grudnia 2016 r. Marszałek Województwa przedstawił przewoźnikowi wyniki kontroli i wezwał do zaprzestania działań stwierdzonych w trakcie kontroli, w terminie 3 dni od daty otrzymania wystąpienia pokontrolnego. W odpowiedzi przewoźnik w piśmie z dnia 13 grudnia 2016 r. wyjaśnił, że kursy nie są realizowane z uwagi na braki w taborze autobusowym oraz problemy z zatrudnieniem, zobowiązując się do zmiany zezwolenia, gdyby problem z taborem nie został rozwiązany.

Kolejna kontrola została przeprowadzona w dniu 13 stycznia 2017 r. Wyniki kontroli zostały ujęte w sprawozdaniu z kontroli z dnia 23 stycznia 2017 r. Potwierdziły, że przewoźnik nadal w sposób ciągły, narusza warunki zezwolenia, poprzez nierealizowanie następujących kursów:

- w dniu 13 stycznia 2017 r. z R. z przystanku "R. P. C.H. P. 01" do S. z godzin: 08:45, 9:15, 11:30,

- w dniu 13 stycznia 2017 r. z S. do S. z godzin 11:30,

- w dniu 13 stycznia 2017 r. ze S. z przystanku "S., ul. O. 01" do S. z godzin: 10:00, 11:00, 11:30, 12:00.

Ponadto stwierdzono, że w rozkładzie jazdy podanym do publicznej wiadomości U.na przystanku "R. P. C.H. P. 01" przewoźnik zlikwidował samowolnie 15 kursów z R. do S..

W wystąpieniu pokontrolnym z dnia 2 lutego 2017 r. Marszałek Województwa przedstawił przewoźnikowi wyniki kontroli i wskazał, że zamierza wszcząć postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia.

W piśmie z dnia 27 lutego 2017 r. skarżąca zakwestionowała wyniki kontroli podnosząc, że kwestionowane kursy odbyły się, ich realizacja została jedynie opóźniona lub przyspieszona w zakresie od kilku do 25 minut.

Ustosunkowując się do powyższego zarzutu organ wskazał, że przeprowadzone kontrole polegały na ciągłej obserwacji, a kontrolujący nie stwierdzili realizacji przyspieszonych czy opóźnianych kursów.

Ponadto odnosząc się do stawianych zarzutów organ wskazał, że przewoźnik pomimo zgłaszanych problemów z zatrudnieniem kierowców i pozyskaniem taboru nie skorzystał z możliwości zmiany zezwolenia.

Nie powiodła się również zdaniem organu podjęta w toku postępowania próba wykazania, że część przewozów została zrealizowana. Analiza dostarczonych czterech tachografów, z dnia powtórnej kontroli 13 stycznia 2017 r wykazała bowiem, że przejechane odległości w poszczególnych kursach wynoszą 69,7 km podczas gdy odległość z R. do S. to 78 km, a do S. 146 km.

Decyzja została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. Organ w całości podzielił ustalenia jak i wnioski organu I instancji.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania wskazał, że organ I instancji podjął wszystkie niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zapewnił stronie udział w każdym stadium postępowania, nie naruszono w związku z tym zarzucanych art 7 art. 8 w zw. z 75 § 1 K.p.a. oraz art. 107§ K.p.a.

Za bezzasadny uznał również zarzut dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że przewoźnik nie poczynił żadnych kroków do zmiany zezwolenia. Organ wyjaśnił, że zgodnie z przepisami przewoźnik mógł zmienić zezwolenie po otrzymaniu pierwszego wystąpienia pokontrolnego z dnia 7 grudnia 2016 r. Organ wskazał, że w toku postępowania odwoławczego zostało dołączone pismo z dnia 6 grudnia 2017 r. skierowane do Marszałka Województwa informujące, że w związku z wydaniem nowego zezwolenia nr 0001855 z dnia 6 września 2017 r. w ramach linii komunikacyjnej S. - R., cofane zezwolenie nr 000 z dnia 16 sierpnia 2016 r. na linię komunikacyjną S. - R. - S. nie jest wykonywane, co zdaniem organu odwoławczego świadczyło również o bezzasadności zarzutu nieprzeprowadzenia kolejnej kontroli.

W skardze do Sądu strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 6 K.p.a. i art. 8 w zw. z 75 § 1 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów władzy publicznej oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, czego konsekwencją było wydanie decyzji z dnia 29 czerwca 2017 r. oraz kolejnej decyzji z dnia[...] grudnia 2017 r. o cofnięciu zezwolenia nr 000 z dnia 16 sierpnia 2016 r. na linie regularną: S. — R. — B. -S., pomimo nieprzeprowadzenia kontroli po dniu 13 stycznia 2017 r. celem weryfikacji wykonania przez Skarżącego zaleceń pokontrolnych, a w konsekwencji wydania decyzji w sposób błędny w oparciu o niekompletny materiał dowodowy oraz utrzymaniu w mocy tej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze,

2) art. 7 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania, a w konsekwencji wydanie decyzji przez Marszałka Województwa z dnia [...] grudnia 2018 r. cofającej zezwolenie nr 000 z dnia 16 sierpnia 2016 r. oraz utrzymującej tą decyzję, decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. nie mając na względzie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w sytuacji gdy strona skarżąca jest największym oraz jednym z nielicznych przewoźników na trasie R. — S., a na odcinku R. - S., w związku z czym brak świadczenia przez A. Sp. k. usług transportu na tej linii spowoduje wiele negatywnych konsekwencji dla jej użytkowników,

3) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i § 2 K.p.a. poprzez brak zebrania oraz rozpatrzenia przez organ II instancji w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jak również nieuzupełnienie materiału dowodowego w przedmiocie okoliczności wskazywanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji,

4) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia w sposób jasny i zrozumiały wszystkich przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji z dnia [...] marca 2017r., późniejszej decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. poprzez brak wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz pominięcie istotnych z punktu widzenia zasadności decyzji aspektów sprawy, takich jak przyczyny niezależne od przewoźnika, tj. remonty na trasie przejazdu, brak dostarczenia dodatkowych pojazdów na czas,

5) art 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. oraz art. 84 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, zarówno przez organ I instancji, jak też II instancji, że zapisy z tarcz tachografów z dnia przeprowadzenia powtórnej kontroli tj. 13 stycznia 2017 r. nie pochodzą ze skontrolowanej linii komunikacyjnej, podczas gdy w przypadku zaistnienia wątpliwości organy administracyjne powinny zasięgnąć wiadomości specjalistycznych, których same nie posiadają lub przesłuchać w charakterze świadków - kierowców pojazdów, których dotyczą przedmiotowe zapisy tachografów, dodatkowo wskazał, że w późniejszym postępowaniu prowadzonym po uchyleniu pierwszej z decyzji w przedmiotowej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze — zapisy tachografów w dalszym ciągu nie zostały zweryfikowane przez osoby kompetentne,

6) art. 20a ust. 1 u.t.d. poprzez brak uznania zarówno przez organ I instancji, jak też organ II instancji, wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu harmonogramem trasy przewozów tj. wydarzeń losowych, opóźnień wynikających ze znacznego natężenia ruchu podczas kursów, powstawanie zatorów drogowych związanych z przebudową drogi "SI9" na kilku odcinkach trasy oraz niedostarczenie na czas nowych pojazdów przez firmę Mercedes Polska,

7) art. 24 ust 4 pkt 2 u.t.d. poprzez błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie istnieją dostateczne przesłanki do cofnięcia A. Sp. k. zezwolenia nr 000 z dnia 16 sierpnia 2016 r. na linie regularną: S. — R. — B. -S., podczas gdy, okoliczności sprawy i dowody wskazują, że A. Sp. k. nie miała wpływu na powstanie większości ze wskazywanych naruszeń, a naruszenia te nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, a to występowania na trasie robót drogowych, które spowodowały zaistnienie opóźnień,

8) art. 7a w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez sporządzenia drugiego wystąpienia pokontrolnego z dnia 2 lutego 2017 r. przez organ I instancji, w sposób niezrozumiały, naruszający zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, a tym samym naruszenie zasady przyjaznej interpretacji przepisów, w przypadku gdy wątpliwości pojawiające się w przedmiotowej sprawie co do treści norm prawnych winy być rozstrzygane na korzyść strony, a także brak wypowiedzenia się co do tego zarzutu przez organ II instancji,

9) art. 18b ust. 1 pkt 7 i art. 18 b ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 20 ust. 1 i la u.t.d. w zw. z art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. poprzez błędne przyjęcie, iż A. Sp. k. dopuszcza się naruszeń warunków określonych w zezwoleniu, a w konsekwencji wszczęcie postępowania przez organ I instancji, co zaowocowało wydaniem błędnej decyzji o cofnięciu A. Sp. k. zezwolenia nr 000 z dnia 16 sierpnia 2016 r. na linie regularną: S. - R. — B. -S., podczas gdy w rzeczywistości strona skarżąca nie dopuściła się naruszeń warunków określonych w zezwoleniu, a nawet jeżeliby przyjąć, iż część z zarzucanych niedopatrzeń ma charakter takich naruszeń, to są to naruszenia nieistotne, niezależne od A. Sp. k, w żadnym wypadku nie mogące zaowocować wydaniem decyzji o cofnięciu zezwolenia.

10) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że strona skarżąca nie poczyniła żadnych kroków prawnych co do zmiany przedmiotowego zezwolenia w zakresie dostosowania go do obowiązujących realiów rynku przewozowego, podczas gdy w rzeczywistości skarżąca wielokrotnie zgłaszała chęć zmiany przedmiotowego zezwolenia po otrzymaniu wystąpień pokontrolnych, a zgodnie z udzielonymi informacjami przez pracowników Urzędu Marszałkowskiego poinstruowano ją aby wystąpił o nowe zezwolenie na tej samej trasie, a następnie zrzekła się zezwolenia nr 000. Skarżący posiada nowe zezwolenie na podobnej trasie, dostosowane do warunków drogowych obecnie panujących, które jest realizowane w sposób prawidłowy, a nie może zrzec sic zezwolenia nr 000 z uwagi na toczące się postępowanie w przedmiocie jego cofnięcia.

11) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż strona skarżąca dokonała samowolnie zmiany godzin odjazdu z wyznaczonych przystanków, nierealizowania niektórych kursów podczas gdy w rzeczywistości takie samowolne zmiany nie miały miejsca, a przyczyną niezrealizowania sporadycznych kursów były utrudnienia na trasie, tj. przyczyny niezależne, a ich realizacja, która by nastąpiła z opóźnieniem doprowadziłaby do sytuacji, iż z jednego przystanku w tym samym czasie odjeżdżałyby dwa busy w tym samym kierunku docelowym.

12) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu przez organ I instancji, jak też organ II instancji, że strona skarżąca nie realizowała części kursów ujętych w rozkładzie jazdy, podczas gdy w rzeczywistości kursy te były realizowane, ponieważ nawet w przypadku gdy kurs poprzedni był na tyle opóźniony, iż nie przyjechał na czas na przystanek, to z przystanku na którym odbyły się kontrole pracowników organu I instancji odjeżdżał już kurs następny, tak też pasażerowie dysponowali pewnością że dany kurs się odbędzie, a co za tym idzie należy przyjąć, iż kursy te były realizowane w sposób prawidłowy.

Na tych podstawach wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa z dnia [...] grudnia 2017 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że bezsporne jest, że odwołujący przewoźnik nie realizuje rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do zezwolenia Marszałka Województwa dnia [...] sierpnia 2016 r. nr 000. Potwierdziły to dwukrotne postępowania kontrolne w roku 2016 i jednokrotne w 2017roku. Organ I instancji podjął wszystkie niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zapewnił stronie udział w każdym stadium postępowania. Wyniki kontroli zostały przedstawione przewoźnikowi ( ze szczegółowym wykazem naruszonych kursów) w wystąpieniach pokontrolnych oraz w wyczerpującym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tym organ I instancji wyjaśnił odwołującemu motywy wydanego rozstrzygnięcia, informując jednocześnie, iż dalsze naruszania warunków zezwolenia skutkować będą jego cofnięciem (zarzut naruszenia art. 6 K.p.a. ,art. 7 art. 8 w zw. z 75 § 1 k.p.a. oraz art. 107§ 3 k.p.a.). Dodał, że decyzja wydana na podst. art. 24 ust.4 pkt 2 u.t.d. jest decyzją związaną, co oznacza, iż organ ma obowiązek zastosować się do konkretnej normy prawnej bez możliwości uznania .

Za bezpodstawne uznał domaganie się przez skarżącą dodatkowej kontroli, gdyż taka została przeprowadzona w dniu 13.01.2017 r. i potwierdziła , że przewoźnik nadal, w sposób ciągły narusza warunki na jakich zezwolenie nr 000 zostało wydane, co skutkowało zgodnie z obowiązującą procedurą, wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia.

Za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. oraz art. 84 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie zapisów z tarcz tachografów z dnia przeprowadzenia powtórnej kontroli tj. 13.01.2017 r., wskazując że mogą pochodzić nie tylko z linii komunikacyjnej przypisanej cofanemu zezwoleniu, ale też z innych linii komunikacyjnych.

Aprobaty organu odwoławczego nie znalazł również zarzut nie wzięcia przez organ I instancji pod uwagę okoliczności uniemożliwiających wykonanie przewozów na które przewoźnik nie miał wpływu ( brak odpowiedniej liczby pojazdów, roboty drogowe i natężenie ruchu powodujące opóźnienia ).

Wyjaśnił, że przewoźnik, jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest zobowiązany do dochowania należytej staranności aby była ona prowadzona zgodnie z prawem. Ponadto odwołujący pomimo pierwszego wystąpienia pokontrolnego, nie skorzystał z możliwości zmiany zezwolenia i skorygowania kursów - występując ze stosownym wnioskiem do Marszałka Województwa . Odwołujący sam zlikwidował w podanym do publicznej wiadomości rozkładzie jazdy - część wykonywanych kursów na trasie z R. do S., co świadczy o braku zamiaru ich realizacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie z art. 145 § 3 P.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie.

Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przeprowadzone przez organy postępowanie jak również wywiedzione na jego podstawie wnioski odpowiadają przepisom prawa, w związku z czym Sąd nie mógł zarzucić braku legalności.

Kontroli tej podlegała decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa w przedmiocie cofnięcia A. sp. k. zezwolenia nr 000 z dnia 16 sierpnia 2016 r. na linię regularną: S.-R. -B.-S..

W sprawie bezsporne jest, że skarżąca korzystała z zezwolenia na przewóz regularny, jak również to, że naruszyła jego warunki. W toku postępowania próbowała dowieść, że za powyższe okoliczności nie ponosi odpowiedzialności i podważyć tym samym decyzję organu cofającą jej zezwolenie.

Podejmowanie przez nią kolejne próby wykazania powyższych okoliczności nie powiodły się.

Przepisy ustawy o transporcie drogowym w sposób szczegółowy określają warunki realizacji poszczególnych rodzajów przewozów, jak również sankcje za ich nie przestrzeganie. I tak:

zgodnie z art 20 ust. 1 u.t.d. w zezwoleniu na wykonywanie przewozów regularnych określa się w szczególności:

- warunki wykonywania przewozów,

- przebieg trasy przewoźników, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów,

- miejscowości, w których znajdują się przystanki .

Załącznikiem do ww. zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy.

Kolejne przepisy ustawy o transporcie drogowym regulują warunki wykonywania tego przewozu nakazując aby do przewozu używane były wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym; rozkład jazdy został podany do publicznej wiadomości przez ogłoszenie na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach; aby wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywało się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy; należności za przejazd pobierane były zgodnie z cennikiem opłat, a pasażer otrzymywał potwierdzenie wniesienia opłaty w postaci biletu wydanego zgodnie z przepisami o kasach rejestrujących; przy czym w kasach dworcowych oraz w autobusie ma znajdować się dostępny do wglądu pasażerów opracowany przez przewoźnika lub grupę przewoźników regulamin określający warunki obsługi podróżnych, odprawy oraz przewozu osób, bagażu i rzeczy; cennik opłat ma zostać podany do publicznej wiadomości przy kasach dworcowych oraz w każdym autobusie wykonującym regularne przewozy osób, musi zawierać ceny biletów ulgowych(...) – art 18 b ust. 1.

Jednocześnie przepisy te formułują jasne zakazy używania innych pojazdów niż autobusy, korzystania z przystanków, na których nie ma informacji o realizowanym rozkładzie jazdy, jak też z przystanków nieobjętych zezwoleniem, pobierania innych należności niż wynikające z cennika oraz naruszania warunków przewozu – art 18 b ust. 2 u.t.d.

Zatem działalność polegająca na przewozie regularnym podlega szczególnym wymogom. Obowiązek ich dochowania spoczywa na realizujących przewóz, którzy w tym zakresie nie mogą dokonywać żadnych samodzielnych zmian.

Obowiązani są w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej zgłaszać organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania. Natomiast zmiany obejmujące dane zawarte w zezwoleniu, wymagają zmiany zezwolenia.- art 22 b u.t.d

Z drugiej strony organ udzielający takiego zezwolenia ma prawo do kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełnienia wymogów do udzielenia zezwolenia – art 84 u.t.d.

Skarżąca korzystała z zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym z dnia 16 sierpnia 2016 r. nr 000 na linię regularną S.-R.-B. – S. z ważnością do 31 grudnia 2016 r., które na mocy przepisów ustawy o publicznym transporcie zbiorowym ( Dz.U. z 2017 r., poz. 2136 ) zachowują ważność do 31 grudnia 2018 r. ( art 78 ust. 3 tej ustawy).

Marszałek Województwa korzystając z uprawnień dokonał po raz pierwszy kontroli w dniach 18 listopada 2016 r., 23 listopada 2016 r., i 24 listopada 2016 r.

Zakres i sposób kontroli nie budził wątpliwości, a również strona skarżąca nie zgłaszała co do niego żadnych zarzutów.

W wystąpieniu pokontrolnym z dnia 7 grudnia 2016 r. organ stwierdził, że skarżąca nie zrealizowała kursów ujętych w obwiązującym ją rozkładzie jazdy zezwolenia nr 000 na linię komunikacyjną: S.-R.-B.S. a ponadto podała do publicznej wiadomości rozkład jazdy niezgodny z dołączonym do zezwolenia. W protokole tym organ wyznaczył skarżącej termin 3 dni do zaprzestania działań naruszających warunki zezwolenia.

W piśmie z dnia 13 grudnia 2016 r. skarżąca wskazała, że wszystkie wskazane w protokole naruszenia zostaną usunięte. Brak rozkładu jazdy jest wynikiem wandalizmu osób trzecich, zawieszenie zaś kursów na odcinku S. –R. - problemów z zatrudnieniem kierowców oraz opóźnieniem w dostawie taboru. Wskazano również, że w przypadku wystąpienia dalszych problemów zwróci się o zmianę zezwolenia i dostosowanie do aktualnego rozkładu jazdy.

Kolejna kontrola przeprowadzona w dniu 13 stycznia 2018 r. wykazała, że skarżąca nie zastosowała się do zaleceń poprzedniej kontroli i nie zaprzestała stwierdzonych naruszeń. Nadal nie realizowano wszystkich kursów, jak również podany do publicznej wiadomości rozkład jazdy nie odpowiadał dołączonemu do zezwolenia.

W świetle powyższego stwardzić należy, że zostały spełnione przesłanki do cofnięcia zezwolenia z art 24 ust 4 ust 4 pkt 2 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem zezwolenie cofa się w przypadku naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu.

Niewątpliwie stwierdzone naruszenia dotyczyły warunków zezwolenia tj. braku realizacji kursów według dołączonego do zezwolenia rozkładu jazdy.

Podnoszony w skardze zarzut naruszenia art 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. jest bezzasadny. Decyzja o cofnięciu zezwolenia wydana na podstawie art 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. ma charakter związany i nie zależy od uznania organu (...). W przypadku decyzji związanej, zaistnienie przesłanek zobowiązuje organ do zastosowania określonego skutku, co nie oznacza, że na etapie ustalania stanu faktycznego dotyczącego spełnienia przesłanek nie powinno dojść do ocen i kwalifikacji okoliczności faktycznych. ( wyrok NSA z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 2865/16, orzeczenie dostępne w centralnej bazie orzeczeń i informacji o sprawach orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przechodząc zatem do oceny podjętej przez skarżącą próby wykazania, że uchybienia powyższe wynikały z okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Podnoszone przez nią w pierwszej kolejności trudności w zapewnieniu odpowiedniej ilości taboru oraz kierowców, zostały niejako obalone wynikami kolejnej kontroli. Kontrola ta przeprowadzona miesiąc po pierwszej wykazała, że skarżąca nadal nie realizowała wszystkich kursów oraz samowolnie zlikwidowała część połączeń, a w okresie pomiędzy kontrolami nie stwierdzono wniosku skarżącej o zmianę zezwolenia. Wniosek taki, jak słusznie zauważył organ odwoławczy został złożony dopiero w dniu 6 grudnia 2017 r. Wskazano w nim, że w związku z realizowaniem nowego zezwolenia nr 0001855 z dnia 6 września 2017 r. w ramach linii S. – R. nie jest ekonomicznie uzasadnione realizowanie dwóch zezwoleń.

W świetle powyższego podnoszone przez skarżącą okoliczności nie mogą usprawiedliwiać stwierdzonych w trakcie pierwszej kontroli uchybień. Brak konsekwencji w działaniu skarżącej. Skoro według jej twierdzeń przyczyna braku realizacji warunków zezwolenia leżała w niedostatecznej ilości taboru i pracowników, a uchybienia te zostały stwierdzone w kolejnej kontroli powinno to było zainicjować po stronie skarżącej postępowanie o zmianę zezwolenia. Skarżąca z takim wnioskiem nie wystąpiła. W aktach sprawy, poza wspomnianym pismem z dnia 6 grudnia 2017 r., nie ma innego dokumentu wskazującego na to, że wniosek taki został złożony i nie ma również podstaw do tego by przyznać rację skarżącej, że winę za to ponoszą pracownicy organu, którzy poinformowali ją o niemożliwości składania takiego wniosku. Skarżąca jako profesjonalny uczestnik obrotu gospodarczego musi mieć świadomość przepisów prawnych. Powoływanie się na niczym niepoparte twierdzenia dotyczące błędnych pouczeń nie mogą usprawiedliwiać nieprawidłowego działania.

W ocenie Sądu argumenty skarżącej stanowiły jedynie próbę odsunięcia w czasie postępowania o cofnięcie zezwolenia.

Stanowisko to wydaje się tym bardziej uzasadnione jeśli wziąć pod uwagę kolejne podejmowane przez skarżącą próby usprawiedliwienia stwierdzonych nieprawidłowości, co do wyników kontroli z dnia 13 stycznia 2017 r. Tym razem powoływane przez skarżącą okoliczności to natężenie ruchu, prace drogowe, które jak się wydaje zmierzać miały do wykazania wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozu zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad, o których mowa w art 20 a u.t.d.

W odpowiedzi na wystąpienia pokontrolne z dnia 2 lutego 2017 r. skarżąca podnosiła, że kurs z godziny 8:45 wyjechał 10 minut przed czasem ze względu na pełny stan pasażerów w autobusie, z kolei kurs z godziny 9:15 został opóźniony ze względu na prace drogowe w Zwięczycy, zaś z godziny 11:30 zawieszony ze względu na awarię busa.

Okoliczności te nie zostały wykazane, ani też uprawdopodobnione. Skarżąca nie przedstawiła dowodu potwierdzającego naprawę busa w postaci chociażby faktury poświadczającej usługę naprawy. Natomiast jej twierdzeniom, że kursy były realizowane z opóźnieniem zaprzeczył organ, który w sprawozdaniu z kontroli wskazał, że polegała ona na ciągłej obserwacji i nie stwierdzono podczas niej żadnych dodatkowych kursów.

Zaznaczyć przy tym należy, że skarżąca w toku postępowania modyfikowała swoje stanowisko, broniąc się twierdzeniem, że pasażerowie zawsze byli zabierani, jeśli nie pierwszym kursem to kolejnym, następnie dołączając wydruk z tachografów, które miały dowieść, że kursy zostały wykonane.

Wydaje się, że nie wymaga szerszej argumentacji to, że realizacja niektórych tylko połączeń nie spełnia wymogów udzielonego zezwolenia. Oczywistym jest, że pasażerowie mają prawo oczekiwać, że wszystkie wymienione w rozkładzie jazdy kursy będą wykonywane w przewidzianych do tego terminach, a nie liczyć, na to, że któryś z nich zostanie zrealizowany.

Prawidłowo również wywiodły organy, iż dowodu na realizację kursu nie mogą stanowić dostarczone tachografy. Sąd zgadza się z argumentację że wobec braku innych dowodów nie można stwierdzić, że dostarczone tachografy pochodziły z pojazdów konkretnej linii. Nie wystarczyło w tym zakresie wskazanie, którzy kierowcy jechali tymi pojazdami, słusznie bowiem zauważa organ, że mogli realizować kursy na innych liniach. Poza tym zaprzeczyły temu wyniki kontroli - ilość przejechanych kilometrów nie odpowiadała trasie kontrolowanych linii. Wbrew twierdzeniom skarżącej do stwierdzenia powyższych okoliczności nie były wymagane wiadomości specjalne. Wyciągnięte wnioski wynikały z prawidłowo zestawionych faktów w ramach logicznego rozumowania. W świetle powyższego stwierdzić należy, że podnoszone i w zależności od wyników postępowania modyfikowane okoliczności stanowiły jedynie próbę podważenia prawidłowych ustaleń organu, nie mogły jednak skutecznie usprawiedliwiać nieprawidłowości w wykonywaniu regularnego przewozu. Niesłuszny tym samym okazał się zarzut naruszenia art 20a ust. 1 u.t.d. Wobec zaprzeczenia twierdzeniom skarżącej o realizacji kursów wnioski organu o ich samowolnej likwidacji są w zupełności uzasadnione.

Zebrany przez organy materiał dowodowy w zupełności usprawiedliwiał podjęte rozstrzygnięcia. Wbrew stawianym zarzutom nie można przypisać organom działania sprzecznego z zasadami pogłębiania zaufania do organów państwa. Na każdym etapie postępowania skarżąca miała zagwarantowane prawo do udziału w postępowaniu, przez możliwość kierowania zastrzeżeń do protokołu kontroli, do których organ ustosunkował się w wydanych decyzjach. Należy podkreślić, że cofnięcie skarżącej zezwolenia nie było efektem jednorazowo przeprowadzonej kontroli, ale dwukrotnej kontroli, w której stwierdzono tożsame uchybienia. Każdorazowo organ wyznaczał stronie termin na usunięcie nieprawidłowości, a strona kolejno kierowanymi do organu pismami usprawiedliwiała uchybienia zobowiązując się do ich usunięcia. Trudno w takiej sytuacji stawiać zarzut naruszenia zaufania do organów państwa.

Sąd nie zgadza się również z twierdzeniami skarżącej dotyczącym niejasności formułowanych w wystąpieniach pokontrolnych zastrzeżeń i zaleceń, w tym podkreślanych przez skarżąc wyników kontroli z dnia 1 stycznia 2017 r. Analiza wystąpienia pokontrolnego wskazuje, że jasno sformułowano stwierdzone naruszenia, jak też zalecenia organu. Nie można upatrywać niejasności formułowanych zastrzeżeń w twierdzeniach sprzecznych z oczekiwaniami skarżącej.

Nie może odnieść oczekiwanego rezultatu podnoszona przez skarżącą okoliczność, że w toku kolejnej kontroli organ nie zbadał zastosowania się do zastrzeżeń poprzedniej. Dokonując kontroli w dniu 13 stycznia 2017 r. organ stwierdził te same uchybienia co w poprzedniej a więc brak realizacji kursów, oraz wywieszenie rozkładów jazdy nieodpowiadających zezwoleniu. To, że skarżąca uczyniła zadość poprzednio stwierdzonym uchybieniom co do konkretnych przystanków czy też rozkładów jazdy nie usprawiedliwia kolejnego uchybienia w tym zakresie, co do innych przystanków czy rozkładów jazdy. Gdyby przyjąć za skarżącą, że jedynie stwierdzenie tych samych naruszeń daje możliwość cofnięcia zezwolenia, prowadziłoby do sytuacji, w której przewoźnik, w przypadku kolejnych nieprawidłowości chroniony byłby zastosowaniem się do poprzednio stwierdzonych. Pozostawałoby to w oczywistej sprzeczności z zasadami realizacji przewozów regularnych i obowiązkiem dostosowania się do wydanego zezwolenia. Stwierdzenie jakichkolwiek przewinień podczas kolejnej kontroli powoduje możliwość cofnięcia zezwolenia niezależnie od dostosowania się do poprzednich zastrzeżeń. Przewoźnik każdorazowo ma realizować wydane w stosunku do niego zezwolenie. Zatem bez wpływu na prawidłowość wyników kontroli i wydanej w jej efekcie decyzji pozostaje podnoszony przez skarżącą argument dotyczący nie sprawdzenia wykonania przez przewoźnika poprzednio stwierdzonych uchybień.

Należy podkreślić, że tak co do kontroli przeprowadzonej w dniach 18, 23, 24 listopada 2016 r. jak również w dniu 13 stycznia 2017 r. nieprawidłowości nie dotyczyły jednego kursu lecz w pierwszym przypadku kilkunastu w drugim 10, co przeczy jednostkowości stwierdzonych nadużyć.

Niesłuszny jest również zarzut niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego poprzez nie przeprowadzenie kontroli po dniu 13 stycznia 2017 r., czy też przesłuchania kierowców. Przeprowadzone kontrole w dniach 18, 23-24 listopada 2016 r. oraz w dniu 13 stycznia 2017 r. stanowiły wystarczającą podstawę do cofnięcia zezwolenia, wobec powyższego bez znaczenia byłyby ewentualnie stwierdzone prawidłowości po dniu 13 stycznia 2017 r. Natomiast przesłuchanie kierowców, którego przeprowadzenia domaga się skarżąca nie ma wpływu na dokonane już w sposób wyczerpujący ustalenia. Zgodnie z art 78 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania przeprowadzenia dowodu, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzenia dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczyło okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. W ocenie Sądu przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe było wystarczające do dokonania koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy ustaleń. Ewentualne zeznania kierowców nie zniweczyłyby stwierdzonych przez organy w toku dwukrotnie przeprowadzonych kontroli ustaleń, a zamierzałyby jedynie do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania.

Skarżąca podnosi zarzut nie uwzględnienia interesu społecznego, poprzez wyeliminowanie z rynku jedynego przewoźnika świadczącego usługi na wskazanej linii. Tymczasem to właśnie w ogólnie pojętym interesie społecznym zostało wszczęte niniejsze postępowanie. W aktach znajduje się pismo jednego z mieszkańców R., który zwraca się do organu z prośbą o interwencję i kontrolę w firmie przewozowej "M.". Wskazał, że wielokrotnie interweniowano o realizację kursu z godz. 7:15, jednak bez rezultatu. Z otrzymanego pisma i podanego rozkładu jazdy wynikało, że firma powinna wykonywać trzy kursy o godz. 6 :34, 6:49 i 7:19 tymczasem wykonywany jest jeden o godz. 6:34. Z obserwacji mieszkańców wynikało również, że: "firma łączy dwa a nie raz trzy busy w jeden" informując pasażerów o konieczności przychodzenia na przystanek od 15 do 30 minut przed planowanym odjazdem.

Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie potwierdziło zgłoszone zastrzeżenia. Przeczy to twierdzeniom skarżącej dotyczącym dbałości o interes społeczny. Czysto abstrakcyjne wydają się twierdzenia o naruszenie tego interesu przez likwidację połączeń na tej linii. Sama skarżąca dowodzi, że uzyskała nowe zezwolenie na linii S. – W. – R. – S., dostosowane jak twierdzi do potrzeb usługobiorców i możliwości przewoźnika. Rynek przewozowy wykazuje się dużą dynamiką w zakresie nowych przewoźników i trudno sobie wyobrazić, że żaden przewoźnik nie będzie zainteresowany świadczeniem usług.

Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art 151 P.p.s.a.