Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 2508/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 2508/03 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 maja 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: NSA Józef Gach (spr), Sędziowie: WSA Bogusław Wolas, WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2006r., sprawy ze skargi J. F., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 27 października 2003r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003r., I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 32,10 zł. (trzydzieści dwa złote 10/100).


UZASADNIENIE

I SA/Kr 2508/03

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją - po rozpoznaniu odwołania J. F. - została utrzymana w mocy decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...].06.2003r. Nr [...], którą współwłaścicielom nieruchomości położonej w K.przy ul. K. i zabudowanej budynkiem mieszkalnym J. F., Z. A. – F. i M. A. ustalono podatek od nieruchomości na 2003r. w wysokości 801,90 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że spornym między odwołującym się podatnikiem a organem I instancji jest opodatkowanie lokalu składającego się z dwóch pomieszczeń o powierzchni użytkowej 16,2 m kw. i 23,3 m kw.

Wg odwołującego w pierwszym pomieszczeniu najemca W. O. prowadzący przedsiębiorstwo o nazwie "[...] "zajmuje 4 m. kw. na stelaże z próbkami parkietów, a w drugim - 12 m kw. na przyjmowanie klientów. On sam do prowadzenia własnej działalności gospodarczej zajmuje w obu pomieszczeniach w sumie 12 m kw. Pozostała powierzchnia użytkowa ,tj. 17,5m kw nie jest w ogóle wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej i pełni ona nadal funkcje mieszkaniowe .Informacje te pozostają w sprzeczności z oświadczeniem Z. A.- F. o wykorzystywaniu całego przedmiotowego lokalu celem na działalność gospodarczą przez prowadzącego przedsiębiorstwo o nazwie "[...]".

Z kolei pracownik organu I instancji dokonujący kontroli w wyjaśnieniu do protokołu z tej czynności stwierdził brak oznak świadczących o innym wykorzystywaniu lokalu niż na działalność gospodarczą. W konsekwencji organ odwoławczy mając powyższe na uwadze oraz okoliczność , iż podane przez J. F. powierzchnie użytkowanych powierzchni na różne cele i przez różne osoby nie są wydzielane ścianą lub przegrodą , przyjęto , że całość powierzchni użytkowej lokalu, zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż rolnicza lub leśna .

Z kolejnym rozstrzygnięciem J. F. również się nie zgodził i w skardze podniósł , ze oświadczenie Z.i A. – F. nie jest zgodne z prawdą , co sądził spowodowane zostało tym, że od dłuższego czasu nie bywa ona w budynku 4a przy ul. K. w K.. Natomiast w międzyczasie uległ zmianie zakres umowy najmu z W. O. prowadzącym przedsiębiorstwo o nazwie "[...]". Mianowicie uległ on zmniejszeniu .

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało dotychczas zajmowane stanowisko.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) wyróżnia m.in. stawki podatkowe od budynków mieszkalnych ,które są najniższe. Wyjątek dotyczy tej części tych budynków, która zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej. Wówczas stawki te są najwyższe.

W związku z tym istotnym faktem dla rozstrzygnięcia sporu co do wymiaru podatku od nieruchomości jest ustalenie tej części. Nie oznacza to jednak ,że fakt ten mógł zostać ustalony z naruszeniem prawa. Sytuacja taka zaś miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Mianowicie organy podatkowe oparły swoje ustalenie tu na adnotacji służbowej pracownika organu I instancji, który przeprowadził kontrolę podatkową połączoną z oględzinami lokalu.

Notatki sporządza się zaś zgodnie z art. 177 ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 ( Dz.U.Nr.137 poz.926 ze zm.) Ordynacja podatkowa , z czynności organu podatkowego, z których nie sporządza się protokołu, a które mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania; natomiast z kontroli podatkowej sporządza się protokół( art. 289 i 290 w/w ustawy)

W wyroku z dnia 1.02.2000r. ( III SA 365/99 ONSA 2001, nr 2, poz. 73) NSA wyraził pogląd , że protokół obejmujący przebieg oględzin jest dowodem w postępowaniu tylko wówczas jeżeli jest zgodny z prawem, a więc, gdy został sporządzony w sposób określony w przepisach rozdziału 9 działu IV ustawy Ordynacja podatkowa.

Oznacza to , że adnotacja służbowa nie może zastępować protokołu kontroli. Jeżeli więc fakt istotny dla rozstrzygnięcia sprawy wynika z adnotacji służbowej a nie z protokołu ( tak jak w niniejszej sprawie), to mamy do czynienia z naruszeniem powołanych przepisów, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zwrócić również należy uwagę, że jeden z powołanych przepisów , tj. art. 289 § 1 te nakazuje zawiadamiać o oględzinach wszystkie strony .

W przypadku podatku od nieruchomości stanowiącej współwłasność ( tak jak w niniejszej sprawie ) kontrolowanymi są wszyscy współwłaściciele. Z akt sprawy nie wynika, aby o przeprowadzeniu kontroli podatkowej zawiadomiono wszystkich współwłaścicieli nieruchomości położonej i zabudowanej budynkiem mieszkalnym w K. przy ul. K..

W tym stanie niniejszej sprawy skarga jest uzasadniona.

Z tego względu Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uppsa orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania postanowił zaś zgodnie z ust. 220 tej ustawy.