Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 274/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 39 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Dorota Dąbek Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej decyzją z dnia [...] 2012 r., znak: [...] przyznał J. Ł. zasiłek celowy w kwocie 200 zł z przeznaczeniem na zaspokojenie podstawowych potrzeb w miesiącu listopadzie 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji wskazano na dokonane ustalenia, a to, że J. Ł. jest kawalerem, osobą bezrobotną, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy bez prawa do zasiłku, aktualnie nie posiadającą żadnego źródła dochodu. Ma on wraz z matką ustanowioną dożywotnią, nieodpłatną służebność mieszkania w całym budynku mieszkalnym, będącym częścią składową działki nr [...]. Zaznaczono, że od 1997 r. jest klientem Ośrodka Pomocy Społecznej i od wielu lat regularnie składa wnioski o pomoc do czasu podjęcia pracy i uzyskania pierwszych dochodów, nie wykazując przy tym aktywnej postawy wychodzenia z trudnej sytuacji życiowej oraz poszukiwania stałej pracy.

Następnie w uzasadnieniu decyzji zawarto wyjaśnienie, co należy rozumieć przez osobę samotnie gospodarującą, a co przez osobę funkcjonującą w rodzinie. Dalej podano, że J. Ł. zamieszkuje z matką S. Ł. w jednym domu oraz że matka jest osobą niepełnosprawną i jej dochód stanowi renta wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym. Ona również opłaca wszystkie rachunki związane z eksploatacją domu, przygotowuje posiłki oraz czasami udziela synowi niewielkiej pomocy finansowej.

Z kolei brat wnioskodawcy wraz z żoną i dziećmi mieszkają w nowo wybudowanym domu nr [...] w G i tam prowadzą wspólne własne gospodarstwo domowe, odrębne od gospodarstwa J. Ł.

Stwierdzono więc, że J. Ł. wraz z matką stanowią dwuosobową rodzinę w rozumieniu art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej, gdyż wspólnie zamieszkują w budynku nr [...] w G i wspólnie gospodarują. W związku z tym, jak zaznaczono, rentę matki należy traktować jako dochód rodziny.

Na koniec zaznaczono, że celem pomocy społecznej nie jest zapewnienie stałego źródła utrzymania, lecz wnioskodawcy w pierwszej kolejności zobowiązani są do przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych wykorzystując własne możliwości, uprawnienia i środki. Wskazano, że udzielenie pomocy zależy z jednej strony od okoliczności uzasadniających udzielenie wsparcia, a z drugiej strony, od możliwości finansowych ośrodka, a jak podkreślono, środki finansowe pozostające w dyspozycji OPS są ograniczone.

Od powyższej decyzji J. Ł. wniósł odwołanie w którym wskazał, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Zarzucił, że nie przeprowadzono dowodu z dokumentu, tj. zawiadomienia Sądu Rejonowego - Wydziału Ksiąg Wieczystych, na wszelkie okoliczności i twierdzenia w nim zawarte, a także nie podjęto działań na okres grzewczy zimowy 2012/2013, a tylko w części potrzeb bytowych oraz w dalszym ciągu nie podjęto działań skutecznych w sprawie przemocy w rodzinie oraz w sprawie wszczęcia procedury "niebieskiej karty". Ponadto odwołujący się zarzucił, że nie zebrano zaświadczeń i dokumentów na temat dochodów i wydatków jego ośmioosobowej rodziny.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 31 grudnia 2012 r., znak: [...], działając na podstawie m.in. art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Kolegium stwierdziło, że J. Ł. zamieszkuje i gospodaruje wspólnie ze swoją matką, a więc w rozumieniu art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej, stanowią oni razem dwuosobową rodzinę. J. Ł. jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, natomiast jego matka jest osobą niepełnosprawną. Rodzina ta utrzymuje się z renty i dodatku pielęgnacyjnego w łącznej kwocie 886,92 zł, którą otrzymuje matka J. Ł. Natomiast zweryfikowane kryterium dochodowe dwuosobowej rodziny, wyliczone zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy, odpowiada kwocie 912,00 zł. A zatem dochód rodziny J. Ł. jest niższy od ustawowego kryterium dochodowego i z tego to względu, jak też z uwagi na występujące w rodzinie bezrobocie i niepełnosprawność, w świetle wyżej wskazanego przepisu ustawy, przysługuje mu prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. W związku z tym organ, wziąwszy pod uwagę tę sytuację, przyznał mu zasiłek celowy w kwocie 200 zł z przeznaczeniem na zaspokojenie podstawowych potrzeb w listopadzie 2012 r.

Podniesiono, że J. Ł. prowadzenie gospodarstwa domowego utożsamia z pojęciem gospodarstwa jako składnika majątku, a taki pogląd jest błędny ponieważ prowadzenie gospodarstwa domowego polega na wspólnym zamieszkiwaniu i gospodarowaniu, a nie na tym, kto jest właścicielem gospodarstwa rozumianego jako majątek. Tak więc jego przekonanie, które wyraża w odwołaniu od decyzji, że prowadzi on gospodarstwo domowe z matką i rodziną brata, jest całkowicie bezpodstawne, gdyż należy przyjąć, że gospodarstwo domowe prowadzi tylko z matką, ponieważ wspólnie z nią zamieszkuje i gospodaruje w budynku nr [...] w G. Natomiast sześcioosobowa rodzina brata J. mieszka w oddzielnym nowo wybudowanym budynku nr [...] w G i tam prowadzi własne gospodarstwo domowe. A zatem jego twierdzenie zamieszczone w odwołaniu, że stanowią oni ośmioosobową rodzinę jest oczywiście całkowicie błędne, gdyż wspólne zamieszkiwanie i prowadzenie gospodarstwa domowego, może mieć miejsce w lokalu mieszkalnym, a nie na działce.

Wskazano, że J. Ł. nie można też traktować jako osoby samotnie gospodarującej, gdyż jak wyżej wskazano, zamieszkuje on i gospodaruje wspólnie z matką w budynku nr [...] w G. Zapewne nie ponosi on wydatków związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego, ponieważ nie posiada własnego dochodu, lecz przesłanka wspólnego gospodarowania nie wyczerpuje się wyłącznie w ponoszeniu wydatków związanych z gospodarstwem domowym, ale wyraża się także w czerpaniu korzyści z tego gospodarstwa wspólnie z innymi członkami rodziny (pogląd wyrażony w wyroku WSA w Lublinie z dnia 13.05.2010 r.- II SA/Lu 144/10). W świetle powyższego, J. Ł. odnosi korzyści z tego gospodarstwa, a korzyści te wyrażają się w tym, że zamieszkuje w mieszkaniu razem z matką, a więc korzysta z mieszkania, energii elektrycznej innych mediów, a także z przyrządzanych posiłków, itp. nie dokładając się do żadnych z tym związanych wydatków. W rozumieniu art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej, J. Ł. wraz z matką stanowią więc dwuosobową rodzinę i w związku z tym rentę matki w kwocie 886,92 zł, należy traktować jako dochód tej rodziny.

Kolegium uznało zarzuty J. Ł. zawarte w jego odwołaniu za bezpodstawne. Podniesiono, że w aktach sprawy znajduje się bowiem zawiadomienie Sądu Rejonowego Wydziału Ksiąg Wieczystych, z dnia 23 sierpnia 2004 r., które Ośrodek Pomocy Społecznej brał pod uwagę przy rozpatrywaniu jego sprawy. Również w aktach sprawy znajduje się pisemna informacja z ZUS - z dnia 9 listopada 2012 r. na temat wysokości renty rodzinnej, którą otrzymuje jego matka. Zatem dochód jego dwuosobowej rodziny jest należycie udokumentowany. Natomiast zbieranie dowodów w celu ustalenia dochodów i wydatków ośmioosobowej rodziny, o czym J. Ł. pisze w swoim odwołaniu, nie miało sensu, ponieważ jak już wyżej wskazano, brat J. wraz ze swoją rodziną, prowadzą odrębne gospodarstwo domowe, a więc w przedmiotowej sprawie nie występuje ośmioosobowa rodzina.

W ocenie organu odwoławczego również bezpodstawne jest twierdzenie J. Ł., że w dalszym ciągu nie podjęto działań skutecznych w sprawie przemocy w rodzinie oraz w sprawie wszczęcia procedury "Niebieskie Karty". Jak wynika z pisemnej informacji OPS z dnia 3 grudnia 2012 r. w związku ze zgłoszeniem przez J. Ł. występowania w rodzinie przemocy, Ośrodek wszczął procedurę "Niebieska Karta" i przekazał sprawę według kompetencji do Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie, który podjął dalsze kroki w celu wyjaśnienia sprawy. Czynności w ramach procedury "Niebieskie Karty" normuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 13 września 2011 r. w sprawie procedury "Niebieskie Karty" oraz wzorów formularzy "Niebieska Karta" (Dz.U. Nr 209, poz. 1245). W rozporządzeniu tym określono sytuacje, w których przedstawiciele: jednostek organizacyjnych pomocy społecznej, gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, oświaty, ochrony zdrowia oraz Policji, podejmują czynności w ramach procedury "Niebieskie Karty", a także obowiązki i sposób realizacji tej procedury.

Kolegium stwierdziło, że niewątpliwie sytuacja materialna rodziny J. Ł. jest bardzo trudna i przyznany mu zasiłek celowy w wysokości 200,00 zł tylko w pewnym stopniu jest w stanie złagodzić jego problemy finansowe. Jednakże trzeba mieć na względzie, że na terenie Miasta i Gminy zamieszkują też inne osoby i rodziny, niejednokrotnie wielodzietne, które również borykają się z problemami finansowymi i oczekują na pomoc. W tej sytuacji Ośrodek dysponując ograniczonymi środkami pieniężnymi na pomoc społeczną, o czym pisze w swojej decyzji, jest w stanie przyznawać zasiłki tylko w takim rozmiarze, który mieści się w granicach jego możliwości.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 grudnia 2012 r., znak: [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. Ł.

Skarżący zarzucił, że przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Powołał te same okoliczności i twierdzenia, co w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Krytycznie ocenił Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz Ośrodek Pomocy Społecznej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia ani aktualna sytuacja faktyczna skarżącego, ani aktualny stan prawny w zakresie przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, a w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j.: Dz.U. z 2009 r., nr 175, poz. 1362 z późn. zm.) oraz przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga – złożona w ustawowym terminie - nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko w takim zakresie Sąd w ramach swojej właściwości sprawuje kontrolę orzeczeń administracyjnych (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie przed organami administracji publicznej była kwestia przyznania pomocy finansowej - zasiłku wnioskowanego przez skarżącego w dniu 15 października 2012 r. na wskazane przez niego cele. Organ zakwalifikował podanie skarżącego jako wniosek o udzielenie zasiłku celowego i zasiłku okresowego, przy czym w zakresie zasiłku okresowego wydano odrębną decyzję. Kwalifikacja ta w świetle treści podania z dnia 15 października 2012 r. była prawidłowa.

Zgodnie z brzmieniem art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, a w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Jak wynika z treści powyższej regulacji, rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego zapada w ramach tzw. uznania administracyjnego, co wynika z użytego w tym przepisie sformułowania "może być przyznany".

Orzekanie przez organy administracji w ramach tego uznania nie oznacza dowolności w rozstrzyganiu sprawy, ale musi wynikać z okoliczności tej sprawy, ustalonych w trakcie postępowania administracyjnego. Kontrola przez sąd administracyjny legalności działań organów w ramach uznania sprowadza się zatem do tego, czy postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, czy zgodnie z nimi ustalono stan faktyczny sprawy, a rozstrzygnięcie wynika z tych ustaleń i nie ma znamion rozstrzygnięcia dowolnego (por. wyrok NSA z dnia z dnia 9 stycznia 2013 r., I OSK 1192/12, LEX nr 1269623).

Zasada generalna, jaką winny kierować się organy administracji w tego rodzaju postępowaniach wynika z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego. Według tej zasady organ jest zobowiązany wyważyć w sprawie interes indywidualny skarżącego i interes społeczny (publiczny). Temu celowi służy m.in. analiza sytuacji materialnej zobowiązanego i jego rodziny. W orzecznictwie sądowym zasadnie podkreśla się, że działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, jak wynika z art. 7 k.p.a., załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (zob. wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2012 r., I OSK 407/12, LEX nr 1264795). Właściwe wyważenie obydwu wskazanych wyżej kategorii interesów wymaga sięgnięcia do przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę uznaniowego działania organu. Zawierają one z reguły co najmniej ogólne wskazania kierunkujące ocenę.

Zgodnie z unormowaniami ustawy o pomocy społecznej, celem pomocy społecznej jest wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc społeczna powinna w miarę możliwości doprowadzić do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej). Sam rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej).

Przyznawanie zasiłków celowych należy do zadań własnych gminy, w ramach których organy gminy są zobowiązane zaspokoić najbardziej pilne i konieczne potrzeby jej mieszkańców. Możliwość zaspokojenia tych potrzeb jest niewątpliwie determinowana posiadanymi przez gminę środkami pieniężnymi. Nie może ona dać więcej niż posiada. W sytuacji, kiedy środki są ograniczone, a potrzebujących wielu, jest rzeczą naturalną, że gmina w pierwszej kolejności zaspokaja potrzeby osób o najniższych dochodach. Mając to na uwadze, ustawodawca w art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej pozostawił ocenę tych potrzeb rozeznaniu gminy, używając w tym przepisie określenia "może być przyznany zasiłek celowy". Podkreślić przy tym należy, że organy pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach realizować muszą swe ustawowe cele. Wymaga to realistycznej oceny możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do świadczeń. Racjonalne gospodarowanie posiadanymi środkami finansowymi wymaga określenia, które z potrzeb muszą być zaspokojone niezbędnie i w jaki sposób.

Ponieważ ani przepisy art. 39 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, określające okoliczności, w których może być przyznany zasiłek celowy, ani też inne przepisy dotyczące udzielania pomocy ze środków opieki społecznej nie określają wysokości zasiłku celowego i nie podają kryteriów ustalania tej wysokości, to wyznacznikami ustalania wysokości zasiłku celowego są - z jednej strony - sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, a z drugiej strony - możliwości finansowe organów pomocy społecznej (zob. wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2012 r., I OSK 407/12, LEX nr 1264795). Pomoc państwa ma charakter subsydiarny, tj. dopuszcza się interwencję organów państwa tylko w takich przypadkach, w których osoba lub rodzina rzeczywiście nie mają możliwości samodzielnego przezwyciężania trudności życiowych. Świadczenia z pomocy społecznej powinny być dostosowane do konkretnej sytuacji indywidualnego beneficjenta, jednakże określone potrzeby osób i rodzin mogą być jednak zrealizowane tylko wówczas, gdy odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach, także finansowych, pomocy społecznej (zob. wyrok NSA z dnia 21 marca 2012 r., I OSK 1920/11, LEX nr 1145079).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w sprawie niniejszej organy administracji swoje kompetencje do działania w ramach uznania administracyjnego wykonały poprawnie, a nieuwzględnienie w całości oczekiwań skarżącego nie było wynikiem dowolności, lecz mieściło się w ramach dozwolonego uznania administracyjnego.

Ustalona została należycie sytuacja życiowa i materialna skarżącego. Dokonane w toku postępowania wyjaśniającego spostrzeżenia upoważniały organ do poczynienia stosownych ustaleń. Z jednej strony nie ma wątpliwości, że skarżący spełnia kryterium dochodowe określone przepisem art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy i że nie radzi sobie sam z zaspokojeniem własnych potrzeb bytowych, a w jego rodzinie występuje bezrobocie i niepełnosprawność. Trafne są ustalenia organów, że J. Ł. zamieszkuje i gospodaruje wspólnie ze swoją matką, a więc w rozumieniu art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej, stanowią oni razem dwuosobową rodzinę. Skarżący jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, natomiast jego matka jest osobą niepełnosprawną. Zasadnie również organy podniosły, że prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego polega na wspólnym zamieszkiwaniu i gospodarowaniu bez względu na kwestie własnościowe gospodarstwa rozumianego jako majątek. Skoro skarżący zamieszkuje wspólnie z matką i z nią gospodaruje w odrębnym budynku nr [...] w G, a sześcioosobowa rodzina brata skarżącego – J. mieszka w oddzielnym nowo wybudowanym budynku nr [...] w G i tam prowadzi własne gospodarstwo domowe, to trafne są ustalenia organów, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo z matką i brak podstaw do przyjęcia, że prowadzi on to gospodarstwo zarówno z matką, jak i rodziną brata. Nie jest również osobą samotnie gospodarującą, nie osiąga wprawdzie dochodu, ale zamieszkuje w mieszkaniu razem z matką, korzystając z tego mieszkania, energii elektrycznej innych mediów oraz wyżywienia finansowanych ze środków pieniężnych jego matki. Niewątpliwie skarżący i jego matka stanowią rodzinę w rozumieniu art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym rodziną są "osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące", a w konsekwencji dochód matki skarżącego należy traktować jako dochód jego rodziny. Dochód ten jest należycie udokumentowany. W aktach sprawy znajduje się pisemna informacja z ZUS - Oddział z dnia 9 listopada 2012 r. na temat wysokości renty rodzinnej, którą otrzymuje matka skarżącego.

Niezasadne są zarzuty niewłaściwego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie. W aktach sprawy znajduje się zawiadomienie Sądu Rejonowego Wydziału Ksiąg Wieczystych z dnia 23 sierpnia 2004 r., które – co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji – było brane pod uwagę przy rozpatrywaniu sprawy skarżącego. Ustalanie dochodów i wydatków rodziny brata skarżącego nie było w niniejszej sprawie ani konieczne, ani potrzebne w świetle trafnych ustaleń, że rodzinę w rozumieniu art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej stanowią w realiach niniejszej sprawy skarżący i jego matka.

Dla oceny trafności rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie mogą mieć znaczenia podnoszone przez skarżącego okoliczności nie podjęcia działań skutecznych w sprawie przemocy w rodzinie oraz w sprawie wszczęcia procedury "Niebieskie Karty", gdyż organy nie kwestionują konieczności udzielania skarżącemu pomocy. Niezależnie od tego, z pisemnej informacji OPS z dnia 3 grudnia 2012 r. w związku ze zgłoszeniem przez J. Ł. występowania w rodzinie przemocy wynika, że Ośrodek wszczął procedurę "Niebieska Karta" i przekazał sprawę według kompetencji do Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie.

Jak już zaznaczono konieczności udzielenia pomocy skarżącemu organy nie kwestionują, z drugiej jednak strony - co wynika z akt sprawy i oświadczeń organu pomocą taką - szerszą niż tylko wynikającą z zaskarżonej decyzji - skarżący został wielokrotnie objęty.

Należy podkreślić, że pomoc społeczna jest przyznawana w wysokości, którą ograniczają pozostające w dyspozycji organów środki finansowe. Nadto świadczenia z zakresu pomocy społecznej nie mają za zadanie zaspokajać wszelkich potrzeb podopiecznych. W szczególności zasiłek celowy może zostać przyznany jedynie w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej (zakupu lekarstw, żywności, ubrania, drobnych remontów itp.). i na ten cel wielokrotnie od 1997 r. skarżącemu były przyznawane świadczenia z pomocy społecznej. Sytuacja rodzinna i bytowa skarżącego jest organom administracji znana i brana pod uwagę w trakcie postępowań w sprawie udzielania mu świadczeń z pomocy społecznej. Skarżący objęty jest stałą pomocą społeczną – czego nie kwestionuje - która wprawdzie w jego osobistym odczuciu jest niewystarczająca, lecz uznać ją należy za adekwatną do możliwości finansowych Ośrodka Pomocy Społecznej. Również wysokość świadczenia przyznanego J. Ł. zaskarżoną decyzją jest adekwatna do możliwości finansowych OPS. Brak podstaw do przyjęcia za niewiarygodne oświadczeń organu, że na terenie Miasta i Gminy zamieszkują też inne osoby i rodziny, niejednokrotnie wielodzietne, które również borykają się z problemami finansowymi i oczekują na pomoc, a Ośrodek dysponując ograniczonymi środkami pieniężnymi na pomoc społeczną jest w stanie przyznawać zasiłki tylko w takim rozmiarze, który mieści się w granicach jego możliwości.

Dodać także należy, że świadczenia z pomocy społecznej mają jedynie wspomagać osoby z nich korzystające, a nie je utrzymywać – to jest bowiem podstawowym zadaniem każdego obywatela, który w tym zakresie winien przejawiać racjonalną aktywność w ramach swoich możliwości i współpracować z właściwymi instytucjami, w tym organami pomocy społecznej.

Z powyższych powodów skargę, jako nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.