Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 347/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1,  art. 1a ust. 1 pkt 1,  art. 1a  ust. 1  pkt 3,  art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a,  art. 5 ust. 1  pkt 2  lit. b,  art. 7 ust. 1 pkt  4, lit. c
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 128
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 3  pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Protokolant Edyta Walkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2011 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Decyzją w formie nakazu płatniczego z dnia [...] r. nr [...], Burmistrz Miasta P. wymierzył J. i M. P. łączne zobowiązanie pieniężne na 2007 r. od przedmiotów pozostających we współwłasności, położonych w P.. Zobowiązanie obejmuje podatek rolny od gruntów rolnych (w kwocie 17,40 zł) oraz podatek od nieruchomości obejmującej budynek mieszkalny i budynki gospodarcze oraz grunty związane z tymi budynkami (w kwocie [...] zł) . W nakazie płatniczym jako podstawę prawną powołano – w odniesieniu do podatku rolnego: ustawę z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) i Komunikat Prezesa GUS z dnia 17 października 2006 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres pierwszych trzech kwartałów 2006 r. (Monitor Polski Nr 74, poz. 745), a w odniesieniu do podatku od nieruchomości: ustawę z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 121 poz. 844 ze zm.) i uchwałę Nr III/17/06 Rady Miejskiej w P. z dnia 7 grudnia 2006 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2007 oraz zwolnień od tego podatku. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, że zobowiązanie pieniężne ustalono na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w P., opinii biegłego M. K. oraz informacji uzyskanych w Urzędzie Skarbowym w P.. Nadmienił, że z opinii biegłego wynika iż obiekt budowlany typu "szklarnia" odpowiada definicji budynku w świetle prawa budowlanego, a jego powierzchnię użytkową biegły obliczył na 349 m2 stosownie do art. 4 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Następnie organ powołał się na ustalenie, że w 2007 r. M. i J. P. nie figurowali w ewidencji podatników podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej, zatem szklarnia nie korzysta ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4c powyższej ustawy). Z tych względów budynek szklarni został opodatkowany jako budynek gospodarczy, zgodnie z zapisem wynikającym z ewidencji gruntów.

2. J. P. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.od powyżej decyzji (oraz od nakazów płatniczych dotyczących 2008 i 2009 r.) zarzucając naruszenie prawa, a to:

1) art. 128 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez "zmianę łącznego zobowiązania podatkowego bez wydania decyzji w sprawie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej łączne zobowiązanie podatkowe",

2) niepoprawne ustalenie wysokości podatku od nieruchomości poprzez błędną interpretację przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w tym art. 7 ust. 1 pkt 4 tej ustawy.

W oparciu o te zarzuty żądał zmiany wydanych nakazów płatniczych poprzez ich uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na ważny interes podatnika.

3. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż zarzut naruszenia art. 128 Ordynacji podatkowej oraz art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez opodatkowanie obiektu zajętego na prowadzenie działu specjalnego produkcji rolnej, są nieuzasadnione.

Ustosunkowując się do zarzutu wydania decyzji podatkowej w sytuacji istnienia decyzji ostatecznej w tej samej sprawie organ wskazał, iż w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2007 została uprzednio wydana decyzja datowane na dzień 15 maja 2008 r., lecz nie stała się ona prawomocna na skutek odwołania skarżącego, którego efektem było jej uchylenie przez organ odwoławczy, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ II instancji, uchylając uprzednią decyzję uznał bowiem, iż koniecznym jest przeprowadzenie przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie dotyczącym kwalifikacji spornego obiektu oraz ewentualnego zastosowania ustawowego zwolnienia od podatku. Wobec powyższego nie doszło do naruszenia przepisu art. 128 Ordynacji podatkowej przy wydawaniu przez Burmistrza Miasta P. nowej decyzji w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził również, że nie doszło do naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem organu, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za "budynek" rozumie się "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach." Natomiast definicje legalne najistotniejsze z punktu widzenia prawa budowlanego, do której to odsyła powyższa definicja zawiera art. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Legalna definicja podatkowa jest zatem – zdaniem organu odwoławczego – powtórzeniem definicji legalnej z prawa budowlanego, jako że zgodnie z art. 3 pkt 2 tej ustawy za "budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach."

Organ wskazał przy tym, że szklarnia została ujęta w ewidencji gruntów i budynków jako "budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa". Budynek ten wedle ustaleń organu ewidencyjnego, utrwalonych w protokole z dnia 8 listopada 2007 r., został "przeznaczony do produkcji rolnej".

Podkreślono, że w trakcie oględzin w dniu 31 marca 2009 r. ustalono, iż budynek posiada fundamenty oraz przegrody ścian i dachu z konstrukcji stalowej, a także iż ubytki w szklanym pokryciu, szacując procentowo, wynoszą ok. 20% w przegrodach bocznych i 75% w dachu.

Mając na względzie podniesioną przez skarżącego definicję słownikową pojęcia "dach", jak również wątpliwości podatnika co do kwalifikacji obiektu jako budynku w rozumieniu prawa budowlanego oraz uznając konieczność zasięgnięcia w tym zakresie wiedzy specjalistycznej z innej gałęzi prawa, organ I instancji powołał w trybie art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej biegłego z zakresu prawa budowlanego. Biegły, po dokonaniu oględzin obiektu "szklarni" stwierdził, iż spełnia on przesłanki warunkujące jego uznanie za budynek w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

Organ stwierdził również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż wskazane przez stronę ubytki mają charakter przejściowy, albowiem spowodowane były działaniem zjawisk atmosferycznych.

Zdaniem organu, obiekt nie korzystał również ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit.c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a to z uwagi na fakt, że według tego przepisu zwolnieniu podlegają budynki gospodarcze i ich części zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Organ wskazał również, iż pojęcie "działu specjalnego produkcji rolnej" zostało zdefiniowane w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zakres tejże definicji został wyznaczony w załączniku nr 2 do tej ustawy. Zdaniem organu, fakt prowadzenia działalności w zakresie "działów specjalnych produkcji rolnej" pociąga konsekwencje w sferze podatkowej lecz wymaga jej odpowiedniego udokumentowania. Tymczasem z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 16 czerwca 2009 r. wynika, że skarżący nie figuruje w ewidencji podatników podatku dochodowego z tytułu prowadzenia działu specjalnego produkcji rolnej.

4. Na powyższą decyzję J. P. wniósł skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania od strony przeciwnej. Skarżący zakwestionował ustalenie, że szklarnia przeznaczona do produkcji ogrodniczej jest budynkiem gospodarczym i że podlega opodatkowaniu według stawki 4,92 zł/m2.

Zarzucił, iż organ nie dokonał analizy poprawności zakwalifikowania obiektu do grupy podatkowej oraz niewyjaśnienie sprzeczności pomiędzy ustaleniami organu podatkowego, że obiekt ma poważnie zdekompletowany dach oraz ściany boczne, a stwierdzeniem biegłego, że obiekt spełnia warunki techniczne aby uznać go za budynek w świetle prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego organ nie wziął pod uwagę stanu technicznego szklarni, wyjaśnień podatnika, stanu faktycznego zapisanego w protokole oględzin i utrwalonego na zdjęciach, a oparł się na wątpliwej – w jego ocenie - opinii biegłego, gdyż ta poparła stanowisko organu w przedmiotowej sprawie.

Kwestionując możliwość kwalifikacji szklarni jako budynku w rozumieniu ustawy prawo budowlane skarżący stwierdził, że organ nie uwzględnił definicji legalnej obiektu budowlanego zawartej w tej ustawie, a także faktycznej możliwości prowadzenia działalności z zakresu działów specjalnych produkcji rolnej "ze względów technicznych". Względy techniczne, które to uniemożliwiają prowadzenie działalności, skarżący określał jako obiektywne przeszkody uniemożliwiające jej prowadzenie. Jego zdaniem, organ winien wyjaśnić dlaczego uszkodzenie dachu szklarni w ustalonych w toku postępowania rozmiarach było nieistotne z uwagi na ich wystąpienie z powodu warunków atmosferycznych. Ponownie skarżący powołał się na definicję językową pojęcia "dach" według słownika języka polskiego i Encyklopedii Powszechnej PWN. Słownik języka polskiego (PWN W-wa 2007 str. 297) definiuje dach "jako część budowli lub pojazdu osłaniającą je od góry, chroniącą wnętrze przed deszczem, słońcem, wiatrem itp.", a Encyklopedia Powszechna PWN "jako część budynku ograniczającą go od góry, zabezpieczającą przed opadami atmosferycznymi oraz stratami ciepła, składającą się z konstrukcji nośnej oraz pokrycia".

Skarżący wskazał również, iż zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyrażenia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" oznaczają: grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Jako "względy techniczne" skarżący uznawał te, które mają związek ze stanem technicznym budynków i budowli powodujących, że przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia konkretnej działalności.

Podniósł również zarzut, że organ nie ustalił pod co zajęta jest powierzchnia użytkowa szklarni i czym jest faktycznie zajęta, kwestionując przy tym jako podstawę ustaleń w tym przedmiocie pismo Urzędu Skarbowego, gdyż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie przewiduje definicji "zajęty pod działy specjalne produkcji rolnej". Z uwagi na brak definicji legalnej oraz użycie w wyżej powołanym zwrocie słowa niedookreślonego i ocennego, skarżący wskazał, że zwrot "specjalne działy produkcji rolnej" winny być definiowane w oparciu o art. 2 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że działami specjalnymi produkcji rolnej są uprawy w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy roślin in vitro. Skarżący wskazał również, iż jeśli w danej szklarni nic nie rośnie, to przestaje ona być zajęta pod uprawy.

Skarżący, posługując się słownikiem języka polskiego, przytoczył słownikową definicję zwrotu "zajęta" jako: "zająć miejsce komuś, sobie, zarezerwować miejsce dla kogoś lub dla siebie". Zdaniem skarżącego, wykreślenie szklarni w okresie międzyprodukcyjnym, prowadziłoby do absurdu, a mianowicie oznaczałoby, iż jeżeli w obiekcie szklarniowym w danym momencie nie rosną rośliny, z których właściciel osiąga dochód lub też jest w okresie przygotowawczym albo w trakcie modernizacji, obiekt należy obłożyć podatkiem jak budynek służący do działalności wytwórczej.

5. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej. W całości podtrzymało swe dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie.

Dodatkowo organ nadmienił, że wbrew zarzutom skargi, przy ocenie obiektu szklarni oraz ubytków w poszyciu bocznym i dachowym pod kątem realizacji celu przegród budowlanych należy zwrócić uwagę na fakt, iż obiekt jako "typowa szklarnia" ma inne cele do spełnienia niż np. budynek mieszkalny. Zdaniem organu ocena stanu faktycznego wymaga tu indywidualizacji. Powstanie ubytków szkła na skutek zjawisk atmosferycznych nakazywał – zdaniem organu – traktowanie ich jako mających charakter przejściowy.

Odnośnie zarzutu nieuwzględnienia "względów technicznych" przy opodatkowaniu obiektu organ podniósł, że skarżący dokonał w skardze samodzielnej interpretacji i subsumcji przepisów prawa podatkowego, która nie ma uzasadnienia ani w brzmieniu powołanego przepisu prawa podatkowego, ani w okolicznościach faktycznych sprawy. Zdaniem organu pojęcie "względy techniczne" użyte zostało przez ustawodawcę w definicji legalnej pojęcia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" zawartej w art. 1 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Dla obiektów podlegających tej definicji przepisy prawa podatkowego przewidują najwyższą stawkę podatkową, jeżeli natomiast stwierdzone zostanie istnienie innych względów technicznych w obiekcie związanym z działalnością gospodarczą, wówczas zastosowanie ma stawka podatkowa przewidziana dla gruntów i budynków "pozostałych". W niniejszej sprawie organ zastosował od razu stawkę dla budynków pozostałych, zatem ustawowe względy techniczne nie mają zastosowania przy ocenie prawidłowości opodatkowania budynku tą stawką podatkową.

Za nieuzasadniony organ uznał również zarzut o niezastosowaniu ustawowego zwolnienia od podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, powołując się w tym względzie na argumentację tożsamą z uzasadnieniem swej decyzji.

6. Na rozprawie skarżący podtrzymał wnioski i zarzuty skargi. Dodatkowo wyjaśnił, że już w 2005 r. zamierzał spowodować usunięcie budynku szklarni z ewidencji, ale uzyskał informację, że będzie to możliwe dopiero po dokonaniu całkowitej rozbiórki tego obiektu łącznie fundamentami, czego nie wykonał ze względu na wysokie koszty. Odnośnie zarzutu nieobiektywizmu opinii biegłego wskazał, że oparł go na fakcie zlecenia tej opinii przez gminę, dla której ten sam biegły wykonuje wiele innych opinii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów procesowych, gdyż tylko w oparciu o ustalenia prawidłowo przeprowadzonego postępowania podatkowego możliwe jest właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego.

Zarzut naruszenia art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.) nie jest zasadny, a to z uwagi na fakt, że od uprzednio wydanej decyzji (nakazu płatniczego) z dnia 15 maja 2008 r., skarżący wniósł odwołanie, w wyniku którego organ odwoławczy uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, przez co decyzja ta nie mogła nabrać cech ostateczności i została wyeliminowana z obrotu prawnego w zwykłym trybie odwoławczym. Postępowanie podatkowe przed organem I instancji była zatem kontynuowane, zgodnie ze wskazaniami organu odwoławczego, i zakończyło się wydaniem nowej decyzji pierwszoinstancyjnej.

W zakresie kwalifikacji szklarni jako budynku należy na wstępie przytoczyć obowiązujący stan prawny. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm. dalej: u.p.o.l.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Jak natomiast wynika z brzmienia art. 1 a ust. 1 pkt 3 tej ustawy, za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się "grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych."

Definicje legalną pojęcia "budynek" zawiera art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., zgodnie z którym budynkiem jest "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach".

Z definicji zawartej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), do której odwołuje się art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przy definiowaniu pojęcia budynek wynika, że budynkiem jest obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni oraz posiada fundamenty i dach. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych powiela zatem definicję legalną budynku, zawartą w ustawie prawo budowlane. W tym miejscu wskazać należy, iż użyty w art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwrot obiekt budowlany, stanowi wyłącznie doprecyzowanie pojęcia w kontekście definicji zawartych w ustawie prawo budowlane, z uwagi na fakt, iż ustawa prawo budowlane przez obiekt budowlany rozumie 3 kategorie obiektów, a to budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury.

Mając na uwadze powyższe definicje, za budynek podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości uznawać należy obiekt, który jest budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego i również w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a więc jest trwale z gruntem związany, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

W ocenie Sądu ustalenia dowodowe, poczynione przez organy podatkowe, w pełni uprawniały do przyjęcia , że sporny obiekt szklarni, jako posiadający fundamenty oraz przegrody ścian i dachu z konstrukcji stalowej, co wykazano w toku oględzin z dnia 31 marca 2009 r., spełnia przesłanki warunkujące jego uznanie za budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zarzuty skarżącego w zakresie niemożliwości zakwalifikowania szklarni jako budynku w rozumieniu ustawy, z uwagi na brak jakichkolwiek środków dowodowych przedstawionych przez skarżącego, nie mogły zostać uznane za uzasadnione. Zarzut nieobiektywizmu opinii biegłego sformułowany został bez uzasadnionych podstaw, gdyż nie można za takie uznać wielokrotności wykonywania opinii na zlecenie gminy przez tego samego biegłego. Do samych ustaleń faktycznych, zawartych w opinii, skarżący nie zgłosił żadnych zastrzeżeń.

Na kwalifikację szklarni jako budynku w rozumieniu u.p.o.l., oprócz opinii biegłego, wskazuje również treść dokumentacji z ewidencji gruntów i budynków oraz dokumentacja projektowa, zgromadzona w aktach postępowania administracyjnego.

Przechodząc z kolei do podnoszonej w skardze kwestii niemożliwości użytkowania szklarni ze względów technicznych należy uznać, że względy te – polegające na ubytkach w poszyciu dachu i ścian, spowodowanych czynnikami atmosferycznymi, nie pozbawiły spornego obiektu cech budynku. Obiekt nadal posiada trwałe fundamenty oraz konstrukcję ścian i dachu i wymaga jedynie uzupełnienia ubytków w oszkleniu. Taki więc zły stan techniczny budynku, jakkolwiek spowodowany przez zdarzenia losowe, trudno uznać za stan trwały i istniejący z przyczyn obiektywnych. Zdaniem Sądu, za obiektywne należy bowiem uważać względy techniczne niezależne od woli skarżącego, polegające na niemożliwości korzystania z obiektu z uwagi na okoliczności pozostające poza jego wpływem. Natomiast braki w poszyciu, choć spowodowane czynnikami obiektywnymi, były przez skarżącego utrzymywane i tolerowane, a w celu ich usunięcia skarżący nie podjął żadnych działań, względnie nie wystąpił z wnioskiem o zgodę na rozbiórkę spornego obiektu.

Ponadto, co zasadnie podniósł organ odwoławczy, kwestia stanu technicznego, uniemożliwiającego prowadzenie działalności gospodarczej, ma znaczenie przy wymiarze podatku od nieruchomości tylko w zakresie ustalania stawki podatkowej. Grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej są bowiem, z woli ustawodawczy, objęte najwyższą stawką podatkową, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a i pkt 2 lit b u.p.o.l. W granicach stawek określonych w powyższych przepisach, w uchwale Rady Miejskiej w P., ustalającej stawki podatku od nieruchomości na rok 2007, stawkę za 1 m2 powierzchni budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej określono na 16,00 zł, a budynków gospodarczych – 4,92 m2. Tę ostatnią stawkę zastosowano w odniesieniu do spornego budynku szklarni, zatem nie potraktowano go jako budynku związanego z działalnością gospodarczą ale jako inny budynek gospodarczy. Należy przy tym stanowczo podkreślić, że w sytuacji gdy grunt lub budynek nie mogą być, ze względów technicznych, wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, nie oznacza to, że przestają w ogóle podlegać opodatkowaniu, a jedynie – że do ich opodatkowania będą miały zastosowanie inne stawki podatkowe. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie.

Zasadnie także ustaliły organy podatkowe, że brak było podstaw dla uznania, iż sporny budynek zajęty był na prowadzenie działu specjalnego produkcji rolnej, a tym samym – korzystał ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. c u.p.o.l. Definicję działów specjalnych produkcji rolnej oraz zasady opodatkowania przychodów osiąganych z tego rodzaju działalności regulują przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.). Zasadnie zatem organ pierwszej instancji dokonał ustalenia w Urzędzie Skarbowym w P., czy skarżący figurował w jego ewidencji, jako podmiot prowadzący dział specjalny produkcji rolnej. Negatywne ustalenie w tym zakresie, wykluczyło możliwość zastosowania wobec spornej nieruchomości zwolnienia podatkowego w podatku od nieruchomości. Skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby budynek był zajęty w rzeczywistości pod prowadzenie działu specjalnego produkcji rolnej. Należy podkreślić, że zwolnienie z art. 7 ust. pkt 4 lit. c u.o.p.l. dotyczy budynków "zajętych" na prowadzenie takiej działalności, a nie jedynie na nią "przeznaczonych", co trzeba interpretować w ten sposób, że nie ma znaczenia rodzaj budynku (choć jest oczywistym, że budynek szklarni ze swej istoty przeznaczony jest na prowadzenie działalności wymienionej w art. 2 ust. 3 u.p.d.o.f.), ale faktyczne prowadzenie w nim w danym roku podatkowym działalności zdefiniowanej jako dział specjalny produkcji rolnej.

Wreszcie warto w tym zakresie wskazać na niekonsekwencję wywodów podatnika i ich sprzeczność, skoro z jednej strony powołuje się on na niemożność prowadzenia w spornym budynku jakiejkolwiek działalności ze względów technicznych, a z drugiej – powołuje się na prawo do zwolnienia podatkowego z tytułu prowadzenia działu specjalnego produkcji rolnej.

Mając na względzie powyższe, Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł o jej oddaleniu.