Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 132/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 4 w zw. art. 37 ust. 1,
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: aer. 145a
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. nr [...] oraz orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. kwotę 2843,00 (dwa tysiące osiemset czterdzieści trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W związku ze sprzedażą aktem notarialnym z dnia [...]r. przez R. D. działki gruntu położonej w R., obręb [...], oznaczonej nr 1 o powierzchni [...]ha, pismem z dnia [...]r. Prezydent Miasta R. zawiadomił sprzedającego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w celu ustalenia i pobrania jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości tej nieruchomości na podstawie art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz na podstawie uchwały Nr [...]Rady Miasta R. z dnia [...]r. (Dz.Urz.Woj. [...] z [...] Nr [...] , poz. [...]).

Po przeprowadzeniu niezbędnego postępowania, przygotowaniu operatu szacunkowego dla określenia rynkowej wartości nieruchomości gruntowej nr 1 oraz zawiadomieniu o możliwości zapoznania się z zebranymi w sprawie materiałami i zajęcia w sprawie własnego stanowiska, decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent Miasta R. orzekł o ustaleniu jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w wysokości [...] zł dla R. D. zbywającego nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka 1 obręb [...] o powierzchni [...] ha położoną przy ulicy [...] w R. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji powołał przepisy art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także uchwałę Nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...]r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar w jednostce strukturalnej [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z wymienionym miejscowym planem zagospodarowania przedmiotowa nieruchomość znajduje się w części w obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o symbolu "[...]" oraz w obszarze pod tereny dróg wewnętrznych oznaczonych symbolem "[...]". W uchwalonym planie ustalono 20% stawkę wzrostu wartości nieruchomości dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wobec sprzedaży przedmiotowej działki po wejściu w życie nowouchwalonego planu, zaistniała podstawa do ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Zgodnie z art. 37 ust. 1 cytowanej ustawy wzrost wartości obliczono jako różnicę pomiędzy wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu a jego wartością, określoną przy uwzględnieniu faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem na podstawie przygotowanego w sprawie operatu szacunkowego biegłego rzeczoznawcy majątkowego. Wartość części działki o powierzchni [...] ha po uchwaleniu planu dla terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną według cen jej zbycia ustalono na kwotę [...]zł, podczas, gdy wartość tej działki przed uchwaleniem planu wynosiła [...]zł. Wzrost wartości wyniósł więc [...]zł, co przy zastosowaniu 20% stawki określonej zgodnie z § 47 wymienionej powyżej uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dało kwotę [...]zł, wymienioną w petitum decyzji. Podobnie wzrosła wartość części nieruchomości przeznaczonej pod drogi, ale w tym przypadku uchwała wprowadzająca plan przewidziała 0% stawkę, co spowodowało łączną opłatę w wysokości [...]zł.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając naruszenie art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3. oraz art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami i rozporządzenia wykonawczego w stosunku do art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyjaśnił, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ w żaden sposób nie odniósł się do zgłaszanych zarzutów, co nie pozwala stwierdzić, czy rozpoznał sprawę w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Dodatkowo podniósł, iż wobec faktu nie wyjaśnienia, czy przedmiotowa nieruchomość była przeznaczona pod zabudowę, o czym świadczy wydanie dla tej nieruchomości decyzji o warunkach zabudowy oraz pozwolenia na budowę, nie można powiedzieć by organ rozstrzygnął wszystkie wątpliwości w sprawie a zebrany materiał dowodowy był wystarczający i jednoznaczny na podjęcie kwestionowanej decyzji. Nadto skarżący wyjaśnił, że w postępowaniu nie uwzględniono, mimo zgłaszanych wniosków, faktu, iż przedmiotowa nieruchomość według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., wprowadzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...]r. położona była w terenie oznaczonym symbolem "[...]" – co oznaczało tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i dlatego dla terenu obejmującego działkę 1 wydano decyzję o warunkach zabudowy. Zgodnie z obowiązującym obecnie planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta R. Nr [...] działka oznaczona [...] 1 położona jest na terenie oznaczonym symbolem "[...]" – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W przygotowanym do sprawy operacie szacunkowym tego faktu nie uwzględniono, co spowodowało niezuasadnione zawyżenie jej wartości.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy, odnosząc się zarzutów odwołania, a mianowicie argumentu, iż przedmiotowa nieruchomość straciła status nieruchomości rolnej już w wyniku uchwalenia poprzednio obowiązującego planu, co potwierdzone zostało uzyskaniem dla tego terenu decyzji o warunkach zabudowy, nakazał organowi pierwszej instancji wyjaśnić rozbieżności w ocenie przeznaczenia tego terenu i zweryfikować sporządzony operat szacunkowy, np. poprzez poddanie go ocenie organizacji zawodowej rzeczoznawców zawodowych. Podkreślił, iż gruntownego rozważenia oraz rzetelnego ustalenia wymaga fakt, czy w związku z uchwaleniem planu nastąpił obiektywny wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości.

Po uzyskaniu stanowiska biegłego rzeczoznawcy, który przygotował wycenę w przedłożonym w sprawie operacie szacunkowym, decyzją Nr [...] z dnia [...]r. Prezydent Miasta R. ponownie orzekł o ustaleniu jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości z tytułu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w wysokości [...] zł dla R. D. właściciela zbywającego nieruchomość oznaczoną jako działka nr 1 o powierzchni [...]ha położoną w R. przy ulicy [...]. W wyjaśnił, że wyjaśniono sprawę zgodnie ze wskazaniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwracając się do rzeczoznawcy o zajęcie stanowiska w sprawie i wyjaśnienia podniesionych wątpliwości. Przytaczając przepis art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazał, że przeznaczenie terenu przed uchwaleniem miejscowego planu ustala się na podstawie faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości, co uczyniono w niniejszej sprawie na podstawie wypisu z ewidencji gruntów. W momencie zaś, gdy według nie obowiązującego już planu jakieś tereny zostały przeznaczone pod zabudowę, ale plan ten utracił swoją moc prawną, to nieruchomość, która nie została w taki sposób zagospodarowana powinna być zaliczona do nieruchomości rolnych, mimo, iż faktycznie nie jest tak wykorzystywana. Mając powyższe na uwadze, rzeczoznawca podtrzymał przygotowaną wycenę, określając wartość terenów po uchwaleniu planu na kwotę [...]zł, podczas gdy przed jego uchwaleniem wartość ta wynosiła [...]zł, zatem od wzrostu wartości tej nieruchomości, przy zastosowaniu 20% stawki, jednorazowa oplata wynosi [...]zł. Wartość ta dotyczy tylko terenu przeznaczonego pod zabudowę, jako, że w przypadku części działki przeznaczonej pod drogi wewnętrzne – w planie przyjęto 0% stawkę.

W odwołaniu od powyższej decyzji, reprezentowany przez pełnomocnika R.D., wniósł o jej uchylenie zarzucając jej w pierwszej kolejności pominięcie wskazań zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. uchylającej poprzednią decyzję do ponownego rozpatrzenia. W rezultacie podtrzymał także wszystkie zarzuty skierowane w stosunku do pierwszej decyzji tego organu. Pomimo, iż odwołujący zgłosił zarzut dopuszczenia przeciw dowodu z kontroperatu, to nie tylko nie został on uwzględniony, ale także przedstawiony operat szacunkowy nie został poddany ocenie organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych. W rezultacie nie rozpatrzono sprawy w jej całokształcie – pomijając materiał dowodowy dotyczący poprzedniego przeznaczenia gruntów obejmujących przedmiotową działkę – czyli faktu, iż tak w planie z [...] r. przedmiotowa działka objęta była symbolem [...]– tereny zabudowy mieszkaniowej, jak w obecnym planie z [...] r. mieści się w terenie oznaczonym symbolem [...] – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Fakty te zostały całkowicie pominięte przez biegłego rzeczoznawcę, wskutek czego przedłożona wycena nie jest prawidłowa.

Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. Organ odwoławczy stwierdził, iż ustalenia organu pierwszej instancji są prawidłowe i wyczerpujące. Przytaczając regulację art. 36 i art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, potwierdził, wobec sprzedaży nieruchomości oznaczonej nr 1, zaistnienie sytuacji uzasadniającej naliczenie i pobranie jednorazowej opłaty planistycznej. Wobec zaś braku ciągłości w obowiązywaniu planów miejscowych, zgodnie z art. 37 ust. 1 wymienionej ustawy, ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania przedmiotowej nieruchomości. Przygotowujący operat szacunkowy biegły ustalił, iż przed datą wejścia w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego grunt ten należy potraktować jako grunt orny, choć faktycznie nieruchomość nie była użytkowana rolniczo. Odnosząc się do podstawowego zarzutu – nie wykonania zaleceń organu rozpatrującego odwołanie - Kolegium wyjaśniło, iż nie zobowiązywało do poddania operatu szacunkowego ocenie organizacji zawodowej, wskazując na potrzebę jego zweryfikowania poprzez gruntowne i rzetelne ustalenie czy w związku z uchwaleniem nowego planu rzeczywiście nastąpił obiektywny wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości. Organ pierwszej instancji zwracając się do biegłego rzeczoznawcy o wyjaśnienie podniesionych wątpliwości zadośćuczynił wymaganiom organu odwoławczego. Z kolei opinia przedłożona przez stronę, nie będąca kontroperatem, nie mogła stanowić dowodu w sprawie. Organ odwoławczy podkreślił, iż nie do utrzymania jest także zarzut nie wyjaśnienia faktu, czy przed uchwaleniem nowego planu, działka była przeznaczona pod zabudowę, gdyż decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...]r. wygasła w dniu [...]r., czyli przed datą sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, nie została wykonana i nie może przesądzać o charakterze działki.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu wskazał, iż zakres czynności koniecznych do przeprowadzenia przez Prezydenta Miasta R. został w uchylającej decyzji Kolegium w sposób jasny i precyzyjny określony. Weryfikacja przedstawionego w sprawie operatu szacunkowego miała polegać nie tylko na odniesieniu się do zarzutów odwołania przez jego autora, ale przede wszystkim na przeprowadzeniu kontroperatu bądź poddaniu dotychczasowego operatu ocenie organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych. Wobec nie zastosowania się do wskazań organu odwoławczego skarżący podtrzymał, zarówno w ponownym odwołaniu, jak również w skardze do sądu, wszystkie dotychczasowe zarzuty. Odwołując się do zasad ustalania wartości nieruchomości określonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami i uwzględniając zapis art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podniósł, że właśnie okoliczność faktycznego użytkowania przedmiotowej nieruchomości została pominięta w przygotowanej do sprawy wycenie. Dodał, że zarówno według planu z [...] r., co potwierdza wydana decyzja o warunkach zabudowy, jak również w planie wprowadzonym w [...]r.- przedmiotowa działka położna była w terenie przeznaczonym do zabudowy mieszkaniowej, stąd też do wyceny powinny być brane grunty niezabudowane, ale wykorzystywane (użytkowane) na cele budowlane. Mając powyższe na uwadze, skarżący uznał swą skargę za uzasadnioną.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podnosząc argumenty i motywy zawarte w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 2 października 2009 r. tut. Sąd zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na wystąpienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie konstytucyjności art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Postanowieniem z dnia 17 lutego 2010 r. Sąd podjął z urzędu zawieszone postępowanie z uwagi na zakończenie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje :

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c), wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolowane w niniejszym postępowaniu decyzje wydane zostały w oparciu o przepisy ustawy z dnia [...]r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U nr 80, poz. 717 ze zm.). W myśl art. 36 ust. 4 tej ustawy jeżeli w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Z kolei zgodnie z art. 37 ust. 1 tej ustawy wysokość tej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ustala się na dzień jej sprzedaży i stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jego wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości przed jego uchwaleniem.

Stwierdzić tym miejscu należy, że z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. sygn. akt P/58/08, przepis wskazanego powyżej art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, będący materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed [...]r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy, został uznany za niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego został ogłoszony w Dzienniku Ustaw Nr 24, poz. 124 z 2010 r. i wszedł w życie z dniem 15 lutego 2010 r. Wyrok ten z mocy art. 190 ust. 1 Konstytucji, ma walor powszechnie obowiązujący. Oznacza to związanie nim składu orzekającego i nie ma znaczenia fakt, że utrata mocy przepisu nastąpiła w wyniku orzeczenia, wydanego już po wniesieniu skargi.

Orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności z Konstytucją aktu, na podstawie którego wydana została decyzja, stanowi, na mocy art. 145a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przesłankę wznowieniową. W sytuacji jednak, gdy na decyzję ostateczną wniesiono skargę do sądu administracyjnego, a tak stało się w niniejszej sprawie, strona nie może uruchomić trybu nadzwyczajnego w terminie, określonym w § 2 wymienionego przepisu. Stąd też do stwierdzenia przesłanki wznowieniowej zobligowany jest sąd administracyjny, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi czyni poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji.

W niniejszej sprawie skarżący kwestionując wzrost wartości, w wyniku wejścia w życie planu miejscowego, zbytej nieruchomości, podniósł, że przedmiotowa nieruchomość utraciła charakter nieruchomości rolnej już przed uchwaleniem uchwałą Rady Miasta R. Nr [...] z dnia [...]r. obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W pismach składnych do organu pierwszej instancji wskazywał, że już w planie przyjętym uchwałą Rady Miasta R. Nr [...] z dnia [...]r. obowiązującym do końca [...] r. nieruchomość znajdowała się, podobnie jak obecnie, w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej wówczas symbolem [...], zaś w obecnym planie symbolem [...]. Fakt ten skarżący potwierdzał dodatkowo stwierdzeniem, iż dla tej działki wydana została w dniu [...]r. decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji - budynek mieszkalny jednorodzinny z garażem. Dodał, że na podstawie "starego" planu dokonano także podziału nieruchomości, wskutek czego powstała przedmiotowa nieruchomość. Wskazywany zarzut organy zauważyły, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. swej decyzji kasacyjnej z dnia [...]r. nakazało nawet organowi pierwszej instancji uwzględnić go w ponownym postępowaniu. Analiza kontrolowanych decyzji wskazuje, iż orzekające w sprawie organy ostatecznie stanęły na stanowisku, iż w przypadku, gdy brak jest planu – czyli w okresie pomiędzy planami, o statusie nieruchomości przesądzać musi wypis z ewidencji gruntów, a zgodnie z nim przedmiotowa działka zakwalifikowana została jako grunt rolny, uznając stosownie do art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że gdy nieruchomość położona jest w obszarze, dla którego brak ciągłości obowiązywania planu to w celu ustalenia wartości nieruchomości przed jego uchwaleniem przyjmuje się faktyczny sposób wykorzystania terenu. W myśl jednak wskazanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego tożsamość przeznaczenia terenu w planie obecnie obowiązującym i tym którego moc wygasła wyklucza możliwość ustalenia opłaty planistycznej, nawet w sytuacji przerwy pomiędzy uchwaleniem planu obecnego a utratą mocy planu poprzedniego.

Pozostałe zarzuty skarżącego nie miały już znaczenia dla wyniku sprawy.

W tym stanie rzeczy decyzje organów obu instancji musiały zostać wyeliminowane z obrotu prawnego na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W kwestii wykonalności zaskarżonego orzeczenia Sąd orzekł na zasadzie art. 152 wymienionej powyżej ustawy. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 tej ustawy, a na zasądzoną kwotę składa się uiszczony przez skarżącego wpis sądowy, opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie adwokata w wysokości określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (...) (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy niezbędne będzie, poprzez szczegółową analizę ustaleń planu z [...] r., jednoznaczne ustalenie ówczesnego przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości i porównanie ustaleń tych z planem obowiązującym. O ile przeznaczenie to istotnie nie uległo zmianie w związku z uchwaleniem nowego planu, to brak tym samym podstaw do ustalenia opłaty planistycznej na podstawie art. 36 ust. 4 ustawy z 2003 r. w związku ze zbyciem działki przez skarżącego, a to powinno skutkować umorzeniem postępowania w tym przedmiocie na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.