Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2816/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 50 ust 1, 53 ust 3, 56
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art 71 ust 2, art 72 ust 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2014 r. sprawy ze skarg E. J., T. S., S. S, R. L., J. M, L. M., M.J., P.Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargi


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013, poz. 267 – dalej k.p.a.), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 50 ust. 1, art. 53 ust. 3, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) – po rozpoznaniu odwołania P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] przewidzianej do realizacji na działce o nr ewid. [...] przy ul. [...] w P. – uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. po rozpatrzeniu wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. odmówił lokalizacji opisanej powyżej inwestycji celu publicznego. W ocenie organu, przedmiotowa inwestycja byłaby silnym i zupełnie przypadkowym akcentem przestrzeni, zakłócającym zrealizowaną kompozycję wnętrza urbanistycznego, a ponadto oddziaływałaby negatywnie na lokalną społeczność m.in. poprzez eskalację konfliktu oraz spadek wartości nieruchomości.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji chronologicznie opisał przebieg postępowania poprzedzającego wydanie przedmiotowej decyzji. Wskazał, że wnioskiem z dnia 13 czerwca 2012 r. – uzupełnionym w dniu 13 sierpnia 2012 r. i w dniu 5 października 2012 r. oraz zmienionym w dniu 2 listopada 2012 r. – P. Sp. z o.o. zwróciła się o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego. W dniu 9 października 2012 r. projekt decyzji został przekazany, w celu zajęcia stanowiska, wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia tego stanowiska w innej formie, organom administracji publicznej właściwym miejscowo i rzeczowo, tj. zarządcy dróg publicznych - Miejskiemu Zarządowi Dróg w P., Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego, Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Wydziałowi Kształtowania Środowiska UMP. W dniu 2 listopada 2012 r. wnioskodawca zmienił swój wiosek w zakresie nazwy inwestycji oraz wysokości masztu, co spowodowało konieczność ponownego uzgodnienia zmienionego projektu decyzji. Organ zaznaczył, że w trakcie trwania postępowania wpłynęła duża liczba protestów (m.in. mieszkańców osiedla), które w myśl art. 77 k.p.a. wymagały rozpatrzenia i udzielenia odpowiedzi. Po spotkaniu Prezydenta z mieszkańcami osiedla w dniu 2 stycznia 2013 r. organ podjął decyzję o przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej, która odbyła się w dniu [...] stycznia 2013 r. W dniu 22 stycznia 2013 r. do postępowania przystąpił prokurator Prokuratury Rejonowej w P. Organ wskazał również, że w dniach: 20 grudnia 2012 r., 16 stycznia i 26 stycznia 2013 r. wpłynęły interpelacje radnych Rady Miasta P., które wymagały udzielenia kompleksowej odpowiedzi. Z uwagi na fakt, iż sprawa jest wysoce skomplikowana i generuje m.in. konflikt na linii: inwestor - mieszkańcy osiedla, Prezydent zdecydował o powołaniu Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej dla zbadania przedmiotowej sprawy. W protokole posiedzenia z dnia [...] kwietnia 2013 r. Komisja stwierdziła m.in., że maszt będzie silnym i zupełnie przypadkowym akcentem przestrzeni zakłócającym zrealizowaną kompozycję wnętrza urbanistycznego, realizacja inwestycji - a szczególnie celu publicznego - nie powinna negatywnie oddziaływać na interesy i odczucia lokalnej społeczności konfliktując ją z władzami samorządowymi i wywołując protesty mieszkańców, ponadto nieunikniony jest spadek wartości działek w sąsiedztwie proponowanej inwestycji.

Organ zaznaczył, że stanowisko Komisji jako organu doradczego nie jest dowodem w sprawie, a służy jedynie do ustalenia i potwierdzenia faktu współbrzmienia treści decyzji z ideą zachowania ładu przestrzennego. Organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania ustalił, iż przedmiotowa działka w nieobowiązującym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Zespołu Jednostek Osadniczych miasta P. była zlokalizowana na terenie MN - realizacja zabudowy mieszkalnictwa jednorodzinnego, która to funkcja nie stanowi zadania służącego realizacji inwestycji celu publicznego. Współwłaściciele działek sąsiednich mają prawo do korzystania z własnej nieruchomości, do pobierania z niej pożytków i do rozporządzania nią zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, którego reguły istotnie narusza lokalizacja masztu o wysokości 34,43m w odległości kilku metrów od najbliżej usytuowanego budynku, stanowiąc uciążliwe estetycznie, krajobrazowo i architektonicznie urządzenie budowlane na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, naruszając zasady współżycia społecznego i ignorując wszelkie podstawy kształtowania ładu przestrzennego. Zdaniem organu pierwszej instancji, przedmiotowe zamierzenie budowlane nie tworzy harmonijnej całości oraz narusza wszelkie walory ładu przestrzeni miasta.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła P. Sp. z o.o., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewskazanie w uzasadnieniu dowodów, na których oparł się organ rozstrzygając sprawę, a także brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Ponadto odwołująca się Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji odmownej w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi oraz wydanie decyzji wyłącznie z powołaniem się na przepis art. 1 ust. 2 ustawy. Odwołująca się wskazała, że przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W tych okolicznościach, w wyniku rozpatrzenia sprawy wskutek odwołania P. Sp. z o.o., została wydana opisana na wstępie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2013 r.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), zwana dalej upzp. Zaznaczył, że zamierzenie inwestycyjne w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do art. 56, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Po analizie dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, co skutkowało koniecznością jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, w celu przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego.

Organ odwoławczy podzielił pogląd odwołującej Spółki, że wskazane przez organ pierwszej instancji podstawy wydania decyzji odmownej są niewystarczające. Zdaniem SKO, oparcie się przez organ na protestach mieszkańców jest okolicznością świadczącą o braku akceptacji społecznej dla tego typu inwestycji, jednak jest to okoliczność o charakterze pozaprawnym. Decydującym dla niniejszej sprawy jest wykazanie i udowodnienie, że inwestycja jest lub nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi. Subiektywne odczucia mieszkańców i ich negatywne nastawienie do planowanej inwestycji nie mogą stanowić podstawy do odmowy określenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, źródłem ograniczenia inwestora może być wyłącznie konkretny przepis odrębny. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter rozstrzygnięcia związanego, co oznacza, że w przypadku zgodności inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji.

Kolegium podkreśliło, że rozważając ochronę osób trzecich należy mieć na uwadze cel postępowania i zakres ustaleń, które trzeba uwzględniać w decyzji lokalizacyjnej zgodnie z treścią art. 54 upzp.

Organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu toczącym się na wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 ustawy, ani też rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.). Powołanie się na brak kontynuacji funkcji w terenie jest nieuzasadnione w sytuacji, gdy ustawa nie wymaga zbadania tego warunku przy decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jeśli zaś warunek kontynuacji i dostosowania charakteru zabudowy nie został w ustawie zastrzeżony, to niedopuszczalne są próby wprowadzenia go za pomocą rozszerzającej interpretacji klauzul generalnych, takich jak ład przestrzenny. Charakter większości z inwestycji celu publicznego wyklucza nie tylko zastosowanie zasady kontynuacji zabudowy i zagospodarowania, ale wręcz przesądza, że realizacja każdego takiego zamierzenia musi doprowadzić do naruszenia i przekształcenia istniejącego na danym obszarze ładu przestrzennego.

Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 56 upzp, nie można odmówić ustalenia lokalizacji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Odmowa musi opierać się na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenie. Organ, wydając decyzję o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, powinien w sposób niebudzący wątpliwości wykazać niezgodność zamierzeń wnioskodawcy z przepisami odrębnymi, a w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nie wskazał żadnego przepisu prawa, który uniemożliwiałby pozytywne załatwienie wniosku Spółki, nie wskazał jaki konkretnie przepis stanowi przeszkodę w uwzględnieniu tego wniosku.

Organ odwoławczy stwierdził, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ pierwszej instancji winien dokonać oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. Podał, iż przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 56 ustawy są przede wszystkim przepisy umiejscowione w innych aktach prawnych, niż sama ustawa, np. w ustawie o ochronie przyrody, ustawie Prawo ochrony środowiska, ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawie o gospodarce nieruchomościami itp. (art. 53 ust. 3 pkt 1). W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nie wykazał, że planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi, dlatego w ponownym postępowaniu winien ocenić zgodność inwestycji z tymi przepisami, po uprzednim dokładnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy.

Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., a także T.S. i S.S., R.L., J.M.i L.M., M.J. i E.J., Z.S. i T.S. oraz A.L.

Skarżąca P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzuciła kwestionowanej decyzji:

- naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 50 ust. 1 i art. 53 ust. 3, 4, 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji o charakterze kasatoryjnym, w sytuacji gdy nie istniały żadne przesłanki uzasadniające wydanie takiej decyzji, a nie decyzji merytorycznej, tj. decyzji o której mowa w art. 138 § 1 k.p.a., uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i orzekającej o ustaleniu inwestycji celu publicznego;

- naruszenie art. 15 k.p.a. polegające na tym, że SKO ograniczyło się jedynie do przyznania skarżącej racji co do podniesionych zarzutów i skierowało sprawę do ponownego rozpoznania, bez wskazania okoliczności, które uzasadniałyby decyzję, tj. bez wykazania, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; materiał zgromadzony w sprawie przez organ pierwszej instancji był jasny, czytelny i pełny, w szczególności w sprawie dokonano wszelkich uzgodnień wymaganych przez ustawę, co uzasadniało wydanie decyzji merytorycznej, ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

T.S. i S.S., R.L., J.M. i L.M., M.J. i E.J., Z.S. i T.S. oraz A.L. zaskarżonej decyzji zarzucili:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 138 § 2 k.p.a. przez przyjęcie, iż zaskarżona decyzja została wydana przez organ pierwszej instancji z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co uzasadnia przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, w sytuacji gdy decyzja wydana została w sposób nienarusząjący przepisów postępowania,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodziły okoliczności uzasadniające utrzymanie przez organ drugiej instancji zaskarżonej decyzji w mocy, a zachodziły okoliczności uzasadniające jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji,

- art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. przez wydanie zaskarżonej decyzji bez rozpatrzenia całości materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz uznaniu, iż brak jest podstaw do wydania decyzji, w sytuacji gdy z całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż istnieją obiektywne przesłanki uzasadniające wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji negatywnej, tj. decyzji o odmowie ustalenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej,

- art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. przez wydanie przez organ drugiej instancji decyzji naruszającej przepisy prawa, obowiązek stania na straży praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufania wobec uchylenia przez organ drugiej instancji decyzji, która wydana została w sposób prawidłowy i przy uwzględnieniu ustalonego stanu faktycznego,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 56 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, iż w zaistniałym stanie faktycznym brak jest podstaw do wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o odmowie ustalenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej,

- art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, iż w zaistniałym stanie faktycznym brak jest podstaw do wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o odmowie ustalenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, w sytuacji gdy wniosek inwestora narusza chroniony prawem interes publiczny oraz interes osób trzecich, tj. mieszkańców budynków mieszkalnych sąsiadujących z nieruchomością, na której planowane jest przedsięwzięcie budowlane i właścicieli nieruchomości sąsiednich, zaś decyzja organu pierwszej instancji uwzględnia prawo tych osób do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skarg, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2816/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z.S. i T.S., gdyż skarżący nie uzupełnili braków formalnych skargi.

Z kolei postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2816/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe ze skargi A.L., wobec oświadczenia skarżącej o cofnięciu skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji stwierdził, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Stosownie do treści art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji celu publicznego. Doprecyzowanie tej regulacji stanowi art. 50 ust. 1 zd. 1 upzp, zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Przepis art. 52 upzp stanowi, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Stosownie zaś do ust. 2 pkt 2 lit. c tego artykułu wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać m. in. określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Zauważyć należy, że powołany przepis nie rozstrzyga kazuistycznie, jakie dane techniczne i dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko winny znaleźć się we wniosku. Taki zabieg legislacyjny jest jak najbardziej uzasadniony, każda bowiem inwestycja danego rodzaju będzie miała inny wpływ na środowisko i inne parametry techniczne będą decydowały o wpływie inwestycji na środowisko. Trzeba bowiem spostrzec, że - co do zasady - o tym, jakie parametry techniczne inwestycji decydują o negatywnym wpływie na środowisko, rozstrzygają przepisy odrębne. Tak jest i w niniejszej sprawie. O tym, czy stacja bazowa telefonii komórkowej będzie oddziaływała na środowisko, decydują parametry techniczne stacji uregulowane przede wszystkim w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada .2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), zwanym dalej rozporządzeniem. Jak wynika z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20.000 W, przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Zauważyć należy, iż z powołanych przepisów rozporządzenia wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej mogących decydować o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, azymut promieniowania (oś głównej wiązki promieniowania), wysokość zawieszenia anten na maszcie, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli organowi dokonać kwalifikacji inwestycji względem uwarunkowań środowiskowych.

Z kolei zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U 2013 r. poz.1235), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 72 ust. 1 pkt 3 tej ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawanej na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Bezspornie stacje bazowe telefonii komórkowej w ujęciu generalnym mogą być kwalifikowane jako: 1) inwestycje mogące znacząco oddziaływać na środowisko; 2) inwestycje mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko lub 3) inwestycje nieoddziaływające znacząco lub potencjalnie znacząco na środowisko. O tym, czy dana stacja bazowa telefonii komórkowej będzie inwestycją mogącą znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, decydują przede wszystkim parametry techniczne podane we wniosku inwestora. To na ich podstawie organ dokonuje kwalifikacji inwestycji.

Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli organowi dokonać kwalifikacji inwestycji względem uwarunkowań środowiskowych.

W tym kontekście jest bezsporne, że na tle powołanych przepisów ustawy o ocenie oddziaływania na środowisko i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w postępowaniu lokalizacyjnym organ jest zobligowany ustalić wpływ inwestycji na środowisko i co najmniej stwierdzić charakter inwestycji, tzn. czy będzie ona mogła - w sposób kwalifikowany normatywnie - znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Skoro zatem organ bada w postępowaniu lokalizacyjnym charakter inwestycji i jej wpływ na środowisko, to już niezależnie od kwalifikacji inwestycji będzie zobligowany ustalenia te zawrzeć w decyzji. Kwestia ta nabiera szczególnego znaczenia w sytuacjach, gdy parametry techniczne inwestycji podane we wniosku i ustalenia faktyczne organu wskazują, że inwestycja nie będzie zaliczać się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W takich sytuacjach konieczne staje się ustalenie w decyzji lokalizacyjnej ( w tym przypadku odmownej) tych parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej, które zdecydowały o charakterze inwestycji. Należy zatem stwierdzić, że skoro parametry techniczne podane we wniosku determinują kwalifikację inwestycji, to muszą one znaleźć odzwierciedlenie w ustaleniach decyzji lokalizacyjnej.

W istocie rzeczy, skoro więc parametry techniczne wskazane we wniosku determinują wymogi związane z kwalifikacją inwestycji, a to z kolei ma wpływ na zakres i przedmiot postępowania lokalizacyjnego, to nie ma wątpliwości, że parametry decydujące o zaliczeniu bądź niezaliczeniu stacji bazowej telefonii komórkowej do inwestycji mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko muszą być przedmiotem ustaleń decyzji lokalizacyjnej. Nie będzie zatem wystarczające określenie rodzaju inwestycji (np. stacja bazowa telefonii komórkowej) oraz parametrów "urbanistycznych" (np. wysokość masztu), ale konieczne staje się ustalenie parametrów technicznych determinujących wpływ na środowisko, w tym co do liczby anten, ich rodzaju, mocy, emisji pola elektromagnetycznego dla każdej anteny i kierunku emisji (także wysokości montażu anten na maszcie), a nawet ustalenia konkretnych współrzędnych inwestycji na terenie objętym wnioskiem.

Co istotne, powyższy wywód znajduje umocowanie z przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do art. 54 pkt 2 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa m.in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że katalog ustaleń decyzji lokalizacyjnej nie został określony w sposób enumeratywny. Skoro zatem na podstawie przepisów ustawy o ocenie oddziaływania na środowisko i w/w rozporządzenia następuje ustalenie charakteru inwestycji i jej wpływu na środowisko przy określonych parametrach technicznych, to bezspornie przepis art. 54 pkt 2 lit. b upzp daje podstawę, a wręcz rodzi obowiązek ustalenia w decyzji parametrów przesądzających o kwalifikacji danej inwestycji.

W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji w żaden sposób nie odniósł się do kwestii kwalifikacji przedmiotowej inwestycji. W decyzji organu pierwszej instancji brak jest wskazania parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej, poprzestano jedynie na wskazaniu rodzaju inwestycji: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...].

Jak wynika z uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta P. nie przeprowadzono analizy parametrów technicznych stacji (liczby anten, ich rodzaju i typu, wysokości zawieszenia, azymutów oraz mocy) oraz nie dokonano oceny i ustaleń, czy przy parametrach technicznych zamieszczonych w "Analizie instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko inwestycja" sporządzonej przez mgr inż. U.K. w maju 2012 r. będzie wymagała uzyskania decyzji środowiskowej. Ponadto organ pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do powyższego opracowania.

Powyższe uchybienia organu pierwszej instancji przemawiają za trafnością wydania decyzji kasatoryjnej przez organ odwoławczy, a zarzuty podniesione w skargach czynią nieuprawnionymi. Zaznaczyć należy, że uchylenie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest dopuszczalne z tego powodu, że organ pierwszej instancji nie ustalił poprawnie stanu faktycznego sprawy. W takiej sytuacji organ odwoławczy ma ustawowy nakaz uchylenia decyzji pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Zatem w sprawach, w których organ pierwszej instancji nie wyjaśnia stanu faktycznego sprawy, nie ma innej możliwości orzekania jak stosowanie art. 138 § 2 k.p.a., a wtedy zawsze musi nastąpić przekazanie sprawy do organu niższej instancji. W przypadku wad postępowania wyjaśniającego nie ma prawnej możliwości orzekania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2014 r. sygn.. akt II GSK 1952/12).

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.