Postanowienie NSA, sygn. akt OSK 1447/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 par. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

OSK 1447/04 POSTANOWIENIE Dnia 21 kwietnia 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 czerwca 2004 r., sygn. akt II SA/Kr 452/04 o odrzuceniu skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 stycznia 2004 r., (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

OSK 1447/04

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 czerwca 2004 r., II SA/Kr 452/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Prezydenta Miasta K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 stycznia 2004 r., (...), w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że skarżący orzekał w sprawie jako organ I instancji i w tej sytuacji nie jest on uprawniony do wniesienia do sądu skargi na orzeczenie organu odwoławczego. Stąd też na zasadzie art. 58 par. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, Sąd I instancji postanowił o jej odrzuceniu.

Na powyższe postanowienie WSA w Krakowie złożył skargę kasacyjną Prezydent Miasta K., działający jako starosta grodzki, zarzucając:

- naruszenie prawa materialnego tj. art. 11 w zw. z art. 4 pkt 9b ustawy z dnia 21 września 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /t.j. Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543 ze zm./ poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że Prezydent Miasta K. działał w niniejszej sprawie jako organ I instancji, podczas gdy działał on jako organ reprezentujący Skarb Państwa, będący stroną postępowania,

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 106 par. 3 i par. 5 i 28 par. 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -

oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Krakowie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie są trafne. Rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa pozytywnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy Kpa przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej rozumieniu art. 5 par. 2 pkt 3 Kpa. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to w na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego.

Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on /ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki/ uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że jednostka samorządu terytorialnego może zajmować różną pozycję /raz organu wydającego orzeczenie, a innym razem strony postępowania/ w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej. Powyższa zasada odnosi się również do podmiotu, którego przepisy prawa uprawniają do wykonywania różnych funkcji, reprezentujących interesy różnych jednostek samorządu terytorialnego, tak jak w przypadku prezydentów miast. Nie jest możliwe bowiem całkowite oderwanie jednej funkcji od drugiej, jeżeli obie wykonuje ten sam podmiot.

Z tych względów, działając na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną należało oddalić.