Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 384/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną w części uznającej stanowisko za nieprawidłowe

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 grudnia 2019 r. nr 0114-KDIP2-2.4010.433.2019.2.SJ w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w części, w jakiej została zaskarżona; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz H. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Interpretacją indywidualną z 13 grudnia 2019 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko H. Sp. z o.o. w W. ("Skarżąca", "Spółka" lub "Wnioskodawca"), przedstawione we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, za częściowo nieprawidłowe (skarga w niniejszej sprawie dotyczyła tylko tej właśnie części interpretacji).

We wniosku Skarżąca przedstawiła następujący stan faktyczny:

Skarżąca jest spółką kapitałową z siedzibą w Polsce. Jest polskim rezydentem podatkowym, tj. podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów w Polsce oraz jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka jest jednym z podmiotów funkcjonujących w ramach międzynarodowej grupy kapitałowej H. [...] ("Grupa"). Grupa zakłada istnienie wyspecjalizowanych podmiotów odpowiedzialnych za poszczególne funkcje w ramach łańcucha produkcji i dostawy towarów. W związku z tym w Grupie funkcjonują między innymi podmioty odpowiedzialne za produkcję, sprzedaż produktów i usług oraz świadczenie wyspecjalizowanych usług na rzecz innych podmiotów z Grupy. W ramach powyższego Wnioskodawca działa jako podmiot odpowiedzialny za sprzedaż produktów chemicznych, zakupionych w głównej mierze od podmiotów z Grupy.

Z uwagi na fakt, że Spółka jest podmiotem ukierunkowanym na dystrybucję, nabywa od innych podmiotów, w tym podmiotów powiązanych w rozumieniu przepisów o cenach transferowych, o których mowa w art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 865 ze zm., dalej "ustawa" lub "u.p.d.o.p."), usługi mające na celu wsparcie Spółki w realizacji jej funkcji dystrybucyjnych. W związku z powyższym Spółka zawarła umowy z podmiotami z Grupy z siedzibą w innych krajach, tj. w Niemczech, na Słowacji i w Austrii. Spółka wskazała na te umowy, nazwała je i w punktach, dzielących się na dalsze jednostki redakcyjne (tiret) opisała ich treść.

W związku z dokonanym opisem zadała pytanie, czy wydatki na nabycie usług będą podlegać ograniczeniu wynikającego z art. 15e u.p.d.o.p.

Zdaniem Wnioskodawcy wydatki na nabycie wymienionych rodzajów usług nie będą podlegać ograniczeniu wynikającego z art. 15e ustawy.

W uzasadnieniu wymienionej na wstępie zaskarżonej interpretacji indywidualnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej powołał się na art. 15 ust. 1, art. 15e u.p.d.o.p., po czym stwierdził, że zagadnieniem podlegającym rozstrzygnięciu jest indywidualna ocena charakteru ponoszonych przez Wnioskodawcę poszczególnych wydatków przy uwzględnieniu specyfiki prowadzonej działalności.

Organ wyjaśnił znaczenie pojęć: "usługi doradcze", "usługi reklamowe", "usługi badania rynku", "usługi zarządzania i kontroli", "usługi przetwarzania danych" oraz "usługi pośrednictwa". Stwierdził, że ograniczenie, o którym mowa w art. 15 e ust. 1 u.p.d.o.p., znajdzie zastosowanie do pewnych usług nabywanych przez Wnioskodawcę od podmiotów powiązanych. Takimi usługami będą m.in. usługi z zakresu "usług technicznych", nabywane w ramach usług oznaczonych we wniosku numerem 1.1 i 5.2 ("lokalne wsparcie techniczne"). Pomimo nazwy nadanej przez Wnioskodawcę z opisu usług wynika, według Organu, że polegają one w istocie głównie na doradztwie i zarządzaniu. W ramach usług "technicznych" Spółka powiązana świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi polegające na zarządzaniu zasobami ludzkimi (w części dotyczącej przeprowadzania wewnętrznych i zewnętrznych szkoleń i seminariów technicznych) oraz doradztwie i zarządzaniu w zakresie produkcji. Spółka wskazała bowiem, że usługi te polegają głównie na wsparciu (techniczne wsparcie wszystkich grup produktów, techniczne wsparcie rozwoju produktów, techniczne wsparcie i rozwój wyposażenia, czy doradztwo w przypadku skarg konsumenckich, wsparcie w zakresie zapytań klientów). Oznacza to, że podmiot powiązany, przy wykorzystaniu własnej wiedzy i doświadczenia, wspiera Wnioskodawcę, a więc wskazuje sposób postępowania w jakiejś sprawie, co spełnia definicję doradztwa wskazaną zarówno przez Organ, jak i przez Wnioskodawcę w uzasadnieniu stanowiska własnego. W ocenie Dyrektora trudno przyjąć, że w realiach współpracy gospodarczej świadczenie odpłatnych usług wsparcia przez inny podmiot, także w dziedzinie produkcji, nie wiąże się faktycznie z udzielaniem fachowych porad opartych na ewentualnej wiedzy, doświadczeniu i kompetencjach biznesowych, niezależnie od tego, czy doradzanie to ma miejsce w zakresie technicznym.

Dyrektor wskazał, że podobnie należy ocenić usługi z zakresu komunikacji korporacyjnej i udziału w programie planów pracowniczych z zakresu nabywania udziałów. Tak jak w przypadku usług technicznych i usług lokalnego wsparcia technicznego, tak i w przypadku usług z zakresu komunikacji korporacyjnej oraz udziału w programie planów pracowniczych z zakresu nabywania udziałów, mamy do czynienia z nabywaniem usług, które opierają się na tych samych elementach charakterystycznych, co usługi doradcze. Podstawą ich świadczenia jest bowiem jakiś zasób wiedzy opierający się na kompetencjach i doświadczeniu, a ich skutkiem jest podzielenie się tą wiedzą ze świadczeniobiorcą. Wnioskodawca wskazał w opisie usług, że spółka powiązana w ramach usług komunikacji korporacyjnej udziela Wnioskodawcy wsparcia w programach biznesowej strategii, w restrukturyzacji, nabyciach i dezinwestycjach, kontrolę i wsparcie we wdrożeniu i stosowaniu systemów informatycznych i technologicznych. Natomiast usługa udziału w programie planów pracowniczych z zakresu nabywania udziałów została przez Wnioskodawcę opisana jako pozostała usługa wspomagająca działalność komercyjną. Stanowi więc ona w pewien sposób formę doradztwa w zakresie planów pracowniczych.

Organ zauważył, że w uzasadnieniu własnego stanowiska Spółka wskazała, że cechą usług doradczych jest to, że obejmują one usługi polegające na wyrażeniu opinii w danej sprawie, nie obejmując jednocześnie usług polegających na działaniu, wykonywaniu określonych zadań. Powołanie się na takie określenie nie przekreśla możliwości uznania usług wsparcia jako usług o podobnym charakterze do usług doradczych, gdyż w istocie każde świadczenie usług powinno się wiązać z jakąś formą aktywnego działania ze strony usługodawcy. Już samo użycie w nazewnictwie usług słowa "wsparcie" sugeruje, że ww. czynności wykonywane są przez Wnioskodawcę, a jedynie udzielane jest mu w ramach nabytej usługi wsparcie w ich realizacji.

Zdaniem Dyrektora usługi z zakresu usług technicznych, oprócz elementów doradczych, zawierają również cechy pozwalające na stwierdzenie, że są to usługi podobne do usług zarządzania i kontroli. Dotyczy to części "usług technicznych", polegających na zarządzaniu zasobami wiedzy, prezentacją nowych procesów i technologii, rozwoju kluczowych aplikacji i szkolenia z ich zakresu. Spółka powiązana, świadcząc ww. usługi, zarządza pewną częścią działalności Wnioskodawcy.

Podobnie, według Organu, należy potraktować usługi z zakresu oceny planowania zapotrzebowania oraz planowania uzupełniania. Usługi te polegają - co wynika z opisu stanu faktycznego oraz przedstawionej przez Wnioskodawcę klasyfikacji PKWiU - głównie na doradztwie związanym z zarządzaniem. W ramach tych usług spółka powiązana m.in. ocenia, monitoruje (a więc nadzoruje, kontroluje), opracowuje, zapewnia, a więc należy uznać, że doradza Wnioskodawcy, w jaki sposób postępować w zakresie zapotrzebowania oraz uzupełniania oraz wspomaga w zakresie zarządzania niestandardowymi zadaniami. Wszystkie te usługi polegają również - oprócz doradztwa - także na zarządzaniu sferą działalności Spółki dotyczącą zaopatrzenia i dostaw (w tym zarządzania niestandardowymi zdarzeniami), a więc przejęciu zadań Spółki w tym zakresie.

W ocenie Organu cechy usług zarządzania, determinujące charakter usługi, posiada również usługa z zakresu podnajmu powierzchni biurowca i wyposażenia. Z opisu usługi wynika, że podmiot powiązany, w ramach tej usługi, wynajmuje Wnioskodawcy nieruchomość oraz nią zarządza. Nie ma zatem wątpliwości, że usługa podnajmu obejmuje również zarządzanie nieruchomością.

Dyrektor stwierdził, że usługi opisane we wniosku w punkcie 1.1, 1.2, 2.10, 2.11, 2.12, 3.5. 5.2. 6.1 i 8.1 podlegają ograniczeniu w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p. Wszystkie te usługi są usługami podobnymi w swoim zakresie do usług doradztwa lub też zawierają zarówno cechy doradztwa, jak i zarządzania. Stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do tych usług Organ uznał zatem za nieprawidłowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji. Zarzuciła jej naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 14b § 1, art. 14c § 1 i 2 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez:

- dokonanie oceny prawidłowości stanowiska wyrażonego przez Spółkę w oparciu o własne ustalenia i okoliczności niewynikające z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (tj. orzeczenie ponad stan faktyczny sprawy);

- dokonanie klasyfikacji usług na podstawie PKWiU, podczas, gdy art. 15e ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. nie odsyła do klasyfikacji PKWiU, a o zakwalifikowaniu do danej kategorii usług decyduje ich rzeczywisty charakter;

- sporządzenie wadliwego uzasadnienia wydanej interpretacji, które nie odnosiło się do istoty sprawy, czyli rzeczywistego charakteru nabywanych przez Spółkę Usług, a opierało wyłącznie na bezpodstawnych założeniach dokonanych przez Organ;

- brak sporządzenia jakiegokolwiek uzasadnienia dla uznania stanowiska Spółki za nieprawidłowe w zakresie usług zarządzania produktem (opisanych w punkcie 1.2 wniosku), usług oceny planowania zapotrzebowania (pkt 2.10), usług planowania uzupełnienia (pkt 2.11) oraz usług zarządzania niestandardowymi zdarzeniami (2.12);

Spółka zarzuciła też naruszenie art. 14b § 3 oraz 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez niezwrócenie się o uzupełnienie przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego w sytuacji, gdy Organ powziął wątpliwości co do okoliczności faktycznych mających wpływ na treść wydanej Interpretacji.

W efekcie Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 15e ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., poprzez niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania polegającą na przyjęciu, że opisane przez Spółkę usługi kwalifikują się do wskazanych w tym przepisie usług doradczych, zarządzania i kontroli, lub też noszą cechy świadczeń o podobnym charakterze do usług doradczych, zarządzania i kontroli.

Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie art. 15e ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z punktem 5 preambuły dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 z 12 lipca 2016 r. ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego ("Dyrektywa ATAD"), poprzez dopuszczenie się błędu wykładni, prowadzącej w konsekwencji do tworzenia nowych przeszkód dla rynku, co pozostaje w sprzeczności z celem Dyrektywy ATAD, która w tym preambuły wskazuje, iż przepisy nie powinny mieć zatem za wyłączny cel przeciwdziałania praktykom unikania opodatkowania, ale powinny również zapobiegać tworzeniu nowych przeszkód dla rynku, takich, jak podwójne opodatkowanie podatkiem dochodowym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i wniósł o oddalenie skargi. Nie zgodził się za zarzutami procesowymi dotyczącymi braku uzasadnienia interpretacji i wydania jej bez zażądania sprecyzowania i wyjaśnienia opisu stanu faktycznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 punkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednakże, stosownie do art. 57a tej ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi na taką interpretację oraz powołaną podstawą prawną skargi.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Spółka poddała ocenie Organu kwestię prawnopodatkowej kwalifikacji wydatków ponoszonych nie na wszystkie usługi wskazane we wniosku, lecz tylko na niektóre z nich. Te poddane ocenie są następujące (Sąd pomija usługę, z związku z którą stanowisko Spółki uznano za prawidłowe, i w związku z którą nie wniesiono skargi):

1) z zakresu usług technicznych, wskazane we wniosku pod numerem 1.1., w skład których wchodzi 11 podkategorii, np. rozkład (ang. teardown) produktu na czynniki pierwsze, techniczne wsparcie rozwoju produktów, wprowadzenie nowych poziomów i zakresów produktów, rozwój kluczowych aplikacji i szkolenie z jej zakresu,

2) z zakresu usług zarządzania produktem, wskazane we wniosku pod numerem 1.2, w skład których wchodzi 4 podkategorie, np. badanie rynku, targetowanie rynku i produktu, wdrażanie nowej linii produkcyjnej,

3) z zakresu oceny planowania zapotrzebowania, wskazane we wniosku pod numerem 2.10, w skład których wchodzi 7 podkategorii, np. konsolidacja wymagań rynku i planowanie produkcji zgodnie z minimalnymi ilościami zamówień, zapewnienie odpowiedniej ilości surowców i materiałów do opakowań, monitorowanie kluczowych wskaźników efektywności i planowanie celu,

4) z zakresu planowania uzupełniania, wskazane we wniosku pod numerem 2.11, w skład których wchodzi 4 podkategorie, np. odpowiadanie na prośby od planistów popytu dot. nagłych zamówień, działanie jako podmiot kontaktowy dla planistów popytu z zakresu wszystkich pytań związanych z dostawą,

5) z zakresu zarządzania niestandardowymi zdarzeniami, wskazane we wniosku pod numerem 2.12, w skład których wchodzi 3 podkategorie, np. monitorowanie wolnego zbytu produktów i ich starzenia się,

6) z zakresu usług wsparcia zarządzania biznesem, wskazane we wniosku pod numerem 3.5, w skład których wchodzi 4 podkategorie, np. wsparcie w restrukturyzacji, nabyć i dezinwestycjach,

7) z zakresu "lokalne wsparcie techniczne", wskazane we wniosku pod numerem 5.2, w skład których wchodzi 5 podkategorii, np. weryfikacja oświadczenia dot. międzynarodowej nomenklatury składników kosmetycznych, wsparcie w zakresie zapytań i wniosków organów,

8) z zakresu podnajmu powierzchni biurowej i wyposażenia, wskazane we wniosku pod numerem 6.1, nie dzielące się na dalsze podkategorie,

9) z zakresu "Udział w programie planów pracowniczych z zakresu nabywania udziałów (»ESP«)", wskazane we wniosku pod numerem 8.1, nie dzielące się na dalsze podkategorie.

We wniosku Skarżąca argumentowała, powołując się na słownikowe brzmienie art. 15e ust. 1 ustawy i orzecznictwo sądowe, że usługi te nie podpadają po omawiany przepis. Po wezwaniu do uzupełnienia opisu faktograficznego Spółka wskazała dodatkowo na dane identyfikacyjne usługodawców, a nadto na numery PKWiU nabywanych usług, przy czym wyraziła pogląd, że numery PKWiU nie powinny mieć znaczenia dla wydania interpretacji.

Organ uznał te dane za wystarczające dla wydania merytorycznej interpretacji, w której ocenił, że w nabywanych usługach dominuje element doradczy, zarządczy, kontrolny, nadzorczy, co sprawia, że nabywane usługi są podobne do tych, jakie wprost wskazano w art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p.

Zaskarżona interpretacja w swojej zasadniczej części, czyli poza częścią sprawozdawczą, jest uderzająco lakoniczna. Samo to nie czyni jeszcze zasadnym zarzutu naruszenia art. 14c § 1 Ordynacji, a nawet lakoniczność ta stanowiłaby atut interpretacji, gdyby zawierała ona wymagane uzasadnienie. Rzecz jednak w tym, że w istocie go nie zawiera. W ocenie Sądu nie zawiera go natomiast przede wszystkim dlatego, że Organ nie przeprowadził koniecznej analizy prawdziwej treści opisanych usług. Organ przyznał co prawda trafnie, że o tym, czy dane świadczenie ma charakter usług doradczych, badania rynku, zarządzania, itd., nie decyduje zastosowana nazwa, lecz ich rzeczywisty charakter (str. 29 interpretacji), ale nie przeprowadził żadnej analizy tego "rzeczywistego charakteru". W efekcie doszło więc do nadzwyczajnej sytuacji, w której sama Spółka w skardze "wytknęła" Organowi, że nie zażądał wyjaśnienia treści opisanych usług, najwyraźniej zdając sobie sprawę z tego, że we wniosku nie opisała wyczerpująco (jak wymaga tego art. 14b § 3 O.p.) stanu faktycznego. Bez tego opisu, w ocenie Sądu, rzeczywiście nie sposób udzielić prawidłowej interpretacji co do ewentualnych ograniczeń w zaliczaniu wydatków do kosztów uzyskania przychodu. Sąd nie wie np., czym jest wspomniany rozkład (ang. teardown) produktu na czynniki pierwsze, czym jest techniczne wsparcie rozwoju produktów, monitorowanie wolnego zbytu produktów i ich starzenia się, wsparcie w restrukturyzacji, nabyć i dezinwestycjach. Niektóre z tych usług budzą dodatkowe wątpliwości o tyle, że z wniosku wynikało, iż Spółka jest podmiotem odpowiedzialnym za sprzedaż (nie produkcję) produktów chemicznych, podmiotem "ukierunkowanym na dystrybucję" (nie produkcję). Zdziwienie więc budzi nabywanie od spółki powiązanej usług wdrażania nowej linii p r o d u k c y j n e j albo konsolidacja wymagań rynku i planowanie p r o d u k c j i zgodnie z minimalnymi ilościami zamówień. Sąd nie wie też, kto i komu wynajmuje powierzchnię biurową, co jest przedmiotem oraz kto jest podmiotem wspomnianych przy usłudze nr 6.1 "szeroko pojętych usług zarządzania" i na czym tak nazwane usługi polegają. Wspomniane "wsparcie w restrukturyzacji" wydaje się być usługą doradztwa prawnego lub biznesowego, ale należy oczekiwać klarownego, konkretnego opisu stanu faktycznego, a nie poprzestawać na domysłach.

Tych wszystkich kwestii Spółka nie wyjaśniła w żadnym miejscu żadnego pisma sprzed wydania interpretacji. Zresztą nie wyjaśniła tego nawet w skardze, co i tak jednak byłoby spóźnione. Tym bardziej za spóźnione byłoby wyjaśnienie tych wszystkich wątpliwości w piśmie z dnia 19 października 2020 r., skierowanym do Sądu tuż przed wydaniem niniejszego wyroku, choć i w tym piśmie także nie wyjaśniono zasadniczych wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, a jedynie wskazano na potrzebę ścisłej i literalnej wykładni art. 15e ust. 1 pkt 1 ustawy.

Z tych względów za trafny należy uznać zarzut naruszenia art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji, poprzez zaniechanie wezwania Spółki do przedstawienia rzeczywistej treści opisanych usług.

W tej sytuacji pozostałe zarzuty skargi stają się bezprzedmiotowe na obecnym etapie sprawy.

W dalszym postępowaniu Organ uzyska od Spółki pełny, jasny opis rzeczywistej treści wszystkich usług, jakie uczyniono przedmiotem pytania. Dopiero wtedy możliwie będzie wydanie prawidłowej interpretacji, w której konieczne będzie wyczerpujące uzasadnienie poglądu Organu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację w zaskarżonym zakresie (w zakresie niezaskarżonym Sąd nie uchylił interpretacji, gdyż w ogóle w tym zakresie nie orzekał, co umożliwia Spółce korzystanie z informacyjnej i ochronnej funkcji wydanego aktu już obecnie, bez konieczności oczekiwania na ponownie wydaną interpretację).

W kwestii kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Na koszty te złożył się wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika – radcy prawnego (480 zł) oraz opłata od pełnomocnictwa (17 zł).

Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był art. 119 pkt 2 P.p.s.a. (obydwie Strony zawnioskowały o tryb uproszczony).