Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 790/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Bożena Suleja-Klimczyk, Protokolant Specjalista Magdalena Kurpis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2022 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej: O.p.) po rozpatrzeniu odwołania L. W. (dalej: Skarżący, Podatnik) od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: Kolegium) z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie odmowy uchylenia decyzji Kolegium nr [...] z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. (dalej: Prezydent) z dnia [...] r. nr [...] w sprawie podatku od nieruchomości za 2017 rok, Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi.

2.1. Z zaskarżonej decyzji wynika, że w piśmie z dnia 24 lutego 2020 r. skierowanym do Prezydenta Skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją w sprawie podatku od nieruchomości dotyczącą nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] za 2017 rok, wskazując na decyzję wydaną przez organ I instancji w sprawie wymiaru podatku za 2019r. i rozbieżności dotyczące przedmiotu opodatkowania pomiędzy decyzjami za 2017 i 2019 r. Zmiany dotyczące przedmiotu opodatkowania nastąpiły przy niezmienionym stanie nieruchomości, w szczególności ogrodzenia, braku rozbudowy lub wyburzenia jej części składowych oraz braku zmiany sposobu jej użytkowania. Z powyższego wywiódł, że zachodzi podstawa do wznowienia postępowania wobec wyjścia na jaw istotnych okoliczności w sprawie lub nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji i nieznanych organowi, który wydał decyzję. Podatnik z decyzji dotyczącej 2019 r. dowiedział się, że nieruchomość obejmuje grunt o większej powierzchni, w tym dotychczas nieopodatkowaną działkę nr [...], obręb [...] o pow. [...] m2.

W piśmie z dnia 14 kwietnia 2020 r. Skarżący wniósł o dopuszczenie w sprawie akt postępowania podatkowego prowadzonego przez Prezydenta dotyczącego podatku od tej samej nieruchomości za 2019 rok, w szczególności na okoliczność ustaleń dokonanych w trakcie wizji lokalnej w dniu 20 listopada 2019 roku, późniejszej korespondencji związanej z nią oraz treści i daty doręczenia decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2019 rok. Wyjaśnił, że nowymi okolicznościami, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., istniejącymi w dniu wydania decyzji a nieznanymi organowi (między innymi wobec nieprzeprowadzenia przez wiele lat wnioskowanej wizji) jest to, że nieruchomość składa się z 4 a nie z 3 działek. Według podatnika, gdyby organ w dniu wydania decyzji za 2017 rok znał okoliczności faktyczne, które były podstawą orzekania za 2019 rok, które ujawniła wizja lokalna przeprowadzona 20 stycznia 2019 r., to wydałby rozstrzygnięcie uwzględniające inny przedmiot opodatkowania, tj. większą powierzchnię gruntu oraz powierzchnię budynku przeznaczoną na cele mieszkaniowe.

2.2. Rozpoznając ww. wniosek o wznowienie postępowania Kolegium ustaliło, że decyzją z dnia [...] r. Prezydent ustalił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017r., którą decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Kolejną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent ustalił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie [...]zł. Do podstawy opodatkowania organ przyjął:

Budynki lub ich części zw. z prowadzeniem działalności gosp. [...] m2

Budynki pozostałe [...] m2

Grunty zw. z działalnością gosp. [...] m2

Budowle zw. z działalnością gosp. [...] zł

W odwołaniu od ww. decyzji Skarżący zakwestionował przyjęte do opodatkowania dane.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium ustaliło, że Skarżący był w 2017 roku właścicielem działek nr [...] oraz [...] i z tego tytułu jest podatnikiem w ich zakresie oraz znajdujących się na nich budynków i urządzeń. Do opodatkowania przyjęto także działkę nr [...] wraz z zabudowaniami stanowiącą własność Skarbu Państwa, wskazując, że w jej przypadku podatnikiem jest Podatnik jako posiadacz gruntu Skarbu Państwa bez tytułu prawnego (art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach (tj. Dz. U. z 2017r., poz. 201, ze zm., dalej: u.p.o.l.). Ustalono, że działka nr [...] zabudowana jest obiektem budowlanym w układzie prostopadłym do zabudowań działki nr [...]. W kartotece budynków wchodzącej w skład ewidencji gruntów i budynków odnotowano, że na działce nr [...] znajduje się jeden budynek o nr identyfikacyjnym [...] o pow. zabudowy [...] m2. Kolegium w postępowaniu podatkowym za 2015 i 2016 rok uznało, że organ nieprawidłowo przyjął w podstawie opodatkowania dla tego budynku powierzchnię zabudowy wynoszącą [...] m2 i skorygowało ją przyjmując powierzchnię użytkową podaną przez Skarżącego w piśmie z dnia 18 lipca 2017 r. - tj. [...] m2. W decyzji z dnia [...] r. organ I instancji przyjął już tę skorygowaną powierzchnię. Natomiast w odniesieniu do działki nr [...] Kolegium ustaliło, że w 2017 roku stanowiła ona własność Skarbu Państwa. Kolegium w decyzji z dnia [...] r. stwierdziło, że Podatnik nie wskazał żadnych okoliczności świadczących o tym, że jest podatnikiem podatku od nieruchomości w związku z gruntem oznaczonym geodezyjnie jako działka nr [...]. Ustalono, że na nieruchomości ustanowiona została służebność przesyłu na rzecz A w K. (dowód: odpis zupełny księgi wieczystej nr [...]).

W zakresie ustaleń dotyczących zabudowań poczynionych w toku postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. nr [...] stwierdzono, że Prezydent decyzją z dnia [...] r. zatwierdził projekt i udzielił B Sp. o.o. w D. (poprzedni właściciel działek nr [...] i [...]) pozwolenia na roboty budowlane obejmujące zamierzenie inwestorskie pn. przebudowa I i II piętra związana ze zmianą sposobu użytkowania (z pomieszczeń byłej [...]) na lokale mieszkalne w budynku przy ul. [...] w B. (działka nr ew. [...], k.m 1, obręb B.). Ustalono, że Prezydentowi nie zgłoszono zakończenia robót związanych z realizacją powyższego zamierzenia (dowód: pismo Naczelnika Wydziału Geodezji UM B. z dnia 2 grudnia 2016 r.). W trakcie oględzin nieruchomości przeprowadzonych przez pracowników organu podatkowego w dniu 5 stycznia 2016 r. stwierdzono, że na parterze budynku głównego położonego przy ul. [...] znajdują się pomieszczenia zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej pn. C" oraz "D". Wejście na wyższe kondygnacje nie było możliwe, z uwagi na odcięcie klatki schodowej kratą. Nie zaobserwowano śladu prac remontowych. Na terenie nieruchomości widoczny był plac manewrowy dla kierowców. Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków budynek przy ul. [...] w B. sklasyfikowany został jako inny niemieszkalny.

Kolegium w decyzji z dnia [...] r. nr [...] wyjaśniło, że funkcja budynku wskazana w kartotece budynków wchodzącej w skład ewidencji gruntów i budynków jest przesądzająca przy ustalaniu przeznaczenia budynku. Organ I instancji w piśmie z dnia 9 marca 2020 r. wyjaśnił, że w rejestrach geodezyjnych nie dokonano żadnej zmiany co do funkcji budynków położonych w B. przy ul. [...].

Na powyższą decyzję Podatnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, którą postanowieniem z dnia 26 maja 2020 r. odrzucono z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi (I SA/Gl 271/19).

Powołując się na decyzję Kolegium z dnia [...] r. nr [...] (uchylającą decyzję Prezydenta w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2019 rok i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia) Skarżący pismem z dnia 6 września 2019 r. wystąpił o wznowienie postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2017 rok, zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r., [...]. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kolegium odmówiło uchylenia ww. decyzji z dnia [...]r. w sprawie podatku od nieruchomości za 2017 rok wskazując, że w sprawie nie wyszły żadne nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji. W szczególności wskazano, że samo wydanie decyzji uchylającej rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia nie może być przesłanką do wznowienia postępowania.

Decyzja Kolegium z dnia [...] r. nr [...] została zaskarżona przez Podatnika do WSA w Gliwicach.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Kolegium wznowiło na wniosek Skarżącego z dnia 24 lutego 2020 r. uzupełniony pismem z dnia 14 kwietnia 2020 r. postępowanie podatkowe zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] r. nr [...] i jednocześnie zawiesiło wznowione na wniosek Podatnika postępowanie do czasu prawomocnego rozpatrzenia skargi przez WSA w Gliwicach na decyzję z dnia [...] r. nr [...].

W dniu 28 sierpnia 2020 r. wpłynęło do Kolegium prawomocne postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 26 maja 2020 r. I SA/Gl 271/19 w sprawie odrzucenia skargi na decyzję [...].

Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2020 r. I SA/Gl 225/20 WSA w Gliwicach odrzucił skargę Podatnika na decyzję z dnia [...] r. nr [...].

Postanowieniem z dnia [...] r. Kolegium podjęło zawieszone postanowieniem z dnia [...] r. postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2017 rok.

Kolegium decyzją z dnia [...] r. Nr [...] odmówiło uchylenia decyzji tego organu nr [...] z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta z dnia [...] r. nr [...] w sprawie podatku od nieruchomości za 2017 rok.

2.3. W odwołaniu Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 121, art. 122, art. 123 oraz art. 187, art. 240 O.p., art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. oraz dołączył skany w jego ocenie istotnych dokumentów.

2.4. Kolegium dokonało analizy mających zastosowanie w sprawie przepisów Ordynacji podatkowej i wskazało, że treść wniosku Podatnika o wznowienie postępowania jest art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Kolegium podniosło, że ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną, nawet jeżeli ta odmienna ocena poparta jest dodatkowym postępowaniem dowodowym, w którym wytworzono dowody nie istniejące w dniu wydania decyzji (nowe zeznania świadków, czy wyjaśnienia oskarżonego). Nowe okoliczności faktyczne, to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę okoliczności jej znane, ale nieprzedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym. Przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumie się tylko takie okoliczności, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. Czym innym jest wyciągnięcie wniosków i ocena okoliczności faktycznych dla rozstrzygnięcia sprawy, a czym innym wiedza o faktach. Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną. Nowej okoliczności nie może również stanowić odmienna wykładnia przepisów prawnych (wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2018r., II FSK 2532/17). Nie jest nową okolicznością nowa ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów (wyrok NSA z dnia 16 listopada 2001 r., III SA 1770/00). Tryb wznowienia postępowania ma charakter nadzwyczajny i ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie podatkowe było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 O.p. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w trybie zwykłym (wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2001 r., III SA 1974/00).

Tymczasem w złożonym wniosku o wznowienie postępowania Podatnik wskazuje, że ustalenia poczynione w sprawie podatku od nieruchomości za 2019 rok - odmienne od ustaleń w sprawie podatku za 2017 rok - świadczą o wadliwości wydanego rozstrzygnięcia w sprawie podatku od nieruchomości za 2017 rok. Wskazać jednakże należy, że sama decyzja w sprawie podatku od nieruchomości za 2019 rok nie jest nową okolicznością w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Natomiast można by rozważyć, czy ustalenia poczynione w toku postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2019 rok nie wskazują na przesłankę z art. 240 §1 pkt 5 O.p. Przypomnieć należy, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji w sprawie wymiaru Podatnikowi podatku od nieruchomości za 2019 rok i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując m.in. na konieczność zweryfikowania czy stan ewidencji gruntów i budynków odzwierciedla aktualny stan rzeczywisty, a to w związku z podnoszoną przez podatnika okolicznością, że w drodze zasiedzenia została nabyta przez niego własność działki gruntu nr [...] i [...]. Ponadto Kolegium wskazało na konieczność ustalenia powierzchni budynków. W toku ponownego postępowania organ I instancji przeprowadził w dniu 20 listopada 2019 r. kontrolę na nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], podczas której ustalono, że nieruchomość ta jest ogrodzona. Na jej terenie znajduje się budynek częściowo podpiwniczony, w części pięciokondygnacyjny i w części czterokondygnacyjny. Kontrolowany oświadczył, że nieruchomość składa się z 4 działek o łącznej powierzchni [...] m2. Ustalono, że na parterze budynku znajdują się pomieszczenia w których była prowadzona działalność gospodarcza, w dniu kontroli pomieszczenia te były puste i nie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej - dokonano pomiarów tych pomieszczeń (ich łączna powierzchnia ustalona w toku kontroli wyniosła: [...] m2). Stwierdzono, że pozostałą część parteru stanowią pomieszczenia, w których prowadzona jest działalność gospodarcza - łącznie [...] m2. Na pozostałych kondygnacjach budynku nie jest prowadzona działalność gospodarcza. Ponadto na terenie nieruchomości znajduje się budynek parterowy wolnostojący nie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej o pow. użytkowej [...] m2 oraz magazyn (garaż) o pow. [...] m2. W toku kontroli nie dokonywano pomiarów całości budynku wielokondygnacyjnego, nie ustalono też sposobu jego użytkowania - poza częścią parteru. W dniu 13 stycznia 2020 r. Skarżący złożył obowiązującą od 1 stycznia 2019 roku informację podatkową o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w której wykazał: grunty pozostałe o pow. [...] m2, budynki mieszkalne o pow. [...] m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2, budynki pozostałe o pow. [...] m2 oraz budowle o wartości [...] zł. Zgodnie z tą informacją organ wydał decyzję w sprawie podatku za 2019 rok.

Zdaniem Kolegium, że w sprawie podatku od nieruchomości za 2017 rok nie wyszły żadne nowe okoliczności lub nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, a o których organ wówczas nie wiedział. W szczególności zauważyć należy, że łączna powierzchnia budynków przyjęta do podstawy opodatkowania w 2017 i 2019 roku jest taka sama ([...] m2). Oględziny i pomiary części budynku przeprowadzone w 2019 roku nie doprowadziły do ujawnienia innej powierzchni użytkowej budynków. Różni się natomiast powierzchnia zakwalifikowana jako związana z działalnością gospodarczą, powierzchnia budynków mieszkalnych i pozostałych. Podkreślić jednak należy, że postępowanie dowodowe za 2019 rok nie dotyczyło stanu za 2017 rok i w zakresie opodatkowania budynków nie wyszły na jaw żadne nowe okoliczności, które wskazywałyby na błędne ustalenie podstawy opodatkowania w 2017 roku. Ustalenia z 2019 roku dotyczące tego, że część pomieszczeń nie była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej nie stanowią dowodu na ich błędne opodatkowanie w 2017 roku. Ponadto, pomimo odmiennego w 2019 roku opodatkowania pozostałej części budynku, tj. jako mieszkalnego Podatnik nie wskazał żadnej nowej okoliczności lub dowodu, która wskazywałaby na zasadność takiej kwalifikacji budynku w 2017 roku. Ponowna ocena znanych wcześniej okoliczności nie może być podstawą do wznowienia postępowania. W toku pierwotnego postępowania ustalono, że budynek nie został ujawniony w ewidencji gruntów i budynków jako mieszkalny, nie stwierdzono także by doszło do zakończenia zamierzenia inwestycyjnego polegającego na przekształceniu wyższych kondygnacji w część mieszkalną. W postępowaniu dotyczącym 2019 roku nie wyszły na jaw żadne nowe dowody bądź nowe okoliczności, które dotyczyłyby stanu za 2017 rok i które podważałyby powyższe ustalenia. Okoliczność uwzględnienia w 2020 roku przez organ I instancji informacji złożonej przez podatnika w zakresie kwalifikacji budynku do konkretnej stawki budynku nie rzutuje na weryfikację poprawności opodatkowania tego budynku za 2017 rok. Odmienne opodatkowanie nieruchomości w zakresie budynków w 2019 roku przy braku ujawnienia jakichkolwiek nowych okoliczności lub nowych dowodów dotyczących 2017 roku nie stanowi przesłanki wznowieniowej.

Podobnie należy ocenić przywoływaną przez Podatnika okoliczność opodatkowania w 2019 roku działki nr [...] o pow. [...] m2. Okoliczność, że jest to działka położona w obrębie posesji przy ul. [...] w B. była powoływana w toku pierwotnego postępowania dotyczącego 2017 roku. Zatem nie jest to okoliczność nowa nieznana wcześniej organowi. Przyjęcie obecnie odmiennego stanowiska i potraktowanie jej jako przedmiotu opodatkowania w istocie oznaczałoby dokonanie ponownej oceny tego samego materiału dowodowego. Podkreślić należy, wbrew twierdzeniom Strony, że nie miało miejsca zasiedzenie nieruchomości, co musiałoby być stwierdzone orzeczeniem sądowym i ujawnione w księdze wieczystej. Analiza wniosku Podatnika wskazuje, że w istocie kwestionuje on prawidłowość ocen prawnych wyprowadzonych przez organy podatkowe i domaga się ponownego rozstrzygnięcia sprawy w całym jej aspekcie.

Odnosząc się do wniosku Podatnika z dnia 11 sierpnia 2020r. i 26 października 2020r. o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej i dokonanie oględzin nieruchomości, Kolegium stwierdziło, że nie sposób podzielić stanowiska Podatnika dotyczącego możliwości prowadzenia postępowania dowodowego na etapie badania, czy przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. zaistniała. Takie działanie prowadziłoby do ignorowania nadzwyczajnego charakteru trybu wznowieniowego. Przede wszystkim należy wskazać, że czym innym jest badanie dowodu przedłożonego przez stronę pod kątem spełnienia przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a czym innym prowadzenie czynności dowodowych w celu uzyskania dowodu, który dopiero można ocenić pod kątem przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. o ile dokonanie pierwszej z tych czynności jest zasadne i niezbędne w postępowaniu wznowieniowym, o tyle drugi ciąg czynności (nie tylko ocena, ale wcześniejsze gromadzenie dowodów) w sposób niedopuszczalny zaciera różnice między postępowaniem zwykłym a postępowaniem nadzwyczajnym. "Wyjście na jaw" nowych okoliczności ma zatem poprzedzać wznowienie postępowania - być przyczyną wznowienia, nie jego rezultatem. Niezasadne jest zatem domaganie się przeprowadzenia szeroko zakrojonych czynności dowodowych, których ewentualnym efektem w istocie może być dopiero "wyjście na jaw" nowych okoliczności (zob. wyrok NSA z I FSK 1937/19).

3. Postępowanie przed Sądem I instancji.

3.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca, zaskarżając w całości ww. decyzję Kolegium, zarzuciła naruszenie przepisów:

1) art. 121 § 1 , art. 122 , art. 123 § 1 i art. 187 § 1 i § 2 O.p. statuujących podstawowe zasady prowadzenia postępowania podatkowego, tj. wzbudzania zaufania Podatnika do organów podatkowych, zasady prawdy materialnej oraz obowiązek wszechstronnego rozpoznania wszystkich okroczności sprawy, w szczególności wskutek: pominięcia licznym wniosków dowodowych, w tym w szczególności o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej i o przeprowadzenie oględzin; nie przesłuchanie skarżącego, mającego istotne wiadomości w zakresie prowadzonego postępowania,

2) art. 143 § 1 O.p. wskutek nie udokumentowania i nie doręczenia skarżącemu upoważnienia osoby trzeciej przez Prezydenta do wydania zapadłych w sprawie decyzji,

3) art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. poprzez ich niewłaściwą interpretację polegającą na przyjęciu jako poprawnej do opodatkowania powierzchni gruntów i budynków według informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków mimo posiadania wiarygodnych informacji, że zapisy tej ewidencji są wadliwe,

4) art. 240 O.p. poprzez przyjęcie, że w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję,

5) analogicznego do przepisów ustawy Ordynacja podatkowa przepisu art. 145 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję,

6) wydanie decyzji jako przedwczesnej wobec nieprzeprowadzenia wielu dowodów, w tym wnioskowanej rozprawy administracyjnej i wizji lokalnej,

7) szczątkowe i fragmentaryczne uzasadnienie decyzji uniemożliwiające skarżącemu podjęcie faktycznej polemiki z zapadłym orzeczeniem.

Mając na względzie opisane powyżej (jedynie przykładowe) zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego we wnioskowanej wysokości.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że przesłanki zostały z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. zostały spełnione albowiem wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję odnoszące się do:

A) faktycznego wykorzystywania i przeznaczenia poszczególnych pomieszczeń a nawet pięter nieruchomości albowiem pomimo pozwolenia na budowę wszystkie organy podatkowe poprzestały jedynie na bezrefleksyjnym przyjęciu , iż dla opodatkowania przesądzające są zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Jak potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, dane zawarte w ewidencji są tylko punktem wyjścia do dalszych ustaleń. Ponadto zauważyć należy, że podnoszony w uzasadnieniu skarżonej decyzji sam brak zgłoszenia zakończenia robót przez poprzedniego właściciela przedmiotowej nieruchomości nie stanowi wystarczającej przesłanki do ustalenia czy je zakończono czy nie oraz do ustalenia co do ich faktycznego wykorzystywania lub przeznaczenia a wiec należnego do opodatkowania przedmiotu opodatkowania.

B) faktycznej powierzchni gruntów wchodzących w skład nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] albowiem jak wynika z ustaleń dotyczących 2019 roku nieruchomości (ogrodzona tak samo od kilkudziesięciu lat) zajmuje powierzchnię [...] m2 a nie [...] m2, jak ustaliło Kolegium w decyzji - której wnoszę o uchylenie - (różnica [...] m2), a której "teraz" wbrew oczywistym obocznościom i ustaleniom skarżonej decyzji nie chce uchylić Analogicznie różnica ma się co do działek - w decyzji Prezydenta wskazano ich mniej a nieruchomość obejmuje 4 działki ([...], [...], [...], [...]). Ponadto podstawą wznowienia nie jest, wbrew twierdzeniom organu, decyzja dotycząca 2019 r.

3.2. W odpowiedzi na skargę podtrzymując dotychczasowe stanowisko, Kolegium wniosło o jej oddalenie.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

4.1. Skarga okazała się niezasadna.

4.2. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne.

Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a, który nie ma w sprawie zastosowania.

4.3. Mając na uwadze art. 134 p.p.s.a w pierwszej kolejności zakreślić należy granice rozpoznawanej sprawy, albowiem zarzuty podniesione w skardze odnoszą się nie tylko do decyzji wznowieniowej, ale również do decyzji Prezydenta zapadłych w sprawie oraz merytorycznego rozstrzygnięcia opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2017r., co nie może być przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie, albowiem pozostają one poza zakresem postepowania wznowieniowego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Natomiast wynikające z art. 134 § 1 p.p.s.a. niezwiązanie granicami skargi oznacza, że Sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze (wyrok NSA z dnia 28 marca 2018r. I FSK 1000/16, LEX nr 2486221). Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Łodzi z dnia 30 kwietnia 2018r., III SA/Łd 110/2018, LEX nr 2485772). Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym, jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 marca 2018r., II FSK 487/16, składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (LEX nr 2466528).

4.4. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy organ odwoławczy zasadnie odmówił uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2017r. uznając, że nie ziściły się wynikające z art 240 § 1 pkt 5 O.p. przesłanki wznowienia postępowania.

4.5. Rozważając sporne zagadnienie na wstępie należy zaznaczyć, że z zakotwiczonej w art. 2 Konstytucji RP zasady państwa prawa wynika zasada pewności prawa. Na gruncie Ordynacji podatkowej jej emanację stanowi sformułowana w art. 128 O.p., zasada trwałości decyzji ostatecznych. Stanowi ona, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ordynacji podatkowej oraz w ustawach dodatkowych. Decyzja podatkowa jest ostateczna, jeżeli w pierwszej instancji strona nie złożyła od niej odwołania, jeżeli w pierwszej instancji stronie nie przysługuje od niej odwołania z mocy ustawy (art. 261 § 4 O.p.) bądź decyzję tę wydał organ drugiej instancji w toku postępowania odwoławczego. Z zasadą trwałości decyzji ostatecznych koresponduje zasada dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 O.p.).

Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych i jest możliwe tylko w odniesieniu do wad wskazanych w art. 240 § 1 O.p. W postępowaniu wznowieniowym, będącym postępowaniem nadzwyczajnym, nie rozpatruje się po raz kolejny sprawy merytorycznie - tak jak robi się to w toku zwykłego postępowania instancyjnego. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie obliguje organu podatkowego do rozpatrzenia sprawy na nowo. Zakres rozpoznania sprawy determinuje przesłanka wznowienia (wyrok NSA z dnia 12 lipca 2017r. I FSK 527/17). Instytucja wznowienia postępowania podatkowego ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 § 1 O.p. Powyższa instytucja nie może być wykorzystywana do ponownej pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. i w takim też zakresie rozstrzygnięcie organu podatkowego podlega kontroli sądowej (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r. I FSK 1763/15). Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nieprzeprowadzenie określonych dowodów w toku zwykłego postępowania instancyjnego, jeżeli dowody te mogły być powołane przez stronę, nie może być podstawą wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż naruszałoby to zasadę stałości decyzji (wyrok z dnia 9 grudnia 2015r., II FSK 2701/13). Również w judykaturze powszechnie przyjmuje się, że postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego (por. wyrok NSA z 3 czerwca 2020 r., II FSK 465/20) Omawiana instytucja ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi enumeratywnie wskazanymi w art. 240 O.p. (por. wyroki NSA z: 14 września 2018 r., II FSK 2687/16 oraz 10 stycznia 2019 r., II FSK 32/17). Okoliczność nieprzeprowadzenia określonych dowodów w toku zwykłego postępowania instancyjnego, jeżeli dowody te mogły być powołane przez stronę, nie może być podstawą wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż naruszałoby to zasadę stałości decyzji (por. wyroki NSA: z 9 grudnia 2015 r., II FSK 2701/13; z 13 listopada 2013 r., II FSK 2675/12).

Z powyższych względów przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający, albowiem stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych. Postępowanie wznowieniowe nie jest bowiem kontynuacją postępowania zwykłego i nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, gdyż inna jest waga zakresu naruszeń prawa uwzględnianych w tymże postępowaniu. Zakres postępowania wznowieniowego jest bowiem węższy aniżeli postępowania zwyczajnego i ogranicza się do badania podstaw wznowienia wskazanych przez wnioskodawcę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2021 r. II FSK 1129/21).

Dalej wskazać należy, że postępowanie wznowieniowe dzieli się na dwie podstawowe fazy. Pierwsza to badanie wstępne dopuszczalności wznowienia, kończące się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowaniu albo decyzją o odmowie wznowienia. Druga faza (postępowanie zasadnicze) następuje po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania i również wyróżnić można w jej ramach dwa etapy. W pierwszym etapie organ podatkowy bada, czy okoliczności sprawy wskazują na istnienie, któreś z przesłanek wskazanych w art. 240 § 1 O.p. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2016 r. II GSK 544/14). Jeżeli brak jest podstaw do wznowienia, to postępowanie kończy się odmową uchylenia decyzji ostatecznej. Drugi etap jest uruchamiany jeżeli zachodzą podstawy do wznowienia postępowania. Wówczas organ podatkowy przechodzi do oceny możliwości wydania decyzji rozstrzygającej sprawę zakończoną decyzją ostateczną, co do istoty albo o umorzeniu postępowania. W razie bowiem stwierdzenia, że zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania, organ podatkowy może wydać decyzję o uchyleniu decyzji ostatecznej i podejmuje rozstrzygnięcie, co do istoty sprawy.

Organ podatkowy pomimo wystąpienia przesłanek wznowieniowych może odmówić uchylenia decyzji ostatecznej przyczyn wymienionych w art. 245 § 1 pkt 3) Ordynacji podatkowej. Podsumowując tę część wyjaśnień stwierdzić przyjdzie, że odmowa uchylenia decyzji następuje wówczas gdy organ podatkowy nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p., a także jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70 przywołanej ustawy.

W postępowaniu wznowieniowym, po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania - które to postanowienie nie przesądza o zaistnieniu przesłanki o której mowa w art. 240 § 1 O.p. - organ powinien badać czy przesłanki z art. 240 § 1 O.p. w ogóle zaistniały i czy miały wpływ na wydanie decyzji (art. 243 § 2 O.p.), niemniej jednak powinien je badać ściśle z uwagi na nadzwyczajny tryb wzruszenia decyzji i zasadę jej trwałości (art. 128 O.p.).

Istota postępowania wznowieniowego, przy przesłance z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. sprowadza się do zbadania konkretnej okoliczności/dowodów, które mają przymiot "nowości" wskazywanych przez stronę a nie do weryfikacji całego postępowania dotychczas przeprowadzonego w sprawie (por. wyrok NSA z 1 marca 2018 r., II FSK 402/16). Natomiast ostateczne wskazanie czy przesłanka wznowienia postępowania rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jaki mają wpływ na jej rozstrzygnięcie musi być zawarte w decyzji, o której mowa w art. 245 § 1 pkt 1 i 2 o.p. (por. wyrok NSA z 30 sierpnia 2018 r. II GSK 1915/17).

4.6. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, że Skarżący jako przesłankę warunkującą uchylenie decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania wskazał art 240 § 1 pkt 5 O.p., który stanowi, iż wznawia się postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jeśli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Innymi słowy, strona może się powoływać w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w jego toku. W związku z czym wyklucza to możliwość powoływania się przez stronę na okoliczności i dowody, o których istnieniu wiedziała, ale ich nie powoływała/przedstawiała, z uwagi na brak ich "nowości", tj. nie może stanowić to przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Strona nie może powoływać się na "nowe" okoliczności, o których wiedziała podczas postępowania zwykłego i nie mogą one stanowić podstawy do wznowienia postępowania na wniosek strony, ale mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania z urzędu - zgodnie z regulacją zawartą w art. 241 § 1 O.p. Jednocześnie jak wskazał NSA w wyroku z 15 stycznia 2019 r., II FSK 2699/18 wykładnia art. 240 § 1 pkt 5 O.p., poza jego literalnym brzmieniem, musi również uwzględniać wynikające z Ordynacji podatkowej, ogólne zasady postępowania, w tym w szczególności zasadę trwałości decyzji ostatecznych, a przede wszystkim konstytucyjną zasadę pewności prawa.

Z akt sprawy nie wynika, aby przywołane przez Skarżącego okoliczności czy dowody spełniały przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Nową okolicznością w rozumieniu powołanego przepisu nie jest nowa ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2001 r., III SA 1770/00).

Tymczasem Skarżący wskazuje, że ustalenia poczynione w sprawie podatku od nieruchomości za 2019 rok - odmienne od ustaleń w sprawie podatku za 2017 rok - świadczą o wadliwości wydanego rozstrzygnięcia w sprawie podatku od nieruchomości za 2017 rok. Niewątpliwie zasadnie Kolegium twierdzi, wbrew twierdzeniom skargi, że sama decyzja w sprawie podatku od nieruchomości za 2019 rok nie jest nową okolicznością w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Kolegium rozważyło natomiast, czy ustalenia poczynione w toku postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2019 rok nie wskazują na przesłankę z art. 240 §1 pkt 5 O.p. W tych ramach Kolegium przypomniało, że 13 stycznia 2020 r. Skarżący złożył obowiązującą od 1 stycznia 2019 roku informację podatkową o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w której wykazał: grunty pozostałe o pow. [...] m2, budynki mieszkalne o pow. [...] m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2, budynki pozostałe o pow. [...] m2 oraz budowle o wartości [...] zł. Zgodnie z tą informacją organ wydał decyzję w sprawie podatku za 2019 rok. Ustalenia z 2019 roku dotyczące tego, że część pomieszczeń nie była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej nie stanowią dowodu na ich błędne opodatkowanie w 2017 roku. Ponadto, pomimo odmiennego w 2019 roku opodatkowania pozostałej części budynku, tj. jako mieszkalnego Skarżący nie wskazał żadnej nowej okoliczności lub dowodu, która wskazywałaby na zasadność takiej kwalifikacji budynku w 2017 roku. Ponowna ocena znanych wcześniej okoliczności nie może być podstawą do wznowienia postępowania. W toku pierwotnego postępowania ustalono, że budynek nie został ujawniony w ewidencji gruntów i budynków jako mieszkalny, nie stwierdzono także by doszło do zakończenia zamierzenia inwestycyjnego polegającego na przekształceniu wyższych kondygnacji w część mieszkalną. W postępowaniu dotyczącym 2019 roku nie wyszły na jaw żadne nowe dowody bądź nowe okoliczności, które dotyczyłyby stanu za 2017 rok i które podważałyby powyższe ustalenia. Okoliczność uwzględnienia w 2020 roku przez organ I instancji informacji złożonej przez podatnika w zakresie kwalifikacji budynku do konkretnej stawki budynku nie rzutuje na weryfikację poprawności opodatkowania tego budynku za 2017 rok. Odmienne opodatkowanie nieruchomości w zakresie budynków w 2019 roku przy braku ujawnienia jakichkolwiek nowych okoliczności lub nowych dowodów dotyczących 2017 roku nie stanowi przesłanki wznowieniowej.

Podobnie należy ocenić przywoływaną przez Skarżącego okoliczność opodatkowania w 2019 roku działki nr [...] o pow. [...] m2. Okoliczność, że jest to działka położona w obrębie posesji przy ul. [...] w B., była powoływana w toku pierwotnego postępowania dotyczącego 2017 roku. Zatem nie jest to okoliczność nowa nieznana wcześniej organowi. Przyjęcie obecnie odmiennego stanowiska i potraktowanie jej jako przedmiotu opodatkowania w istocie oznaczałoby dokonanie ponownej oceny tego samego materiału dowodowego. Podkreślić należy, wbrew twierdzeniom Strony, że nie miało miejsca zasiedzenie nieruchomości - okoliczność taka musiałaby być stwierdzona stosownym orzeczeniem sądowym i zostać ujawniona w księdze wieczystej. Analiza wniosku Pana L. W. wskazuje, że Podatnik w istocie kwestionuje prawidłowość ocen prawnych wyprowadzonych przez organy podatkowe i domaga się ponownego rozstrzygnięcia sprawy w całym jej aspekcie.

4.7. Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutów prawa procesowego, Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że nie doszło do naruszenia żadnych przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 121, art. 122, art. 123 i art. 187 O.p. a także przepisów odnoszących się do wznowienia postępowania. Dostarczone przez stronę dokumenty dotyczą lat 1966-2013 i nie mają wpływu na zgodność z przepisami prawa zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe mając na uwadze, wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w tym przepisie, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a jego oceny nie narusza art. 187 § 1 O.p., jak też zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. Organ dokonał wnikliwej analizy zgromadzonego w sprawie bardzo obszernego materiału dowodowego. W zaskarżonej decyzji szczegółowo wskazał zgromadzone dowody i dokonał ich oceny. Wyjaśnił, które okoliczności uznał za udowodnione, a które nie i dlaczego. Natomiast polemika strony z organem sprowadza się w zasadniczej mierze do odmiennej oceny tych dowodów, co nie przesądza jeszcze o naruszeniu art. 191 O.p. Ustalenia stanu faktycznego i ich ocena powinna być dokonana na podstawie kompletnego, prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego (art. 191 O.p.). Aby ocena zgromadzonego materiału nie została uznana za dowolną, organ ma obowiązek rozpatrzenia wszystkich dowodów, każdego z osobna i we wzajemnym związku, zgodnie z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki. Ocenić musi, czy i na ile dany dowód potwierdza określone fakty (wyrok NSA z 13 września 2013r., II FSK 2671/11).

W ocenie Sądu, odnosząc się do wniosku Podatnika z dnia 11 sierpnia 2020r. i 26 października 2020r. o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej i dokonanie oględzin nieruchomości, Kolegium zasadnie stwierdziło, że nie sposób podzielić stanowiska Podatnika dotyczącego możliwości prowadzenia postępowania dowodowego na etapie badania, czy przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. zaistniała. Wskazać bowiem należy, że czym innym jest badanie dowodu przedłożonego przez stronę pod kątem spełnienia przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a czym innym prowadzenie czynności dowodowych w celu uzyskania dowodu, który dopiero można ocenić pod kątem przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. o ile dokonanie pierwszej z tych czynności jest zasadne i niezbędne w postępowaniu wznowieniowym. "Wyjście na jaw" nowych okoliczności ma zatem poprzedzać wznowienie postępowania - być przyczyną wznowienia, nie jego rezultatem. Niezasadne jest zatem domaganie się przeprowadzenia szeroko zakrojonych czynności dowodowych, których ewentualnym efektem w istocie może być dopiero "wyjście na jaw" nowych okoliczności (zob. wyrok NSA z I FSK 1937/19).

4.8. Mając na uwadze powyższe, zdaniem, Sądu ustalenia stanu faktycznego jak i ich ocena prawna znalazły wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, gdzie przedstawiono logiczny ciąg okoliczności pozwalających przyjąć, że przedmiotowe faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń zaś skarżący w sposób świadomy posłużył się nimi w rozliczeniach podatkowych. Brak zatem podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 210 § 4 O.p., gdyż zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone tym przepisem. Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ I instancji zgromadził niezbędny w sprawie materiał dowodowy, który wszechstronnie rozpatrzył, a następnie dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i załatwił sprawę. Zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 124 O.p. Organ I instancji zgromadził materiał dowodowy i dokonał jego oceny w sposób rzetelny i wyczerpujący w zgodzie z zasadą wynikającą z art. 191 O.p., a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Organ działał z uwzględnieniem praworządności (na podstawie przepisów prawa) wynikającej z art. 7 Konstytucji, jak również z uwzględnieniem art. 2 Konstytucji, zasady pewności prawa oraz zasady zaufania obywatela do państwa. W konsekwencji uzasadnienie zaskarżonej decyzji umożliwiło Skarżącego polemikę ze stanowiskiem Kolegium.

Okoliczność, że konkluzje organu są odmienne od twierdzeń skarżącego nie oznacza jeszcze, że organ niewłaściwie ocenił zebrany materiał dowodowy. Skarżący nie przedstawił istotnych argumentów mogących prowadzić do konkluzji, że przeprowadzona przez organy podatkowe ocena materiału dowodowego jest wadliwa.

W konsekwencji zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 192, art. 210 § 4 O.p.

Odnosząc się do naruszenia przepisów prawa materialnego.tj. art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. poprzez ich niewłaściwą interpretację polegającą na przyjęciu jako poprawnej do opodatkowania powierzchni gruntów i budynków według informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków mimo posiadania wiarygodnych informacji, że zapisy tej ewidencji są wadliwe, pozostają poza zakresem niniejszej sprawy. Podobnie ocenić należy zarzut naruszenia art. 143 § 1 O.p. wskutek nie udokumentowania i nie doręczenia skarżącemu upoważnienia osoby trzeciej przez Prezydenta do wydania zapadłych w sprawie decyzji. Decyzje prezydenta pozostają poza pojęciem sprawy w rozumieniu art. 134 p.s.a., co wykazano już wcześniej.

Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych dostępne są na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

4.9. Mając na uwadze powyższe, niezasadne okazały się podniesione w skardze zarzuty. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach art. 134 p.p.s.a. nie doszukał się również innych naruszeń prawa. Z tych względów skargę, jako bezzasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił.