Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 996/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 1  par. 1  i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: Art. 3  par. 1, art. 134 par. 1, art.151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: Art. 7 , art. 77  par. 1, art. 107  par. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: Art. 39
journal: Dz.U. 2020 poz 1876
law: Usatwa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 listopada 2022 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2022 r. nr SKO.PS/4110/134/2022 w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 kwietnia 2022 r. znak: SKO.PS/4110/134/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1876 z późn. zm.; dalej u.p.s.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm., dalej: k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczka z dnia 4 lutego 2022 r. nr MGOPS- B111/13/5102/001769/2022 o przyznaniu A. B. (dalej: skarżący), zasiłku celowego z przeznaczeniem na uregulowanie opłat za media i czynsz w kwocie 600,00 zł (słownie: sześćset złotych) wypłacanego w ten sposób, że:

- kwota 100,00 zł za miesiąc styczeń 2022 wypłacona zostanie w dniach 14-15 luty 2022 r.

- kwota 100,00 zł za miesiąc luty 2022 wypłacona zostanie w dniach 24-25 luty 2022 r.

- kwota 100,00 zł za miesiąc marzec 2022 wypłacona zostanie w dniach 30-31 marzec 2022 r.

- kwota 100,00 zł za miesiąc kwiecień 2022 wypłacona zostanie w dniach 28-29 kwiecień 2022 r.

- kwota 100,00 zł za miesiąc maj 2022 wypłacona zostanie w dniach 30-31 maj 2022 r.

- kwota 100,00 zł za miesiąc czerwiec 2022 wypłacona zostanie w dniach 29-30 czerwiec 2022 r.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczka w decyzji z dnia 4 lutego 2022 r orzekł o przyznaniu skarżącemu, zasiłku celowego z przeznaczeniem na uregulowanie opłat za media i czynsz. Decyzji ostał nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Organ pierwszej instancji, w ramach przeprowadzonego postępowania, zainicjowanego wnioskiem skarżącego ustalił, że dochód skarżącego nie przekracza kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, tj. kwoty 776,00 zł. Z ustaleń organu wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a łączny miesięczny dochód za miesiąc poprzedzający złożenie wniosku wyniósł 673,00 zł. Tym samym organ stwierdził, że skarżący spełnia przesłanki o których mowa w art. 39 u.p.s., a zatem przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na zabezpieczenie niezbędnych potrzeb bytowych jest zasadne. Rodzaj i wysokość świadczenia została dostosowana do możliwości finansowych pomocy społecznej. Podkreślono, że organy odpowiedzialne za udzielanie pomocy społecznej, dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy wszystkie osoby wymagające wsparcia. Zaznaczono także, że organ pomocy społecznej nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń jedynie w wysokości oczekiwanej przez te osoby. Przyznając pomoc, organ bierze pod uwagę nie tylko potrzeby osób i rodzin, ale również własne możliwości finansowe.

W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji, skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak dogłębnego zbadania całokształtu okoliczności sprawy; naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej; naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez brak informacji o zakończeniu postępowania i uniemożliwienie czynnego udziału w postępowaniu oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji, a mający istotny wpływ na jej treść, polegający na przyjęciu iż, zasiłek celowy na dofinansowanie do opłat, na zakup środków czystości, oraz opłat za media i czynsz w przyznanych kwotach, będą wystarczające dla zaspokojenia, chociażby częściowo potrzeb skarżącego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, w opisanej na wstępie decyzji z dnia 25 kwietnia 2022 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium zacytowało treść art. 39 u.p.s. i wyjaśniło, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.s., pomoc społeczna jest instytucją polityki państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Instytucja ta wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, a jej zadaniem jest m.in. podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz do ich integracji ze środowiskiem (art. 3 ust. 2). Potrzeby osoby i rodziny powinny być zaspokojone, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach, także finansowych, pomocy społecznej (art. 3 ust. 4).

Z powyższych regulacji wynika jednoznacznie, że świadczenia z pomocy społecznej powinny być dostosowane do konkretnej sytuacji indywidualnego wnioskodawcy, z uwzględnieniem wszelkich okoliczności danej sprawy, w tym postawy samego wnioskodawcy i podejmowanych przez niego starań zmierzających do poprawy sytuacji życiowej.

Oceniając przedmiotową sprawę w kontekście powyższych wyjaśnień, Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, iż skarżący jest objęty stałą pomocą Ośrodka Pomocy Społecznej i w miarę posiadanych przez Ośrodek środków finansowych, potrzeby skarżącego są uwzględniane poprzez przyznawanie stosownej pomocy.

Jak wynika z decyzji organu I instancji, skarżącemu został przyznany zasiłek celowy na uregulowanie opłat za media i czynsz w kwocie 600,00 zł (rozłożony na sześć miesięcy, tj. po 100 zł miesięcznie). Kolegium zwróciło uwagę, że organ pierwszej instancji szeroko uzasadnił swoje stanowisko i wyjaśnił, że nie w każdym przypadku przyznana pomoc może wystarczyć na pokrycie potrzeb wszystkich osób ubiegających się o przyznanie pomocy. W tym przypadku wysokość zasiłku uzasadniona została bardzo ograniczonymi funduszami, jakimi dysponuje organ.

Kolegium zaznaczyło, że choć w odczuciu skarżącego kwoty przyznawane przez pomoc społeczną są zbyt niskie i nie pokrywają wszystkich potrzeb, to pomoc społeczna ma mieć charakter wspierający i nie może stanowić stałego źródła pokrycia wszystkich potrzeb dla osób potrzebujących.

Zaznaczono również, że nie można uznać, iż organ I instancji pozostaje obojętny na sytuację skarżącego, bowiem w miarę posiadanych środków na bieżąco wspomaga skarżącego zasiłkami.

Ponadto Kolegium wskazało, że jak wynika z orzecznictwa sądowego, pomocy społecznej świadczonej w drodze zasiłku celowego nie można traktować jako źródła dochodu, czy jako jedynego źródła utrzymania. Świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznawane są dopiero po wykorzystaniu własnych zasobów, uprawnień i możliwości wnioskodawcy - jako ostatnie ogniwo systemu zabezpieczenia społecznego. Natomiast odmowa wykorzystania własnego uprawnienia, może nawet stanowić samodzielną podstawę prawną odmowy przyznania świadczenia pomocy społecznej.

Kolegium stwierdziło, że organ I instancji w sposób wyczerpujący przedstawił ustalenia poczynione w sprawie, dokonał dokładnej i całościowej oceny sytuacji życiowej, finansowej i zdrowotnej skarżącego z uwzględnieniem tych okoliczności, które przy ocenie sprawy rozstrzyganej na zasadzie uznania administracyjnego, należało wziąć pod uwagę.

Ustalono, że dochód skarżącego nie przekracza kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s., tj. kwoty 776,00 zł. Łączny miesięczny dochód za m-c poprzedzający złożenie wniosku wynosił 673,00 zł, dlatego skarżący kwalifikował się do przyznania mu pomocy. W tej sytuacji, w ocenie Kolegium, brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska organu I instancji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił:

- naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności niewyjaśnienie zakresu niezaspokojonych potrzeb skarżącego oraz jego możliwości majątkowych;

- naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 11 k.p.a., poprzez zaniechanie wyjaśnienia przez organ skarżącemu zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, co doprowadziło do naruszenia zasady przekonywania;

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania decyzji, mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na przyjęciu założenia, że organ orzekający w I instancji zna sytuację majątkową skarżącego i prawidłowo ustalił jego stan faktyczny, przyznając zasiłek celowy w wysokości 600 zł, podczas gdy z materiału zebranego w sprawie, wynika iż skarżący znajduje się w sytuacji niepozwalającej na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych przy pomocy tej kwoty;

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania decyzji, mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na tym że, kwota przyznanego świadczenia jest wystarczająca.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ I instancji zgodnie z ustawą o pomocy społecznej, jak również zgodnie z ustawą o osobach niepełnosprawnych, powinien dokonać prawidłowej oceny jego sytuacji finansowej poprzez analizę kosztów, jakie ponosi co miesiąc, a nie przyjęcie z góry, że kwota, jaka została przyznana, będzie wystarczająca na zaspokojenie jego podstawowych potrzeb. Skarżący zarzucił, że organy nagminnie zaniżają wysokość przyznawanych mu świadczeń z pomocy społecznej.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydania kontrolowanych decyzji stanowił przepis art. 39 ustawy o pomocy społecznej.

Z regulacji ustawy o pomocy społecznej wynika, że świadczeniami z pomocy społecznej są między innymi zasiłek celowy i specjalny zasiłek celowy (art. 36 pkt 1 lit. c u.p.s.).

Zgodnie z treścią art. 39 u.p.s., w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy (ust. 1). Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2).

Niewątpliwie przyznanie beneficjentowi tej formy pomocy jest związane ze spełnieniem kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 u.p.s. Jak bowiem wynika z art. 8 ust. 1 u.p.s., prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje tym podmiotom, które nie przekroczyły wskazanych w punktach 1-3 w ust. 1 tego przepisu kwot kryterium dochodowego.

W realiach kontrolowanej sprawy organy prawidłowo ustaliły sytuację życiową skarżącego oraz fakt spełnienia ustawowych przesłanek do uzyskania zasiłku celowego. Nie kwestionowano jego trudnego położenia, a także zgłaszanych przez niego potrzeb w zakresie przyznania środków na uregulowanie opłat za media i czynsz. W czasie orzekania w niniejszej sprawie przez organy obu instancji, kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s., wynosiło 776 zł.

Ponieważ przepis daje organowi uprawnienie do przyznania bądź odmowy przyznania zasiłku celowego, jest to uznanie administracyjne, czyli sytuacja, w której ustawodawca daje organowi możliwość wyboru konsekwencji prawnych. "Wybór ten jednak nie jest zupełnie dowolny i swobodny, ale ograniczony przez ustawodawcę w samej normie wprowadzającej uznanie" (J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Wolters Kluwer 2018, s. 409). W przypadku wprowadzenia uznania administracyjnego, organ podejmuje decyzje nie tylko na podstawie ustawy, ale także z uwzględnieniem zasad celowości i sprawiedliwości oraz szczególnych cech stanu faktycznego (zob. J. Zimmermann, op. cit., s. 413). "Skoro prawo daje organowi administracji możliwość wyboru, to każdy wybór mieszczący się w ramach tego upoważnienia jest zgodny z prawem i on sam nie może być z zasady zakwestionowany przez sąd administracyjny. Kontrolując akty swobodne, sąd administracyjny może więc tylko badać, czy nie zostały przekroczone granice uznania i czy podjęte rozstrzygniecie nie było dowolne" (J. Zimmermann, op. cit., s. 417). "Uznanie administracyjne nie jest sferą wolną od związania konstytucyjnego i ustawowego, a także nie jest sferą wolną od kontroli sądów administracyjnych" (M. Jaśkowska w: Instytucje prawa administracyjnego System Prawa Administracyjnego Tom 1, red. R. Hauser, A. Wróbel, Z. Niewiadomski, C.H.Beck 2015, s. 298). W orzecznictwie sądów administracyjnych zostało przyjętych szereg reguł dotyczących kontroli aktu uznaniowego. Jedną z nich jest konieczność zgodności uznania z ogólnymi zasadami prawa, Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej oraz zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego. Szczególnie podkreślane jest znaczenie kontroli zgodności aktu uznaniowego z art. 7, art. 8, art. 11, art. 15 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej k.p.a.) oraz z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa.

W orzeczeniu z dnia 29 września 1993 r., sygn. K 17/92, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że zgodnie z wymogami demokratycznego państwa prawnego "nie może być mowy o jakimkolwiek "swobodnym", tzn. w określonych granicach niezwiązanym prawem i niekontrolowanym działaniu administracji. Z instytucji formalnej, ustalającej swobodną, niezwiązaną niczym możliwość rozstrzygnięcia, swobodne uznanie przekształca się jedynie w formę pewnego uelastycznienia administracji, która umożliwia i zobowiązuje odpowiednie organy do zbadania wszystkich okoliczności danego przypadku w celu wyszukania najbardziej właściwego, odpowiadającego prawdzie obiektywnej i swemu celowi rozstrzygnięcia. Swobodne uznanie staje się w ten sposób szczególną formą wykonywania przepisów prawa, polegającą na tym, że organ stosujący prawo ma uwzględnić indywidualne warunki każdego wypadku, których stwierdzenie jest możliwe tylko w tym stopniu, by móc wydać decyzję zgodną z wolą ustawodawcy. To działanie organu administracyjnego musi być jednak uzasadnione i podlega kontroli". Podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 czerwca 1993 r. sygn. III ARN 33/93, wskazał że: "przy dokonywaniu sądowej kontroli zgodności z prawem wszelkich decyzji administracji o charakterze uznaniowym (...) rola, zadania i zakres kompetencji niezawisłego sądu muszą być rozumiane znacznie szerzej i głębiej niż w innych sytuacjach (...) z decyzjami uznaniowymi musi się wiązać nie zmniejszona, lecz zwiększona kontrola sądu, wykonywana z punktu widzenia przestrzegania prawa (i to prawa rozumianego jako całość systemu)".

Mimo iż sądowa kontrola takiego aktu ma zakres ograniczony, to jednak wymaga zbadania, czy akt ten nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia sprawy, oraz czy takiego wyboru dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Sąd bada, czy w postępowaniu podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz czy organ uwzględnił słuszny interes strony. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie aktu uznaniowego, z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną. Ocenie Sądu nie podlegają natomiast kryteria słuszności, czy celowości podjętego rozstrzygnięcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. I OSK 130/10 i z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. I OSK 1981/14, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W wyrokach z dnia 10 maja 2012 r., sygn. I OSK 292/12 i I OSK 369/12 (opubl. w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uzasadnienie aktu wydanego w ramach uznania administracyjnego, winno być "na tyle wyczerpujące i zindywidualizowane, aby sąd administracyjny był w stanie ocenić, czy zawarte w decyzji rozstrzygnięcie nie zapadło z przekroczeniem granic uznania administracyjnego". Z kolei w wyroku z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. II FSK 1254/08, (opubl. w CBOSA), NSA podkreślił, że "organ zobowiązany jest w sposób czytelny i umożliwiający kontrolę poszczególnych etapów rozumowania, przedstawić wszystkie przesłanki faktyczne i interpretacyjne wnioskowania. Konieczne jest zatem wskazanie wyraźnych kryteriów decyzyjnych (dóbr chronionych przez prawo), w tym zwłaszcza znajdujących oparcie w wartościach konstytucyjnych, dopiero bowiem ich należyta identyfikacja i ustalenie ich hierarchii na tle konkretnego stanu faktycznego pozwala na instancyjną kontrolę rozstrzygnięcia mającego charakter uznaniowy, odwołującego się do ocen". Uzasadnienie aktów z zakresu administracji publicznej, winno spełniać rolę informacyjną i edukacyjno-perswazyjną w stosunku do ich adresatów i umożliwiać kontrolę ich poprawności. Z tego względu motywy, które legły u podstaw rozstrzygnięcia - w niniejszej sprawie przyznania zasiłku celowego w określonej przez organ I instancji wysokości - powinny być tak sformułowane, aby strona mogła poznać w pełni tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz zrozumieć, i w miarę możliwości zaakceptować, zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu jej sprawy. Istotne jest również, by na tej podstawie sąd administracyjny mógł skontrolować, czy podjęty akt nie ma charakteru dowolnego i mieści się w granicach swobodnego uznania (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. III SA/Kr 485/20 i sygn. III SA/Kr 483/20, opubl. w CBOSA).

Ustawodawca używając zwrotu "może być przyznany", ustalił jednocześnie, że organ ma możliwość wyboru wariantu rozstrzygnięcia, które ma charakter uznaniowy. O tym czy wniosek może zostać uwzględniony rozstrzyga organ, który wydał postanowienie w ramach tzw. uznania administracyjnego. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. I OSK 1375/14 (opubl. w CBOSA), rozwiązanie takie oznacza przyznanie organowi administracji publicznej, przepisem prawa materialnego, w niniejszej sprawie art. 39 u.p.s., pewnego luzu decyzyjnego, polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego, musi mieścić się w granicach zakreślonych dążeniem do wyjaśnienia prawdy obiektywnej i obowiązkiem załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony. Przyznany organowi luz decyzyjny, może być również częściowo determinowany już w samej treści przepisu upoważniającego organ do działania na zasadzie uznania administracyjnego. Sądowa kontrola aktów uznaniowych wymaga zbadania, czy akt znajduje oparcie w przepisach prawa materialnego i czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a więc czy akt nie nosi znamion dowolności oraz czy organ uzasadnił swoje rozstrzygnięcie zindywidualizowanymi przesłankami odnoszącymi się do rozpatrywanej sprawy. Zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w przypadku aktów uznaniowych, wymaga szczególnie starannego wyważenia obu tych interesów, i w razie uznania prymatu interesu społecznego, wykazania w sposób niebudzący wątpliwości słuszność takiego rozstrzygnięcia. Brak takich działań uzasadniać może zarzut dowolności rozstrzygnięcia sprawy.

Zdaniem Sądu wskazane warunki prawidłowości aktu o charakterze uznaniowym, zostały w niniejszej sprawie spełnione. W ocenie Sądu orzekające w obydwu instancjach organy w sposób wnikliwy i prawidłowy, ustaliły stan faktyczny niniejszej sprawy, przyznając skarżącemu zasiłek celowy.

Racje mają organy podnosząc, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.s., celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna, jak wynika z art. 3 ust. 1 ustawy, ma charakter wsparcia osób w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwić im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są zobowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej, co wynika z postanowień art. 4 ustawy o pomocy społecznej, a pomoc społeczna nie może stanowić źródła utrzymania i zaspokojenia wszystkich potrzeb beneficjentów. Trafnie też organy podnoszą, że w świetle regulacji ustawy o pomocy społecznej, mają prawo dokonywać selekcji żądań beneficjentów kierując się ich niezbędnymi potrzebami, potrzebami innych beneficjentów i ilością przyznanych na ten cel środków finansowych.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że nie jest konieczne "precyzyjne wskazanie, w każdym przypadku, w uzasadnieniu decyzji w przedmiocie zasiłku celowego, możliwości finansowych organu pomocy społecznej (por. wyrok NSA z 19.10.2012 r., sygn. I OSK 921/12). Taki obowiązek nie wynika z norm art. 39 ust.1 i 2 i art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, art. 3 ust.4 tej ustawy, czy też art. 107 § 3 kpa. Wykazanie możliwości pomocy społecznej może odwoływać się do okoliczności znanych organowi z urzędu i do okoliczności znanych powszechnie (art. 77 § 4 kpa) (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 1457/08; wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 1458/08)" (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. I OSK 1064/12, opubl. w CBOSA).

Nie mogło też ujść uwadze Sądu, że MOPS w miarę posiadanych możliwości reaguje na potrzeby i oczekiwania skarżącego, dysponując jednocześnie budżetem w kwocie 319,37 zł rocznie na jednego beneficjenta, co miesięcznie daje kwotę 26,61 zł.

Kontrolowane decyzje, zostały zatem, w ocenie Sądu, wydane z uwzględnieniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.