Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 246/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 17 c, art. 27 ust. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1518
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska Protokolant starszy inspektor sądowy Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 lipca 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia rodzicielskiego I.uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II.zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz strony skarżącej J. S. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 28 listopada 2016 r. J. S. (zwana dalej wnioskodawczynią, stroną lub skarżącą) zwróciła się do Prezydenta Miasta W. o przyznanie jej świadczenia rodzicielskiego na córkę – B. S..

Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 17c, art. 20, art. 24, art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1518 ze zm., zwanej dalej u.ś.r.), § 1 i § 10 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2015 r., poz. 2284) oraz art. 1 pkt 1 w zw. z art. 104 i art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), odmówił przyznania wnioskodawczyni świadczenia rodzicielskiego na córkę.

W uzasadnieniu organ wskazał, że ustawa o świadczeniach rodzinnych w sposób wyraźny i jednoznaczny określa warunki nabywania prawa do świadczeń oraz zasady ich ustalania, przyznawania i wypłacania. Jak wynika z treści art. 27 ust. 5 u.ś.r., w przypadku zbiegu uprawnień m.in. do świadczenia rodzicielskiego i świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje jedno z tych świadczeń, wybrane przez osobę uprawnioną.

Dalej organ zauważył, że decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] przyznano skarżącej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką sprawowaną nad córką – H. S. na okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2018 r.

Pomimo wezwania do wskazania, które ze zbiegających się świadczeń strona skarżąca wybiera, nie udzieliła ona w tym zakresie stosownych wyjaśnień, podtrzymując uprzednio złożony wniosek o przyznanie świadczenia rodzicielskiego.

Stąd też organ uznał, że skarżąca nie spełnia ustawowych przesłanek do przyznania jej wnioskowanego świadczenia rodzicielskiego, z uwagi na przyznane wcześniej i pobierane świadczenie pielęgnacyjne.

Odwołując się od wskazanej decyzji strona podniosła, że świadczenie pielęgnacyjne zostało przyznane na jej pierwsze dziecko, a przedmiotowa sprawa dotyczy przyznawania jej świadczenia rodzicielskiego na drugie dziecko. Zdaniem strony, przepis art. 27 ust. 5 u.ś.r. dotyczy zaś tylko sytuacji zbiegu świadczeń na to samo dziecko.

Decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Kolegium podało, że świadczenie rodzicielskie przysługuje matce albo ojcu dziecka, w związku z wychowywaniem dziecka. Odwołując się do uzasadnienia projektu nowelizacji ustawy o świadczeniach rodzinnych, którym wprowadzono przedmiotowe świadczenie organ podkreślił, że ustawodawca dążył do przyznania uprawnienia do jego nabycia tym z rodziców, którzy dotychczas nie mieli możliwości pobierania zasiłku macierzyńskiego lub uposażenia macierzyńskiego po urodzeniu dziecka, a więc przede wszystkim rodzicom bezrobotnym, wykonującym pracę na umowach o dzieło, studentom i rolnikom.

Dalej Kolegium wskazało, że osobie uprawnionej do świadczenia rodzicielskiego przysługuje w tym samym czasie jedno świadczenie rodzicielskie bez względu na liczbę wychowywanych dzieci i w związku z wychowywaniem tego samego dziecka. Jednocześnie zaznaczono, że świadczenie rodzicielskie nie przysługuje m.in., jeżeli co najmniej jeden z rodziców dziecka lub osoba, o której mowa w art. 17c ust. 1 pkt 2 lub 3 u.ś.r., otrzymują zasiłek macierzyński lub uposażenie za okres ustalony przepisami kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego lub okres urlopu rodzicielskiego

Organ odwoławczy – powołując się na art. 27 ust. 5 u.ś.r. – zauważył, że w przypadku zbiegu uprawnień m.in. do świadczenia rodzicielskiego i świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną.

SKO podkreśliło równocześnie, że pobieranie zasiłku macierzyńskiego wyklucza otrzymywanie w tym samym okresie zarówno świadczenia rodzicielskiego, jak i świadczenia pielęgnacyjnego. Zasiłek macierzyński jest świadczeniem pieniężnym mającym na celu zapewnienie środków utrzymania w czasie, w którym osoba go otrzymująca nie wykonuje pracy w związku z urodzeniem dziecka i koniecznością opieki nad nim. Zasiłek ten zastępuje dochód z pracy (wynagrodzenie) mając na względzie to, że osoba taka nie może w tym okresie wykonywać pracy zarobkowej. Świadczenie pielęgnacyjne ma zaś na celu zrekompensować utracony zarobek (wynagrodzenie) osobie, która zmuszona była zrezygnować z zatrudnienia lub nie może podjąć zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem.

W ocenie organu, istota art. 27 ust. 5 ustawy sprowadza się do zapobieżenia pobieraniu dwóch świadczeń o tym samym charakterze i spełniającym identyczną funkcję. Świadczenie rodzicielskie, jak i świadczenie pielęgnacyjne stanowią bowiem ekwiwalent wynagrodzenia. Nieuzasadnioną jest zatem taka interpretacja przepisów ustawy, która prowadziłaby do przyznania dwóch świadczeń określonej osobie (w analizowanym przypadku - świadczenia rodzicielskiego i świadczenia pielęgnacyjnego), celem zastąpienia bądź zrekompensowania jednego wynagrodzenia.

Skoro ustawodawca - w art. 17c ust. 9 pkt 4 ustawy - wykluczył możliwość przyznawania świadczenia rodzicielskiego, gdy w związku z wychowywaniem tego samego dziecka lub w związku z opieką nad tym samym dzieckiem jest już ustalone prawo m.in. do świadczenia pielęgnacyjnego, to niecelowym i zbędnym byłoby powielenie tej regulacji w art. 27 ust. 5 ustawy. Stąd też przepis ten stanowi dodatkową negatywną przesłankę uniemożliwiającą przyznanie świadczenia rodzicielskiego, niezależną od tych warunków, które zostały wskazane w art. 17c ust. 9 u.ś.r. Taka interpretacja prowadzi zaś do wniosku, że art. 27 ust. 5 u.ś.r. dotyczy kwestii zbiegu uprawnień dla danej osoby do określonych świadczeń, niezależnie od tego nad kim sprawowana jest opieka. Nie znajduje więc uzasadnienia stanowisko, zgodnie z którym przedmiotowa regulacja dotyczy wyłącznie takich sytuacji, gdy zbieg uprawnień do określonych w tej regulacji świadczeń będzie zbiegiem uprawnień w sensie podmiotowym zarówno co do osoby sprawującej opiekę lub wychowanie, jak i osoby wymagającej opieki. Znaczenie ma bowiem jedynie to, czy osoba uprawniona pobiera już jedno ze świadczeń wyliczonych w art. 27 ust. 5 u.ś.r.

Z tej przyczyny organ odwoławczy uznał, że wnioskodawczyni nie może otrzymać świadczenia rodzicielskiego na córkę – B., gdyż uprzednio przyznano jej już świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką sprawowaną nad córką - H.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona zarzuciła powyższej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego

– art. 27 ust. 5 pkt 1 i 2 u.ś.r., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

– art. 17c ust. 9 pkt 4 u.ś.r., gdyż norma ta nie ma zastosowania w sytuacji, gdy świadczenie pielęgnacyjne przyznane jest na jedno dziecko, a świadczenie rodzicielskie wnioskowane jest na drugie (inne) dziecko.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca wskazała, że błędny jest przyjęty przez organ pogląd, zgodnie z którym przepis art. 27 ust. 5 u.ś.r. dotyczy zbiegu uprawnień danej osoby do określonych świadczeń, niezależnie od tego nad kim sprawowana jest opieka. Należy bowiem wziąć pod uwagę, że z treści art. 17c ust. 9 pkt 4 u.ś.r., określającego jedną z negatywnych przesłanek do przyznania świadczenia rodzicielskiego, jednoznacznie wynika, że świadczenie nie przysługuje m.in. wówczas, gdy w związku z wychowaniem tego samego dziecka lub w związku z opieką nad tym samym dzieckiem jest już ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.

W niniejszej sprawie taka sytuacja zaś nie zachodzi. Skarżąca nie ubiegała się o przyznanie świadczenia rodzicielskiego na to samo dziecko, w związku z opieką nad którym otrzymała już wcześniej świadczenie pielęgnacyjne. Wnioskowała o przyznanie świadczenia rodzicielskiego na inne dziecko, na które nie zostało jej uprzednio przyznane jakiekolwiek wsparcie, o którym mowa w art. 17c ust. 9 u.ś.r.

Wobec tego – zdaniem skarżącej – w świetle obowiązujących przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, w tym zwłaszcza art. 17c ust. 9 i art. 27 ust. 5, nie istniały przesłanki ograniczenia przysługującego jej uprawnienia do pobierania świadczenia rodzicielskiego na córkę B.

Stąd też strona wniosła o uchylenie w całości zakwestionowanej decyzji oraz przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Podstawę materialną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1518 ze zm.). I tak zgodnie z art. 17c ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy, świadczenie rodzicielskie przysługuje osobie, która przysposobiła dziecko, w przypadku objęcia opieką dziecka w wieku do ukończenia 7. roku życia, a w przypadku dziecka, wobec którego podjęto decyzję o odroczeniu obowiązku szkolnego - do ukończenia 10. roku życia.

Co do zasady, świadczenie rodzicielskie przysługuje przez okres 52 tygodni (w przypadku przysposobienia jednego dziecka) od dnia przysposobienia dziecka nie dłużej niż do ukończenia przez dziecko 7. roku życia, a w przypadku dziecka, wobec którego podjęto decyzję o odroczeniu obowiązku szkolnego, nie dłużej niż do ukończenia przez nie 10. roku życia, w wysokości 1000,00 złotych miesięcznie (art. 17c ust. 4 pkt 3, ust. 3 pkt 1 i ust. 5 u.ś.r.).

W myśl art. 17c ust. 8 cytowanej ustawy, osobie uprawnionej do świadczenia rodzicielskiego przysługuje:

1) w tym samym czasie jedno świadczenie rodzicielskie bez względu na liczbę wychowywanych dzieci;

2) jedno świadczenie rodzicielskie w związku z wychowywaniem tego samego dziecka.

Jak stanowi zaś art. 17c ust. 9 u.ś.r., świadczenie rodzicielskie nie przysługuje, jeżeli:

1) co najmniej jeden z rodziców dziecka lub osoba, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, otrzymują zasiłek macierzyński lub uposażenie za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego lub okres urlopu rodzicielskiego;

2) dziecko zostało umieszczone w pieczy zastępczej - w przypadku osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 4;

3) osoba ubiegająca się o świadczenie rodzicielskie lub osoba pobierająca świadczenie rodzicielskie nie sprawuje lub zaprzestała sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem, w tym w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej, które uniemożliwiają sprawowanie tej opieki;

4) w związku z wychowywaniem tego samego dziecka lub w związku z opieką nad tym samym dzieckiem jest już ustalone prawo do świadczenia rodzicielskiego, dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów;

5) osobom, o których mowa w ust. 1, przysługuje za granicą świadczenie o podobnym charakterze do świadczenia rodzicielskiego, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 27 ust. 5 u.ś.r., w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń:

1) świadczenia rodzicielskiego lub

2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub

3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub

4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub

5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów

- przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną.

Istota niniejszej sprawy sprowadza się do stwierdzenia, czy w przedmiotowym stanie faktycznym, w którym skarżącej zostało uprzednio przyznane świadczenie pielęgnacyjnego w związku z opieką sprawowaną nad córką H., przysługuje jej jednocześnie uprawnienie do świadczenia rodzicielskiego na córkę B..

Wskazać w tym miejscu należy, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy zostały przez organ ustalone w sposób prawidłowy. Organ nie kwestionował bowiem faktu, że skarżącej przyznane zostało świadczenie pielęgnacyjne na jedną córkę, a treścią jej żądania jest świadczenie rodzicielskie na drugą córkę.

Przedmiotem sporu pozostaje natomiast kwestia interpretacji przepisów ustawy o świadczeniach rodzicielskich, zwłaszcza tych, które ustanawiają negatywne przesłanki do przyznania zawnioskowanego przez stronę świadczenia.

W ocenie Sądu, katalog tych przesłanek został zawarty wyczerpująco w art. 17c ust. 9 u.ś.r., który jasno określa w jakich przypadkach świadczenie rodzicielskie nie przysługuje. W odniesieniu do sytuacji skarżącej istotne znaczenie ma pkt 4 tego przepisu, który wyraźnie stanowi o braku możliwości przyznania świadczenia rodzicielskiego wówczas, gdy wnioskodawcy zostało już ustalone prawo m.in. do świadczenia pielęgnacyjnego. Jednakże wskazana regulacja ma zastosowanie tylko wówczas, gdy te dwa świadczenia mają zostać przyznane w związku z wychowaniem tego samego dziecka lub w związku z opieką sprawowaną nad tym samym dzieckiem. Skarżąca natomiast ubiega się o świadczenie rodzicielskie na inne dziecko, niż to w związku z opieką nad którym zostało jej już przyznane świadczenie pielęgnacyjne.

Nie ma podstaw do tego, aby z innych przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych wyprowadzić wniosek o ograniczeniu prawa do świadczenia rodzicielskiego w związku ze zbiegiem uprawnień do innych świadczeń przysługujących na podstawie tej ustawy w przypadku różnych dzieci osoby uprawnionej. Takiej podstawy nie można zwłaszcza wywieść z treści art. 27 ust. 5 u.ś.r., który reguluje zbieg praw do świadczeń rodzinnych.

Przepis ten dotyczy bowiem możliwości wyboru przez osobę uprawnioną jednego ze świadczeń rodzinnych na skutek zbiegu przysługujących jej uprawnień także do innych, wymienionych w tym przepisie świadczeń, lecz tylko wówczas, gdy wychowanie i opieka sprawowane są nad tym samym dzieckiem. Nie obejmuje on natomiast zbiegu uprawnień z tytułu wychowywania lub opieki nad różnymi dziećmi. Wyłączenie kumulacji świadczeń, wynikające ze wskazanego przepisu art. 27 ust. 5 u.ś.r., ma więc zastosowanie tylko w sytuacji, gdy dochodzi do zbiegu uprawnień w sensie podmiotowym, zarówno co do osoby sprawującej opiekę, jak i podopiecznego, co w niniejszej sprawie nie ma przecież miejsca.

Nie można także przyjąć, że z punktu widzenia normy zawartej w art. 27 ust. 5 u.ś.r., istotne jest wyłącznie to, czy osoba uprawniona pobiera jedno ze świadczeń wymienionych w tym przepisie, a bez znaczenia pozostaje okoliczność nad kim sprawowana jest opieka lub wychowanie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 944/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 617/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 842/16 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 158/16).

Trzeba również zaznaczyć, że w świetle przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, art. 27 ust. 5 ma charakter porządkujący. Mowa jest w nim ogólnie o tym, że w przypadku zbiegu uprawnień osoba uprawniona ma prawo wyboru jednego z wymienionych świadczeń. Przepis ten nie wyjaśnia jednak zakresu użytego w nim pojęcia zbiegu uprawnień. Zakres ten konkretyzują natomiast inne przepisy tej ustawy, w tym m.in. art. 17c ust. 9 pkt 4 u.ś.r. Dlatego też z przepisu art. 27 ust. 5 u.ś.r. nie można wywodzić generalnego zakazu kumulacji świadczeń rodzinnych. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 9/17).

Należy także podkreślić, że wszelkiego rodzaju przesłanki wyłączające możliwość przyznania danego świadczenia winny być interpretowanie ściśle. Stąd też szeroko powołana przez organ argumentacja odnosząca się do powodów dla których został wprowadzony do systemu polityki rodzinnej nowy instrument w postaci świadczenia rodzicielskiego, nie może prowadzić do takiej wykładni przepisów ustawy, które stałyby w sprzeczności z jej literalnym brzmieniem. Skoro ustawodawca w jednym przepisie wskazał w sposób wyczerpujący sytuacje, w których stronie nie przysługuje świadczenie i wyraźnie to odniósł do konkretnej osoby podlegającej opiece, to nie można z innej, ogólnej regulacji tej samej ustawy wywodzić dodatkowej przesłanki uniemożliwiającej osobie uprawnionej uzyskanie wnioskowanego świadczenia. Opieranie się przy tym tylko na wykładni celowościowej, odnoszącej się do kwestii ekwiwalentności świadczeń: rodzicielskiego i pielęgnacyjnego względem zasiłku macierzyńskiego, czy też ogólnie rzecz ujmując, wynagrodzenia za pracę, nie może stanowić wystarczającej podstawy do wydania negatywnej dla strony decyzji.

Reasumując powyższe rozważania, należało stwierdzić, że zaskarżone w niniejszej sprawie decyzje, zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 17c ust. 9 i art. 27 ust. 5 u.ś.r. poprzez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie. Okoliczność pobierania przez skarżącą świadczenia pielęgnacyjnego na córkę H., nie mogła stanowić podstawy do odmowy przyznania jej świadczenia rodzicielskiego na córkę B.. Prawo do przyznania jednego z wymienionych świadczeń na skutek zbiegu uprawnień, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r. nie dotyczy bowiem sytuacji, gdy mamy do czynienia z wychowywaniem lub opieką sprawowaną nad różnymi dziećmi. W takim przypadku zastosowanie znaleźć powinny wyłącznie te przepisy ustawy, które ściśle określają negatywne przesłanki przyznania świadczenia rodzicielskiego. Takim przepisem jest zaś jedynie art. 17c u.ś.r.

Mając na uwadze to, że naruszenie wskazanych przepisów miało wpływ na wynik sprawy tak przed organem odwoławczym, jak i przed organem pierwszej instancji, Sąd zobligowany był do uchylenia decyzji organów obu instancji, działając w tym względzie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny wziąć pod uwagę rozważania zawarte w treści niniejszego uzasadnienia, co do prawidłowej wykładni treści art. 27 ust. 5 u.ś.r., a następnie ponownie ocenić żądanie skarżącej zarówno w kontekście przesłanek pozytywnych, jak i negatywnych wymienionych w art. 17c u.ś.r.

O kosztach postępowania sądowego, w skład których wchodzą wyłącznie koszty zastępstwa procesowego wykonywanego przez radcę prawnego, orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.