Wyrok NSA, sygn. akt III SA 256/94
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1994-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Powołane przepisy: article: art. 16 par. 2, art. 196 par. 1
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
article: art. 19 ust. 3
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz. 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Teza: Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony ani do zmiany decyzji ani też do ich oceny z punktu widzenia słuszności, zasad współżycia społecznego, czy też rozważania czy są one dla skarżących krzywdzące, czy też nie.

TEZY

Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony ani do zmiany decyzji ani też do ich oceny z punktu widzenia słuszności, zasad współżycia społecznego, czy też rozważania czy są one dla skarżących krzywdzące, czy też nie.


SENTENCJA

oddala skargę w przedmiocie wysokości podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Urząd Skarbowy w O. decyzją z dnia 4 listopada 1993 r. wydaną na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 19 ust. 3 i art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, a także par. 20 i par. 31 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 maja 1993 r. w sprawie podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 39 poz. 176/ w związku z art. 168 par. 1 Kpa stwierdził, że złożona deklaracja VAT-7 jest nierzetelna i ustalił kwotę podatku od towarów i usług podlegającą wpłacie do Urzędu Skarbowego przez Henryka W. prowadzącego działalność gospodarczą, za sierpień 1993 r. w wysokości 1.910.125 zł. Jak wynika z uzasadnienia decyzji podatnik nienależnie odliczył naliczony podatek w kwocie 375.521 zł, na którą składała się kwota 150.121 zł nienależnie odliczonego podatku z rachunków uproszczonych i kwota 225.400 zł odliczona w sierpniu z faktur wystawionych w lipcu. Zgodnie z art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy kwotę zawyżenia podatku zmniejszono o pięciokrotność tego zawyżenia, a następnie uwzględniając kwotę podatku naliczonego ustalono kwotę podlegającą wpłacie.

W odwołaniu od tej decyzji H. W. podał, że odliczenie kwoty w wysokości 375.521 zł nastąpiło z nieświadomości i miało miejsce w początkowym okresie obowiązywania podatku od towarów i usług. Jeżeli chodzi o faktury VAT otrzymane z Telekomunikacji Polskiej SA, to otrzymał je w sierpniu, a nie w lipcu, jedynie była na nich data lipcowa. Na fakturach tych w wyjątkowo nieczytelny sposób została umieszczona wartość podatku VAT, co spowodowało odliczenie zawyżonej kwoty. Odwołujący powołał się także na informację, iż w początkowym okresie obowiązywania ustawy pomyłki i nieścisłości miały być traktowane ulgowo.

Izba Skarbowa w W. decyzją z dnia 18 stycznia 1994 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję ponawiając w zasadzie argumentację w niej podnoszoną. Jedynie jeżeli chodzi o faktury rachunków telefonicznych, to podano, że naruszenie obowiązków w zakresie ewidencji powodujące zawyżenie podatku naliczonego nastąpiło nie z tytułu wprowadzenia do rejestru zakupu tych faktur w sierpniu lecz z powodu wpisania kwoty podatku 225.400 zł zamiast 14.800 zł. Skargę na tę decyzję wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego H. W. wnosząc o jej uchylenie, gdyż błędne naliczenie podatku spowodowane było pomyłką, niezwłocznie skorygowaną, która w efekcie nie przyniosła żadnej szkodliwości ani społecznej ani dla budżetu państwa, a ukaranie go kwotą 1.910.125 zł za pomyłkę w wysokości 375.521 zł uważa za krzywdzące, w szczególności w sytuacji, gdy sam dobrowolnie wybrał opodatkowanie VAT rezygnując ze zwolnienia, pomyłka miała miejsce w początkowym okresie obowiązywania ustawy i późniejsze zmiany przepisów były dla podatników względniejsze. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w W. wniosła o jej oddalenie z przyczyn podanych w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo jedynie podano, że popełnione przez skarżącego "omyłki" nie mogą być zaliczone do usterek technicznych, które nie miały wpływu na wysokość zobowiązań podatkowych i przez to miały być "ulgowo" traktowane w początkowym okresie obowiązywania ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 16 par. 2 i art. 196 par. 1 Kpa, Sąd Administracyjny jest uprawniony jedynie do badania legalności, to jest zgodności z prawem decyzji administracyjnych i może zaskarżoną decyzję uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona w sposób istotny przepisy obowiązujące w dacie jej wydania; Sąd natomiast nie jest uprawniony ani do zmiany decyzji ani też do ich oceny z punktu widzenia słuszności, zasad współżycia społecznego, czy też rozważania czy są one dla skarżących krzywdzące, czy też nie. We wniesionej przez H. W. skardze brak jest zarzutów o charakterze prawnym. Sąd również wychodząc poza granice zarzutów skargi /art. 206 Kpa/ nie stwierdził aby zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Argumentacja podnoszona przez skarżącego powinna natomiast być rozważona przy ewentualnym rozważaniu sprawy umorzenia zaległego podatku w trybie art. 31 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ o ile oczywiście zobowiązanie podatkowe nie wygasło, a podatnik złoży stosowny wniosek. Mając powyższe na względzie, stosownie do treści art. 207 par. 5 Kpa orzeczono, jak w sentencji.