Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1277/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 7d ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: Art. 138  par. 1  pkt 1 w zw. z art. 6  i 107  par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: Art. 145  par. 1 pkt 1  lit. a i c, art. 135, art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 1277/18 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 kwietnia 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Barbara Pasternak, Sędziowie: WSA Ewa Michna, WSA Janusz Kasprzycki (spr.), , Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2019 r., sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie utraty dobrej reputacji przedsiębiorcy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. M. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez A. M. (dalej skarżący) decyzją z dnia 11 lipca 2017 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2017, poz. 1257, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), art. 7 d ust 1 i ust 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm., zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym), art. 5 ust 9 ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców ( Dz. U. z 2013r. poz. 567) art. 6 ust. 1 lit a i ust 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r. 1659 ) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 198, poz. 1925), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2017 r., znak: [...], orzekającą, iż utrata dobrej reputacji przez skarżącego, będącego przedsiębiorcą i pełniącego funkcję zarządzającego transportem w Przedsiębiorstwie [...] "A" A. M. w K, prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób na podstawie licencji nr [...], wydanej w dniu 20 lipca 2005 r., stanowi proporcjonalną reakcję na nałożone sankcje, o których mowa w art. 7d ustawy o transporcie drogowym.

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego:

Starosta decyzją z [...] 2017 r., znak: [...], orzekł, że utrata dobrej reputacji przez skarżącego, będącego przedsiębiorcą i pełniącego funkcję zarządzającego transportem w Przedsiębiorstwie [...] "A" A. M. w K, prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób na podstawie licencji nr [...], wydanej w dniu 20 lipca 2005 r., stanowi proporcjonalną reakcję na nałożone sankcje, o których mowa w art. 7d ustawy o transporcie drogowym.

Powyższa decyzja zapadła w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. akt [...], skazującym skarżącego za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, tj. za czyn z art. 178a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1600, zwanej dalej w skrócie – k.k.). Z uzasadnienia tego wyroku wynikało, że skarżący prowadził autobus marki Mercedes - Benz o numerze rejestracyjnym [...] po drodze publicznej, będąc w stanie nietrzeźwości przy stwierdzonej zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu w wysokości 0,38mg/l (l badanie) i 0,48 mg/l (II badanie).

Skarżący odwołał się od ww. decyzji, podnosząc, że samo prawomocne skazanie nie powinno powodować utraty dobrej reputacji. Wyjaśnił przy tym, że w czasie prowadzonego postępowania administracyjnego miał poważne problemy zdrowotne oraz przebywał w szpitalu w celu podratowania zdrowia. W związku z powyższym nie mógł zapoznać się ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją oraz wnieść do niej uwag. Dodał, że firma, którą prowadzi znajduje się w kryzysie i w wypadku jej straty nie będzie miał z czego utrzymać rodziny.

Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia, działające jako organ odwoławczy SKO podniosło, że jednym z warunków koniecznych do uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego jest obowiązek spełnienia wymogu dobrej reputacji a nie jest on spełniony lub przestał być spełniany, jeżeli przedsiębiorca: został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu.

Wskazując na podstawy prawne rozstrzygnięcia, Kolegium podniosło, że rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300,51 ze zm.) stosuje się od dnia 4 grudnia 2011 r. Wiąże ono w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej. Kolegium wyjaśniło, że ww. rozporządzenie będące aktem prawnym Parlamentu Europejskiego i Rady (WE), stosowane w sposób bezpośredni we wszystkich państwach członkowskich od 4 grudnia 2011 r. nie wymagało ani transpozycji do systemu prawa wewnętrznego państw członkowskich, ani też ogłoszenia według reguł tego prawa. Artykuł 6 tegoż rozporządzenia, zawiera szczegółowe regulacje prawne w zakresie związanym z wymogiem dobrej reputacji. Państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji. Warunki związane z wymogiem dobrej reputacji obejmują minimalne wymogi wskazane przez prawodawcę unijnego. Co do zasady, dobrej reputacji zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego nie podważają żadne poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia obowiązujących przepisów krajowych, między innymi w dziedzinie prawo o ruchu drogowym. Jeśli właściwy organ uzna, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję, może zdecydować, że dobra reputacja pozostanie nienaruszona.

Stosownie do literalnego brzmienia art. 6 ust 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b).

Przy określaniu, czy przedsiębiorca spełnił ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, osób zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Każde odniesienie w niniejszym artykule do wyroków skazujących, sankcji lub naruszeń obejmuje wyroki skazujące, sankcje lub naruszenia samego przedsiębiorcy, osób zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie.

Warunki, o których mowa w akapicie pierwszym, obejmują przynajmniej następujące wymogi:

a) dobrej reputacji zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego nie podważają żadne poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia obowiązujących przepisów krajowych w następujących dziedzinach: (I) prawo handlowe (II) prawo upadłościowe (III) płace i warunki zatrudnienia w zawodzie (IV) prawo o ruchu drogowym (V) odpowiedzialność zawodowa (VI) handel ludźmi lub narkotykami oraz

b) zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy nie zostali, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazani za poważne przestępstwo ani nie nałożono na nich sankcji za poważne naruszenie przepisów wspólnotowych dotyczących w szczególności: (I) czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku kierowców, czasu pracy oraz instalacji i używania urządzeń kontrolnych (II) maksymalnej masy i wymiarów pojazdów użytkowych w ruchu międzynarodowym (III) kwalifikacji wstępnej i ustawicznego kształcenia kierowców (IV) badań technicznych w celu dopuszczenia pojazdów użytkowych do ruchu, w tym obowiązkowych badań technicznych pojazdów silnikowych (V) dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy lub, w odpowiednim przypadku, dostępu do rynku przewozu drogowego osób (VI) bezpieczeństwa w drogowym przewozie towarów niebezpiecznych (VII) instalacji i używania ograniczników prędkości w niektórych rodzajach pojazdów (VIII) praw jazdy (IX) dostępu do zawodu (X) transportu zwierząt.

Stosownie do treści art. 7d ust 1 pkt 1 lit a ustawy o transporcie drogowym, wymóg dobrej reputacji, o którym mowa w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, nie jest lub przestał być spełniany, jeżeli wobec przedsiębiorcy, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c orzeczono prawomocny wyrok skazujący za przestępstwa umyślne w dziedzinach określonych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

Z kolei, stosownie do treści art. 7d ust 2 ww. ustawy organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, po stwierdzeniu, że na przedsiębiorcę, zarządzającego transportem lub osobę fizyczną, o której mowa w art. 7c, nałożono sankcje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, niezwłocznie wszczyna postępowania administracyjne określone w art. 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 7d ust 3 w/w ustawy po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję o uznaniu, że:

dobra reputacja pozostaje nienaruszona, albo

utrata dobrej reputacji stanowi proporcjonalną reakcję za nałożone sankcje, o których mowa w ust. 1 pkt 1.

W toku postępowania ustalono, że skarżący jest przedsiębiorcą i pełni funkcję zarządzającego transportem w Przedsiębiorstwie [...] "A" A. M. w K. Prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób na podstawie licencji nr [...] wydanej w dniu 20 lipca 2005 r.

Ponadto ustalono, że wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. akt [...], skazano skarżącego za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, tj. za czyn z art. 178a § 1 k.k. Wyrok stał się prawomocny z dniem 24 stycznia 2017 r.

Przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. jest przestępstwem przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Z uzasadnienia wyroku wynika, że skarżący prowadził autobus marki Mercedes - Benz o numerze rejestracyjnym [...] po drodze publicznej będąc w stanie nietrzeźwości, przy stwierdzonej zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu w wysokości 0,38mg/l (l badanie) i 0,48 mg/l (II badanie).

Zdaniem Kolegium, zważywszy na fakt, że wskazanych wyżej przestępstw dopuścił się przedsiębiorca prowadzący firmę transportową na podstawie posiadanej licencji - utrata dobrej reputacji przez skarżącego, będącego przedsiębiorcą i pełniącego funkcję zarządzającego transportem w Przedsiębiorstwie [...] "A" A. M. w K, prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób na podstawie licencji nr [...] wydanej w dniu 20 lipca 2005 r., stanowi proporcjonalną reakcję na nałożone sankcje w związku z wydaniem w stosunku do skarżącego wyroku przez Sąd Rejonowy, sygn. akt [...], którym skarżący został skazany za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k.

Kolegium podkreśliło, że nie może cieszyć się dobrą reputacją przedsiębiorca prowadzący działalność związaną z przewozem osób, prowadzący autobus po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium nie zgodziło się z nimi, wskazując, że w zalegającym w aktach zawiadomieniu o wszczęciu postępowania strona została pouczona o przysługującym jej prawie do wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Brak jest natomiast jakichkolwiek dowodów potwierdzających stanowisko skarżącego dotyczącego stanu zdrowia i wynikającej z tej okoliczności niemożności czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zarzucił Kolegium naruszenie przepisów postępowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej w zakresie przywołania jako podstawy prawnej decyzji art. 7d ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 4 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1935) oraz przywołania art. 5 ust. 9 ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców, który to przepis istnieje, niemniej jego norma nie może być podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Z urzędu stwierdzono się, że po wniesieniu skargi przez skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lipca 2017 r., znak: [...], wydana została w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) w dniu 6 września 2017 r. decyzja, znak: [...], mocą której Kolegium uwzględniło ww. skargę w całości oraz uchyliło w całości decyzję własną z dnia [...] 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] 2017 r., znak: [...], oraz stwierdziło utratę dobrej reputacji przez skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 3 października 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1043/17, umorzył postępowanie sądowe z uwagi na jego bezprzedmiotowość wobec dokonanej przez Kolegium autokontroli.

Z kolei decyzja wydana w trybie autokontroli również została zaskarżona do Sądu, który wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1368/17, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydaną w trybie autokontroli z dnia 6 września 2017 r., znak: [...].

Zarówno postanowienie jak i wyrok nie zostały zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga podlegała rozpoznaniu.

Zdaniem Sądu uchylenie bowiem przez sad administracyjny decyzji autokontrolnej (wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1368/17, którym to Sad uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydaną w trybie autokontroli z dnia 6 września 2017 r., znak: [...]) skutkuje tym, że "odżywa" wcześniejsza ostateczna decyzja organu administracji (w tym wypadku decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lipca 2017 r., znak: [...]) i złożona na nią skarga do sądu administracyjnego, przy czym obowiązek rozpoznania przez sąd administracyjny skargi złożonej na wcześniejszą decyzję ostateczną (tzn. tę uchyloną w ramach autokontroli) aktualizuje się nawet pomimo umorzenia postępowania sądowego z wcześniejszej skargi wskutek jej uwzględnienia przez organ i wydania decyzji w ramach autokontroli (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 410/15; LEX nr 1793724). Akceptując to stanowisko Sąd w niniejszej sprawie stwierdził więc, że takiej przeszkody nie mogło stanowić także postanowienie Sądu o umorzeniu postępowania sądowego, wydane w dniu 3 października 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1043/17.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przeprowadzona bowiem kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że doszło przy jego wydawaniu do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik tej sprawy.

Materialnoprawną podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. art. 7d ust 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. transporcie drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 58, zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym).

W świetle tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia " Po wszczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2 weryfikuje sposób i warunki wykonywania transportu drogowego." Taka treść została nadana temu przepisowi w wyniku zmiany art. 7d przez art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 4 listopada 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1935), zmieniającej ustawę o transporcie drogowym z dniem 15 grudnia 2016 r.

W dacie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia obowiązywał już więc niewątpliwie art. 7d ust. 3 o treści przytoczonej powyżej, a nie w brzmieniu sprzed nowelizacji, zastosowanym przez orzekające organy obydwu instancji, w świetle którego, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydawał decyzję o uznaniu, że: 1) dobra reputacja pozostaje nienaruszona, albo 2) utrata dobrej reputacji stanowi proporcjonalną reakcję za nałożone sankcje, o których mowa w ust. 1 pkt 1 tego przepisu.

W dacie wydawania kontrolowanych decyzji podstawę do wydania tego rodzaju decyzji stanowił ust. 2 art. 7 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym organ wydaje decyzję "stwierdzającą utratę dobrej reputacji", a nie decyzję o treści, że "utrata dobrej reputacji stanowi proporcjonalną reakcję za nałożone sankcje", jak to orzekły organy( tak również NSA w wyroku z dnia 22 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 2065/18; LEX nr 2644153, s. 7 uzasadnienia wyroku).

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że zarówno SKO, jak i organ I instancji popełniły błąd w stosowaniu prawa. Zresztą samo Kolegium było tego świadome, skoro z uwagi na ten aspekt zdecydowało się uwzględnić skargę, uprzednio wniesioną na własną decyzję z dnia 11 lipca 2017 r., znak: [...] i wydać w trybie autokontroli decyzję 6 września 2017 r., znak: [...]. Kwestii tej dotknął również i WSA w Krakowie w wyroku z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1368/17 (s. 6 uzasadnienia wyroku), uchylającym wskazaną co dopiero SKO z dnia 6 września 2017 r., znak: [...], wydaną w trybie autokontroli, uznając ją za wadliwą, bo podjętą z naruszeniem art. 54 § 3 P.p.s.a.

Zdaniem Sądu z całą pewnością nie była to jedynie "kosmetyczna" zmiana treści art. 7d ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Inna jest bowiem doniosłość prawna i następstwa prawne z tym związane w wyrzeczeniu, że "utrata dobrej reputacji stanowi proporcjonalną reakcję za nałożone sankcje" wobec decyzji organu, "stwierdzającej utratę dobrej reputacji" przez dany podmiot.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie akceptowana jest zasada stosowania przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania decyzji, o ile ustawodawca nie stanowi inaczej. Wynika to z ustanowionej w art. 7 Konstytucji RP, jak również w art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2018, poz. 2096, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) zasady praworządności. Zgodnie z tą zasadą organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Działanie na podstawie prawa, to działanie na podstawie przepisów obowiązujących w dniu wydawania decyzji administracyjnej. Zasada praworządności nakłada zatem na organy orzekające obowiązek ustalenia mocy wiążącej przepisu w dniu wydania decyzji (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2901/15, dostępne w Internecie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Również w uchwale z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że nowa ustawa, w braku przepisów przejściowych, ma zastosowanie do stanów aktualnych, ale i zdarzeń wcześniej powstałych, jeśli nadal trwają, a bezpośrednie stosowanie nowych przepisów przede wszystkim odnosi się do zastanych w dniu wejścia ich w życie stosunków prawnych. Działanie na podstawie prawa to działanie na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydawania decyzji administracyjnej. Tym samym zasada praworządności nakłada na organy orzekające obowiązek ustalenia mocy wiążącej przepisu prawa w dniu wydania decyzji (por. wyroki NSA: z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. II OSK 350/16 i z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. II OSK 1327/15; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego orzekające organy obydwu instancji dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik tej sprawy, a polegający na błędnym ustaleniu, które przepisy (norma) obowiązują w dacie wydawania przez nie rozstrzygnięć w znaczeniu dostatecznie określonym dla potrzeb tych rozstrzygnięć, błędzie w subsumpcji faktu pod stosowaną normę i w ustaleniu wiążących konsekwencji prawnych ustalonego faktu na podstawie stosowanej normy, co wobec treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. skutkować musiało uchyleniem kontrolowanych decyzji. SKO oprócz tego dopuściło się naruszenia przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 6, art. 107 § 3 k.p.a., akceptując stanowisko organu I instancji, co stanowi naruszenie przepisów postepowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.).

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krajkowie orzekł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krajkowie orzekł w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).