Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 398/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Czystość i porządek
Odpady
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 6h, art. 6i ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1289
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lipca 2018 r. sprawy ze skargi J.T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w sprawie postepowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Po [...]

UZASADNIENIE

Zarząd Związku Międzygminnego [...] prowadził wobec X. X. (dalej: również "skarżący") postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionych przez ten organ tytułów wykonawczych nr [...] oraz [...] Zawiadomieniem z 08 grudnia 2017 r. dokonał zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej skarżącego.

Pismem z 20 grudnia 2017 r. skarżący wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Podniósł zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi w związku z fałszywym przypisaniem odbiorów odpadów. Skarżący wniósł również o wstrzymanie egzekucji oraz uchylenie zajęcia świadczenia emerytalnego. Organ pierwszej instancji postanowieniem z 15 grudnia 2018 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne.

Skarżący podniósł m.in., że organ pierwszej instancji nie wywiązał się z obowiązku świadczenia usługi w zakresie wywozu odpadów komunalnych z uwagi na niedokonywanie odbioru odpadów w okresie od lipca do grudnia 2013 r. Zakwestionował również prawidłowość rozliczania wnoszonych opłat, tj. zaliczenia ich na poczet należności za drugie półrocze 2013 r.

Zarząd Związku Międzygminnego [...] postanowieniem z 23 stycznia 2018 r., nr [...] uznał wniesione przez skarżącego zarzuty za nieuzasadnione. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji na podstawie art. 6h, art. 6q ust. 1 oraz art. 6i ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U z 2017 r. poz. 1289 – dalej: "u.c.p.g.") wyjaśnił m.in., że zobowiązanie w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje niezależnie od ilości powstałych odpadów komunalnych czy liczby opróżnionych pojemników. Wyjaśnił również, że w kwestii prawidłowości rozliczenia wnoszonych opłat zastosowanie znajdują regulacje prawne ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej: "O.p."). Powołał się na art. 62 § 1 O.p. wskazując, że jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże na poczet, którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Konkludując swoje rozważania organ pierwszej instancji stwierdził, że sporna egzekucja jest w pełni uzasadniona.

Pismem z 30 stycznia 2018 r. skarżący wniósł zażalenie na wymienione powyżej postanowienie. W uzasadnieniu zażalenia podniósł m.in., że w okresie od 01 lipca do 31 grudnia 2013 r. organ pierwszej instancji zapomniał o posesji skarżącego oraz nie dokonał z niej jakiegokolwiek odbioru odpadów. Wskazał również, że deklaracja dotycząca opłaty za gospodarowanie odpadami została złożona przez skarżącego w lipcu 2013 r., zaś w sierpniu 2013 r. złożył deklarację "przypominającą". Skarżący podniósł również zarzut naruszenia zasady legalizmu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P. postanowieniem z 12 marca 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W powodach rozstrzygnięcia wskazał, że Związek Międzygminny [...] wielokrotnie kierował do skarżącego informacje o obowiązku uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W ślad za organem pierwszej instancji wyjaśnił również, że omawiana opłata powstaje niezależnie od ilości powstałych odpadów komunalnych czy liczby opróżnionych pojemników. Za organem pierwszej instancji powołał się również na art. 62 § 1 O.p. regulujący sposób zarachowywania wpłat. Odnosząc się do zarzutów zażalenia stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo rozpatrzył zebrany w sprawie materiał dowodowy odnosząc się do okoliczności podnoszonych przez skarżącego. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. skarżący w okresie objętym spornymi tytułami wykonawczymi był zobowiązany do wnoszenia opłat za gospodarowanie odpadami.

Pismem z 10 kwietnia 2018 r. skarżący wniósł do tutejszego sądu skargę na wskazane powyżej postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z 12 marca 2018 r. Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie jest tendencyjne oraz łamie zasadę legalizmu. Skarżący podtrzymał przy tym swoje stanowisko co do niewykonania usługi odbioru odpadów przez organ pierwszej instancji w okresie od 01 lipca do 31 grudnia 2013 r. Podniesiono również, że skarżący nie otrzymał regulaminu informującego o zasadach i sposobach przygotowania, zbierania oraz odbierania odpadów komunalnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Skarżący wystąpił do organu pierwszej instancji z zarzutem w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podnosząc, że w okresie od 01 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. nie wykonano na jego rzecz usługi odbioru odpadów. W ocenie wnoszącego skargę organ administrujący odpadami jest jedynie organem usługowym i na jego rzecz należne są opłaty jedynie za wykonane usługi. Tymczasem podstawą zarzutu według art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Przez "nieistnienie obowiązku", o którym mowa w przytoczonym ostatnio przepisie należy rozumieć sytuację, w której obowiązek ponoszenia dochodzonej przez organ egzekucyjny należności w ogóle nie powstał.

Wobec tego w opinii sądu rozstrzygnięcie sprawy wymagało ustalenia czy skarżącego obciążał czy też nie obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 6h u.c.p.g., właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie zaś z art. 6i ust. 1 pkt 1 powołanego aktu, obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje: w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 (nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy) - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec.

Sąd podkreśla, że obciążająca skarżącego opłata jest daniną publiczną. Na gruncie przytoczonych powyżej przepisów obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi uzależniony został jedynie od dwóch przesłanek. Pierwszą z nich jest dysponowaniem prawem własności określonej nieruchomości, drugą zaś zamieszkiwanie w niej w danym miesiącu. Skarżący w istocie nie kwestionuje wystąpienia tych przesłanek, z którymi ustawodawca powiązał powstanie obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Również w orzecznictwie sądowym dostrzega się, że opłata za wywóz odpadów komunalnych ma charakter obowiązkowy i mieszkaniec gminy nie jest zwolniony od jej płacenia nawet wtedy, gdy gmina niewłaściwie organizuje odbiór opadów [tak: wyrok WSA w Łodzi z 7 marca 2018 r., I SA/Łd 50/18, orzeczenia dostępne: orzeczenia.nsa. gov.pl]. Opłata za wywóz odpadów komunalnych nie ma charakteru opłaty za usługę, ale jest daniną publiczna, co oznacza, że ma ona charakter obowiązkowy i mieszkaniec gminy nie jest zwolniony od jej płacenia nawet wtedy, gdy gmina niewłaściwie organizuje odbiór opadów [tak: wyrok WSA w Łodzi z 4 lipca 2017 r., I SA/Łd 344/17]. Właściciel każdej nieruchomości zamieszkałej ma obowiązek poddać się rygorem gminnego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi i nie zwalnia takiego właściciela samodzielne zagospodarowanie odpadami komunalnymi [tak: wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., II FSK 1579/15].

Wobec tego sąd uznał z zbędne przeprowadzenie wnioskowanego przez skarżącego w piśmie z 5 czerwca 2018r,. dowodu na okoliczność niewykonywania w spornym okresie odbioru odpadów komunalnych z nieruchomości skarżącego.

Obowiązek ponoszenia wskazanej opłaty jest niezależny od tego czy doszło do faktycznego odbioru odpadów z nieruchomości. Okoliczność niewykonania usługi odbioru odpadów może stanowić argument przemawiający za umorzeniem opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Rozważenie tego rodzaju okoliczności winno jednak nastąpić w postępowaniu wywołanym złożeniem przez skarżącego wniosku o umorzenie zaległości w tego rodzaju opłacie.

Podniesiony przez skarżącego w piśmie z 5 czerwca 2018r. zarzut przedawnienia egzekwowanej należności nie mógł być uwzględniony. Sąd podkreśla ponownie, że obciążająca skarżącego opłata jest daniną publiczną a nie ekwiwalentem za usługę. Powołany przez skarżącego w związku z tym zarzutem art. 750 kodeksu cywilnego nie znajduje więc zastosowania w niniejszej sprawie.

Organy obu instancji wbrew twierdzeniom skarżącego nie naruszyły w niniejszej sprawie zasady legalizmu z uwagi na dokonanie prawidłowej wykładni oraz prawidłowe zastosowania postanowień u.c.p.g. Na etapie postępowania poprzedzającego wydanie poddanych sądowej kontroli rozstrzygnięć dokonano również poprawnego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie niezbędnym dla jej rozstrzygnięcia.

Konkludując sąd stwierdza, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że skarżącego obciążał obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w okresie od 01 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. Tym samym w sposób prawidłowy uznały podnoszone przez skarżącego zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione.

Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) orzekł, jak w sentencji wyroku.