Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 23/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kamieńska Sędziowie Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Asesor sąd. Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Protokolant ref. staż. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi M. i K.N. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę; o d d a l a s k a r g ę. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ B. Kamieńska /-/A. Łaskarzewska


UZASADNIENIE

II SA/Po 23/02

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2001 r. nr [...] znak [...] Starostwo Powiatowe działając na podstawie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2000 r. Nr 106 poz. 1071) odmówił skarżącym M. i K. N. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowego – sklepu na działce o numerze ewidencyjnym gruntów [...], położonej w miejscowości K. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, iż projektowany obiekt miał powstać przy granicy działki nr [...], będącej własnością Gminy K., która w toku postępowania wycofała swoją zgodę na planowaną jego lokalizację. Podstawą wydania przez ten organ decyzji odmownej było stwierdzenie, iż usytuowanie projektowanego obiektu narusza wymogi ustalone w § 12 ust. 4 pkt 2 i § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz.U. 1999 r. Nr 15 poz. 140), w zakresie odległości projektowanej zabudowy od granicy sąsiedniej działki. Organ I instancji wyjaśnił, iż postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2000 r. nr [...] na podstawie art. 35 ust. 3 ww. ustawy skarżący zobowiązani zostali do przedłożenia, w terminie 30 dni, projektu budowlanego, w którym usytuowanie projektowanego obiektu byłoby zgodne z wskazanymi przepisami. Skarżący dokumentacji takiej nie przedłożyli, pomimo wyznaczenia w tym celu dodatkowego terminu po rozpatrzeniu przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu w dniu 10.07.2001 r. skarg na decyzję Wojewody z dnia [...].03.2000 r. Nr [...], jak również nie dopełnili formalności związanych z przekazaniem Gminie K. w formie darowizny części działki nr [...], w związku z zaproponowaną przez projektanta drugą wersją usytuowania obiektu. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyraził również swoją opinię co do możliwości wydania pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy wykonalne są wyroki sądu cywilnego na mocy których przedmiotowa działka nr [...] obciążona jest prawem służebności przejazdu i przechodu na rzecz p. M., właścicieli nieruchomości władnącej i uczestników niniejszego postępowania.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucili organowi obrazę wskazanych przepisów ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez wadliwą ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz powołanie się na potrzebę uzyskania zgody Gminy K. w zakresie usytuowania obiektu w granicy działki, której obowiązek uzyskania nie istniał. Skarżący wskazali na pominięcie treści uzasadnienia ww. wyroku NSA oraz sprzeczność ustaleń organu z zebranymi dowodami oraz niewyjaśnienie okoliczności sprawy w postaci braku ustaleń, co do braku woli gminy K. na propozycję przejęcia części działki nr [...]. Skarżący wskazali również na pominięcie treści prawomocnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji oraz niezasadne uznanie uczestników postępowania za jego stronę, wobec istnienia po ich stronie wyłącznie interesu faktycznego. Zdaniem skarżących organ nie zastosował przesłanek art. 35 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wskazując że uprawnienie do kontroli projektu nie może naruszać warunków zabudowy ani zmierzać do przesunięć obiektu co do tych warunków, a na nich nałożono obowiązek przesunięcia i zwężenia obiektu.

Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. Wojewoda zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji co do braku możliwości zatwierdzenia przedłożonego przez skarżących projektu z uwagi na nie zachowanie wymogów określonych w § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz nie spełnienie wymogów określonych w § 12 ust. 6 tego aktu. Organ II instancji wyjaśnił ponadto, iż wymóg uzyskania zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości nie stanowił przesłanki wydania zaskarżonej decyzji, odniósł się również do zarzutów naruszenia przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wnieśli o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji, wskazując na rażące naruszenie prawa materialnego w decyzjach organów obu instancji, przepisów art. 35 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. W tym zakresie skarżący powtórzyli argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz dodatkowo wyjaśnili, iż przedłożony przez nich projekt jest zgodny z art. 5 tej ustawy, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 35 ust. 1, art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy poprzez bezpodstawne przyjęcie, że przysługujące im prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało w jakikolwiek sposób ograniczone. Skarżący zakwestionowali nałożenie na nich obowiązku przedłożenia nowego projektu obiektu argumentując, iż wymóg taki nie wynika z wskazanych przez organ przepisów. Wyjaśnili, iż wobec braku naruszenia przez nich art. 35 ust. 1 i 2 ustawy, organ bezzasadnie nałożył na nich wspomniany obowiązek. Skarżący wskazali również na powołanie w decyzji nieobowiązującego przepisu § 12 ust.6 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Organ II instancji wyjaśnił, iż z przedłożonego przez skarżących projektu wynika, że zaprojektowano usytuowanie przedmiotowego obiektu z pozostawieniem pasa gruntu między projektowanym obiektem a granicą działki nr [...] o szerokości zmiennej, ale mniejszej niż 1,5 m, co narusza wymogi określone w § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega wyłącznie na ocenie ich legalności, tj. zgodności z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Jednocześnie, w myśl art. 135 ww. ustawy sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do wszystkich aktów lub czynności wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Sąd kontroluje legalność nie tylko zaskarżonej decyzji organu II instancji, ale także m.in. poprzedzającej jej decyzji wydanej w I instancji. W przedmiotowej sprawie decyzje organów obu instancji wydane zostały z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa materialnego i procesowego.

Zarzuty skargi w pierwszym rzędzie dotyczą prawidłowości zastosowania przez organ I instancji art. 35 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w jej brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji. Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu m.in. z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, bada kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, bada zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z ww. przepisami i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5, a w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 i 2, może nałożyć na inwestora postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku, a po jego bezskutecznym upływie może wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie tryb ten został wyczerpany, a nastąpiło to z poszanowaniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego.

Nałożony na skarżących obowiązek przedłożenia dokumentacji projektowej wobec planowanego usytuowania obiektu wynika z wymogów określonych w § 12 ust. 4 pkt 2 oraz § 12 ust. 6 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 12 ust. 1 usytuowanie budynku na działce budowlanej powinno być dostosowane do linii i gabarytów zabudowy, określonych w planie miejscowym lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zapewniać zachowanie odległości między budynkami i urządzeniami terenowymi oraz odległości budynku i urządzeń terenowych od granic działki i od zabudowy na działkach sąsiednich, określonych w rozporządzeniu, a także w przepisach odrębnych i szczególnych, w tym sanitarnych i o ochronie przeciwpożarowej. Zgodnie z § 12 ust. 4 jeżeli z warunków, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz w § 13, § 271, § 272 ust. 4, nie wynikają inne wymagania, należy zachować odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami co najmniej:

1) dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4 m.

2) dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów - 3 m.

Projektowana inwestycja wymogów tych nie spełniała, co wynika z przedłożonej dokumentacji projektowej oraz geodezyjnej. W tej sytuacji organ zasadnie nałożył na skarżących obowiązek przedłożenia dokumentacji projektowej w wersji uwzględniającej treść wskazanych przepisów. Zgodnie z § 12 ust. 6 dopuszcza się usytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 270 ust. 2, bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela (w tym zakresie przepis ust. 6 w dacie wydania decyzji organu I instancji nie obowiązywał w zw. z wskazanym przez skarżących wyrokiem TK z dnia 5.03.2001 r.). W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżących, negatywna decyzja organu I instancji wydana została wyłącznie w związku z nieprzedłożeniem dokumentacji projektowej, z której treści wynikałoby, iż usytuowanie projektowanego budynku sklepu uwzględnia wymogi dotyczące wskazanych odległości. Decyzja odmowna nie opierała się natomiast na wykazaniu braku zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości, co słusznie podkreśla organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Materiał dowodowy akt sprawy, a w szczególności przedłożony projekt obiektu oraz mapy geodezyjne przedmiotowego terenu wskazują, że projekt budowy obiektu nie spełnia, co do wskazanych odległości od granicy działki, wymogów określonych w ww. § 12 ust. 4 powołanego rozporządzenia. Z tych względów zarówno zobowiązanie skarżących do przedłożenia odpowiednio zmienionej dokumentacji projektowej, jak i wydanie decyzji negatywnej w sytuacji, gdy obowiązek nie został wykonany, pozostaje w zgodzie z powołanymi w decyzji organu I instancji przepisami z zakresu prawa budowlanego. Z tych względów nie jest zasadny zarzut skarżących, iż decyzje organów obu instancji naruszają wskazane przez niech przepisy prawa materialnego.

Niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące uznania uczestników postępowania, a zarazem sąsiadów skarżących, za stronę w postępowaniu administracyjnym dot. wydania pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Co prawda w dacie wydania obu decyzji księga wieczysta przedmiotowej działki [...] nie wykazywała obciążenia prawem służebności na ich rzecz, to interes prawny tych osób wynika z faktu dotychczasowego korzystania przez nich z tego prawa, o czym organy obu instancji miały wiedzę z uwagi na aktywny udział w sprawie uczestnika postępowania. Również podnoszony zarzut naruszenia przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie jest zasadny, z uwagi na zakres postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wytycza bowiem jedynie podstawowe kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji budowlanej i nie przesądza o usytuowaniu przyszłej inwestycji oraz jej kształcie.

W opisanej sytuacji, Sąd nie mógł uwzględnić skargi i dlatego orzekł o jej oddaleniu, w oparciu o art. 151 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271, zm. Dz.U. 2003 Nr 228 poz. 2261).

/-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/B. Kamieńska /-/A. Łaskarzewska