Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 138/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 146
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi H.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie publicznego transportu drogowego-zarobkowego przewozu osób taksówką I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 20 września 2014 r H. N. (dalej: strona; skarżący) złożył do Prezydenta Miasta S. (dalej też: organ pierwszej instancji) wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...] z [...] listopada 1982 r. w przedmiocie cofnięcia na stałe zezwolenia na prowadzenie publicznego transportu drogowego - zarobkowego przewozu osób taksówką osobową. Wskazał, że 17 września 2014 r, jako pokrzywdzony, uzyskał w Instytucie Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu w W. wiedzę, że w postępowaniu cofającym zezwolenie na prowadzenie TAXI organy te współdziałały z SB i MO, co daje podstawę do wznowienia postępowania. Dołączył do pisma otrzymane z IPN kopie dokumentów akt paszportowych, w których zawarta jest adnotacja funkcjonariusza Służby Bezpieczeństwa w S. Pismem z 6 października 2014 r. strona złożyła kolejny wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...] z [...] listopada 1982 r. prostując poprzednio złożony wniosek (z 20 września 2014 r.), poprzez wskazanie jako podstawy prawnej wniosku art. 145 §1 pkt 1 i 2 k.p.a. z powołaniem się na adnotację zawartą w aktach paszportowych.

Pismem z dnia 18 października 2014 r. Prezydent Miasta S. poinformował skarżącego, że sprawa ta została rozstrzygnięta prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 czerwca 2012 r. (sygn. akt llI SA/Wr 9/12) w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] listopada 1982 r. oraz z 8 listopada 2012 r. (sygn. akt III SA/Wr 28/12), o odmowie wznowienia postępowania w sprawie cofnięcia na stale zezwolenia na prowadzenie publicznego transportu drogowego - zarobkowego przewozu osób taksówką osobową, które wiążą tut. organ, co nie daje podstaw do wznowienia postępowania.

Pismem z dnia 23 grudnia 2014 r. skarżący wystąpił do Prezydenta Miasta S. z kolejnym pismem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...] z [...] listopada 1982 r., z załączoną informacją z Internetu opisującą fakty z okresu stanu wojennego, w tym działania represyjne byłego Prezydenta Miasta S., opracowanie IPN pn. "[...]" Warszawa 2001, celem włączenia jako dowód do akt sprawy.

Prezydent Miasta S., po rozpatrzeniu wniosków strony, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. odmówił wznowienia postępowania uzasadniając, że przedłożony przez stronę do wniosku dowód w postaci opracowania IPN "[...]" Warszawa 2001 i ksero akt paszportowych w sposób oczywisty nie mają związku z twierdzeniem strony dotyczącym podstaw wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 1982 r.

Na to postanowienie Prezydenta Miasta S. skarżący złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownej analizie złożonych przez skarżącego wniosków z 20 września 2014 r. oraz z 23 grudnia 2014 r. Prezydent Miasta S. postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] listopada 1982 r. Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. organ I instancji odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta S. nr [...] z [...] listopada 1982 r. w przedmiocie cofnięcia stronie na stałe zezwolenia na prowadzenie publicznego transportu drogowego - zarobkowego przewozu osób taksówką osobową. Decyzją z [...] października 2016 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że nie stwierdzono fałszywości dowodów wyrokiem sądu, jak też nie wydano wyroku, że decyzja, której wniosek o wznowienie dotyczy była wydana w wyniku popełnienia przestępstwa. SKO zaznaczyło, że również brak jest wykazania przeprowadzonymi w sprawie dowodami, że wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przypomniało, że decyzja z dnia [...] listopada 1982 r. nr [...] została wydana z uwagi na fakt dwukrotnego ukarania za wykroczenia popełnione w związku z prowadzoną nagannie działalnością transportową a ponadto okolicznościami nie wymienionymi w przepisach stanowiących podstawę prawną cofnięcia zezwolenia, tj. naganną postawą strony. Organ przywołał upomnienie Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta z dnia 30 listopada 1981 r., pismo Wojewódzkiego Zrzeszenia Prywatnego Handlu i Usług w W. z dnia [...] września 1981 r. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że ostatecznym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. (sygn. Akt [...]) został o utrzymane w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] marca 2009 r. (sygn. Akt [...]), uznające za nieważne orzeczenie Kolegium ds. Wykroczeń przy Wojewodzie W. z dnia [...] października1982 r. dotyczące popełnienia przez stronę wykroczenia w dniu [...] maja 1982 r. i utrzymujące w mocy orzeczenie Kolegium ds. Wykroczeń przy Prezydencie Miasta S. z dnia [...] października1982 r. dotyczące popełnienia wykroczenia w dniu [...] października 1982 r. Organ wskazał, że Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia [...] lipca 2015 r. (sygn. Akt [...]) prawomocnie oddalił wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. Oznacza to zatem, że nie zostały ujawnione nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Wyrokiem z 20 kwietnia 2017 r. (sygn. akt III SA/Wr 1457/16) WSA we Wrocławiu uchylił powyższą decyzję SKO z [...] października 2016 r.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie dostrzegł istotne braki dowodowe w postaci dokumentacji związanej z postępowaniem w sprawie wszczętej wnioskiem o wznowienie postępowania. W zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym stwierdził w szczególności brak samego wniosku skarżącego o wznowienie postepowania zakończonego decyzja ostateczną nr [...] z [...] listopada 1982 r. Zauważył, że w aktach brak jest również kolejnych wniosków skarżącego o wznowienie postępowania z 6 października 2014 r. oraz z 23 grudnia 2014 r. Sąd stwierdził, że brak jest również dołączonych do wniosków (zgodnie z relacją organu) kopii dokumentów akt paszportowych z Instytutu Pamięci Narodowej i adnotacji funkcjonariusza służby bezpieczeństwa. Ponadto do akt nie dołączono postanowienia z [...] stycznia 2015 r. Prezydenta Miasta S., w którym odmówił skarżącemu wznowienia postępowania, postanowienia Samorządowego Kolegium w W. z [...] lutego 2015 r. uchylającego w całości ww. postanowienie organu pierwszej instancji oraz decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] maja 2015 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta S. nr [...] z [...] listopada 1982 r. Sąd stwierdził, że akta sprawy nie zawierają dokumentów od pierwszego wniosku skarżącego z 20 września 2014 r. do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. uchylającej decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] maja 2015 r. Sąd podkreślił, że wymienione dokumenty są istotne, stanowią bowiem podstawę do orzekania w niniejszej sprawie. Brak wniosków skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] listopada 1982 r. nie pozwala stwierdzić, czy zarzuty podnoszone przez skarżącego i zawarte we wnioskach z 20 września 2014 r., 6 października 2014 r., 23 grudnia 2014 r. pokrywają się z zarzutami, na które powoływał się skarżący we wcześniejszych wnioskach o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z 12 listopada 1982 r., które zakończone zostały wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Wr 9/12 oraz z 8 listopada 2012 roku, sygn. akt III SA/Wr 28/12. Natomiast brak dołączonych do wniosków dokumentów nie pozwala stwierdzić co dokładnie zawierały i czy w swej treści odpowiadają znajdującym się w aktach sprawy kopiom akt z IPN. Natomiast brak orzeczeń organu pierwszej i drugiej instancji (postanowienia z [...] stycznia 2015 r. Prezydenta Miasta S., postanowienia Samorządowego Kolegium w W. z [...] lutego 2015 r., decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] maja 2015 r.) odnoszących się do ww. wniosków uniemożliwia prawidłową ocenę legalności rozpoznawanej sprawy.

Sąd stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy powinien szczegółowo wyjaśnić jakie zarzuty i w ramach konkretnie, którego postępowania wznowieniowego zostały złożone oraz wykazać to stosownymi dowodami w taki sposób aby twierdzenia organu mogły podlegać weryfikacji przez sąd administracyjny.

Realizując zalecenia Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwało Prezydenta Miasta S. do uzupełnienia akt postępowania o wskazane przez Sąd w uzasadnieniu wyroku dokumenty, otrzymując je za pismami z dnia 19 lipca 2017 r., 1 sierpnia 2017 r., 1 września 2017 r. Stwierdziło, że z otrzymanych akt postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z [...] listopada 1982 r. nr [...] wynika, że od tej decyzji strona wniosła odwołanie do Wojewody W., który decyzją z [...] lipca 1983 r. (nr [...]) utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, zaś Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu wyrokiem z 4 października 1983 r., (sygn. akt SA/Wr/370/83) oddalił wniesioną skargę na decyzję Wojewody W. Uzupełniony w ten sposób materiał dowodowy, zdaniem Kolegium, w istotny sposób ma wpływ na właściwość organów administracji publicznej do rozpatrzenia wniosków strony w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 1982 r. nr [...]. Z otrzymanych akt postępowania wynika bowiem, że decyzja z dnia [...] listopada 1982r. nr [...], której wniosek strony o wznowienie postępowania dotyczy, nie była decyzją ostateczną, albowiem od decyzji tej zostało wniesione odwołanie.

W tym stanie decyzją z [...] września 2017 r., po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] sierpnia 2016 r. (nr ([...]) o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta S. nr [...] z [...] listopada 1982 r. w przedmiocie cofnięcia na stałe zezwolenia na prowadzenie publicznego transportu drogowego – zarobkowego przewozu osób taksówką osobową, na podstawie art. 150 § 1, art. 145 § 1pkt 1,2 i 5, art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umarzyło postępowanie organu I instancji w całości.

Strona nie zgodziła się z powyższą decyzją i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z 6 czerwca 2018 r. (sygn. akt III SA/Wr 765/17) skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że z obowiązujących przepisów, w szczególności z art. 150 § 1 k.p.a. wynika, że właściwość organu we wznowieniowym postępowaniu ustala się biorąc pod uwagę to, jaki organ wydał decyzję w ostatniej instancji. Dla określenia właściwości organu w tym nadzwyczajnym trybie istotne jest zatem zasadniczo ustalenie, czy wniosek o wznowienie dotyczy ostatecznej decyzji wydanej przez organ pierwszoinstancyjny (bo nie została ona poddana kontroli instancyjnej), czy przez organ drugoinstancyjny (gdy była ona poddana kontroli instancyjnej). Z akt sprawy wynika, że od decyzji z [...] listopada 1982 r. nr [...], strona wniosła odwołanie do Wojewody W., który decyzją z [...] lipca 1983 r. (nr [...]) utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, zaś Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 4 października 1983 r. (sygn. akt SA/Wr/370/83), oddalił wniesioną skargę na decyzję Wojewody W. Wskazuje to, że przedmiotowa decyzja została poddana kontroli instancyjnej, a więc organem, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji był Wojewoda W. Zatem Prezydent Miasta S. nie był właściwy do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania, gdyż nie wydał w tej sprawie decyzji ostatecznej. Uznać przy tym należy, że zmiana przepisów o właściwości rzeczowej po wydaniu ostatecznej decyzji skutkuje przeniesieniem kompetencji w zakresie wydania rozstrzygnięcia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 150 § 1 w związku z art. 149 k.p.a., na nowy organ, który zyskał swe uprawnienie wskutek zmiany przepisów. Tym organem jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jako że przepisy prawa materialnego regulujące daną dziedzinę spraw, tj. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2017 r., poz. 2200), nie wskazują innego organu jako organu wyższego stopnia od rozstrzygnięcia organu samorządu terytorialnego. Tak więc właściwy, w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] listopada 1982 r. w przedmiocie cofnięcia stronie na stałe zezwolenia na prowadzenie publicznego transportu drogowego – zarobkowego przewozu osób taksówką osobową, jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, którym w tym przypadku jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Oznacza, że podanie strony w przedmiocie wznowienia postępowania w niniejszej sprawie wniesione do organu pierwszej instancji, winno zostać przekazane do organu właściwego – SKO w W. i rozpoznane przez ten organ jako organ właściwy.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wznowiło postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia na stałe zezwolenia na prowadzenie publicznego transportu drogowego – zarobkowego przewozu osób taksówką na wniosek z dnia 20 września 2014 r. uzupełniony wnioskiem z dnia 6 października 2014 r. prostującym poprzednio złożony wniosek poprzez wskazanie jako podstawy prawnej art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa, z dnia 23 grudnia 2014 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...] z [...] listopada 1982 r. wraz z załączoną informacją z Internetu opisującą fakty z okresu stanu wojennego, w tym działania represyjne byłego Prezydenta Miasta S., opracowanie IPN pn."[...])" Warszawa 2001.

Pismem z 9 października 2018 r. Kolegium wezwało skarżącego do sprecyzowania wniosku o wznowienie postępowania poprzez wskazanie, wobec ustalenia, że decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 1982r. nr [...] nie była decyzją ostateczną, czy wniosek dotyczy decyzji Wojewody W. z [...] lipca 1983 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia na stałe zezwolenia na prowadzenia publicznego transportu drogowego - zarobkowego przewozu osób taksówką. Skarżący odpowiedział, że wniosek dotyczy decyzji Wojewody W. z [...] lipca 1983 r. Pismem z 10 października 2018 r. i następnie z 30 października 2018 r. Kolegium wystąpiło do Wojewody D. o przesłanie akt postępowania administracyjnego prowadzonego przez Wojewodę W. zakończonego decyzją z [...] lipca 1983 r. D. Urząd Wojewódzki w W. odpowiedział, że nie posiada w swoim archiwum zakładowym w/w dokumentacji. Następnie Kolegium wystąpiło o przesłanie akt tego postępowania do Archiwum Państwowego w K., otrzymując odpowiedź, zgodnie z którą akta te nie znajdują się w jego zasobach.

W dalszej kolejności Kolegium wystąpiło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o przekazanie akt sądowych dotyczących postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 4 października 1983 r. (sygn. akt SA/WR/370/83) oddalającego skargę strony na decyzję Wojewody W. z [...] lipca 1983 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odpowiedział, że powyższe akta zostały za zgodą Archiwum Państwowego w W. wybrakowane i nie znajdują się zasobach archiwum zakładowego WSA we Wrocławiu. Następnie Prezydent Miasta S. przekazał dokumenty związane z postępowaniem administracyjnym zakończonym decyzją Wojewody W. nr [...]. Pismem z 11 grudnia 2018 r. Kolegium zawiadomiło skarżącego o zakończeniu wznowionego postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody W.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z [...] listopada 1982 r. nr [...] Prezydent Miasta S. cofnął skarżącemu z dniem 12 maja 1983 r. na stałe zezwolenie na prowadzenie publicznego transportu drogowego – zarobkowego przewozu osób. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że orzeczeniem Kolegium ds. Wykroczeń przy Wojewodzie W. działającym jako Kolegium II instancji z dnia [...] października 1982 r. (nr rej.[...]) utrzymane zostało w mocy orzeczenie Kolegium ds. Wykroczeń przy Prezydencie Miasta S., skazujące obwinionego H. N. na karę grzywny z zamianą na 35 dni aresztu za wykroczenie z art.138 Kodeksu wykroczeń, ponadto orzeczeniem z dnia [...] października 1982 r., które uprawomocniło się [...] listopada 1982 r., Kolegium ds. Wykroczeń przy Prezydencie Miasta S. skazało stronę na karę grzywny oraz wymierzona została kara podania orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w zakładzie pracy przez okres 7 dni. Fakt dwukrotnego ukarania za wykroczenia popełnione w związku z prowadzoną nagannie działalnością transportową, a także naganną postawą skarżącego, której potwierdzenie miało stanowić upomnienie Komunikacji Urzędu Miasta z dnia [...] listopada 1981 r., pismo Prywatnego Zrzeszenia Prywatnego Handlu i Usług w W., w świetle § 42 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Komunikacji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 1972 r. w sprawie krajowego transportu drogowego (Dz.U. nr 34, poz.234), stanowił uzasadnienie podjętej decyzji o cofnięciu zezwolenia. Na skutek wniesionego przez stronę odwołania, Wojewoda W. decyzją z dnia [...] lipca 1983 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu w wyroku z dnia 4 października 1983 r. (sygn. akt SA/WR/370/83) oddalił skargę H. N. na decyzję Wojewody.

Kolegium wskazało, że ostatecznym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r., sygn. akt [...] zostało utrzymane w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] marca 2009 r. sygn. Akt [...], uznające za nieważne orzeczenie Kolegium ds. Wykroczeń przy Wojewodzie W. z dnia [...] października1982 r. dotyczące popełnienia przez H. N. wykroczenia w dniu [...] maja 1982 r. i utrzymujące w mocy orzeczenie Kolegium ds. Wykroczeń przy Prezydencie Miasta S. z dnia

[...] października1982 r. dotyczące popełnienia wykroczenia w dniu [...] października

1982 r.

Pismem z dnia 26 października 2015 r. skarżący przedłożył dokumenty jakie otrzymał od IPN-u, wśród nich jest notatka, z której wynika, że decyzją władz miasta został on pozbawiony koncesji z uwagi na popełnione i udokumentowane przez organ komunikacji przewinienie służbowe. Na wniosek strony zostali powołani również świadkowie: H. K. - zeznał, że nie zna H. N. oraz, że nic nie pamięta z sytuacji, o które był pytany, A. M.- zeznał, że decyzja o cofnięciu koncesji nie miała nic wspólnego z działalnością opozycyjną strony, a naruszeniem prawa przez stronę, L. F. - nie został przesłuchany z uwagi na brak możliwości skutecznego doręczenia wezwania (dowód został pominięty), Z. B. - zeznał, że nie posiada wiedzy, że skarżący w przeszłości jeździł jako kierowca taksówki i że cofnięto mu zezwolenie, Z. O. - nie został przesłuchany z powodu braku adresu do skutecznego doręczenia, O. L. - zeznał, że nic mu nie wiadomo w sprawie cofnięcia koncesji dla strony oraz że nic mu nie wiadomo na temat jakichkolwiek działań służb względem strony, R. Z. - w pisemnym oświadczeniu stwierdził, że nigdy nie składał żadnej skargi ani pisma na H. N.

W dniu 19 stycznia 2016 r. strona przedłożyła jako dowód dokumenty uzyskane z Archiwum Państwowego w W. Oddział w K. Dokument ten to analiza zdarzeń z [...] maja 1983 r. w S.

Decyzją z [...] stycznia 2019 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody W. z [...] lipca 1983 r. (nr [...]), którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z [...] listopada 1982 r. (nr [...]) w przedmiocie cofnięcia na stałe zezwolenia na prowadzenie publicznego transportu – zarobkowego przewozu osób taksówką.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że postępowanie administracyjne zakończone decyzją Wojewody W. z dnia [...] lipca 1983 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 1982 r. nr [...] nie było dotknięte ciężkimi, kwalifikowanymi wadami procesowymi i stwierdziło, że podana przez stronę we wnioskach o wznowienie postępowania przyczyna wznowienia, w rzeczywistości nie wystąpiła. Kolegium podkreśliło, że fakt popełnienia przestępstwa lub fałszu dowodu w sposób bezsporny musi być w zasadzie stwierdzony wyrokiem sądu karnego lub innego organu właściwego. Od zasady tej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzają dwa wyjątki. W myśl art. 145 § 3 wznowienie postępowania ze wskazanych przyczyn może nastąpić w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Ponadto stosowanie do art. 145 § 2 kpa można wznowić postępowanie przed wydaniem orzeczenia sądu lub innego organu, jeżeli łącznie wystąpią dwie przesłanki, tj. wówczas, gdy sfałszowanie dowodu jest oczywiste i wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo szkody dla interesu społecznego

Zgromadzony w aktach materiał dowodowy – w ocenie Kolegium – nie potwierdza, że doszło do sfałszowania dowodu przy wydaniu decyzji, jak też że została ona wydana w wyniku przestępstwa. Przedstawiona przez stronę notatka sporządzona przez funkcjonariusza Służby Bezpieczeństwa i znajdująca się w jego akta paszportowych (z lat 80- tych) nie wskazuje, że Prezydent Miasta S. wydając przedmiotową decyzję działał pod wpływem funkcjonariuszy SB, naruszając w ten sposób przepisy postępowania administracyjnego, zaś postanowienie Prokuratury Rejonowej w S. sygn. akt [...] o odmowie wszczęcia dochodzenia w zakresie nadużywania uprawnień, polegającego na bezpodstawnym cofnięciu koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej z powodu przedawnienia karalności, zamyka – w ocenie Kolegium –ostatecznie rozważaną kwestię. Wskazują na to również zeznania świadków zawnioskowanych przez stronę. Reasumując, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, mając na uwadze treść przepisu art. 146 § 1 kpa oraz art. 151 § 2 kpa doszło do przekonania, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji Wojewody W. z dnia [...] lipca 1983 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 1982 r. nr [...].

Ww. decyzja w wyniku skargi strony została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) we Wrocławiu wyrokiem z dnia 24 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 84/19. WSA wskazał, że analiza treści notatki sporządzonej przez funkcjonariusza Służby Bezpieczeństwa i znajdująca się w aktach paszportowych (z lat 80- tych) skarżącego wskazuje, że działania funkcjonariuszy SB mogły mieć wpływ na wydanie decyzji cofającej zezwolenie na wykonywanie zawodu przez skarżącego. Ponadto zarzucono, że Kolegium w ogóle nie ustosunkowało się do znajdującej się w aktach sprawy informacji Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, z której wynika, że skarżący za udział w proteście przeciwko wprowadzeniu stanu wojennego w dniu 13 maja 1982 r. został ukarany karą grzywny przez Kolegium ds. Wykroczeń przy Wojewodzie W. Orzeczenie to – jak wynika z pisma IPN – było jednym z powodów wydania decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 1982 r. o cofnięciu na stałe zezwolenia na prowadzenie publicznego transportu drogowego, co w praktyce uniemożliwiało wykonywanie zawodu taksówkarza. Sąd wskazał, że Kolegium pominęło także znajdującą się w aktach sprawy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] września 2015 r. (nr [...]) potwierdzającą w stosunku do skarżącego status działacza opozycji antykomunistycznej oraz osoby represjonowanej z powodów politycznych.

Dodatkowo Sąd wskazał, że z zeznań świadka Z. O. byłego funkcjonariusza SB wynika, że "na temat koncesji pana N. były prowadzone rozmowy, ale w tym sensie, żeby coś zrobić z panem N., czyli konkretnie, aby pozbawić go koncesji, aby postój mógł działać normalnie. Ja dzisiaj sobie tak tłumaczę, ale wynika to z mojej analizy, że być może te sprawy na kolegium były potrzebne, aby podeprzeć się w decyzji o cofnięciu koncesji".

Organ powinien zatem rozważyć konieczność zapoznania się z aktami postępowania w sprawie o sygn. akt [...] pod kątem ustalenia wpływu działania funkcjonariuszy SB na wydanie decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie publicznego transportu drogowo – zarobkowego przewozu osób taksówką. Kolegium powinno ustosunkować się do zebranego w tym postępowaniu materiału dowodowego.

Ponadto SKO w W. powinno odnieść się do treści uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z 22 lipca 2015 r., w szczególności do stwierdzenia Sądu Najwyższego, że "przedstawiona przez wnioskodawcę notatka SB....może wskazywać na powiązanie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 1982 r. nr [...]... z działalnością niepodległościową wnioskodawcy". Podkreślić także należy, że w omawianym postanowieniu SN z [...] lipca 2015 r., którym oddalono wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w W. z [...] czerwca 2009 r. ([...]) wskazano, że podstawą odmowy uznania za nieważne rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta S. (o cofnięciu zezwolenia), było to, że decyzja ta nie była aktem organu ścigania i nie stanowiła represji karnej.

WSA wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium powinno ocenić i odnieść się do treści notatki SB, informacji z IPN, decyzji Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] września 2015 r., treści uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z [...] lipca 2015 r. Kolegium powinno także zapoznać się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie toczącej się przed Sądem Okręgowym w S. (sygn. Akt [...]). Należy mieć przy tym na uwadze, że w sprawie nie mogło być wszczęte postępowanie potwierdzające sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa z uwagi na upływ czasu. Oczywistym przy tym jest, że postępowanie takie nie mogło być wszczęte w latach 80-tych. Kolegium powinno także rozważyć, czy rzeczywiście w sprawie – w świetle zebranego materiału dowodowego - można stwierdzić bez żadnych wątpliwości (i czy jest to oczywiste), że działalność opozycyjna skarżącego nie miała żadnego wpływu na wydanie decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie publicznego transportu drogowego – zarobkowego przewozu osób taksówką. Ponadto organ II instancji powinien odnieść się w prawidłowy sposób do kwestii, pozbawienia skarżącego możliwości wykonywania pracy zawodowej także z powodu okoliczności niewymienionych w przepisach stanowiących podstawę prawną cofnięcia zezwolenia, tj. nagannej postawy skarżącego. Organ powinien wykonać wskazania Sądu mając zwłaszcza na uwadze realia tamtych czasów, na co wskazywał już Sąd w wyroku z 20 kwietnia 2017 r. (sygn. akt III SA/Wr 1457/16). Wskazać także należy, że we wznowionym postępowaniu, traktowanym jako nowe względem postępowania pierwotnego właściwy organ dokonuje własnych ustaleń faktycznych i ocen.

W wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania organ II instancji wydał [...] stycznia 2020 r. zaskarżoną decyzję nr [...], w której ponownie odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody W. z [...] lipca 1983 r. nr [...]. Kolegium uzupełniło materiał dowodowy o akta sprawy Sądu Okręgowego w S. o sygn. akt [...] (płyta CD znajduje się w aktach adm.) oraz akta sprawy SN dotyczące postanowienia wydanego [...] lipca 2015 r. Następnie ze szczególną starannością opisało chronologię zdarzeń. Podkreśliło, że Sąd Okręgowy w S. w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] marca 2009 r. sygn.. akt [...] zwrócił uwagę, że zgodnie z dostarczonym przez strone wydrukiem Biuletynu Informacji Publicznej IPN skarżący figuruje w katalogu osób represjonowanych, a z zapisów tam zawartych wynika, że sprawa operacyjnego rozpracowania pod kryptonimem "[...]" została zarejestrowana [...] listopada 1982 r. a decyzja została wydana [...] listopada 1982 r. Kolegium wskazało, że z akt sprawy Sądu Okręgowego w S. o sygn. akt [...] wynika, że skarżący przyznał się do zarzucanego czynu czym naruszył zasady prowadzenia działalności taksówkarskiej tym samym SKO uznało, że orzeczenie Kolegium ds. Wykroczeń z [...] października 1982 r. było prawidłowe i mogło stanowić podstawę wydania decyzji o cofnięciu koncesji [...] listopada 1982 r. pomimo, że drugie orzeczenie z [...] maja 1982 r. które także stanowiło podstawę wydania decyzji o cofnięciu koncesji zostało przez ww. Sąd Okręgowy unieważnione. SKO podkreśliło, że zgodnie z ówczesnymi przepisami tylko jedno ukaranie mogło stanowić podstawę do wydania decyzji cofającej licencję. Organ wskazał, że w aktach sprawy przesłanych przez SN brak jest dowodów na potwierdzenie tezy, że treść notatki funkcjonariusza SB może wskazywać na powiązanie decyzji cofającej na stałe zezwolenie na prowadzenie transportu drogowego z działalnością niepodległościową skarżącego.

SKO podniosło, że przesłanki wznowienia postepowania zawarte w art. 145 § 2 i § 3 k.p.a. winny wynikać z materiałów dowodowych konkretnej sprawy i wykazanie ich spoczywa na skarżącym. Fakt uznania skarżącego jako osoby represjonowanej decyzją Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] września 2015 r. potwierdzona informacją IPN, że skarżący w latach 1982-1989 pozostawał w zainteresowaniu Służby Bezpieczeństwa jako były członek NSZZ "Solidarność" taksówkarzy w S. jak też odmowa wydania paszportu na wyjazd emigracyjny do [...], czy też notatka SB z akt paszportowych zdaniem Kolegium nie wykazują oczywistości popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. Jak wynika z akt przed Sądem Okręgowym jak i Sądem Najwyższym udział skarżącego na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego nie może być kwestionowany. W ocenie Kolegium zeznania świadka Z. O. który wskazywał, że SB planowała pozbawić skarżącego koncesji oraz notatka SB zostały uwzględnione w orzeczeniu Kolegium ds. wykroczeń, które zostało unieważnione postanowieniem Sądu Okręgowego w S. poprzez uznanie jego jako aktu represji wobec skarżącego. Jednak zdaniem Kolegium brak jest podstaw do przyjęcia, że przedmiotowa decyzja Prezydenta Miasta S. nr [...] została z powodu tych okoliczności wydana w okolicznościach wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 w związku z § 2 i § 3 K.p.a.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego brak jest podstaw do wywiedzenia konkluzji o wydaniu przedmiotowej decyzji na skutek oczywistości popełnienia przestępstwa z art. 231 k.k. przez funkcjonariusza publicznego oraz na podstawie oczywistości sfałszowania dowodu, na podstawie którego zostały ustalone istotne dla sprawy okoliczności z treści notatki funkcjonariusza SB zawartej w aktach paszportowych skarżącego.

W skardze do WSA we Wrocławiu skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, wskazuje na naruszenie: art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 dalej k.p.a.) poprzez nie podjęcie działań zmierzających do dokładnego i zgodnego z zaleceniami zawartymi w wyroku WSA zbadania okoliczności odnoszących się do posiadania statusu działacza opozycji antykomunistycznej, nie uwzględnienie treści wyroków skazujących skarżącego przed 1989 r., na mocy których skarżący został ukarany przy udziale i zgodnie z oczekiwaniami SB, nieuwzględnienie wniosku skarżącego o przesłuchanie świadków pracowników Wojewody W., brak wyjaśnienia przesłanek którymi kierował się organ podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie.

W ocenie strony w sprawie nadal nie podjęto wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego jej wyjaśnienia poprzez nie odniesienie się zaleceń zawartych na str. 15 wyroku WSA z 24 lipca 2019 r. co do oceny realiów tamtych czasów, pominięcie pozytywnej opinii kolegów i zeznań świadka R. Z. co do nie złożenia skargi na skarżącego w latach 1982-1983. Nie odniesienie się do faktu, że skarżący jako przewodniczący TAXI "odmówił tzw. prośbie władz co do zakazu strajku 13 maja 1982 r." Zdaniem skarżącego opinia ZPHiU nie mogła być podstawą do wydania decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie transportu drogowego.

W ocenie strony organ nie wezwał skutecznie o całość akt skarżącego znajdujących się w UM S. pomimo, że skarżący fotografiami dowodził, że Prezydent Miasta takie akta nadal posiada.

Strona zarzuciła także, że organ nie powiązał zeznań funkcjonariusza SB Z. O. co do oczekiwań władz SB i władz politycznych pozbawienia skarżącego pracy taksówkarza. Pominięcie przez SKO notatki SB co do cofnięcia i zabrania skarżącemu zezwolenia na prowadzenie transportu drogowego, pominięcie zapisów zawartych w aktach paszportowych, orzeczenia SN. Skarżący zarzucił Kolegium, że nie uwzględniło zaleceń WSA zawartych na str. 16 wyroku WSA z 24 lipca 2019 r. co do przekroczenia uprawnień przy wydawaniu decyzji o cofnięciu zezwolenia w związku z wydaniem jej we współpracy i współdziałaniu z SB. Zdaniem skarżącego Kolegium nic nie wyjaśniło tylko opisuje z dużą starannością chronologię zdarzeń i nie zajmuje się istotą sprawy czyli wznowieniem postępowania.

Skarżący wskazuje, że okoliczność, która zakończyła się wydaniem [...] października 1982 r. orzeczenia Kolegium ds. Wykroczeń, które stanowiło podstawę wygaśnięcia skarżącemu zezwolenia na prowadzenie transportu drogowego została przez SB wyreżyserowana. Zaś drugie orzeczenie Kolegium ds. Wykroczeń zostało przez Sąd Okręgowy w S. unieważnione.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie dla rozpatrzenia skargi istotne znaczenie ma również fakt, że sprawa była już przedmiotem oceny przez WSA we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 24 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 84/19 uchylił wcześniejszą decyzję SKO. A zatem ramy kognicji Sądu rozpoznającego obecnie skargę zostały ograniczone rozstrzygnięciem zapadłym wcześniej w sprawie.

Stosownie bowiem do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu. Ocena ta wiąże tylko o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2012r. sygn. akt I OSK 670/11, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Innymi słowy wyłącznie zmiana stanu faktycznego czy prawnego pozwala na odstąpienie od oceny i wskazań zawartych w wyroku.

Niezbędnym w pierwszej kolejności jest zatem odwołanie się do treści prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 24 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 84/19.

Z treści ww. wyroku wynika, że we wniosku o wznowienie postępowania skarżący jako jego podstawę wskazał art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. Ponadto w myśl art. 145 § 3 k.p.a. z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Te przyczyny to przedawnienie ścigania czy karania, abolicja, amnestia, immunitet.

Sąd wskazał także, że zgodnie z art. 146 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat (§ 1). Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (§ 2). Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W myśl art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Sąd podkreślił, że w sprawie bezspornie strona domagając się wznowienia postępowania nie przedłożyła organowi dowodu w postaci orzeczenia sądowego potwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa. W konsekwencji uznał, że należało rozważyć zasadność zastosowania art. 145 § 3 k.p.a., który przewiduje możliwość wznowienia postępowania w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może wszczęte z powodu upływu czasu lub innych przyczyn określonych w przepisach prawa, czyli np. z powodu przedawnienia ścigania. Sąd zaznaczył, że w sprawie Prokurator Rejonowej w S. postanowieniem z [...] stycznia 2011 r. (sygn. Akt [...]) odmówił wszczęcia dochodzenia z powodu przedawnienia karalności m.in. czynu polegającego na nadużywaniu uprawnień w okresie 1982 r. w Świdnicy przez funkcjonariusza publicznego polegającego na bezpodstawnym cofnięciu skarżącemu koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że kwestie podnoszone przez skarżącego należą do właściwości rzeczowej Instytutu Pamięci Narodowej, który został o nich powiadomiony i właśnie on jest władny dokonać oceny prawnej zawiadomienia skarżącego. W konsekwencji zatem Sąd wskazał, że omawiane postanowienie Prokuratora nie zamyka kwestii możliwości stwierdzenia, że ostateczna decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Postanowienie to potwierdza jedynie, że postępowanie dotyczące przestępstwa, w związku z którym ewentualnie sporna decyzja mogła być wydana, nie może być wszczęte z powodu przedawnienia karalności, czyli upływu czasu, o którym mowa w art. 145 § 3 k.p.a.

Kolegium w zaskarżonej decyzji podobnie jak w poprzednio uchylonej decyzji wyrokiem WSA z dnia 24 lipca 2019 r. stwierdziło, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, że doszło do sfałszowania dowodu przy wydaniu decyzji, jak też że została ona wydana w wyniku przestępstwa. W konsekwencji w ocenie organu w sprawie nie było podstaw do stwierdzenia, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Kolegium powołało się przy tym na notatkę sporządzoną przez funkcjonariusza Służby Bezpieczeństwa i znajdującą się w aktach paszportowych (z lat 80- tych) skarżącego, która – w ocenie organu - nie wskazuje, że Prezydent Miasta Świdnicy wydając 12 listopada 1982 r. decyzję działał pod wpływem funkcjonariuszy SB, naruszając w ten sposób przepisy postępowania administracyjnego.

Należy jednak zaznaczyć, że w wyroku z dnia 24 lipca 2019 r. WSA dokonał analizy treści tej notatki i przyjął, że działania funkcjonariuszy SB mogły mieć wpływ na wydanie decyzji cofającej zezwolenie na wykonywanie zawodu przez skarżącego. Ponadto w wyroku zalecono, by Kolegium ustosunkowało się do znajdującej się w aktach sprawy informacji Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, z której wynika, że skarżący w latach 1982-1989 pozostawał w zainteresowaniu Służby Bezpieczeństwa jako były członek NSZZ "Solidarność" taksówkarzy (do 1985 r.), a następnie jako organizator i przewodniczący Komitetu Założycielskiego NSZZ "Solidarność" w Przedsiębiorstwie Robót Wodnych i Melioracyjnych w S. (w 1989 r.). W 1984 r. odmówiono mu wydania paszportu na wyjazd emigracyjny do [...]. Za udział w proteście przeciwko wprowadzeniu stanu wojennego w dniu 13 maja 1982 r. został ukarany karą grzywny przez Kolegium ds. Wykroczeń przy Wojewodzie W.

WSA w wyroku ocenił zatem, że orzeczenie to – jak wynika z pisma IPN – było jednym z powodów wydania decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 1982 r. o cofnięciu na stałe zezwolenia na prowadzenie publicznego transportu drogowego, co w praktyce uniemożliwiało wykonywanie zawodu taksówkarza.

Sąd także wskazał na znajdującą się w aktach sprawy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] września 2015 r. (nr [...]) potwierdzającą w stosunku do H. N. status działacza opozycji antykomunistycznej oraz osoby represjonowanej z powodów politycznych.

Dodatkowo Sąd powołał się na zeznania świadka Z. O. byłego funkcjonariusza SB, który zeznał, że były prowadzone działania aby pozbawić skarżącego zezwolenia na prowadzenie transportu drogowego.

Sąd także zalecił SKO aby rozważyło konieczność zapoznania się z aktami postępowania w sprawie o sygn. akt [...] pod kątem ustalenia wpływu działania funkcjonariuszy SB na wydanie decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie publicznego transportu drogowo – zarobkowego przewozu osób taksówką.

Sąd powołał także w wyroku treść uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z [...] lipca 2015 r., w którym wskazano, że przedstawiona przez wnioskodawcę notatka SB....może wskazywać na powiązanie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 1982 r. nr [...]... z działalnością niepodległościową wnioskodawcy".

WSA powołując te ww. okoliczności przyjął, że mogły one mieć wpływ na wydanie decyzji cofającej skarżącemu zezwolenie na prowadzenie transportu drogowego.

W ocenie Składu orzekającego w niniejszej sprawie Kolegium jednak ponownie rozpoznając sprawę nie zakwestionowało tego stanowiska. Ponadto nie wyjaśniło dlaczego przyjęło, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy tj. treść notatki SB, informacji z IPN, decyzji Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] września 2015 r., treść uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z [...] lipca 2015 r. nie potwierdza, aby pracownicy SB mieli udział w wydaniu decyzji o cofnięciu zezwolenia skarżącemu na prowadzenie transportu drogowego. W zaleceniach WSA wskazał, że Kolegium powinno rozważyć, czy rzeczywiście w sprawie – w świetle zebranego materiału dowodowego - można stwierdzić bez żadnych wątpliwości (i czy jest to oczywiste), że działalność opozycyjna skarżącego nie miała żadnego wpływu na wydanie decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie publicznego transportu drogowego – zarobkowego przewozu osób taksówką. Organ w podsumowaniu stwierdził, że w jego ocenie zebrane dowody nie świadczą, że pracownicy SB mieli wpływ na wydanie decyzji cofającej skarżącemu ww. zezwolenie, jednak brak jest w zaskarżonej decyzji toku rozumowania, które doprowadziło organ do takiej konkluzji.

Ponadto organ II instancji miał odnieść się w prawidłowy sposób do kwestii, pozbawienia skarżącego możliwości wykonywania pracy zawodowej także z powodu okoliczności niewymienionych w przepisach stanowiących podstawę prawną cofnięcia zezwolenia, tj. nagannej postawy skarżącego, czego w zaskarżonej decyzji nie uczynił. Organ wbrew zaleceniom Sądu nie odniósł się do realiów tamtych czasów.

Z treści zaskarżonej decyzji wynika natomiast, że organ w ramach prowadzonego ponownie postępowanie w ogóle pominął, że decyzja cofająca skarżącemu zezwolenie została oparta m.in. na orzeczeniu Kolegium ds. Wykroczeń, które zostało unieważnione, bowiem wykazano w postępowaniu prowadzonym przez Sąd Okręgowy w S., że orzeczenie to miało charakter represyjny i w istocie służyło do tego aby pozbawić skarżącego koncesji taksówkarskiej. Zatem już w momencie wydawania decyzji uchylającej skarżącemu zezwolenie na prowadzenie transportu drogowego była ona dotknięta wadą.

Organ naruszając treść art. 77 § 1 k.p.a. nie wyjaśnił dlaczego odmówił przedłożonym przez stronę dokumentom przymiotu wskazującego na okoliczność, że dowody na podstawie których wydano wobec skarżącego decyzję cofającą stronie na stałe zezwolenie na prowadzenie publicznego transportu drogowego powstały w oczywisty sposób w wyniku przestępstwa lub jest oczywiste, że zostały sfałszowane. Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego, wpływającą na kwestię odpowiedniego rozłożenia ciężaru dowodu w tym postępowaniu. Podkreślić także należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a., bowiem nie ustosunkowano się do całości zgromadzonego materiału dowodowego i nie dokonano w prawidłowy sposób jego oceny. Powyższe prowadzi do wniosku, że w postępowaniu uchybiono zasadom procedury administracyjnej, nakazującym dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, poprzez wszechstronne rozważenie materiału dowodowego. Dopiero wszechstronne wyjaśnienie sprawy w kontekście przepisów prawa materialnego, przy zachowaniu przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przedstawionych powyżej, daje prawo do podjęcia decyzji w sprawie.

Dodatkowo w tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z § 42 ust. 3 pkt 2 rozporządzeniem Ministrów Komunikacji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 1972 r. w sprawie krajowego transportu drogowego (Dz. U. Nr 34, poz. 234) zezwolenie i potwierdzenie zgłoszenia udzielone osobie fizycznej może być cofnięte ponadto w razie ukarania jej prawomocnym orzeczeniem za inne wykroczenie niż określone w art. 30 i 33 ustawy, popełnione w związku z prowadzoną działalnością transportową. Należy wskazać, że rozstrzygnięcie to należy do sfery "uznania administracyjnego", o czy świadczy użyty zwrot "może". Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy z którego wynika, że skarżący był osobą represjonowaną nie można przyjąć - wbrew twierdzeniom SKO - że z uwagi na wydanie wobec skarżącego tylko jednego orzeczenia przez Kolegium ds. Wykroczeń zapadłaby decyzja o takiej samej treści jak decyzja wydana [...] listopada 1982 r.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny ze względu na naruszenia przepisów postępowania wskazane, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach postępowania (wpis sądowy w wysokości 200 zł) był art. 200 p.p.s.a.