Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2011/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.52
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Kwiecińska Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Andrzej Góraj (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Bogumiła Kobierska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy finansowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

P. W. pełniąc służbę w Dowództwie [...] wystąpił do swojego dowódcy z wnioskiem o udzielenie pomocy finansowej w postaci pokrycia czesnego za naukę na niestacjonarnych studiach podyplomowych na Uniwersytecie [...] w B. na kierunku "Zarządzanie IT" i w postaci zwrotu należności z tytułu kosztów przejazdu.

Dowódca [...] wystąpił do Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych – jako do organu uprawnionego do wyznaczenia oficera na wyższe od zajmowanego stanowisko służbowe, z wnioskiem o wyrażenie zgody na zawarcie z żołnierzem umowy o udzielenie wnioskowanej pomocy.

Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych pismem z [...] czerwca 2015 r. nie wyraził wnioskowanej zgody. Stad więc, Dowódca [...] decyzją z [...] sierpnia 2015 r. odmówił żołnierzowi udzielenia żądanej pomocy.

Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego odwołania Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych decyzją z [...] października 2015 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji przywołał treść art. 52 ust. 3 ustawy pragmatycznej oraz przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 15 września 2014 r. w sprawie nauki żołnierzy zawodowych. Z unormowań powyższych regulacji prawnych wywiódł wniosek, iż brak zgody organu uprawnionego do wyznaczenia żołnierza na wyższe od zajmowanego stanowisko służbowe, uniemożliwia dowódcy jednostki zawarcia z żołnierzem takiej umowy.

Skoro zaś w sprawie brak było zgody, o jakiej mowa powyżej, organ I instancji musiał wydać rozstrzygnięcie o odmowie uwzględnienia wniosku żołnierza.

Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiódł P. W., wnoszą o jej uchylenie i zarzucając organowi naruszenie normy art. 52 ust. 3 ustawy pragmatycznej przez jej błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dopuszczalna jest odmowa udzielenia pomocy finansowej w związku z pobieraniem nauki w sytuacji, gdy wymagania przewidziane dla stanowiska piastowanego przez żołnierza, pokrywają się z kierunkiem nauki jaką zamierza odbyć żołnierz.

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, iż organ nie przywołał dokumentów, na podstawie których ustalił fakty istotne dla rozstrzygnięcia, zwracając uwagę na to, że uzasadnienie decyzji administracyjnej, którą jest "orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej" winno zawierać szczegółową specyfikację dowodów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie naruszała ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni przepisu art. 52 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U., poz. 1352). Powyższa norma prawna określa przesłanki, od spełnienia których możliwe jest pobieranie nauki przez żołnierza zawodowego oraz refundacja kosztów jej pobierania. W myśl ustępu 3 omawianej regulacji żołnierz może wystąpić do dowódcy z wnioskiem o udzielenie pomocy w związku z pobieraniem nauki. Zgodnie zaś z ustępem 5 ww. normy prawnej, dowódca jednostki wojskowej zawiera z żołnierzem zawodowym umowę, w której określa m.in. rodzaj pomocy – po uzyskaniu zgody organu uprawnionego do wyznaczenia żołnierza zawodowego na wyższe od zajmowanego stanowisko służbowe.

Z przytoczonych wyżej uregulowań wynika niezbicie jeden wniosek, a mianowicie, iż możliwość zawarcia przez dowódcę z żołnierzem umowy dotyczącej pomocy finansowej w związku z pobieraniem nauki, jest uzależniona od wyrażenia zgody na tę czynność przez organ uprawniony do wyznaczenia żołnierza na wyższe od zajmowanego stanowisko służbowe. Inaczej rzecz ujmując, brak wyrażenia zgody, o jakiej mowa powyżej sprawia, iż dowódca nie będzie mógł zawrzeć z żołnierzem takowej umowy.

Okolicznością pozostającą bez wpływu na powyższy wniosek jest zaś to, czy spełnione zostaną przesłanki określone w ustępach 1 i 4 art. 52 ustawy pragmatycznej, tj. czy pobieranie nauki nie koliduje z wykonywaniem przez żołnierza zadań służbowych i czy nauka jaką chce pobierać żołnierz, jest zbieżna z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub planowanym do wyznaczenia stanowisku służbowym. Przesłanki te mają bowiem byt samoistny – niezależny od przesłanki z ustępu 5. Spełnienie przesłanek, o jakich mowa w ustępach 1 i 4 nie powoduje tego, aby zbędnym stawało się uzyskanie przez dowódcę zgody od organu uprawnionego do wyznaczenia żołnierza na wyższe od zajmowanego stanowisko służbowe, na zawarcie umowy na udzielenie pomocy. Stąd więc, w sytuacji braku zgody, o jakiej mowa powyżej, organ zwolniony był z obowiązku badania faktu występowania pozostałych przesłanek opisanych w art. 52 ustawy pragmatycznej.

Na marginesie dopowiedzieć można, iż wyżej zaprezentowana wykładnia pozostaje też w zgodzie z intencją autora tworzącego rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z 15 września 2014 r. w sprawie nauki żołnierzy zawodowych. Paragraf 7 pkt 3 ww. regulacji stanowi bowiem, iż dowódca jednostki wojskowej, w drodze decyzji odmawia żołnierzowi zawodowemu udzielenia pomocy finansowej w przypadku niewyrażenia zgody, o jakiej mowa w art. 52 ust. 5 ustawy. Przywołana norma prawna odzwierciedla więc intencję prawodawcy, aby zgodę, o jakiej mowa w art. 52 ust. 5, traktować jako przesłankę konieczną do udzielenia pomocy finansowej żołnierzowi w związku z pobieraniem przez niego nauki.

Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należało, iż okolicznością niesporną był fakt braku udzielenia zgody przez organ uprawniony do wyznaczenia żołnierza na wyższe od zajmowanego stanowisko służbowe, na zwarcie z żołnierzem umowy o udzieleniu omawianej pomocy finansowej.

Okolicznością niesporną w sprawie pozostawało też to, że organem uprawnionym do wyznaczenia żołnierza na wyższe od zajmowanego stanowisko służbowe był Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych.

W świetle powyższego, oraz uwzględniając wykładnię zaprezentowaną na wstępie niniejszego uzasadnienia, skarżona decyzja jawiła się jako poprawna. Brak omawianej zgody musiał bowiem skutkować wydaniem decyzji o odmowie udzielenia wnioskowanej pomocy finansowej.

Biorąc pod uwagę powyższe, jako chybiony jawił się zarzut skargi braku wyczerpującego zebrania i opisania materiału dowodowego. Kluczowe dla sprawy okoliczności pozostawały bowiem poza sporem. Uzasadnienie skarżonej decyzji należało więc traktować jako spełniające wymogi określone w art. 107 K.p.a.

Za niezrozumiały należało zaś uznać argument skargi nawiązujący do uzasadnienia orzeczenia komisji lekarskiej. Przedmiotem niniejszej sprawy nie było bowiem takie orzeczenie.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).