Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA 2654/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - Barbara Wasilewska, Sędzia NSA del. do WSA - Kazimierz Brzeziński (spr.), Sędzia WSA - Irena Kudiura, , Protokolant - Aneta Opyrchał, po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2004 r. sprawy ze skargi "M." K. Spółka Jawna z/s w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w W. z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej towarów objętych pozycją 14 decyzji oraz w części dotyczącej odsetek wyrównawczych. 2. Oddala skargę w pozostałej części. 3. Zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz "M." K. Spółki Jawnej z/s w R. kwotę 1415 zł (tysiąc czterysta piętnaście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 4. Oddala wniosek "M." K. Spółki Jawnej z/s w R. o zwrot części postępowania sądowego w pozostałej części. 5. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Na podstawie dokumentu SAD nr [...] z dnia [...].11.1998 r. Agencja Celna "O." w W., działająca jako przedstawiciel bezpośredni importera – PPH "M." s.c. – T. K., G. K., zgłosiła w celu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu m.in. towary o nazwie handlowej: "L. 500" i "L. 0739". W zgłoszeniu wskazano, że towary te są mieszaninami substancji zapachowych, przeznaczonymi do produkcji keczupu, majonezu i musztardy (poz. 1 SAD) i zaklasyfikowano do kodu PCN 3302 10 90 0 ze stawką celną obniżoną 1,8%. Natomiast towar o nazwie handlowej "L.Extrakt", określony jako "olejek czosnkowy" (poz. 2 SAD) zaklasyfikowano do kodu PCN 3301 13 90 0 ze stawką celną obniżoną 6%.

W związku z wynikami kontroli celnej, przeprowadzonej w PPH "M." oraz z wynikami badań próbek importowanych towarów, przeprowadzonych przez Centralne Laboratorium Celne w S., Dyrektor Urzędu Celnego w W., decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym klasyfikacji taryfowej, stawki celnej oraz wymiaru cła i próbki kontrolne towarów objęte pozycją 1 SAD zataryfikował do kodu PCN 3302 10 90 0 ze stawką celną obniżoną 1,8%, a towar o nazwie handlowej "L.Extrakt" zaklasyfikował do kodu PCN 2103 90 90 0 ze stawką celną autonomiczną 30% oraz utworzył w dokumencie SAD dodatkową pozycję nr 14, którą objął towary o nazwie handlowej "L. 500" i "L. 0739" klasyfikując je do kodu 2106 90 98 0 ze stawką celną 20%.

Jednocześnie Dyrektor UC w W. ustalił, że pobór i kwotę odsetek wyrównawczych określi Dział Finansowy Urzędu Celnego w W. stosownie do § 1 ust. 3 pkt 2, § 2.1 i 2.3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz.U. z 1997 r. Nr 143, poz. 958 ze zm.).

Po rozpatrzeniu odwołania "M." K. Spółki Jawnej z/s w R., Dyrektor Izby Celnej w W., decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora UC w W. w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej towarów objętych pozycją 14 dokumentu SAD i zaklasyfikował towary o nazwie handlowej: "L. 500" i "L. 0739" do kodu 2103 90 90 0 ze stawką 20% wskazując, że kwota cła nie uległa zmianie i wynosi 5.572,20 zł, ponieważ zgodnie z art. 65 § 5 Kodeksu celnego decyzja uznająca zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określająca kwotę wynikającą z długu celnego nie może zostać wydana, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego.

W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego i uzupełnionej w kolejnych pismach procesowych – Spółka Jawna "M." K. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. oraz uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w W. zarzucając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem:

– rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 158, poz. 1047) poprzez niewłaściwe jego zastosowanie,

– art. 65 § 5 i § 7 Kodeksu celnego poprzez nieuzasadnione wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania oraz wydanie decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe po upływie 3 lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego,

– art. 210 Ordynacji podatkowej poprzez brak w decyzji rozstrzygnięcia w przedmiocie wymiaru odsetek wyrównawczych,

– art. 134 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wspólników jako stron postępowania,

– art. 123 § 1 oraz art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieudzielenie pełnomocnikowi terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego,

– art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący,

– art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wniosku o powołanie biegłego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie, tak jak w niniejszej sprawie, nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Treść skargi uzasadnia rozpatrzenie przez Sąd w pierwszej kolejności, jako najdalej idącego, zarzutu naruszenia art. 65 § 5 Kodeksu celnego. W myśl tego przepisu organ celny nie może wydać decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, jeżeli upłynęło 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe organ celny na podstawie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego:

a) rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego,

b) określa kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego lub

c) zmienia elementy zawarte w zgłoszeniu celnym inne niż określone w lit. a i b.

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy uchylając decyzję organu pierwszej instancji zmienił klasyfikację towarów objętych pozycją 14 dokumentu SAD, czyli uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w innym elemencie, o którym mowa w art. 65 § 4 pkt 2 lit. c Kodeksu celnego.

Decyzja organu odwoławczego została wydana po upływie trzyletniego terminu przewidzianego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego, co uzasadnia jej uchylenie, jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Wobec uchylenia decyzji organu odwoławczego na tej podstawie zbędne stało się rozpatrywanie pozostałych zarzutów skargi powołanych przez skarżącą na rzecz uzasadnienia wniosku o uchylenie tej decyzji.

Skarżąca wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji zarzuciła, że dokonana przez ten organ klasyfikacja towarów jest nieprawidłowa. Zarzut ten należy uznać za uzasadniony w odniesieniu do towarów objętych pozycją 14 decyzji.

Stosownie do zasady zawartej w regule 1 Ogólnych reguł interpretacji polskiej nomenklatury scalonej (ORINS) dla celów prawnych klasyfikację taryfową towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji taryfowych i uwag do sekcji lub działu taryfy celnej.

Z treści wnioskowanego przez skarżącą w dokumencie SAD kodu taryfowego 3302 10 90 0, uwag 1 lit. a i 2 do działu 33 taryfy oraz wyjaśnień do poz. 3302 taryfy wynika, że kod ten obejmuje:

1) stosowanie w przemyśle spożywczym mieszaniny substancji zapachowych z pozycji 3301, w szczególności mieszaniny olejków eterycznych, ich koncentratów i roztworów i mieszaniny oparte na jednej lub wielu takich substancjach pod warunkiem, że mieszaniny te są w rodzaju podstawowych surowców dla przemysłu spożywczego, np. w wyrobach cukierniczych lub przyprawach spożywczych,

2) mieszaniny nawet połączone z rozcieńczalnikiem lub cieczą nośną bądź zawierające alkohol, mieszaniny produktów objętych nawet innymi działami z jedną lub z kilkoma substancjami zapachowymi pod warunkiem, że substancje te stanowią element podstawowy mieszaniny.

Niesporny w sprawie skład produktów określonych wyżej w poz. 1 przedstawia się następująco:

– L. Extrakt: sól [...]%, olej (sok) czosnkowy [...]%,

– L. 500: ekstrakt pieprzowy [...]%, dekstroza-cukier gronowy [...]%, sól [...]%, glutaminian sodu [...]%, granulat [...]%, skrobia zmodyfikowana [...]%, sacharoza-cukier trzcinowy [...]%, ekstrakt czosnkowy [...]%, olej pieprzowy [..]%, olej selerowy [...]%,

– L. 0739: granulat [...]%, kwas cytrynowy [...]%, guma guar [...]%, kurkuma [...]%, skrobia zmodyfikowana [...]% .

Według skarżącej, do substancji zapachowych należy zaliczyć olejki cytrynowy, czosnkowy, selerowy, substancje pieprzowe i kurkumę.

Poza tymi substancjami produkty z pozycji 1 zawierają z reguły wiele innych składników. Oznacza to, że produkty te nie mogą być poczytane za "mieszaniny substancji zapachowych", które w pierwszej kolejności wymienia pozycja taryfowa 3302.

Poza tym, jeśli nawet oprzeć się na wyliczeniu skarżącej, stwierdzić należy, że w świetle przedstawionego ilościowego składu produktów wymienione przez skarżącą substancje nie spełniają wskazanego wyżej wymagania jako elementu podstawowego mieszaniny.

Przemawia to przeciwko klasyfikowaniu towarów z poz. 1 według wnioskowanego przez skarżącą kodu taryfowego.

Nie może odnieść skutku pogląd skarżącej, że podstawowy jest ten składnik, który przesądza o charakterze i funkcji produktu.

Reguła 1 ORINS oraz wyjaśnienia do tej pozycji nie przewidują kryterium oceny podstawowego – w powyższym rozumieniu – składnika (elementu) towaru według tego, czy przesądza on o charakterze i funkcji produktu.

Mając na uwadze powyższe okoliczności i dysponując art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego stwierdzić należy, że organy celne mogły dokonać zmiany wskazanej w zgłoszeniu taryfikacji produktów z poz. 1 i zaklasyfikować je według kodu 210390900 jako zmieszane przyprawy.

Przemawia za tym dodatkowo okoliczność, że również w sprawozdaniach z badań Centralnego Laboratorium Celnego z [...] sierpnia i z [...] września 2001 r. oraz w ekspertyzach Instytutu Chemii [...] z [...].08.2001 r. produkty te określone zostały jako mieszanki "przyprawowe" (k. 31, 35, 41 i 43 akt adm.).

Za przyjęciem takiej klasyfikacji przemawia również okoliczność, że jak wynika z treści zgłoszenia celnego i niekwestionowanych danych Głównego Inspektora Sanitarnego stanowiących przedmiot ustaleń organu odwoławczego, omawiane produkty jako dodatki w bardzo niewielkich dawkach stosowane są do produkcji majonezów, sosów sałatkowych i majonezowych, chrzanu i musztardy (k. 15 i 78 akt adm.) i wobec tego nie mogą być poczytane za produkty "w rodzaju podstawowych surowców dla przemysłu spożywczego" w rozumieniu pozycji taryfowej 3302 i wyjaśnień do tej pozycji.

W konkluzji należy stwierdzić, że decyzja organu pierwszej instancji w tej części została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca trafnie również zarzuca, że zawarte w decyzji organu pierwszej instancji rozstrzygnięcie w części dotyczącej odsetek wyrównawczych jest niezgodne z art. 210 § 1 pkt 5 i 6 Ordynacji podatkowej. Zawarte w sentencji decyzji sformułowanie wskazujące, że poboru i określenia kwoty odsetek dokona Dział Finansowy Urzędu Celnego w W. nie spełnia wymagań decyzji, jako rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie.

Rozstrzygnięcie to nie wskazuje bowiem wysokości (stopy) odsetek, początkowej i końcowej daty ich naliczenia oraz nie zawiera uzasadnienia prawnego obowiązku ich zapłaty przez skarżącą.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 200 oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.