Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2461/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 149
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Asesor WSA Joanna Kruszewska - Grońska, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi D. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania wprowadzania do obrotu produktu oddala skargę


UZASADNIENIE

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej "k.p.a.") oraz na podstawie art. 1 pkt 6, art. 4 ust. 1 pkt 3a, art. 12 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. 2017, poz. 1261 ze zm.), art. 54 ust. 1 i ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U UE L. 165 z 30 kwietnia 2008 r.; dalej "rozporządzenie (WE) nr 882/2004") oraz art. 104 § 1, art. 107 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania spółki D. sp. z o.o. sp. k. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G., znak: [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie wstrzymania wprowadzenia do obrotu produktu "[...]", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] nakazał spółce D. sp. z o.o. sp. k. wstrzymać wprowadzanie do obrotu produktu pod nazwą [...] do czasu zakończenia przez Głównego Inspektora Sanitarnego postępowania wyjaśniającego nr [...] prowadzonego w trybie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. 2017, poz. 149 ze zm.; dalej "u.b.ż.ż.") oraz wskazał jako odpowiedzialnego za wykonanie tych obowiązków zarząd spółki D. sp. z o.o. sp. k.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że D. sp. z o.o. sp. k. zgłosiła Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu zamiar wprowadzenia po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej suplementu diety o nazwie "[...]". Główny Inspektor Sanitarny zawiadomił spółkę D. sp. z o.o. sp. k. o rozpoczęciu postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż., po czym postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] zobowiązał spółkę do przedłożenia opinii właściwej jednostki naukowej potwierdzającej, czy przedmiotowy produkt jest środkiem spożywczym zgodnie z zaproponowaną przez podmiot kwalifikacją oraz czy spełnia wymagania określone dla suplementów diety. W postanowieniu tym Główny Inspektor Sanitarny wskazał, że jego wątpliwości wzbudza przeznaczenie produktu do stosowania u dzieci powyżej 1 roku życia, z uwagi na zawyżoną porcję witaminy A, witaminy E oraz witaminy D.

W dniu 11 maja 2018 r. w budynku przy ul. M. w G. należącym do spółki D. sp. z o.o. sp. k. została przeprowadzona kontrola sanitarna interwencyjna, której wyniki zamieszczono w protokole nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. W toku kontroli ustalono, że spółka D. sp. z o.o. sp. k. nie wystąpiła do jednostki naukowej o sporządzenie wymaganej opinii.

Z uwagi na to, że produkt o nazwie "[...]" został wprowadzony do obrotu i jest sprzedawany jako suplement diety, a zachodzi podejrzenie, iż nie spełnia wymagań określonych dla suplementów diety w zakresie zawartości EPA i DHA, organ I instancji uznał za zasadne czasowe wstrzymanie wprowadzania do obrotu tego produktu.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła spółka D. sp. z o.o. sp. k. domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania. W odwołaniu spółka zakwestionowała brak ustalenia początkowego terminu, od którego obowiązuje nakaz wstrzymania wprowadzania produktu do obrotu, a także zakwestionowała ustalenia dotyczące klasyfikacji produktu pod kątem bezpieczeństwa stosowania. Zarzuciła również naruszenie zasady proporcjonalności, naruszenie art. 8, 10 i 11 ustawy Prawo przedsiębiorców oraz naruszenie art. 96b k.p.a. poprzez brak powołania mediatora.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji w uzasadnieniu wskazał, że zawartość witamin w składzie zgłoszonego produktu o nazwie "[...]" wynosi: dla witaminy A i witaminy E 100% referencyjnej wartości spożycia, a dla witaminy D 200% referencyjnej wartości spożycia określonej w załączniku XIII do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywości. W związku z tym Główny Inspektor Sanitarny powziął wątpliwości co do spełnienia przez produkt wymagań przewidzianych dla suplementu diety przeznaczonego dla dzieci powyżej 1 roku życia i dorosłych, a tym samym zaistniały podstawy do wstrzymania wprowadzania produktu do obrotu, tj. do zastosowania środka, o którym mowa w art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z dnia 1 lutego 2002; dalej "rozporządzenie (WE) nr 178/2002").

Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż tylko Główny Inspektor Sanitarny może przeprowadzić postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy produkt objęty powiadomieniem spełnia wymagania dla danego środka spożywczego. Rozstrzyganie prawidłowości klasyfikacji środków spożywczych oraz analiza ich składu pod kątem bezpieczeństwa stosowania leżą w kompetencjach Głównego Inspektora Sanitarnego i zarówno Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G., jak i Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. nie mogą wypowiadać się na ten temat.

Zdaniem organu II instancji sam fakt wszczęcia przez Głównego Inspektora Sanitarnego opisanego wyżej postępowania i jego niezakończenie stanowi przesłankę, której spełnienie powoduje obowiązek wydania decyzji na mocy art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów zamieszczonych w odwołaniu organ wskazał, że większość z nich dotyczy kompetencji Głównego Inspektora Sanitarnego. Organ wskazał, że nie stanowi uchybienia niewskazanie daty początkowej obowiązywania nakazu, gdyż decyzja taka obowiązuje od momentu uprawomocnienia się. Organ nie stwierdził też naruszenia zasady proporcjonalności wskazując, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. nie zastosował środka najsurowszego, jakim jest wycofanie produktu z obrotu. Decyzja ta ma charakter środka, który można określić jako środek ochrony tymczasowej, gdyż obowiązuje wyłącznie do czasu zakończenia postępowania prowadzonego na podstawie art. 30 u.b.ż.ż Organ II instancji nie stwierdził również naruszenia art. 8, 10 lub 11 ustawy Prawo przedsiębiorców.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygnięcie wniosła spółka D. sp. z o.o. sp. k., zaskarżając je w całości oraz zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. Naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez prowadzenie działań inspekcyjno-nadzorowych wychodzących poza obszar uregulowany prawem;

2. Naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez podjęcia wszelkich niezbędnych czynności do wyjaśnienia sprawy, bazując wyłącznie na nieudowodnionych poszlakach stanowiących domniemanie naruszenia przez stronę przepisów prawa;

3. Naruszenie art. 7a § 1 k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść strony w sytuacji, gdy stronie nie udowodniono postępowania niezgodnego z prawem;

4. Naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie działań stronniczych w stosunku do organu I instancji działając przy tym na niekorzyść strony; tym samym zamaskowano uchybienia formalno-prawne poczynione przez organ I instancji w postępowaniu administracyjnym, co ostatecznie rzutowało na brak bezinteresowności organu II instancji;

5. Naruszenie art. 8 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez zmuszenie strony w drodze zaskarżonej decyzji do ograniczenia działalności mimo jej prowadzenia w sposób zgodny z prawem;

6. Naruszenie art. 10 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez brak kierowania się w swoich działaniach zasadą zaufania do strony oraz brakiem założenia, że działa ona zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów;

7. Naruszenie art. 11 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez nałożenie na stronę obowiązku wynikającego z zaskarżonej decyzji przy wątpliwościach co do treści normy prawnej, wskutek czego nie rozstrzygnięto sprawy na korzyść przedsiębiorcy;

8. Naruszenie art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie strony do władzy publicznej oraz brak kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania;

9. Zastosowanie uzasadnienia decyzji stanowiącego nadinterpretację stanu faktycznego;

10. Wydanie decyzji bez uprzednio zebranego wiarygodnego i niepodważalnego materiału dowodowego w sprawie;

11. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej w oparciu o brak przesłanek do wydania takiej decyzji;

12. Wykorzystanie art. 32 u.b.ż.ż przy stanie faktycznym nieadekwatnym do brzmienia danego przepisu.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że stan faktyczny opisany w protokole pokontrolnym nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. nie świadczy o naruszeniu przepisów prawa. W protokole tym nie wskazano żadnego przepisu, którego naruszenie wynika z braku opinii naukowej oraz stwierdzonego oznakowania produktu. Zachodzi nadto rozbieżność pomiędzy stanem faktycznym opisanym w tym protokole a stanem faktycznym opisanym w zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji organy nie posiadały żadnych dowodów świadczących o podejrzeniu co do szkodliwości lub jakości danego produktu. Wątpliwości w tym przedmiocie organ obowiązany był – zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a. - rozstrzygnąć na korzyść strony. Skarżąca podniosła, że organ II instancji nie wziął pod uwagę jej argumentów przedstawionych w odwołaniu od decyzji. W odwołaniu strona udokumentowała natomiast zasadność zastosowanych dawek poszczególnych składników w produkcie w przeliczeniu na jego zalecaną dzienną porcję, a także dowiodła, iż w obowiązującym prawie żywnościowym brak jest maksymalnych poziomów kwasu DHA.

Skarżąca wskazała też, że produkt od około 3 lat znajdował się w obrocie, gdyż już w dniu 22 grudnia 2014 r. został zgłoszony do Głównego Inspektora Sanitarnego" pod nazwą "[...]", a Główny Inspektor Sanitarny dopiero na skutek powiadomienia z dnia 21 września 2017 r. o zmianie nazwy produktu na "[...]" wszczął na mocy art. 30 ust. 2 u.b.ż.ż postępowanie wyjaśniające.

Skarżąca podniosła, że nie ziściły się przesłanki z art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż, gdyż podejrzenie dotyczy wyłącznie znajdowania się produktu w obrocie, przy czym organ nie udowodnił stronie niespełnienia wymagań określonych dla suplementów diety. Nadto organ nieprawidłowo powołał się na art. 54 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, który to przepis znajduje zastosowanie jedynie w przypadku wykrycia nieprawidłowości związanych z naruszeniem prawa materialnego, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Naruszeniem takim nie mogło być nieuzyskanie opinii, gdyż w prawie żywnościowym brak jest przepisu, który nakazywałby stronie jej posiadanie.

W opisany wyżej sposób organy I i II instancji naruszyły wynikające z art. 8 ustawy Prawo przedsiębiorców prawo podejmowania wszelkich działań z wyjątkiem tych, których zakazują przepisy prawa, a także naruszyły wynikającą z art. 10 ust. 1 tej ustawy zasadę zaufania do przedsiębiorcy.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. skarżąca wskazała, że podstawa prawna decyzji nie zawiera żadnego przepisu prawa materialnego, a uzasadnienie faktyczne nie zawiera opisu żadnego faktu uznanego za udowodniony w znaczeniu naruszenia przepisów o charakterze materialnym. Nadto organ zamieścił w uzasadnieniu rozbieżne stwierdzenia, raz wskazując na podejrzenie niespełnienia wymagań, a następnie na wykrycie niezgodności w tym zakresie. Nadto organ II instancji nie ustosunkował się do poszczególnych zarzutów odwołania błędnie wskazując, że dotyczą one kompetencji Głównego Inspektora Sanitarnego.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania prowadzonego przez organ II instancji oraz organ I instancji z jednoczesnym uchyleniem uprzednio zaskarżonej decyzji organu I instancji, a także o obciążenie organu kosztami związanymi z postępowaniem sądowym.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] lipca 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie nakazania spółce D. sp. z o.o. sp.k. wstrzymania wprowadzania do obrotu produktu pn. [...] do czasu zakończenia przez Głównego Inspektora Sanitarnego postępowania wyjaśniającego prowadzonego w trybie art. 30 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowi art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 149 ze zm.). Zgodnie z jego brzmieniem, w przypadku podejrzenia, że środek spożywczy, o którym mowa w art. 29 ust. 1 niespełniający wymagań określonych dla tego środka, znajduje się w obrocie, właściwy państwowy powiatowy lub graniczny inspektor sanitarny podejmuje decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzania tego środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu z obrotu do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1.

Art. 29 ust. 1 ustawy wskazuje, że podmiot działający na rynku spożywczym, który wprowadza lub ma zamiar wprowadzić po raz pierwszy do obrotu preparaty do początkowego żywienia niemowląt oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego, które nie należą do grup określonych w art. 24 ust. 2 pkt 1-3, suplementy diety oraz środki spożywcze, do których dodawane są witaminy, składniki mineralne lub substancje, o których mowa w załączniku III część B i C do rozporządzenia nr 1925/2006, jest obowiązany powiadomić o tym Głównego Inspektora Sanitarnego.

W myśl natomiast art. 30 ust. 1 ustawy po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w art. 29 ust. 1, Główny Inspektor Sanitarny może przeprowadzić postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy produkt objęty powiadomieniem, ze względu na jego skład, właściwości poszczególnych składników oraz przeznaczenie jest środkiem spożywczym zgodnie z zaproponowaną przez podmiot działający na rynku spożywczym kwalifikacją oraz czy spełnia wymagania dla danego rodzaju środka spożywczego.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że w związku z powiadomieniem złożonym przez spółkę D. sp. z o.o. sp. k. o wprowadzeniu po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej suplementu diety o nazwie "[...]" Główny Inspektor Sanitarny zawiadomił spółkę o rozpoczęciu postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż, po czym postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy zobowiązał spółkę do przedłożenia opinii właściwej jednostki naukowej potwierdzającej, czy przedmiotowy produkt jest środkiem spożywczym zgodnie z zaproponowaną przez podmiot kwalifikacją oraz czy spełnia wymagania określone dla suplementów diety. W postanowieniu tym Główny Inspektor Sanitarny wskazał, że jego wątpliwości wzbudza przeznaczenie produktu do stosowania u dzieci powyżej 1 roku życia, z uwagi na zawartość witaminy A, witaminy E oraz kwasów EPA i DHA.

W dniu 11 maja 2018 r. w należącym do spółki D. sp. z o.o. sp.k. budynku przy ul. M. w G. została przeprowadzona kontrola sanitarna interwencyjna, której wyniki zamieszczono w protokole nr [...]. W toku kontroli ustalono, że D. sp. z o.o. sp. k. nie wystąpiła do jednostki naukowej o sporządzenie wymaganej opinii. Poza sporem pozostaje, że postępowanie toczące się przed Głównym Inspektorem Sanitarnym do daty wydania zaskarżonej decyzji nie zostało zakończone. Pomimo niezakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Głównego Inspektora Sanitarnego, D. sp. z o.o. sp. k. wprowadziła do obrotu produkt objęty powiadomieniem, co sama potwierdza w treści skargi.

Zdaniem Sądu w sytuacji, w której podjęte zostało postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia, czy wprowadzany przez skarżącego do obrotu suplement diety spełnia wymogi wyznaczone przepisami prawa, powiadamiający nie przedstawił żądanych dokumentów pozwalających na zakończenie tego postępowania oraz wprowadził suplement do obrotu, uzasadnione było wydanie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. decyzji w oparciu o art. 32 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

W związku z zarzutami skargi wskazać trzeba, że powodem wydania ww. decyzji przez PPIS w G. nie były nieprawidłowości w oznakowaniu suplementu diety. Decyzja ta została wydana z uwagi na niezakończenie postępowania prowadzonego przez Głównego Inspektora Sanitarnego i brak opinii właściwej jednostki naukowej, do przedłożenia której – w oparciu o art. 31 ust. 1 pkt 2 ustawy – GIS zobowiązał stronę skarżącą.

Podkreślenia jednocześnie wymaga, że powiatowy inspektor sanitarny działając na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia nie prowadzi postępowania zmierzającego do ustalenia okoliczności, o których mowa w art. 30 ust. 1 ustawy. Postępowanie takie prowadzone jest bowiem przez Głównego Inspektora Sanitarnego. Celem regulacji zawartej w art. 32 ust. 1 ustawy jest wyłącznie czasowe uniemożliwienie obrotu produktem do momentu zakończenia postępowania wyjaśniającego toczącego się przed GIS.

Zgodnie z wykładnią art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. przedstawioną w uzasadnieniu wyroku WSA w Gliwicach z dnia 5 listopada 2013 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Gl 112/13, zaakceptowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt II OSK 445/14 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) w przypadku wszczęcia i niezakończenia przez Głównego Inspektora Sanitarnego postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 u.b.ż.ż., którego przedmiotem jest ustalenie, czy suplementy diety spełniają przewidziane dla nich wymagania, obowiązkiem organów inspekcji sanitarnej przed podjęciem decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzania do obrotu tych suplementów diety, jest wyłącznie ustalenie, że znajdują się one w obrocie. Natomiast podejrzenie, że jest to środek spożywczy niespełniający wymagań określonych dla tego środka związane jest z działaniem Głównego Inspektora Sanitarnego, który jest organem właściwym do prowadzenia postępowania mającego na celu dokonanie takich właśnie ustaleń. Sam fakt wszczęcia przez uprawniony organ takiego postępowania i jego niezakończenie stanowi przesłankę, której spełnienie się powoduje obowiązek wydania decyzji na mocy art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż. Za takim rozumieniem przepisu art. 32 ust. 1 ustawy przemawia także wykładnia celowościowa. Sprzeczne z ratio legis ustawy byłoby bowiem prowadzenie równolegle przez dwa różne organy (GIS i PPIS) tożsamych postępowań w celu ustalenia, czy produkt objęty powiadomieniem spełnia wymagania określone dla tego środka.

Wobec powyższego powiatowy inspektor sanitarny już w przypadku wystąpienia podejrzenia, że środek spożywczy wymieniony w art. 29 ust. 1 ustawy, co do którego toczy się postępowanie wyjaśniające w trybie art. 30 ust. 1 ustawy, znajduje się w obrocie, podejmuje decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzania tego środka do obrotu.

Warto zauważyć, że zgodnie z zasadą ostrożności ustanowioną w art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego (...) (Dz.U. UE L.2002.31.1 z późn.zm.) w szczególnych okolicznościach, gdy po dokonaniu oceny dostępnych informacji stwierdzono niebezpieczeństwo zaistnienia skutków szkodliwych dla zdrowia, ale nadal brak jest pewności naukowej, w oczekiwaniu na dalsze informacje naukowe umożliwiające bardziej wszechstronną ocenę ryzyka mogą zostać przyjęte tymczasowe środki zarządzania ryzykiem konieczne do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia określonego we Wspólnocie. Środki te powinny być proporcjonalne i nie bardziej restrykcyjne dla handlu niż jest to wymagane w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia określonego we Wspólnocie. Przewidziana w art. 32 ustawy decyzja o czasowym wstrzymaniu wprowadzania środka spożywczego do obrotu jest takim tymczasowym środkiem zarządzania dla zapewnienia ochrony zdrowia.

Podkreślenia wymaga, że nie sposób podzielić poglądu strony skarżącej, że przed podjęciem decyzji, o której mowa w art. 32 ust. 1 u.b.ż.ż, państwowy powiatowy inspektor sanitarny zobowiązany jest do przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy suplementy diety spełniają przewidziane dla nich wymagania oraz czy zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania skutków szkodliwych dla zdrowia przez te suplementy. Rozstrzyganie co do prawidłowości klasyfikacji środków spożywczych oraz analiza ich składu pod kątem bezpieczeństwa stosowania leżą w kompetencjach Głównego Inspektora Sanitarnego, wobec czego zarówno PPIS w G., jak i organ II instancji, nie mogły wypowiadać się w tej kwestii. Z powyższych przyczyn nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez organy przepisów art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia przez organy inspekcji sanitarnej w oparciu o art. 32 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Również pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że zarówno decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z [...] czerwca 2018 r., jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z [...] lipca 2018 r., są zgodne z prawem.

Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.