Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1314/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 44, art. 59 par. 1  w zw. z art. 58 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie WSA Ewa Michna WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. P. A s.c. w K na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2015 r. znak: [...] cofnął M. S. i J. P. zezwolenie z dnia 10 lipca 2015 r. znak: [...] na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A, tj. o zawartości do 4,5 % alkoholu oraz piwa, związaną z organizacją przyjęć.

Powyższa decyzja została doręczona stronom w dniu 4 stycznia 2016 r. (doręczenie zastępcze), co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy.

Od powyższej decyzji w dniu 13 maja 2016 r. odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożyły ww. strony. Odwołujący wskazali, że korespondencja do A spółki cywilnej była wysyłana w okresie świąteczno-noworocznym, a w tym czasie osoba odpowiedzialna za przekazywanie korespondencji do właścicieli spółki nie była obecna w siedzibie firmy, jak i żaden ze współwłaścicieli. Nadto wnieśli o uznanie rozmowy telefonicznej z dnia 11 maja 2016 r. jako daty ustnego zawiadomienia o utracie przedmiotowego zezwolenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 24 czerwca 2016 r. znak: [...] działając na podstawie art. 59 § 1 w zw. z art. 58 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) – dalej, k.p.a. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 58 § 1 i 2 k.p.a. oraz wskazał, że jednoznacznie wynika z niego, iż istnieją cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie, aby organ administracji mógł przywrócić termin do dokonania czynności wskazanej we wniosku o przywrócenie terminu, a mianowicie: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku winy, wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, dopełnienie wraz z wniesieniem żądania o przywrócenie terminu czynności, dla której termin był określony.

Organ podkreślił, że uprawdopodobnienie uchybienia terminu bez winy strony jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód, nie dającym pewności, lecz jedynie wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o danym fakcie. Uprawdopodobnienie prowadzi do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie rzeczywiście miało miejsce, a zakres uprawdopodobnienia obejmuje zdarzenie, które spowodowało brak winy po stronie zainteresowanego.

W rozpatrywanym przypadku bezspornym jest, jak wskazał organ, że odwołanie od decyzji organu I instancji złożono po upływie ustawowego terminu, tj. po 18 stycznia 2016 r. Z treści wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wynika, iż korespondencja była wysyłana w okresie świąteczno-noworocznym, a w tym czasie osoba odpowiedzialna za przekazywanie korespondencji do właścicieli A s.c. nie była obecna w siedzibie firmy, podobnie jak żaden ze współwłaścicieli. W ocenie Kolegium powyższe twierdzenie nie jest wystarczającym uzasadnieniem braku winy do dokonania czynności procesowej przez stronę. Jak wskazano strona świadoma faktu, iż w danym okresie w siedzibie firmy nikt nie odbierze ani nie przekaże korespondencji, winna zawiadomić organ o tymczasowym (innym) adresie korespondencyjnym lub ustanowić pełnomocnika do doręczeń.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. P. – dalej skarżący, wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylenie postanowienia oraz o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazał, iż z nieznanych przyczyn awizo nie dotarło do siedziby firmy, a o decyzji strony został powiadomiony ustnie przez urzędniczkę. Nadto ponownie wniósł o "uznanie daty ustnie przekazanej decyzji jako wiążącej".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa niniejsza została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie z treścią przywołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.

Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie sądowa kontrola z uwzględnieniem powyższych kryteriów doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sądowoadministracyjnej kontroli w rozpoznawanej sprawie jest legalność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 czerwca 2016 r. odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r. cofającej M. S. i J. P. zezwolenie z dnia 10 lipca 2015 r. znak: [...] na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A, tj. o zawartości do 4,5 % alkoholu oraz piwa, związaną z organizacją przyjęć.

Przede wszystkim podnieść należy, że przepis art. 44 k.p.a. normuje instytucję uniwersalnego doręczenia zastępczego pism w postępowaniu administracyjnym.

Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

§ 2 stanowi: Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

§ 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.

§ 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Po upływie ww. terminów przyjmuje się fikcję doręczenia pisma. Unormowana w tym przepisie instytucja fikcji doręczenia sprowadza się do stwierdzenia, że strona odebrała przesyłkę, podczas gdy fizycznie do takiego odbioru nie doszło. Wynika to z faktu, że strona miała możliwość odbioru skierowanej do niej przesyłki ale z niej nie skorzystała.

Z akt administracyjnych wynika, że w związku z nieobecnością adresatów przesyłka zawierająca odpis ww. decyzji została dwukrotnie awizowana oraz pozostawiona w placówce pocztowej.

Zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. należało więc przyjąć, że przesyłka ta została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 4 stycznia 2016 r., to jest z upływem ostatniego dnia 14 - dniowego terminu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej. Z ww. przepisu wynika również brak podstawy prawnej pozwalającej na uznanie za skuteczne telefonicznego zawiadomienia o decyzji, o co wnosił skarżący.

Przechodząc zatem do merytorycznej oceny wniesionej skargi w pierwszej kolejności zauważyć należy, że skarżący nie kwestionuje faktu wniesienia odwołania po terminie.

W dniu 13 maja 2016 r. skarżący wniósł do organu odwołanie od decyzji z dnia 10 grudnia 2015 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

W ocenie Sądu stwierdzić należy, że organ słusznie uznał, iż strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu (art. 58 § 1 k.p.a.). Kryterium braku winy wiąże się bowiem z koniecznością dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, a powołane przez stronę okoliczności nie wskazują na to, że niedokonanie czynności w ustawowym terminie spowodowane było przeszkodą nie do przezwyciężenia przy dochowaniu najwyższej staranności.

Za okoliczność braku winy w uchybieniu terminu nie może być uznany powołany przez skarżącego fakt, że awizo z decyzją o utracie koncesji zostało wysłane w okresie świątecznym i zaginęło nie z jego przyczyny.

Przede wszystkim, w tym miejscu należy podkreślić, że w aktach sprawy znajduje się prawidłowo awizowana przesyłka zawierająca tą decyzję, a ponadto należy zgodzić się z twierdzeniami organu, że fakt, iż korespondencja była wysyłana w okresie świąteczno-noworocznym nie jest wystarczającym uzasadnieniem braku winy do dokonania czynności procesowej przez stronę. Wskazać należy bowiem, że skarżący świadomy faktu, iż w danym okresie w siedzibie firmy nikt nie odbierze ani nie przekaże korespondencji, winien zawiadomić organ o tymczasowym (innym) adresie korespondencyjnym lub ustanowić pełnomocnika do doręczeń, czego w niniejszej sprawie nie uczynił.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.