Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 7/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
658
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi K.P. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie zwrotu opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Skargą z [...] r. K. P. działając przez pełnomocnika zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach bezczynność Burmistrza Miasta P. w przedmiocie zwrotu II raty opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych.

Zarządzeniem z [...] r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w wyznaczonym terminie, pełnomocnik przesłał poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię pełnomocnictwa z dnia [...] r. do reprezentowania skarżącej przeciwko Gminie P. o zapłatę z adnotacją, że pełnomocnictwo obejmuje: "wszystkie instancje sądowe oraz organy egzekucyjne, administracji państwowej i samorządowej."

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, co wynika z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Oznacza to, że w aktach sprawy winien znaleźć się pisemny dokument potwierdzający istnienie pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Zgodnie z art. 36 p.p.s.a. pełnomocnictwo może być: 1) ogólne - do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi, 2) do prowadzenia poszczególnych spraw, 3) do niektórych tylko czynności w postępowaniu.

Natomiast zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przy czym, jak stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

W rozpoznawanej sprawie strona w zakreślonym terminie nadesłała pełnomocnictwo do działania za stronę skarżącą w sprawie przeciwko Gminie P. o zapłatę przed wszystkimi instancjami sądowymi, organami egzekucyjnymi, administracji państwowej i samorządowej. W ocenie Sądu nie można tego dokumentu uznać za prawidłowe uzupełnienie braków formalnych skargi. Sąd w pełni zgadza się z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 września 2010 r. – sygn. akt. II OSK 1828/10, że "samo udzielenie pełnomocnictwa ogólnego do występowania we wszystkich sprawach przed sądami wszystkich instancji uzasadnia twierdzenie, że pełnomocnik nie jest należycie umocowany do działania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne nie są zaliczane do sądów powszechnych. Sąd administracyjny nie jest także urzędem rozumianym jako organ władzy publicznej o określonym zakresie działania czy jako zespół osób wykonujący określone zadania, ani instytucją rozumianą jako zakład o charakterze publicznym zajmujący się określonym zakresem spraw, działający w jakiejś dziedzinie." W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ten pogląd jest dominujący.

Również w piśmiennictwie zwrócono uwagę, że ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje instytucji pełnomocnictwa domniemanego. W każdym przypadku, bez względu na okoliczności, wymagane jest, aby udzielenie pełnomocnictwa miało charakter wyraźny (zob. Z.R. Kmiecik, Zakres pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym..., s. 5). To stanowisko znajduje w pełni potwierdzenie w orzecznictwie. W wyroku z dnia 4 stycznia 2007 r., II FSK 33/06, niepubl., NSA stwierdził, że pełnomocnictwo "upoważniające do prowadzenia we wszystkich instancjach sprawy w postępowaniu administracyjnym" nie stanowi skutecznego umocowania do działania w imieniu mandanta w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż to postępowanie nie jest "kolejną instancją postępowania administracyjnego" (podobnie WSA w Lublinie w postanowieniu z dnia 20 lutego 2006 r., III SA/Lu 14/06, LEX nr 910157; zob. też wyrok NSA z dnia 2 marca 2012 r., II OSK 1428/10, LEX nr 1138018). Także pełnomocnictwo do reprezentowania strony przed sądami powszechnymi (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 2 września 2005 r., III SA/Wa 1615/05, LEX nr 228121) czy przed SN (postanowienie NSA z dnia 30 marca 2005 r., II OZ 116/05, LEX nr 302229) nie daje podstawy do reprezentacji strony przed WSA czy NSA, które są sądami szczególnymi (zob. Małgorzata Niezgódka-Medek Komentarz do art. 36 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Istotnym w rozpoznawanej sprawie jest, że pełnomocnik skarżącej posługiwał się tym pełnomocnictwem wzywając Gminę P. o zwrot opłaty jako świadczenia nienależnego w przedsądowym wezwaniu do zapłaty, które jest instytucją postępowania cywilnego a nie sądowoadministracyjnego. Pozwala to w braku precyzyjnego wskazania zakresu pełnomocnictwa uznać, że sformułowanie "wszystkie instancje sądowe" dotyczy wszystkich instancji w postępowaniu przed sądami powszechnymi w sprawie przeciwko Gminie P. o zapłatę, a nie sądami administracyjnymi.

Powyższe oznacza, że w rozpoznawanej sprawie strona mimo wezwania nie uzupełniła braków formalnych skargi, a to powodowało konieczność jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.