Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 635/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 61 ust 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 7 ust 1 , ust 1a ust 2
journal: Dz.U. 1995 nr 16 poz 78
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2017 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 10 marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala


UZASADNIENIE

Wójt Gminy O. decyzją z dnia 18 stycznia 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4 oraz art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 104 § 1 K.p.a. odmówił M. G. ustalenia warunków zabudowy dla budowy trzech budynków mieszkalno – usługowych na działce nr [...] w miejscowości N., gmina O.. W uzasadnieniu organ podniósł, że Gmina O. w obszarze wskazanym we wniosku nie posiada aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z tym inwestycja polegająca na budowie trzech budynków mieszkalno - usługowych wymaga w myśl art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia warunków zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; teren ma dostęp do drogi publicznej; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Powierzchnia przedmiotowej działki nr [...] w miejscowości N. G. O. wynosi 1,02 ha i stanowi grunty rolne w użytkach i klasach RIIIb, Wp. Przedmiotowa działka znajduje się w kompleksie gruntów rolnych o wysokiej przydatności rolniczej, zaliczonych do III klasy bonitacyjnej, w obszarze występowania najlepszych gleb mineralnych, dla których w planie zagospodarowania gminy (który utracił ważność) nie było zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, a więc nie spełnia wymogów określonych w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 cytowanej ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas l - III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,50ha wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Pod pojęciem "zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia" - należy rozumieć obszar gruntów rolnych przewidzianych do zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne, zawarty w granicach opracowania planu, wyznaczony na rysunku projektu planu zagospodarowania przestrzennego liniami rozgraniczającymi tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, w związku z tym uzyskanie takiej zgody może nastąpić jedynie w trakcie procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ochrona gruntów rolnych polega na ograniczaniu przeznaczenia ich na cele nierolnicze lub nieleśne. Ponadto art. 6 powołanej ustawy stanowi, że na cele nierolnicze można przeznaczyć przede wszystkim grunty jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o niższej przydatności produkcyjnej. Planowana na działce nr [...] położonej w miejscowości N. gmina O., wchodzącej w j skład dużego obszaru gruntów rolnych klasy III, zabudowa mieszkaniowo-usługowa ingeruje w otwartą przestrzeń rolniczą, której utrzymanie jest jednym z głównych celów ochrony gruntów rolnych i leśnych. Na przedmiotowej działce dopuszczalna byłaby tylko taka inwestycja, która nie zmieniłaby rolnego charakteru gruntu. Planowana inwestycja będzie kolidować z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Biorąc powyższe pod uwagę Wójt Gminy O. odmówił ustalenia warunków zabudowy.

Od tej decyzji odwołanie złożył M. G. zarzucając naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez zmianę zajętego wcześniej stanowiska w toku postępowania administracyjnego. W szczególności odwołujący wskazał, że organ nie wystąpił do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o wydanie zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 10 marca 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że jak ustalono na podstawie wypisu z ewidencjuj gruntów działka nr [...] stanowi grunt rolny na który składają się użytki rolne o symbolu Rlllb o powierzchni 0,98 ha i grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi o symbolu Wp o powierzchni 0,04 ha. W dniu 10 października 2015 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (na podstawie ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych- Dz.U z 10 lipca 2015 r. poz. 1338), gdzie dodano przepisy art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie zatem z art. 7 ust. 2 a w/w ustawy, nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1/ co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2/ położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami; 3/ położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; 4/ ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. Biorąc pod uwagę w/w przepis stwierdzić należy, działka objęta wnioskiem jako że stanowi grunt rolny o klasie III co do zasady wymaga zgody na przeznaczanie jej na cele nierolnicze. Kolegium dokonało analizy cytowanego wyżej przepisu z art. 7 ust. 2 a w/w ustawy, ale i też w tym przypadku nie ma przesłanek do odstąpienia od zgody na przeznaczenie przedmiotowej działki na cele nierolnicze. Nie został spełniony warunek określony w pkt 4, tzn. działka objęta wnioskiem przekracza powierzchnię 0,5 ha. A zatem nie można w tym przypadku skorzystać z dobrodziejstwa zapisu art. 7 ust. 2a w/w ustawy, który mówi wprost, że warunki określone w pkt od 1 do 4 muszą zostać spełnione łącznie. Ma to swoje dalsze konsekwencje, albowiem jak słusznie zauważył organ l instancji, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1- 5 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W pkt 4 zawarty został warunek, że można ustalić warunki zabudowy, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. W niniejszej sprawie zgoda taka jest wymagana. Organ stwierdził, że zarzut strony, iż organ nie wystąpił do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o wydanie zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, jest bezzasadny. Skoro Gmina O. nie jest obecnie na etapie uchwalania planu miejscowego nie można o taką zgodę wystąpić niejako poza procedurą uchwalania planu.

Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M. G. zarzucając naruszenie:

1/ art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 7 K.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ II instancji niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania niezbędnego dla rozpatrzenia sprawy materiału dowodowego, a w konsekwencji nie zwrócenie się do Wójta Gminy O. z żądaniem przedstawienia swojego stanowiska w związku z podniesionymi przez stronę w przedmiotowym odwołaniu zarzutami dotyczącymi naruszenia przez organ I instancji art. 8 K.p.a. poprzez zmianę wcześniej zajętego stanowiska w sprawie w toku postępowania administracyjnego – a w konsekwencji zaniechanie – pomimo składanych wnioskodawcy wcześniejszych zapewnień – wystąpienia przez organ z wnioskiem do ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych o wydanie zgody na przeznaczenie gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy IIIb na cele nierolnicze, co miało wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie w drodze odmowy ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] w miejscowości N. gmina O. oraz spowodowało, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było w sposób rażąco naruszający zaufanie obywatela do organu administracji publicznej;

2/ art. 138 K.p.a. poprze utrzymanie w mocy decyzji organu i instancji pomimo, że ten rozpoznając sprawę rażąco naruszył art. 8 K.p.a. dokonując zmiany zajętego wcześniej stanowiska w sprawie w toku postępowania administracyjnego, na niekorzyść wnioskodawcy;

3/ art. 7 ust. 1 a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy dokonuje się wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podczas gdy z art. 7 ust. 1 a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jasno wynika, że przepisu o którym mowa w ust. 1 nie stosuje się do terenów dla których miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie sporządza się.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania.

Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest ocenia legalności decyzji SKO w K. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. budowy trzech budynków mieszkalno – usługowych na działce nr [...] w miejscowości N., gmina O.. Zdaniem organów obu instancji, z uwagi na fakt, iż zamierzenie inwestycyjne dotyczy terenu, który wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnego na cele nierolnicze, przesądza o braku podstaw do wydania żądanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zdaniem sadu stanowisko to jest stanowiskiem właściwym

Zgodnie z dyspozycja art. 59 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.(dalej; ustawa). zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Istotą decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na zmianie zagospodarowania terenu jest ustalenie, uwarunkowań urbanistyczno-architektonicznych dla przedsięwzięcia inwestycyjnego. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa urbanistyczno-architektoniczne ramy w jakich dane przedsięwzięcie może być realizowane. Nadrzędnym celem dla jakich decyzje tego rodzaju w procesie inwestycyjnym są wymagane, jest kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy (art. 3 ust 1 ustawy) i dążenie do zachowania ładu przestrzennego rozumianego jako ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy).

Wymogi od spełnienia których uzależniona jest prawna możliwość ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego określone są w art. 61 ust 1 ustawy. Zgodnie z tą regulacją wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Tak więc jednym z warunków wymaganych ustawą, od których spełnienia uwarunkowana jest możliwość ustalenia warunków zabudowy jest to, by teren którego wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, chyba że jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Przepisami regulującymi kwestię dopuszczalnej zmiany przeznaczenia gruntów z rolnych lub leśnych na grunty o przeznaczeniu na cele nierolnicze i nieleśne są przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1161). Zgodnie z art. 7 ust 2 pkt 1 tej ustawy przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. Z kolei art. 7 ust 1 przesądza, iż przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyrażenie zgody, o której mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 5, następuje na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta) (art. 7 ust 3). Stroną w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) - (art. 7 ust 3a).

Regułą jest więc, iż rolne przeznaczenie gruntu jest negatywną przesłanką ustalenia dla tego gruntu warunków zabudowy. Wyjątkiem od tej reguły jest tzw. budowa zagrodowa, o której mowa w art. 61 ust 4 ustawy. Regułą jest też, że zmiany przeznaczenia gruntu z rolnego na cele nierolnicze (np. budowlane) dokonuje się w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. W końcu regułą też jest, że zmiana przeznaczenia użytków rolnych klas I-III na cele nierolnicze wymagaj uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju. Wyjątki reguły, że grunt rolny - użytki rolne klas I-III nie wymaga zgody właściwego ministra na odrolnienie, wymienione są w art. 7 ust 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przepis ten stanowi, iż nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:

1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;

2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820);

3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191). Także grunty rolne położone w granicach administracyjnych miast nie wymagają zgody na tzw. odrolnienie (art. 10a ustawy).

Żaden przepis nie dopuszcza możliwości zmiany przeznaczenia gruntu rolnego na cel budowlany w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Jak mowa o tym wyżej, zmiana ta dokonuje się wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego a wójt, burmistrz lub prezydent miasta są stroną tego postępowania wyłącznie w procedurze planistycznej. Tak ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych podmiotom tym nie daje kompetencji do występowania o zmianę przeznaczenia gruntu do właściwego ministra w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Zresztą przepis art. 61 ust 1 pkt 4 ma jednoznaczne brzmienie - wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku (...) gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze. Konieczność uzyskania takiej zgody wyklucza ustalenia dla danego terenu warunków zabudowy. Pogląd ten w kontekście przepisów mających jak się wydaje brzmienie jednoznaczne, nie dające podstaw do różnych interpretacji, jest o orzecznictwie ugruntowany. Dla przykładu przytoczyć można wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2012 r. II OSK 761/11 w którym wskazano, iż przepis art. 7 ust. 1 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowi odzwierciedlenie ogólnej zasady, że jeśli przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne wymaga zgody właściwego organu administracji, to taka zmiana przeznaczenia może nastąpić jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w u.p.z.p. Z kolei w wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r. II OSK 947/15 Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje iż przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przewiduje dwie odrębne sytuacje, kiedy jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy: teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne bądź teren jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p. Przytoczyć można też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 grudnia 2014 r. II SA/Rz 990/14, który wyraził pogląd, iż skoro z mocy u.p.z.p. nie jest możliwe wydawanie decyzji o warunkach zabudowy w przypadku, gdy teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, to odmowa zastosowania tego przepisu byłaby sprzeczna z zasadą praworządności.

Zarzuty skargi są bezzasadne. Skoro z mocy ustaw Wójt Gminy O. nie miał żadnych kompetencji do występowania do właściwego ministra o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenie gruntu rolnego na cel nierolniczy (budowlany) w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, to nie mógł naruszyć jakichkolwiek ogólnych zasad rządzących postępowaniem, administracyjnym. Skoro wniosek o wydanie decyzji zabudowy dotyczył terenu, oznaczonego jako grunt rolny II klasy bonitacyjnej a wnioskodawca nie domagał się ustalenia warunków zabudowy dla tzw. zabudowy zagrodowej i niespornym jest, że teren którego dotyczył wniosek nie podlegał wyłączeniu z wymogu uzyskania zgody właściwego ministra na odrolnienie o których mowa w art. 7 ust 2a oraz 10 a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych – wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy było w pełni legalne. Przepis na który powołuje się skarżący art. 7 ust 1a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie ma w sprawie zastosowania. Przepis ten wprowadzony ustawa z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych. (Dz. U. poz. 904 z późn. zm.). dotyczy terenów, dla których miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie sporządza się, trenów wyłączonych funkcjonalnie z działań planistycznych np. terenów zamkniętych - terenów o charakterze zastrzeżonym ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, określone przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych (art. 2 pkt 9 Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. – ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 z późn. zm. (por. uzasadnienie projektu ustawy o działaniach antyterrorystycznych). Wniosek skarżącego o ustalenie warunków zabudowy, terenu takiego nie dotyczył.

Mając na uwadze powyższe okoliczności na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.