Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 257/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R. S. (zwanego dalej: "Skarżącym") od decyzji z dnia [...] października 2016 r., nr [...], wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta B. przez Kierownika Referatu Gospodarki Przestrzennej o ustaleniu warunków zabudowy uchyliło zaskarżoną decyzję w części ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji w postaci budowy zjazdu publicznego i umorzyło w tym zakresie postępowanie przed organem l instancji, zaś w pozostałej części utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że po rozpatrzeniu wniosku M. P., organ l instancji wyżej wskazaną decyzją, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji na działce nr [...] w B. , położonej przy ul. D., polegającej na budowie warsztatu samochodowego z częścią biurowo socjalną, 4 miejsc postojowych oraz zjazdu publicznego.

Decyzję powyższą zakwestionował w odwołaniu Skarżący, właściciel sąsiedniej działki nr ew. [...], wnosząc o jej uchylenie oraz wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy z uwagi na sprzeczność zamierzenia

z regulacją art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm., zwanej dalej: "u.p.z.p.") oraz innymi przepisami, o których mowa w odwołaniu. Zdaniem Skarżącego, realizacja wnioskowanego obiektu - warsztatu samochodowego

z częścią biurową i socjalną spowodowałaby wprowadzenie zupełnie nowej funkcji

w obszarze analizowanym (funkcji usługowej), która nie stanowi kontynuacji funkcji

w otoczeniu (ścisła zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna na wschód od ul. [...] oraz tereny użytkowane rolniczo (ogrodniczo) - szklarnie i folie

z budynkiem składowym w ramach prowadzonego gospodarstwa ogrodniczego na zachód od przedmiotowej ul. [...]. Zdaniem Skarżącego niezrozumiały wydaje się fakt zaliczenia do zabudowy usługowej placu manewrowego w ramach nieruchomości nr [...] (co miałoby uzasadniać zabudowę usługową na działce [...]), ponieważ na przedmiotowej nieruchomości brak jest jakiejkolwiek zabudowy kubaturowej. Ponadto wskazał, że organ I instancji bez podstawy prawnej ustalił warunki zabudowy dla robót budowlanych związanych z budową: zjazdu publicznego

z drogi miejskiej, 4 miejsc postojowych, gdyż zgodnie z definicją art. 29 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, zaś zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga budowa zjazdów z dróg gminnych.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w B. decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w części ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji w postaci budowy zjazdu publicznego

i umorzyło w tym zakresie postępowanie przed organem l instancji, zaś w pozostałej części utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy

w pierwszej kolejności przytoczył treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Następnie podniósł, że

z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu,

w najbliższym otoczeniu działki objętej wnioskiem brak jest jakiejkolwiek zabudowy natomiast w całym obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa rolno-ogrodnicza oraz plac manewrowy do nauki jazdy. Kolegium wskazało, że zasada "dobrego sąsiedztwa" nie polega na powielaniu celu

i charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie sąsiednim. Może stanowić uzupełnienie funkcji dominującej w sąsiedztwie. Taką rolę do spełnienia będzie miał, zdaniem Kolegium, przedmiotowy warsztat samochodowy. Organ podniósł, że z wyjaśnienia inwestora, przekazanego SKO w piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. wynika,

iż w planowanym warsztacie nie będą prowadzone prace blacharskie i lakiernicze,

co niewątpliwie przyczyni się do zmniejszenia potencjalnej uciążliwości zakładu.

W ocenie Kolegium, w przedmiotowej sprawie nie było zatem podstaw do kwestionowania planowanej inwestycji pod względem jej zgodności z funkcją terenu analizowanego. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że ustalone przez organ l instancji wskaźniki i parametry planowanej zabudowy (linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych, gzymsu lub attyki, geometria dachu) w odniesieniu do zabudowy istniejącej zostały ustalone prawidłowo, a zatem nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji, określonej we wniosku inwestora.

Kolegium przyznało natomiast rację Skarżącemu, że aktualnie budowa zjazdów z dróg gminnych i powiatowych nie wymaga uzyskiwania pozwolenia na budowę

(a nawet zgłoszenia - od 1 stycznia 2017 r.). W konsekwencji na inwestycję realizowaną przez inwestora, wymagana jest jedynie decyzja zezwalająca na jego lokalizację wydawaną przez zarządcę danej drogi. Stąd, w ocenie Kolegium brak jest podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji w postaci budowy zjazdu.

Za bezpodstawny organ odwoławczy uznał natomiast zarzut braku obowiązku ustalania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej także na budowie 4 miejsc postojowych. Zarzut ten nie jest jednak zasadny, gdyż powołane przez skarżącego przepisy art. 50 ust. 2 u.p.z.p. mają ograniczone zastosowanie do ustalania warunków zabudowy. Podstawową regulację dla warunków zabudowy stanowią bowiem przepisy art. 59 ust. 1 i 2 u.p.z.p. Analiza powyższych przepisów oznacza, że wydania decyzji o warunkach zabudowy wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu, nawet ta, która nie wymaga pozwolenia na budowę,

z wyjątkiem tymczasowej do roku.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc jednocześnie

o uchylenie przedmiotowej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego oraz na zasadzie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.")

o dołączenie do akt sprawy i przeprowadzenie dowodu z załączonego szkicu zabudowy wokół działki o nr [...] na okoliczność ustalenia, ze na analizowanym terenie nie ma żadnych budynków spełniających kryteria funkcji usługowej. Zaskarżonej decyzji zarzucił

l. istotne prawa materialnego mając wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja spełnia warunek kontynuacji funkcji zabudowy w sytuacji, gdy:

- na analizowanym terenie nie ma ani jednego budynku o funkcji usługowej,

- na analizowanym terenie są jedynie budynki mieszkalne jednorodzinne, a zatem obiekty o funkcji mieszkaniowej, a nie usługowej. a przez to nie zostaje spełniony warunek kontynuacja funkcji.

2. istotne naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy:

- art. 7 i 77 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji obarczonej wadami prawnymi w wyniku braku wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz braku gruntownego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także bez szczegółowej analizy zebranego materiału dowodowego,

- art. 107 § 3 k.p.a., poprzez błędne uzasadnienie skarżonej decyzji, poprzez niedoniesienie się w jej uzasadnieniu do wszystkich zarzutów podnoszonych przez Skarżącego w skardze do SKO.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął podniesione w niej zarzuty. Podniósł, że odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie

art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. podkreślił, że zabudowa planowana, tj. warsztat samochodowy w żaden sposób nie godzi się z występującą zabudową na tym terenie, bowiem jedyną istniejącą zabudową w tamtym miejscu są budynki mieszkalne jednorodzinne (na wschód od ul. [...]) oraz tereny upraw ogrodniczych z budynkiem składowym na potrzeby tych upraw (na zachód od ulicy [...]) - co w sposób szczegółowy obrazuje dołączony do skargi szkic.

W bezpośrednim sąsiedztwie spornej nieruchomości znajduje się zabudowa

o ujednoliconej, ale zgoła odmiennej funkcji, co nie budzi żadnych wątpliwości. Interpretacja cytowanego przepisu dokonana przez organ, zdaniem Skarżącego, prowadzi do niesłusznych wniosków, że kontynuacja funkcji może polegać na wprowadzeniu nowej funkcji bez jakiegokolwiek uzasadnienia. Ponadto zupełnie chybiona wydaje się, w ocenie strony skarżącej, również argumentacja SKO

w przedmiocie uzupełnienia funkcji dominującej poprzez wyjaśnienie, że usługi świadczone przez warsztat samochodowy mogą być przydatne mieszkańcom przyszłego osiedla. Poza tym Skarżący podniósł, że z całą pewnością warsztat mechaniczny stojący pomiędzy dwoma budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi będzie stanowił niedogodności związane z realizacją funkcji mieszkaniowej. Wskazał, że właściciel planowanego warsztatu jest jednocześnie pracownikiem, co nasuwa logiczny

wniosek o możliwości pracy przez niego zarówno do późnych godzin wieczornych, jak i w sobotę czy niedzielę. Zaznaczył, że przy dużym nagromadzeniu samochodów będą one zajmowały nie tylko nieruchomość Inwestora, ale również drogę dojazdową do posesji.

Skarżący nadmienił również, ze niezrozumiały wydaje się fakt zaliczenia do zabudowy usługowej placu manewrowego w ramach nieruchomości [...] (co miałoby uzasadniać zabudowę usługową na działce [...]), ponieważ na przedmiotowej nieruchomości brak jest jakiejkolwiek zabudowy kubaturowej.

Ponadto Skarżący wskazał, że organ w wyniku nierzetelnej analizy materiału dowodowego nie ustalił, iż w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości nr [...], na której inwestor przewiduje realizację warsztatu samochodowego znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia 2 czerwca 2017 r. wniósł o utrzymanie w mocy wydanych warunków zabudowy dla jego warsztatu samochodowego. Podniósł, że zarzuty stawiane przez skarżącego są bezzasadne, ponieważ działka jest położona na skraju miasta przy drodze głównej, gdzie nie ma ograniczeń w ruchu pojazdów i nie jest drogą osiedlową.

Podczas rozprawy w dniu 8 czerwca 2017 r. Sąd postanowił dopuścić dowód

z dołączonego do skargi szkicu istniejącej zabudowy wokół terenu inwestycji oraz

z dołączonego od uczestnika postępowania projektu zagospodarowania działki nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak

i decyzja poprzedzająca jej wydanie nie naruszają przepisów postępowania, ani przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( (Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm., zwanej dalej: "u.p.z.p.").

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja z dnia [...] lutego 2017 r., Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. uchylająca decyzję Burmistrza Miasta B. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na działce nr [...] w B., położonej przy ul. [...], polegającej na budowie warsztatu samochodowego z częścią biurowo socjalną, 4 miejsc postojowych oraz zjazdu publicznego w części ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji w postaci budowy zjazdu publicznego i umarzającej w tym zakresie postępowanie przed organem l instancji, zaś w pozostałej części utrzymująca zaskarżoną decyzję w mocy. Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określa przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 -5 u.p.z.p. Zasadniczo sprowadzają się one do konieczności kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.), zapewnienia wystarczającego dla inwestycji uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.), odpowiadającej ochronie gruntów rolnych i leśnych zgodności charakteru zabudowy z charakterem gruntów (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.) oraz zgodności planowanej zabudowy z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.). Określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, o których mowa, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.pz.p. dokonane zostało w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 dalej powoływane jako rozporządzenie), wydanym na postawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 u.p.z.p. Stosownie do przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 u.p.z.p.

W rozpoznawanej sprawie ustalenie warunków zabudowy przeprowadzone zostało zgodnie z powołanymi przepisami ustawy i rozporządzenia wykonawczego. Przed wydaniem decyzji organ sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy

i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 u.p.z.p. W ocenie Sądu, granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone prawidłowo z zachowaniem odległości wskazanych w § 3 ust. 2 rozporządzenia

i wymaganych wskaźników. W sposób zgodny z treścią § 4 - 8 rozporządzenia przyjęto też na przedmiotowej działce obowiązującą linię zamierzonej zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych, gzymsu lub attyki, geometria dachu.

Analiza ta wykazała, że w najbliższym otoczeniu działki objętej wnioskiem brak jest jakiejkolwiek zabudowy, natomiast w całym obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa rolno-ogrodnicza oraz plac manewrowy do nauki jazdy. Planowane zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie warsztatu samochodowego z częścią biurowo socjalną, 4 miejsc postojowych stanowić będzie kontynuację występującej w analizowanym obszarze zabudowy. Stwierdzić zatem należy, że realizacja wnioskowanej inwestycji nie naruszy, wbrew twierdzeniom Skarżącego, warunku dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

W tym miejscu należy wskazać, że zasada "dobrego sąsiedztwa" powinna być interpretowana urbanistycznie, gdyż jej celem jest zachowanie ładu urbanistycznego. Dlatego pojęcie "działki sąsiedniej" należy interpretować szeroko, jako nieruchomość lub część nieruchomości położoną w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość, którą należy określać dla każdego oddzielnie (vide: wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 984/11). W wielu orzeczeniach sądowych wyrażono pogląd, że zasada "dobrego sąsiedztwa" nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym,

a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy, uwzględniając wymogi ładu przestrzennego (vide: wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 952/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Zasada "dobrego sąsiedztwa", uzależniająca zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego, nie wymaga dla nowej inwestycji powielania celu i charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie sąsiednim (vide: wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 813/12, opubl. CBOSA). Jednorodne zagospodarowanie działek sąsiednich nie wyklucza zagospodarowania, które nie jest powieleniem funkcji istniejącej, ale stanowi uzupełnienie tej funkcji, zgodnie z funkcją dominującą. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej

z dotychczasową funkcją terenu, czyli niedającą się z nią w praktyce pogodzić.

W przypadku wątpliwości co do rozumienia kontynuacji funkcji zabudowy, należy te wątpliwości rozstrzygać, mając na uwadze zasadę wolności zagospodarowania terenu. Ważnym jest, by nowa zabudowa nie kolidowała w sensie urbanistycznym

z zabudową już istniejącą, ani nie naruszała szeroko rozumianego ładu przestrzennego (vide: wyroki NSA z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1533/11; z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2611/11; 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 586/11, opubl. CBOSA).

Biorąc pod uwagę poglądy wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny (przytoczone powyżej) oraz realia rozpoznawanej sprawy, Sąd podziela interpretację organów w zakresie uzupełnienia funkcji dominującej w sąsiedztwie, którą będzie spełniał warsztat samochodowy na dwa stanowiska.

Skarżący upatruje przeszkody w wydaniu pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy w tym, że na terenie analizowanym, oprócz budynków mieszkalnych jednorodzinnych nie występuje ani jeden budynek o funkcji usługowej, a hałas wydawany przez maszyny przy naprawianiu aut, praca do późnych godzin wieczornych, również w soboty i niedzielę, a także duża ilość samochodów przy posesji spowoduje, że nie zostanie spełniony warunek kontynuacji funkcji.

Z taką interpretacją "kontynuacji funkcji" nie sposób się zgodzić. Są to dowolne, a nie obiektywne oceny Skarżącego. Zasada "dobrego sąsiedztwa" nie polega na powielaniu celu i charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie sąsiednim. Może stanowić uzupełnienie funkcji dominującej w sąsiedztwie, jaką jest w przedmiotowej sprawie funkcja mieszkaniowa (co wbrew Skarżącemu, organ uwzględnił). Taką rolę do spełnienia będzie miał, zdaniem Sądu, niewielki dwustanowiskowy warsztat samochodowy. Zważywszy na stopień zmechanizowania obecnych gospodarstw rolnych, i powszechne używanie samochodów, usługi świadczone przez warsztat samochodowy będą przydatne mieszkańcom przyszłego osiedla i miasta (vide: wyrok WSA w Białymstoku z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 525/16, opubl. CBOSA). Co więcej, organ odwoławczy zasadnie podniósł, że z wyjaśnienia inwestora, przekazanego Kolegium w piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. wynika, że w planowanym warsztacie samochodowym dwustanowiskowym nie będą prowadzone prace blacharskie i lakiernicze, co niewątpliwie przyczyni się do zmniejszenia potencjalnej uciążliwości zakładu. Podkreślenia też wymaga, że funkcja zagospodarowania terenu analizowanego nie jest jednorodna. Jak już wspomniano w obszarze analizowanym znajduje się plac manewrowy do nauki jazdy oraz nieruchomość na której znajdują się szklarnie. Tak więc sposób zagospodarowania terenu jest zróżnicowany. Dodać też należy, że teren planowanej inwestycji znajduje się na obrzeżach miasta.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie uchylił decyzję organu I instancji w części ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji w postaci budowy zjazdu publicznego i umorzył w tym zakresie postępowanie przed organem I instancji. Prawidłowo wyjaśnił, że aktualnie budowa zjazdów z dróg gminnych i powiatowych nie wymaga pozwolenia na budowę, a nawet zgłoszenia (od 1 stycznia 2017 r.). Przed 1 stycznia 2017 r. kwestia ustalenia warunków zabudowy dla zjazdów z dróg publicznych i powiatowych budziła spory w doktrynie i orzecznictwie. Sprawę rozwiązała nowelizacja ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie z art. 29 ust. 6, dodanym przez art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. (Dz.U. poz. 2255) zmieniającej ww. ustawę o drogach publicznych z dniem

1 stycznia 2017 r., budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia,

o którym mowa w ust. 1, nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu.

Poza tym Sąd stwierdził, że organy niezasadnie w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji dokonały ustalenia 4 miejsc postojowych. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika bowiem, że nie ma podstaw do twierdzenia, że decyzja o warunkach zabudowy powinna wskazywać konkretną liczbę miejsc parkingowych. Określenie konkretnej liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych następuje na późniejszym etapie, tj. na etapie tworzenia projektu budowlanego (vide: wyrok NSA z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3016/14, wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2105/15, opubl. CBOSA). Powyższe uchybienie organów, zdaniem Sądu, nie miało jednak wpływu na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia

(art. 7 i 77 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś

z art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.

Reasumując, Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo.

Sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi nie stwierdził innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.