Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 578/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 215 par. 1, art. 216, art. 231
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej w sprawie z zażalenia P. M. od zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 316/13 w przedmiocie wpisu od skargi w sprawie z skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 8 marca 2013 r. o nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 marca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia 27 grudnia 2012 r. w przedmiocie określenia skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w łącznej kwocie 2.036.576 zł, w tym z tytułu przychodów z działalności gospodarczej – 53.081 zł oraz z tytułu przychodów z innych źródeł - 1.983.495 zł. Na decyzję organu drugiej instancji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której podała wartość przedmiotu zaskarżenia w wysokości 1.983.495 zł. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę określił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 2.036.576,- zł. Strona podaną przez siebie wartość sprostowała pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r. na kwotę 1.338.908,- zł wskazując, że nie kwestionuje określenia zobowiązania podatkowego od dochodów uzyskanych od firmy A. w kwocie 53.081,- zł, uznał jednak, że pozostałe przychody za rok 2008 winny również być uznane - jako wynikające z rzeczywistej działalności gospodarczej - za przychody opodatkowane zgodnie z treścią art. 30c ustawy PDF. Ponadto dokonał własnego wyliczenia przychodów i kosztów z tego tytułu.

Zarządzeniem z dnia 17 maja 2013 r. Przewodniczący Wydziału I WSA w Bydgoszczy na podstawie art. 218 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej : "p.p.s.a.") zarządził sprawdzenie z urzędu wartości przedmiotu zaskarżenia i zarządził w tym celu dochodzenie, w wyniku którego wartość tę ustalił na kwotę 1.938.495,- zł. W uzasadnieniu wskazał, że kwota ta jest należnością pieniężną i zgodnie z art. 216 p.p.s.a. stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia, będąc podstawą określenia wysokości wpisu stosunkowego w niniejszej sprawie, który został wyliczony zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.; zwana dalej : "Rozporządzenie RM") na kwotę 19.835 zł.

W zażaleniu na to zarządzenie P. M. wniósł o jego zmianę i ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 1.338.908,- zł. W uzasadnieniu wskazał, że jego zdaniem nie uwzględniono pisma pełnomocnika z 15.04.2013 r., w którym sprostowano podaną w skardze wartość przedmiotu zaskarżenia. Zdaniem podatnika rozbieżność w ustaleniu wartości przedmiotu zaskarżenia wynika z tego, że organy podatkowe błędnie uznały, że w 2008 r. skarżący nie prowadził faktycznie działalności gospodarczej za wyjątkiem sprzedaży na rzecz A.. W konsekwencji wpływy jakie pojawiły się na rachunku podatnika w 2008 r. od innych podmiotów niż A. w łącznej kwocie 4.993.820 zł organy podatkowe potraktowały jako przychód z innych źródeł i opodatkowały je podatkiem wg skali w wysokości 1.983.495 zł. Skarżący podkreślił, że zarówno w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, jak i decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nie przedstawiono sposobu wyliczenia podatku z podaniem stawki oraz podstawy prawnej wyliczenia. W ocenie podatnika był to dochód z działalności gospodarczej, który powinien podlegać opodatkowaniu wg stawki 19 %. Jednocześnie wskazał, że przed wyliczeniem podatku dochód powinien ulec zmniejszeniu o 336.880 zł ponieważ organy bezpodstawnie ujęły wpływy na rachunku ze stycznia 2008 r. z faktur wystawionych w 2007 r. Skarżący przedstawił własne obliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia w świetle których podliczony przez organy dochód 4.993.820 zł powinien być pomniejszamy o 336.880 zł (dochód z 2007), co daje 4.656.940 zł, oraz o zakwestionowane przez organy koszty zawiązane z usługą generalnego wykonawstwa w kwocie 163.868 zł, co daje dochód w wysokości 4.493.072 zł. Podatek 19% od tej kwoty to 853.683 zł. Zdaniem podatnika kwestionuje on wyłącznie różnicę pomiędzy podatkiem określonym przez organy, a podatkiem który według niego miały podstawy określić.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne.

Stosownie do treści art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym pobiera się wpis. W rozpatrywanej sprawie Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego prawidłowo określił zarówno wartość przedmiotu zaskarżenia, jak i na jego podstawie wysokość wpisu na podstawie § 1 pkt 4 Rozporządzenia RM, gdyż przedmiotem skargi jest decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego. Jeżeli strona skarży decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za dany rok podatkowy, to co do zasady przedmiotem zaskarżenia jest różnica pomiędzy kwotą wynikająca z tej decyzji, a kwotą zadeklarowaną w deklaracji w trybie samoobliczenia. W rozpatrywanej sprawie skarżący w ogóle nie złożył jednak zeznania podatkowego za 2007r. W konsekwencji, jeżeli decyzja określa kwotę określonej należności, to przedmiotem zaskarżenia w rozumieniu przepisów art. 215 § 1, art. 216 i art. 231 p.p.s.a. jest należność pieniężna. Sporem pomiędzy organem podatkowym, a podatnikiem w rozpatrywanej sprawie nie jest, jak podnosi to skarżący, wyłącznie arytmetycznie obliczona różnica pomiędzy kwotą zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji podatkowej, a kwotą uznawaną bez zastrzeżeń przez podatnika z tytułu dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem liniowym oraz dokonanym przez niego w wyniku wydania decyzji "dodatkowym" rozliczeniem wyniku finansowego działalności gospodarczej. Przede wszystkim istotą sporu jest kwalifikacja określonego dochodu do innych źródeł przychodów, na co wskazują w decyzjach organ podatkowy, czy też do pozarolniczej działalności gospodarczej, jak chce tego skarżący. Poza tym kwestionowana jest w skardze także podstawa opodatkowania i zaliczenie określonych przychodów, jak i kosztów uzyskania do 2008 r., która bezpośrednio rzutuje na wielkość zobowiązania podatkowego określonego przez organy podatkowe na kwotę 1.983.495,- zł.

W sprawie podatkowej wartością przedmiotu zaskarżenia jest wartość tego, co w ramach przedmiotu zaskarżonej decyzji jest przez stronę kwestionowane. Jeżeli skarga dotyczy zarówno samej zasady opodatkowanej określonego dochodu i zastosowanej stawki podatku, a dodatkowo także wyliczenia dochodu, którego skarżący nie obliczył i nie zadeklarował samodzielnie, to wartością przedmiotu zaskarżenia dla potrzeb wpisu sądowego jest wysokość tej kwestionowanej części określonego w decyzji zobowiązania podatkowego. Z całkowitej kwoty wynikającej z decyzji podatkowej nie jest kwestionowana przez skarżącego jedynie kwota 53.081,- zł, tak co do zasady opodatkowania, jak i jej wysokości. W pozostałym zakresie, tj. kwota z tytułu przychodów z innych źródeł - 1.983.495 zł, jest tą częścią należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. Takie określenie wartości przedmiotu zaskarżenia zgodne jest z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008 r. w sprawie I FPS 7/07 (publ. ONSAiWSA 2008/2/24). O kwalifikacji określonych przychodów do określonego źródła, prawidłowości określenia podstawy opodatkowania i zastosowanej stawki podatku rozstrzygnie Sąd dopiero po rozpatrzeniu skargi.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.