Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 810/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6341 Pozbawienie uprawnień kombatanckich oraz pozbawienie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 3
journal: Dz.U. 1991 nr 17 poz 75
law: Ustawa z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Roman Hauser Sędziowie Maria Czapska - Górnikiewicz Leszek Leszczyński ( spr.) Protokolant Monika Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Rz 690/05 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozbawieniu uprawnień kombatanckich oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt. II SA/Rz 690/05 po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi A. C. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozbawieniu uprawnień kombatanckich oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: ppsa).

Sąd I instancji podniósł w uzasadnieniu, iż decyzją z dnia [...] marca 2005 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 kpa oraz art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a) i art. 25 ust. 4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tj. Dz. U. z 2002 r. nr 42, poz. 371), odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] września 2001 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] kwietnia 2001 r. o pozbawieniu A. C. uprawnień kombatanckich.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kierownik Urzędu decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 25 ust. 2 pkt l lit. a) i art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a) powołanej wcześniej ustawy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2005 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że A. C. uprawnienia kombatanckie uzyskał z mocy orzeczeń ZW ZBoWiD z tytułu działalności w ruchu oporu w okresie od stycznia 1942 - do lipca 1944 r. oraz walki zbrojnej o utrwalenie władzy ludowej w okresie od października 1945 - do lipca 1947 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. Kierownik Urzędu pozbawił zainteresowanego uprawnień kombatanckich, a WSA w Rzeszowie skargę strony na decyzję Kierownika Urzędu oddalił (sygn. akt SA/Rz 2399/01). We wniosku A. C. o wznowienie postępowania podniesiono okoliczność, iż strona została skierowana do służby w UB przez organizację GL - AL i w czasie tej służby pomagała więźniom. Ponieważ była to okoliczność nieznana organowi, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. wznowiono postępowanie w sprawie i po jego przeprowadzeniu wydano w dniu [...] marca 2005 r. decyzję o odmowie uchylenia decyzji pozbawiającej stronę uprawnień kombatanckich. W ocenie organu, we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona nie wskazała, aby zaistniały jakiekolwiek nowe okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające uchylenie decyzji ostatecznej. Bezspornym jest bowiem fakt zatrudnienia A. C. w organach Bezpieczeństwa Publicznego w okresie od 13.03.1945 r. do 4.04.1945 r., a to zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 4 lit. a) ustawy o kombatantach, wyklucza przyznanie uprawnień kombatanckich. W myśl natomiast art. 25 ust. 2 pkt l lit. a) osoby takie pozbawia się uprawnień kombatanckich. Przepis art. 21 ust. 3 pkt l stwarza wprawdzie możliwość zachowania uprawnień kombatanckich przez osoby zatrudnione w latach 1944-56 w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej, które przedłożą dowody, że do wymienionych służb i organów zostały skierowane przez organizacje niepodległościowe lub przez te organizacje były zwerbowane w celu udzielania im pomocy, niemniej w konkretnym przypadku brak jest jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, aby A. C. mógł skorzystać z dyspozycji wskazanego przepisu. Zebrany materiał dowodowy, w tym akta osobowe nadesłane z IPN, w żadnej mierze nie wskazują, aby A. C. został skierowany do służby w UB przez organizacje niepodległościowe lub przez te organizacje był zwerbowany do pomocy. Ponadto, w okresie jego służby w Urzędzie Bezpieczeństwa ani Gwardia Ludowa ani Armia Ludowa już nie istniały. Z tych przyczyn brak było podstaw do przywrócenia uprawnień kombatanckich.

Na decyzję tę skargę wniósł A. C. , zarzucając rażące naruszenie prawa, w postaci art. 1 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 21 ust. 3 pkt 1 ustawy oraz poprzez błędne przyjęcie, iż nie został skierowany do pracy w UB przez organizację niepodległościową. Tym bardziej, że po trzech tygodniach został zwolniony jako podejrzany i niepewny element polityczny. Dodatkowo zarzucił naruszenie art. 30-32 Konstytucji RP oraz zasad ogólnych rządzących postępowaniem administracyjnym. Uzasadniając zarzuty i wnioski wskazał, że do pracy w UB skierowany został przez organizację niepodległościową działającą wspólnie z AK i razem z nią walczącą. Tymczasem Kierownik Urzędu pominął oświadczenie, a także nie przesłuchał wnioskowanych na tą okoliczność świadków. Wskazał też, że za pracę na rzecz organizacji niepodległościowej został wyrzucony z pracy.

Odpowiadając na skargę Kierownik Urzędu wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została podjęta w oparciu o wnikliwą analizę zebranego materiału dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku stwierdził, iż skarga jest nieuzasadniona. Powołał się na wcześniejszy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 kwietnia 2004 r. (sygn. akt SA/Rz 2399/01), w którym skargę A. C. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2001 r. przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich oddalono.

Dokonując oceny prawnej skargi wskazał, iż ustawodawca pozbawił uprawnień kombatanckich m.in. osoby, które w latach 19441956 pełniły służbę lub funkcję i były zatrudnione w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej, a także nadzorujących je komórkach jednostek zwierzchnich związanych ze stosowaniem represji wobec osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie przewidział możliwość "samooczyszczenia", bowiem zgodnie z art. 21 ust. 3 pkt 1 ustawy przepisu ust.2 pkt 4 lit. a) tej ustawy nie stosuje się wobec osób, które przedłożą dowody, że do wymienionych służb i organów zostały skierowane przez organizacje niepodległościowe lub przez te organizacje były zwerbowane w celu udzielenia im pomocy. Z treści tego przepisu wynika, że ciężar dowodu spoczywa na osobie, która zamierza dokonać "samooczyszczenia.". W praktyce oznacza to, iż osoba taka musi sama przedłożyć dowody świadczące o tym, że do wymienionych służb i organów została skierowana przez organizacje niepodległościowe lub przez te organizacje była zwerbowana w celu udzielenia im pomocy.

Argumenty A. C. , wskazujące że do pracy w UB został skierowany przez organizacje niepodległościową - GL-AL, nie mogły zostać uznane za zasadne. Kierownik Urzędu, oceniając twierdzenia wnioskodawcy dotyczące GL-AL, mając poparcie w materiale dowodowym prawidłowo ustalił, że formacja ta w czasie służby skarżącego w UB już nie istniała. Wobec tego nie mogło nastąpić podjęcie służby w organach bezpieczeństwa publicznego od 13 marca 1945r. w warunkach określonych przepisem art. 21 ust.3 ustawy. Dodatkowo z akt osobowych skarżącego nadesłanych przez IPN z Krakowa, znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że nie odnaleziono dokumentów i informacji stwierdzających, by A. C. został skierowany do służby w UB przez organizacje niepodległościowe. Krakowski Oddział IPN nie dysponuje również informacjami, które potwierdzałyby działalność konspiracyjną skarżącego, Z dokumentów tych wynika również, że A. C. na własną prośbę został zwolniony z organów bezpieczeństwa. Sąd podkreślił ponadto, iż powołane przez organ w uzasadnieniu decyzji z dnia 22 marca 2005 r. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 września 1999 r. K. 11/99 (OTK Nr 6/1999, poz. 116) potwierdza zgodność z Konstytucją RP reguły, zgodnie z którą zasadnym jest wyłączenie z grona osób, którym należą się uprawnienia kombatanckie tych, którzy byli zatrudnieni w strukturach organów bezpieczeństwa publicznego. Czyni to zarzut naruszenia Konstytucji niezasadnym. Również przedstawiony tok postępowania pozwala na stwierdzenie, że Kierownik Urzędu nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego.

W skardze kasacyjnej sporządzonej przez radcę prawnego F. K., A. C. zaskarżył powyższy wyrok w całości, Powołując się na treść art. 173 § 1 w związku z art. 176 i art. 86 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zarzuca wyrokowi naruszenie prawa materialnego, a w szczególności:

-(1) naruszenie art.1 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 21 i art. 25 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach, jak też art. 30-32 Konstytucji RP, polegającego na uproszczonej, jednostronnej i zawężonej, a w konsekwencji błędnej ocenie stanu faktycznego i dowodowego sprawy, polegającej na nieuznaniu faktu skierowania A. C. do pracy w Urzędzie Bezpieczeństwa przez organizację wojskową AL, współdziałającą przez cały okres z organizacją AK, a od czasu przerwania frontowych działań wojennych na linii Dębica, wzdłuż rzeki Wisłoka, Sanu i Wisły, prowadzącą działalność niepodległościową przez byłych członków AK, a także byłych członków AL, którzy nie weszli w skład I Armii Wojska Polskiego i tym samym pozbawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich;

-(2) rażące naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach, wobec nie uznania skierowania skarżącego przez poakowską organizację niepodległościową do pracy w Urzędzie Bezpieczeństwa w D., na rzecz której działał, udzielał pomocy więźniom, podawał żywność i grypsy, narażał się, a w końcu został dyscyplinarnie zwolniony z pracy jako podejrzany o pomoc i kontakty z więźniami;

-(3) naruszenie dobrego imienia skarżącego i dóbr osobistych gwarantowanych art.30-32 Konstytucji RP, przez pozbawienie skarżącego przyznanych i posiadanych dotychczas uprawnień kombatanckich, oraz

-(4) rażące naruszenie przez Kierownika Urzędu ds. Kombatantów art.6-9 i art. 77 § 1 kpa w związku z art. 145 § 1 i art. 148 § 1 kpa, przez dowolne uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie prawidłowości postępowania i oceny sprawy w postępowaniu administracyjnym, jaki i rzekomo samowolnego podjęcia pracy w UB.

Wskazując na powyższe uchybienia i rażące naruszenie prawa, strona skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego postępowania uzupełniającego oraz o zwolnienie skarżącego od kosztów opłaty sądowej, a obecnie kasacyjnej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie błędnie uznał prawidłowość przeprowadzonego postępowania administracyjnego przez Kierownika Urzędu ds. Kombatantów, w rzeczywistości przeprowadzonego jednostronnie i pobieżnie, z błędną oceną stanu faktycznego i dowodowego sprawy w zakresie skierowania wnoszącego skargę kasacyjną do pracy w UB przez poakowską organizację niepodległościową. Ponadto Sąd I instancji pominął w swojej ocenie brak skierowania sprawy do Urzędu Gminy celem przesłuchania na tę okoliczność świadków i wydał krzywdzący skarżącego wyrok. Również uznanie przez Sąd, że Instytut Pamięci Narodowej nie posiada danych o skierowaniu skarżącego do pracy w UB jest dowolne, gdyż były to sprawy ściśle tajne, nie odnotowywane w aktach IPN nie ma możliwości potwierdzenia dowodowego tego faktu, wykrycie którego spowodowałoby poddanie represjom. Skarga kasacyjna następnie powołuje się na działalność skarżącego w zakresie pomocy więźniom, byłym członkom AL i AK, podawanie im żywności oraz udzielanie informacji, co spowodowało, że jako podejrzany w tej sprawie został zwolniony z pracy po sześciu tygodniach. Z tych też przyczyn nie było podstawy prawnej do pozbawienia go uprawnień kombatanckich z art. 25 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 21 ustawy o kombatantach, w związku z czym istnieje uzasadniona podstawa faktyczna i prawna do wniesienia kasacji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Na gruncie przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: ppsa) skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach polegających na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na gruncie art. 183 § 1 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany podstawami skargi kasacyjnej, rozpoznaje sprawę w granicach tej skargi, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W skardze kasacyjnej powinny zatem zostać powołane konkretne przepisy prawne, którym, zdaniem skarżącego, uchybił sąd administracyjny. W uzasadnieniu skargi powinny zostać natomiast wskazane argumenty przemawiające za takim zarzutem uchybienia, a w przypadku gdy podnoszone jest uchybienie przepisom postępowania, wskazanie, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymogom i tym samym pozbawiona konstytuujących ją podstaw i składników treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ponadto, ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, na gruncie art. 175 § 1 - § 3 ppsa, sporządzenie skargi kasacyjnej obwarowane jest przymusem adwokacko-radcowskim, istotą którego jest założenie merytorycznej kompetencji skutkującego odpowiednim poziomem merytorycznym i formalnym skargi.

Skarga kasacyjna, wniesiona w niniejszej sprawie, wskazuje w swojej osnowie w punktach 1-4 na zarzuty określone jako naruszenie prawa materialnego, jednakże zarzut oznaczony numerem 4 wskazuje na naruszenie art. 6 – art. 9 kpa oraz art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 145 § 1 i art. 148 § 1 kpa, które należy traktować jako zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W związku z tym należy najpierw rozpatrzyć ten zarzut.

Kontrolę kasacyjną w tej kwestii utrudnia brak szczegółowej argumentacji dotyczącej wskazanych przepisów art. 6 – art. 9 kpa. Zwłaszcza, że przepisy te umieszczone są w rozdziale zawierającym zasady postępowania i mają zazwyczaj treść o wiele szerszą niż inne przepisy kodeksu. Tym bardziej zatem wymagana jest szczegółowa argumentacja, dotycząca elementów zasady, która uległa naruszeniu oraz zakresu tego naruszenia. Podobnie, kontrolę kasacyjną utrudnia brak argumentacji odnośnie do związku powyższych naruszeń z treścią powołanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 145 § 1 i art. 148 § 1 kpa.

Obowiązująca w postępowaniu kasacyjnym zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze powoduje, że sąd ten, w odróżnieniu od Sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy z punktu widzenia stanu prawnego, który legł u podstaw zaskarżonego orzeczenia. Bada natomiast zasadność przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zakres kontroli jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki zastosowania art. 183 § 2 ustawy ppsa, Sąd ten mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze.

Podstawy, na których należy oprzeć skargę kasacyjną sformułowane zostały w art. 174 ppsa. Pkt 2 tego przepisu określa, jako taką podstawę, naruszenie przepisów postępowania. Sformułowanie to wskazuje ponadto, że nie idzie tu o wskazanie "zwykłego" naruszenia tych przepisów, ale naruszenia takiego (o takiej intensywności), że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ta ostatnia przesłanka wymaga zatem dodatkowej argumentacji strony skarżącej, opierającej się na dostrzeżeniu i uprawdopodobnieniu związku pomiędzy naruszeniem tych przepisów a wynikiem sprawy poprzez wykazanie możliwości wpływu naruszenia na ten wynik, a ponadto, uzasadnienie przy pomocy argumentacji aksjologicznej, iż wpływ ten da się oszacować (zakwalifikować) jako istotny.

Stanowisko opierające się na powyższych założeniach jest ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok składu siedmiu sędziów NSA z dn. 16 stycznia 2006 r., I OPS 4/05, ONSAiWSA 2006/2/39, wyrok NSA z dn. 7 lutego 2006 r., II GSK 359/05, ONSAiWSA, 2006/5/145) a ponadto znalazło również wyraz w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (por. wyrok TK z 20 września 2006 r., SK 63/05).

Nawet jeśli jako drugorzędne potraktowane zostałyby uchybienia w sformułowaniu skargi kasacyjnej w postaci braku wskazania, na czym polegało naruszenie tych przepisów przez Sąd I instancji, braku powiązania naruszenia wskazanych wyżej przepisów kpa z art. 174 pkt 2 ppsa oraz w postaci braku argumentacji, wskazującej, iż uchybienia Sądu I instancji w tym kontekście mogłyby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, to i tak kontrola kasacyjna nie mogła doprowadzić do podważenia zasadności i zgodności z prawem zaskarżonego wyroku Sądu I instancji.

Sąd ten ocenił postępowanie dowodowe prowadzone przez Kierownika Urzędu ds. Kombatantów, wypowiedział się na ten temat wyraźnie w uzasadnieniu oraz wskazał na ustalone w toku postępowania administracyjnego okoliczności dowodowe, przesądzające o odmowie uchylenia decyzji pozbawiającej skarżącego uprawnień kombatanckich, wśród których decydujące znaczenie mają, obok bezspornego faktu pracy skarżącego w Urzędzie Bezpieczeństwa w okresie 13 marca – 4 kwietnia 1945 r., jednoznaczne dokumenty IPN oraz fakt historyczny nieistnienia w czasie pracy skarżącego w Urzędzie Bezpieczeństwa organizacji (GL-AL), która zdaniem skarżącego skierowała go do tej służby.

Postępowanie dowodowe zostało zakwalifikowane jako zgodne z przepisami kodeksu postępowania, wśród których znajdują się także te, które powołane zostały w skardze kasacyjnej (art. 7, art. 77 § 1 kpa). Sąd I instancji nie wskazał wprawdzie wyraźnie, z jakich przyczyn przyjął, iż nieprzeprowadzenie dowodu ze wskazanych przez skarżącego świadków nie miało wpływu na przebieg postępowania i nie mogło wpłynąć na jego wynik, niemniej z całości uzasadnienia wyroku a także z tezy o spoczywaniu ciężaru dowodu na skarżącym wynika wniosek co do jednoznacznego charakteru innych dowodów, świadczących o trafności rozstrzygnięcia organu administracji. Podkreślić należy, że art. 21 ust. 3 ustawy wskazuje na organizacje niepodległościowe, które kierowały do służb i organów a nie na osoby, na co powoływał się skarżący. Z tych względów zarzut powyższy nie jest zasadny.

Nie są także zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 1 ust. 2 pkt 5 oraz art. 1 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 21 i art. 25 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Argumenty te przedstawione są bez argumentacji, a nawet bez wskazania na czym polegało to naruszenie.

Sąd I instancji przedstawił wykładnię powyższych przepisów, wskazując na trafność interpretacji dokonanej w tym zakresie przez kierownika Urzędu ds. Kombatantów. Powołaniu się w skardze kasacyjnej na art. 1 ust. 2 pkt 5 i pkt 6 ustawy nie towarzyszy argumentacja, która mogłaby wskazywać na sposób naruszenia tych przepisów oraz na związek ich naruszenia z treścią zaskarżonego wyroku. Pkt 5 tego przepisu dotyczy bowiem pełnienia służby w podziemnych organizacjach wojskowych lub niepodległościowych, natomiast pkt 6 – uczestniczenie w walkach z oddziałami UPA oraz grupami Wehrwolfu.

Nie jest w istocie także kwestionowana w skardze kasacyjnej wykładnia art. 21 ust. 3 pkt 1 oraz art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy, przedstawiona szczegółowo w zaskarżonym wyroku. Powołanie się na te przepisy w skardze kasacyjnej jest wpadkowe, jako dodatkowy składnik zarzutu naruszenia art. 1 ust. 1 pkt 6 ustawy. W istocie dotyczy także wskazanego wcześniej argumentu o nieuznaniu faktu skierowania skarżącego przez organizację wojskową AL do pracy w Urzędzie Bezpieczeństwa.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 30-32 Konstytucji RP. Niezależnie od braku argumentacji, wskazującej na sposób i zakres naruszenia powyższych norm konstytucyjnych, wymienionych zbiorczo (art. 30-32), a stanowiących w przypadku każdego z tych przepisów różne zasady ogólne, zawarte w rozdziale dotyczącym wolności, praw i obowiązków człowieka i obywatela, należy w ramach kontroli kasacyjnej wskazać, iż szczegółowa treść powyższych norm, ustalana jest w powiązaniu i w kontekście konkretnych regulacji ustawowych. Nazwanie tego naruszenia naruszeniem dobrego imienia skarżącego i dóbr osobistych nie może zastąpić argumentacji bardziej szczegółowej. Dotyczy to zwłaszcza art. 30, ustanawiającego zasadę nienaruszalności godności człowieka oraz art. 31 ust. 2, ustanawiającego obowiązek poszanowania praw i wolności innych. Regulacja powyższa nie może oznaczać zakazu wprowadzania ustawodawczych ograniczeń korzystania z praw, na co wskazuje np. treść art. 31 ust. 3 Konstytucji, umożliwiająca pod określonymi warunkami ograniczanie praw w postaci ustawowej. W tym kontekście należy odczytywać treść przepisów ustawy o kombatantach, pozbawiających uprawnień kombatanckich, które spełniały przesłanki w niej określone. Przesłanka zatrudnienia w Urzędzie Bezpieczeństwa jako podstawa pozbawienia uprawnień kombatanckich podlegała badaniu z punktu widzenia zgodności ze standardami konstytucyjnymi, a orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 września 1999 r. (OTK 6/1999, poz. 116), na które powoływał się Sąd I instancji, potwierdziło zgodność przepisu ją ustanawiającego z Konstytucją RP.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.