Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 822/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-10-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, par. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 18 października 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] maja 2018r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniesionych zarzutów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

K. P. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 30 maja 2018r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniesionych zarzutów. Skarżąca sformułowała również wniosek o wstrzymanie: "czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia odwołania i sprzeciwu do upomnienia" oraz o "wstrzymanie postępowania".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Najważniejszą kwestią jest zatem ocena, czy akt lub czynność, którego wstrzymania żąda strona, nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego, należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.

W rozpoznawanej sprawie do sądu zaskarżone zostało postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 30 maja 2018r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniesionych zarzutów. Takie postanowienie, ze względu na zakres i charakter prawny, nie nadaje się do wykonania. Postanowienie to nie obliguje skarżącej do jakiegokolwiek działania. W rzeczywistości problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy określonego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie, których określony podmiot, uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą, którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie, których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nadto nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne (por. Tadeusz Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004r., s. 217).

W związku z powyższym stwierdzić należało, że wniosek skarżącej nie mógł podlegać pozytywnemu rozpoznaniu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, Sąd postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.