Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 3790/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o uzupełnienie wyroku Sądu
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1, art. 207 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 25 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt II FSK 3790/17, którym oddalono skargę kasacyjną P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2233/16 w sprawie ze skargi P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za lipiec 2013 r. postanawia: oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt II FSK 3790/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. (zwanej dalej "Spółką") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 2233/16 w sprawie ze skargi Spółki na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 maja 2016 r. w przedmiocie zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za lipiec 2013 r.

Pełnomocnik Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o uzupełnienie ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z odpowiednio stosowanym w postępowaniu kasacyjnym art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - zwanej dalej "p.p.s.a."), strona może, w ciągu 14 dni od dnia doręczenia wyroku z urzędu, zgłosić wniosek o jego uzupełnienie, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w wyroku z dnia 27 czerwca 2018 r., nie orzeczono o kosztach postępowania kasacyjnego, gdyż jak wynika z jego uzasadnienia "Od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego odstąpiono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. biorąc pod uwagę, że niniejszym wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił zasadnicze zarzuty skargi kasacyjnej. Tym samym należy stwierdzić, że istotne zarzuty skargi kasacyjnej okazały się zasadne. Uregulowania art. 203 i art. 204 p.p.s.a., nie pozwalają zasądzić na rzecz strony wnoszącej skargę kasacyjną zwrotu kosztów postępowania, jeżeli jej argumentacja zostanie podzielona, lecz z uwagi na właściwy kierunek rozstrzygnięcia przez wojewódzki sąd administracyjny, skarga kasacyjna podlega oddaleniu. W takiej zaś sytuacji zachodzi w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przypadek szczególnie uzasadniony, pozwalający na odstąpienie od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz strony, której argumentacja okazała się nieprawidłowa" (s. 11 uzasadnienia wyroku).

Z powyższego wynika, że odstąpienie od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego miało charakter celowy i znalazło swoje uzasadnienie w ww. orzeczeniu NSA.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 207 § 2 p.p.s.a., w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. Uznanie przez sąd, że zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek pozwalający na takie odstąpienie wyraźnie zostało sformułowane przez ustawodawcę jako możliwość, a nie obowiązek. Oznacza to, że stwierdzenie wystąpienia "szczególnie uzasadnionych przypadków", o których stanowi powołany przepis, zależy od swobodnej oceny Sądu. Stosując art. 207 § 2 p.p.s.a. sąd działa w sposób uznaniowy. W sytuacji jego zastosowania powinien zatem dokonać oceny uwzględniającej okoliczności sprawy, które miały wpływ na podjęcie takiego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie NSA zastosował art. 207 § 2 p.p.s.a., co jak wyżej wskazano wyjaśnił na stronie 11 uzasadnienia wyroku.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

[pic]