Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1931/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 , art. 3, art. 24 ust. 1 i 1a
journal: Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 grudnia 2003 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o grach i zakładach wzajemnych
article: art. 75 par. 1, art. 77 par. 1 i 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2010 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania gier za gry na automatach 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2009 r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej R. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

R. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zwana dalej skarżącą, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Finansów nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2009 r., którą stwierdzono, iż gry prowadzone na automatach "[...]" nr [...], "[...]" nr [...],[...]" nr [...], "[...]" nr [...], "[...]" nr [...], "[...]" nr [...] i "[...]" nr [...] będące w posiadaniu skarżącej spółki są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W związku z pismem Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. o rozstrzygnięcie w trybie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach

i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) – dalej ugzw. co do charakteru gier na automatach: [...]" nr [...], "[...]" nr [...] w barze [...] w [...],[...]" nr [...], "[...]" nr [...], "[...]" nr [...] w [...] w [...] oraz "[...]" nr [...] i "[...]" nr [...] w barze [...] w [...], Minister Finansów wszczął postępowanie administracyjne we wskazanym przedmiocie. W toku postępowania wyjaśnienia złożył prezes skarżącej Spółki – J. M., stwierdzając, iż gry na wskazanych automatach nie są grami w rozumieniu ustawy bowiem nie jest możliwe uzyskanie w wyniku gry jakichkolwiek nagród rzeczowych lub pieniężnych.; nie jest również możliwe uzyskanie nagrody w postaci przedłużenia czasu gry. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii [...] Zespołu Rzeczoznawców i Ekspertów Sądowych w [...] w zakresie budowy urządzeń objętych przedmiotem sprawy, zasad działania i posiadanych cech konstrukcyjnych

i odpowiedzi na pytanie czy urządzenia te umożliwiają wygraną i jaki wpływ na przebieg gry ma symulator czasowy.

Minister Finansów decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. rozstrzygnął,

iż wymienione gry są grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Jak wyjaśnił, automaty wyposażone są w zestawy obrotowych bębnów, na których umieszczone są określone symbole i posiadają wrzutniki monet przy czym automaty te nie dokonują wypłat pieniężnych z uwagi na zablokowaną funkcję wypłaty. Organ powołał się na przeprowadzony i opisany w protokołach

nr [...] i [...] eksperyment procesowy, podczas którego ustalono przebieg gry na w/w automatach. Po zakredytowaniu automatów monetami

o odpowiednich nominałach grający otrzymywał punkty kredytowe, za które mógł prowadzić grę. Po upływie wykupionego czasu gry automaty wyłączały się, a po wrzuceniu kolejnych monet możliwa była dalsza gra z wykorzystaniem wcześniej wykupionych punktów kredytowych. Po zgraniu posiadanych punktów automaty wyłączały się przed upływem wykupionego czasu gry. Na podstawie wyników eksperymentu, protokołu przesłuchania J. M., w którym stwierdził on, iż "zgromadzone na automatach w czasie gry punkty umożliwiają jedynie kontynuację gry" oraz opinii S. z dnia [...] kwietnia 2008 r. dotyczącej automatu tego samego typu organ uznał, iż wymienione automaty umożliwiają uzyskanie wygranej w postaci punktów kredytowych, które można wykorzystać w nowej grze. Eksperyment procesowy stanowi dowód, że grający ma możliwość przedłużania gry bez ponoszenia dodatkowych kosztów i bez znaczenia jest, zdaniem organu, czy taką wygraną można skonsumować, rozpoczynając nową grę, czy grając dalej w tę samą grę – przechodząc na jej dalsze etapy. Organ zauważył, że przez wniesienie opłaty gracz dostaje możliwość rozpoczęcia gry, a jej czas będzie uzależniony od przypadku. Celem i wygraną jest kontynuowanie gry, choć nie dłużej, niż pozwala na to ogranicznik czasu i jak stwierdził organ, fakt ograniczenia maksymalnego czasu gry w żadnym razie nie powoduje, że gra taka traci cechy wygranej w rozumieniu ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Minister Finansów podkreślił, iż

w przypadku wygranej grający uzyskuje dodatkowe punkty kredytowe, które są zapisywane na liczniku automatu. Ponowne wrzucenie monety powoduje, że gracz ma do dyspozycji nowe kredyty oraz te niewykorzystane w poprzedniej grze. Tak więc przeniesione z poprzedniej gry wygrane punkty kredytowe dają szansę pełnego wykorzystania opłaconego czasu następnej gry. Zdaniem organu, grający na wymienionych automatach ma możliwość wygrania punktów zapewniających przedłużenie gry bez konieczności dokonywania nowej opłaty, a fakt, iż wynik gry zależy od umiejętności i zręczności gracza nie ma znaczenia dla wyniku przedmiotowej sprawy. Organ przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym wygraną jest każda korzyść z gry, w tym możliwość jej bezpłatnego kontynuowania bez rozgraniczenia w jakim czasie ta kontynuacja ma nastąpić oraz wskazał także na uchwałę SN z dnia 24 listopada 1999r. (sygn. akt I/KPZ 39/99), gdzie uznano, iż wygraną rzeczową jest nie tylko uzyskanie własności rzeczy, lecz również nabycie uprawnienia do korzystania z rzeczy na podstawie innego tytułu prawnego. W tej sytuacji, jak wskazał organ, wygraną może być zarówno możliwość kontynuowania gry bez konieczności wrzucania nowych monet, jak i możliwość otrzymania wypłaty pieniężnej do wysokości uiszczonej wartości opłaty "włożonej"

w grę.

W wyniku złożonego przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym kwestionowany był sposób dokonywania ustaleń faktycznych jak też określone przez organ za bezsporne same ustalenia, Minister Finansów decyzją z dnia [...] września 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ powtórzył zaprezentowaną wcześniej argumentację, a odnosząc się do postawionych we wniosku zarzutów, uznał je za bezzasadne Co do wnioskowanej opinii [...] Zespołu Rzeczoznawców i Ekspertów Sądowych

w [...], organ stwierdził, iż zgodnie z art. 84 § 1 Kpa. organ administracji może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Podkreślając fakultatywny charakter środka dowodowego

z opinii biegłego, organ stwierdził, że stan faktyczny sprawy został całkowicie wyjaśniony, jest bezsporny, a żądanie strony dotyczy okoliczności potwierdzonej już innymi dowodami. Za nieuzasadniony uznał organ zarzut skarżącej, że nie była informowana o przeprowadzeniu eksperymentu procesowego, a tym samym pozbawiona prawa do udziału w nim, bowiem z treści protokołów wynika, że poza pracownikami Urzędu Celnego w [...] byli obecni przedstawiciele skarżącej, których nazwiska zapisano. Odnosząc się do zarzutu zaniechania przeprowadzenia rozprawy zamiejscowej celem wyjaśnienia sprawy w drodze oględzin, organ przywołując treść art. 89 § 1 i § 2 Kpa. stwierdził, iż rozprawa nie stanowi obowiązkowej części postępowania, a konieczność wyjaśnienia określonej okoliczności na takiej drodze należy do organu. W przedmiotowej sprawie nie było niezbędne dokonanie oględzin automatów. Wreszcie organ ocenił, że złożona przez skarżącą opinia biegłego M. J. nie wnosi do sprawy żadnych nowych, istotnych wiadomości.

W złożonej do sądu skardze R. Sp. z o.o. domagała się stwierdzenia nieważności całej decyzji Ministra Finansów z dnia [...] września

2009 r. oraz decyzji nią utrzymanej w mocy ewentualnie uchylenia tych decyzji

w całości i zasądzenia kosztów postępowania.

Skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciom Ministra Finansów:

1. rażącą obrazę art. 61 § 1 Kpa. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 in fine oraz art. 127 § 3 Kpa. wobec wszczęcia postępowania na wniosek innego podmiotu, niż strona postępowania – bo na wniosek Urzędu Celnego w [...] skutkującego bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego, co winno prowadzić do uchylenia pierwotnej decyzji Ministra Finansów i umorzenia postępowania;

2. rażącą obrazę art. 7 w związku z art. 8 w związku z art. 75 § 1, 77 § 1 oraz 78 § 1 i 85 § 1 Kpa. poprzez zaniechanie podjęcia przez organ administracji publicznej wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego między innymi poprzez oddalenie wniosków dowodowych skarżącej o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i przeprowadzenie oględzin urządzeń objętych postępowaniem;

3. rażącą obrazę przepisów art. 79 § i 2 w związku z art. 81 Kpa. poprzez całkowite pozbawienie skarżącej udziału w przeprowadzeniu dowodów, co miało istotny wpływ na wynik postępowania lecz co również doprowadziło do uniemożliwienia stronie wzięcia udziału w postępowaniu, "co prowadzi do obligatoryjnego wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa.

i uchylenia decyzji na zasadzie art. 145 § 1 ust. 1 lit. "b" p.p.s.a.;

4. rażącą obrazę art. 10 Kpa. przez uniemożliwienie skarżącej wyrażenia ostatecznego stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy, co dowodzi że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5. rażącą obrazę art. 80 Kpa. poprzez wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz oczywiście błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia pozostające w opozycji do zgromadzonych materiałów, co miało oczywisty wpływ na wynik sprawy,

6. rażącą obrazę art. 75 § 1 w związku z art. 78 § 1 Kpa. w związku z art. 84 § 1 Kpa. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, mimo iż w okolicznościach sprawy wymagane są wiadomości specjalne;

7. rażącą obrazę art. 107 § 3 Kpa. poprzez niesprostanie wymogowi sporządzenia wnikliwego i logicznego uzasadnienia, w tym uzasadnienia faktycznego, między innymi poprzez całkowite zignorowanie sprzeczności ustaleń opinii biegłego sądowego M. J. z ustaleniami poczynionymi przez organ;

8. błędną wykładnię art. 2 ust. 2a ugzw. oraz nieuwzględnienie przy dokonywaniu wykładni wskazanej regulacji dyspozycji przepisu art. 42 pkt 6 ugzw. poprzez wadliwe przyjęcie, że przepis art. 2 ust. 2a znajduje zastosowanie

w okolicznościach przedmiotowej sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie zgadzając się

z zarzutami i powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona i podlega uwzględnieniu.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Ministra Finansów uznająca, że gry na automatach [...]" nr [...], "[...]" nr [...] w barze [...] w [...],[...]" nr [...], "[...]" nr [...], "[...]" nr [...] w [...] w [...] oraz "[...]" nr [...] i "[...]" nr [...] w barze [...] w [...] są grami w rozumieniu ustawy o grach i zakładach wzajemnych. W ocenie Sądu organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego polegającego na niewyjaśnieniu mających istotne znaczenie dla wyniku sprawy okoliczności.

Warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier na automatach i gier na automatach o niskich wygranych określone są w ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (ugzw.), a zgodnie z przepisem art. 3 tej ustawy urządzanie

i prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie, przede wszystkim gdy idzie o działalność w zakresie urządzania i prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach i na automatach o niskich wygranych, to wymaga ona zezwolenia właściwego organu

o czym stanowi art. 24 ust. 1 i 1a ugzw. Powołana ustawa rozróżnia gry na automatach (art. 2 ust. 2a ugzw.) od gier na automatach o niskich wygranych (art. 2 ust. 2b ugzw.), choć w jednym jak też w drugim przypadku idzie o gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych, gdzie wygraną stanowi wartość rzeczowa lub pieniężna. Przepis art. 2 ust. 2a ugzw. stanowi, że grami na automatach są gry o wygrane pieniężne i rzeczowe na urządzeniach elektromechanicznych i elektronicznych, zaś art. 2 ust. 2b ugzw definiuje gry na automatach o niskich wygranych jako gry, w których określona jest maksymalna wartość jednorazowej wygranej (nie wyższa niż równowartość 15 euro)

i wartość maksymalna stawki za udział w jednej grze (0,07 euro). Przypisanie grze na automatach o niskich wygranych dopuszczalnych konkretnych wartości wygranych powoduje, że decyzja rozstrzygająca o tym, że dana gra jest grą na automatach, nie zaś na automatach o niskich wygranych, powinna w sposób jednoznaczny i nie pozostawiający wątpliwości wyjaśniać podstawy faktyczne takiego rozstrzygnięcia z uwzględnieniem możliwej wartości wygranej. Oznacza to, iż Minister Finansów będący właściwym organem w tej kwestii zobowiązany jest ustalić szczegółowe zasady na jakich toczy się oceniania przez niego gra. Organ zobowiązany jest więc ustalić warunki i przebieg gry po to, by móc określić, czy gracz otrzymuje jakieś wygrane, czy jest to wygrana pieniężna czy wygrana rzeczowa oraz jaka jest jej wartość. Z uwagi na dokonane ustawą o grach i zakładach wzajemnych rozróżnienie gier na automatach od gier na automatach o niskich wygranych przez zakreśloną art. 2 ust. 2b ugzw. maksymalną wartość wygranej pieniężnej lub rzeczowej, rozstrzygnięcie, iż konkretna gra jest grą, o której mowa w art. 2 ust. 2a wymaga ustalenia, że wygrana jaką może uzyskać gracz na takim przekracza granice zastrzeżone dla gier na automatach o niskich wygranych.

W przedmiotowej sprawie organ uznał, iż gry, których dotyczy postępowanie są grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 2a ugzw. przy czym nie jest kwestionowane, że oceniane gry nie są grami na automatach o wygrane pieniężne, lecz iż są to gry o wygrane rzeczowe. Zaskarżona decyzja budzi jednak uzasadnione zastrzeżenia co do prawidłowości dokonanych przez organ ustaleń co do kwalifikacji gier, a nadto zawiera w swej treści sprzeczne konkluzje. W świetle poczynionych wyżej rozważań, konieczne jest ustalenie, że w przypadku gier, do których odnosi się zaskarżona decyzja, występuje rzeczywiście wygrana rzeczowa oraz że wygrana ta może mieć określoną wartość.

Nie jest sporne pomiędzy stronami, że aby gracz mógł prowadzić grę na automatach, których dotyczy zaskarżona decyzja, musi zakredytować te automaty monetą o określonym nominale (1, 2 lub 5 zł.), od którego wartości zależy liczba punktów kredytowych i potencjalny czas gry (1 zł. – 4 min., 2 zł. – 8 min. i 5 zł – 20 min.). Nie jest też sporne, że osoba grająca z powodzeniem uzyskuje dalsze punkty kredytowe. Inaczej jednak strony oceniają wynik gier, bowiem organ stwierdza, że zdobyte punkty kredytowe, które można wykorzystać w następnej grze bez

ponoszenia dodatkowych opłat stanowią wygraną uzasadniającą uznanie gry za grę na automatach w rozumieniu ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a skarżąca spółka twierdzi, iż jedyną wygraną jest satysfakcja z gry, uzyskane punkty w żaden sposób gry nie przedłużają, a organ doszedł do błędnych wniosków ponieważ nie ustalił dokładnego przebiegu gier.

Jak wynika z utrwalonego w orzecznictwie i doktrynie poglądu, "wygraną rzeczową" jest nie tylko uzyskanie własności rzeczy lecz nabycie uprawnienia do korzystania z niej na podstawie innego tytułu prawnego (por. uchwała SN z dnia 24 listopada 1999r., I KZP 33/99, OSNKW 2000/1-2/9 zaaprobowaną w glosach: S. Zabłockiego, Palestra 2000/2-3/172, O.Górnioka OSP 2000/6/96; wyrok NSA z 30 listopada 2004 r. sygn. akt GSK 967/04. ONSAiWSA 2005/5/104). Konsekwencją przyjęcia takiego poglądu jest stanowisko, że wygraną rzeczową może być również mozność kontynuacji gry na automacie odpowiadająca nabyciu uprawnienia do korzystania z automatu stanowiącego przedmiot stosunku obligacyjnego pomiędzy graczem, a podmiotem prowadzącym działalność w zakresie gier na automatach. Powyższe stanowisko jest wystarczające dla oceny charakteru gry w sprawach, gdzie ustalenia faktyczne pozwalają na przyjęcie, że wygraną rzeczowa jest możliwość kontynuowania gry bez konieczności uiszczenia za tę kontynuację opłaty, która byłaby niezbędna w razie braku wygranej i woli dalszego prowadzenia gry.

W przedmiotowej sprawie stan faktyczny jest bardziej skomplikowany, bowiem gra niezależnie od wyniku kończy się najdalej wraz z upływem wykupionego czasu i powstaje kwestionowana przez skarżącą możliwość wykorzystania zdobytych punktów w następnej bądź dalszej grze. W zaskarżonej decyzji okoliczność ta nie została, w ocenie Sądu, dostatecznie rozpoznana i wyjaśniona, ponieważ nie jest wiadome, czy zdobyte w trakcie opłaconej gry punkty, bez - jak twierdzi organ - dodatkowych opłat, pozwalają rzeczywiście na uruchomienie kolejnej gry lub kontynuowanie gry dotychczasowej. W zaskarżonej decyzji stwierdza się, iż

w przypadku gier prowadzonych na przedmiotowych automatach grający ma możliwość przedłużania gry bez ponoszenia dodatkowych kosztów i bez znaczenia jest, czy jest to nowa gra, czy kolejne etapy gry dotychczasowej. Zdaniem organu zapisywane na liczniku automatu punkty kredytowe, przy ponownym wrzuceniu monety, umożliwiają "pełne wykorzystanie opłaconego czasu następnej gry",

a "grający ma możliwość wygrania punktów zapewniających przedłużenie gry bez konieczności dokonywania nowej opłaty".

W ocenie Sądu, organ po pierwsze, nie wyjaśnił czytelnie jaka jest i na czym polega korzyść ze zdobytych punktów kredytowych, czy nie jest to, jak twierdzi skarżąca, jedynie satysfakcja z wyniku gry, a po drugie nie ustalił jaka jest wymierna wartość osiągniętej wygranej punktowej, tak jak nie ustalił wymiernej wartości wygranej w postaci przejścia zdobytych punktów na kolejną grę. Organ kilkakrotnie powtarza, że z jednej strony zdobyte punkty kredytowe umożliwiają dalszą grę bez ponoszenia dodatkowych opłat, a z drugiej strony ten sam organ twierdzi, iż nawet

w przypadku zdobycia punktów kredytowych ich wykorzystanie w następnej grze jest możliwe po dokonaniu opłaty. Powyższe prowadzi do oceny, iż kontrolowana decyzja zawiera braki i sprzeczności, które uniemożliwiają pozostawienie jej w obrocie prawnym.

Nie może budzić wątpliwości, że wygraną rzeczową w rozumieniu art. 2 ust. 2a i 2b ugzw. mogą być również punkty kredytowe uzyskane w trakcie gry na automacie, pod warunkiem, że ich pozyskanie przez gracza wiąże się z uzyskaniem wymiernej korzyści materialnej, choćby była ona niższa od uiszczonej stawki za grę (uchwała SN z dnia 15 czerwca 2007 r. sygn. akt I KZP 14/07 , OSNKW 2007/7- 8/54). Jak zaznacza Naczelny Sąd Administracyjny, przyjęcie odmiennych założeń,

a mianowicie oderwanie pojęcia "wygrana rzeczowa" od wymiernej wartości, wyłączałoby możliwość rozróżnienia, czy konkretna gra jest grą na automatach, czy grą na automatach o niskich wygranych o czym była już mowa wyżej. Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, iż brak przypisania możliwych do wygrania wartości w danej grze, również wartości maksymalnych określonych w art. 2 ust. 2b ugzw., eliminuje uznanie danej gry za grę na automatach lub za grę na automatach

o niskich wygranych.

Wątpliwości Sądu budzi również przeprowadzone przez organ postępowanie w zakresie odnoszącym się do oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, choć nie można zgodzić się z zarzutami skargi dotyczącymi wykorzystania w postępowaniu administracyjnym dowodów przeprowadzonych w postępowaniu karno-skarbowym. Stanowisko skarżącej w tej kwestii jest błędne, bowiem zgodnie

z art. 75 § 1 Kpa. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Nie może zostać uznane za wadę kontrolowanego postępowania wykorzystanie jako środków dowodowych

dokumentów zgromadzonych w toku innych postępowań, choć zważywszy na niedostatki w zakresie ustaleń faktycznych, dowody te powinny zostać ponownie ocenione przez organ wraz z innymi zebranymi w sprawie dowodami.

Organ dokonane przez siebie ustalenia faktyczne co do rodzaju gry na przedmiotowych automatach oparł na protokołach z eksperymentu procesowego przeprowadzonego przez Urząd Celny w [...], protokołach przesłuchania Prezesa skarżącej spółki J. M. i na opinii S. dotyczącej automatu tego samego typu co automaty poddane rozstrzygnięciu Ministra Finansów. Wnioski wyprowadzone na podstawie tych dowodów nie mogą być uznane za przekonujące, wobec pobieżnej oceny dowodu z opinii M. J. oraz nieuwzględnienia wniosków dowodowych skarżącej dotyczących zwrócenia się o opinię do biegłego w przedmiocie budowy urządzeń, zasad ich działania i posiadanych cech konstrukcyjnych wraz z odpowiedzią na pytanie czy urządzenia te umożliwiają grającemu jakąkolwiek wygraną, a także wobec faktu, że opinia na której oparł się organ nie dotyczy żadnego z automatów objętych zaskarżoną decyzją oraz iż jest ona sprzeczna z opinią M. J. uznaną przez organ "za niewnoszącą nic nowego do sprawy". Takie działanie organu nie może być uznane za zgodne z dyspozycją art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Kluczowe w sprawie jest przecież ustalenie, czy automaty, o których traktuje decyzja, generują wygrane rzeczowe, a jeśli tak to jaką one mogą mieć wartość. W sytuacji, gdy w aktach sprawy znajdują się sprzeczne opinie co do tej zasadniczej kwestii, organ powinien dopuszczonym przez siebie środkiem dowodowym, rozważając złożone przez skarżącą wnioski dowodowe, przesądzić czy przedmiotowe automaty są automatami w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 2a ugzw. czy automatami, o których mowa w art. 2 ust.2b tej ustawy.

Tego działania zabrakło w rozpoznawanej sprawie, a organ naruszył zarówno wskazane już przepisy postępowania administracyjnego, jak też art. 2 ust. 2a ugzw. decydując o zastosowaniu tego przepisu w nieustalonym do końca stanie faktycznym.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2005r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zaś o niewykonalności uchylonych decyzji na podstawie art. 152 tej ustawy.