Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 232/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lipca 2022 r. sprawy ze skargi Ł. W. na decyzję Inne z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Inne, działając w trybie wznowieniowym, zainicjowanym przez Ł. W. (dalej także: Skarżący), decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. odmówiło uchylenia dotychczasowej i ostatecznej decyzji Inne (dalej także: SKO, Kolegium, organ) z dnia [...] marca 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza K. K. z dnia [...] stycznia 2017 r. w sprawie ustalenia Skarżącemu wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. w kwocie [...]zł z uwagi na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), gdyż w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

W wyniku wniesionego odwołania Inne decyzją z dnia [...] marca 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniosło, że wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: okoliczności te lub dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji, okoliczności faktyczne lub dowody muszą mieć wpływ na wynik sprawy, okoliczności te ani dowody nie mogły być znane organowi podatkowemu w dniu wydawania decyzji. Kolegium stwierdziło, że taka sytuacja nie zaistniała w przedmiotowej sprawie.

Organ wskazał, że podjęta przez Burmistrza K. K. decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r. ustaliła Skarżącemu wysokość wymiaru podatku pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2017 w łącznej kwocie [...]zł i dotyczyła nieruchomości położonych w K. K., przy ul. [...], nr jednostki rejestrowej [...], będących jego własnością, dla których prowadzone są Księgi Wieczyste KW [...], KW [...]. Decyzja została podjęta na podstawie wypisu z ewidencji rejestru gruntów według stanu na dzień [...] stycznia 2017 r. oraz informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2014 r.

Inne, z kolei - decyzją z dnia [...] marca 2017 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. K. z dnia [...] stycznia 2017 r. W podjętej decyzji wyjaśniono Podatnikowi, że organ pierwszej instancji podjął zaskarżone rozstrzygnięcie na podstawie danych ewidencji gruntów i budynków, a zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.) – dalej: "p.g.i.k." – podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Kolegium wskazało, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Kolegium podało, że od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nic są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Oceniając podnoszone przez Podatnika argumenty dotyczące niesłusznego opodatkowania części działki nr [...] oznaczonej symbolem Ti - Kolegium podało, że dopóki nie zostanie zmieniona ewidencja gruntów i budynków w tej części dopóty organ podatkowy posiada pełne prawo do jej opodatkowania na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

Organ wyjaśnił, że powyższa decyzja Kolegium została poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który to w wyniku złożenia przez Skarżącego skargi, prawomocnym wyrokiem z dnia 19 września 2017 r. o sygn. akt I SA/Bd 505/17 - oddalił skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] marca 2017 r.

Kolegium wskazało, że przedmiotem toczącego się obecnie postępowania jest odwołanie Skarżącego od decyzji SKO w B. z dnia [...] lutego 2022 r., która zapadła w wyniku wznowienia postępowania dotyczącego decyzji ostatecznej SKO w B. z dnia [...] marca 2017 r.

Kolegium podkreśliło, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Ponadto, organ zaznaczył, że wznowienie postępowania nie obliguje do uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej, gdyż umożliwia jej kontrolę w aspekcie przesłanek art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Wznowienie postępowania jest więc spowodowane wadą postępowania (wadą procesową), a nie wadą decyzji. Wadliwość decyzji może wyniknąć dopiero jako logiczny wniosek z zestawienia decyzji rozstrzygającej sprawę z okolicznościami danej sprawy.

Kolegium wyjaśniło, że przepisy art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wymagają kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczas owego.

Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z akt sprawy decyzja ostateczna została podjęta na podstawie ewidencji gruntów i budynków, a przedłożone przez Skarżącego kserokopie pism przedłożonych do odwołania, w tym: dotyczących zezwolenia na szkolenie kierowców, wydruków z poczty elektronicznej, warunków zabudowy nie stanowią nowych dowodów, mających znaczenie dla opodatkowania nieruchomości w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Dlatego też, zdaniem organu odwoławczego, działając jako organ pierwszej instancji Kolegium prawidłowo uznało, że nie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5, która uzasadniałaby uchylenie decyzji ostatecznej.

Jednocześnie organ zauważył, że mając na uwadze dane zawarte w ewidencji gruntów dokonano wymiaru podatku od nieruchomości - podstawą wymiaru podatku od nieruchomości były dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym, w przedmiotowej brak jest istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które wyszły na jaw, i istniałyby w dniu wydania decyzji, a po trzecie nie były znane organowi, który tę decyzję wydał. Dlatego też, w ocenie Kolegium, w przedmiotowej sprawie prawidłowo zastosowano art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, który przewiduje odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej, w całości, w sytuacji, gdy organ podatkowy nie stwierdził istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 tej ustawy.

Kolegium ponownie podkreśliło przy tym, że instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu odwoławczego, wad prowadzonego postępowania nie było.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do tut. Sądu.

Skarżący zarzucił podjętej decyzji, że podtrzymuje niegodziwości wyrządzone jego rodzinie oraz podtrzymuje nienależne korzyści Naczelników i Burmistrzów, przez lata doprowadzając do błędnego prowadzenia spraw, gdzie odwołania i zażalenia stały się bezskuteczne, a opinie komisji Rozwoju wykryły fałszerstwa.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej: jako "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Należy również wskazać, że zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Powyżej wskazany przepis nakłada na sąd administracyjny obowiązek wyjścia poza granice skargi i zajęcie się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy. Obowiązek ten powstaje w odniesieniu do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach danej sprawy i jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Na wstępie należy podać, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia [...] lipca 2022 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] lipca 2022 r. (k. 68 akt sądowych). Wcześniej Skarżąca została poinformowana także o dostępie do informacji o sprawie w wykazie spraw sądowych e-Wokanda pod wskazanym adresem internetowym oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie w terminie 10 dni od dnia doręczenia pisma.

Oceniając zaskarżoną decyzję według podanych kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, a tym samym skarga podlega oddaleniu.

Istota sporu dotyczy tego, czy okoliczności przedstawione przez Skarżącego we wniosku z dnia [...] października 2021 r. uzupełnionym w piśmie z dnia [...] listopada 2021 r. mogły stanowić istotną dla sprawy nową okoliczność faktyczną lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji, nieznany temu organowi i po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej (postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy) stanowić podstawę do wydania decyzji uchylającej w całości decyzję dotychczasową i orzeczenia co do istoty sprawy. Organ ustalił, że Skarżący nie zgadza się "z decyzjami podatkowymi: [...] od 2003 r. w odniesieniu do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów pozostałych, wskazując na "niezgodności obszaru – z przeznaczeniem i wpisem geodezyjnym". Kolegium wskazało też, że ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2017 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji dnia [...] stycznia 2017 r. ustalającą wysokość podatku w formie łącznego zobowiązania podatkowego za 2017 r. Wobec powyższego rozpoznało sprawę w trybie nadzwyczajnym wznawiając postępowanie zakończone wskazaną wyżej decyzją ostateczną.

Podstawy wznowienia postępowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W punkcie 5 tego przepisu ustawodawca wskazał, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu jego błędnej interpretacji wskazać trzeba, że wznowienie postępowania jest szczególnym, nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Zasada ta służy ochronie ogólnego porządku prawnego. Trwałość decyzji pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Dlatego też tryby nadzwyczajne służą do weryfikacji decyzji ostatecznych wyłącznie w wyjątkowych i ściśle określonych przepisami sytuacjach. Z tego względu przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Wznowienie postępowania nie jest też środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, niezależnie od stopnia tej wadliwości. Instytucja ta ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi enumeratywnie wskazanymi w art. 240 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2687/16, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – podobnie jak orzeczenia przytaczane w dalszej części uzasadnienia).

Wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody muszą istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.

W literaturze wskazuje się, że "o zaistnieniu omawianej podstawy można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki:

1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody;

2) nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie;

3) nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję;

4) nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji.

(...) Występując z wnioskiem o wznowienie postępowania z powodów wskazanych w art. 240 § 1 o.p., strona zakreśla granice postępowania wznowieniowego. Istota trybu szczególnego, jakim jest wznowienie postępowania, sprowadza się do zbadania jednostkowej okoliczności lub określonego dowodu ujawnionego po zakończenia postępowania, a nie do weryfikacji poczynionych w postępowaniu wymiarowym ustaleń w niemal nieograniczonym zakresie, i nie może prowadzić do mnożenia liczby instancji rozstrzygających daną sprawę podatkową. Dlatego strona wnosząca o wznowienie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. zobowiązana jest do wskazania, które konkretnie nowe dowody wyszły na jaw. Jest to o tyle istotne, że tylko w obszarze tak skonkretyzowanych dowodów organ może wszcząć i prowadzić wznowione postępowanie. Skoro zamiarem strony było w istocie dokonanie przez organ w ramach postępowania wznowieniowego ponownego postępowania dowodowego (...), oceny merytorycznej zebranego materiału dowodowego i rozstrzygnięcie przez ten organ co do istoty sprawy zakończonej już wcześniej decyzją ostateczną, to takie działanie wykracza poza umocowanie ustawowe organów podatkowych określone w art. 240 § 1 pkt 5 o.p." (por. J. Rudowski [w:] S. Babiarz i inni, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2019, s. 1270, 1272).

Jednocześnie, jak wskazuje się o w orzecznictwie sądowoadministracyjnym "można się powoływać w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia również strona nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w jego toku. Jak wskazał w wyroku z dnia 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 35/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, nieprzeprowadzenie określonych dowodów w toku zwykłego postępowania instancyjnego, jeżeli dowody te mogły być powołane przez stronę, nie może być podstawą wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż naruszałoby to zasadę stałości decyzji. Zgadzając się z powyższym, skład orzekający podziela i przyjmuje także za własną ocenę prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lipca 2021 r., sygn. akt II FSK 3333/21, iż zwrot "wyjdą na jaw", którym posłużono się w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, charakteryzuje sytuację, w której okoliczności te nie były znane nikomu - zarówno organowi podatkowemu, jak i stronie postępowania podatkowego. Jak wskazał NSA w zapatrywaniu tym utwierdza dalsza część przepisu ("...lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję"), w której z podstaw wznowienia postępowania wyklucza się dowody nowe dla strony, ale które były znane organowi podatkowemu. Trudno zatem zanegować zapatrywanie utrwalone w orzecznictwie, jak również w nauce prawa, zgodnie z którym strona może powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, zatem nie mogła żądać ich uwzględnienia w jego toku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 stycznia 2021 r., sygn. akt II FSK 2676/18; 26 stycznia 2021 r., sygn. akt II FSK 2636/18; 13 maja 2020 r., sygn. akt II FSK 2974/19; 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II FSK 85/18; 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2701/13; 13 listopada 2013 r., sygn. akt II FSK 2675/12).

SKO prawidłowo uznało, że żaden z licznych dowodów załączonych przez Skarżącego nie stanowią nowych dowodów, nowych okoliczności faktycznych, mających znaczenie dla opodatkowania nieruchomości. Odnosi się to także do zdjęć, na których widnieją słupki graniczne, czy też dodatkowe dokumenty przesłane organowi odwoławczemu w dniu [...] stycznia 2022 r.

W tym, kontekście organ trafnie wskazuje na znaczenie ewidencji gruntów i budynków, która stosownie do art. 21 ust. 1 p.g.i.k. stanowi podstawę wymiaru podatków. Zasadnie przy tym w zaskarżonej decyzji wskazano, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do klasyfikacji przedmiotu opodatkowania. Organy podatkowe nie mają również możliwości wywierania wpływu na organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, ani weryfikowania danych ujawnionych w tej ewidencji. Jeżeli zatem stosowne dane w ewidencji, w oparciu o które następuje wymiar podatku, są nieaktualne, względnie istnieje opieszałość organu w ujawnieniu aktualnych danych z urzędu lub na wniosek zainteresowanych osób, osobom tym, a nie organowi podatkowemu przysługuje katalog środków dyscyplinujących. Prawidłowo organ odwoławczy przyjął, że przedmiot opodatkowania, oraz powierzchnie przyjęte do opodatkowania i stawki podatkowe, winny zostać ustalone w pierwszej kolejności w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, "że zwrot "podstawa wymiaru podatków" należy rozumieć w ten sposób, iż wpływające na wymiar podatku dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organów podatkowych, a to znaczy, że organy podatkowe nie mogą czynić ustaleń faktycznych sprzecznych z danymi ewidencyjnymi (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z ostatniego okresu: z dnia 25.08.2021 r., III FSK 4002/21, z dnia 6.10.2021 r., III FSK 165/21, czy z dnia 12.10.2021 r., III FSK 385/21). Jak ujęto to w pierwszym z wymienionych judykatów, zawarte w art. 21 ust. 1 P.g.k. pojęcie "wymiar podatku" odnosi się zarówno do powierzchni, jak i funkcji (klasyfikacji), co oznacza, że organ podatkowy zobowiązany jest odwoływać się do danych zawartych w ewidencji ilekroć są one prawnie relewantne dla prawidłowego określenia lub ustalenia zobowiązania podatkowego. Z kolei w ostatnim z wymienionych orzeczeń stwierdzono, że dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organu podatkowego, który w postępowaniu podatkowym nie ma kompetencji do ich zmiany; zmiana taka jest możliwa dopiero wówczas, gdy odpowiedni zapis zostanie dokonany w ewidencji gruntów i budynków" (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 4693/21). Jak podkreślił NSA w powołanym wyżej wyroku "postępowanie dowodowe przeciwko lub w uzupełnieniu danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków może być prowadzone w postępowaniu podatkowym tylko wtedy, gdy dane te zawierają informacje wykraczające poza kompetencje organu ewidencyjnego, a więc takie, do zamieszczenia których w ewidencji organ ewidencyjny nie był prawnie umocowany. Wszelkie pozostałe dane mają charakter wiążący do momentu ich wykreślenia lub skorygowania ostateczną decyzją organu ewidencyjnego; w takim przypadku zmiany w ewidencji oddziaływują tylko na przyszłość, nigdy wstecznie. Skoro zatem w określonym momencie dokonano takich zmian w ewidencji, które wywołują skutek dla wymiaru podatku, nie mogą ona stanowić podstawy wznowienia postępowania w sprawach podatkowych wcześniej zakończonych ostatecznymi decyzjami, nie są bowiem nowymi okolicznościami faktycznymi lub dowodami, nieznanymi organowi, który wydał decyzję".

Mając na uwadze, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest zasadność wydanej decyzji w nadzwyczajnym trybie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej w sprawie podatku w formie łącznego zobowiązania podatkowego, należy wskazać, że dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie mają znaczenia okoliczności powoływane przez Skarżącego, które nie odnoszą się do kwestii opodatkowania. W związku z powyższym Kolegium prawidłowo uznało, że wymienione, załączone do skargi dokumenty nie stanowią nowych dowodów i okoliczności mających znaczenie dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Jednocześnie Skarżący w skardze w istocie rzeczy nie wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów. Zważywszy na brak związku tych dokumentów z przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, nie zachodziłyby podstawy przeprowadzenia dowodów z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., gdyby taki wniosek Skarżący sformułował. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Takich wątpliwości, wziąwszy po uwagę powyższe rozważania na tle art. 21 ust. 1 p.g.i.k., Sąd nie się nie dopatrzył. Jednocześnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2020 r., sygn. akt II FSK 958/18).

Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, mając na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

A. Olesińska T. Wójcik H. Adamczewska-Wasilewicz