Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 4/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Ludwik Żukowski Sędzia NSA Anna Żak Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 października 2006 r. sygn. akt II SA/Lu 549/06 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej zezwolenia na przesadzenie krzewów za opłatą oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 października 2006 r., sygn. akt II SA/Lu 549/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...], utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję tego organu odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...], zezwalającą Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Handlowemu K. K. na przesadzenie 67,8 m- krzewów rosnących przy pawilonie handlowym "[...]" w Z. przy ul. [...] w terminie do [...] za opłatą w wysokości 8.068,20 złotych.

W wyniku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 września 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 1545/03, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję z dnia [...], nr [...], mocą której odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]. Skarżona decyzja z dnia [...] wydana została na wniosek K. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy po uzupełnieniu materiału dowodowego przez organ, który utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...].

Rozpatrując ponownie wniosek K. K. z dnia [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Z., Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji. Decyzja ta nie wypełnia przesłanki niewykonalności poprzez zarzut nieprecyzyjnego określenia miejsca przesadzenia. Na aprobatę nie zasługiwał również zarzut, skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie.

Również brak wpływu na wykonalność lub niewykonalność decyzji Prezydenta Miasta Z., wydanej w przedmiocie przesadzenia krzewów, ma fakt, iż

rozpoczęcie realizacji przebudowy ulic [...], [...] i [...] nastąpiło już po terminie wyznaczonym do przesadzenia krzewów i wobec tego, jak podkreśliło Kolegium decyzja ta mogłaby być, uznana za niewykonalną tylko i wyłącznie wtedy, gdy teren wskazany jako miejsce przesadzenia krzewów, w dniu wydania tej decyzji był już zajęty, a co najmniej przeznaczony na inne cele.

Ponadto, organ podniósł, że późniejsze okoliczności faktyczne dotyczące inwestycji miejskich oraz uczestniczenie w ich kosztach przez wnioskodawcę, jak również jego umowa z Zarządem Dróg Grodzkich z [...] dotycząca przebudowy chodnika w pasie drogowym przyległym do pawilonu "[...]", jako zdarzenia późniejsze następujące w czasie po dacie wydania decyzji nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia jej nieważności.

Organ nie podzielił także argumentacji dotyczącej uchwał organów Miasta Z. w zakresie planowania inwestycji odnośnie remontu ulic i zabezpieczenia na ten cel środków finansowych. Inwestycja była planowana, a fakt ten nie był kwestionowany przez strony. Jednocześnie stwierdzono, iż projekt zagospodarowania terenu dla przebudowy pawilonu "[...]" wskazuje na 287,80 m2 planowanej zieleni, co dawało swobodną możliwość przesadzenia 67,80 m2 krzewów.

Skargę od powyższej decyzji złożył K. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, powołując zarzut naruszenia przepisów art. 156 § 1 pkt 4 i 5 oraz art. 7, 8, 9, 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a. Zdaniem skarżącego decyzja błędnie określa miejsce przesadzenia krzewów i została wydana w oparciu o wybiórczo zgromadzony i niekompletny materiał dowodowy.

Badając wskazane zarzuty Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organ wydający decyzję, związany był oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wskazanymi w orzeczeniu Sądu I instancji poprzednio wydanym w sprawie.

Nie jest trafny według Sądu zarzut dotyczący art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. albowiem decyzja z dnia [...] została wydana na wniosek skarżącego, a zakres przedmiotowy postępowania wyznaczony został przez żądanie strony (art. 61 k.p.a.), a potrzeba usunięcia krzewów nie była związana z modernizacją ulic [...], [...] i [...]. Z akt sprawy wynika bowiem, że przebudowa ulic wraz z budową zatok parkingowych i chodnika przy ul. [...] była inwestycją Zarządu Dróg Grodzkich w Z. i PPH K. K.. Zarząd Dróg Grodzkich sfinansował inwestycję w granicach pasa drogowego (rondo, zatoki parkingowe, część chodnika położona w pasie drogowym), zaś K. K. sfinansował budowę chodnika położonego na jego działce o nr geodezyjnym [...], tj. między granicą pasa drogowego, a budynkiem pawilonu.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Skarżący w swoim wniosku o stwierdzenie nieważności sam podał, że "po wydaniu decyzji o przesadzeniu krzewów nastąpiły zupełnie nowe okoliczności". Z kolei aby zaistnienie przesłanki niewykonalności było możliwe przeszkoda do wykonania decyzji musi istnieć już w dacie wydania decyzji I musi być nieusuwalna przez cały czas. O niewykonalności nie świadczy również wadliwe wskazanie przez organ miejsca przesadzenia krzewów jak i brak faktycznego miejsca do ich przesadzenia.

Braku miejsca również nie potwierdza pismo skarżącego z dnia [...], w którym zwraca się z prośbą o zmianę sposobu wykonania decyzji, zobowiązując się do obsadzenia nową zielenią (krzewy i drzewa iglaste) 100 m2 powierzchni jego działki.

Wszelkie przeszkody w wykonaniu obowiązku wynikającemu z decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] skarżący powinien zgłaszać niezwłocznie właściwemu organowi. Sąd podkreślił jednocześnie, że skarżący nie kwestionował także wynikającego z decyzji z dnia [...] określenia miejsca przesadzenia krzewów tj. "strona zachodnia pawilonu - obrzeże parkingu".

Od powyższego wyroku K.K. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarga kasacyjna została oparta za zarzutach naruszenia:

1) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej ustawą, poprzez dokonanie oceny prawnej w sposób odbiegający od oceny prawnej dokonanej i wskazań uprzednio wydanego wyroku w sprawie,

2) art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy, poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia konkretnych przepisów postępowania administracyjnego to jest art. 7, 8, 9, 77 § 1, art. 80, 104 i 107 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

3) art. 141 § 4 ustawy, poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym,

4) art. 3 § 1 i § 2 pkt.1 ustawy poprzez niedokonanie właściwej kontroli działalności organu w zakresie prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego i dokonania ustaleń faktycznych, a wskutek powyższych uchybień naruszenie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Uzasadniając powyższe zarzuty skarżąca strona podniosła, że Sąd pominął szereg wskazań zawartych w wyroku z dnia 24 września 2004 r., dotyczących m.in. uwzględniania inwestycji Zarządu Dróg Grodzkich w planie zagospodarowania przestrzennego i w budżecie Miasta oraz wynikających z tego skutków dla faktycznej możliwości przesadzenia krzewów z zachowaniem ich żywotności. Wbrew także wcześniejszym wskazaniom Sąd uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie organu oparte wyłącznie na datach oraz usankcjonował niedokonanie oceny znaczenia dowodu w postaci uchwały budżetowej dla stanu wiedzy organu co do faktycznej możliwości realizacji obowiązku nałożonego decyzją.

Strona utrzymuje także, że w stanie faktycznym istniejącym w okresie, w którym strona obowiązana była do przesadzenia krzewów, terenu na którym można było krzewy przesadzić, nie było, ponieważ teren wokół pawilonu w części znajdował się we władaniu Spółdzielni [...]. Część gruntu będąca we władaniu Miasta zajęta była pod przebudowę dróg, pozostała z kolei część będąca we władaniu strony porośnięta była ligustrem. Dlatego teren inwestycji drogowej kolidował z miejscem przesadzenia krzewów, co zdaniem skarżącego znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie może świadczyć o braku kolizji fakt, że strona dobrowolnie dofinansowała inwestycję Miasta. Strona uczyniła tak, bowiem droga prowadzona była między innymi na terenie, z którego należało usunąć krzewy.

Również przy ocenie możliwości przesadzenia krzewów ze względu na stan terenu nie zostało w sposób właściwy przeprowadzone postępowanie dowodowe, a zgromadzone dowody zostały ocenione błędnie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie może odnieść zamierzonego skutku, jako że zaskarżony wyrok odpowiada prawu. W świetle materiałów sprawy kwestionowana w trybie nadzwyczajnym decyzja zezwalająca Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Handlowemu K. K. na przesadzenie przedmiotowych krzewów była w dacie jej wydawania wykonalna. To dopiero w wyniku późniejszych zdarzeń (przebudowa ulic) powstała sytuacja uniemożliwiająca, zdaniem strony skarżącej, wykonanie zwalczanej decyzji, a jeżeli tak to zasadnie przyjęto w sprawie i to zarówno w orzeczeniach organu administracji jak i sądu (s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), że nie jest to przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji. Niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. zachodzi wówczas gdy mamy do czynienia z nieusuwalną przeszkodą istniejącą w dacie wydania decyzji. Jeżeli zatem w niniejszej sprawie ustalono, iż przeszkoda, na którą powołuje się skarżący, nie miała takiego charakteru, to już sam ten fakt dawał podstawy do przyjęcia, iż nie można było skutecznie zakwestionować z tego powodu przedmiotowej decyzji w trybie stwierdzenia jej nieważności, co oczywiście nie wykluczało możliwości czynienia prób wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego w innym trybie. Mając jednak na uwadze, że sprawa została skierowana na drogę postępowania o stwierdzeniu nieważności decyzji i tylko w granicach tego nadzwyczajnego trybu postępowania mogła być rozstrzygana przez organ administracji i odpowiednio kontrolowana przez Sąd pierwszej instancji, trzeba stwierdzić, iż poczynione w tej mierze ustalenia faktyczne były wystarczające dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, niezasadnym czyniąc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, co mając na uwadze, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz. 1270 ze zm.).