Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 736/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-01-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 3
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Referent Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi firmy A z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] Burmistrz Miastka wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. "A" Spółce Akcyjnej z siedzibą w P. Zobowiązanie to zostało określone decyzją Nr [...] z dnia [...], w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że strona od sierpnia 1995 r. jest dzierżawcą zabudowanych nieruchomości wchodzących w skład Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. W skład tych nieruchomości wchodzą grunty oznaczone jako tereny oznaczone jako tereny zabudowy mieszkalnej (B) związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m 2.

Od tej decyzji odwołała się w terminie strona podnosząc, że opodatkowana działka jest niezabudowana i w rzeczywistości stanowi użytki rolne. Niespójność zaś zapisów w rejestrze gruntów z rzeczywistością jest rażąca i powstała przed zawarciem umowy dzierżawy. Dlatego też wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazało, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1, 2 lit. a), ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 84) obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży m.in. na osobach prawnych, które są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości albo posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego. Opodatkowaniem podlegają budynki, grunty oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust 1). W myśl art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2005, Nr 240, poz. 2027) podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że organ podatkowy jest zobowiązany do wymiaru podatku od nieruchomości, gdy w ewidencji nieruchomości nie zostały one oznaczone jako rolne.

Przez użyte zaś w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych określenia:

1) użytki rolne,

2) lasy,

3) nieużytki,

4) użytki ekologiczne,

5) grunty zadrzewione i zakrzewione,

6) grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych,

7) grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi,

8) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi

(- rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków (art. 1 a ust. 3).

W świetle zaś art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacji podatkowej (Dz. U., z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

Z akt niniejszej sprawy wynikało, że w dniu 1 sierpnia 1995 r. strona zawarła z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa umowę dzierżawy Nr [...] mocą, której objęła w posiadanie nieruchomości stanowiące Własność Skarbu Państwa w skład, których wchodziły m.in. grunty oznaczone jako działka Nr [...] i część działek Nr [...] i [...] położonych w obrębie [...] o łącznej powierzchni [...] m2 sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako tereny mieszkaniowe, określone symbolem "B".

Kierując się, zatem przywołanymi uregulowaniami art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne oraz art. 1a ust 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stwierdzono, że grunty te podlegają podatkowi od nieruchomości, ponieważ to zapisy w ewidencji przesadzają o sposobie opodatkowania gruntów. Jeżeli zaś zapisy te nie odpowiadają stanowi rzeczywistemu to posiadacz gruntów państwowych winien podjąć kroki zmierzające do zmiany tego stanu. Organy podatkowe w tym zakresie korzystają dla swoich potrzeb z danych widniejących w ewidencji. Zauważono także, że odwołujący się zorganizowany w formie spółki akcyjnej traktowany musi być jako przedsiębiorca. Przesadzają o tym przede wszystkim fakt wpisu do rejestru przedsiębiorców oraz przedmiot działalności ujawniony w KRS (w dziale 3 rubryce 1 pozycja od 7 do 49). Za działalność rolniczą nie można, bowiem uznać traktować np. produkcji napojów, metalowych elementów konstrukcyjnych czy też, sprzedaży w sklepach, towarowego transportu drogowego, wywozu śmieci i odpadów a także pośrednictwa finansowego itp. Stąd też opodatkowanie gruntów stawką związaną z działalnością gospodarczą uznano za prawidłowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję SKO strona wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazała, że zapisy w ewidencji gruntów były spowodowane błędami, w tym i pisarskimi, bez winy strony. Ponadto wróciła uwagę, że 98% rocznych dochodów skarżącej spółki stanowi działalność rolnicza i z tego powodu nie można uznać, że prowadzi działalność gospodarczą. Wskazała, że za producenta rolnego spółka była uznana w innych sprawach, np. dotyczących innych podatków.

Podniesiono też, że w sprawie zachodzi sytuacja opisana w art. 1a) ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Podczas rozprawy przed sądem administracyjnym pełnomocnik spółki zaprezentował szereg pism, w których wskazywano, że od innych posiadanych przez stronę gruntów jest płacony podatek rolny.

Do akt złożono też oświadczenie sołtysa Sołectwa, który napisał, że na gruntach dzierżawionych przez "A" S.A. od 2000 r. nie ma żadnych budynków.

Do sprawy o sygnaturze [...] została złożona przez stronę mapa gruntów z 1966 roku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu wskazano, że w świetle przepisów prawa, na których oparto zaskarżoną decyzję, brak jest podstaw do jej uchylenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych poniżej kryteriów stwierdzić należy, że została ona wydana bez naruszenia prawa.

W ocenie Sądu zarzuty skarżącego są nieuzasadnione. Zdaniem Sądu wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia nastąpiło na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa proceduralnego i materialnego. Decyzja zawiera wszystkie elementy wynikające z przepisów Ordynacji podatkowej, a jej wydanie poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem podatkowym przy zachowaniu pisemności i zapewnieniu czynnego udziału strony.

W złożonej skardze strona podniosła zarzut bezpodstawnego przyjęcia, że "A" S.A. prowadzi działalność gospodarczą, a nie działalność rolniczą. Spółka podniosła także zarzut błędnej klasyfikacji w ewidencji gruntów działek będących przedmiotem opodatkowania.

Odnosząc się do przedstawionych zarzutów stwierdzić należy, że zgodnie z art. 1 a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, za grunty, budynki i budowle związane prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

Nie zaprzeczono tezie, że podatnik nie prowadzi działalności rolniczej. Jednakże obok tej działalności podatnik prowadzi również działalność gospodarczą. Uznając, że skarżący jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą organ podatkowy zasadnie oparł się na odpisie z rejestru przedsiębiorców, co zostało uwidocznione w decyzji. Podatnik jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą. Świadczy o tym zarówno sam fakt wpisu do rejestru przedsiębiorców, jak i przede wszystkim uwidoczniony w tym wpisie w rubryce 1 działu 3 wersy: od 7 do 49, przedmiot działalności. Zgodnie z art. 1 a) ust. 1 pkt 6, za działalność rolniczą uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb. Zgodnie z tą definicją nie można uznać za działalność rolniczą np. produkcji napojów, metalowych elementów konstrukcyjnych, maszyn, sprzedaży w sklepach, towarowego transportu drogowego, wywozu śmieci i odpadów, pośrednictwa finansowego itp. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego Nr [...], podatnik jest przedsiębiorcą i prowadzi działalność w formie spółki akcyjnej, której przedmiotem działalności jest prowadzenie różnych rodzajów działalności gospodarczej, zarówno wyżej wymienionych, jak i innych. Odpis z rejestru przedsiębiorców jest dokumentem urzędowym sporządzonym w formie określonej przepisami prawa przez powołany do tego organ władzy publicznej i zgodnie z art.194 Ordynacji podatkowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W związku z powyższym twierdzenie podatnika, że Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, zdaniem Sądu, należy uznać za bezzasadne. Bez znaczenia dla określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości pozostają proporcje pomiędzy poszczególnymi rodzajami prowadzonej działalności, jak i ustalenia dokonane w kontekście podatku dochodowego od osób prawnych przez organy kontroli skarbowej i biegłych rewidentów. Podatek od nieruchomości jest podatkiem odrębnym, wynikającym z przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Decydujące znaczenie ma tu sam fakt pozostawania przez podatnika przedsiębiorcą i posiadaniem przez niego gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Również fakt otrzymywania dopłat obszarowych czy też zwrotu części podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego sam w sobie nie świadczy o tym, że Spółka nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi, obok działalności stricte rolniczej, także działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Żaden przepis prawa nie wyklucza bowiem jednoczesnego prowadzenia tych rodzajów działalności przez jeden podmiot. Z akt sprawy wynika zatem, że obok prowadzenia działalności rolniczej, spółka prowadzi również działalność gospodarczą, co zgodnie z przepisami prawa podatkowego, skutkuje opodatkowaniem posiadanych przez spółkę gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Odnosząc się do podniesionego zarzutu błędnej klasyfikacji będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości działek, należy podkreślić, że stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów. Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości i rolnym na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów wskazuje bezpośrednio art. 1 a) ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 1 ustawy o podatku rolnym, w którym wymienia się tę ewidencję jako dokument rozstrzygający o klasyfikowaniu gruntów. Ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego dokonano zgodnie z tą ww. klasyfikacją, co zostało uwidocznione w decyzji będącej przedmiotem skargi.

Ponadto należy stwierdzić, że ewidencję gruntów i budynków oraz klasyfikację gleboznawczą gruntów prowadzą starostowie. Do ich zadań związanych z prowadzeniem ewidencji należy m.in. utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności. Organ podatkowy nie jest podmiotem legitymowanym do wystąpienia z wnioskiem o zmianę danych w ewidencji, ani też nie jest uprawniony do zmiany tych danych z urzędu, nie może również weryfikować poprawności dokonanej klasyfikacji gruntów. To podatnik jest uprawniony do wszczęcia procedury zmiany danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym. Stanowisko to zostało potwierdzone jednoznacznie w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dn. 29 grudnia 1993 r. sygn. akt III SA 747/93). W wyroku WSA w Gdańsku z dn. 15 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Gd 348/04 skład orzekający stwierdził, że skoro podatnik kwestionuje dane z ewidencji gruntów i budynków, to powinien wszcząć procedurę w celu ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Organ podatkowy ani sąd administracyjny nie mogą zmienić danych z ewidencji ani wszcząć procedury zmiany w ewidencji, czy też ustalić wysokość zobowiązania podatkowego z pominięciem tych danych.

W tej sytuacji za prawidłowe należy uznać stanowisko organów podatkowych, że do czasu zmiany sposobu zakwalifikowania posiadanych przez Spółkę gruntów, która nastąpiła w dniu 7 marca 2008 r., należało orzekając o wysokości przedmiotowego podatku, uwzględnić dotychczasowy zapis w ewidencji gruntów, że spółka jest posiadaczem gruntów zabudowanych i zurbanizowanych.

Akcentowany w skardze zarzut braku winy, czy też błędów pisarskich, jako przyczyn takich zapisów w ewidencji, w świetle powyższego nie wpływa na ocenę legalności decyzji. Z tej samej przyczyny Sąd uznał, że nie podważyły zaskarżonej decyzji informacje co do przeznaczenia sąsiednich działek. Pismo sołtysa i kserokopia mapy z 1966 r. dla wymiaru podatku także pozostaje bez znaczenia, skoro za wiążące dla niego pozostają dane z ewidencji gruntów.

Na dzień wydania zaskarżonej decyzji treść tych danych nie została we właściwym trybie prawomocnie zakwestionowana. Jak wspomniano powyżej - uwzględnieniu przez organy podatkowe natomiast podlegały zmiany klasyfikacji gruntów, które nastąpiły w dniu 7 marca 2008 r., przy czym prawidłowo zastosowano art. 6 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wobec treści art. 1 b) ust. 3 ustawy w dalszym ciągu mimo zmiany w ewidencji opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegała działka nr 79. Uznano też, że strona nie wykazała, że w sprawie zachodzi sytuacja opisana w art. 1 a) ust. 1 pkt 3 ustawy.

Reasumując - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa, na mocy których została wydana.

Z tej przyczyny orzeczono o oddaleniu skargi (art. 151 p.p.s.a.).

DSz