Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 750/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Protokolant Marta Sokołowska-Juras, po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. [...] Spółka Europejska Oddział w Polsce z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Po 590/11 w sprawie ze skargi B. [...] Spółka Europejska Oddział w Polsce z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 20 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla w całości zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 20 kwietnia 2011 r. nr [...], 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz B. [...] Spółka Europejska Oddział w Polsce z siedzibą w K. kwotę 19755 (słownie: dziewiętnaście tysięcy siedemset pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę B., Oddział w Polsce z siedzibą w K., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 20 kwietnia 2011 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r.

Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący:

Dnia 28 grudnia 2009 r. skarżąca wystąpiła do Prezydenta Miasta P. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2005, wskazując, że jest właścicielem obiektów budowlanych oraz gruntów zlokalizowanych na stacjach benzynowych na terenie miasta P.. W ich skład wchodzą między innymi budowle drogowe (powierzchnie jezdne stanowiące sieć dróg wewnętrznych służących poruszaniu się i postojowi pojazdów na każdej stacji) oraz pasy drogowe (grunty, na których zlokalizowane są budowle drogowe). Zdaniem skarżącej w stanie prawnym obowiązującym w latach 2004-2006 ustalenie zakresu wyłączenia z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (obecnie: Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: u.p.o.l.).u.p.o.l. wymagało odniesienia do wykładni językowej użytego przez ustawodawcę terminu "droga". W ocenie skarżącej zakres użytego terminu obejmował zarówno drogi publiczne, jak i drogi wewnętrzne, służące poruszaniu się i postojowi pojazdów, w tym również powierzchnie jezdne na stacjach benzynowych Spółki, za czym przemawia zastosowana stylistyka cytowanego przepisu, a przede wszystkim skreślenie słowa "publiczne".

Decyzją z dnia 21 września 2010 r. Prezydent Miasta P. określił wysokość zobowiązania skarżącej w podatku od nieruchomości za 2005 r. oraz wyjaśnił, że w latach 2004-2006 na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały pasy drogowe wraz z drogami i obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługa ruchu. Jednak nie oznacza to, że każda droga podlegała wyżej wskazanemu wyłączeniu. Jeżeli bowiem droga jest częścią pasa drogowego i jest w nim położona, warunkiem koniecznym do określenia czy jest to pas drogowy wraz z drogą oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, czy też nie, jest stwierdzenie, czy wskazana powierzchnia w obrębie nieruchomości wykorzystywana w celach komunikacyjnych oddzielona jest liniami granicznymi, co powinno wynikać z ewidencji gruntów i budynków (oznaczenie gruntu jako "dr"). Z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w roku 2005) wynika, że musi istnieć ścisły związek pasa drogowego i zlokalizowanej w nim drogi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu drogowego. Nie są wyłączone z opodatkowania te powierzchnie, które służą prowadzonej działalności gospodarczej, czyli są wykorzystywane głównie przez klientów skarżącej, a zatem nie służą prowadzeniu, zabezpieczeniu i obsłudze ruchu. Ponieważ nie wszystkie grunty znajdujące się w posiadaniu skarżącej zostały sklasyfikowane jako drogi, uzasadnione było wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego, a w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Kierując się przestawioną wykładnią prawa materialnego oraz zgromadzonym materiałem dowodowym Prezydent Miasta P. ustalił, że nie wszystkie drogi wewnętrzne znajdujące się na terenie zakładu skarżącej zostały zlokalizowane w granicach pasa drogowego, a zatem w korekcie deklaracji skarżąca niesłusznie wyłączyła z opodatkowania grunty, które nie posiadają w ewidencji gruntów i budynków oznaczenia "dr".

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia 20 kwietnia 2011 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P., podzielając pogląd, że droga to ta część nieruchomości, która jest zajęta pod pas drogowy i w ewidencji gruntów i budynków jest oznaczona symbolem "dr".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w latach 2004-2006 przez błędną interpretację i stwierdzenie, iż zwolnieniu z podatku od nieruchomości podlegały jedynie pasy drogowe i budowle drogowe położone na gruncie oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr". W uzasadnieniu skargi sformułowała kolejne zarzuty dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i prawa procesowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły sposób zagospodarowania posiadanych przez skarżącą nieruchomości. Sformułowanie "pasy drogowe wraz z drogami" nie dopuszcza innej wykładni językowej niż ta, że zwolnienie podatkowe określone w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. obejmuje tylko te budowle o charakterze drogi, które zostały posadowione na gruncie o statusie prawnym pasa drogowego. Drogi (budowle) oraz obiekty związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu nie stanowią samoistnego przedmiotu wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zaś rozumowanie, iż na gruncie u.p.o.l. pasem drogowym jest grunt pod każdą drogą wewnętrzną, jest obarczone błędem rozszerzającej wykładni ustawy podatkowej, bo skutki kreacji zwolnienia podatkowego, wbrew literalnemu brzmieniu przepisu, wiąże się już nie tylko z gruntem o statusie pasa drogowego, ale z budowlą o cechach drogi, a przy tym także bez względu na to, czy ta droga (budowla) jest zlokalizowana w pasie drogowym. Dokonywane przez skarżącą interpretacje definicji zawartych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., dalej: u.d.p.) w ten sposób, że rozstrzygają one o zakresie opodatkowania, są działaniem contra legem. Jeżeli zwolnienie w podatku od nieruchomości obejmuje pas drogowy, to tym samym nie dotyczy to każdego gruntu bez względu na jego status prawny, byleby na tym gruncie istniała budowla o cechach drogi, lecz grunt objęty specjalnym publicznoprawnym reżimem prawnym (art. 34-43 u.d.p.). Organy podatkowe przyjęły więc prawidłową wykładnię prawa materialnego uznając, że zwolnienia w podatku od nieruchomości nie kreuje budowla o cechach drogi, która jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, a przy tym nie jest posadowiona na gruncie o cechach pasa drogowego. Wykorzystanie przy rozstrzyganiu sprawy zapisów w ewidencji gruntów i budynków było zgodne z regułą, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa – obecnie: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.). Nadto, postępowanie wyjaśniające miało szeroki zakres i nie ograniczało się jedynie do sprawdzenia treść zapisów ewidencji gruntów i budynków. Nie doszło również do naruszenia art. 217 Konstytucji. Sąd podzielił także stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że pas gruntu oznaczony w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr" faktycznie powinien oznaczać, a w kontrolowanej sprawie faktycznie oznacza, tę część nieruchomości, która stanowi pas drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.d.p., czyli grunt objęty publicznoprawnym reżimem prawnym z art. 34-43 u.d.p., skarżąca zaś nie wykazała niezgodności zapisów ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem rzeczy. Prowadzenie, zmiany i uaktualnianie ewidencji gruntów i budynków nie należą do postępowania podatkowego, czy też do postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania, względnie o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania..

Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

• błędną wykładnię art. 2 ust. 4 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w okresie od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. w związku z art. 4 pkt 1 u.d.p. polegającą na stwierdzeniu, że grunty wraz z budowlami drogowymi nie korzystały z wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w latach 2004-2006 z uwagi na brak możliwości zakwalifikowania gruntów pod drogami wewnętrznymi jako pasów drogowych,

• niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w okresie od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r., tj. brak jego zastosowania w stanie faktycznym, skutkujący pozbawieniem skarżącej prawa do wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów wraz z budowlami drogowymi, znajdujących się na terenie należących do skarżącej stacji benzynowych,

• niewłaściwe zastosowanie art. 21 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej: P.g.k.) w związku z art. 7a ust. 2 u.p.o.l., polegające na przyjęciu, iż dla określenia przedmiotu wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości przewidzianego w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. mają zastosowanie dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

• art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 oraz art. 151 w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz w związku z art. 1 § 1 i 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: P.u.s.a.) przez oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, mimo mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 2 ust 3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w okresie od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. w związku z art. 4 pkt 1 u.d.p. oraz art. 21 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 pkt 1 P.g.k. w związku z art. 7a ust. 2 u.p.o.l.

• art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 oraz art. 151 w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz w związku z art. 1 § 1 i 1 § 2 P.u.s.a. w zw. z art. 197 § 1 oraz art. 187 § 1 O.p. przez oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy stan faktyczny został ustalony w oparciu o opinię biegłego, która zawierała niedopuszczalną ocenę prawną.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest zasadna.

W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia, czy w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w postaci dróg oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, o których mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., zależało od oznaczenia gruntów, na których takie budowle są posadowione, symbolem "dr" w ewidencji gruntów i budynków. Należy zauważyć, że opodatkowanie dróg wewnętrznych w stanie prawnym obowiązującym we wskazanym powyżej okresie wywoływało wątpliwości interpretacyjne. Zostały one wyjaśnione w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2013 r. o sygn. akt II FPS 2/13 (publ. w CBOSA na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w której stwierdzono, że zasada związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków uregulowana w art. 21 ust. 1 P.g.k. nie miała decydującego znaczenia dla wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., budowli dróg oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, o którym mowa w wymienionym przepisie, w przypadku braku w tej ewidencji odpowiedniego oznaczenia symbolem "dr".

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejsza skargę kasacyjną w pełni podziela wyrażone w powołanej uchwale twierdzenia. Należy ponadto zauważyć, że w pkt. 3.7 uzasadnienia tej uchwały wskazano, iż "droga" musi co do zasady służyć większej ilości osób, niekonieczne będących właścicielami gruntu, na którym droga jest posadowiona i osób z nim związanych. Na takie przeznaczenie drogi, także wewnętrznej, wskazuje również art. 8 ust. 1 u.d.p. Wymienia on bowiem wśród desygnatów nazwy "droga wewnętrzna" m.in. drogi w osiedlach mieszkaniowych, czy dojazdowe do obiektów użyteczności publicznej, które niewątpliwie dostępne są również dla osób innych, niż właściciel gruntu. Aspekt funkcjonalny, tzn. powiązania pojęcia "drogi" ("pasa drogowego" i "obiektów budowlanych") z prowadzeniem (zabezpieczeniem i obsługą) ruchu drogowego, eksponowany jest też w treści art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Wobec tego w powołanej uchwale przyjęto, że dana budowla może być uznana za drogę wewnętrzną jedynie wówczas, gdy przeznaczona ona jest do ruchu drogowego (rozumianego jako możliwość korzystania z drogi przez nieoznaczoną ilość osób, każdego użytkownika dróg), a nie służy tylko przedsiębiorcy do wewnętrznej komunikacji w obrębie danej nieruchomości (na terenie jego zakładu). W ocenie rozpatrującego sprawę składu Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanych wyżej cech drogi wewnętrznej, objętej wyłączeniem podatkowym, nie niweczy okoliczność, że jej głównymi (ale też i nie jedynymi) użytkownikami są w rzeczywistości klienci przedsiębiorcy, jeżeli klientem takim może być każdy podmiot i nie da się ustalić ich zamkniętej listy (klient masowy). Skoro, jak już zaznaczono, w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. pojęcie "drogi" oraz "obiektów budowlanych" powiązane zostało z elementem funkcjonalnym, tj. ruchem drogowym i obsługą (zabezpieczeniem) tego ruchu, regulacja ta swoim zakresem nie obejmuje obiektów o innych funkcjach, w tym takich kategorii, jak parkingi oraz inne obiekty, które nie są bezpośrednio związane z ruchem drogowym i nie służą bezpośrednio obsłudze (zabezpieczeniu) tego ruchu, a np. zapewnieniu miejsc postojowych przed centrami handlowymi, stacjami paliw itp.

W uzasadnieniu uchwały dokonano wykładni językowej art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. i (w brzmieniu obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.) i uznano, że ustawodawca wyłączył spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości trzy kategorie obiektów: pasy drogowe, drogi i obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Tym samym uznał, że pojęcia "droga" i "pas drogowy" oznaczają różne przedmioty opodatkowania. Nie zdefiniował przy tym tych pojęć dla celów ustawy podatkowej, co czyni koniecznym odwołanie się w ramach wykładni systemowej zewnętrznej do definicji tych pojęć zawartych w u.d.p. Również definicje drogi i pasa drogowego zawarte w tej ostatniej ustawie potwierdzają tezę, że droga i pas drogowy to nie są pojęcia tożsame. Zgodnie z art. 4 ust.1 u.d.p. droga jest budowlą, natomiast pas drogowy to wyłącznie grunt, na którym zlokalizowana jest droga wraz z urządzeniami funkcjonalnie z nią związanymi.

Interpretując art. 21 P.g.k. Sąd w uchwale stwierdził, że niewątpliwie funkcje budynków i gruntów, ujawnione w ewidencji gruntów o budynków, mają znaczenie dla określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dalej jednakże wywiódł, że reguła ta (związania danymi z ewidencji) dla ustalenia istnienia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości ma zastosowanie wówczas, gdy ewidencja gruntów i budynków sklasyfikuje określone kategorie wymienione w u.p.o.l. Nie może ona natomiast mieć zastosowania w przypadku, gdy określonymi symbolami, używanymi w ewidencji, nie można oznaczyć gruntów i obiektów, wskazanych w ustawie podatkowej. Tymczasem w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. wyraźnie wyodrębniono dwie różne kategorie przedmiotów wyłączonych z opodatkowania w postaci pasa drogowego i drogi, a oznaczenia przyjęte w ewidencji gruntów i budynków nie przewidują symbolu właściwego dla gruntów stanowiących pasy drogowe, nie obejmują też swym zakresem budowli.

Z powołanych wyżej względów za zasadny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art. 21 P.g.k., a także art. 4 pkt 1 i 2 u.d.p. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejsza skargę kasacyjną podziela bowiem pogląd prawny wyrażony w przytoczonej uchwale. Ujednolica ona linię orzeczniczą sądów administracyjnych w spornej kwestii i ma tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 P.p.s.a, który to przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz". Zakamycze 2005, s. 471). Zgodnie bowiem z art. 269 § 1 P.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. W rozpoznawanej sprawie nie znaleziono podstaw do ponownego wystąpienia z pytaniem prawnym do odpowiedniego, poszerzonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zatem pogląd prawny wyrażony w uchwale wiąże Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę.

Należy przypomnieć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, zgodnie z którym przy określeniu zakresu niepodlegania podatkiem od nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu w okresie od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. należy odnosić się do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Jest to pogląd niezgodny z sentencją cytowanej powyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego. Biorąc pod uwagę treść zarzutów skargi kasacyjnej, kwestionujących pogląd o decydującym znaczeniu zapisów ewidencji gruntów i budynków, skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu; nieistotne są przy tym zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które maja charakter wtórny w stosunku do zasadniczych zarzutów naruszenia prawa materialnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.. Rozstrzygając sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zgodnie z odpowiednio zastosowanym na podstawie art. 193 artykułem 153 P.p.s.a. uwzględni wyrażoną w niniejszym wyroku ocenę prawną co do ograniczonego tylko znaczenia danych z ewidencji gruntów i budynków dla oceny zakresu zwolnienia od podatku od nieruchomości określonego w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w latach 2004-2006).

O kosztach postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a.