Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1328/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 11 września 2013 r. Nr LXXXI/1238/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Borek Fałęcki – Północ" postanawia: I. skargę odrzucić; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 500,00 zł (pięćset złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 26 lutego 2015 r., złożonym za pośrednictwem organu, [...] spółka z o.o. spółka komandytowa w W. wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 11 września 2013 r. Nr LXXXI/1238/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Borek Fałęcki – Północ". Domagając się stwierdzenia nieważności kwestionowanej uchwały, ewentualnie - stwierdzenia jej niezgodności z prawem, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, Spółka zarzucała:

1. naruszenie procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a to przepisów :

- art. 16 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( dalej u.p.z.p.) poprzez określenie w uchwale Rady Miasta Krakowa w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Borek Fałęcki - Północ" z dnia 26 października 2011 r. Nr XXVI 11/341711, że dopuszcza się sporządzenie części graficznej planu (rysunku planu) w skali 1:2000, bez wskazania szczegółowego uzasadnienia zastosowania odstępstwa od sporządzenia rysunku planu w skali 1:1000;

- art. 17 ust. 6 lit. a u.p.z.p. w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., w związku z art. 46 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez brak wystąpienia przez Prezydenta Miasta do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o wydanie opinii do projektu planu;

- art. 17 ust. 6 lit. b u.p.z.p.w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak wystąpienia przez Prezydenta Miasta o uzgodnienie projektu planu do Wojewody Małopolskiego oraz Zarządu Województwa Małopolskiego w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych;

2. niezgodność zaskarżonej uchwały z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, a to poprzez naruszenie:

- art. 9 ust. 4 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. z uwagi na niezgodność z obowiązującym na obszarze Borek Fałęcki - Północ Studium;

- art. 9 ust. 4 w związku z art. 20 ust. 1, w związku z art. 29 ust. 1 u.p.z.p. z uwagi na brak zgodności postanowień zaskarżonej uchwały z postanowieniami Studium, w którym nie wskazano terenu nieruchomości skarżącej Spółki, gdzie miała być prowadzona inwestycja, jako obszaru przewidzianego do przekształceń i zmian sposobu użytkowania, tj. zmiany dotychczasowego zagospodarowania z zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wyłącznie na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną;

3. naruszenie przepisów:

- art. 1 ust. 2 pkt 1 i 5 u.p.z.p. poprzez naruszenie prawa skarżącej do zagospodarowania nieruchomości i realizacji inwestycji, wobec nie uwzględnienia ładu przestrzennego (w tym urbanistyki i architektury) w odniesieniu do najbliższego sąsiedztwa;

- art. 2 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przekroczenie władztwa planistycznego przysługującego gminie;

- art. 9 ust. 4 u.p.z.p. poprzez przyjęcie w kwestionowanej uchwale dla nieruchomości, na której ma być zlokalizowana inwestycja parametrów sprzecznych z wcześniej wydaną decyzją o warunkach zabudowy mimo, że zasadą przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest honorowanie tych decyzji i wynikających z niej parametrów;

- art. 15 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p. w związku z § 7 pkt 7 i 8 w związku z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak ustaleń w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu odnoszących się do już istniejącej zabudowy i istniejącego zagospodarowania, oraz poprzez brak wskazania w części graficznej uchwały linii zabudowy i oznaczenia elementów zagospodarowania przestrzennego ;

- art. 15 ust. 2 pkt. 8 u.p.z.p. w związku z § 4 pkt 8 rozporządzenia poprzez brak szczegółowego określenia zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości;

- art. 15 ust. 2 pkt. 10 u.p.z.p. poprzez brak określenia w uchwale zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w szczególności w związku z faktem, iż jako drogi publiczne wykorzystywane mają być drogi dotychczas przeznaczone jako drogi wewnętrzne o niskiej intensywności ruchu pojazdów;

- art. 15 ust. 2 pkt. 11 u.p.zp. poprzez brak określenia w zaskarżonej uchwale sposobu i terminów tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów, w szczególności w odniesieniu do terenu inwestycji, dla której wydane zostały decyzje o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu odmienne od warunków zagospodarowania określonych w zaskarżonej uchwale;

- art. 19 ust. 1 w związku z art. 17 u.p.z.p. poprzez brak ponowienia procedury planistycznej w niezbędnym zakresie dla zmiany w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu (wyłożonym do publicznego wglądu na podstawie ogłoszenia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 9 listopada 2012 r. na okres od dnia 20 listopada do dnia 18 grudnia 2012 r.), tj. zmiany wprowadzonej w § 16 ust. 2 pkt 3 zaskarżonej uchwały pomimo, iż zmiana ma charakter ogólny, dotyczący całego obszaru objętego planem miejscowym;

- art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez istotne naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu, polegające na braku podjęcia przez Radę Miasta Krakowa uprzedniej (indywidualnej) uchwały o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu, w tym uwag zgłoszonych przez Spółkę, na rzecz rozstrzygnięcia uwag zgłoszonych do planu w załączniku do uchwały, oraz na braku wydania odrębnej uchwały w przedmiocie zgodności uchwały ze Studium.

Powyższe zarzuty Spółka rozwijała w obszernym uzasadnieniu skargi.

Skarżąca wyjaśniała również, że w dniu 27 stycznia 2015 r. wezwała na piśmie Radę Miasta Krakowa o usunięcie naruszenia prawa, na które to wezwanie nie uzyskała odpowiedzi.

W kwestii związanej z naruszeniem interesu prawnego zaskarżoną uchwałą Spółka podawała, że jest aktualnie właścicielem nieruchomości położonej w Krakowie przy zbiegu ul. T. i I. , obręb [...], składającej się z działki nr [...], dla której Sąd Rejonowy dla Krakowa - Podgórza w Krakowie IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] Jeszcze przed nabyciem własności powyższej nieruchomości, w dniu 1 października 2007 r., Spółka złożyła do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego pn. " Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym na działce nr [...] obr, [...] wraz z infrastrukturą techniczną i budową wjazdu na działkach [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. T. , ul. I. w Krakowie". W związku z opisanymi w skardze zdarzeniami, w tym uchybieniami przy rozpatrywaniu tego wniosku, a w następstwie z uwagi na konieczność odrębnego procedowania decyzji dla zabudowy kubaturowej i dla infrastruktury, dopiero w dniu 30 stycznia 2013 r. została wydana końcowa decyzja umożliwiająca realizację całościowego zamierzenia, która stała się ostateczna 13 lutego 2013 r. W toku procedury planistycznej, w piśmie z 20 grudnia 2012 r., zostały złożone pierwsze uwagi do projektu uchwały wraz z wnioskiem o jego zmianę i przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości pod zabudowę wielomieszkaniową, stosownie do ostatecznej decyzji z dnia 22 marca 2011 r. [...] Następnie pismem z 9 kwietnia 2013 r. Spółka skierowała swoje uwagi bezpośrednio do Wiceprezydenta Miasta Krakowa, ale także nie zostały one uwzględnione. Kolejne uwagi do projektu planu Spółka złożyła pismem z dnia 17 maja 2013 r., wskazując iż projekt planu jest niezgodny ze Studium, zaś gmina nadużywa władztwa planistycznego. Brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że teren zamierzonej inwestycji nie może zostać przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne zwłaszcza, że budynki sąsiadujące bezpośrednio z nieruchomością stanowią większe kompleksy zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a budynek Spółki wraz z dwoma budynkami sąsiednimi stanowiłby jedną architektoniczną całość. W okolicy znajdują się także domy jednorodzinne, jednakże w bezpośrednim sąsiedztwie. Nie sposób odnaleźć uzasadnienia dla zablokowania Spółce możliwości zabudowy nieruchomości w sposób wskazany w uzyskanej już decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu .

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej odrzucenie podając, że Spółka po raz pierwszy wniosła skargę na przedmiotowa uchwałę w dniu 10 marca 2014r. Nieprawomocnym wyrokiem z dnia 8 lipca 2014r., sygn. akt II SA/Kr 563/14, skarga ta została oddalona, a od wydanego orzeczenia Spółka wniosła skargę kasacyjną, dotąd nierozpoznaną.

Ponadto w odpowiedzi na skargę organ przedstawiał tok formalnoprawny podjęcia zaskarżonej uchwały, jak również w polemice z zarzutami skargi wskazywał szczegółowo na bezzasadność każdego z nich.

Do odpowiedzi na skargę Spółka ustosunkowała się w piśmie z dnia 22 kwietnia 2015 r., podtrzymując pierwotne stanowisko. Nadto zwróciła uwagę na fakt, że wbrew temu co przyjmuje organ, nie jest tożsama z [...] spółka z o.o. w W., której skargę rozpoznano w sprawie sygn. akt II SA/Kr 563/14.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 8 maja 2015 r. złożone sprawozdanie ograniczyło się do istotnych zagadnień dotyczących więzi o charakterze przedmiotowym i podmiotowym zachodzących pomiędzy niniejszą sprawą, a sprawą o sygnaturze akt II SA/Kr 563/14. W sprawie tej jedną ze stron skarżących była [...] sp. z o.o. w W., a nie [...] spółka z o.o. spółka komandytowa w W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 8 lipca 2014 r. oddalił złożone w powyższej sprawie skargi na plan. Uzasadnienie tego wyroku zawierało ustalenia i ocenę prawną na temat powiązań pomiędzy kilkoma podmiotami mogącymi potencjalnie wywodzić naruszenie interesu prawnego przez wejście w życie kwestionowanego planu miejscowego z różnych tytułów prawnych do działki nr [...], obr. [...], położonej w Krakowie przy ul T. . Ustalenia te obejmowały także wskazanie na skierowanie we wrześniu 2013 r. do Rady Miasta Krakowa przez [...] spółka z o.o. spółkę komandytową z siedzibą w W., nie będącą ówcześnie właścicielem przedmiotowej działki, wezwania o usunięcie naruszenia prawa dotyczącego uchwały z dnia 11 września 2013 r. Nr LXXXI/1238/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Borek Fałęcki – Północ". Poinformowano strony, że tenże wyrok sądu pierwszej instancji został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a skarga kasacyjna do daty rozprawy w przedmiotowej sprawie nie została rozpoznana.

Wydanym na rozprawie, prawomocnym postanowieniem z dnia 8 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 401/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił postepowanie w niniejszej sprawie, uwzględniając zgodny wniosek stron.

W piśmie procesowym z dnia 11 maja 2015 r. skarżąca dodatkowo wyjaśniła, że poprzednim właścicielem nieruchomości położonej w Krakowie przy zbiegu ul. T. i I. obręb [...], składającej się z działki nr [...] była spółka [...] z siedzibą na [...] na podstawie umowy z dnia [...] stycznia 2007r., Rep. A nr [...], zawartej przed notariuszem T. Z.. Skarżąca nabyła nieruchomość w dniu [...] lipca 2014 r., na podstawie umowy przeniesienia własności, Rep. A nr [...], zawartej przed notariuszem T. Z., w wykonaniu zobowiązania wynikającego z podwyższenia wysokości wkładów w spółce komandytowej. Powyższe oznacza, że zarówno w dacie złożenia do Rady Miasta Krakowa wezwania z dnia 27 stycznia 2015 r. o usunięcie naruszenia interesu prawnego, jaki i złożenia skargi z dnia 26 lutego 2015 r. Spółka była właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Uwzględniając sygnalizowany na rozprawie w sprawozdaniu fakt złożenia przez Spółkę wcześniejszego wezwania o usunięcie naruszenia prawa, tj. w dniu 20 września 2013 r., skarżące akcentowała brak znaczenia tej okoliczności. Jak wskazywała: po pierwsze - wezwanie to nie stanowiło podstawy do wniesienia skargi; po drugie – Spółka nie była wtedy właścicielem nieruchomości, wobec czego nie miała legitymacji skargowej; po trzecie – Spółka nie była stroną skarżącą w sprawie sygn. akt II SA/Kr 563/14. Skarżąca podkreślała również, że tylko jeśli w sprawie wszczętej przez ten sam podmiot, który następnie wniósłby kolejną skargę orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił merytorycznie, to wówczas przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie znajduje ponownego zastosowania. Zakaz ten obowiązuje jednak wyłącznie w granicach sprawy załatwianej przez sąd, wyznaczonych przedmiotowo i podmiotowo. Nie ma on zastosowania w sprawie niniejszej do Spółki, która wcześniej skargi do sądu nie wniosła, chociaż jako nie właściciel nieruchomości wniosła wezwanie o usunięcie naruszenia prawa.

Do pisma załączono wydruki z elektronicznego rejestru ksiąg wieczystych dla przedmiotowej nieruchomości gruntowej i budynkowej oraz lokali .

W związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3144/14, którym oddalono skargi kasacyjne od wyroku z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 5634/14, zwrócono się do stron o wyjaśnienie, czy wnoszą o podjęcie zawieszonego postępowania. Wobec uzyskania w tym zakresie pozytywnej odpowiedzi od [...] spółki z o.o. spółki komandytowej w W., postanowieniem z dnia 2 listopada 2016 r. , sygn. akt II SA/Kr 401/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podjął zawieszone postępowanie w przedmiotowej sprawie, prowadzone aktualnie do sygn. akt II SA/Kr 1328/16.

Na rozprawie dnia 19 grudnia 2016 r. strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska, z tym że pełnomocnik organu zmodyfikował uzasadnienie wniosku o odrzucenie skargi, w ten sposób iż podniósł okoliczność uruchomienie przez ten sam podmiot kontroli aktu prawa miejscowego na skutek złożonego ponownie wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności

z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., oznaczana dalej jako p.p.s.a. ), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Sprawując kontrolę działalności administracji publicznej sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.), zaś uprawnione są do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związane zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.), zaś odbywa się co do zasady z uwzględnieniem przepisów obowiązujących w dacie uchwalania aktu prawa miejscowego.

Sądowa kontrola legalności aktów prawa miejscowego, w tym miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jest uwarunkowana skutecznością wniesienia skargi, z czym wiąże się między innymi zachowanie terminu do jej złożenia oraz wyczerpanie trybu przedsądowego przewidzianego w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz.446 dalej w skrócie u.s.g).

Stosownie do 101 ust. 1 u.s.g) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Termin złożenia skargi wynika z 53 § 2 p.p.s.a., w myśl którego skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W ramach kontroli terminowości wniesienia skargi uwzględniono treść art. 101 ust. 1 u.s.g. i art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a., a także poglądy prawne prezentowane w uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 , sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA 2007/3/60). Zgodnie tezami tej uchwały: 1. Przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) 2. Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu do załatwienia wezwania (art. 35 § 3 K.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania.

Ustawowymi przesłankami warunkującą dopuszczalność złożenia skargi na uchwałę rady gminy są zatem uprzednie wezwanie przez skarżącego tej rady do usunięcia naruszenia prawa kwestionowaną uchwałą i wniesienie skargi z zachowaniem terminu. Niezachowanie trybu przedsądowego uzasadnia odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., natomiast skarga wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu zgodnie z dyspozycja art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Zważywszy iż skuteczność złożenia skargi do sądu administracyjnego zależy od zachowania ustawowo określonego terminu, a koniecznym następstwem wniesienia skargi po upływie tego terminu jest ustawowy obowiązek jej odrzucenia na podstawie art. 58 §1 pkt 2 p.p.s.a., to brak podstaw do przyjęcia, że ten sam podmiot wobec tej samej uchwały rady gminy może dokonywać wielokrotnego, czy ponownego tylko wezwania o usunięcie naruszenia prawa i w ślad za tym skutecznego wnoszenia skarg. Rezultatem dopuszczenia takiej możliwości byłoby bowiem zniweczenie ustawowo wprowadzonych skutków prawnych uchybienia terminu do złożenia skargi. Uznając powyższe za niedopuszczalne należy przyjąć, że aby skutecznie złożyć skargę do sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy, ten sam podmiot może wzywać radę gminy do usunięcia naruszenia prawa konkretną uchwałą tylko jeden raz. Każde kolejne pismo tej samej osoby, wobec tej samej uchwały rady gminy, formułujące w swojej treści takie wezwanie nie może być traktowane, jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wywołujące odrębne skutki prawne z art. 101 ust. 1 u.s.g. Takowe rodzi jedynie pierwsze wezwania. Jest ono instrumentem dostatecznie gwarantującym możliwość skorzystanie z ochrony sądowej, jednakże przy równoległym poszanowaniu zasad równości, bezpieczeństwo prawnego, legalizmu i zaufanie do prawa. Od tego tez wezwania należy liczyć termin do wniesienia skargi.

Wyżej prezentowane stanowisko jest zbieżne z poglądami wyrażonymi już w orzecznictwie, m. in. przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu składu siedmiu sędziów z dnia 24 czerwca 2002r., sygn. akt OSA 2/02 (ONSA 2003, poz. 1), czy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 887/08 (zb. LEX 515300 ) na temat możliwości wielokrotnego uruchamiania postepowania zmierzającego do kontroli legalności uchwał, które Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela.

Z przedstawionych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę dokumentów wynika, że [...] Sp. z o.o. spółka komandytowa w W. już w piśmie z dnia 19 września 2013 r. (data wpływu 23 września 2013 r.) wezwała Radę Miasta Krakowa do usunięcia naruszenia prawa w uchwale z dnia 11 września 2013 r. Nr LXXXI/1238/13 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Borek Fałęcki – Północ". Spółka powoływała się wówczas nie na fakt bycia właścicielem, lecz inwestorem, który w dniu 1 października 2007 r. złożył do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia pn." Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym na działce nr [...] obr, [...] wraz z infrastrukturą techniczną i budową wjazdu na działkach [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. T. ul. I. w Krakowie" oraz zarzucała, że zaskarżona uchwała narusza:

- art. 9 ust. 4 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. z uwagi na niezgodność obowiązującym na obszarze Borek Fałęcki - Północ Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa;

- art. 9 ust. 4 w związku z art. 20 ust. 1, w związku z art. 29 ust. 1 u.p.z.p. z uwagi na brak zgodności postanowień zaskarżonej uchwały z postanowieniami Studium, w którym nie wskazano terenu nieruchomości skarżącej Spółki , gdzie miała być prowadzona inwestycja, jako obszaru przewidzianego do przekształceń i zmian sposobu użytkowania, tj. zmiany dotychczasowego zagospodarowania z zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wyłącznie na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną;

3. naruszenie przepisów:

- art. 1 ust. 2 pkt 1 i 5 u.p.z.p. poprzez naruszenie prawa Spółki do zagospodarowania nieruchomości i realizacji inwestycji, wobec nie uwzględnienia ładu przestrzennego (w tym urbanistyki i architektury) w odniesieniu do najbliższego sąsiedztwa;

- art. 2 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przekroczenie władztwa planistycznego przysługującego gminie;

- art. 9 ust. 4 u.p.z.p. poprzez przyjęcie w kwestionowanej uchwale co do nieruchomości, na której ma być zlokalizowana inwestycja parametrów sprzecznych z wcześniej wydaną decyzją o warunkach zabudowy mimo, że zasadą przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest honorowanie tych decyzji i wynikających z niej parametrów;

- art. 15 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p. w związku z § 7 pkt 7 i 8 w związku z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak ustaleń w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu odnoszących się do już istniejącej zabudowy i istniejącego zagospodarowania oraz poprzez brak wskazania w części graficznej uchwały linii zabudowy i oznaczenia elementów zagospodarowania przestrzennego teren;

- art. 15 ust. 2 pkt. 8 u.p.z.p. w związku z § 4 pkt 8 rozporządzenia poprzez brak szczegółowego określenia zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości;

- art. 15 ust. 2 pkt. 10 u.p.z.p. poprzez brak określenia w uchwale zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w szczególności w związku z faktem, iż jako drogi publiczne wykorzystywane mają być drogi dotychczas przeznaczone jako drogi wewnętrzne o niskiej intensywności ruchu pojazdów;

- art. 15 ust. 2 pkt. 11 u.p.zp. poprzez brak określenia w zaskarżonej uchwale sposobu i terminów tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów, w szczególności w odniesieniu do terenu inwestycji, dla której wydane zostały decyzje o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu odmienne od warunków zagospodarowania określonych w uchwale;

- art. 19 ust. 1 w związku z art. 17 u.p.z.p. poprzez brak ponowienia procedury planistycznej w niezbędnym zakresie dla zmiany w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu (wyłożonym do publicznego wglądu na podstawie ogłoszenia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 9 listopada 2012 r. na okres od dnia 20 listopada do dnia 18 grudnia 2012 r.), tj. zmiany wprowadzonej w § 16 ust. 2 pkt 3 zaskarżonej uchwały pomimo, iż zmiana ma charakter ogólny.

Powyższe wezwanie skierowane do Rady Miasta Krakowa zostało przekazane Prezydentowi Miasta Krakowa przez jej Przewodniczącego pismem znak : [...], w celu zajęcia stanowiska oraz rozważenia możliwości przygotowania stosownego projektu uchwały Rady Miasta Krakowa, zgodnie z przepisem art. 30 ust.2 pkt 1 u.s.g.

Prezydent Miasta Krakowa udzielił odpowiedzi na powyższe pismo Przewodniczącemu Rady Miasta Krakowa w piśmie z dnia 21 lutego 2014 r.

To pismo Przewodniczący Rady Miasta Krakowa przesłał do wiadomości Spółki wraz z pismem z 26 lutego 2014r. , zawierającym informację, że nie jest to stanowisko Rady Miasta Krakowa. Pisma te doręczono Spółce 6 marca 2014r.

Powołane w skardze i dołączone do niej w odpisie wezwanie Rady Miasta Krakowa do usunięcia naruszenia prawa w uchwale z dnia 11 września 2013 r. Nr LXXXI/1238/13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Borek Fałęcki – Północ" z dnia 27 stycznia 2015 r., w zakresie interesu prawnego Spółki zawiera analogiczne jak uprzednio zarzuty, z tym że w jego treści skarżąca powoływała się zarówno na fakt złożenia w dniu 1 października 2007 r. do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym na działce nr [...] obr, [...] wraz z infrastrukturą techniczną i budową wjazdu na działkach [...] [...], [...] obr. [...] przy ul. T. , ul. I. w Krakowie", jak i na przysługujące jej już we wskazanej dacie prawo własności przedmiotowej nieruchomości. Nadto podkreślała w nim fakt posiadania prawa dysponowania nieruchomością w całym siedmioletnim okresie starań o uzyskanie decyzji.

Nie należy do Sądu na obecnym etapie postepowania wypowiadanie się w kwestii legitymacji tej Spółki do złożenia skargi w okresie skierowania przez nią do Rady Miasta Krakowa pierwszego wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Taką wiążąca ocenę Spółka mogła uzyskać wnosząc ówcześnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Jeżeli natomiast uznawała, że nie posiada legitymacji skargowej nie powinna była uruchamiać trybu z art. 101 ust. 1 u.s.g.

Nie jest tak jak podnosi skarżąca, że dopuszczalność skargi w niniejszym przypadku należy oceniać poprzez pryzmat brzmienia art. 101 ust. 2 u.s.g., który przewiduje, że przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Bez znaczenia w analizowanym przypadku jest także wykładnia tej regulacji i powoływane orzecznictwo. Wiążą się one bowiem z zupełnie innym zagadnienia, tj. powagą rzeczy osądzonej, jako negatywnej przesłanki dopuszczalności skargi, prowadzącej do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 4, a nie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 lub pkt 6 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, uznając że przedmiotowa skarga została złożona z uchybieniem terminu, albowiem bieg do jej złożenia rozpoczął się z momentem złożenia pierwszego wezwania o usunięcie naruszenia praw, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o odrzuceniu skargi – jak w pkt I. sentencji postanowienia, biorąc za podstawę art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przyjęcie nieco odmiennego poglądu, bazującego również na trafnym założeniu o niedopuszczalności wielokrotnego składania skarg przez ten sam podmiot, na ten sam akt byłoby przesłanką do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Zarządzenie o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi zawarte w pkt II. sentencji postanowienia znajduje podstawę prawną w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.