Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 991/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16a  ust. 6
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Magdalena Durzyńska (spr.) Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (dalej jako SKO) działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako kpa) oraz na podstawie art. 3 pkt 2, pkt 2a, pkt 10, pkt 21, pkt 22, art. 5 ust. 2, art. 16a ust. 1, ust. 2, ust. 4, ust. 6, ust. 8 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1456 ze zm. dalej jako ustawa) oraz § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 sierpnia 2012 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz.U. z 2012 r. poz. 959) uchyliło w całości wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta O. decyzję z dnia [...].02.2015 r. o nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego wnioskowanego na S. A. i uwzględniając wytyczne zawarte w wyroku WSA w Warszawie z dnia 22.10.2014 r., sygn. akt I SA/Wa 391/14 orzekło w ten sposób, że przyznało A. A. specjalny zasiłek opiekuńczy z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną – tj. ojcem S. A., w kwocie 520,00 zł miesięcznie począwszy od 1 lipca 2013 r. do dnia 31 października 2013 r.

Skargę na powyższą decyzję złożył A. A. (dalej jako skarżący) zarzucając niezasadne ograniczenie wypłaty ww zasiłku jedynie do dnia 31 października 2013r. Skarżący podniósł, że w sprawie z wniosków złożonych w 2013r. wydano dwie decyzje: 1) decyzję z [...].07.2013r., którą SKO uchyliło decyzją z dnia [...].09.2013r. oraz 2) decyzję z dnia [...].10.2013r. utrzymaną w mocy przez SKO decyzją z [...].12.2013r., które WSA uchylił wyrokiem z dnia 22.10.2014r. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji wydał odmowną decyzję z dnia [...].02.2015r. a SKO decyzją z [...].04.2015r. przyznało świadczenie jedynie do 31 października 2013r. Skarżący podniósł także, że osobnym pismem datowanym na 21 lipca 2014r. złożył wniosek o zasiłek specjalny za okres od 1 lipca 2013r. do dnia 14 maja 2015r. Wniosek ten został rozpatrzony odmownie decyzją z dnia [...].07.2014r. a jego odwołanie nie zostało dotychczas rozpoznane. Jako zarzut skargi skarżący uznał brak rozstrzygnięcia SKO w przedmiocie decyzji z dnia [...].07.2014r. oraz brak pouczenia odnośnie do tego w jakim terminie należy składać wnioski.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Jak stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "ppsa") uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, przy czym zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a organ administracji prawidłowo ustalił i ocenił stan faktyczny i stan prawny, uzasadniając swoje stanowisko adekwatnie do wymagań zawartych w art. 107 § 3 kpa. Zaskarżona decyzja i jej uzasadnienie nie narusza także stanowiska wyrażonego w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku I SA/Wa 391/14.

Zgodnie z art. 16 a ust. 1 ustawy, specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkom, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (w ówczesnym brzmieniu) w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje, jeżeli łączny dochód rodziny osoby prawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 623 zł (art. 5 ust. 2 cyt. ustawy w związku z § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 sierpnia 2012 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych.

Podkreślenia wymaga, iż zaskarżona decyzja co do zasady jest korzystna dla skarżącego, zgodnie z jego wnioskiem organ przyznał mu bowiem świadczenia za okres od dnia 1 lipca 2013r. tj. od następnego dnia następującego po dniu, kiedy uprzednio przyznane świadczenie wygasło – do końca okresu rozliczeniowego.

Jak wynika z akt sprawy poprzednio skarżący korzystał z zasiłku przyznanego na okres do dnia 30 czerwca 2013r., gdyż w tej dacie wygasał oznaczony w osobnej decyzji termin, w którym określono czas niepełnosprawności jego ojca. W toku postępowania ustalono, iż aktualnie S. A. legitymuje się orzeczeniem z [...].07.2013 r. zaliczającym go do znacznego stopnia niepełnosprawności od [...].05.2011 r.

Kwestionowany przez skarżącego termin świadczeń należnych skarżącemu został oznaczony przez SKO prawidłowo. Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy - prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego, czyli do dnia 31 października. Jak stanowi bowiem art. 3 pkt 10 ustawy okres zasiłkowy to okres od dnia 1 listopada do dnia 31 października następnego roku kalendarzowego, na jaki ustala się prawo do świadczeń rodzinnych.

Mając na powyższe na uwadze należało przyjąć, iż przedmiotowe świadczenie wynikające z wniosku złożonego w lipcu 2013r. przysługuje skarżącemu począwszy od 1 lipca 2013 do 31 października 2013 r. tj. do końca określonego w ustawie okresu zasiłkowego. Gdy zaś chodzi o kwotę przedmiotowego świadczenia to jej wysokość wynika wprost z przepisów ustawy, gdzie wysokość specjalnego zasiłku opiekuńczego ustawodawca określił na 520,00 zł miesięcznie (art. 16a ust. 6 ustawy).

Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ppsa. Zarzuty kierowane pod adresem innych zapadłych w sprawie wniosków skarżącego decyzji nie mogą być brane pod uwagę przy kontroli zaskarżonej decyzji. W niniejszym postępowaniu Sąd nie ma też podstaw prawnych do oceny zasadności wniosku złożonego w dniu 21 lipca 2014r. gdyż zaskarżona decyzja wniosku tego nie obejmuje. Wniosek ten organ administracji rozpoznał w osobnej decyzji administracyjnej, która nie podlega kontroli w przedmiotowym postępowaniu.