Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 527/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 1, ust. 3, art. 2-6
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 6c ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 333
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca) asesor WSA Anna Janowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia 19 sierpnia 2022 r., nr Rep.879/PO/22 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarga S.S. (dalej: "strona" lub "skarżący") dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu (dalej: "Kolegium" lub "SKO") utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Morąga (dalej: "organ I Instancji") z 26 listopada 2019 r. nr FB.3123.1.1386.2019.EZ, ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2015 r. w wysokości 18.518 zł, w tym: podatek rolny w kwocie 225 zł, podatek leśny w kwocie 177 zł oraz podatek od nieruchomości w kwocie 18.116 zł (dalej: "decyzja wymiarowa" lub "nakaz płatniczy").

Z uzasadnienia decyzji wymiarowej, a także akt postępowania podatkowego wynika, że strona wraz z małżonką E.S. (dalej: "podatnicy") aktem notarialnym z [...] stycznia 2011 r. Rep. [...] nabyli od Agencji zabudowaną działkę nr [...] położoną w N. w gminie M. W skład tej nieruchomości wchodził grunt o łącznej powierzchni 14,21 ha sklasyfikowany jako "Tr" oraz 13 budynków o łącznej powierzchni 2040,29 m2. Sprawa wymiaru podatku od tej nieruchomości od 2011 r. była przedmiotem kilkakrotnego postępowania podatkowego. Złożone przez podatników w 2011 r. deklaracje podatkowe okazały się bowiem niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż ci nie deklarowali do opodatkowania części zakupionych budynków twierdząc, że są budowlami i nie podlegają opodatkowaniu. Ponadto w 2011 r., w stanie posiadania nieruchomości zaszło wiele zmian m.in. nastąpiła zmiana klasyfikacji gruntów, podział działki nr [...] na działki o nr [...] oraz zostały rozebrane dwa budynki. W celu ustalenia, czy sporne obiekty są budynkami czy budowlami powołano biegłego do wydania opinii w tej sprawie.

W postępowaniu podatkowym dotyczącym nakazu płatniczego na 2015 r. organ I instancji ustalił natomiast, że na przestrzeni tego roku podatkowego podatnicy posiadali grunty o łącznej powierzchni 14,0545 ha oraz 10 budynków o łącznej powierzchni użytkowej 1249,36 m², a w tym: budynek nr 1 – o pow. użytkowej 88 m2, budynki o nr od 4 do 9 - każdy o pow. użytkowej 51,92 m2 (łącznie 311,52 m2), budynek nr 10 - o pow. użytkowej 315 m2, budynek nr 12 – o pow. użytkowej 309 m2, budynek nr 14 - o pow. użytkowej 225,84 m2. Przyjął, że w skład zobowiązania podatkowego za ten rok wchodzi: podatek rolny ustalony od 1,5486 ha gruntów przeliczeniowych do opodatkowania; podatek leśny od 4,2627 ha oraz podatek od nieruchomości za budynki o łącznej powierzchni użytkowej 1249,36 m² oraz za grunty pozostałe o powierzchni 46.593 m². Wyjaśnił, że niniejsza decyzja została wydana na podstawie: oględzin nieruchomości przeprowadzonych 8 czerwca 2011 r. i 23 listopada 2011 r.; danych zawartych w ewidencji gruntów; zawiadomienia o zmianie z 26 września 2013 r. dotyczącego umowy o częściowym podziale majątku wspólnego i umowie przeniesienia działki nr [...] na rzecz spółki; pisma Agencji z 21 maja 2013 r.; danych identyfikacyjnych obiektów otrzymanych od strony (dotyczących budynków o nr: 1,10,12); opinii biegłego J.B. z czerwca 2013 r. i opinii uzupełniającej, w której doprecyzowano pojęcia budynku i budowli oraz wyjaśniono rozbieżność w powierzchni użytkowej obiektów o nr od 4 do 9, 14; wyroków sądów administracyjnych wydanych w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania podatkowego za 2011 r., tj.: wyroku WSA w Olsztynie z 5 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 471/15 oraz wyroku NSA z 15 lutego 2019 r. sygn. akt II FSK 496/17.

W odwołaniu od decyzji wymiarowej strona wniosła o jej uchylenie, wskazując na nieważność tej decyzji ze względu na przedawnienie terminu do jej wydania. Zwróciła także uwagę na sprzeczność decyzji z danymi zawartymi w ewidencji gruntów znajdującej się w Starostwie Powiatowym w Ostródzie.

Utrzymując w mocy decyzję wymiarową SKO wskazało (w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji), że jako podstawę opodatkowania budynków nr 1 oraz nr 10 i nr 12 przyjęto powierzchnię użytkową wykazaną przez podatników, natomiast w odniesieniu do pozostałych budynków przyjęto powierzchnię użytkową wskazaną w opinii powołanego w sprawie biegłego. Kolegium oceniło przy tym, że obiekty o nr od 4 do 9 oraz nr 14 są budynkami, a nie jak wykazali podatnicy, budowlami. Zauważyło, że prawidłowość takiej kwalifikacji tych obiektów przez organy podatkowe została potwierdzona przez NSA w wyroku z 15 lutego 2019 r. sygn. akt II FSK 496/17, w którym Sąd ten wskazał także, na brak podstaw do pomijania przez organ podatkowy danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, które w postępowaniu podatkowym mają moc dokumentu urzędowego, przeciwko treści którego mogą być przeprowadzone dowody przeciwne, zgodnie z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej (dalej: "Op").

Opisując budynki o nr od 4 do 9 SKO podało, że pełniły one po wybudowaniu funkcję magazynową. Obiekty te posiadają nośne ściany zewnętrzne i stropodachy, a więc są wydzielone z przestrzeni i trwale powiązane z gruntem. Są one obsypane z trzech stron i od góry, mają wejście do środka. Powierzchnia użytkowa tych budynków wynosi po 51,92 m2 każdy.

Opisując natomiast budynek nr 14 Kolegium wskazało na jego wydzielenie z przestrzeni za pomocą dwóch podłużnych ścian samonośnych, dwóch ścian szczytowych nośnych oraz dachu. Podało, że w budynku tym ściana podłużna posiada otwory okienne, o czym świadczą ościeżnice metalowe, a ściany szczytowe mają otwory na wrota, o czym świadczą okucia do zamocowania wrót. Zrelacjonowało, że układ nośny hali o konstrukcji stalowej jest oparty na stropach, a ściany podłużne samonośne i ściany szczytowe nośne mają ławy fundamentowe. Powierzchnia użytkowa budynku nr 14 wynosi 225,84 m2.

SKO zwróciło także uwagę na regulację zawartą w art. 1a ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w 2015 r. t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."), z której w sposób definitywny wynika, że to ewidencja gruntów jest dokumentem rozstrzygającym o klasyfikacji gruntów na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wskazało, że z aktu notarialnego z [...] stycznia 2011 r. oraz zmiany geodezyjnej z 17 stycznia 2011 r. wynika, że podatnicy nabyli grunt o pow. 14,21 ha. Natomiast z zawiadomienia Starostwa Powiatowego w Ostródzie, które wpłynęło do organu podatkowego 11 lipca 2011 r., wynika, że działka nr [...] przed zmianą dokonaną decyzją z 27 czerwca 2011 r., była zakwalifikowana jako Tr - tereny różne, natomiast po zmianie nieruchomość została zakwalifikowana jako: pastwiska trwałe Ps IV o powierzchni 2,25 ha, pastwiska trwale Ps V o powierzchni 2,7600 ha, tereny przemysłowe Ba o powierzchni 0,08 ha, inne tereny zabudowane Bi o powierzchni 0,87 ha, tereny rekreacyjno-wypoczynkowe Bz o powierzchni 2,74 ha, drogi o powierzchni 0,85 ha, lasy Ls o powierzchni 4,4800 ha oraz nieużytki o powierzchni 0,1800 ha. Według zaś treści zawiadomienia o zmianie z 12 grudnia 2011 r., powstałe po podziale nieruchomości działki o nr [...] miały łączną powierzchnię 14,1511 ha i stanowiły: pastwiska trwałe Ps IV - 2,2124 ha, pastwiska trwałe Ps V - 2,7316 ha, tereny przemysłowe Ba - 0,0816 ha, inne tereny zabudowane Bi - 0,6538 ha, tereny rekreacyjno-wypoczynkowe Bz - 2,8010 ha, drogi - 0,8317 ha, nieużytki - 0,1885 ha, lasy - 4,2627 ha oraz zurbanizowane tereny niezabudowane Bp - 0,3878 ha. Kolegium zaznaczyło przy tym, że różnica ww. powierzchni wynikała z rozliczenia działek po podziale z dokładnością do m2.

Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO powołało się na art. 68 § 2 Op, z którego wynika, że jeżeli podatnik nie dopełnił wskazanych w przepisie obowiązków dotyczących złożenia deklaracji to zobowiązanie podatkowe nie powstaje, pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Końcowo Kolegium podkreśliło, że wysokość podatku za lasy i grunty została ustalona na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, natomiast podatek od budynków na podstawie oględzin przeprowadzonych na terenie nieruchomości oraz opinii wydanej przez biegłego.

W skardze wniesiono o uchylenie decyzji Kolegium jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zakwestionował przy tym twierdzenia organów podatkowych, jakoby składane przez niego oświadczenia były niezgodne ze stanem faktycznym, a także dokonany przez biegłego pomiar powierzchni użytkowych obiektów o nr od 4 do 9 i obiektu o nr 14. Zwrócił także uwagę na pominięcie przez organ I instancji okoliczności wniesienia przez skarżącego odwołania od decyzji wymiarowej, co skutkowało nieuprawnionym wystawieniem tytułu wykonawczego obejmującego należności wynikające z tej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga dotyczy nakazu płatniczego wydanego na podstawie art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 333), zgodnie z którym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym).

Istotą postępowania w sprawach tego rodzaju jest prawidłowe ustalenie (w obszarze podatku rolnego, podatku leśnego i podatku od nieruchomości) przedmiotu opodatkowania, podatnika i podstawy opodatkowania, co w przypadku podatku od nieruchomości wynika z art. 2 – art. 4 u.p.o.l. Zaś samo postępowanie podatkowe powinno być prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm.).

Spór między podatnikami a organem dotyczy wyłącznie podatku od nieruchomości. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. w podatku od nieruchomości opodatkowaniu podlegają: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie podlegają zaś opodatkowaniu użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (ust. 2 art. 2 u.p.o.l.).

Za podatnika podatku nieruchomości uważa się osoby fizyczne (...) będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.).

Podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 – 3 u.p.o.l. jest: dla gruntów - powierzchnia; dla budynków - powierzchnia użytkowa, zaś dla budowli - wartość.

Dodać należy, że w art. 6 ust. 1 u.p.o.l. przyjęto, że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem (ust. 2 art. 6 u.p.o.l.). Jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie (ust. 3 art. 6 u.p.o.l.).

Ponadto zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne (...) są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3.

W tak określonych granicach materialnoprawnych, wyznaczonych przez wyżej przytoczone przepisy, powinno być prowadzone postępowanie podatkowe w rozpatrywanej sprawie i w takich też granicach dokonał Sąd oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji.

W postępowaniu podatkowym ustalono, że podatnicy od 2011 r. są właścicielami gruntów, na których znajdują się budynki, co opisano we wstępnej części wyroku. Zatem przedmiotem opodatkowania są grunty oraz budynki.

Okolicznością niekwestionowaną w postępowaniu podatkowym jest więc to, że podatnikami podatku od nieruchomości są E. i S.S., jako współwłaściciele nieruchomości na zasadach małżeńskiej wspólności majątkowej. Sporna zaś pozostaje podstawa opodatkowania.

Do podstawy opodatkowania organ I instancji przyjął grunty pozostałe o łącznej powierzchni 46.593 m2 (4,6593 ha) oraz łączną powierzchnię użytkową budynków 1.249,36 m2.

Łącznie podatek od nieruchomości za 2015 r. wynosi, według organów, 18.116 zł (11.182,32 + 6.933,95). Przy czym stawką 0,24 zł/m2 opodatkowano grunty pozostałe o łącznej powierzchni 46.593 m2 (4,6593 ha). Z tego tytułu podatek ustalono w wysokości 11.182,32 zł. Zaś powierzchnię budynków opodatkowano stawką 5,55 zł/m2, przyjmując łączną powierzchnię użytkową 1.249,36 m2 x 5,55 zł = 6.933,95 zł. Z akt sprawy wynika, że do opodatkowania powierzchni użytkowej budynków nr 1, nr 10 i nr 12 przyjęto dane złożone w deklaracji podatników, zatem sporne pozostaje opodatkowanie budynków nr 4 – 9 i nr 14.

Podstawę opodatkowania organ ustalił na podstawie dowodów zebranych w toku postępowania dotyczącego 2011 r., ostatecznie i prawomocnie zakończonego. Postanowieniem z 5 listopada 219 r. K-98 organ I instancji włączył je do akt obecnie prowadzonej sprawy. Zdaniem Sądu, organ I instancji miał podstawy do tego, aby wykorzystać wcześniej zebrane dowody, z tym wszakże zastrzeżeniem, że należało uwzględnić ewentualne zmiany co do stanu posiadania nieruchomości (zbycie lub nabycie) lub statusu lub stanu przedmiotu opodatkowania (np. rozbiórka budynku. Taka sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, gdyż organ wziął pod uwagę okoliczność (i nie przyjął do podstawy opodatkowania za 2015 r.) zbycia w 2013 r. działki o powierzchni 0,0966 ha, zabudowanej budynkiem magazynowym o powierzchni 205 m2.

Do ustalenia podstawy opodatkowania w zakresie gruntów organ wykorzystał dane zawarte w ewidencji gruntów, co pozostaje w zgodności z art. 1a ust. 3 u.p.o.l., w którym przyjęto, że o zaliczeniu gruntów do konkretnej kategorii decyduje ich klasyfikacja dokonana w ewidencji gruntów i budynków. Z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 z późn. zm.) wynika związanie organu podatkowego danymi z ewidencji gruntów i budynków. Przepis ten mówi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W jednolitym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że organ podatkowy, ustalając podstawę opodatkowania powierzchni gruntów nie bierze pod uwagę ich rzeczywistego wykorzystania, lecz ma obowiązek kierować się zapisami ww. ewidencji. Przykładowo, w wyroku z 28 lipca 2022 r. III FSK 754/21 NSA wskazał, że "wobec jednoznacznych zapisów w ewidencji gruntów i budynków organy podatkowe nie mają obowiązku i zarazem uprawnienia do czynienia ustaleń, w jaki faktycznie sposób grunt jest użytkowany" (LEX nr 3400216). Wypis z ewidencji gruntów i budynków stanowi dowód z dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 Op (dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone). W wyroku z 23 marca 2022 r. III FSK 429/21 (LEX nr 3339463) NSA uznał, że "skoro wypis z ewidencji gruntów i budynków stanowi dowód z dokumentu urzędowego, przeciwdowodem pozwalającym organom podatkowym ustalić wymiar podatku w oparciu o dane inne niż wynikające z tej ewidencji powinien być również dokument." W toku postępowania podatkowego skarżący nie przedstawili jednak takich dokumentów, które obalałaby ustalenia organu I instancji co do powierzchni gruntów podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie skarżący zarzucili w odwołaniu i skardze niezgodność decyzji organu I instancji z ewidencją gruntów i budynków, niemniej jednak ani nie wyjaśnili, na czym konkretnie miałałby polegać ta niezgodność, ani też nie przedłożyli dokumentów wskazujących, że organ podatkowy powinien odstąpić od wykorzystania danych z ewidencji gruntów. Dlatego w ocenie Sądu prawidłowe są ustalenia organu I instancji co do powierzchni gruntów podlegających opodatkowaniu, jako zgodne z treścią ewidencji gruntów.

Także w zakresie opodatkowania powierzchni użytkowej budynków Sąd uznał za prawidłowe stanowisko prezentowane przez organy podatkowe. Z akt sprawy wynika, że w 2015 r. skarżący byli właścicielami m. in. spornych budynków nr 4-9 i nr 14. Ich powierzchnia użytkowa została ustalona w postępowaniu podatkowym za 2011 r., zaś rozstrzygnięcie wydane w tym zakresie jest ostatecznie i prawomocne (wyrok tut. Sądu z 5 listopada 2015 r. I SA/Ol 471/17 i wyrok NSA z 15 lutego 2019 r. II FSK 496/17). Jak wyżej wyjaśniono, w tych okolicznościach dopuszczalne było oparcie się na dowodach zebranych w postępowaniu za 2011 r., w tym w szczególności na załączonej do akt niniejszej sprawy opinii biegłego J.B., w której oceniono, że sporne obiekty są budynkami, które pełniły i mogą pełnić funkcje magazynowe, są wydzielone z przestrzeni (posiadają ściany nośne zewnętrzne i stropodachy) i trwale związane z gruntem. Budynki te są osypane z trzech stron i z góry, posiadają wejście do środka, zaś ich wysokość wynosi 2,29 m.

Pośrednio stanowisko organu potwierdza także m. in. pismo Agencji (zbywca nieruchomości na rzecz skarżących) z 15 lutego 2011 r. (K-150), w którym potwierdzono, że sporne obiekty (nr 4-9 i 14) były traktowane przez Agencję jako budynki, tj. wynika to z dokumentacji technicznej oraz ewidencji środków trwałych.

Z kolei skarżący w odwołaniu nie zgadzają się z opinią J.B. W skardze podnoszą, że błędnie została ustalona powierzchnia obiektów według ww. opinii, a nie na podstawie dokumentów państwowych znajdujących się w operatach wytworzonych przez uprawnionych geodetów. Jednak ani nie przedstawili ani argumentów, ani nie przedłożyli dowodów wskazujących, że zajęte przez organy stanowisko jest błędne lub że od czasu wydania kluczowej w sprawie opinii biegłego J.B. stan obiektów uległ takiej zmianie, że w 2015 r. nie posiadały już cech budynków. Zaś w aktach sprawy znajduje się pismo z 13 listopada 2012 r. przedłożone przez podatników w postępowaniu dotyczącym 2011 r., zatytułowane: "opinia budowlana", sporządzone przez mgr inż. J.R. posiadającego uprawnienia budowlane. W piśmie tym stwierdza się, że m. in. obiekty o nr 4-9 oraz nr 14 nie są budynkami, lecz budowlami obronnymi (schrony oraz wiata). Treść tego pisma została negatywnie zweryfikowana przez organy podatkowe oraz Sąd w sprawie dotyczącej podatku za 2011 r. jako lakoniczna i w ogólny sposób wskazująca na charakter obiektów (budowle wojskowe). Stanowisko to pozostaje aktualne także w obecnie rozpatrywanej sprawie.

W związku z powyższym Sąd przyjmuje, że sporne obiekty zostały prawidłowo uznane przez organy podatkowe za budynki w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. (budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach).

W ocenie Sądu w postępowaniu podatkowym zebrany został materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji w takim kształcie, jaki przyjęła. Organ I instancji prawidłowo ustalił przedmiot opodatkowania, osobę podatnika oraz podstawę opodatkowania, na którą składają się powierzchnia gruntów oraz powierzchnia użytkowa budynków. Z kolei skarżący w odwołaniu nie przedstawili konkretnych, poddających się weryfikacji zarzutów, ani nie przedłożyli kontrdowodów podważających ustalenia organów. Dlatego zasadnie Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Także w skardze nie przedstawiono takich argumentów, które pozwalałyby na podważenie przez Sąd stanowiska organu odwoławczego.

W związku z powyższym nie doszło w postępowaniu podatkowym do naruszenia norm prawa materialnego.

W ocenie Sądu nie zostały naruszone także przepisy postępowania podatkowego. Wbrew zarzutom skargi stan faktyczny sprawy został należycie wyjaśniony i pozwalał na prawidłowe ustalenie powierzchni użytkowej budynków w oparciu o opinię biegłego, co wyżej uzasadniono. W ocenie Sądu nie zostały pominięte istotne dla sprawy dowody, zaś zarzut skargi w tym zakresie nie został uzasadniony. Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący zagubienia odwołania, bowiem znajduje się ono w aktach sprawy. Zarzut "przeciągania" postępowania nie podlega ocenie w sprawie dotyczącej ustalenia zobowiązania podatkowego, gdyż badanie ewentualnej przewlekłości stanowiłoby wyjście poza granice sprawy, stanowiące naruszenie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: "ppsa"). Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto z uwagi na niezłożenie przez skarżących w ustawowym terminie (14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego) prawidłowej Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, organ I instancji mógł wydać decyzję (nakaz płatniczy) po upływie 5, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, co wynika z art. 68 § 2 Op.

W związku z powyższym skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.