Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2810/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska AWSA Wojciech Jakimowicz ( spr.) Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2004r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] 2000r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia skargę odrzucić


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [....] 2000 r, znak: [....] Wojewoda [....] działając na podstawie art. 59 § 2 oraz art. 123 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku J.K. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy G. z dnia [....] 1998 r., znak: [....] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B.O. i S.O. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przyłącza energetycznego AsxSn 4x16 mm2 oraz urządzeń infrastruktury technicznej na działce nr [....] w G. , ul. [....] odmówił J.K. , z domu S. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od wskazanej wyżej decyzji Wójta Gminy G. z dnia [....] 1998 r., znak: [....].

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że decyzją z dnia [....] 1998 r, znak: [....] Wójt Gminy G. zatwierdził projekt budowlany i udzielił B.O. i S.O. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przyłącza energetycznego AsxSn 4x16 mm2 oraz urządzeń infrastruktury technicznej na działce nr [....] w G. , ul. [....].

Decyzja ta, skierowana do J.K., z domu S. jako strony postępowania w przedmiotowej sprawie, została odebrana w dniu [....]1998 r. przez J.K. z domu S. (zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji organu pierwszej instancji w aktach sprawy). Decyzja powyższa zawierała pouczenie, że odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od daty jej otrzymania.

W piśmie, wniesionym do Urzędu Gminy w G. w dniu [....] 2000 r. J.K. , z domu S. zwróciła się z prośbą o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Do pisma dołączyła kserokopie oświadczenia B.O. i S.O. o udostępnieniu dojazdu do jej działki, umowę kupna dojazdu do jej działki, pisma do Urzędu Gminy o wstrzymanie wydania pozwolenia na budowę, wyrys z mapy ewidencji gruntów, pisma o wstrzymanie prac budowlanych i uporządkowanie dojazdu do działki skarżącej, aktu notarialny, odpowiedzi Urzędu Gminy w G. z dnia [....] 1998 r., decyzję z dnia [....] 1998 r. oraz dodatkowo szereg pism dotyczących sprawy dojazdu do działki skarżącej i sposobu załatwiania sprawy pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego przez B.O. i S.O.

Organ drugiej instancji wskazał, że zgodnie z art. 58 § 1 i 2 kodeksu postępowania administracyjnego w razie uchybienia terminu do wniesienia odwołania może on zostać przywrócony na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Stwierdzono, że w rozpatrywanym przypadku J.K. , z domu S. wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania po upływie ponad dwóch lat i nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy.

Pouczono stronę o możliwości zaskarżenia postanowienia do sądu administracyjnego.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie na postanowienie Wojewody [....] z dnia [....] 2000 r., znak: [....] złożyła J.K.

Skarżąca podnosi, że jej odwołanie potraktowano pobieżnie, nie wyjaśniono najważniejszych faktów i trudno w zaistniałej sytuacji orzec o winie skarżącej w sprawie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Podkreśla, że decyzję o pozwoleniu na budowę domu B.O. i S.O. otrzymała od Urzędu Gminy, a nie od osoby prywatnej, dlatego miała prawo wierzyć, że jest to dokument niepodważalny i mający moc prawną. Jednak wraz z decyzją o pozwoleniu na budowę otrzymała również oświadczenie inwestorów, które stanowi integralną część decyzji i było warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W oświadczeniu tym inwestorzy zobowiązali się do udostępnienia skarżącej dojazdu do jej działki, ale tego zobowiązania następnie nie wykonywali. Skarżąca podnosi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zwracała się do Urzędu Gminy w G. o nie wydawanie tego pozwolenia, informowała również Urząd, że nie uwzględniono własności skarżącej (dojazd do działki), która potwierdza zdaniem skarżącej umowa kupna wjazdu z 1958 r.

Odwołania nie złożono w terminie, gdyż skarżąca uważała, że to co robi Urząd Gminy jest zgodne z prawem, gdy tymczasem w przekonaniu skarżącej stała się ona ofiarą podstępu ze strony organu administracji.

Zdaniem skarżącej całą winą należy obarczyć B.O. i S.O. oraz Urząd Gminy, który podpowiada inwestorom, jak pozbawić skarżącą jej własności, a tym samym pozbawić ją jedynego dojazdu do działki. Urzędnik państwowy, który celowo wprowadza w błąd powinien ponieść konsekwencje, a nie osoba poszkodowana z jego winy.

Skarżąca dodała, że od czerwca 2000r. nie ma żadnego dojazdu do swojej działki, na której rośnie około 40 drzew owocowych, a zatem Urząd Gminy w G. naraził skarżącą na ogromne straty, zwłaszcza w postaci nie zebranych owoców, a dochodzenie swoich praw w sądzie jest kosztowne i długotrwałe.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu [....] grudnia 2004 r. strony postępowania sądowoadministracyjnego nie stawiły się.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, póz. 1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na określone kategorie postanowień, tj. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Organem właściwym w kwestii przywrócenia terminu - jak wynika z art. 59 § 1 k.p.a. - jest organ właściwy w sprawie. Organem kompetentnym do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest zatem właściwy w sprawie organ odwoławczy. Od postanowień organu odwoławczego, które mają charakter postanowień ostatecznych nie przysługuje zażalenie. Art. 59 § 2 k.p.a. stanowiący, że o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia dotyczy - analogicznie do'rozumienia art. 59 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. wszystkich postanowień w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, zarówno postanowień o przywróceniu tego rodzaju terminu, jak i postanowień o odmowie jego przywrócenia. Zwłaszcza nie znajdowałoby żadnego uzasadnienia twierdzenie, że ostateczny charakter uzyskuje wyłącznie postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania.

Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu ma charakter aktu procesowego, a zatem nie należy do kategorii postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty. Postanowienie to nie kończy również postępowania w sprawie, albowiem w konsekwencji odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy jest zobowiązany do podjęcia w trybie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem kończącym postępowanie nie jest zatem postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, lecz postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie jest również postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym.

Mając powyższe na uwadze należało skargę na postanowienie Wojewody [....] z dnia [....] 2000 r., znak: [....] złożoną przez J.K. odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.