Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2134/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2006 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dot. odpadów oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2001r. Minister Środowiska wydał decyzję odmawiającą wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1983r. znak [...].

W jej uzasadnieniu wskazano m.in., że osoba domagająca się wszczęcia postępowania tj. T. Z. nie była stroną w postępowaniu zakończonym w/w decyzją Wojewody [...].

Po ponownym rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1983r. Minister Środowiska utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2001r.

W uzasadnieniu tego ostatniego rozstrzygnięcia ( z dnia [...] czerwca 2002r.) podniesiono m.in., że argumenty zawarte we wniosku o ponowne rozpoznanie żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1983r. nie wnoszą do sprawy żadnych nowych okoliczności mogących być podstawą do zmiany stanowiska zajętego przez organ w decyzji z dnia [...] czerwca 2001r.

T. Z. nie był bowiem stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 1983r. Jeżeli uważa, że został w postępowaniu tym pominięty, a powinien w nim uczestniczyć to przesłanka ta stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 4 kpa może być podstawą do wznowienia postępowania, a nie do stwierdzenia nieważności decyzji. T. Z. nie przysługują więc prawa do skutecznego złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o której wyżej mowa, nie był bowiem uznany za stronę postępowania poprzedzającego jej wydanie.

W skardze z dnia 28 sierpnia 2002r. T. Z. domagał się uchylenia zarówno decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2002r. jak i decyzji ją poprzedzającej tj. tej którą Minister Środowiska wydał w dniu [...] września 2001r. Nadto wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1983r. W uzasadnieniu skargi przyznał, iż nie brał udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji z dnia [...] czerwca 1983r., jednakże miało to miejsce dlatego, że Wojewoda [...] uniemożliwił mu ten udział na skutek błędów i zaniechań do jakich doszło w toku tegoż postępowania, mimo tego że dotyczyło ono jego interesu prawnego.

Owe błędy i zaniechania nie mogą pozbawić go obecnie możliwości skutecznego kwestionowania tak zaskarżonych decyzji Ministra Środowiska jak i decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1983r.

W dniu 30 stycznia 2006r. wpłynęło w przedmiotowej sprawie pismo uczestnika postępowania – G., w którym podkreślono, że obie zaskarżone przez T. Z. decyzje zostały uchylone decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2002r. ([...]).

Podniesiono również, że w dalszym toku postępowania T. Z. złożył, a następnie cofnął skargę na w/w decyzję z dnia [...] grudnia 2002r. Konsekwencją tego było umorzenie postępowania w sprawie IV SA/Wa 316/03 tut. Sądu (postanowienie z dnia 23 kwietnia 2004r.), a w dalszej konsekwencji oddalenie skargi kasacyjnej na to postanowienie (postanowienie NSA z dnia 6 września 2005r. – II OSK 727/05).

Sąd zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

W przedmiotowym stanie faktycznym jest niewątpliwe, że T. Z. nie uczestniczył w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie decyzji z dnia [...] czerwca 1983r. Nie był również adresatem tej decyzji, a poza tym nigdy mu jej nie doręczono. W jego ocenie i jak się później okazało w ocenie Ministra Środowiska miał on jednak zarówno interes faktyczny jak i prawny w uczestnictwie w tymże postępowaniu na prawach strony.

Składowisko fosfogipsów jakie powstało w następstwie gromadzenia odpadów przez G. oddziaływało bowiem na jego gospodarstwo, którego grunty leżały i leżą w bliskim jego sąsiedztwie.

Zdaniem skarżącego powinien on być stroną toczącego się postępowania administracyjnego i de iure nią był z tym tylko, że wskutek błędów i zaniechań organów swoich uprawnień nie mógł faktycznie realizować.

Powyższa argumentacja skarżącego okazała się na tyle skuteczna, że Minister Środowiska decyzją z dnia [...] grudnia 2002r. Nr [...] (K 33 akt sprawy) uchylił obie decyzje, które T. Z. zaskarżył w przedmiotowej sprawie tj. decyzję z dnia [...] czerwca 2002r. – [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] września 2001r. - [...].

Oznacza to, iż po wydaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2002r. (K 33) skarga złożona w przedmiotowej sprawie stała się bezprzedmiotowa, albowiem obie kwestionowane w niej decyzje zostały przez Ministra Środowiska uchylone.

Bezprzedmiotowe stało się również kwestionowanie przez skarżącego decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1983r.

W przedmiotowej sprawie skarżący domagał się bowiem także stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika jednak, że również i to żądanie zostało załatwione przez organ wcześniej, a mianowicie decyzją z dnia [...] grudnia 2002r. Nr [...] ( zob. K 34 akt sprawy).

Mocą tej ostatniej decyzji odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1983r. – [...].

Odpis tej decyzji T. Z. otrzymał (zob. K35) i jak wynika z akt sprawy wykorzystał przysługującą mu procedurę odwoławczą.

W ocenie Sądu powyższe okoliczności w sposób jednoznaczny uzasadniają twierdzenie, że skarżący zmierza ponownie do kwestionowania decyzji, które już były przedmiotem badania w postępowaniu odwoławczym zarówno administracyjnym jak i sądowym.

Ponowne składanie środków odwoławczych od rozstrzygnięć prawomocnie zakończonych nie może być jednak prawnie skuteczne.

Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest przepis art. 151 ppsa.