Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1399/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 3 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. sp. j. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. sp. j. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2010r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W. Spółka Jawna (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2010r.

Pismem z dnia 17 maja 2016 r. Skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 14 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 15 września 2016 r. Skarżąca złożyła ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w wyżej cytowanym art. 61 § 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na zaistnienie przesłanki nieodwracalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem:

- W przypadku wszczęcia egzekucji będzie musiała złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, albowiem nie będzie w stanie podołać takiemu, jednorazowemu obciążeniu finansowemu;

- Spółka posiada zaciągnięte kredyty i otwarte linie kredytowe -egzekucja zgodnie z prawem bankowym i Banki wypowiedzą spółce umowy kredytowe. Brak kredytu tj. brak jednego z głównych źródeł finansowania działalności doprowadzi do upadłości spółki oraz konieczności dokonywania zwolnień pracowników;

- Egzekucja spowoduje zwolnienie, ponad 40 osób obecnie zatrudnionych w Spółce, Zaznaczyła, iż koszt odprawy ww. pracowników wyniosą około : 1.800.000,00 zł;

- Skarb Państwa straci coroczny, stały, oraz terminowo płatny dochód z tytułu odprowadzanych należności publicznoprawnych z tytułu: podatku VAT, CIT, PIT, składek społecznych i zdrowotnych pracowników i wspólników;

- Poprzez wykonanie przedmiotowej decyzji zlikwidowany zostanie jedyny polski przedsiębiorca świadczący tego typu wyspecjalizowane usługi, Jest to działalność niszowa o obrotach miesięcznych na poziomie średnio 600.000,- zł, co w skali roku daje kwotę ok. 7.500.000,- zł;

- Wykonanie przedmiotowej decyzji doprowadzi, w krótkim czasie do niemożności kontynuowania prac remontowych dla branży energetycznej, które muszą zostać zakończone w terminie, przed sezonem zimowym;

- Wykonanie przedmiotowej decyzji doprowadzić może do pośrednich strat Skarbu Państwa, gdyż jest właścicielem on pakietów kontrolnych spółek z branży [...], [...] oraz beneficjantem w postaci podatku dochodowego od pozostałych firm. Do przedmiotowego wniosku Skarżąca załączyła kopie umów kredytowych zawartych z Bankami, Zestawienie podatków i składek za trzy kwartały 2015 r. oraz 01-04/2016, kopie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w w. w przedmiocie podatku VAT i CIT za 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 tej ustawy w razie wniesienia skargi na decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania organ, który wydał zaskarżoną decyzję może z urzędu lub na wniosek strony skarżącej uwzględnić ten wniosek i w całości lub w części wstrzymać jego wykonanie. Ponadto, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jednocześnie ze względu na to, że Skarżąca w toku niniejszego postępowania zwracała się już o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w tym przedmiocie należy mieć na uwadze dyspozycję art. 61 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 61 § 4 P.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Konieczne jest zatem co najmniej uprawdopodobnienie, że od ostatnio wydanego w sprawie postanowienia, którego zasadność nie była kwestionowana w drodze zażalenia, nastąpiły zmiany uzasadniające modyfikację dotychczas wyrażonego przez Sąd stanowiska.

Sąd podkreśla, iż – co do zasady – nawet trudna sytuacja finansowa strony nie powoduje sama przez się ziszczenia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w omawianym przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się, że wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą tylko konkretne okoliczności, będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Innymi słowy, strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności. Tego Skarżąca nie uczyniła.

Odnosząc powyższe do niniejszego postępowania stwierdzić należy, że ponowny wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji, nie zasługuje na uwzględnienie. Argumentacja kolejnego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Skarżącej nadal sprowadza się do ogólnego stwierdzenia, iż egzekucja zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją doprowadzi do cofnięcia przez banki umów kredytowych niezbędnej do dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym pozbawi Skarżącą środków do regulowania bieżących zobowiązań, a w konsekwencji doprowadzi do upadłości Skarżącej i zwolnień jej pracowników.

Pomimo, iż jak już wyjaśniono w postanowieniu z 14 lipca 2016 r. Skarżąca winna była złożyć wniosek wraz z dokumentami obrazującymi jej sytuację majątkową to nadal nie podała żadnych konkretnych informacji wspartych stosowną dokumentacją, z których wynikałoby, czy i w jakim ewentualnie stopniu kwota zobowiązań określonych zaskarżoną decyzją przekracza jej możliwości płatnicze.

Sąd zauważa, iż w załączonym do wniosku zestawieniu podatków i składek za trzy kwartały 2015 r. oraz 01-04/2016 Skarżąca wskazała, iż łączna opłacona za ww. okres kwota z tego tytułu wyniosła 2.013.674,23 zł. Jednakże Skarżąca nie nadesłała żadnych dokumentów wskazujących na wysokość jej przychodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, stanu aktywów obrotowych Skarżącej, jak również dokumentów wskazujących na stan środków pieniężnych w kasie i na rachunkach bankowych. Brak przedstawienia ww. dokumentów Skarżącej dotyczących jej sytuacji finansowej uniemożliwia w chwili obecnej uznanie zasadności złożonego wniosku.

Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której poniesienie mogłoby skutkować powstaniem po stronie Skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków . Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia takiego wniosku.

Na marginesie zauważyć należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia NSA z: 15 stycznia 2014 r., II FSK 2165/13; 15 marca 2013 r., II FSK 410/13).

Biorąc to wszystko pod uwagę, a także okoliczności faktyczne, na które powołała się Skarżąca, Sąd nie doszukał się uzasadnionych podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji postanowienia.