Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 2836/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Skrzycka - Pilch Sędziowie: NSA Stanisław Nowakowski WSA Janina Guść (spr.) Protokolant: Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. W. na decyzję Pomorskiego z dnia 10 października 2000 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego z dnia 25 sierpnia 2000 r. Nr [...] 2. zasądza od Wojewody na rzecz J. W. kwotę 10 (dziesięć) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 sierpnia 2000 r. Nr [...] Starosta Powiatowy w A. K. odmówił J. W. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, budynku gospodarczego, przyłącza energetycznego, przyłącza wodociągowego oraz szamba na działce Nr [...] przy ul. K. w O.. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), organ obowiązany był sprawdzić zgodność zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Planowana inwestycja polegająca na budowie domu wolnostojącego jest niezgodna z ustaleniami szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla mieszkaniowego O. zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej w A. K. Nr XXX VIII/117/84 z dnia 22 marca 1984 r., zgodnie z którym działka Nr [...] jest przeznaczona pod zabudowę bliźniaczą. Wydana inwestorowi decyzja Wójta Gminy A. K. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 4 grudnia 1998 r. Nr [...] była sprzeczna z planem i decyzją z dnia 17 lutego 2000 r. sygn. akt [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło jej nieważność. Decyzja z dnia 17 lutego 2000 r. została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 kwietnia 2000 r. sygn. akt [...]. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 35 ust. 4 w związku z art. 80 ust.l pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 1 lit a i pkt 2 Prawa budowlanego oraz art. 140 k.p.a.

J. W. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, kwestionując fakt obowiązywania szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla mieszkaniowego O., z uwagi na niezamieszczenie go w wykazie aktów prawa miejscowego. Nadto wskazał on, że postępowanie w niniejszej sprawie nie mogło być kontynuowane z uwagi na zaskarżenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 kwietnia 2000 r. sygn. akt [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Decyzją z dnia 10 października 2000 r. Nr [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zaskarżona decyzja nie narusza normy art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, bowiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdziło nieważność wydanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zawieszenia postępowania w związku z zaskarżeniem tej decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje bowiem wykonania aktu lub zawieszenia czynności.

J. W. w skardze na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł się jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organu II instancji nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a organy administracji nie udowodniły, że szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla mieszkaniowego O. zatwierdzony uchwałą Gminnej Rady Narodowej w A. K. Nr XXX VIII/117/84 z dnia 22 marca 1984 r. jest obowiązujący. Nadto skarżący stwierdził, że w decyzji z dnia 25 sierpnia 2000 r. nie odmówiono wydania pozwolenia na budowę szamba ani nie udzielono takiego pozwolenia i zarzucił, że sprawa przyłącza energetycznego była objęta oddzielnym postępowaniem z wniosku Zakładu Energetycznego w T. Rejonu Energetycznego R. i decyzja w tej sprawie winna być wydana oddzielnie. Nadto, zdaniem skarżącego, organy administracji winny oddzielnie rozpatrzyć sprawę budynku mieszkalnego i oddzielnie sprawę pozwolenia na budowę budynku gospodarczego, przyłącza energetycznego, przyłącza wodociągowego oraz szamba, ponieważ położenie budynku nie ma wpływu na położenie pozostałych obiektów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną decyzją odmówiono inwestorowi pozwolenia na budowę całego zamierzenia, w tym budowy szamba. Nadto stwierdził on, że zgodnie z art. 33 ust.l Prawa budowlanego udzielenie pozwolenia na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, uwzględnienie w decyzji przyłącza energetycznego było zatem prawidłowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę -prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), przed wydaniem pozwolenia na budowę, organ administracji obowiązany był sprawdzić zgodność zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przesłanką odmowy pozwolenia na budowę była sprzeczność z planem zagospodarowania przestrzennego i nieistnienie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Inwestor posiadał decyzję Wójta Gminy A. K. Nr [...] z dnia 4 grudnia 1998 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zabudowy działki Nr 583 położonej w O. domem mieszkalnym jednorodzinnym wolnostojącym, budynkiem gospodarczym oraz budowy przyłącza energetycznego, szamba i przyłącza wodociągowego.

Badając zgodność zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie był, zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, uprawniony do samodzielnej oceny sprzeczności inwestycji z planem w przypadku posiadania przez inwestora decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i odmowy wydania pozwolenia na budowę z tego powodu. (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 1999 r. sygn. akt IV SA 2044/96 LEX nr 46693, z dnia 6 czerwca 2001 r. sygn. akt IV SA 532/00 Lex Nr 55771) Organ budowlany, w którego ocenie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przedłożona przez podmiot wnioskujący o wydanie pozwolenia na budowę była wadliwa, nie miał prawa we własnym zakresie uchylić się od zastosowania takiej decyzji. Mógł natomiast, co w niniejszej sprawie uczyniono, zawiadomić organ właściwy do stwierdzenia nieważności tej decyzji o dostrzeżonej wadliwości, zawieszając jednocześnie postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę do czasu orzeczenia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zgodnie z zarzutami skarżącego, organy obu instancji nie dokonały żadnych ustaleń odnośnie przesłanek obowiązywania szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla mieszkaniowego O. zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej w A. K. Nr XXX VIII/117/84 z dnia 22 marca 1984 r.

Przesłankę wydania zaskarżonej decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę stanowiło zatem stwierdzenie nieważność decyzji Wójta Gminy A. K. Nr [...] z dnia 4 grudnia 1998 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 lutego 2000 r. sygn. akt [...] utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 kwietnia 2000 r. sygn. akt [...].

W toku rozpoznania sprawy Sąd ustalił, że wyrokiem z dnia 9 października 2003 r. sygn. akt II SA/Gd 992/00 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił obie powyższe decyzje. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dokonało ustaleń umożliwiających ocenę mocy obowiązującej stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla mieszkaniowego O. zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej w A. K. Nr XXX VIII/117/84 z dnia 22 marca 1984 r., w sprawie nie ustalono bowiem czy uchwała ta została ogłoszona w dzienniku urzędowym wojewódzkiej rady narodowej co zgodnie z art. 23 i 24 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1975 r. Nr 11 poz. 67 ze zm.) było warunkiem jej obowiązywania ani nie ustalono, czy uchwala ta znalazła się w wykazie sporządzonym przez radę gminy na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32 poz. 191 ze zm.), co było warunkiem zachowania przez nią mocy obowiązującej po ogłoszeniu wykazu, (dowód: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2003 r. sygn. akt II SA/Gd 992/00)

Uchylenie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania skutkuje istnieniem stanu prawnego, w którym pierwotnie wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania pozostaje w obrocie prawnym. W sytuacji, gdy inwestor dysponuje decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, brak jest podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na brak takiej decyzji.

W niniejszej sprawie decyzja odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę została wydana w oparciu o decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzającą nieważność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Sytuacja, w której decyzja została wydana w oparciu o inna decyzję, która została następnie uchylona stanowi zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji.

W niniejszej sprawie, wobec uchylenia decyzji, na której oparta była wydana decyzja, niewątpliwie zaistniała podstawa wznowienia postępowania. Ma także miejsce stan naruszenia prawa, bowiem decyzja odmawiająca pozwolenia na budowę ze względu na nieistnienie ważnej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jest sprzeczna z rzeczywistym aktualnym stanem prawnym.

Okoliczności te zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji.

Ogólna zasada, iż sąd administracyjny zajmuje się kontrolą zaskarżanych decyzji pod względem ich zgodności z prawem i bierze pod uwagę stan istniejący w chwili wydania zaskarżonej decyzji, nie uzasadnia w ocenie Sądu twierdzenia, że podstawa wznowieniowa uzasadniająca uchylenie zaskarżonej decyzji, musiała istnieć w chwili jej wydawania.

Art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyraźnie formułuje jako podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Podkreślić należy, że przepis ten nie uzależnia uchylenia decyzji od wiedzy organu o istnieniu przesłanki wznowieniowej czy też zawinienia organu administracji przy wydawaniu decyzji. Nie wprowadza też wymogu wydania przez organ administracji decyzji z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, lecz stanowi o istnieniu naruszenia prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 145 §1 pkt 1 lit. b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanką uchylenia decyzji nie jest bowiem wydanie decyzji z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania lecz naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Skoro ustawodawca nie wprowadził w tym przepisie przesłanki wydania decyzji z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, jak to czyni w art. 119 pkt 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, brak jest postaw do zawężania jego dyspozycji do stanów wydania decyzji z naruszeniem prawa przez organ administracji. Pojęcie naruszenia prawa nie powinno być w związku z tym interpretowane wyłącznie podmiotowo w nawiązaniu do działania podmiotu stosującego prawo, lecz również przedmiotowo - w odniesieniu do aktu administracyjnego podlegającego kontroli sądowoadministracyjnej. Naruszenie prawa dające podstawę wznowienia postępowania polega zatem na istnieniu stanu, w którym istnieje podstawa do wznowienia postępowania a zaskarżona decyzja narusza prawo. W ocenie Sądu, podział przesłanek wznowieniowych na przesłanki związane z naruszeniem prawa przez organ administracji i inne przesłanki, które nie wiążą się z naruszeniem przez organ prawa w chwili wydawania decyzji, nie jest właściwy zarówno z punktu widzenia brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak i jego celu. Oddalenie skargi i skierowanie strony na drogę postępowania wznowieni owego, w sytuacji istnienia w chwili orzekania przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., jest w ocenie Sądu niezasadne i zmierza do zbędnego wydłużenia postępowania. Zdaniem Sądu, gdyby ustawodawca zamierzał ograniczyć możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji tylko do podstaw wznowieniowych wiążących się z naruszeniem prawa przez organ przy wydaniu decyzji, w treści art. 145 § 1 pkt b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyszczególniłby konkretne, wiążące się z naruszeniem prawa przez organ przy wydaniu decyzji podstawy wznowieniowe wymienione w poszczególnych punktach art. 145 § 1 k.p.a. Ograniczenie takie nie zostało w treści art. 145 § 1 pkt b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wprowadzone. Wskazać także należy, że nadrzędnym celem kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne jest zabezpieczenie realizacji praw osób będących uczestnikami postępowania administracyjnego i wyeliminowanie decyzji sprzecznych z prawem, a nie ocena działania organów administracji, z punktu widzenia prawidłowości ich działania i poziomu orzeczniczego.

W ocenie Sądu przeciwna interpretacja ustawy, jest w istocie sprzeczna z brzmieniem przepisu - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, celem ustawy i ogranicza prawa stron postępowania sądowoadministracyjnego.

Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut skarżącego odnośnie obowiązku zawieszenia postępowania w związku z wniesioną skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Ostateczna decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji wywoływała bowiem skutki prawne i prawidłowo stanowiła podstawę orzekania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę. Natomiast w przypadku nierozpoznania skargi na tę decyzję do czasu orzekania w niniejszej sprawie i późniejszego uchylenia decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, skarżącemu przysługiwałoby prawo złożenia podania o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.

Zarzut nierozpoznania w decyzji z dnia 25 sierpnia 2000 r. wniosku dotyczącego budowy szamba, nie jest słuszny bowiem decyzja ta zawiera rozstrzygniecie w tym przedmiocie. Decyzja organu II instancji nie rozpoznaje natomiast odwołania w tym zakresie, w zawartym w rozstrzygnięciu opisie decyzji zostało ono bowiem pominięte. Wydana przez organ II instancji decyzja narusza zatem treść art. 104 k.p.a. i art. 138 k.p.a. nie zawiera bowiem pełnego rozstrzygnięcia sprawy na skutek wniesionego odwołania. Strona ma prawo uzyskać orzeczenie w całości rozpoznające wniesione odwołanie. Organ II instancji miał obowiązek rozpatrzenia sprawy w jej granicach - odnośnie wszystkich obiektów, których dotyczyła decyzja organu I instancji. Z treści decyzji organu II instancji nie wynika by miała ona charakter decyzji częściowej, o której jest mowa w art. 104 § 2 k.p.a. Zaniechanie organu prowadzi do sytuacji, w której decyzja organu I instancji nie może nabyć w części cechy ostateczności. Zgodnie bowiem z art. 16 § 1 k.p.a. przymiot ostateczności nabywają decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Decyzja organu I instancji, od której przysługuje odwołanie, staje się ostateczna w przypadku niewniesienia przez stronę w terminie odwołania, a w przypadku wniesienia odwołania - w momencie wydania decyzji przez organ II instancji. Żadna z tych przesłanek nie zachodzi odnośnie decyzji organu I instancji odmawiającej pozwolenia na budowę szamba, co wykluczało możliwość uostatecznienia się decyzji w tym zakresie. Istnienie decyzji organu II instancji, omyłkowo nie rozstrzygającej odwołania w pełnym zakresie, narusza prawo.

Stanowisko skarżącego, iż rozstrzygnięcie wniosku o pozwolenie na budowę przyłącza energetycznego powinno nastąpić w odrębnej decyzji jest słuszne. Wniosek o pozwolenie na budowę w zakresie przyłącza energetycznego został złożony odrębnie, niezależnie od wniosku o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego, gospodarczego, szamba i przyłącza wodociągowego. Wbrew twierdzeniom skargi, wniosek ten nie został złożony przez Zakład Energetyczny lecz przez pracownika tego Zakładu w imieniu inwestora J. W., co nie wyłącza jednak zasadności podniesionego zarzutu. Z art. 61 § 1 i 2 k.p.a. i art. 104 k.p.a. wynika bowiem, iż postępowanie wszczyna się i prowadzi na żądanie strony w sprawie będącej przedmiotem tego żądania, a prowadzoną sprawę organ załatwia przez wydanie decyzji. Zgodnie z art. 33 ust.l Prawa budowlanego, udzielenie pozwolenia na budowę, które co do zasady dotyczy całego zamierzenia budowlanego, na wniosek inwestora, może dotyczyć wybranych obiektów mogących funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem. Przyłącze energetyczne jest obiektem mogącym funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem, inwestor mógł zatem złożyć osobny wniosek o pozwolenie na budowę w zakresie przyłącza energetycznego i w tym przypadku wniosek ten winien zostać rozpoznany w odrębnej decyzji. Okoliczność ta nie miała jednak istotnego znaczenia dla treści rozstrzygnięcia.

Sąd uznał za niezasadny zarzut obowiązku odrębnego rozstrzygnięcia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego i pozwolenia na budowę budynku gospodarczego, szamba i przyłącza wodociągowego. Skarżący złożył bowiem jeden łączny wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego, gospodarczego, szamba i przyłącza wodociągowego, a więc całego zamierzenia inwestycyjnego (z wyjątkiem przyłącza energetycznego) i nie domagał się wydania odrębnych pozwoleń odnośne poszczególnych obiektów. Słusznie zatem organ objął jedną decyzją wszystkie obiekty będące przedmiotem jednego wniosku.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b w związku z art. 135 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji ustali czy inwestor winien posiadać w świetle aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) decyzję o warunkach i zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli tak czy decyzja taka istnieje, czy też została ona Fi wyeliminowana z obrotu prawnego przez ponowne stwierdzenie jej nieważności oraz dokonać f|; oceny spełnienia przez inwestora przesłanek uzyskania pozwolenia na budowę.

W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na podstawie art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził na rzecz skarżącego od Wojewody ego kwotę 10 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania - uiszczonego w sprawie wpisu sądowego.

Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem obligatoryjne jedynie w przypadku, gdy zaskarżona decyzja nadaje się z istoty swej do wykonania. Ponieważ zaskarżona i uchylona decyzja dotyczyła odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i nie podlegała wykonaniu, orzekanie o możliwości jej wykonania było bezprzedmiotowe.