Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA 4599/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Irena Kudiura (spr.), Asesor WSA - Michał Sowiński, Protokolant - Beata Zborowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - Oddala skargę -


UZASADNIENIE

[...] Sp. z o.o. w W. dokonała zgłoszenia celnego leków według dokumentu SAD nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r. wnioskując o objęcie ich procedurą dopuszczenia do obrotu.

Dyrektor Urzędu Celnego w W. przyjął zgłoszenie celne towarów jako odpowiadające wymogom formalnym określonym art.64 § 1 i 2 Kcel, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną i określenie kwoty wynikającej z długu celnego na podstawie deklarowanej przez importera wartości celnej.

W wyniku przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w W. w dniach od [...] listopada 2001 r. do [...] lutego 2002 r. kontroli dokumentacji finansowo-księgowej Spółki [...] w zakresie wartości celnej farmaceutyków zgłaszanych do procedury dopuszczenia do obrotu w okresie od [...] stycznia 1999 r. do [...] października 2001 r., stwierdzono deklarowanie przez Spółkę w nieprawidłowej wysokości wartości celnej importowanych towarów. Ustalono, iż przy zgłaszaniu towarów do procedury dopuszczenia do obrotu Spółka [...] nie uwzględniła rabatu udzielonego jej w nocie kredytowej z [...] maja 2000 r. dotyczącej miesięcy luty-kwiecień 2000r.

W sprawie wszczęte zostało z urzędu postępowanie w sprawie wartości celnej towarów deklarowanej przez stronę w zgłoszeniu celnym, a następnie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z [...] marca 2003 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał zgłoszenia celne za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym wartości celnej i wymiaru cła i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, obniżając wartość celną sprowadzonych leków o kwotę rabatu przypadającą proporcjonalnie na przedmiotowe zgłoszenie celne po uwzględnieniu kwoty rabatu przyznanego za miesiąc kwiecień i po rozważeniu, że w miesiącu tym dokonano 13 zgłoszeń..

W związku z odwołaniem złożonym przez Spółkę [...], Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] września 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że stosownie do art. 83 § 3 Kodeksu celnego, jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane.

W wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych stwierdzono, że Spółka [...] nie uwzględniła przyznanego jej rabatu, mimo, że płatności na rzecz zagranicznego kontrahenta były przez nią dokonywane zgodnie z wartościami wynikającymi z faktur handlowych pomniejszonych o kwotę wynikającą z noty kredytowej.

Biorąc pod uwagę, iż płatność za towar została dokonana przez [...] z uwzględnieniem rabatu, organ odwoławczy uznał, że organ celny pierwszej instancji był uprawniony do korekty wartości celnej towaru w oparciu o przepis art. 23 § 1 i 9 Kodeksu celnego i wskazał, że dołączona do zgłoszenia celnego faktura zakupu nie została zakwestionowana przez organ celny pierwszej instancji, który nie podważył jej wiarygodności na podstawie art. 23 § 7 Kodeksu celnego, a tym samym nie zachodziła potrzeba ustalenia wartości celnej z zastosowaniem zastępczych metod wyceny, ponieważ na podstawie art. 23 § 9 Kodeksu celnego organ celny pierwszej instancji ustalił jedynie rzeczywistą wartość importowanego towaru z uwzględnieniem udzielonego stronie rabatu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 21 Kodeksu celnego poprzez wydanie decyzji, która, jako określająca stawkę celną na poziomie 0%, nie zmierza do ustalenia kwoty wynikającej z długu celnego, jak również nie określa należności podatkowych, organ wyjaśnił, iż organ celny, stosownie do art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), jest obowiązany do poboru podatków należnych z tytułu importu. Podstawę naliczania podatku VAT stanowi wartość celna powiększona o należne cło, a zatem organ celny jest obowiązany do weryfikacji zgłoszenia również w sytuacji gdy ponowne określenie wartości celnej nie prowadzi do zmiany kwoty wynikającej z długu celnego.

Ustosunkowując się do twierdzenia strony, iż brak jest podstawy prawnej do kwestionowania prawidłowości określenia wartości importowanego towaru, skoro Spółka przedstawiła do odprawy wszystkie wymagane dokumenty, organ odwoławczy wyjaśnił, że to na zgłaszającym ciąży wynikający z art. 64 Kodeksu celnego obowiązek przedłożenia organom celnym pełnej dokumentacji dotyczącej zakupu importowanego towaru. W polu 10b Deklaracji Wartości Celnej zgłaszający potwierdza prawdziwość i kompletność danych zawartych w DWC oraz autentyczność i prawdziwość dołączonych dokumentów. Negatywne skutki wynikające z faktu nie wskazania wszystkich dokumentów, które mogłyby mieć znaczenie dla ustalenia wartości celnej, po ich późniejszym ujawnieniu - jak w tym wypadku- obciążają zainteresowaną stronę. Organ odwoławczy wskazał, że strona dysponowała umową, z 30.09.1999r. która przewidywała udzielanie skarżącej rabatu w wysokości 4,5%od uzyskanego obrotu w zakresie produktów określonych w umowie. Z umowy wynikało, że rabat będzie uwzględniany w miesięcznych fakturach firmy [...].

W odniesieniu do stwierdzenia strony, iż prawidłowość jej postępowania w zakresie wartości celnej towaru potwierdził Główny Urząd Ceł w piśmie z dnia [...].04.2000r. Dyrektor Izby wyjaśnił, że stwierdzono w nim, że rabat i skonto są dość powszechnymi elementami transakcji handlowych, w związku z czym nie ma podstaw ażeby nie uwzględniać tego faktu przy odprawach celnych. Treść pisma zastrzega przy tym , że organem właściwym w sprawach celnych jest dyrektor ( obecnie naczelnik) urzędu celnego, do którego należy dokonywanie wymiaru i poboru cła w indywidualnych sprawach. W odpowiedzi na zarzut strony, że nie miała obowiązku ujawniania w okresie późniejszym uzyskanych not kredytowych bo wystawiana ona była w związku ze sprzedażą leków szpitalom organ celny wyjaśnił, że z treści noty fakt ten nie wynika, przeciwnie określa ona, że rabat przyznawany jest za określony okres czasu .Ponadto Dyrektor wskazał, że strona miała świadomość, że wartość celna w dacie zgłoszenia nie jest ostateczna, co powoduje, że nawet jeśli strona w dacie zgłoszenia celnego nie znała wysokości rabatu, po uzyskaniu noty kredytowej miała obowiązek wystąpić o dokonanie korekty wartości celnej. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia przepisów proceduralnych uznając, że organ pierwszej instancji zebrał w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i dokonał jego oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów określoną w art. 191 Ordynacji podatkowej.

W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka [...] wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji lub uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc zarzut:

1) rażącego naruszenia art. 23 § 1 i art. 30 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny w zw. z uwagą do artykułu 8 Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu 1994 (Dz. U. z 1995 r., nr 98, poz. 483 ze zm.) oraz w związku z Notą Wyjaśniającą 2.1. Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej do artykułu 8 Porozumienia (Dz. U. z 1999 r., nr 80, poz. 908 ze zm.), przez błędne przyjęcie, że wynagrodzenie uzyskiwane przez Spółkę od zagranicznego dostawcy nie jest "prowizją od sprzedaży" w rozumieniu tego przepisu;

2) naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy przez nie wyjaśnienie stanu faktycznego w wyniku czego błędnie przyjęto, że wynagrodzenie uzyskane przez Spółkę od zagranicznego dostawcy, jest upustem cenowym, nie stanowiącym prowizji od sprzedaży towaru, lecz związanym ściśle z jego zakupem oraz ,że błędnie na podstawie noty kredytowej określającej kwotę wynagrodzenia należnego Spółce od dostawcy z tytułu sprzedaży towarów w kraju w umownie przyjętym okresie rozliczeniowym( innym niż miesiąc kalendarzowy) dokonano obniżenia ceny wszystkich towarów importowanych przez Spółkę;

Skarżąca podniosła, że pośredniczyła w sprzedaży towarów firmy [...] na terytorium Polski w ten sposób, że importowała od dostawcy towary po określonej cenie i po tej samej cenie sprzedawała je w kraju. Wynagrodzenie Spółki za pośrednictwo zostało określone w ten sposób, że dostawca zobowiązał się do wypłacania Spółce wynagrodzenia, określonego jako procentowy udział w cenie uzyskanej przez dostawcę ze sprzedaży towarów na terenie Polski, a jego wysokość była skalkulowana w ten sposób, że pełniło ono równocześnie funkcję wynagrodzenia Spółki oraz premii od sprzedaży.

Według skarżącej, w związku z treścią umowy z [...] września 1999 r., która weszła w życie z dniem [...] listopada 1999 r. prowadziła ona dystrybucję w Polsce produktów dostarczanych przez dostawcę na takich warunkach i sposobach rozliczeń, że Spółka i dostawca byli względem siebie jednocześnie dłużnikami i wierzycielami z tytułu różnych zobowiązań. Dostawca był wierzycielem Spółki uprawnionym do otrzymania ceny za towary importowane przez Spółkę, a Spółka była wierzycielem dostawcy uprawnionym do otrzymania od niego wynagrodzenia za dokonaną w kraju sprzedaż tych towarów. Prowizyjne wynagrodzenie zostało określone jako " 4,5% rabat" od obrotu uzyskanego przez Spółkę w zakresie sprzedaży leków w Polsce, podlegający potrąceniu z ceny sprzedaży towarów należnej dostawcy. W wyniku potrącenia wzajemne należności umorzyły się do wysokości wierzytelności niższej, w związku z tym Spółka płaciła dostawcy tylko taką część ceny za towar, jaka pozostawała po potrąceniu wynagrodzenia należnego Spółce. Takie ustalenia umowne oznaczają, zdaniem Skarżącej, że działała ona jako "agent sprzedaży", ponieważ importowane towary sprzedawała w kraju we własnym imieniu, ale po cenach określonych przez dostawcę. Według Skarżącej o tym, że działała ona jako "agent sprzedaży" świadczy przede wszystkim to, że:

Spółka działała pod własną firmą i zawierała umowy we własnym imieniu, ale z punktu widzenia efektów ekonomicznych na rachunek dostawcy oraz poszukiwała na rzecz dostawcy klientów w Polsce zbierając zamówienia;

towary sprzedane za pośrednictwem Spółki nie mogły być zakupione bez zapłacenia wynagrodzenia, ponieważ było ono wliczone w cenę sprzedaży ustaloną przez dostawcę;

Spółka była wynagradzana przez dostawcę, a całkowita suma kosztów pośrednictwa wliczona była w cenę sprzedaży towaru. Rozwiązania takie zdaniem Skarżącej zostały dopuszczone przez Notę wyjaśniającą 2.1." Prowizje w ramach artykułu 8 Porozumienia". Wskazując na powyższe Skarżąca podniosła, że należne jej wynagrodzenie od dostawcy należy uznać za prowizję od sprzedaży, która zgodnie z art. 30 § 1 pkt 1 lit. a Kodeksu celnego podlegała doliczeniu do ceny faktycznie zapłaconej dostawcy, a odmienny pogląd organów celnych uzasadnia w jej ocenie zarzut rażącego naruszenia przepisów wymienionych w pkt 1 petitum skargi.

Skarżąca wskazała, że gdyby nawet przyjąć, tak jak uczyniły to organy celne, że nie była ona pośrednikiem, a wynagrodzenie nie było prowizją od sprzedaży w rozumieniu art. 30 § 1 pkt 1 lit. a Kodeksu celnego, to świadczenie to podlegałoby doliczeniu do wartości celnej na podstawie art. 30 § 1 pkt 4 Kodeksu celnego, jako ta część dochodu dostawcy z tytułu dalszej odsprzedaży, dyspozycji lub wykorzystania przywiezionych towarów, która przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedawcy.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej Skarżąca podniosła, że organ odwoławczy bezkrytycznie przyjął ustalenia organu pierwszej instancji uznając wynagrodzenie należne Spółce za rabat (upust cenowy) związany z zakupem towarów, nie dokonując analizy okoliczności i zasad współpracy Spółki z dostawcą. Organy błędnie przyjęły, opierając się jedynie na literalnym brzmieniu umowy z pominięciem jej wykładni oraz z pominięciem treści dokumentów związanych z jej wykonywaniem t.j. faktury i noty kredytowej, że wynagrodzenie Spółki udokumentowane notą kredytową bez względu na postać i tytuł świadczenia, jest tożsame z rabatem (upustem). Przyjmując tego rodzaju założenie organy celne uznały tym samym, że Spółka w zawartej umowie zgodziła się pracować bez jakiegokolwiek wynagrodzenia, czyli bez zysku.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 85 § 1 Kodeksu celnego Spółka wyjaśniła, iż uzgodniona przez strony cena została wskazana przez Dostawcę w fakturze dołączonej do zgłoszenia celnego. Wynagrodzenie prowizyjne należne Spółce od Dostawcy nie dotyczyło towarów będących przedmiotem importu, lecz towarów krajowych, sprzedawanych w kraju, nie mogło zatem wpłynąć na wartość transakcyjną ustaloną na podstawie ceny sprzedaży importowanych towarów.

W piśmie procesowym z 31 grudnia 2004 r. skarżąca podniosła dodatkowo zarzut naruszenia art. 65 § 4 i 5 oraz art. 244 pkt 3 Kodeksu celnego - w sposób rażący - a także art. 120 oraz 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i art. 2 i 7 Konstytucji RP przez wydanie decyzji określającej wysokość należności celnych po wygaśnięciu długu celnego w wyniku przedawnienia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi, tak jak w niniejszej sprawie, zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.

Należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących (art. 85 § 1 Kodeksu celnego).

Stosownie zaś do zasady określonej w art. 23 § 1 Kodeksu celnego, wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 tej ustawy.

W rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie dla określenia wartości celnej ma ustalenie, czy cena należna za sprowadzone leki powinna być pomniejszona o "upust" określony na fakturze kredytowej z dnia [...] maja 2000r., dotyczący miesiąca kwietnia 2000 r., czy też obniżenie takie nie mogło być dokonane w związku z tym, że jak twierdzi skarżąca "upust" taki stanowił wynagrodzenie w formie "prowizji od sprzedaży" za prowadzoną przez nią działalność w charakterze "agenta sprzedaży".

W ocenie Sądu treść zawartej przez strony umowy dystrybucyjnej, , nie daje podstaw do traktowania Skarżącej jako "agenta sprzedaży" oraz przyjęcia, że z tytułu działalności w tym charakterze Skarżąca uzyskała od zagranicznego dostawcy wynagrodzenie w postaci "prowizji od sprzedaży".

Żadne z postanowień umowy dystrybucyjnej nie określa roli Skarżącej jako "agenta" dostawcy, a wręcz przeciwnie treść zarówno § 1pkt 2 jak i § 5 pkt 3 tej umowy wskazuje, że Skarżąca wyprowadzając produkty ze składu konsygnacyjnego za każdym razem dokonywała ich zakupu od dostawcy po ustalonej cenie i czyniła to we własnym imieniu. Skarżąca zobowiązała się do przedkładania dostawcy każdego kolejnego miesiąca, raportu dotyczącego ruchu towarów w składzie konsygnacyjnym za okres od [...] dnia poprzedniego miesiąca do [...] dnia bieżącego miesiąca, określającego wszystkie przychodzące i wychodzące towary oraz poziom zapasów. Wraz z tym raportem zobowiązana była również przygotować wykaz przedstawiający całą zrealizowaną sprzedaż i wynikającą z niej cenę CIP. Jak ustalono w umowie przedstawione dane będą podstawą do wystawienia przez Firmę [...] stałych rachunków , które płatne będą w terminie 55 dni. Treść przytoczonych postanowień umowy dystrybucyjnej - zdaniem Sądu - dotyczy umowy sprzedaży i określa obowiązki Skarżącej jako kupującego, a nie "agenta" zagranicznego dostawcy.

Oznacza to w konsekwencji, że Skarżąca w stosunku z dostawcą występowała jako niezależny podmiot, który zakupił przedmiotowe towary we własnym imieniu i na swoją rzecz, a tym samym wbrew odmiennemu twierdzeniu Skarżącej nie przysługiwało jej wynagrodzenie w formie prowizji od sprzedaży w rozumieniu art. 30 § 1 pkt 1 lit. a Kodeksu celnego.

Nietrafny jest także zarzut Skarżącej, że gdyby nawet przyjąć, iż nie była ona "pośrednikiem", to i tak sporne świadczenie podlegałoby doliczeniu do wartości celnej na podstawie art. 30 § 1 pkt 4 Kodeksu celnego, gdyż zgodnie z tym przepisem w celu określenia wartości celnej z zastosowaniem art. 23 Kodeksu celnego, do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywiezione towary dodaje się wartość jakiejkolwiek części dochodu z tytułu dalszej odsprzedaży, dyspozycji lub wykorzystania przywiezionych towarów, która przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedawcy. W niniejszej sprawie skarżąca nie osiągnęła dochodu z tytułu dalszej odsprzedaży przywiezionych leków, lecz uzyskała korzyść płacąc dostawcy cenę transakcyjną pomniejszoną o kwotę "upustu" określonego w nocie kredytowej.

Jednocześnie w umowie zaznaczono, że "Firma [...] udziela firmie [...] rabatu w wysokości 4,5% od obrotu ....." oraz, że "Rabat ten będzie uwzględniany w miesięcznych fakturach firmy [...]". Przytoczone zapisy umowy dotyczące rabatu wyraźnie wskazują na to, że był on przyznawany obligatoryjnie, zatem strona dokonując przedmiotowego zgłoszenia celnego miała świadomość, że cena uwidoczniona w fakturze nie jest ceną ostateczną, i że wpływ na wartość celną towaru będą miały zapisy umowy. Mimo tego, skarżąca nie przedstawiła organom celnym umowy zawartej uprzednio z dostawcą, do czego była zobowiązana w świetle treści art.64 § 1 i 2 Kcel i do czego zobowiązywała się wypełniając DWC. Biorąc pod uwagę fakt, że rabat przyznawany był jako określony umową procent od sprzedaży produktu na rzecz odbiorców w Polsce na przestrzeni określonego okresu rozliczeniowego, skarżąca - co trafnie wskazał Dyrektor Izby- mogła nie znać wielkości rabatu, nie zwalniało to jej jednak od obowiązku wystąpienia o korektę wartości celnej po otrzymaniu noty, jako, że zgodnie z treścią art. 65 § 5 Kcel, jest to możliwe w terminie 3 lat od zgłoszenia celnego. Skoro strona tego nie uczyniła dokonały tego organy celne w oparciu o treść art.83 Kcel., w związku z wynikami kontroli przeprowadzonej w jej firmie.

Nie można przy tym podzielić zarzutu skarżącej co do tego, że zgłoszenie celne jest prawidłowe w związku z tym, że jest zgodne z treścią Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych. Obowiązujące w dacie zgłoszenia celnego Rozporządzenie Ministra Finansów z 10.11.1999r. zawierające instrukcję wypełniania SAD zawierało bowiem wskazanie przykładowych dokumentów , które należało dołączyć do zgłoszenia . W §209 tego rozporządzenia również przykładowo określono elementy treści, jakie powinna zawierać faktura lub inny dokument służący ustaleniu wartości celnej towaru. Dołączona faktura nie odzwierciedlała rzeczywistej wartości celnej.

Nie można również przyjąć za trafny zarzutu skarżącej, że organ celny dokonał nieprawidłowego rozliczenia rabatu, ponieważ poza kwestionowaniem metody przyjętej przez organy celne, strona na żadnym etapie postępowania nie podjęła próby określenia jaka metoda jej zdaniem jest prawidłowa wskazując jedynie, że sama nie jest w stanie tego dokonać. Organy celne miały w tej sytuacji podstawę do przyjęcia wskazanej przez siebie metody rozliczenia rabatu w odniesieniu do leków objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Okoliczność, że w danym miesiącu rozliczeniowym pewna część leków z danej partii importu nie została z różnych przyczyn sprzedana a równocześnie sprzedane zostały leki z "poprzedniego" importu (czyli nie występowała tożsamość towaru z udzielonym za dany okres upustem) nie może być podstawą do zanegowania przyjętego w sprawie sposobu obniżenia wartości celnej, gdy się zważy, że w porozumieniu stron przewidziano taki a nie inny sposób realizacji upustu tj. w nawiązaniu do wielkości rzeczywiście dokonanej w danym okresie sprzedaży w kraju, bez względu na "czas pochodzenia" tych farmaceutyków, a równocześnie wystawiane przez eksportera noty kredytowe obniżały cenę leków już poprzednio sprowadzonych do kraju.

Chybione są również zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej.

W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu kontroli u importera i zebraniu dodatkowego materiału dowodowego, decyzje wydane zostały przez organy celne w dwóch instancjach, na podstawie samodzielnej oceny materiału dowodowego.

Rozstrzygnięcia w sprawie oparte zostały na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, który uzasadnia oceny orzekających w sprawie organów celnych. Tym samym nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasad prawdy obiektywnej i działania w sposób budzący zaufanie do organów celnych. W sprawie niniejszej nie doszło także do naruszenia art. 65 § 4 i 5 , art.244 pkt3 Kodeksu celnego oraz art. 120 i 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji określającej wysokość należności celnych po wygaśnięciu długu celnego. Decyzja organu celnego pierwszej instancji korygująca zgłoszenie celne z [...] kwietnia 2000 r. wydana została [...] marca 2003 r., a więc z zachowaniem powyższego trzyletniego terminu. Natomiast decyzja organu odwoławczego z [...] września 2003 r. była wyrazem instancyjnej kontroli legalności decyzji organu pierwszej instancji i utrzymując tę decyzję w mocy nie zawierała rozstrzygnięcia korygującego elementy zgłoszenia celnego ponad korektę organu I instancji. W konsekwencji jej wydanie nie podlegało czasowemu ograniczeniu przewidzianemu w art. 65 § 5 Kodeksu celnego.

Na koniec wskazać należy , że brak było podstaw do uwzględnienia wniosku zgłoszonego przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie w dniu 10.01.2005r., a dotyczącego wystąpienia przez WSA do Naczelnego Sądu Administracyjnego w związku z zagadnieniem prawnym powodującym- zdaniem pełnomocnika- rozbieżności w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych ( chodzi o interpretację art.65 §4 i § 5 Kcel), a co za tym idzie o zawieszenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił wspomnianych wniosków, a to ze względu na treść art. 15 § 1 pkt.2 ustawy o p.p.s.a w zw. z art. 36 ustawy z 25.07. 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

-----------------------

wyrok z dnia 10 stycznia 2005 r.

Sygn. Akt V SA 4599/03 jest prawomocny od dnia 24 marca 2005 r.

...................................

podpis sędziego