Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 11/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.D. i A.D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie postanowienia postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 23 marca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga B.D. i A.D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie postanowienia.

Przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Stosownie do § 2 tego artykułu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W myśl § 3 art. 3 cytowanej ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Z treści skargi wynika, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie dotyczy aktów, czynności lub bezczynności bądź przewlekłego prowadzenia postępowania, o jakich mowa w przytoczonych wyżej przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem dotyczy bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Powyższe sprawia, że skarga ta – w myśl powołanych wyżej przepisów cytowanej ustawy – jest niedopuszczalna, gdyż nie jest bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 1-4a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, orzeczenie o uzupełnieniu aktu administracyjnego lub o odmowie jego uzupełnienia nie ma samodzielnego bytu i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona. W szczególności dzieli ono losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Postępowanie prowadzone na skutek wniesienia żądania na podstawie art. 111 § 1 kpa nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a postanowienie wydane po jego rozpatrzeniu ma charakter incydentalny. Oznacza to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji (postanowienia) nie służy zażalenie, gdyż nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy (por. np. postanowienie NSA z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 1089/14 - LEX nr 1467708; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 252/13 - LEX nr 1351480; wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2034/12 - LEX nr 1311446; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 956/12 - LEX nr 1294282). Orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub postanowienia lub jego odmowa nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, ponieważ nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty (postanowienia NSA z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1486/10 - LEX nr 741551; z dnia 10 kwietnia 2008 r. sygn. akt OSK 875/07 - LEX nr 491908). Bezczynność organu administracyjnego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie postanowienia nie dotyczy więc żadnego z przypadków określonych w pkt 1-4a art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wobec powyższego – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało orzec jak w sentencji postanowienia.