Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 930/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ubezpieczenia
Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 25, art. 26
journal: Dz.U. 2004 nr 210 poz 2135
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 85, art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 133, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Tadeusz Cysek (spr.) Sędzia NSA Stanisław Gronowski Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 sierpnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 507/08 w sprawie ze skargi P.J. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie zgody na przeprowadzenie badań diagnostycznych i leczenia poza granicami kraju oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 507/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu skargi P.J. (w imieniu małoletniego skarżącego działała jako przedstawiciel ustawowy matka E. J.), uchylił decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, dalej: Prezes NFZ, z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] o niewyrażeniu zgody na leczenie kardiochirurgiczne skarżącego oraz poprzedzające je badania diagnostyczne poza granicami kraju − w L.P. C. H. S. U.M. C. (U.).

Sąd I instancji uwzględnił, iż wymieniona wyżej decyzja została wydana na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.), dalej: ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r., i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz. U. Nr 249, poz. 1867), dalej: rozporządzenie z dnia 27 grudnia 2007 r., w związku z art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 166, poz. 1172), dalej: ustawa z dnia 24 sierpnia 2007 r., oraz art. 104 k.p.a.

Jak podniesiono w decyzji Prezesa NFZ wydano ją po zapoznaniu się z opinią Konsultanta Krajowego w dziedzinie kardiochirurgii prof. dr hab. n. med. S.W. (dalej: Konsultant Krajowy), zaznaczając też, iż jej podjęcie poprzedziła analiza dokumentacji medycznej.

Rozstrzygający organ podniósł, iż Konsultant Krajowy, po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną, nie potwierdził konieczności leczenia skarżącego we wskazanym szpitalu zagranicznym. Według oceny Konsultanta Krajowego wnioskowane leczenie wraz z pełną diagnostyką może zostać przeprowadzone na terenie kraju. W opinii, na której oparł się rozstrzygający organ, zaproponowano leczenie w Klinice Kardiochirurgii w Instytucie Centrum Zdrowia Matki Polski w Ł.. Omawiana opinia powołała się w tej mierze z kolei na pismo prof. dr hab. n. med. J. M. (kierującego wymienioną Kliniką) z dnia [...] stycznia 2008 r., deklarujące − po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną − "podjecie dalszego leczenia dziecka" w konkretnej Klinice.

Relacjonując treść skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. podał, że wskazywała ona, iż dotąd żaden ośrodek kardiochirurgii dziecięcej nie chciał podjąć się całkowitej korekcji wady serca jaką posiada skarżący, a proponowano jedynie zabiegi tymczasowe − paliatywne. Według matki skarżącego taką informację miał przekazać jej telefonicznie prof. dr hab. n. med. J.M.. Całkowite leczenie kardiochirurgiczne wady serca jaką posiada skarżący przeprowadza natomiast wskazany we wniosku ośrodek zagraniczny (skarżący został w nim wstępnie zakwalifikowany do tego rodzaju zabiegu).

Uwzględniając skargę Sąd I instancji uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie zezwalał na wydanie przez organ orzekający w postępowaniu administracyjnym w sposób zgodny z prawem merytorycznego rozstrzygnięcia. Wymagało to bowiem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, spełniającego wymagania określone w art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, iż u skarżącego rozpoznano wrodzoną wadę serca pod postacią zespołu Fallota ze zrośnięciem drogi odpływu prawej komory, skrajnej hipoplazji tętnic płucnych, dużych kolaterali aortalno-płucnych z drożną zastawką otworu owalnego. Skarżący nie został zakwalifikowany do leczenia kardiochirurgicznego w Instytucie Pomniku Centrum Zdrowia Dziecka oraz Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym w K.. W Klinice Kardiochirurgii Uniwersytetu w L. przeprowadzono natomiast nieudolną operację naprawczą serca.

Zdaniem Sądu I instancji, zmiana przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. wprowadzona ustawą z dnia 27 grudnia 2007 r. polegająca na odstąpieniu od zasady dwuinstancyjności, wprowadzająca istotną zmianę trybu postępowania, a wymaga przeprowadzenia szczególnie wnikliwego i nie pozostawiającego wątpliwości postępowania dowodowego. W celu "zapewnienia" uprawnień zainteresowanego konieczne jest przestrzeganie nowego trybu.

Powołane w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie administracyjne wywody prof. dr hab. n. med. S.W. nie mogły zastąpić rozstrzygnięcia organu w zakresie art. 107 § 3 k.p.a. Sprawa wymagała starannego uzasadnienia, skoro opinia Konsultanta Krajowego dość ogólnikowa i nieprecyzyjna, opierała się na jednozdaniowej opinii uzyskanej w ramach konsultacji z Instytutem Centrum Zdrowia Matki Polki w Ł..

W toku sprawy nie wyjaśniono, czy pacjent znajdujący się w określonym stanie zdrowia powinien być poddany leczeniu operacyjnemu w kraju i w jakim czasie. Wymagania w tym zakresie wynikały przede wszystkim z art. 7 i art. 77 k.p.a., a także art. 75 k.p.a. i następnych. W uzasadnieniu decyzji administracyjnej orzekający w sprawie organ zawrzeć winien wszechstronną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, analizę argumentów podnoszonych przez strony, a także dokonać wykładni stosownych przepisów oraz zbadać przyjęty stan w świetle obowiązującego prawa. Uwzględniane winny być też wymagania art. 10 k.p.a.

Stan akt administracyjnych dostarczonych Sądowi i ogólnikowe stwierdzenie o nieistnieniu przesłanek do wyrażenia zgody na przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju, które nie spełniają wymogów prawidłowego sporządzenia uzasadnienia decyzji administracyjnej, uniemożliwiały − jak podniesiono − dokonanie badania pod względem zgodności z prawem materialnym.

Sąd I instancji nie będąc w stanie wyjaśnić nasuwających się wątpliwości, nie mógł uznać za udowodnione okoliczności, na które powoływał się organ. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. orzekł w zaskarżonym wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.

Prezes NFZ w skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:

– art. 25 i art. 26 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. przez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji błędną oceną przesłanek wyrażenia zgody na leczenie poza granicami kraju;

– § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu przez błędną wykładnię, a w konsekwencji błędną ocenę, że zaskarżona decyzja wydana została bez zachowania trybu rozpatrywania wniosku o przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju, a w konsekwencji błędną ocenę, że zaskarżona decyzja została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia przez NFZ istotnych okoliczności z naruszeniem art. 7, art. 85 i art. 107 k.p.a.

Organ zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, tj.:

– art. 133 p.p.s.a. przez oparcie wyroku na innych materiałach niż akta sprawy;

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. przez przyjęcie naruszenia art. 7, art. 77, art. 85 i art. 107 k.p.a., co w ocenie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

– art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. − Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), dalej: p.u.s.a., przez przyjęcie, że decyzja organu narusza prawo, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe naruszenia prawa organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał w szczególności, że obowiązku przeprowadzenia szczególnie wnikliwego i niepozostawiającego wątpliwości postępowania dowodowego z uwzględnieniem art. 10 k.p.a. nie można wyprowadzić z ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Tryb składania i rozpatrywania wniosków w przedmiotowego rodzaju sprawach reguluje odrębnie rozporządzenie z dnia 27 grudnia 2007 r. Sąd I instancji nie wziął pod uwagę treści § 1 pkt 1 tego aktu prawnego. Skierowanie na leczenie do innego kraju niż wymieniony w § 1 pkt 1 lit. a/ omawianego rozporządzenia możliwe jest jedynie w przypadku leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza się w kraju. Zgodnie natomiast z opinią wyrażoną w części IV wniosku, dalsze leczenie P. J. wraz z pełną diagnostyką może zostać przeprowadzone na terenie kraju. W sprawie zaszła zatem negatywna przesłanka do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Prezes NFZ nie ma podstaw aby kwestionować wiedzę Konsultanta Krajowego w zakresie oceny możliwości przeprowadzenia określonego badania lub leczenia w kraju. Wydana w sprawie decyzja nie ma charakteru uznaniowego.

Wiedzą specjalistyczną z zakresu określonej dziedziny medycyny legitymują się lekarze specjaliści posiadający tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego nauk medycznych (§ 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 27 grudnia 2007 r.) i oni wyjaśniają czy pacjent powinien być poddany leczeniu operacyjnemu w kraju i w jakim czasie. Zadań tych nie sposób przypisać pracownikom organu powołanego do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej. Organ nie mógł zatem naruszyć wskazanych przez Sąd I instancji przepisów postępowania administracyjnego. W sprawie nie wystąpiły naruszenia procedury, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca nie przewidział sytuacji wyrażenia zgody na leczenie za granicą w innym państwie niż państwo członkowskie Unii Europejskiej lub państwo członkowskie EFTA, w przypadku leczenia lub badań diagnostycznych, "których nie przeprowadza się w kraju".

Niezależnie zatem od skali stwierdzonych przez Sąd I instancji uchybień w wydanej decyzji, w ocenie Prezesa NFZ nie ma podstaw do jej zmiany.

Według kasatora, pełny był też zebrany w sprawie materiał dowodowy.

W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2009 r. P.J. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu z niżej podanych przyczyn.

Przede wszystkim wypada zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (a więc nie w całokształcie sprawy i łączących się z nią zagadnień), bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie wystąpiła nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a.

Ustosunkować się zatem należało do zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej w takim kształcie, w jakim sformułował je kasator, powołując się na obydwie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 p.p.s.a.

Zaznaczyć przy tym wypada, iż z zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika powinność kasatora − poprawnego i precyzyjnego konstruowania zarzutów stawianych wobec kwestionowanego wyroku.

Nie jest bowiem rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego korygowanie jakichkolwiek braków, niedopowiedzeń lub niejasności skargi kasacyjnej w tym zakresie.

Prawidłowo skonstruowany zarzut skargi kasacyjnej wskazywać winien zwłaszcza jaki to − ściśle określony − przepis obowiązującego prawa, mający zastosowanie w sprawie, został naruszony poprzez wydanie zaskarżonego wyroku i podawać na czym konkretnie jego naruszenie polegało w okolicznościach danej sprawy (w przypadku prawa materialnego konieczne jest poza tym określenie formy naruszenia tego rodzaju prawa, co do zaś przepisów postępowania − określenie dlaczego zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy).

Przedmiotowa skarga kasacyjna nie została sformułowana w sposób wolny od zastrzeżeń na tle przeprowadzonych dotąd wywodów.

Na wstępie zauważyć trzeba, iż podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego kastor nie wziął dostatecznie pod uwagę ograniczenia podstawy wydania zaskarżonego wyroku do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Według Sądu I instancji, to bowiem braki w zakresie stosowania przepisów postępowania były jedyną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ i to one uniemożliwiały dokonanie kontroli pod względem prawa materialnego.

W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. poprzestał w istocie na zacytowaniu tylko mających zastosowanie w sprawie przepisów.

W zarzucie ujętym w pkt 1a petitum skargi kasacyjnej nie sprecyzowano na czym polegała błędna wykładnia wskazanych przepisów prawa materialnego. Nie sposób też nie zauważyć, iż zupełnie już nie wiadomo dlaczego kastor obok zarzutu błędnej wykładni art. 26 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. podniósł tego rodzaju zarzut także do art. 25 wymienionej ustawy, który to przepis notabene dzieli się na wiele zróżnicowanych tematycznie jednostek redakcyjnych.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego − wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej − treść zaskarżonego wyroku nie upoważnia do stwierdzenia, iż w zaskarżonym wyroku przyjęto błędną ocenę przesłanek "wyrażenia zgody na leczenie poza granicami kraju". Nawiasem mówiąc, w końcowej części uzasadnienia skarga kasacyjna podnosiła zaś, iż ustawodawca "nie przewidział sytuacji wyrażenia zgody na leczenie za granicą w innym państwie niż państwo członkowskie Unii Europejskiej lub EFTA... w przypadku leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza się w kraju".

Zgodzić się należy, iż w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r., mającego w zakresie prawa materialnego stosowanego w niniejszej sprawie najistotniejsze znaczenie, mowa jest ściśle o możliwości "skierowania" wnioskodawcy do przeprowadzenia leczenia lub badań diagnostycznych, których "nie przeprowadza się w kraju" przy kierowaniu się "niezbędnością takiego świadczenia" w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy. Jest więc jasne, że podstawową, ale nie jedyną przesłanką zadecydowania o wskazanym skierowaniu jest to, czy określonego rodzaju leczenie bądź badania diagnostyczne przeprowadza się w kraju.

Nie są godne podzielenia zastrzeżenia kasatora, że Sąd I instancji pominął przesłankę decydującą o wyniku konkretnego rodzaju postępowania administracyjnego w postaci ustalenia, czy określone leczenie bądź badania diagnostyczne przeprowadza się w kraju. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w rzeczywistości, pomimo nie zawsze zręcznych użytych w zaskarżonym wyroku sformułowań, zmierzał w istocie do konieczności powtórnego przeprowadzenia przez właściwy organ administracji publicznej postępowania wyjaśniającego (przy zachowaniu wywodów z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) w celu definitywnego zbadania okoliczności sprawy w kontekście omawianej przesłanki.

Co do zarzutu ujętego w pkt 1 b/ petitum skargi kasacyjnej wypada zauważyć, iż Sąd I instancji nie sformułował wcale tezy, iż decyzja Prezesa NFZ została generalnie wydana bez zachowania trybu rozpatrywania wniosku o przeprowadzenie leczenia poza granicami kraju, choć w zaskarżonym wyroku zaznaczono konieczność przestrzegania nowego trybu rozpatrywania wniosków w omawianym zakresie wywołanych wprowadzeniem zmian do ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. dokonanych ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. W omawianym zarzucie nie wskazano zresztą, dlaczego i w jakim fragmencie Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni akurat § 1 "ust. 1" rozporządzenia z dnia 27 grudnia 2007 r. Na marginesie dodać wypada, że § 1 powołanego aktu prawnego nie dzieli się na ustępy tylko na punkty i podpunkty oznaczone literami (w przypadku pkt 1). I ten zarzut nie może być uznany zatem za skuteczny powód podważenia zaskarżonego wyroku.

Odnośnie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania stwierdzić wypada najpierw, iż zastrzeżenie kasatora (pkt 2 a/ petitum skargi kasacyjnej) co do uchybienia art. 133 (pomijając brak wymienienia jego jednostki redakcyjnej) nie ma uzasadnienia w zakresie przedstawionej tezy o oparciu się Sądu I instancji na materiałach innych niż akta sprawy. Kasator nie wyjaśnia o jakie to "inne" niż akta sprawy materiały miałby się oprzeć Sąd I instancji.

W zakresie zaś zarzutu naruszenia art. 1 § 2 p.u.s.a., nie sposób jest nie zauważyć, iż ten przepis zawierający tylko ogólne wskazania co do powinności sądu administracyjnego (badanie pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej) nie może tworzyć samodzielnego kryterium do oceny i podważania w skardze kasacyjnej wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji. Mógłby on zaś zostać naruszony w razie gdyby w zaskarżonym wyroku nie badano zgodności decyzji Prezesa NFZ z prawem, a w świetle innych przesłanek niedających się wywieść z omawianego przepisu. Polemiki zaś, czy wnioski Sądu I instancji odnośnie naruszenia prawa (przepisów postępowania) przez decyzję Prezesa NFZ są słuszne, nie można prowadzić na gruncie zarzutu naruszenia art. 1 § 2 p.u.s.a., a na tle jedynie szczegółowo określonych przez kasatora przepisów.

Kluczowym zagadnieniem w sprawie było zatem odniesienie się do zarzutu ujętego w pkt 2 b/ petitum skargi kasacyjnej. W tej mierze zaznaczyć trzeba, że zupełnie niezrozumiałe jest wskazanie przez kasatora na art. 85 k.p.a., ponieważ dotyczy on przeprowadzenia dowodu z oględzin, a taka kwestia w ogóle nie wchodziła w rachubę w niniejszej sprawie i nie została podniesiona także w zaskarżonym wyroku. Co do art. 107 k.p.a., to kasator − budując zarzut − zaniechał sprecyzowania o jaką jednostkę redakcyjną tego przepisu chodzi, a jest to, jak już zaznaczono, warunek niezbędny poprawnego sformułowania zarzutu skargi kasacyjnej.

Ten sam brak zauważyć wypada odnośnie powołania przez kasatora art. 77 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela natomiast zarzutu w zakresie odnoszącym się do naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomimo sygnalizowanych już niezręczność w wypowiedzi Sądu I instancji uznać trzeba, że decyzja Prezesa NFZ została wydana z naruszeniem art. 7 k.p.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zdawkowa treść decyzji Prezesa NFZ ograniczająca się istocie w sferze uzasadnienia do zrelacjonowania postępowania w sprawie (jego chronologii), bez szczegółowej analizy zgromadzonych w sprawie materiałów, rodzi niebezpieczeństwo braku pewności, czy leczenie, które uznano za możliwe do przeprowadzenia w kraju (konkretnie w Instytucie Centrum Zdrowia Matki Polki), jest tożsame co do rodzaju i zakresu z proponowanym i uznanym za konieczne we wstępnej części wniosku (zwłaszcza w jego drugiej części). Zważyć bowiem wypada, iż prof. dr hab. n. med. J.M. wypowiedział się tylko niezwykle ogólnie, że podejmuje się "dalszego leczenia dziecka" w Klinice Kardiochirurgicznej Instytutu Centrum Zdrowia Matki Polki, wcale nie precyzując, że chodzi o wnioskowany zakres i rodzaj leczenia.

Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny decydujące znaczenie ma stan wyjaśnienia istotnych okoliczności na etapie jej podejmowania.

Brak wyjaśnienia zatem w sposób zadawalający, iż wnioskowane leczenie może być, bez zwłoki grożącej życiu lub zdrowiu pacjenta, zrealizowane w kraju (przeprowadzone w Centrum Zdrowia Matki Polki) jest już dostateczną przyczyną uznania za konieczne ponownego rozpoznania sprawy przez Prezesa NFZ.

Rację ma kasator, iż Prezes NFZ nie może zastąpić specjalistów z zakresu medycyny w ocenie szczegółowych zagadnień z tego obszaru (tj. medycyny).

Skoro jednak właśnie Prezes NFZ został powołany jako organ właściwy do wydawania decyzji przesądzających co do możliwości podjęcia leczenia za granicą, to winien on wyjaśnić (na podstawie dostatecznie wyczerpujących wypowiedzi specjalistów z zakresu medycyny) przesłanki decydujące o skierowaniu do leczenia za granicą. Postępowanie rozważanego rodzaju ma charakter wnioskowy i może zostać uznane za prawidłowo przeprowadzone, gdy uzyska się przede wszystkim pewność, iż rodzaj i zakres leczenia opisany w części II formularza konkretnego wniosku był tożsamy z omawianym w IV części tego wniosku.

Wydanie decyzji administracyjnej adresowane jest do określonych osób. Muszą w niej zatem w sposób jednoznaczny być wyjaśnione podstawy podjęcia określonej treści rozstrzygnięcia w realiach konkretnego przypadku.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 p.p.s.a.