Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 996/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Asesor WSA Katarzyna Matczak Asesor WSA Beata Jezielska (Spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie opróżnienia i wyłączenia z użytkowania obiektu budowlanego: I. uchyla zaskarżoną decyzję ; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał K. S. opróżnienie w całości oraz wyłączenie z użytkowania, wykonanie zabezpieczeń i usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi w związku ze stwierdzonym złym stanem technicznym i użytkowym budynku mieszkalnego zlokalizowanego na nieruchomości w M., gmina J. oraz zarządził dokonanie określonych czynności. W uzasadnieniu powołano się na wyniki oględzin, w trakcie których ustalono, iż część przedmiotowego budynku mieszkalnego od strony wschodniej grozi zawaleniem. Wskazano, iż zaistniały stan techniczny stwarza bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i pozostałych części budynku mieszkalnego.

Od decyzji tej odwołał się K. S., podnosząc iż jest ona krzywdząca i oparta na pobieżnej i niepełnej informacji. Podniósł, iż postępowanie inspektora nadzoru budowlanego jest zgodne z oczekiwaniami nabywcy licytacyjnego jego nieruchomości. Podał przy tym, iż postępowanie egzekucyjne nie zostało jeszcze zakończone, a wpis nowych właścicieli do ewidencji gruntów oraz do księgi wieczystej nastąpił przedwcześnie. K. S. zarzucił także, iż decyzja jest niewykonalna, gdyż zgodnie z informacją uzyskaną od inspektora nadzoru budowlanego nie może on bez aktu własności wykonywać jakichkolwiek robót budowlanych. Zakwestionował stwierdzenie organu iż część budynku grozi zawaleniem. Ponadto wyjaśnił, iż w 1992r. wydzierżawił swoje gospodarstwo i wówczas doszło do zalania piwnicy, co spowodowało zawalenie się części stropu. Natomiast wykonane przez niego prace polegały na usunięciu gruzu z piwnicy i rozpadających się ścian celem usunięcia zagrożenia dalszej dewastacji budynku. Wniósł o uchylenie decyzji i udzielenie mu fachowej pomocy odnośnie dokumentacji koniecznej do przeprowadzenia remontu budynku.

Decyzją z dnia "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, iż zgodnie z art. 68 ustawy Prawo budowlane w razie stwierdzenia w wyniku oględzin bezpośredniego zagrożenia zawalenia się budynku przeznaczonego na pobyt ludzi właściwy organ nadzoru budowlanego obowiązany jest nakazać w drodze decyzji opróżnienie obiektu budowlanego, bądź wyłączenie budynku z użytkowania. W świetle zebranego materiału dowodowego zaistniały przesłanki do zastosowania wskazanego przepisu. Wyjaśniono przy tym, iż zaskarżona decyzja ma na celu zabezpieczenie przedmiotowego obiektu przed skutkami ewentualnej katastrofy budowlanej, zaś dalsze postępowanie w sprawie będzie miało na celu doprowadzenie spornego obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Na tę decyzję skargę wniósł K. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając iż zostały oparte na niepełnej informacji o rzeczywistym stanie formalno-prawnym nieruchomości. Podniósł, iż jego nieruchomość została nabyta przez J. i J. K. w 1999r. w drodze licytacji komorniczej. Wyjaśnił, iż postępowanie sądowe dotyczące egzekucji jeszcze nie zostało zakończone, a nabywcy licytacyjni dotychczas nie uzyskali prawa do władania nieruchomością. Zarzucił jednocześnie, iż to oni w czasie jego nieobecności przyczynili się do obecnego stanu budynku mieszkalnego, gdyż po jednym z ich pobytów w budynku zostały odkręcone zawory wodociągowe w piwnicy. Wskazał, iż po swoim powrocie zajął się zabezpieczaniem budynku, a w związku z tym nieprawdziwe są twierdzenia organu iż rozebrał część ścian nośnych i pogłębił piwnicę. Wyjaśnił, iż nie występował o pozwolenie na prowadzenie prac remontowych, gdyż nikt go o takim obowiązku nie informował. Podniósł także, iż w trakcie pierwszej wizytacji inspektora nadzoru budowlanego w 2003r. zakazano mu prowadzenia jakichkolwiek prac budowlanych, a po upływie roku zarzucono, iż nic nie zrobił pomimo zaleceń i w związku z tym została wydana decyzja nakazująca opuszczenie budynku.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż zarzuty podniesione w skardze są powtórzeniem stanowiska strony znanego organom w trakcie orzekania i pozostające bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję bądź postanowienie Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego, bądź też procesowego, obowiązujące w dacie jego wydania.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 7 i 77 § l Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji są zobowiązane do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Obowiązek ten obciąża szczególnie organ odwoławczy, który nie tylko kontroluje postępowanie organu pierwszej instancji, ale rozpatruje całą sprawę na nowo.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji przytoczył treść art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.). Wskazać jednak należy, iż powołany przepis jednoznaczne określa, iż w razie stwierdzenia potrzeby opróżnienia w całości lub w części budynku przeznaczonego na pobyt ludzi, bezpośrednio grożącego zawaleniem, organ jest obowiązany nakazać opróżnienie bądź wyłączenie w określonym terminie całości lub części budynku z użytkowania jego właścicielowi lub zarządcy. Zatem powołany przepis ściśle określa krąg adresatów decyzji wydawanej w tym trybie. W niniejszej sprawie decyzja nakazująca opróżnienie budynku została skierowana do K. S. Ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu z księgi wieczystej wynika jednak, iż w dacie orzekania przez organy administracji skarżący nie był już właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Pomimo podnoszonych przez niego w odwołaniu argumentów w tej kwestii organ odwoławczy nie wyjaśnił, z jakich względów decyzja została skierowana do skarżącego. Nie podjęto bowiem żadnych działań celem ustalenia, czy skarżący może być zakwalifikowany jako jeden z podmiotów wymienionych w powołanym przepisie, tj. właściciel lub zarządca nieruchomości, a zatem czy decyzja o nakazie opróżnienia budynku została skierowana do właściwej osoby. Wskazać przy tym należy, iż skoro przepis prawa wyraźnie ogranicza krąg podmiotów do których może być skierowana decyzja administracyjna, to organy administracji nie mogą kręgu tego dowolnie rozszerzać. Nie wyłącza to jednak możliwości podjęcia działań przez te organy w innym trybie, w tym także skierowania sprawy na drogę postępowania karnego.

Wobec powyższego w ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.