Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2295/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Janusz Walawski Sędzia WSA - Anna Mierzejewska Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant - Anna Siwonia po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do opróżnienia lokalu mieszkalnego przez skarżącego oraz przez inne zamieszkałe w nim osoby i przydzielenia lokalu mieszkalnego - stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej przydzielenie lokalu mieszkalnego, - uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej opróżnienia lokalu mieszkalnego, - zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Komendant Szkoły Policji w K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], działając na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 7, poz. 58 ze zm.) w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 8, poz. 67 ze zm.) i w zw. z § 3, § 4 ust. 1, § 5, § 9 i § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884), zobowiązał S. N. do opróżnienia z dniem [...] listopada 2006 r. dotychczas zajmowanego służbowego lokalu mieszkalnego [...] położonym w K. przy ul. [...] oraz przydzielił wyżej wymienionemu z dniem [...] grudnia 2006 r. lokal mieszkalny [...] położonym w K. przy ul. [...], a ponadto do opróżnieniu powyższego lokalu przez wszystkie zamieszkujące w nim osoby. W uzasadnieniu swojej decyzji podał, że skarżący nabył prawo do służbowego lokalu mieszkalnego [...] położonym w K. przy ul. [...] na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej w K. z dnia [...] lutego 1980 r. nr [...]. Następnie w dniu [...] lutego 1980 r. pomiędzy skarżącym, a Komendantem Wojewódzkim Milicji Obywatelskiej będącym zarządcą i administratorem powyższego budynku zawarto "Stwierdzenie przedmiotu i warunków najmu – umowa o najem lokalu mieszkalnego", przy czym umowa ta nie ustanawiała dla skarżącego prawa do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. W dniu wydania decyzji o przydziale służbowego lokalu mieszkalnego, skarżący posiadał prawo do 4 norm zaludnienia (1 norma powierzchni mieszkalnej od 7m2 do 10 m2) i w tej sytuacji przydzielony mu wówczas lokal o łącznej powierzchni użytkowej 46,79 m2, składa się z 3 pokoi mieszkalnych o powierzchni mieszkalnej 32,30 m2 oraz z kuchni, przedpokoju i łazienki, jak również posiada balkon oraz przydzieloną piwnicę i był wyposażony w instalację wodociągową, kanalizacyjną, gazową, centralnego ogrzewania, elektryczną z takimi urządzeniami technicznymi, jak: kuchnia gazowa czteropalnikowa, przepływowy gazowy grzejnik wody, wanna, miska klozetowa i zlewozmywak. Ponieważ przydział tego lokalu został wydany na mocy wspomnianej już wyżej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej z dnia [...] lutego 1980 r., przeto pozostaje ona cały czas w mocy, a jej dysponentem w chwili obecnej jest Komendant Szkoły Policji w K., zaś przydział służbowego lokalu mieszkalnego nie oznacza, że jest on "na zawsze". Po zwolnieniu skarżącego ze służby w dniu [...] stycznia 1994 r., posiadał on uprawnienia do emerytury, a tym samym miał prawo do spornego lokalu mieszkalnego. Stosownie bowiem do treści art. 95 cytowanej już wyżej ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Ponadto w dniu zwolnienia ze służby, skarżący miał uprawnienia do 3 norm zaludnienia (od 21 m2 do 30 m2), mimo że z chwilą zwolnienia skarżącego ze służby nie było żadnych podstaw pozbawienia go zajmowanego lokalu mieszkalnego, lub jego zamiany. Sytuacja natomiast uległa zmianie w styczniu 2006 r., kiedy to Prezydent Miasta K. przekazał Komendantowi Szkoły Policji w K. do zasiedlenia 17 lokali mieszkalnych znajdujących się na terenie miasta K. z przeznaczeniem dla dotychczasowych mieszkańców budynku mieszkalnego, w którym zamieszkuje m.in. skarżący, zaś ten budynek w marcu 2005 r. został przeznaczony na cele służbowe ([...]). Ponadto budynek, w którym skarżący zajmuje lokal mieszkalny, został decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2002 nr [...] r. określony, jako zamknięty i tym samym zaistniały warunki do wydania przedmiotowej decyzji, która nie ma charakteru uznaniowego. Powyższa decyzja jest tym bardziej zasadna, że na mocy decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...], z dniem [...] stycznia 2003 r. wygaszony został trwały zarząd Komendy Wojewódzkiej Policji w K. w stosunku do działki nr [...] wraz z posadowionym na niej budynkiem mieszkalnym nr [...] i z tym dniem prawo trwałego zarządu na czas nieoznaczony otrzymała Szkoła Policji w K., która z dniem [...] kwietnia 2003 r. przejęła protokolarnie wspomnianą nieruchomość i od tego dnia stała się administratorem lokalu zajmowanego przez skarżącego, zaś [...] Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia [...] stycznia 2003 r. poinformował wymienionego, że z dniem [...] stycznia 2003 r. zostało wygaszone prawo trwałego zarządu przez Komendę Wojewódzką Policji w K. do spornego budynku, co równoznaczne jest z wypowiedzeniem skarżącemu umowy najmu zawartej w dniu [...] lutego 1980 r. Wynika to z treści art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) W tej sytuacji Szkoła Policji w K. była zmuszona zawrzeć ze skarżącym umowę z dnia [...] marca 2003 r. o najmie powyższego lokalu, jednakże umowa ta w żadnym stopniu nie ustanawiała prawa dla skarżącego do zajmowania lokalu, bowiem prawo to nieprzerwanie istnieje od dnia [...] lutego 1980 r. i wynika z decyzji o przydziale nr [...]. Niezależnie od powyższego organ stwierdził, że bez znaczenia w sprawie jest, czy teren, na którym posadowiony jest sporny budynek, znajdował się w dniu zwolnienia skarżącego ze służby poza terenem zamkniętym, bowiem liczy się w tej sprawie jedynie data wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie, zaś skarżącemu nie przysługiwał status strony w trakcie postępowania o ustanowienie terenu zamkniętego. Natomiast pismem Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], oddano do dyspozycji Szkoły Policji w K. lokale mieszkalne z zasobu mieszkaniowego miasta K. i tym samym można było przydzielić m.in. skarżącemu wspomniany lokal mieszkalny nr [...] położonym przy ul. [...] w K.. Spełnia on bowiem wymagania w zakresie przysługujących skarżącemu 3 norm zaludnienia, posiadając powierzchnię mieszkalną wynoszącą 26,48m2 i łączną powierzchnię użytkową 37,16 m2, będąc jednocześnie pełnowartościowym lokalem mieszkalnym zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (teks jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Znajduje się on w należytym stanie technicznym i sanitarnym, a w szczególności "będzie na dzień przydziału lokalem po kapitalnym remoncie (...) Przed zasiedleniem go przez Pana S. N. w lokalu zakończony zostanie trwający remont kapitalny (...) na dzień zasiedlenia znajdować się będzie w należytym stanie technicznym i sanitarnym" i posiada standard wyposażenia w urządzenia techniczne co najmniej taki, jak dotychczas zajmowany lokal. Ponadto lokal ten nie jest lokalem w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 31, poz. 266 ze zm.) i z tego powodu przydziela się go na podstawie decyzji administracyjnej, zgodnie z przepisami ustawy o Policji (art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego). W konsekwencji nie może on żądać wydania lokalu zamiennego. Podobnie rzecz się ma z opróżnieniem lokali mieszkalnych. Odnosząc się w dalszej części do stanu technicznego lokalu organ podał, że żadne przepisy nie regulują wymogu umieszczania w kuchni okna, wysokość lokalu jest zgodna z obowiązującymi przepisami i nie ma obowiązku przydzielania dodatkowego pomieszczenia w postaci piwnicy. Na zakończenie organ dodał, że jest on właściwy do wydania powyższej decyzji, bowiem jest dysponentem zarówno opróżnianego, jak i przydzielanego lokalu.

W odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2006 r. do Komendanta Głównego Policji, skarżący nie zgodził się z zaskarżoną decyzją. W uzasadnieniu podał, że został zwolniony ze służby w Policji przed ustanowieniem "terenu zamkniętego" i ma nabyte prawa do zajmowanego przez siebie lokalu, przyznanego mu na podstawie decyzji z dnia [...] lutego 1980 r. nr [...]. Ponadto nie składał on pisemnego wniosku o przydział lokalu (§ 6 rozporządzenia), a zajmowany przez niego lokal nie ma charakteru lokalu służbowego, bowiem KWP utraciła dyspozycyjność bądź też trwały zarząd nad nim, a ponadto jeszcze wcześniej – jak wynika z wypisu księgi wieczystej – nie był on w trwałym zarządzie KW MO, KWP lub też Szkoły Policji w K. Niezależnie od powyższego podał, że należy mu się lokal zamienny zgodnie z ustawą o ochronie praw lokatorów, a organ przydzielił mieszkanie będące własnością gminy Miasta K. Z kolei zamknięty teren Szkoły Policji przedziela ulica [...], która nie figuruje w ewidencji gruntów, jako teren zamknięty. Budynek ten wzniesiono tzw. systemem gospodarczym przez przyszłych lokatorów i istnieje uzasadnione podejrzenie, że został on wzniesiony, jako samowola budowlana, a przejęcie terenu w zarząd trwały nastąpiło dopiero w dniu [...] stycznia 2003 r., a nie [...] stycznia 2003 r. W powołanym przez organ piśmie z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], wyrażono zgodę na przydział lokali zamiennych, a ponadto w rzeczywistości nie spełniały one nawet ustawowych wymogów, co do lokali zastępczych. W dalszej części stwierdził, że w zajmowanym przez niego lokalu są zameldowane 4 osoby, a w przydzielony mu lokal nie spełnia warunków lokalu zamiennego i jest o obniżonym standardzie.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2006 r. W uzasadnieniu – poza argumentami podniesionym już przez organ pierwszej instancji – podał, że utrata prawa do dysponowania lokalami mieszkalnymi w spornym budynku mieszkalnym w związku z przeniesieniem trwałego zarządu na rzecz Szkoły Policji w K. nie spowodowała utraty dyspozycyjności Policji nad tymi lokalami mieszkalnymi, bowiem mamy tutaj do czynienia z wygaszeniem prawa trwałego zarządu jednej jednostki organizacyjnej Policji i ustanowieniem trwałego zarządu na rzecz innej jednostki organizacyjnej Policji. Ponadto brak dokonywania na bieżąco wpisów w księgach wieczystych i ich uzupełnienie dopiero w roku 2004 nie zmienia faktu, że od roku 1990 znajduje się ona w trwałym zarządzie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. W dalszej części podał, że wprawdzie ustawa o Policji i przepisy wykonawcze nie zawierają pojęcia "dyspozycyjność" lokali, to jednak zgodnie z podanym orzecznictwem oznacza to "uprawnienia dysponenta do wydawania przydziałów tego mieszkania jako lokalu służbowego, czyli każdorazowego wskazywania jego najemcy". Wskazanie następuje na drodze administracyjnoprawnej, a wskazana osoba zajmuje przydzielony lokal na podstawie umowy najmu zawartej z właścicielem. Natomiast w sprawie jest pismo władz miasta K., w którym zezwala się Policji na przydział wskazanych lokali na rzecz policjantów z zastrzeżeniem, że obowiązujące przepisy nie zezwalają organom samorządu terytorialnego na przekazywanie lokali mieszkalnych do dyspozycji innych podmiotów. W rzeczywistości bowiem zasadnicza część lokali mieszkalnych pozostających w gestii Policji, jest własnością jednostek samorządu terytorialnego. Nie może się ostać stanowisko skarżącego o prawach nabytych, bowiem opróżnienie lokalu na mocy art. 95 ust. 3 pkt 2 jest regulacją szczególną, pod warunkiem, że otrzyma inne mieszkanie zgodnie z przysługującymi normami.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący nie zgodził się z zaskarżoną decyzją i w uzasadnieniu – poza zarzutami zawartymi już w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji – podał, że w skierowaniu z dnia [...] października 2006 r. nr [...] z Urzędu Miasta w K. stwierdzono, iż "Wykwaterowanie z budynku położonego w K. przy ul. [...], zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2006 r."

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że okoliczność, czy pas drogi ulicy jest terenem zamkniętym, czy też nie, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem sporny budynek znajduje się na działce – nieruchomości, która została ustanowiona terenem zamkniętym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, ale z powodów odmiennych, aniżeli podnosi to skarżący. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w myśl którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do treści art. 95 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 7, poz. 58 ze zm.), decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także gdy policjant zwolniony ze służby lub pozostali po policjancie członkowie rodziny zajmują lokal mieszkalny położony w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego, a osobom tym przydzielono lokal mieszkalny w tej samej lub pobliskiej miejscowości, o powierzchni odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...], uznał działkę, na której jest usadowiony budynek mieszkalny nr [...] w K., a nie samą tylko ulicę, za teren zamknięty. Bezspornym w sprawie jest również i to, że skarżący S. N., policjant zwolniony ze służby w dniu [...] stycznia 1994 r., posiada prawo do lokalu mieszkalnego nr [...] w tym budynku na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej z dnia [...] lutego 1980 r. o przydziale służbowego mieszkania. Ponadto nie budzi żadnych wątpliwości fakt, że na podstawie decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] wygaszony został zarząd trwały Komendy Wojewódzkiej Policji w K. do tego budynku i z dniem [...] stycznia 2003 r. prawo do trwałego zarządu na czas nieoznaczony do powyższego budynku otrzymała Szkoła Policji w K.. Zatem zostały spełnione przesłanki z wyżej cytowanego przepisu, poza jedną, do obligatoryjnego wydania decyzji w przedmiocie opróżnienia wspomnianego lokalu mieszkalnego (skarżący jest policjantem zwolnionym ze służby i zajmuje lokal mieszkalny położony w budynku posadowionym na terenie obiektu zamkniętego).

Jednakże kolejną i niezbędną przesłanką wydania decyzji w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego, jest przydzielenie osobie zajmującej powyższy lokal, innego lokalu mieszkalnego w tej samej miejscowości lub pobliskiej, o powierzchni odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia. Podkreślić należy, że wymóg ten pełni funkcję gwarancyjną dla osoby, wobec której zamierza się wydać decyzję w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Normę natomiast i zasady przydzielania byłym policjantom mieszkania określa się według brzmienia art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 8, poz. 67 ze zm.), a mianowicie funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy.

Przydział zaś lokalu, zgodnie z treścią art. 97 ust. 5 ustawy, następuje w formie decyzji administracyjnej. Natomiast według § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884), decyzje w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych, wydaje komendant właściwy ze względu na obecne miejsce zamieszkania emeryta. Pod warunkiem, że jest on dysponentem lokalu. Ponieważ ani ustawa o Policji, ani też powyższe rozporządzenie nie definiują pojęcia "miejsce zamieszkania", przeto należy się posługiwać normą cywilnoprawną. Stosownie zaś do treści art. 25 Kodeksu cywilnego, miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Dodać należy, że chodzi tu o miejscowość w sensie administracyjnym oznaczalną. Zatem skoro miejscem zamieszkania skarżącego są K., a nie "teren zamknięty" Szkoły Policji w K., to organem właściwym do wydania decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego dla skarżącego nie może być Komendant Szkoły Policji w K.. Mimo, że jest on dysponentem tego lokalu mieszkalnego.

W rozpoznawanej zaś sprawie decyzję o przydziale lokalu mieszkalnego wydał właśnie Komendant Szkoły Policji w K., a zatem została ona wydana z naruszeniem przepisów o właściwości w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., zaś Komendant Główny Policji utrzymując tę decyzję w mocy, dopuścił się rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Jak już wyżej zaznaczono, przydział lokalu mieszkalnego pełni funkcje gwarancyjną dla osoby, wobec której wydaje się decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Wskazuje na to jednoznacznie przepis art. 95 ust. 3 pkt 2 ustawy, bowiem użyty w tym przepisie czasownik "przydzielono" informuje o czynności, która została już zakończona (tryb dokonany). W rozumieniu prawa oznacza to z kolei, że decyzja ta musi posiadać przymiot decyzji ostatecznej. Reasumując, żeby móc wydać skuteczną decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, wydana wcześniej decyzja – po wszczęciu postępowania w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego – o przydziale lokalu mieszkalnego, musi być ostateczną w rozumieniu art. 16 k.p.a. Skoro zaś w rozpoznawanej sprawie wobec decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego stwierdzono nieważność, to nie może się ostać w obiegu prawnym decyzja w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego.

W tym miejscu zaakcentować ponadto należy, że w myśl § 5 cytowanego już wyżej rozporządzenia, przydzielony funkcjonariuszowi lokal mieszkalny powinien znajdować się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Natomiast jak wynika z zaskarżonej decyzji, lokal ten nie spełnia powyższych wymagań, na co zresztą wskazuje pośrednio sam organ w jej uzasadnieniu, a mianowicie: "będzie na dzień przydziału lokalem po kapitalnym remoncie (...) Przed zasiedleniem go przez Pana S. N. w lokalu zakończony zostanie trwający remont kapitalny (...) na dzień zasiedlenia znajdować się będzie w należytym stanie technicznym i sanitarnym." Podkreślić należy, że pojęcie "przydział" (lokalu) nie jest tożsame z pojęciem "zasiedlenie". Ponadto organ w żaden sposób nie odniósł się do norm mieszkalnych przysługującym skarżącemu. Podkreślić należy, że nie jest tu wystarczającym posiłkowanie się wyłącznie pismem Komendy Wojewódzkiej Policji w K. z dnia [...] maja 2006 r. i zawartym w nim lakonicznym stwierdzeniem, w żaden sposób nieuzasadnionym, o przysługujących skarżącemu trzech normach. Organ powinien tę kwestię zbadać i wyjaśnić w sposób wyczerpujący i dokładny, szczególnie w świetle stawianych przez skarżącego zarzutów i w oparciu o przepis art. 89 ustawy o Policji. Tym bardziej, jeśli zważy się na treść decyzji o przydziale mieszkania służbowego i na wymienione w niej osoby uprawnione.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 152 i art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.