Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SO/Lu 79/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Wymierzono organowi grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 54 par 1 i2, art. 55 par 1, art. 154 par 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K.K w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi Miasta grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wydanego w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 81/13 p o s t a n a w i a I. wymierzyć Prezydentowi Miasta grzywnę w wysokości 1000 (tysiąc) złotych; II. zasądzić od Prezydenta Miasta na rzecz K. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 12 listopada 2014 r. K. K. złożył w tutejszym Sądzie wniosek o nałożenie na Prezydenta Miasta - na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) – grzywny za nieprzekazania temu Sądowi w terminie skargi z dnia 2 października 2013 r. o wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku Sądu z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 81/13, uwzględniającego skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Wnioskodawca wyjaśnił, że przedmiotową skargę na niewykonanie wyroku złożył do Prezydenta Miasta w dniu 2 października 2013 r. za pośrednictwem poczty. W związku z niewykonaniem obowiązku jej przekazania organ ten został następnie – na wniosek skarżącego – ukarany przez Sąd grzywną (postanowienie wydane w sprawie II SO/Lu 140/13). Pomimo wymierzonej grzywny Prezydent Miasta nadal nie przekazał przedmiotowej skargi Sądowi.

W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta - reprezentowany przez Dyrektora [...] - wniósł o jego odrzucenie lub oddalenie.

Organ zakwestionował przede wszystkim skuteczność otrzymanego od K. K. wezwania do wykonania wyroku z dnia 7 maja 2013 r. wydanego w sprawie II SAB/Lu 81/13. Stwierdził, że wezwanie to zostało skierowane do niewłaściwego organu. Skarżący skierował je bowiem do Gminy , podczas gdy zobowiązanym do wykonania wyroku był bezpośrednio Prezydent Miasta reprezentowany przez Dyrektora [...]. Organ uznał, że zarówno skarga na niewykonanie wyroku wydanego w sprawie II SAB/Lu 81/13, jak i wniosek o wymierzenie Prezydentowi Miasta grzywny za nieprzekazanie tej skargi Sądowi, powinny zostać odrzucone ze względu na brak wezwania właściwego organu do wykonania wyroku.

Organ podkreślił ponadto, że w dniu 25 października 2013 r. Zarząd [...] udzielił skarżącemu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 23 grudnia 2012 r. Jednocześnie poinformowano K. K., że organ administracji nie dysponuje analizą konieczności zastosowania sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniu ulic S. – Z.. Czynności te stanowiły wykonanie wyroku wydanego w sprawie II SAB/Lu 81/13. Przekroczenie terminu jego wykonania spowodowane zaś było koniecznością wykonania wyroków wydanych w innych podobnych sprawach, co wiązało się z koniecznością przygotowania obszernej dokumentacji oraz znaczną ilością wniosków kierowanych przez K. K.. W ocenie organu administracji okoliczności te uzasadniają zwłokę w wykonaniu wyroku.

Odnosząc się do postulowanej przez skarżącego wysokości grzywny, w odpowiedzi na skargę stwierdzono, że żądanie wymierzenia grzywny w maksymalnej wysokości ma na celu jedynie ukaranie organu. Skarżący nie wziął natomiast pod uwagę tego, że udzielono mu żądanej informacji publicznej. Pominął również kwestię ilości złożonych przez siebie wniosków o udzielenie informacji publicznej.

Powyższe okoliczności – zdaniem organu – uzasadniają żądanie odrzucenia wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie do Sądu skargi, bądź jego oddalenie jako bezzasadnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek K. K. zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, organ ten zaś obowiązany jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od daty jej wniesienia.

Trzydziestodniowy termin na wykonanie przez organ obowiązku, o którym mowa w powyższym przepisie, został w przypadku skarg składanych w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skrócony przez ustawodawcę do 15 dni, o czym stanowi przepis art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.).

Stosownie natomiast do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, sąd – na wniosek skarżącego – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Grzywna, o której mowa w powyższym unormowaniu, nie ma charakteru jednorazowego i w sytuacji, gdy organ, pomimo wymierzenia takiej grzywny, w dalszym ciągu nie wypełnia obowiązku przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, dopuszczalne jest ponowne jej wymierzenie. W tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 418/12 (Lex nr 1335530), wskazując, że z uwagi na dyscyplinujący charakter wniosku o wymierzenie grzywny, nie sposób przyjąć, że grzywna raz wymierzona czyni niedopuszczalnym kolejny wniosek w tym zakresie. Takie rozumowanie prowadziłoby wprost do ograniczenia konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Organ bezkarnie mógłby nadal pozostawać w zwłoce, a skarżący utraciłby instrumenty do zwalczania dalszego łamania prawa przez organ. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. nie stanowi, że grzywna może zostać wymierzona tylko raz, a nadto art. 55 § 2 p.p.s.a. daje sądowi możliwość rozpoznania skargi na podstawie jej odpisu, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi wątpliwości, ale tylko na żądanie skarżącego.

Zatem ponowny wniosek o wymierzenie grzywny organowi w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie może być uznany za niedopuszczalny w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 4 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. tylko dlatego, że grzywna ta została organowi już raz wymierzona, skoro organ nadal nie wywiązuje się z obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Nie zachodzi w takiej sprawie stan powagi rzeczy osądzonej.

Na gruncie niniejszej sprawy powyższe rozważania są o tyle istotne, że rozpoznawany wniosek jest drugim wnioskiem K. K. o wymierzenie Prezydentowi Miasta (reprezentowanemu przez Dyrektora [...]) grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi na niewykonanie wyroku w sprawie II SAB/Lu 81/13. Poprzedni wniosek K.K. w tym przedmiocie został przez Sąd uwzględniony postanowieniem z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt II SO/Lu 140/13, wymierzającym Prezydentowi Miasta grzywnę w wysokości 200 zł.

Rację ma jednak wnioskodawca podnosząc, że powyższa grzywna nie osiągnęła jej dyscyplinującego celu. Pomimo bowiem doręczenia organowi w dniu 24 kwietnia 2014 r. odpisu prawomocnego już postanowienia w przedmiocie jej wymierzenia (potwierdzenie odbioru – k. 42 akt sądowych w sprawie II SO/Lu 140/13), organ w dalszym ciągu, przez osiem miesięcy, nie wykonywał obowiązku przekazania Sądowi skargi z dnia 2 października 2013 r. Obowiązek ten wykonał dopiero w dniu 11 grudnia 2014 r. (data nadania w placówce pocztowej – k. 30 akt sprawy II SA/Lu 1116/14).

Dalsze tak długie uchylanie się przez Prezydenta Miasta od obowiązku przekazania sądowi przedmiotowej skargi uzasadnia ponowne ukaranie go grzywną z art. 55 § 1 p.p.s.a., przy czym okoliczność, iż organ przed rozpoznaniem ponownego wniosku K. K. obowiązek ten ostatecznie wykonał nie oznacza, że postępowanie w sprawie tego wniosku stało się bezprzedmiotowe. Jak bowiem wskazał NSA w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 r., art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nie ma zastosowania w przypadku, gdy po wniesieniu wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 powołanej ustawy organ przekazał skargę sadowi wraz z aktami sprawy i z odpowiedzią na skargę (sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiWSA 2010/1/2). Grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a., prócz funkcji dyscyplinującej, spełnia również funkcję represyjną związaną z odpowiedzialnością za uniemożliwianie albo utrudnianie realizacji określonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki, jak i prewencyjną mającą na celu zapobieganie naruszeniom prawa w przyszłości.

Skoro zatem nie budzi wątpliwości to, że Prezydent Miasta , pomimo ukarania go grzywną za nieprzekazanie Sądowi skargi K. K. z dnia 2 października 2013 r., w dalszym ciągu przez osiem miesięcy od doręczenia mu prawomocnego postanowienia w tym przedmiocie uchylał się od przedmiotowego obowiązku, należy uznać, że zachodzą podstawy do ponownego ukarania Prezydenta Miasta grzywną na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.

Podkreślić należy, że orzeczona kwota grzywny mieści się w granicach wyznaczonych przepisem art. 154 § 6 p.p.s.a. Określając jej wysokość, Sąd miał na uwadze wszystkie okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim znaczny okres w uchybieniu terminu do przekazania skargi oraz fakt, iż uprzednio wymierzona organowi grzywna w kwocie 200 zł nie była wystarczająca dla osiągnięcia zarówno jej dyscyplinującego, jak i prewencyjnego celu. Sąd tym razem orzekł zatem o wymierzeniu grzywny w kwocie pięciokrotnie wyższej od poprzedniej, uznając ją za adekwatną do naruszenia prawa stwierdzonego na obecnym etapie postępowania. Odstępując od wymierzenia organowi grzywny w jeszcze wyższej kwocie Sąd miał natomiast na uwadze to, że ostatecznie, przed rozpoznaniem niniejszego wniosku, obowiązek przekazania Sądowi skargi K. K. z dnia 2 października 2013 r. został wykonany.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w pkt I sentencji postanowienia.

O kosztach postępowania w pkt II sentencji orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.