Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 87/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
Umorzono postępowanie w części
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 pkt 3, art. 149 par. 1a, art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2019 r. sprawy ze skargi Ł. S. na bezczynność Dyrektora Domu Zdrowia w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Dyrektora Domu Zdrowia na rzecz skarżącego Ł. S. 597 zł. (słownie złotych: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z 18 czerwca 2019 r. Ł. S wniósł skargę na bezczynność dyrektora P. D. Z. w J. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.

W skardze na podstawie art.3 § 2 pkt 8, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm. dalej jako p.p.s.a.) w związku z art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2017 roku, poz. 933 ze zm. dalej jako ustawa) żądał:

- zobowiązania dyrektora P. D. Z. w J. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 19 lipca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

- zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podnosił, iż pismem z 16 lipca 2019 r. złożył wniosek o udzielenie informacji publicznej w postaci odpowiedzi na pytania:

* Czy P. D. Z. w J., organizuje eventy, konferencje, szkolenia?

* Jeżeli tak, to ile zostało zorganizowanych wydarzeń od 1 stycznia 2018 r, do dnia odpowiedzi?

* Czy P. D. Z. w J., startuje w konkursach, przetargach na zorganizowanie konferencji, szkoleń i innych przedsięwzięć ogłaszanych przez jednostki państwowe, skarbu państwa i samorządów terytorialnego?

* Czy w dniach 16-18 maja 2018 r, były na terenie P. D. Z. w J., organizowane eventy, konferencje, szkolenia i inne przedsięwzięcia? ".

Wniosek został złożony za pośrednictwem e-mail i ponowiony w dniu 19 lipca 2018 r. – za pośrednictwem E-PUAP, a odpowiedź prosił skarżący przesłać na adres e-mail oraz pocztą tradycyjną na adres wskazany we wniosku. Do dnia złożenia skargi, tj. 27 czerwca 2019 r., mimo upływu terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej organ nie rozpoznał wniosku skarżącego.

Uzasadniając skargę wskazano, że według art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 i art. 13 ust. 1 ustawy Dyrektor P. D. Z. w J. jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej i informacja powinna być udostępniona w terminie 14 dni.

Zgodnie z dominującymi poglądami doktryny i judykatury dane w postaci treści umów cywilnoprawnych zawieranych przez podmioty władzy publicznej i inne podmioty gospodarujące mieniem państwowym, nie podlegają ochronie w trybie art. 5 ust. 2 ustawy. W celu realizacji konstytucyjnej zasady transparentności działania organów administracji publicznej, jawności wydatkowania funduszy Skarbu Państwa, koniecznym jest zapewnianie obywatelom pełnej wiedzy na temat tego, kto zawierając umowy z organami państwowymi staje się beneficjentem funduszy publicznych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się na jawność i związany z nią dostęp do informacji publicznej, który ma wymusić transparentność, uczciwość i legalność działania władzy publicznej i zapewnić społeczna kontrolę nad działaniem organów administracji publicznej i podmiotami gospodarującymi mieniem publicznym.

W orzecznictwie podkreśla się, że skargę na bezczynność organu w sprawach dostępu do informacji publicznej, można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, ale również w sytuacji sporu między wnioskodawcą, a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji.

Podkreślił skarżący, że wniesienie skargi nie jest ograniczone terminem, jak również nie musi być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia, jakim jest ponaglenie.

Pismem z dnia 16 lipca 2019 r. podmiot zobowiązany – dyrektor P. D. Z. w J. w odpowiedzi na skargę Ł. S. o udostępnienie informacji publicznej wnosił o umorzenie postępowania.

Organ podnosił, iż faktycznie w dniu 19 lipca 2018 r. skarżący zwrócił się do podmiotu zobowiązanego o udostępnienie informacji publicznej. Pismem z dnia 16 lipca 2019 r. podmiot udostępnił skarżącemu żądane wnioskiem informacje. Podnosił, że niezałatwienie wniosku skarżącego w terminie wynikającym z art. 13 ustawy wynikało z dużej ilości korespondencji otrzymywanej w sezonie letnim oraz awarii sieci komputerowej, która miała miejsce w tym okresie i z tych powodów umknęła wiadomość od skarżącego. Z uwagi na załatwienie sprawy postępowanie podlega umorzeniu.

W odpowiedzi na zapytanie Sądu czy skarżący podtrzymuje skargę wobec okoliczności udostępnienia mu żądanej informacji pismem z 30 lipca 2019 r. oświadczył, że złożoną skargę podtrzymuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg także na bezczynność organów.

Art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4, albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a tej ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, a sąd oceniając czy organ pozostaje w bezczynności bierze zaś pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy podmiot zobowiązany udostępnia informację publiczną w terminie 14 dni.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż podmiot zobowiązany rozpoznał wniosek skarżącego z dnia 16 lipca 2018 r. o udzielenie informacji publicznej w dniu 16 lipca 2019 r. udzielając pełnej informacji na postawione pytania.

Udostępnienie informacji publicznej nastąpiło już po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, a przed rozpoznaniem skargi przez sąd.

W związku z powyższym bezprzedmiotowym stało się nakładanie zobowiązania na dyrektora P. D. Z. w J. do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku (uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 roku, I OPS 6/08) i w tym zakresie należało umorzyć postępowanie. W tym zakresie umorzono postępowanie sądowoadministracyjne biorąc za podstawę art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze skalę przekroczenia wyznaczonego przepisami terminu na udzielenie informacji publicznej i okoliczności, które stanowiły zasadniczy czynnik rzutujący na przedłużanie postępowania, nie ma w ocenie Sądu wystarczająco uzasadnionych podstaw by zwłokę tę kwalifikować jako przejaw rażącego naruszania prawa, będącego wynikiem przede wszystkim lekceważącego stosunku do obowiązujących organ norm postępowania, czy też strony, które postępowanie to zainicjowała, przekładającego się na szczególnie długotrwałe milczenie w sprawie. Opóźnienie w przedmiotowej sprawie nie należało kwalifikować jako mającego charakter rażącego naruszenia prawa. Podstawą rozstrzygnięcia w tym zakresie stanowił art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a.

W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, określając je na kwotę 597 zł - obejmującą kwotę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego 100 zł oraz wynagrodzenie adwokata w wysokości 480 zł wraz z kosztami opłaty od pełnomocnictwa (17 zł).

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.