Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 603/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania aktów w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...] oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...]


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 3 marca 2014 r. M. S. wniosła skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...], umarzającą w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie umorzenia opłaty legalizacyjnej w wysokości 375.000 złotych ustalonej na mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...].

Skarżąca w skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz ww. postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Wskazać należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.

Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis, W-wa 2004, str. 122). Wykonaniu podlegają akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów.

Biorąc po uwagę powyższe rozważania, stwierdzić należy, że objęta rozpoznawanym wnioskiem decyzja ze swej istoty nie podlega wykonaniu, gdyż nie nakłada na stronę żadnego obowiązku, jak również nie przyznaje jej żadnego uprawnienia, jest ona rozstrzygnięciem stricte procesowym. Nie powoduje więc bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy.

Skoro więc zaskarżony akt nie należy do grupy aktów administracyjnych podlegających wykonaniu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, należy uznać za niezasadny.

Ponadto, jak wyżej wskazano, w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca przewidział, iż możliwe jest wstrzymanie wykonania w odniesieniu do zaskarżonego aktu i w odniesieniu do takich aktów, które zostały wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Postanowienie, którego wstrzymania wykonania domaga się strona skarżąca, nie spełnia tego warunku.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zwrot "w granicach tej samej sprawy" użyty w art. 61 p.p.s.a. dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 września 2010 r. II GZ 246/10 Lex nr 743040; z dnia 2 września 2009 r. II OZ 689/09 Lex nr 1110357; z dnia 12 czerwca 2012 r. II FZ 441/12 Lex nr 1170772).

Istnienia takich zależności nie sposób stwierdzić między toczącym się postępowaniem dotyczącym umorzenia postępowania w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej, a postępowaniem dotyczącym ustalenia tej opłaty z uwagi na brak tożsamości przedmiotowej tych spraw, a w konsekwencji również brak identyczności ich podstaw prawnych. Postanowienie ustalające opłatę legalizacyjną nie może być więc uznane za wydane w granicach niniejszej sprawy, co wyklucza zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II FZ 511/14).

Fakt istnienia niekorzystnych dla skarżącej rozstrzygnięć nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniesienie wniosku o wstrzymanie wykonalności.

W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.