Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 185/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 22 pkt 4, art. 46, 46a
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 października 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 815/13 w sprawie ze skargi W. M. na akt Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nieuzyskania wpisu do rejestru jednostek specjalistycznego poradnictwa oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 815/13, oddalił skargę W. M. na akt Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] czerwca 2013 r., w przedmiocie nieuzyskania wpisu do rejestru jednostek specjalistycznego poradnictwa.

Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Pismem z dnia 15 maja 2013 r. radca prawny W. M. zwrócił się do Wojewody Podkarpackiego o wpisanie na podstawie art. 46a ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.) Placówki Specjalistycznego Poradnictwa Prawnego w Łańcucie (dalej: "PSPP") do rejestru jednostek specjalistycznego poradnictwa Województwa Podkarpackiego. Uzasadniając wniosek strona wskazała, że jednostka realizuje wyłącznie specjalistyczne poradnictwo prawne, z zakresu wynikającego z art. 46 ust. 2 ustawy obejmujące informacje o obowiązujących przepisach prawa: rodzinnego i opiekuńczego, zabezpieczenia społecznego, ochrony praw lokatorów.

Wojewoda Podkarpacki w odpowiedzi na wniosek pismem z dnia 24 maja 2013 r., zwrócił się do wnioskodawcy o przesłanie dokumentu potwierdzającego realizację zadania (prowadzenie specjalistycznego poradnictwa) przez Kancelarię Radcy Prawnego, na zlecenie powiatu (art. 19 pkt 2 ustawy), oraz podanie informacji czy świadczenie usług w ww. zakresie jest odpłatne.

Pismem z dnia 3 czerwca 2013 r. W. M. poinformował organ, że z uwagi na brak wpisu w rejestrze jednostek specjalistycznego poradnictwa (który stanowi warunek legalnego wykonywania zadań określonych w art. 46 ustawy), Kancelaria dopiero po uzyskaniu takiego wpisu będzie ubiegała się o zawarcie z właściwymi jednostkami samorządu terytorialnego umowy w celu uzyskania zlecenia na wykonywanie poradnictwa. Aktualnie poradnictwo nie jest świadczone na rzecz beneficjentów pomocy społecznej, dlatego nie można mówić o zasadach odpłatności usług. Te zasady uregulują umowy zawarte w przyszłości z powiatem (powiatami), stosownie do obowiązujących przepisów.

Wojewoda Podkarpacki pismem z dnia [...] czerwca 2013 r., poinformował, że Placówka Specjalistycznego Poradnictwa Prawnego w Łańcucie nie uzyskała wpisu do rejestru jednostek specjalistycznego poradnictwa Województwa Podkarpackiego. Zgodnie z art. 19 pkt 2 ustawy prowadzenie specjalistycznego poradnictwa należy do zadań własnych powiatu. Pomocy w postaci poradnictwa udzielają powiatowe centra pomocy rodzinie i inne jednostki organizacyjne pomocy społecznej prowadzone przez powiat oraz jednostki organizacyjne niepubliczne realizujące zadania, w tym na zlecenie powiatu. Organ zaznaczył, że z uwagi na fakt, że utworzonej przez r. pr. W. Maciejkę placówce nie została przekazana przez powiat realizacja zadania wynikającego z art. 46 ust. 2 ustawy (specjalistyczne poradnictwo prawne), nie jest ona jednostką specjalistycznego poradnictwa(w rozumieniu przepisów ustawy) podlegającą obowiązkowi wpisu do rejestru jednostek specjalistycznego poradnictwa, prowadzonego przez Wojewodę.

W. M. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nieuprawnionym wydaniu aktu z dnia [...] czerwca 2013 r. odmawiającego wpisania PSPP w Łańcucie do rejestru jednostek specjalistycznego poradnictwa Województwa Podkarpackiego. Zarzucił, że odmowa wpisu nastąpiła z naruszeniem art. 46 i art. 46a ustawy, gdyż podmiot żądający wpisu spełnił wszystkie wymogi ustawowe a nawet wymogi stawiane przepisami prawa, które zostały ustanowione w nielegalny sposób tzn. wprowadzone w drodze aktu wewnętrznego kierownictwa – w szczególności § 5 i § 7 i § 8 zarządzenia Wojewody Podkarpackiego z dnia 9.03.2011 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu prowadzenia rejestru jednostek specjalistycznego poradnictwa.

Zdaniem składającego wezwanie uzyskanie wpisu do rejestru jest warunkiem przystąpienia do wykonywania działalności w charakterze placówki specjalistycznego poradnictwa prawnego. Placówka działająca w obrocie prawnym, w tym realizująca umowy zawierane z powiatami, bez wymaganego wpisu – działałaby nielegalnie. Składający wezwanie podał, że wpis umożliwia dopiero zawarcie umowy, stanowi ujawnienie informacji o spełnieniu przez podmiot wymogów stawianych placówce.

Organ ustosunkował się do tego wezwania w piśmie z dnia 15 lipca 2013 r., i podał, że nie uwzględnia zarzutów podniesionych w wezwaniu.

W. M. w skardze na akt Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] czerwca 2013 r. podkreślił, że odmowa wpisu nastąpiła z naruszeniem art. 46 i art. 46a ustawy. W jego ocenie uzyskanie wpisu w rejestrze jest warunkiem przystąpienia do wykonywania działalności w charakterze placówki specjalistycznego poradnictwa prawnego. Placówka zawierając i realizując umowy zawierane z powiatami, działałaby nielegalnie. Dopiero wpis umożliwia zawarcie umowy, w drodze stosownej procedury zamówień publicznych, po ogłoszeniu takiego zamówienia przez powiat. Stanowi także informację o spełnieniu przez podmiot wymogów stawianych placówce poradnictwa specjalistycznego. Wskazano, że w ogłoszeniach o składaniu ofert, powiaty wymagają od potencjalnych kontrahentów legitymowania się statusem placówki wpisanej do rejestru. Końcowo zarzucono wydanie kwestionowanego aktu bez podstawy prawnej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że skierowanie do organu żądania wpisu danej placówki do rejestru jednostek specjalistycznego poradnictwa jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W ocenie Sądu skarżący dochował trybu i terminu zaskarżenia przedmiotowego aktu, zgodnie z art. 52 § 3 i 53 § 2 p.p.s.a. Przedmiotem skargi jest akt (pismo) Wojewody Podkarpackiego, którym odmówiono wpisu do rejestru jednostek specjalistycznego poradnictwa Województwa Podkarpackiego.

Ustawa o pomocy społecznej w art. 19 ust. 2 przewiduje, że prowadzenie specjalistycznego poradnictwa należy do zadań własnych powiatu, natomiast stosownie do art. 22 pkt 4 tej ustawy do zadań wojewody należy prowadzenie rejestru m.in. jednostek specjalistycznego poradnictwa. Poradnictwo specjalistyczne jest zaliczane do świadczeń niepieniężnych pomocy społecznej, których przyznawanie nie jest uzależnione od spełnienia kryterium dochodowego. Przyjmuje postać usług publicznych. Poradnictwo prawne realizuje się poprzez udzielenie informacji o obowiązujących przepisach z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego, zabezpieczenia społecznego, ochrony praw lokatorów (art. 46 ust. 1 i 2 ustawy). Zapewnienie poradnictwa prawnego w powyższym zakresie jest zadaniem samorządu terytorialnego - zadaniem własnym powiatu i wykonywane jest przez placówki poradnictwa będące jednostkami organizacyjnymi pomocy społecznej. Nadzór nad działalnością jednostek specjalistycznego poradnictwa, w tym rodzinnego, oraz ośrodków wsparcia, domów pomocy społecznej i ośrodków interwencji kryzysowej sprawuje starosta (art. 112 ust. 8 ustawy). Tworzenie publicznych jednostek poradnictwa specjalistycznego odbywa się w drodze uchwał właściwych organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego. Jednakże stosownie do treści art. 25 ustawy, organy administracji rządowej i samorządowej, mogą zlecać realizację zadania z zakresu pomocy społecznej, udzielając dotacji na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zleconego zadania organizacjom pozarządowym, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 tej ustawy, prowadzącym działalność w zakresie pomocy społecznej, zwanych dalej "podmiotami uprawnionymi" (ust. 1). Zlecenie realizacji zadania z zakresu pomocy społecznej odbywa się po uprzednim przeprowadzeniu konkursu ofert (ust. 4). Do zlecania zadań, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (ust. 5).

Zdaniem Sądu powyższy przepis normuje zlecanie zadań pomiędzy organami administracji publicznej a podmiotami niepublicznymi w dziedzinie pomocy społecznej. Zlecenie następuje najczęściej na rzecz różnych organizacji, ale i osób fizycznych. Zlecanie zadań z zakresu pomocy społecznej jest uprawnieniem organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego. Zlecenie może dotyczyć zadań, które ustawowo przekazane są do realizacji organowi administracji publicznej. Ich zleceniu towarzyszy dofinansowanie ich realizacji przez osoby i instytucje przyjmujące zlecenie. Możliwe są dwa rozwiązania: podmiot publiczny może zlecić podmiotowi niepublicznemu realizację całego zdania z zakresu pomocy społecznej udzielając dotacji lub też jednostka niepubliczna może zostać włączona w realizację określonego zadania i w tym zakresie uzyskać dofinansowanie. Ustawa określa jednostki przyjmujące zadania do realizacji mianem podmiotów uprawnionych. Przy czym wspólnym zastrzeżeniem dla wszystkich pomiotów uprawnionych jest wymóg prowadzenia działalności w sferze pomocy społecznej.

Ustawa o pomocy społecznej normując tryb zlecenia zadań, wyraźnie w art. 25 ust. 4 i 2 wskazuje, że do zlecania zadań stosuje się przepisy ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, a samo zlecenie realizacji zadania z zakresu pomocy społecznej odbywa się po uprzednim przeprowadzeniu konkursu ofert. Nie ma zatem racji skarżący twierdząc, że do zlecania powyższych zadań zastosowanie znajdują przepisy ustawy o zamówieniach publicznych.

Na mocy art. 8 pkt 2 ustawy z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r. Nr 125, poz. 842) dodany został art. 46a ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z tym przepisem Wojewoda prowadzi rejestr jednostek specjalistycznego poradnictwa (ust. 1). Rejestr jest jawny (ust. 2). Wojewoda corocznie, do dnia 30 czerwca, ogłasza rejestr w wojewódzkim dzienniku urzędowym oraz publikuje na przedmiotowej stronie internetowej (ust. 3). Wprowadzona regulacja zobowiązywała i nadal zobowiązuje Wojewodę do prowadzenia (od 1 sierpnia 2010 r.) rejestru jednostek specjalistycznego poradnictwa. Ustawa o pomocy społecznej nie tworzy żadnych warunków wpisu do rejestru jednostek specjalistycznego poradnictwa. Nie określa szczegółowych zasad i trybu wykonania tego zadania przez wojewodę. W ocenie Sądu do takiego rejestru winny być wpisane wszystkie jednostki realizujące na terenie danego województwa zadania specjalistycznego poradnictwa czyli takie jednostki organizacyjne pomocy społecznej, które w ramach swoich zadań ustawowych i statutowych realizują poradnictwo specjalistyczne oraz odrębne (niepubliczne) jednostki specjalistycznego poradnictwa, którym zlecono realizację zadania z zakresu pomocy społecznej, w którym mieści się prowadzenie specjalistycznego poradnictwa określonego w art. 46 ustawy. Przed dokonaniem wpisu Wojewoda winien zbadać warunki stawiane jednostkom poradnictwa specjalistycznego.

Wpis do rejestru jednostek specjalistycznego poradnictwa nie jest decyzją administracyjną, lecz czynnością materialnotechniczną. Odmowa zaś wpisu do rejestru nie wymaga zachowania formy decyzji administracyjnej, lecz jest możliwa w formie pisma, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie.

Zdaniem Sądu Wojewoda Podkarpacki prawidłowo zastosował tryb rozstrzygnięcia kwestii wpisu do rejestru jednostek poradnictwa specjalistycznego, kierując pismo, będące aktem organu.

Sąd zauważył dalej, że pojęcie "rejestr" oznacza najczęściej spis /zwykle alfabetyczny/, wykaz, listę. Zatem zostają do niego wpisane (spisane, wciągnięte do rejestru) podmioty, które spełniają już kryteria dla których ten rejestr został utworzony.

W ocenie Sądu, wpisanie danego podmiotu do rejestru jednostek specjalistycznego poradnictwa jest czynnością wtórną w stosunku do nabycia uprawnień do realizacji zleconego zadania (m.in. specjalistycznego poradnictwa prawnego). Najpierw to podmiot publiczny winien zlecić podmiotowi niepublicznemu realizację całego zdania z zakresu pomocy społecznej udzielając dotacji lub też jednostka niepubliczna winna zostać włączona w realizację określonego zadania i w tym zakresie uzyskać dofinansowanie. Dopiero po przedłożeniu przez taki podmiot m.in. umowy z jednostką samorządu terytorialnego w sprawie zlecenia realizacji zadania z zakresu pomocy społecznej, w którym mieści się prowadzenie specjalistycznego poradnictwa określonego w art. 46 ustawy, dany podmiot może uzyskać wpis do rejestru jednostek specjalistycznego poradnictwa. Twierdzenia skarżącego jakoby w ogłoszeniach o składaniu oferty (w trybie konkursowym) powiaty wymagały od potencjalnych kontrahentów legitymowania się statusem placówki wpisanej do rejestru nie zostały poparte żadnymi dowodami.

Sąd zaznaczył, że zarządzeniem Nr 51/2011 z dnia 9 marca 2011 r. Wojewoda Podkarpacki określił wzór oraz sposób prowadzenia rejestru jednostek specjalistycznego poradnictwa województwa podkarpackiego. W § 3 tego zarządzenia wskazano, że do rejestru wpisuje się jednostki, które na terenie województwa podkarpackiego prowadzą specjalistyczne poradnictwo w rozumieniu art. 46 ustawy o pomocy społecznej tj. w szczególności prawne, psychologiczne i rodzinne, świadczone osobom i rodzinom, które mają trudności lub wykazują potrzebę wsparcia w rozwiązaniu swoich problemów życiowych, bez względu na podsiadany dochód. Natomiast w § 4.1 wskazano, że wpisowi do rejestru podlegają: jednostki organizacyjne pomocy społecznej, które w ramach swoich zadań ustawowych i statutowych realizują dodatkowo specjalistyczne poradnictwo (pkt 1) oraz odrębne jednostki specjalistycznego poradnictwa, świadczące tego rodzaju pomoc (pkt 2). Z powyższego wynika zatem, że o wpisie do rejestru decyduje fakt, że dana jednostka już w ramach swoich statutowych i ustawowych zadań realizuje dodatkowo poradnictwo specjalistyczne lub odrębna jednostka świadczy już tego rodzaju pomoc.

Za niezasadny Sąd uznał zarzut o nielegalności ww. Zarządzenia Wojewody Podkarpackiego z dnia 9 marca 2011 r. Jak wyżej wskazano, zgodnie z art. 22 pkt 4 ustawy o pomocy społecznej do zadań wojewody należy prowadzenie rejestru jednostek specjalistycznego poradnictwa. Stosownie zaś do treści art. 17 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz.U. z 2009 r nr 31, poz. 206 ze zm.) wojewoda, w celu realizacji powierzonych mu zadań, wydaje zarządzenia.

Z przedstawionych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd oddalił skargę.

W. M. w skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia wniósł o jego uchylenie w całości i uwzględnienie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego:

a) przez błędną wykładnię art. 46 i art. 46a ustawy o pomocy społecznej polegającą na przyjęciu, że regulacje te tworzą warunek dokonania wpisu do rejestru placówek poradnictwa specjalistycznego polegający na uprzednim (przed złożeniem wniosku o wpis) zawarciu umowy zlecającej placówce (kandydatowi na placówkę) realizację zadań z zakresu poradnictwa specjalistycznego;

b) przez błędne zastosowanie § 4 pkt 2 zarządzenia Wojewody Podkarpackiego nr 51/2011 z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie określenie wzoru oraz sposobu prowadzenia rejestru jednostek specjalistycznego poradnictwa Województwa Podkarpackiego, pomimo tego, że jako przepis prawa wewnętrznego kierownictwa, nie może nakładać wbrew ustawie, na kandydata na placówkę pozaustawowego warunku, jakim jest "świadczenie pomocy" w postaci usług poradnictwa specjalistycznego, a więc legitymowanie się już zawartą z powiatem umową.

W uzasadnieniu podkreślono, że Sąd błędnie pominął, że odmowa wpisu odbyła się naruszeniem art. 46 i art. 46a ustawy o pomocy społecznej, gdyż skarżący spełnił wszystkie wymogi ustawowe uzyskania żądanego wpisu, a nawet wymogi stawiane przepisami prawa, które zostały ustanowione w nielegalny sposób, tzn. wprowadzone w drodze aktu wewnętrznego kierownictwa (w szczególności § 5 i § 7 i § 8 zarządzenia Wojewody Podkarpackiego z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie określenie wzory oraz sposobu prowadzenia rejestru jednostek specjalistycznego poradnictwa Województwa Podkarpackiego).

W ocenie skarżącego, to uzyskanie wpisu w rejestrze jest warunkiem przystąpienia do wykonywahia działalności w charakterze placówki specjalistycznego poradnictwa prawnego. Placówka działająca w obrocie prawnym (kierując oferty odpowiedzi na konkursy, jako placówka poradnictwa specjalistycznego), w tym zawierająca i realizująca umowy zawierane z powiatami, bez wymaganego wpisu - działałaby nielegalnie. Wpis zatem umożliwia dopiero zawarcie umowy, w drodze stosownej procedury zamówień publicznych, po ogłoszeniu takiego zamówienia przez właściwy powiat, a nadto stanowi ujawnienie informacji o spełnieniu przez podmiot wymogów stawianych placówce poradnictwa specjalistycznego. W ogłoszeniach o składaniu ofert powiaty wymagają od potencjalnych kontrahentów legitymowania się statusem placówki wpisanej do rejestru.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonej w niej podstawy.

Zarzut naruszenia przepisów art. 46 i 46a ustawy z 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej należało ocenić jako bezzasadny.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 poradnictwo specjalistyczne, w szczególności prawne, psychologiczne i rodzinne, jest świadczone osobom i rodzinom, które mają trudności lub wykazują potrzebę wsparcia w rozwiązywaniu swoich problemów życiowych, bez względu na posiadany dochód. Według ust. 2. poradnictwo prawne realizuje się przez udzielanie informacji o obowiązujących przepisach z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego, zabezpieczenia społecznego, ochrony praw lokatorów. Z kolei art. 46a. stanowi, że: Wojewoda prowadzi rejestr jednostek specjalistycznego poradnictwa (ust. 1); Rejestr jest jawny (ust. 2); Wojewoda corocznie, do dnia 30 czerwca, ogłasza rejestr w wojewódzkim dzienniku urzędowym oraz publikuje na przedmiotowej stronie internetowej.

Skarżący naruszenia wymienionych przepisów upatruje w tym, że kontrolując zaskarżony akt Sąd Wojewódzki błędnie pominął, że spełnione zostały wszystkie wymogi ustawowe uzyskania żądanego wpisu. W szczególności skarżący zakwestionował stanowisko organu oraz Sądu Wojewódzkiego, że warunkiem wpisu do rejestru jest to, by oznaczona niepubliczna jednostka realizowała zlecone przez powiat zadanie z zakresu pomocy społecznej, polegające na prowadzeniu specjalistycznego poradnictwa. Zdaniem skarżącego to właśnie uzyskanie wpisu w rejestrze jest warunkiem przystąpienia do wykonywania działalności w charakterze placówki specjalistycznego poradnictwa prawnego.

Formułując powyższą tezę skarżący nie przedstawił żadnej argumentacji wykazującej, że powołane w zarzucie przepisy normują przesłanki dokonania wpisu w rejestrze jednostek specjalistycznego poradnictwa oraz że wpis w rejestrze stanowi warunek prawny do zlecenia danemu podmiotowi realizację zadania polegającego na poradnictwie specjalistycznym.

Wbrew temu co wywodzi skarżący, rozstrzygnięcie spornego zagadnienia wymagało szerszej analizy prawnej, niż tylko odwołanie się do art. 46 i 46a ustawy o pomocy społecznej. Tymczasem w skardze kasacyjnej nie została nawet podjęta próba podważenia oceny prawnej Sądu Wojewódzkiego w zakresie interpretacji tych wszystkich przepisów cytowanej ustawy, które stanowiły podstawę weryfikacji zaskarżonego aktu.

Mianowicie Sąd Wojewódzki trafnie wskazał, że zapewnienie realizacji poradnictwa specjalistycznego przewidzianego w art. 46 ustawy stanowi zadanie własne powiaty (art. 19 pkt 2), przy czym może być ono wykonywane przez placówki publiczne będące jednostkami organizacyjnymi pomocy społecznej lub podmioty niepubliczne, którym właściwy organ zlecił zadanie z tego zakresu (art. 25).

Nie jest bez znaczenia, że zlecanie zadań z zakresu pomocy społecznej jest uprawnieniem właściwych organów i wiąże się z tym udzielanie dofinansowania na rzecz przyjmującego zlecenie.

W świetle tych uwarunkowań trafne było wnioskowanie Sądu Wojewódzkiego, który przyjął, że wpisanie danego podmiotu do rejestru jednostek specjalistycznego poradnictwa jest czynnością wtórną w stosunku do nabycia uprawnień w zakresie realizacji zleconego zadania. Innymi słowy wpis do rejestru prowadzonego na podstawie art. 46a ustawy jest możliwy po uprzednim zawarciu umowy w przedmiocie zlecenia realizacji zadania w zakresie specjalistycznego poradnictwa świadczonego w ramach pomocy społecznej.

Uzupełniająco wskazać trzeba, że przewidziany w art. 46a ustawy obowiązek rejestracji jednostek specjalistycznego poradnictwa dotyczy takich podmiotów, które usługi poradnictwa realizują w ramach instytucjonalnej struktury pomocy społecznej.

Jeżeli zatem określony podmiot niepubliczny działa na warunkach przewidzianych w Ustawie o pomocy społecznej i jest funkcjonalnie włączony do jednostek organizacyjnych pomocy społecznej – to wówczas podlega rejestracji. Skoro placówka zgłoszona przez skarżącego do rejestracji takiego statusu nie uzyskała, to zasadnie Wojewoda odmówił żądanego wpisu.

Podkreślenia wymaga, że poradnictwo specjalistyczne jest świadczeniem niepieniężnym z pomocy społecznej. Pomoc społeczną organizują organy administracji rządowej i samorządowej, przy czym realizacja zadań może odbywać się we współpracy z innymi podmiotami. Tworzenie jednostek poradnictwa następuje w ramach realizacji powiatowej strategii rozwiązywania problemów społecznych. Umieszczenie informacji o jednostkach poradnictwa specjalistycznego ma znaczenie dla sprawnego ich funkcjonowania, współpracy oraz koordynacji ich działalności na terenie powiatu czy województwa. Niewątpliwie celem prowadzenia jawnego rejestru jest również upowszechnienie informacji na temat jednostek specjalistycznego poradnictwa oraz stworzenie większej dostępności do świadczeń udzielanych w tym zakresie.

Z tych wszystkich względów zarzuty kasacyjne okazały się nieusprawiedliwione. Zgodzić się należało także z Sądem Wojewódzkim, że Wojewoda miał podstawy prawne do wydania zarządzenia w sprawie określenia wzoru oraz sposobu prowadzenia rejestru jednostek specjalistycznego poradnictwa województwa podkarpackiego. Realizacja bowiem zadania wyznaczonego w art. 22 pkt 4 ustawy wymagała wydania zarządzenia, które uściśliło warunki ustawowe wpisu do przedmiotowego rejestru.

W konsekwencji skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.