Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1993/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 100 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 114 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1650
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Protokolant ref. staż. Luiza Cycling, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

I. K. (dalej jako: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2017 r. wydaną w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stan sprawy przedstawia się następująco: W dniu [...] marca 2015 r. skarżąca wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z treścią wniosku celem pobytu skarżącej było wykonywanie pracy na rzecz [...] w [...], na stanowisku pomocy kuchennej, na podstawie umowy zlecenie, z wymiarem czasu pracy w wysokości 40 godzin tygodniowo, z wynagrodzeniem 900 zł brutto za godzinę, w okresie od 26 maja 2015r. do 25 maja 2018 r. Decyzją z [...] października 2015 r. Wojewoda [...] - na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - odmówił skarżącej udzielenia wnioskowanego zezwolenia. Organ stwierdził, że skarżąca nie załączyła do akt sprawy żądanych przez organ dokumentów potwierdzających posiadanie aktualnego ubezpieczenia zdrowotnego (przesłanka z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach) oraz stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jej utrzymaniu (art. 114 ust. 1 pkt 1 b, art. 114 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach). W związku z tym – w ocenie organu - nie udokumentowała również okoliczności uzasadniających jej pobyt w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesięcy. Przedmiotowa decyzja została wysłana do skarżącej na adres: ul. [...], [...] i po prawidłowym dwukrotnym awizowaniu 7 listopada 2015 r. została zwrócona do organu I instancji z adnotacją: "Zwrot. Nie podjęło w terminie ". W dniu 11 grudnia 2015 r. skarżąca wystąpiła do Wojewody [...] z prośbą o wydanie uwierzytelnionej kopii decyzji Wojewody [...] z [...] października 2015 r. o odmowie udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z wysłaniem decyzji na nieprawidłowy adres. Za pismem z 22 grudnia 2015 r. Wojewoda Mazowiecki przekazał skarżącej uwierzytelnioną kopię ww. decyzji. Skarżąca 29 stycznia 2016 r. wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu odwołania podała, że: "Z uwagi na zmianę (zaostrzenie) przepisów, mimo wcześniejszego złożenia wniosku o przedłużenie pozwolenia na pobyt czasowy nie zdążyła uzyskać wszystkich wymaganych zaświadczeń i potwierdzeń, w związku z powyższym po kilkukrotnym ubieganiu się o przedłużenie terminu do ich złożenia zostałam zmuszona do zaprzestania czasowego pracy (nie chciała kontynuować zatrudnienia przy braku zgody na przedłużenie pobytu czasowego)". Skarżąca podniosła, że obecnie spełnia warunki udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy oraz udzieliła pełnomocnictwa do doręczeń K. R. Do przedmiotowego odwołania dołączyła następujące dokumenty:

1) "podanie" z 29 stycznia 2016 r., w którym skarżąca wniosła o "przedłużenie terminu od decyzji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców". Cudzoziemka wskazała, iż zaskarżoną decyzję otrzymała 29 grudnia 2015 r. w związku z wysyłaniem jej na nieprawidłowy adres, nie była w stanie dotrzymać 14 - dniowego terminu na złożenie odwołania do organu II instancji; 2) kopię koperty wraz ze stemplem Poczty Polskiej z 29 grudnia 2015 r.; 3) kopię pisma Wojewody [...] z 22 grudnia 2015 r., w którym organ I instancji przekazał cudzoziemce uwierzytelnioną kopię decyzji z 5 października 2015 r.; 4) kopię zaskarżonej decyzji wraz ze stemplami Wojewody [...] z 21 grudnia 2015 r. potwierdzającymi jej zgodność z oryginałem przez pracownika organu I instancji;

5) kopię wezwania Wojewody [...] z 23 lipca 2015 r. wysłanego na adres: ul. [...], [...];

6) polisę ubezpieczeniową [...] ważną do [...] kwietnia 2016 r.;

7) zobowiązanie K. R. z 26 stycznia 2016 r. o zameldowaniu skarżącej pod adresem: ul. [...] w [...];

8) umowę zlecenia zawartą pomiędzy skarżącą a "[...] " sp. z o.o. od 1 maja 2014 r. do 31 maja 2014 r., od 1 lutego 2014 r. do 28 lutego 2014 r.; od 1 sierpnia 2014 r. do 31 sierpnia 2015 r.; od 1 grudnia 2014 r. do 31 lipca 2015 r.; od 1 marca 2014 r. do 31 marca 2014 r.; od 1 kwietnia 2014 r. do 30 kwietnia 2014 r. na stanowisku pomocy kuchennej, z wynagrodzeniem w wysokości 420,00 zł / 900,00 zł brutto miesięcznie; 9) umowę o pracę z 1 października 2015 r. zawartą pomiędzy skarżącą a [...] na stanowisku pomocy kuchennej, z wynagrodzeniem w wysokości 1 000,00 zł brutto miesięcznie; w wymiarze czasu pracy ½ etatu, od 1 października 2015 r. do 30 września 2016 r.;

10) aneks do umowy o pracę z 9 października 2015 r., zgodnie z którym ustalono termin ważności powyższej umowy o pracę do 30 września 2018 r.; 11) świadectwo pracy z 6 stycznia 2016 r., zgodnie z którym skarżąca wykonywała pracę na rzecz [...] w okresie od 1 października 2015 r. do 31 grudnia 2015 r.;

12) kopię podania z 11 grudnia 2015 r. do Wojewody [...] z prośbą o wydanie uwierzytelnionej kopii decyzji z 5 października 2015 r.;

13) zaświadczenie z [...] października 2014 r. o niezaleganiu w podatkach wydane przez Urząd Skarbowy [...];

14) kopię z 5 czerwca 2015 r. rozwiązania umowy zlecenia pomiędzy cudzoziemką a "[...] " sp. z o.o. z dniem 6 czerwca 2015 r.;

15) oświadczenie z 27 października 2015 r., w którym skarżąca wskazała adres do korespondencji: ul. [...], [...].

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, postanowieniem z 10 marca 2016 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez skarżącą od decyzji Wojewody [...] z [...] października 2015 r. rozstrzygającej o odmowie udzielenia skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce. Wskazał, że decyzja organu I instancji została nieprawidłowo doręczona skarżącej pod adres ul. [...], [...]. Powyższa decyzja winna być wysłana, zgodnie z załączonym 31 marca 2015 r. i 9 września 2015 r. zaświadczeniem o zameldowaniu cudzoziemki na pobyt czasowy pod adresem: ul. [...], [...]. W tej sytuacji organ stwierdził, że ww. decyzja nie weszła do obrotu prawnego, gdyż nie została doręczona zgodnie z zasadami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego do dnia złożenia odwołania, tj. 29 stycznia 2016 r., a zatem termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął biegu i zasadnym było stwierdzenie niedopuszczalności odwołania. Decyzję z 5 października 2015 r. doręczono skarżącej na adres zameldowania 4 maja 2016 r. Pismem z 13 maja 2016 r. skarżąca wniosła odwołanie. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z 22 maja 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z 5 października 2015 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w toku postępowania przed Szefem Urzędu do Spraw Cudzoziemców do akt sprawy załączono: 1) zgłoszenie krajowej oferty pracy do Urzędu Pracy [...], przez [...] na stanowisko pomocy kuchennej; 2) wydaną 3 lutego 2016 r. przez Urząd Pracy [...] informację starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy, w której stwierdzono, iż brak jest możliwości pozyskania pracowników dla [...] na stanowisko pomocy kuchennej na podstawie umowy o pracę, z proponowanym wymiarem czasu pracy 12 etatu, za wynagrodzeniem w wysokości 1 200 zł brutto miesięcznie; 3) oświadczenie, z którego wynika, że skarżąca będzie zatrudniona przez [...] na stanowisku pomocy kuchennej. Dalej organ zacytował treść art. 98, art. 114 ust. 1 i ust. 2, art. 125, art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1058). Następnie wskazał, że zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w dniu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, będącego przedmiotem niniejszego postępowania, cudzoziemka przebywała na terytorium Polski na podstawie udzielonego przez Wojewodę Mazowieckiego decyzją z 28 listopada 2014r. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z terminem ważności do 31 lipca 2015 r., w celu wykonywania pracy na rzecz: [...] sp. z o.o., ul. [...], [...] na stanowisku pomocy w kuchni, za wynagrodzeniem nie niższym niż 900 zł brutto miesięcznie, w wymiarze czasu pracy 10 godzin tygodniowo, na podstawie umowy zlecenia. W trakcie postępowania przed organem I instancji skarżąca dołączyła do akt sprawy następujące dokumenty:

1) potwierdzenie zameldowania na pobyt czasowy wystawione 5 stycznia 2015 r. przez Urząd [...] Biuro Administracji i Spraw Obywatelskich Delegatura w dzielnicy [...], z którego wynika, że skarżąca dokonała zameldowania na pobyt czasowy pod adresem ul. [...], [...] w okresie od 5 stycznia 2015 r. do 31 lipca 2015 r.;

2) umowę zlecenia zawartą 1 września 2014 r. pomiędzy [...] Sp. z o.o. spółka komandytowa a skarżącą na stanowisku pomocy w kuchni, prace porządkowe w okresie od 1 lipca 2014 r. do 31 lipca 2015 r., z wynagrodzeniem 900 zł brutto miesięcznie;

3) [...] - imienny raport miesięczny o należnych składkach i wypłaconych świadczeniach, z którego wynika, że w miesiącach luty, marzec i kwiecień 2015 r., [...] Sp. z o.o. odprowadził składki za skarżącą. Podstawa wymiaru składki wynosiła 900 zł brutto;

4) rozwiązanie umowy zlecenia pomiędzy [...] Sp. z o.o., z dniem 6 czerwca 2015 r. Umowa obejmowała okres od 1 grudnia 2014 r. do 6 czerwca 2015r.; 5) świadectwo pracy, z którego wynika, że skarżąca była zatrudniona u S. C., ul. [...], [...], w okresie od 26 marca 2012 r. do 30 września 2013 r., w wymiarze 1/4 etatu. Skarżąca korzystała z urlopu bezpłatnego w okresie od 1 lutego 2013 r. do 30 kwietnia 2013 r. oraz w okresie od 1 września 2013 r. do 30 września 2013 r.; 6) zaświadczenie wydane przez Prezydent [...] w [...] września 2015 r., z którego wynika, że skarżąca zameldowała się na pobyt czasowy do 28 września 2015 r. do 28 września 2015 r. pod adresem ul. [...] w [...]. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Wojewoda [...] odmówił udzielenia skarżącej wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, iż okoliczność, będąca podstawą ubiegania się o to zezwolenie, tj. praca, nie uzasadnia pobytu aplikującej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Po dokonaniu analizy całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ I instancji uznał za zasadne stwierdzenie, iż wobec skarżącej zachodzi obligatoryjna przesłanka określona w art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, przemawiająca za odmową udzielenia wnioskowanego zezwolenia. W związku z podniesionymi w przedmiotowym wniosku oraz w przedmiotowym odwołaniu okolicznościami pobytu skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, organ odwoławczy zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. uznał za zasadne dokonanie ponownej analizy całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z 19 października 2016 r. organ II instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania odwoławczego w przedmiotowej sprawie. W piśmie zawarto jednocześnie pouczenie o uprawnieniach przysługujących stronie postępowania na podstawie art. 10, art. 73 oraz art. 81 K.p.a. Pismami z 8 sierpnia 2016 r. i 12 sierpnia 2016 r. skarżąca poinformowała o zmianie miejsca zamieszkania na adres ul. [...], [...]. Zważywszy na treść odwołania, tym samym pismem z 19 października 2016r. organ odwoławczy wezwał stronę do przedłożenia oryginału lub poświadczonej urzędowo za zgodność z oryginałem kserokopii następujących dokumentów: 1) pisemnego oświadczenia złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 K.k. dotyczącego okoliczności, które są obecnie podstawą pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej wraz z dokumentami potwierdzającymi istnienie okoliczności uzasadniających zamieszkiwanie pani na terytorium rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące; 2) umowy o pracę, umowy zlecenia lub innej podstawy pobierania wynagrodzenia; 3) aktualnych dokumentów potwierdzających posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenia pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 4) aktualnych dokumentów potwierdzających posiadanie zapewnionego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania (np. umowy najmu lub umowy użyczenia lokalu mieszkalnego, potwierdzenia zameldowania, zaświadczenia o zakwaterowaniu w hotelu) - w przypadku dostarczenia oświadczenia o zapewnieniu zamieszkania należy również dostarczyć dokumenty potwierdzające prawo własności do udostępnianego lokalu; 5) dokumentów potwierdzających zwolnienie z obowiązku przedstawiania informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonanie pracy cudzoziemcowi lub w przypadku braku ww. dokumentów lub gdy przesłanka do zwolnienia z informacji starosty nie jest spełniona - informację starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca (a gdy specyfika pracy nie pozwala na wskazanie głównego miejsca jej wykonywania ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania pracodawcy) o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonanie pracy cudzoziemcowi w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy. W przypadku gdy dane zawarte w informacji starosty będą inne niż dane wpisane we wniosku - należy dokonać stosownej korekty wniosku; 6) zaświadczenia z właściwego urzędu skarbowego o wywiązywaniu się z zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa; 7) rozliczenia podatkowego PIT-37 lub 40 za 2015 r. wraz z potwierdzeniem złożenia w urzędzie skarbowym. Ponadto cudzoziemka została pouczona, że nienadesłanie odpowiedzi na niniejsze wezwanie spowoduje rozpatrzenia sprawy w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Powyższe wezwanie przesłano na wskazany przez cudzoziemkę adres pełnomocnika do doręczeń pana K. R.: ul. [...], [...]. W dniu 25 października 2016 r. przesyłka została prawidłowo doręczona. Pomimo prawidłowego doręczenia ww. pisma, do dnia wydania niniejszego rozstrzygnięcia akta sprawy nie zostały uzupełnione o żaden z ww. dokumentów. W tym miejscu organ wskazał, powołując się na art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne (wyroki NSA w Warszawie, III SA 2431/99, III SA 2322/98). Oznacza to. że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, ale obarcza on także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Zatem inicjatywa dowodowa musi być w tym zakresie przejawiana nie tylko przez organ, ale przede wszystkim przez stronę postępowania. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy zauważył, że organy obydwu instancji w toku prowadzonego postępowania, kierując do cudzoziemki stosowne wezwania, umożliwiły jej uzupełnienie materiału dowodowego, jednakże do dnia wydania niniejszego rozstrzygnięcia akta sprawy nie zostały uzupełnione o dokumenty pozwalające na wydanie decyzji pozytywnej. Mając na uwadze powyższe, Szef Urzędu nie uznał za zasadne przedłużania niniejszego postępowania do czasu przedłożenia wymaganych dokumentów, gdyż - co do zasady - cudzoziemka powinna udokumentować spełnienie przesłanek uzasadniających jej pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez dołączenie stosownych dokumentów już w dniu złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, zaś najpóźniej w dniu wydawania decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Składający wniosek powinien aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy (wyrok NSA z 8 listopada 2013 r., II OSK 1291/12, LEX nr 1421792). W przypadku ignorowania przez stronę wezwania organu do dokonania określonej czynności stwierdzając: "W sytuacji, gdy organ administracyjny zwraca się do strony o dokonanie określonej czynności bądź udzielenie informacji, a strona nie udziela odpowiedzi, organ nie może oczekiwać "bez końca" na odpowiedź, która być może nigdy nie nadejdzie, lecz po upływie terminu, jaki należało stronie wyznaczyć na udzielenie stosownej informacji bądź dokonanie określonej czynności, powinien sprawę zakończyć, nawet jeżeli brak oczekiwanej odpowiedzi może mieć istotny wpływ na wynik sprawy." Organ w jasny sposób zakomunikował stronie treść żądania w zakresie przedstawienia odpowiedniej dokumentacji, a strona nie odpowiedziała na to wezwanie, zgodnie z żądaniem organu. W tej sytuacji przedłużenie postępowania prowadziłoby do wystosowania przez organ ponownego wezwania o tożsamej treści, wbrew ekonomice prowadzonego postępowania. Po dokonaniu ponownej analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzono, że w obecnym stanie faktycznym organ odwoławczy nie ma możliwości wydania w przedmiotowej sprawie pozytywnego rozstrzygnięcia z uwagi na fakt, iż skarżąca nie udokumentowała spełnienia określonych przez ustawę o cudzoziemcach wymogów koniecznych do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, tj. posiadania przez cudzoziemca: 1) umowy z podmiotem powierzającym wykonywanie pracy będącej podstawą wykonywania pracy, zawartej w formie pisemnej, w której określona jest wysokość wynagrodzenia, która nie jest niższa niż wysokość wynagrodzenia pracowników wykonujących w tym samym wymiarze czasu pracy pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku (przesłanka z art. 98 ust. 1 w związku z art. 114 ust. 1 pkt 4); 2) ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenia pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (przesłanka z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. a); 3) źródła stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na utrzymaniu cudzoziemca (przesłanka z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b); 4) zapewnionego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania (przesłanka z art. 114 ust. 1 pkt 2). W oparciu o powyższe ustalenia Szef Urzędu stwierdził, że na dzień wydania niniejszej decyzji skarżąca nie udokumentowała, że wskazana w przedmiotowym wniosku okoliczność dot. wykonywania pracy uzasadnia jej zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Tym samym strona nie udokumentowała, że spełnia przesłankę z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa proceduralnego czy materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy i uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponadto w ocenie tutejszego organu, materiał dowodowy sprawy został zebrany w stopniu wystarczającym na rozstrzygnięcie kwestii udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. W toku postępowania prowadzonego przez organy obydwu instancji strony, tj. cudzoziemiec oraz jego pracodawca, stosowanie do art. 10 i 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, były informowane o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do niego. Wobec powyższych ustaleń organ stwierdził, że w przypadku skarżącej zachodzi obligatoryjna przesłanka do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia określona w art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Stwierdzenie to obligowało organ rozpatrujący sprawę do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 100 ust. 1 ww. ustawy: "Udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się... ", podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia było obligatoryjne. W związku z powyższym stanem faktycznym i prawnym Szef Urzędu nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji Wojewody [...] i postanowił jak na wstępie.

I. K. w skardze na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zakwestionowała zasadność zaskarżonej decyzji i wniosła o jej uchylenie, ewentualnie zmianę przez przyznanie skarżącej prawa pobytu czasowego i zezwolenie jej na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców - w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z 27 marca 2018 r. uzupełniającym skargę wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. Do pisma załączył umowę najmu z 15 października 2014 r., aneksy do tej umowy, oświadczenie z 15 marca 2018 r. i polisę ubezpieczeniową z 15 czerwca 2016 r. Zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z: 1) rażącym naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach przez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym odstąpienie od ustalenia indywidualnej sytuacji skarżącej w świetle dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, tj. między innymi aneksu do umowy o pracę z 9 października 2015 r. zawartej z [...] (strony zgodnie ustaliły czas trwania umowy o pracę do 30 września 2018 r.), świadectwa pracy z 6 stycznia 2016 r., informacji Urzędu Pracy [...] z 3 lutego 2016 r. (stanowisko — pomoc kuchenna, 1/2 etatu za wynagrodzenie 1 200,00 zł brutto, ocena adekwatności wysokości wynagrodzenia do stanowiska - odpowiednie), polisy ubezpieczeniowej [...] z 15 czerwca 2016 r. (okres ubezpieczenia 16 czerwca 2016 r. do 15 września 2016 r.), z których wynika, iż skarżącą spełniała przesłanki do udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy, - art. 107 § 3 K.p.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób nazbyt ogólny oraz uniemożliwiający stronie zapoznanie się z podstawą i motywami rozstrzygnięcia, wskutek niewskazania w treści uzasadnienia faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z 5 października 2015 r. w sytuacji, gdy prawidłowym działaniem było uchylenie przedmiotowej decyzji i udzielenie skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pracę; 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 98 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy skarżąca spełniała wymogi do uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z czym złożony przez nią wniosek powinien pozostać rozpatrzony pozytywnie; - art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach przez błędne uznanie, że zachodzą przesłanki do odmowy skarżącej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, - art. 114 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędne przyjęcie, (wbrew stanowisku z Urzędu Pracy [...] z 3 lutego 2016 r.), że wysokość wynagrodzenia, która jest określana w posiadanej przez cudzoziemca umowie z podmiotem powierzającym wykonywanie pracy, będącej podstawą wykonywania pracy, zawartej w formie pisemnej (1/2 etatu za wynagrodzenie 1200,00 zł brutto jako pomoc kuchenna) jest niższa niż wysokość wynagrodzenia pracowników wykonujących w tym samym wymiarze czasu pracy pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku i przez to naruszony przepis stanowi podstawę do odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. W uzasadnieniu przedmiotowego pisma pełnomocnik skarżącej wskazał, że organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji uznając, że w niniejszej sprawie wystąpiła przeszkoda do pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej o udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy, przewidziana w art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wyrażająca się w tym, że cudzoziemka nie wykazała, aby okoliczność wykonywania przez nią pracy uzasadniała jej zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące, co stanowi warunek udzielenia przedmiotowego zezwolenia. Z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca nie zgodziła się. Argumentacja zawarta w zaskarżonej decyzji jest oderwana całkowicie od zebranego w sprawie materiału dowodowego. Organy orzekające w sprawie nie wzięły pod uwagę wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a tym samym błędnie ustaliły stan faktyczny i nieprawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Tymczasem analiza przedłożonych przez skarżącą dokumentów świadczy o tym, że spełnia ona wymogi udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Organ wydający zaskarżoną decyzję nie odniósł się między innymi do wcześnie już wskazanych dokumentów. Według pełnomocnika każda konkretna sytuacja życiowa cudzoziemca, ubiegającego się o udzielenie mu zezwolenia na pobyt, powinna podlegać indywidualnej ocenie przez organ wydający merytoryczne rozstrzygnięcie orzekający z punktu widzenia potrzeby wydania decyzji odmownej i zasadności nakazania opuszczenia terytorium kraju, w którym cudzoziemiec składa wniosek. Nie jest wystarczającym niemalże automatyczne orzekanie o odmowie udzielenia zezwoleniu na pobyt. Na te kwestie ani organ I instancji, ani organ odwoławczy nie zwróciły uwagi, ani nie uwzględniły przy wydawaniu merytorycznych decyzji w sprawie. Dla skarżącej niezrozumiały jest fakt odmowy udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy w kraju, w którym przebywała niemal nieprzerwanie od wielu lat i gdzie mieszka jej najbliższa rodzina - jedyny syn i wnukowie (skarżąca jest wdową, jej rodzice też zmarli). Zgodnie z treścią art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udziela się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy oraz spełnione są łącznie warunki, wymienione w punktach od 1 do 5 tego ustępu. Jak wynika z pkt 4 art. 114 ust. 1 jednym z warunków jest osiąganie wynagrodzenia w wysokości, która jest określona w posiadanej przez cudzoziemca umowie z podmiotem powierzającym wykonywanie pracy, będącej podstawą wykonywania pracy, zawartej w formie pisemnej, nie jest niższa niż wysokość wynagrodzenia pracowników wykonujących w tym samym wymiarze czasu pracy pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku. Organy nie ustaliły w sposób wyczerpujący i nie oceniły zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. nie odniosły się do dokumentów dostarczonych przez skarżącą. Zarówno organ I jak i II instancji nie uzasadniły, dlaczego stwierdziły, iż wysokość wynagrodzenia przewidziana za pracę na ½ etatu odbiega od wysokości wynagrodzenia pracowników wykonujących w tym samym wymiarze czasu pracy prace porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku. Organ II instancji nie uzasadnił w ogóle dlaczego uznał, że przedłożona przez skarżącą umowa na przyszłość nie dopowiada standardom ustawowym. Ponadto organ odwoławczy ogóle nie ustalił, ile wynosi średnia wysokość wynagrodzenia pracownika na stanowisku pomoc kuchenna. Bez ustalenia powyższego trudno uznać, czy wynagrodzenie, które przysługiwałoby skarżącej jest porównywalnej wysokości czy też niższe. Przewidziane wynagrodzenie zgodnie z logiką i doświadczeniem życiowym należy uznać wbrew twierdzeniom organu za źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów własnego utrzymania. Skarżąca nie ma żadnych członków rodziny, którzy pozostawaliby na jej utrzymaniu. Skarżąca spełnia również przesłankę z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemców — gdyż ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania przy swoim synu i jego rodzinie. Skarżąca — jak wynika z oświadczenia z 25 lutego 2018 r. B. S. konkubiny jedynego syna skarżącej - zamieszkuje w wynajmowanym mieszkaniu wraz z synem i jego rodziną (partnerką i dwojgiem małoletnich dzieci) w zamian za opiekę nad wnukami. Powyższe świadczy również o istnieniu więzi rodzinnej z synem, wnukami (dziećmi syna). Pełnomocnik podkreśliła, że na etapie postępowania odwoławczego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców chcąc uzupełnić postępowanie dowodowe wezwał skarżącą pismem z 19 października 2016 r. w pkt 7 do przedłożenia zaświadczenia z właściwego urzędu skarbowego o wywiązywaniu się nieznanego skarżącej "pana M. K." z zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa. Powyższe żądanie organu spotkało się z ogromnym zdziwieniem skarżącej, było zupełnie zbędne i w ogóle niewymagane przez przepisy obowiązującego prawa. Ponadto żądanie przez organ powyższego dokumentu nie mieściło się w pojęciu czynności podejmowanych na podstawie i w granicach prawa. Organy administracji, ze względu na służebną rolę wobec obywateli, mają postępować tak, aby obywatel mógł skorzystać z przysługującego mu w świetle prawa uprawnienia. Stanowią o tym zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.) oraz zasada informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy (art. 9 k.p.a.). Ponadto żądanie niepotrzebnych dowodów godzi również w szybkość postępowania, nad którą powinien czuwać organ (wyrok WSA w Olsztynie z 13 sierpnia 2008 r., II SA/ Ol 440/ 08, LEX nr 504695). Jednocześnie zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami postępowania administracyjnego organ administracji publicznej żądający od strony lub innego uczestnika postępowania zaświadczenia albo oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego jest obowiązany wskazać przepis prawa wymagający urzędowego potwierdzenia tych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia albo oświadczenia (art. 220 § 2 K.p.a.). Analiza podejmowanych przez organ administracji publicznej czynności prowadzi do jednoznacznego wniosku, że organ podejmował samowolne czynności, które nie były nakazane prawem, a tym samym nie powinny skutkować nieuwzględnieniem żądań skarżącej. Na rozprawie, która odbyła się 27 marca 2018 r., pełnomocnik skarżącej złożyła powyższe pismo procesowe wraz z załącznikami świadczącymi - zdaniem pełnomocnika - o spełnianiu przesłanek do uzyskania zezwolenia; Sąd postanowił dopuścił dowód uzupełniający z dokumentów załączonych do pisma z 27 marca 2018r.; pełnomocnik skarżącej podniosła, że większość dokumentów, do których uzupełnienia wzywał skarżącą organ, została złożona zgodnie z wezwaniem organu z 19 października 2016 r., ale uległy one zgubieniu przez organ, a informacja o zgubieniu dokumentów była przekazana przez pracowników organu, skarżąca nie ma żadnego poświadczenia, że osobiście składała dokumenty w organie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - zwanej dalej: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, że decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 22 maja 2017 r. narusza prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Tym samym - w wyniku analizy akt sprawy i treści wyżej wymienionej decyzji – Sąd stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 8, art. 15, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a., a nadto i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja odmawiająca skarżącej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej została wydana na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (ówcześnie Dz. U. z 2016 r., poz. 1990, ze zm.). Zezwolenia na pobyt czasowy i pracę – zgodnie z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach – udziela się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy oraz spełnione są łącznie następujące warunki: 1) cudzoziemiec posiada:

a) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b) źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;

2) cudzoziemiec ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania;

3) podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy;

4) wysokość wynagrodzenia, która jest określona w posiadanej przez cudzoziemca umowie z podmiotem powierzającym wykonywanie pracy, będącej podstawą wykonywania pracy, zawartej w formie pisemnej, nie jest niższa niż wysokość wynagrodzenia pracowników wykonujących w tym samym wymiarze czasu pracy pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku. Z kolei, zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

W kontrolowanym przez Sąd postępowaniu organ odmówił skarżącej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, albowiem stanął na stanowisku, że skarżąca nie udokumentowała spełniania wymogów określonych w art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, a konkretnie wymogów z: pkt. 1 lit. a (ubezpieczenia zdrowotnego), pkt. 1 lit. b (źródła stabilnego i regularnego dochodu), pkt. 2 (zapewnionego miejsca zamieszkania) i pkt. 4 (umowy z podmiotem powierzającym wykonywanie pracy będącej podstawą wykonywania pracy, zawartej w formie pisemnej, w której określona jest wysokość wynagrodzenia, która nie jest niższa niż wysokość wynagrodzenia pracowników wykonujących w tym samym wymiarze czasu pracy pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku). Tym samym nie wykazała, że wykonywanie pracy uzasadnia jej zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące, co zadecydowało o odmowie udzielenia skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

W ocenie Sądu powyższe ustalenie organu należało uznać za przedwczesne.

Z wyrażonej w art. 15 K.p.a. zasady ogólnej postępowania administracyjnego, tj. zasady dwuinstancyjności postępowania wynika, że sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznawana i rozstrzygana, co oznacza, że tak organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, mają obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Sąd zauważa, że Szef Urzędu, rozpoznając i rozstrzygając sprawę w postępowaniu odwoławczym, przede wszystkim nie zadośćuczynił wyżej przywołanej zasadzie. W myśl tej zasady, organ odwoławczy nie dokonał ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. W ramach postępowania odwoławczego nie przeprowadził rzetelnie postępowania wyjaśniającego (art. 7 w zw. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) i nie uzasadnił wydanej decyzji w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. Organ przystępując do rozpatrzenia środka zaskarżenia (odwołania) dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego i rozpatrzonego przez organ pierwszej instancji oraz zbadania ustaleń poczynionych przez ten organ, a nadto rozpoznaje i rozstrzyga sprawę z uwzględnieniem i odniesieniem się do argumentacji strony zawartej w odwołaniu. W przypadku, gdy materiał dowodowy został w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji zebrany w sposób wyczerpujący, organ odwoławczy ma obowiązek dokonać ponownej jego oceny i wydać orzeczenie co do istoty sprawy, zaś w przypadku stwierdzenia braków w materiale, uprawnieniem organu odwoławczego jest uzupełnienie postępowania dowodowego w ramach art. 136 K.p.a. Zasadniczy cel postępowania odwoławczego sprowadza się do merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją organu pierwszej instancji. Co do zasady rozstrzygnięcie organu odwoławczego ma charakter merytoryczny (art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.) lub merytoryczno-reformacyjny (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.). Wyniki poczynionych ustaleń faktycznych i prawnych organ odwoławczy winien uzewnętrznić w uzasadnieniu wydanej decyzji, zawierającym jednoznaczne wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o jej treści, tak aby przekonać stronę do swojej racji. Innymi słowy organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego, uzasadnić je jasno i należycie, a nadto w sposób wyczerpujący odnieść się do treści podnoszonych w środku zaskarżenia. Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno zatem umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie jest tym elementem aktu administracyjnego, w którym organ ma przekonać stronę postępowania do jednego z elementów aktu, mianowicie do rozstrzygnięcia. To właśnie realizując zasadę przekonywania organ ma obowiązek wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy (art. 11 K.p.a.). Motywy winny wyjaśnić tok rozumowania organu. Nadto, zasada przekonywania łączy się ściśle z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 K.p.a.). Strony (w tym strona, która wniosła odwołanie) winny poznać argumenty i przesłanki podejmowanej decyzji. Nie można mówić o zrealizowaniu powyższych zasad postępowania administracyjnego, wówczas gdy organ nie rozpoznaje sprawy na nowo, co – według Sądu – nastąpiło w kontrolowanym postępowaniu odwoławczym.

Szef Urzędu nie dokonał w postępowaniu odwoławczym wyczerpującej oceny materiału zgromadzonego w sprawie i wszechstronnego rozpoznania sprawy, które znalazłyby swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wprawdzie stwierdził, że zaskarżona decyzja zapadła po dokonaniu ponownej analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, niemniej stwierdzenie to nie znalazło przełożenia na treść decyzji. W uzasadnieniu Szef Urzędu wymienił dokumenty jakie skarżąca złożyła w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji, wraz z odwołaniem i w toku postępowania odwoławczego. Nadto, pismem z 19 października 2016 r. wezwał skarżącą do przedłożenia dodatkowych dokumentów i pouczył, że nienadesłanie odpowiedzi na wezwanie spowoduje rozpatrzenie sprawy w oparciu o posiadany materiał dowodowy, a nadto, że dołączenie do akt sprawy niepotwierdzonych za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentów spowoduje nieuwzględnienie ich jako dowodu w sprawie. Według oświadczenia organu odwoławczego skarżąca nie uzupełniła materiału sprawy o żaden z dokumentów objętych wezwaniem (a wymienionych w stanie sprawy). Z kolei, twierdzeniu temu zaprzeczyła skarżąca. Na rozprawie, skarżąca oświadczyła bowiem, że na wezwanie odpowiedziała i żądaną w wezwaniu dokumentację złożyła w siedzibie organu. Dokumentacja ta jednak została zgubiona, a informację taką skarżąca uzyskała od pracownika organu. Skarżąca nie dysponuje żadnym dowodem potwierdzającym podnoszone okoliczności, czyli osobiste złożenie dokumentów i ich zagubienie przez organ. Zatem wątpliwości związane z przedstawioną sytuacją postępowania organ odwoławczy będzie zobowiązany wyjaśnić w trakcie ponownie prowadzonego postępowania. Sąd też zauważa, że wezwanie organu z 19 października 2016 r. skierowane do skarżącej zostało sporządzone nierzetelnie. Na przykład: w punkcie 2 wezwania organ wzywa do doręczenia dokumentów dot. wykonywania pracy "pana", a nie panią skarżącą; w punkcie 7 wezwania organ wzywa do doręczenia dokumentu w postaci zaświadczenia z właściwego urzędu skarbowego o wywiązywaniu się ze zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa "pana M. K.", a nie panią skarżącą.

Dalej trzeba zauważyć, że organ II instancji nie zastosował się w sposób prawidłowy do zasady - swobodnej oceny dowodów - wyrażonej w art. 80 K.p.a. Szef Urzędu, pomimo wyżej wspomnianej deklaracji, nie ocenił poszczególnych dokumentów i nie wypowiedział się co do ich charakteru oraz cech w kontekście uznania za dowód w sprawie. Nie wyjaśnił co było powodem wystosowania do skarżącej kolejnego już wezwania o nadesłanie dokumentów, w tym również żądania dokumentów, które w momencie wydawania decyzji nie utraciły aktualności. Skoro organ stwierdził, że odmowa jest zasadna, albowiem skarżąca nie spełnia warunków art. 114 ust. 1 pkt 4, pkt 1 lit. a i lit. b oraz pkt 2, czyli ogólnie przesłanki z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, to obowiązkiem organu było też wykazanie, dlaczego dokumenty dotychczas złożone przez skarżącą nie czynią zadość danemu warunkowi. W tej sytuacji, skarżąca nawet nie uzyskała wiedzy, czy którykolwiek z przedłożonych przez nią dokumentów został uznany przez organ odwoławczy za dowód w sprawie i dlaczego, a któremu odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Wymienienie w uzasadnieniu poszczególnych dokumentów złożonych w całym postępowaniu przed skarżącą i arbitralne stwierdzenie organu, że zaskarżona decyzja została wydana "po dokonaniu ponownej analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego" - nie czyni zadość zasadom ogólnym i dowodowym postępowania administracyjnego (art. 8, art. 7 w zw. art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 15 K.p.a.), a dalej i nie odpowiada wymogom art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., który wyraźnie wskazuje, że uzasadnienie decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Na opisane działanie organu odwoławczego również zwrócił uwagę pełnomocnik skarżącej w piśmie uzupełniającym skargę. Otóż w piśmie tym wskazano, że: 1) rozpoznanie sprawy w istocie nastąpiło bez analizy indywidualnej sytuacji skarżącej, której dokonanie winno nastąpić w świetle dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, tj. między innymi aneksu do umowy o pracę z 9 października 2015 r. zawartej z [...] (strony zgodnie ustaliły czas trwania umowy o pracę do 30 września 2018r.), świadectwa pracy z 6 stycznia 2016 r., informacji Urzędu Pracy [...] z 3 lutego 2016 r. (stanowisko — pomoc kuchenna, 1/2 etatu za wynagrodzenie 1 200,00 zł brutto, ocena adekwatności wysokości wynagrodzenia do stanowiska - odpowiednie), polisy ubezpieczeniowej [...] z 15 czerwca 2016 r.; 2) uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone w sposób ogólny i uniemożliwiający stronie zapoznanie się z podstawą i motywami rozstrzygnięcia. W tym zakresie mieści się nieprzekonanie skarżącej do zajętego stanowiska, wskazującego że wysokość wynagrodzenia przewidziana za pracę na ½ etatu odbiega od wysokości wynagrodzenia pracowników wykonujących w tym samym wymiarze czasu pracy prace porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku, do tego przy braku wykazania ile wynosi średnia wysokość wynagrodzenia pracownika na stanowisku pomoc kuchenna i, że przedłożona przez skarżącą umowa na przyszłość nie dopowiada standardom ustawowym.

Wszystko to dowodzi, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania wymienionych w rozważaniach Sądu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tak przedstawiającej się wadliwości decyzji organu odwoławczego nie było możliwe skontrolowanie zaskarżonej decyzji pod względem prawidłowości zastosowania prawa materialnego i z tego względu Sąd uznał za przedwczesne odnoszenie się do sformułowanych w tym zakresie zarzutów i treści pisma uzupełniającego skargę. W całokształcie sprawy, należy jeszcze odnieść się do postawy skarżącej - jako inicjatorki przedmiotowego postępowania, czyli w istocie osoby szczególnie zainteresowanej jego wynikiem – i wskazać, że skarżąca w toku postępowania powinna prezentować postawę osoby czynnej, rzetelnej, wiarygodnej i należycie dbającej o swój interes, w tym czynić zadość wezwaniom organu, do tego w terminach w nich zakreślonych. Dbać, aby składane dokumenty, jeżeli przepisy nie dopuszczają składania kopii, były oryginałami czy kopiami potwierdzonymi za zgodność z oryginałem i odpowiadały regułom ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (art. 4 i art. 5). Zaś, po osobistym złożeniu dokumentów uzyskań od pracownika organu potwierdzenie ich złożenia, a w przypadku nadania korespondencyjnego, dysponować potwierdzeniem nadania przesyłki. Wszystko to celem udowodnienia swoich racji. Trzeba powtórzyć bowiem za organem, że w postępowaniu administracyjnym nie tylko organ jest zobowiązany do gromadzenia materiału dowodowego i dążenia do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Obowiązuje też zasada, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne (wyroki NSA w Warszawie - III SA 2431/99, III SA 2322/98). Składający wniosek w danej sprawie powinien aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy (wyrok NSA z 8 listopada 2013 r., II OSK 1291/12, LEX nr 1421792).

Wobec niewyjaśnienia sprawy w sposób kwalifikujący się do ostatecznego rozstrzygnięcia, w konsekwencji naruszenia przez organ odwoławczy wskazanych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uwzględnił skargę. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ będzie miał na względzie zaprezentowaną ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania. Szef Urzędu dokona całościowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W wydanej decyzji wyjaśni swoje stanowisko w sposób jasny, niebudzący wątpliwości i przekonywujący. W uzasadnieniu aktu organ nie tylko powoła przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie, ale też szczegółowo przedstawi motywy swojego rozstrzygnięcia i odniesie się do całokształtu sprawy, z uwzględnieniem stanowiska Sądu, argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a dalej i pisma uzupełniającego skargę i jego załączników (po przedstawieniu przez skarżącą tego materiału w postępowaniu odwoławczym). Rzeczą organu drugiej instancji jest bowiem ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w jej całokształcie. Przed wydaniem decyzji również organ umożliwi skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czyli zadośćuczyni zasadzie ogólnej unormowanej w art. 10 § 1 K.p.a. Nadto, w miarę możliwości procesowych, podejmie próby wyjaśnienia i odniesie się do twierdzenia skarżącej wskazującego na złożenie dokumentacji zgodnie z wezwaniem z 19 października 2016 r. (protokół rozprawy). Ostatecznie Szef Urzędu, w zależności od poczynionych ustaleń, doprowadzi do wydania decyzji zgodnej z prawem, odpowiadającej dyspozycji art. 138 K.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które doprowadziło do przedwczesnego zastosowania przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, czyli bez uprzedniego należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

W tym stanie rzeczy, Sąd – na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. – uchylił zaskarżoną decyzję, jako wydaną niezgodnie z prawem.