Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 402/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Dominik Gajewski, po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 64/20 w sprawie ze skargi J. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 7 listopada 2019 r. nr 2201-IEE.711.2.107.2019.DG w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 3 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 64/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. M. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: organ odwoławczy) z 7 listopada 2019 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.

Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Starogardzie Gdańskim (dalej: organ pierwszej instancji, organ egzekucyjny) wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku podatnika. Podstawą wszczęcia tego postępowania był tytuł wykonawczy wystawiony przez wierzyciela, tj. Wójta Gminy Kołobrzeg (dalej: wierzyciel), obejmujący nieuiszczoną IV ratę podatku od nieruchomości za 2018 r. Celem wyegzekwowania należności objętych ww. tytułem organ egzekucyjny sporządził 27 marca 2019 r. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności przysługujących od trzeciodłużnika. Wydruk zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego został doręczony skarżącemu 15 kwietnia 2019 r.

Pismem z 23 kwietnia 2019 r. (w uzasadnieniu omyłkowo wskazano datę 17 września 2018 r.) podatnik zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego, które następnie postanowieniem z 19 czerwca 2019 r. wierzyciel uznał za nieuzasadnione.

Postanowieniem z 21 sierpnia 2019 r. organ egzekucyjny uznał zarzuty do tytułu wykonawczego za nieuzasadnione. W reakcji na wniesione zażalenie postanowieniem z 7 listopada 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w treści której podniósł, że zaskarżone postanowienie nie ma uzasadnionych podstaw prawnych i faktycznych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podzielił stanowisko organu i oddalił skargę. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że wobec skarżącego zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne obejmujące należności z tytułu IV raty podatku od nieruchomości za 2018 rok, podstawą wystawienia tytułu wykonawczego była decyzja wymiarowa w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r., czego skarżący skutecznie nie podważył, a podstawę rozstrzygnięcia rozstrzygnięć obu organów i Sądu stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., dalej: u.p.e.a.), prawidłowo wskazane i zacytowane w zaskarżonym postanowieniu. Zdaniem Sądu, poza przytoczeniem szeregu zarzutów skarżący nie wskazał żadnych okoliczności ani dowodów na ich poparcie, tak w zażaleniu od postanowienia organu pierwszej instancji, jak i skardze inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne.

Ostatecznie Sąd pierwszej instancji uznał, że kwestionowane rozstrzygnięcia organów obu instancji zawierają wszystkie wymagane prawem składniki struktury postanowienia administracyjnego określone w art. 124 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: K.p.a.), organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny niezbędny do zastosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś organ odwoławczy prawidłowo wskazał i zacytował mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa i w sposób wyczerpujący wyjaśnił brak podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącego.

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej, sporządzonej na wyraźne życzenie klienta, pełnomocnik skarżącego na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) zarzucił naruszenie art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a w zw. z art. 151 P.p.s.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów obu instancji

W świetle powyższego zarzutu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, nieobciążanie kosztami postępowania kasacyjnego z uwagi na sytuację majątkowo-osobistą skarżącego, a nadto zasądzenie na rzecz pełnomocnika ustanowionego z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Skarżący zrzekł się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie, domagając się zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 zd. 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu nieważność postępowania. Konstrukcja skargi kasacyjnej co do zasady wyznacza zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez ten sąd. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, poza przypadkami nieważności, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami tego środka zaskarżenia, pozostając władnym poddawać badaniu tylko te zarzuty, które zostały wyraźnie skonkretyzowane w jego treści. Powyższa konstrukcja formalna obliguje stronę wnoszącą skargę kasacyjną do prawidłowego skonstruowania zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie został wyposażony w kompetencje korygowania, uściślania czy konkretyzowania zarzutów strony skarżącej. Zainicjowane wskazanym środkiem zaskarżenia postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oparte jest na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na jej ponownym rozpoznaniu w całokształcie. Sąd ten ogranicza się wyłącznie do kontroli legalnej rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji i rozpatrzenia wyszczególnionych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej, w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Sąd odwoławczy nie może poprawiać podstaw zaskarżenia i wniosków skargi kasacyjnej, gdyż oznaczałoby to działanie z urzędu, niedopuszczalne w świetle cytowanego wyżej przepisu.

Skarga kasacyjna w myśl art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. winna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest wyraźne wyszczególnienie, który z przepisów został według niego naruszony, i przyporządkowanie go do odpowiedniej podstawy skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej lub co więcej - do wykazania naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się sąd niższej instancji. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym konkretnie polegało naruszenie wskazanych w zarzutach przepisów, a także wykazanie wpływu takiego uchybienia na wynik sprawy. Pominięcie, czy też zbyt lakoniczne sygnalizowanie określonych zagadnień w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez Sąd pierwszej instancji, a przez to przyjętej przez ten sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego.

Inicjująca postępowanie kasacyjne skarga kasacyjna stanowi sformalizowany środek kontroli instancyjnej, wymagający sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika. W omawianym zakresie istotna jest także konstrukcja podnoszonego zarzutu, zwłaszcza w kontekście spełnienia wymogów, jakie stawia art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest zobligowany do wykazania wpływu naruszenia przepisów prawa procesowego na wynik sprawy, które stosownie do treści tej normy prawnej winno wykazywać przymiot istotności. Istotność wpływu na wynik sprawy oznacza w kontekście przepisów procesowych, a o takich mowa w ramach przytaczanego przepisu, wpływ na poczynione przez organy podatkowe ustalenia faktyczne, które następnie tworzą podwaliny do zastosowania określonego przepisu materialnoprawnego stanowiącego podstawę decyzji prawnopodatkowej. Jeśli autor skargi kasacyjnej nie jest w stanie wykazać wpływu uchybień proceduralnych na poczynione ustalenia faktyczne, nie może być mowy o skutecznym kwestionowaniu danego rozstrzygnięcia w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a.

Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie spełnia żadnych wymogów formalnych stawianych temu środkowi zaskarżenia i zupełnie odbiega od zakreślonych ww. przepisami standardów. Treść podniesionego przez skarżącego zarzutu nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, bowiem oddalenie czy uwzględnienie skargi, a tym samym utrzymanie w obrocie prawnym lub uchylenie decyzji organów administracyjnych, stanowi jedynie wynik procedowania sądu poprzedzony szeregiem czynności procesowych, i może być argumentem skargi kasacyjnej jedynie pomocniczo, jako uzupełnienie zarzutu głównego innego naruszenia, którego mógł dopuścić się sąd pierwszej instancji. Innymi słowy, oddalenie skargi lub jej uwzględnienie jest efektem określonego toku myślowego sądu, i tylko wówczas mogłoby stanowić podstawę samodzielnego zarzutu, gdyby sąd pierwszej instancji nie dopasował wydanego rozstrzygnięcia do całokształtu wywodów faktycznych i prawnych, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca, a przynajmniej nie wynika z uzasadnienia zarzutu i całej skargi kasacyjnej, których skądinąd analizowany środek zaskarżenia nie posiada. Z tego względu jedyny zarzut podniesiony w sprawie, tj. naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a w zw. z art. 151 P.p.s.a., należało uznać za wadliwy konstrukcyjnie i wymykający się kontroli instancyjnej tutejszego Sądu, zaś skargę kasacyjną – za pozbawioną podstaw i wymagającą oddalenia.

Oceny tej nie zmienia okoliczność, że wniesienie skargi kasacyjnej inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie nastąpiło "na wyraźne życzenie" klienta, stanowiąc jedynie potwierdzenie potencjalnego domniemania, że nie miała uzasadnionych podstaw i nie mogła wywołać zamierzonego skutku procesowego wzruszenia kwestionowanego wyroku.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 oraz art. 209 P.p.s.a., bowiem stosowne do art. 248 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy nie zwalnia strony od obowiązku zwrotu kosztów postępowania, jeżeli obowiązek taki wynika z innych przepisów.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu z tytułu świadczonej pomocy prawnej Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku zgodnie z właściwością stosownie do art. 258 - 261 P.p.s.a.

s. Krzysztof Winiarski s. Bogusław Dauter s. Dominik Gajewski