Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1446/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Powołane przepisy: article: art. 246 par 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 24 października 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi "A." Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie: określenia kwoty należności celnych i kwoty podatku od towarów i usług postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

"A." Sp. z o.o. z siedzibą w S., dalej: "spółka" albo "skarżąca" wystąpiła z wnioskiem (sporządzonym na urzędowym formularzu PPPr z [...] października 2011 r.) o przyznanie prawa pomocy poprzez całkowite bądź częściowe zwolnienie od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu wniosku wskazała, że przyczyną złożenia wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych jest znaczna liczba prowadzonych spraw celnych dotyczących dopuszczenia do obrotu kazeiny technicznej uprzednio objętej procedurą uszlachetniania czynnego, w których Urząd Celny wszczął postępowanie i wydał decyzję obligującą do zapłaty zobowiązań publicznoprawnych, co stanowiło dla spółki znaczne obciążenie finansowe. Skarżąca nie posiada środków na poniesienie kosztów sądowych. Podkreśliła, iż kosztów tych nie mogła przewidzieć wobec długotrwałości postępowania administracyjnego.

W oświadczeniu o majątku i dochodach spółka wskazała, że jej kapitał zakładowy wynosi 604.000,00 zł, wartość środków trwałych według bilansu za ostatni rok wynosi 2.490.702,55 zł, natomiast w ostatnim roku obrotowym Spółka uzyskała zysk w wysokości 688.780,20 zł. Skarżąca posiada rachunki bankowe z następującymi stanami kont: [...] S. A. - 12.994,98 zł, [...] S. A. - 2.066,68 zł, [...] S. A. - 804,92 zł oraz [...] – 4.031 zł.

Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.

Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej " p.p.s.a", właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 258 § 1 p.p.s.a. czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi. Sąd może zwolnić jednostkę organizacyjną z części kosztów postępowania, jeśli wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na pełne ich poniesienie (art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).

Przystępując do rozpoznania wniosku, przypomnieć należy, że co do zasady, każdy, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, obowiązany jest do ich uiszczenia (art. 211 p.p.s.a.). Celem instytucji prawa pomocy jest natomiast zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Prawo pomocy ma charakter szczególny i dlatego z uprawnienia tego mogą skorzystać jedynie podmioty, które wykażą, że znajdują się w wyjątkowo trudnej sytuacji materialnej.

Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, wysokość kosztów sądowych oraz stan faktyczny sprawy, brak uzasadnienia dla przyznania skarżącej prawa pomocy w żądanym zakresie.

Analiza oświadczeń zawartych w urzędowym formularzu PPPr oraz w dokumentach złożonych do innych postępowań z wniosków o prawo pomocy, m. in. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 572/11 - które z uwagi na zasadę ekonomi procesowej zostały uwzględnione w niniejszym postępowaniu - prowadzi do stwierdzenia, że spółka na prawo pomocy nie zasługuje, bowiem nie wykazała braku dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Z przedstawionego sprawozdania finansowego za 2010 r. wynika, że spółka prowadzi działalność gospodarczą w znacznych rozmiarach; uzyskała przychody w kwocie 71.008.829,77 zł. Koszty uzyskania przychodów wyniosły 69.776.130,17 zł, a zysk netto - 688.780,20 zł. W oświadczeniu o majątku i dochodach skarżąca wskazała, że posiada środki trwałe (grunty, budynki, urządzenia techniczne, środki transportu) o wartości 2.490.702,55 zł, co stanowi znaczny majątek.

Pamiętać należy, że zastosowanie przez ustawodawcę w art. 246 § 2 p.p.s.a. pojęcia "środków" nie może zostać ograniczone wyłącznie do środków pieniężnych (zob. postanowienie NSA z 19 października 2005r., sygn. akt I FZ 467/05), a w świetle utrwalonej linii orzecznictwa przyznanie stronie prawa pomocy powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez nią środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. postanowienie NSA z dnia 6 października 2004 r., GZ 61/04). Taka zaś sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Skarżąca uzyskała dochód z działalności gospodarczej w ostatnim roku i posiada majątek. Dysponuje więc możliwościami zgromadzenia środków finansowych w drodze gospodarowania posiadanymi dobrami, co wynika choćby z przeprowadzanych doraźnie transakcji handlowych.

W ocenie referendarza sądowego wysokość uzyskiwanych przychodów i wielkość posiadanego majątku jest nieproporcjonalna do wysokości wpisu sądowego, który w niniejszej sprawie wynosi 540 złote. Skarżąca dotychczas wpłaciła na konto Sądu 7898 zł tytułem wpisów sądowych. Ostatnia wpłata w wysokości 100 zł została zaewidencjonowana 13 września 2011 r. (rejestr opłat sądowych wg stanu w dniu 24.10.2011 r.). Zauważyć również należy, że skarżąca posiada środki na rachunkach bankowych w łącznej kwocie 19.897,58 zł, a więc w wysokości wielokrotnie przewyższającej kwotę wpisu sądowego w niniejszej sprawie.

Nie można również uznać za zasadny argumentu, że zapłata wpisu sądowego może spowodować utratę przez spółkę płynności finansowej. Istotne jest, że spółka płynność finansową nadal posiada, a ewentualnej jej utraty, z uwagi na wielkość spółki (kapitał zakładowy - 604.000 zł) i zakres prowadzonej przez nią działalności (przychody - 71.008.829,77 zł), nie można łączyć bezpośrednio z koniecznością zapłaty wpisu sądowego. Fakt, że jest stroną 21 postępowań sądowoadministracyjnych, w których jest zobowiązana do uiszczenia wpisów sądowych, nie oznacza, że musi te koszty uiścić jednorazowo i w tym samym czasie. Zaznaczyć należy, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą i uzyskuje przychody. W ocenie referendarza nie można stwierdzić, że istnieją przeszkody uniemożliwiające sukcesywne uiszczanie wpisów sądowych z bieżących przychodów, tym bardziej, że wpisy w poszczególnych sprawach wszczętych przez skarżącą nie są wysokie( np. 100 zł w sprawie VSA/Wa 570/11, 2013 zł w sprawie VSA/Wa 1296/11), ponadto jest to obowiązek rozłożony w czasie, a skarżąca uzyskuje przychody i posiada środki finansowe na kontach bankowych.

Zwrócić uwagę należy również na to, że spółka dokonała zapłaty należności wynikających z decyzji organów celnych oraz zapłaciła wpisy sądowe w sprawach, których występowała o prawo pomocy, np. w sprawie VSA/Wa 1436/10.

Dokonanej wyżej oceny w żaden sposób nie może zmienić to, że spółka jako podmiot uczestniczący w obrocie gospodarczym jest zobowiązana z innych tytułów, jak na przykład z tytułu zaciągniętych kredytów. Wskazać trzeba, iż konieczność spłacania kredytu bankowego nie może być traktowana priorytetowo w stosunku do obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, gdyż zobowiązania prywatnoprawne nie korzystają z takich preferencji w stosunku do wpisu sądowego.

Biorąc pod uwagę powyższe, jak również okoliczność, że koszty sądowe jako należności budżetu państwa należy uiszczać na równi z innymi koniecznymi wydatkami obciążającymi skarżącą, a warunkiem przyznania stronie prawa pomocy w zakresie częściowym jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, uznać należy, że przyznanie skarżącej prawa pomocy nie jest zasadne.

Mając na względzie całość powyższej argumentacji, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.