Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3030/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 3a, art. 23 ust. 5 i art. 23 ust. 1 pkt 46
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Łd 737/12 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 7 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi kwotę 600 (słownie: sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 24 lipca 2012 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 737/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 7 maja 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r.

Sąd administracyjny pierwszej instancji przedstawił stan sprawy następująco:

W trakcie postępowania kontrolnego ustalono, że Skarżący zawyżył wysokość kosztów uzyskania przychodów, zaliczając w ich poczet m.in. wydatki w wysokości 17.342,- zł związane z używaniem samochodu osobowego S.. Zdaniem organu, samochód nie został ujęty w ewidencji środków trwałych używanych do wykonywania działalności gospodarczej w roku 2009, a podatnik nie prowadził ewidencji przebiegu pojazdów. Decyzją z 28 lutego 2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. określił Skarżącemu zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2009 w wysokości 113.459,- zł.

W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia podatnik argumentował, że po zarejestrowaniu pojazdu jako samochodu osobowego w grudniu 2006 r. wpisał samochód do ewidencji środków trwałych pod pozycją 33.

Decyzją z 7 maja 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, podkreślając, że w toku postępowania kontrolnego podatnik nie wykazał, że ujął samochód osobowy w ewidencji środków trwałych za 2009 r. Wyjaśnienia podatnika były niespójne i uległy zmianie w trakcie prowadzonego postępowania. Początkowo twierdził, że samochód osobowy został wpisany do ewidencji środków trwałych w roku 2005, tymczasem nabył samochód ciężarowy S. 9 grudnia 2005 r. i uzyskał tymczasowy dowód rejestracyjny 11 stycznia 2006 r. Do dnia rejestracji podatnik nie był wskazany jako właściciel pojazdu i nie mógł go użytkować. Ponadto pojazd uzyskał status samochodu osobowego w dniu 8 grudnia 2006 r.

W skardze na decyzję organu odwoławczego Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz.U z 2000, Nr 14 poz. 176 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.), a także art. 122, art. 180 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w L. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych, gdyż organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną, zaś przyjęte rozstrzygnięcie było trafne. W ocenie sądu, uzasadnienie sposobu ustalenia podstawy opodatkowania, zawarte w szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest logiczne i spójne oraz mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, zaś uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Spełnia zatem wymogi wynikające z 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Sąd zaaprobował stanowisko organów podatkowych, zgodnie z którym, nieujęcie pojazdu w ewidencji środków trwałych oraz nieprowadznie ewidencji przebiegu pojazdu wykluczało możliwość zaliczenia wydatków związanych z używaniem samochodu marki S. do kosztów uzyskania przychodów w kontrolowanym roku podatkowym.

W skardze kasacyjnej Skarżący podniósł, na podstawie art. 174 pkt 1) P.p.s.a. zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez:

- niezastosowanie art. 23 ust. 3a u.p.d.o.f. i w konsekwencji uznanie samochodu za samochód osobowy, co skutkowało przyjęciem, że nie był on uwzględniony w ewidencji środków trwałych, podczas gdy na gruncie powyższego przepisu pojazd nadal był samochodem ciężarowym, i jako taki prawidłowo wpisany był do ewidencji środków trwałych,

- niewłaściwe zastosowanie art. 23 ust. 5 oraz art. 23 ust. 1 pkt 46) u.p.d.o.f. poprzez uznanie, że podatnik winien był prowadzić ewidencję przebiegu wyżej wymienionego pojazdu, podczas gdy skarżący nie był do tego obowiązany, gdyż pojazd wpisany był do ewidencji środków trwałych.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi administracyjnemu pierwszej instancji, a także o zasądzenie na jego rzecz od organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna w sposób oczywisty pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw, przeto podlega oddaleniu.

Odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 23 ust. 3a, jak też art. 23 ust. 5 i art. 23 ust. 1 pkt 46), należy podkreślić, że zdają się one zupełnie abstrahować od sensu zaprezentowanej argumentacji, najwyraźniej zmierzającej do ukrycia faktu braku wpisania przerejestrowanego samochodu marki S. (z ciężarowego na osobowy) do ewidencji środków trwałych. W skardze kasacyjnej próbowano zatuszować tę okoliczność, wywodząc, że skarżący "miał nie tylko prawo, ale i obowiązek niezmieniania wpisu dotyczącego pojazdu marki S.. Samochód ten bowiem na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych był i nadal jest samochodem ciężarowym" (s. 3). W dalszym fragmencie skargi kasacyjnej zaznaczono co następuje: "Skarżący nie miał więc obowiązku, a wręcz nie powinien zmieniać wpisu w ewidencji środków trwałych. Pojazd od momentu wpisu do ewidencji jest zatem wpisany w pełni prawidłowo" (s. 4). Oznaczałoby to – jeśli ściśle odczytywać tę wypowiedź – trwałość prawnych konsekwencji raz dokonanego wpisu, bez względu na zdarzenia, które zaszłyby po dokonaniu tej czynności. Niezależnie od tego wypada zasygnalizować, że tak postawiona teza stwarzałaby podstawę do konwalidacji każdego działania lub zaniechania podatnika – uwolnienia się od ich następstw prawnych, a tym samym przerzucenia skutków własnych zaniedbań na organy podatkowe. W świetle tych spostrzeżeń jako całkowicie bezprzedmiotowe i nieprzystające do okoliczności rozpoznanej sprawy jawią się przytoczone w skardze kasacyjnej wyciągi z interpretacji autorstwa trzech urzędów skarbowych (w K., L., i B.). Istota sporu sprowadza się bowiem do zaprzeczenia istnienia pewnego faktu (wpisu do ewidencji środków trwałych), czego konsekwencje określono w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. Ocena zgodności z prawem tej decyzji przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w żadnym wypadku nie wykazuje znamion obrazy któregokolwiek z powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa, co uzasadnia oddalenie tejże skargi.

W tym stanie rzeczy, z mocy art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto po myśli art. 204 pkt 1 tej ustawy.