Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1887/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3, art. 230 par. 1 i 2, art. 220 par. 1 i 3, art. 214 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. H. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 1121/14 w sprawie ze skargi J. H. i V. T. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 1 października 2014 r., nr ... w przedmiocie nakazu dokonania rozbiórki postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 1121/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę V. T., na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 1 października 2014 r. w przedmiocie nakazu dokonania rozbiórki. W motywach wyroku Sąd Wojewódzki powołał się na następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Pismem z dnia 27 października 2014 r. J. H. i V. T. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Łodzi na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 1 października 2014r., ..., w przedmiocie nakazu dokonania rozbiórki.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 listopada 2014 r. skarżący zostali wezwani solidarnie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi (karta nr 2 akt sądowych). Skarżący otrzymali wezwanie w tym zakresie dnia 4 grudnia 2014 r. Tym samym 7-dniowy termin na uiszczenie wpisu upływał w dniu 11 grudnia 2014 r. W ustawowym terminie do uiszczenia wpisu J. H. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2014 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata i oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W następstwie rozpoznania sprzeciwu od powyższego orzeczenia postanowieniem z dnia 18 lutego 2015 r. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata i zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi ponad kwotę 200 złotych oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 2 kwietnia 2015 r. oddalił zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 18 lutego 2015 r. Zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2015 r. J. H. został wezwany do uiszczenia wpisu sadowego od skargi w kwocie 200 złotych w terminie 7 dni od daty doręczenia. W przepisanym terminie skarżący uiścił wymagany wpis.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki wskazał, że skarżący zostali wezwani solidarnie do uiszczenia wpisu od skargi. Jak wynika z akt sprawy, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wniósł jedynie J. H. W następstwie rozpoznania tegoż wniosku tylko skarżący został zwolniony od wykonania obowiązku uiszczenia wpisu ponad kwotę 200 złotych. V. T. nie uiściła w wyznaczonym siedmiodniowym terminie należnej opłaty ani nie złożyła w tym terminie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Należy przy tym podkreślić, że wezwanie sądu do uiszczenia wpisu zawierało szczegółowe pouczenie, co do terminu wypełnienia obowiązku nałożonego na strony oraz co do skutków jego niedochowania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 w związku z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. Sąd postanowił odrzucić skargę V. T.

Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną złożył pełnomocnik J. H., zw. dalej skarżącym, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi także w stosunku do V. T.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 214 § 2 p.p.s.a., poprzez uznanie, że V. T. nie uiściła opłaty od skargi do Sądu Wojewódzkiego, co skutkuje odrzuceniem skargi w stosunku do niej, w sytuacji, gdy V. T. i skarżący są współuczestnikami materialnymi, a co za tym idzie, wniesiona przez nich skarga podlega jednej opłacie, do uiszczenia której są oni zobowiązani solidarnie i opłata ta została uiszczona, na wezwanie Sądu, w którym skarżący zostali solidarnie wezwani do uiszczenia wpisu.

Skarżący argumentował, że V. T. i skarżący zostali wezwani solidarnie do uiszczenia wpisu od skargi. Następnie stosowny wpis został uiszczony przez skarżącego. Jego zdaniem, powoduje to konieczność uznania, że wpis uiściła V. T. i skarżący. W ocenie skarżącego argument ten jest tym bardziej zasadny, że między skarżącymi zachodzi stosunek współuczestnictwa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę z powodu nieuzupełnienia przez skarżącego w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi pomimo prawidłowego wezwania go do ich usunięcia. Chodzi tutaj wyłącznie o tzw. brak istotny, tzn. taki, którego występowanie uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Do tego rodzaju braków należy nieuiszczenie należnego wpisu. Kwestię dotyczącą wpisu od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym reguluje art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem od tego typu pism w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Przepis ten definiuje jednocześnie, jakie pisma należą do katalogu pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym. Są to: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Opłacenie skargi stanowi niezbędny warunek do podjęcia dalszych czynności z nią związanych. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Kategoryczna treść przepisu praktycznie uniemożliwia w takim przypadku podejmowanie jakichkolwiek działań, poza możliwością wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu. Przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania nie dotyczy skargi, która należy do katalogu pism kwalifikowanych. Nieuiszczenie należnego wpisu od skargi skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., który stanowi samodzielną podstawę do odrzucenia takiej skargi.

W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest to, czy V. T. była zobowiązana do uiszczenia wpisu sądowego.

Z okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy wynika, że do Sądu Wojewódzkiego w jednym piśmie wpłynęła skarga wniesiona przez dwa podmioty V. T. i skarżącego. Do podmiotów tych Sąd Wojewódzki wysłał dwa wezwania do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego, pierwsze skierowane do V. T., drugie do skarżącego. Wezwania te nie pozostawiały wątpliwości, że w sprawie należy uiścić wpis sądowy w wysokości 500 zł. Obydwa wezwania zostały skutecznie doręczone zarówno skarżącemu, jak i V. T. dnia 4 grudnia 2014 r. Termin do uiszczenia wpisu sądowego mijał 11 grudnia 2014 r., w terminie tym V. T. nie uiściła wymaganego wpisu, a J. H. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. W takiej sytuacji, dla skarżącego bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego został zawieszony, natomiast V. T., jako osobny podmiot zobligowana była do dotrzymania terminu i uiszczenia należnej kwoty. Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można zaakceptować stanowiska skarżącego, że uiszczenie przez niego wpisu 200 zł, w dniu 23 kwietnia 2015 r. mogło odnieść skutki również w stosunku do V. T., gdyż w momencie przyznania prawa pomocy skarżącemu skarga V. T., jako nieopłacona podlegała odrzuceniu. V. T. powinna była uiścić wpis sądowy zgodnie z wezwaniem, tj. w kwocie 500 zł do dnia 11 grudnia 2014 r. W przypadku zaistnienia nadpłaty Sąd byłby zobligowany zwrócić stronie nienależnie poniesione koszty na podstawie art. 225 p.p.s.a. Dlatego też w przedmiotowej sprawie po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy Sąd Wojewódzki wystosował wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego skierowane wyłącznie do skarżącego, w którym jednoznacznie określił nowy termin do jego wniesienia i wskazał wysokość wpisu który powinien uiścić skarżący, określając go zgodnie z przyznanym prawem pomocy na 200 zł.

Odnośnie postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 214 § 2 p.p.s.a., uznać należy, że kwestia rozstrzygnięcia czy w niniejszej sprawie zachodzi współuczestnictwo materialne, czy formalne nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy wpisu, gdyż w obydwu przypadkach V. T., w zakreślonym przez Sąd terminie, byłaby zobligowana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł, a faktem jest, że opłata taka nie została uiszczona.

Powołane powyżej okoliczności obligowały Sąd Wojewódzki do uznania, że stan faktyczny przedmiotowej sprawy wypełnia przesłankę z art. 220 § 3 p.p.s.a. z powodu nieuiszczenia wpisu sadowego w wyznaczonym terminie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.

-----------------------

1