Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 499/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 16 § 1-3, art. 129 § 2, art. 134
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur-Selwa Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Paweł Zaborniak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 października 2018 r. sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M.R. (dalej: Skarżąca) jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: WINB) z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] (dalej: PINB) z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stawów rybnych.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej: k.p.a.), art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332) oraz art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38 poz. 229 z późn. zm.) udzielił E.C. pozwolenia na użytkowanie stawów rybnych, zlokalizowanych na działce nr 2303/2 położonej w miejscowości [...], gm. [...]. Z zalegającego w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że decyzję tą doręczono Skarżącej w dniu 17 stycznia 2018 r.

W dniu 2 lutego 2018 r. Skarżąca złożyła osobiście w siedzibie WINB w [...] odwołanie od powyższej decyzji, w treści wskazując, że zaskarża jednocześnie postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. w zakresie zobowiązania E.C. do dostarczenia ekspertyzy stanu technicznego zawierającego pozwolenie wodnoprawne samowolnie wybudowanych stawów rybnych na działce nr ewid. 2303/2.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], WINB w [...], działając na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził, że odwołanie M.R. zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Organ wskazał, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Podał, że stosownie do art. 142 k.p.a., postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Dalej wyjaśnił, że termin do wniesienia odwołania od kwestionowanej decyzji wraz zaskarżeniem w/w postanowienia rozpoczął bieg w dniu 18 stycznia 2018 r., a zatem ostatnim dniem do jego wniesienia był dzień 31 stycznia 2018 r. (środa). Natomiast strona złożyła odwołanie osobiście w siedzibie organu w dniu 2 lutego 2018 r., a więc 2 dni po upływie terminu. Organ zaznaczył, że skarżąca nie składała wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżąca wniosła o uchylenie wyżej opisanego postanowienia WINB w [...] z dnia [...] marca 2018 r. oraz o stwierdzenie nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., ze względu na to, że została ona wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania PINB w [...], bądź ewentualne uchylenie w/w postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WINB w [...], a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej Organ naruszył przepisy postępowania, tj.: art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania własnych ustaleń faktycznych i prawnych w stosunku do przedmiotu postępowania, a w konsekwencji nierozważenie całości okoliczności sprawy; art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przejawiające się wydaniem decyzji z rażącym naruszeniem prawa, bowiem organ II instancji nie rozpatrzył zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; art. 28 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez naruszenie interesu prawnego strony przejawiające się w bezczynności WINB w [...], ponieważ Organ nie przeprowadził z urzędu dodatkowego postępowania uzupełniającego; art. 107 § 3 k.p.a., art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 140 k.p.a., a także przepisy prawa materialnego, a to art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane. Zdaniem Skarżącej, Organ winien był rozpatrzyć sprawę merytorycznie i wziąć pod uwagę przedłożone przez nią dowody, czego nie uczynił.

W odpowiedzi na skargę WINB w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w kwestionowanym postanowieniu.

WSA postanowieniem z dnia 18 lipca 2018 r., o sygn. II SA/Rz 499/18, przywrócił skarżącej termin do złożenia odpisów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga została oddalona w całości, bowiem okazała się zupełnie niezasadna.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

WSA nie mógł na podstawie przytoczonych wyżej regulacji uwzględnić skargi bowiem postanowienie WINB nie narusza prawa. Stan faktyczny sprawy został ustalony przez Organ zgodnie ze standardami wyznaczonymi przez art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.

Wobec materii zaskarżonego postanowienia WINB, przypomnieć należy, że w myśl art. 129 § 2 K.p.a., odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Skutki naruszenia przez stronę powyższej regulacji określa jednoznacznie art. 134 K.p.a., który stanowi: Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Rozpoznanie odwołania wniesionego po terminie obciąża decyzję organu drugiej instancji wadą rażącego naruszenia prawa, bowiem narusza nie tylko przepis K.p.a. o terminie złożenia odwołania – art. 129 § 2 K.p.a. - ale także zasadę trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1, 2, 3 K.p.a.

W sprawie stanowiącej przedmiot rozpoznania Sądu, decyzja PINB z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], została doręczona skarżącej M.R. w dniu 17 stycznia 2018 r. Przesyłkę zawierającą decyzję odebrała osobiście strona postępowania, co potwierdza adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. M.R. odwołanie od opisanej decyzji także złożyła osobiście w PINB w dniu 2 lutego 2018 r. Nie podlega kwestii, że skarżąca w sposób oczywisty uchybiła prawnemu obowiązkowi złożenia odwołania w terminie 14 dni licząc od dnia doręczenia decyzji PINB, bowiem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 31 stycznia 2018 r. w środę. W tych okolicznościach WINB zobowiązany przepisem art. 134 K.p.a. zmuszony był do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Nie budzi wątpliwości także i to, że skarżąca nie składała do organu odwoławczego prośby o przywrócenie uchybionego terminu.

Wobec powyższych faktów zarzuty skargi skoncentrowane na zupełnie innych kwestiach niż uchybienie terminu do wniesienia odwołania, nie mogły w żadnej mierze zaważyć na wyniku sprawy sądowoadministracyjnej, dotyczącej legalności zastosowania przez Organ przepisu art. 134 K.p.a. W postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym postanowienia wydanego na podstawie art. 134 K.p.a. w związku z uchybieniem terminu do wniesienia środka odwoławczego, Sąd nie kontroluje legalności rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, bowiem rozstrzygnięcie to nie podlegało kontroli organu drugiej instancji. Ponadto, rozważanie o prawidłowości tego rodzaju zarzutów prowadziłoby do oczywistego naruszenia przez Sąd zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych – art. 16 § 3 K.p.a.

Z powyższych przyczyn skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.