Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 705/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 126 ust. 1 i 2,  art. 40 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 7,  art. 77 par. 1,  art. 80,  art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Protokolant, referent stażysta Paulina Okrój, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Z. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie potrącenia uposażenia 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego Z. S. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej również jako: ""KGP" "organ"), rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 126 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.), orzekł o potrąceniu [...] Z. S., zwolnionemu ze stanowiska [...]: 25/30 (dwadzieścia pięć trzydziestych) uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w okresie od dnia [...] lipca 2017 r. do dnia [...] lipca 2017 r.; 30/30 (trzydzieści trzydziestych) uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w okresie od dnia [...] sierpnia 2017 r. do dnia [...] sierpnia 2017 r.; 20/30 (dwadzieścia trzydziestych) uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w okresie od dnia [...] września 2017 r. do dnia [...] września 2017 r. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257), dalej: "k.p.a.", ww. decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu ww. rozkazu personalnego organ wskazał, że w dniu [...] maja 2016 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] (dalej również jako: "[...]RKL MSWiA") wydała orzeczenie nr [...], na podstawie którego uznała, że [...] Z. S. jest: "Zdolny do służby w Policji z ograniczeniem. Niezdolny do służby na zajmowanym stanowisku. Zaleca się badania komisyjne po okresie dwóch lat.".

Wobec powyższego KGP rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2016 r. powierzył [...] Z. S. pełnienie obowiązków służbowych w Wydziale - [...] KGP z dniem [...] września 2016 r.

W dniu [...] kwietnia 2017 r. lekarz Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej dla Pracowników Wojska SP ZOZ Poradni Medycyny Pracy przeprowadził profilaktyczne badanie kontrolne wobec wskazanego policjanta. W wyniku badania lekarskiego i oceny zagrożeń występujących na stanowisku pracy, stosownie do art. 43 pkt 2 i art. 229 § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 1666), dalej: "k.p.", orzekł, iż [...] Z. S. "wobec istnienia przeciwwskazań zdrowotnych jest niezdolny do wykonywania/podjęcia pracy na określonym stanowisku (symbol [...]).".

Na wniosek dyrektora Biura [...] KGP w dniu [...] maja 2017 r. wymieniony został skierowany do [...]RKL MSWiA w [...] w związku z potrzebą ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. KGP zwolnił [...] Z. S. z pełnienia obowiązków służbowych w Wydziale - [...] KGP oraz z zajmowanego stanowiska i przeniósł go do swojej dyspozycji z dniem [...] czerwca 2017 r.

Zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2017 r. przewodniczący [...]RKL MSWiA w [...] poinformował, iż termin badania komisyjnego dla policjanta wyznaczono na dzień [...] grudnia 2017 r. Na skutek zmiany ww. terminu policjant został zobowiązany do stawienia się na badanie komisyjne w dniu [...] września 2017r.

W dniu [...] września 2017 r. policjant stawił się do służby, jednakże po zgłoszeniu, iż źle się czuje, został zwolniony z obowiązku dalszego pełnienia służby w tym dniu.

Następnie, w dniu [...] września 2017 r., do Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej KGP wpłynęło zaświadczenie lekarskie wystawione przez specjalistę [...] Przychodni Zdrowia [...] Centralnego Szpitala Klinicznego [...] w [...] określające niezdolność do służby [...] Z. S. od dnia [...] września 2017 r. do dnia [...] października 2017 r.

Pismem z dnia [...] września 2017 r. zwrócono się do przewodniczącego [...]RKL MSWiA w [...] o udzielenie informacji w jakim terminie policjant zakończył wykonywanie badań lekarskich w związku ze skierowaniem na badania komisyjne. W odpowiedzi przewodniczący [...]RKL MSWiA w [...] pismem z dnia [...] września 2017 r., poinformował, iż ww. zdał kartę obiegową w dniu [...] lipca 2017 r., a zatem tego dnia zakończył wykonywanie badań lekarskich.

Od dnia [...] lipca 2017 r. wymieniony nie wykonywał żadnych badań lekarskich zleconych przez właściwą komisję lekarską, ani też nie usprawiedliwiał swojej nieobecności w służbie stosownymi dokumentami.

Wobec powyższego, pismem l.dz. [...] z dnia [...] października 2017r., KGP wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie potrącenia [...] Z. S. 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie od dnia [...] lipca 2017 r. do dnia [...] września 2017 r.

W dniu [...] grudnia 2017 r. do KGP wpłynęło pismo (z dnia [...] grudnia 2017 r.) pełnomocnika strony, w którym wniósł on o przesłuchanie [...] Z. S. w charakterze strony, dołączenie do akt postępowania administracyjnego dokumentacji dotyczącej wydania rozkazu personalnego nr [...] KGP z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie przeniesienia wymienionego do dyspozycji KGP, jak również list obecności, na których figuruje [...] Z. S., za okres od dnia [...] czerwca 2017 r. do dnia [...] września 2017 r.

W dniu [...] lutego 2018 r. w siedzibie Wydziału Spraw Osobowych Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej KGP stawił się [...] Z. S. wraz z pełnomocnikiem, gdzie został przesłuchany składając stosowne wyjaśnienia.

Organ powołał art. 126 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności. Jeżeli policjant pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

W omawianej sprawie, jak wskazał organ, nie ulega wątpliwości, że [...] Z. S. od dnia [...] kwietnia 2017 r. do dnia [...] kwietnia 2017 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, następnie w dniu [...] kwietnia 2017 r. wykonywał kontrolne badania lekarskie. Nie ulega też wątpliwości, że od dnia [...] kwietnia 2017 r. w związku z orzeczeniem lekarskim nr [...], policjant nie mógł zostać dopuszczony do wykonywania zadań i czynności służbowych. Powyższe nie zwalniało jednak wymienionego z obowiązku stawiania się w służbie, bądź usprawiedliwiania swojej nieobecności, z którego to obowiązku policjant wywiązywał się do dnia [...] maja 2017 r. Z dniem [...] czerwca 2017 r. policjant, zgodnie z rozkazem personalnym KGP nr [...] z dnia [...] maja 2017 r., został przeniesiony do dyspozycji KGP i w tym też dniu został poinformowany w komórce kadrowej KGP o konieczności kontynuowania wykonywania zleconych badań związanych ze skierowaniem w dniu [...] maja 2017 r. do [...]RKL.

Zgodnie z art. 40a ust. 1 ustawy o Policji, funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom zleconym przez komisję lekarską, w tym również specjalistycznym, psychologicznym i dodatkowym. Natomiast przełożony właściwy w sprawach osobowych umożliwia policjantowi dostęp do tych badań (§ 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów - Dz. U. poz. 644 ze zm., dalej: "rozporządzenie MSWiA z dnia 14 maja 2013 r."). Tym samym organ uznał za usprawiedliwioną nieobecność policjanta w służbie w okresie poddania się czynnościom orzeczniczym komisji lekarskiej, jednakże tylko do dnia [...] lipca 2017 r.

Od dnia [...] lipca 2017 r. policjant nie stawiał się do służby, nie przedstawiał zaświadczeń lekarskich ani żadnego innego dokumentu usprawiedliwiającego jego nieobecność w służbie. Ponadto policjant nie poinformował bezpośredniego przełożonego, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z § 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, o niemożności i przyczynie niestawienia się w omawianym okresie do służby. Dopiero od dnia [...] września 2017r., po interwencji telefonicznej związanej z przedłużającą się nieobecnością policjanta w służbie, policjant stawił się do służby, a następnie przedkładał zaświadczenia lekarskie usprawiedliwiające jego nieobecność w służbie.

Wobec powyższego organ uznał, iż okres od dnia [...] lipca 2017 r. do dnia [...] września 2017 r. jest okresem nieusprawiedliwionej nieobecności policjanta w służbie.

Jednocześnie organ wskazał, iż nieumieszczenie nazwiska [...] Z. S. w prowadzonej w Biurze Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej KGP liście obecności w miesiącach czerwiec, lipiec i sierpień pozostaje bez wpływu na obowiązki policjanta związane ze stawiennictwem w służbie oraz usprawiedliwieniem nieobecności. Ewidencja czasu służby policjanta stanowi bowiem jedynie potwierdzenie określonego stanu faktycznego, nie kreuje natomiast w żaden sposób praw i obowiązków funkcjonariusza. W konsekwencji policjant nie może skutecznie podnosić, że brak jego nazwiska na liście obecności zwalnia go z obowiązku świadczenia służby.

Końcowo organ wskazał, iż nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione jest interesem służby, tożsamym z interesem społecznym, przejawiającym się koniecznością niezwłocznego potrącenia policjantowi części miesięcznego uposażenia za czas nieusprawiedliwionej nieobecności wynikającego z przepisów prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższy rozkaz personalny KGP z dnia z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił naruszenie art. 126 ust. 1 ustawy o Policji, a także art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 81a § 1, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 108 § 1 k.p.a. wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W motywach skargi wskazano, iż w toku postępowania pełnomocnik skarżącego złożył wnioski dowodowe: o przesłuchanie Z. S. w charakterze strony; o dołączenie do akt postępowania rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2017 r. w sprawie przeniesienia [...] Z. S. do dyspozycji KGP; dołączenie do akt sprawy list obecności, na których figuruje nazwisko Z. S. za okres od dnia [...] czerwca 2017 r. do dnia [...] września 2017 r. Organ dopuścił tylko jeden z tych wniosków - przesłuchał Z. S. w charakterze strony. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nazwisko ww. nie zostało umieszczone na żadnej liście obecności. Nie wiadomo zatem w jaki sposób organ ustalił, że skarżącego nie było w służbie, skoro podpis policjanta na liście obecności potwierdza obecność w służbie. Nie wiadomo również dlaczego organ uznał, iż na ustalenia faktyczne nie ma wpływu nieumieszczenie nazwiska skarżącego na listach obecności za czerwiec, lipiec i sierpień 2017 r., skoro decyzja dotyczy również okresu [...] - [...] września 2017 r. Nie wyjaśniono dlaczego przejęto datę [...] lipca 2017 r. jako początek nieusprawiedliwionej nieobecności skarżącego w służbie, skoro ostatni podpis na liście obecności złożył on w dniu [...] maja 2017 r.

Zaznaczono również, że zgodnie z orzeczeniem lekarskim nr [...] skarżący nie mógł zostać dopuszczony do służby na zajmowanym stanowisku. Sytuacja ta (treść zaświadczenia lekarskiego i przeniesienie do dyspozycji KGP) spowodowała, że Naczelnik Wydziału Spraw Osobowych KGP powiedziała skarżącemu, że ma iść do domu, wykonać badania w celu określenia jego stanu zdrowia przez komisję lekarską. Stwierdziła, że nie może go dopuścić do służby przy takim rozpoznaniu lekarza.

Podkreślono, iż postępowanie dowodowe nie wykazało, że skarżący został przez przełożonych poinformowany o obowiązku stawienia się w służbie. Ostatnim poleceniem jakie otrzymał było pozostawanie w gotowości, a nie stawianie się służbie, zwłaszcza, że nikt nie poinformował go gdzie konkretnie ma się stawiać. Aby móc przyjąć, że nieobecność jest nieusprawiedliwiona należy wykazać, że policjant miał określone jasno obowiązki dotyczące jego obecności w służbie, nie wykonał ich i nie usprawiedliwił.

W skardze podniesiono również, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika ocena zeznań skarżącego, który podnosił szereg okoliczności i zdarzeń mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jak chociażby treść jego rozmowy z Naczelnikiem komórki kadrowej KGP.

Wskazano, że nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności stanowi rażące naruszenie prawa procesowego w sytuacji, gdy organ w żaden sposób nie uzasadnił takiej konieczności.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Skarga ocenia w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżonym rozkazem personalnym organ orzekł o potrąceniu skarżącemu – Z. S.: 25/30 uposażenia miesięcznego za nieusprawiedliwioną nieobecność w służbie od dnia [...] lipca 2017 r. do [...] lipca 2017 r.; 30/30 uposażenia miesięcznego za nieusprawiedliwioną nieobecność w służbie w okresie [...] sierpnia 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r.; 20/30 uposażenia zasadniczego za nieusprawiedliwioną nieobecność w służbie w okresie od [...] września 2017 r. do [...] września 2017 r. Decyzji tej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił art. 126 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności. Jeżeli policjant pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi zawieszone uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej policjant traci za każdy dzień nieobecności 1/30 części uposażenia miesięcznego (ust. 2).

Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu [...] kwietnia 2017 r. wykonał kontrolne badania lekarskie, w wyniku których lekarz Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej dla Pracowników Wojska SP ZOZ Poradni Medycyny Pracy stwierdził: "wobec istnienia przeciwwskazań zdrowotnych jest niezdolny do wykonywania/podjęcia pracy na określonym stanowisku (symbol [...])".

W ww. dacie skarżący, na mocy rozkazu personalnego KGP z dnia [...] września 2016 r. nr [...], pełnił obowiązki służbowe w Wydziale - [...] KGP. W dniu [...] kwietnia 2017 r. skarżący stawił się do służby w ww. Wydziale, natomiast od dnia [...] kwietnia 2017 r. do dnia [...] maja 2017 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym. Następnie, od dnia [...] maja 2017 r. do dnia [...] maja 2017 r. skarżący stawiał się do służby w ww. Wydziale, co potwierdza lista obecności za miesiąc maj 2017 r. sporządzona w ramach ewidencji czasu służby prowadzonej w Biurze Bezpieczeństwa Informacji KGP.

Z dniem [...] maja 2017 r. skarżący, zgodnie z rozkazem personalnym KGP nr [...] z dnia [...] maja 2017 r., został zwolniony z pełnienia obowiązków służbowych oraz z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] czerwca 2017 r. przeniesiony do dyspozycji KGP.

Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że organ, powołując się na art. 40a ust. 1 ustawy o Policji oraz § 14 ust. 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 14 maja 2013 r., uznał za usprawiedliwioną nieobecność skarżącego w służbie - w związku z koniecznością poddania się czynnościom orzeczniczym komisji lekarskiej - od dnia [...] czerwca 2017 r. do dnia [...] lipca 2017 r., w której to dacie skarżący zdał kartę obiegową. Organ uznał natomiast, że okres od dnia [...] lipca 2017r. do dnia [...] września 2017 r. stanowi nieusprawiedliwioną nieobecność skarżącego w służbie, co skutkuje koniecznością potrącenia 1/30 uposażenia za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie.

Stanowisko organu jest, w ocenie Sądu, co najmniej przedwczesne.

W tym miejscu wskazać należy, że prowadząc kontrolowane postępowanie administracyjne organ obowiązany był stosować reguły procesowe określone w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Oznacza to, że obowiązkiem organu jest podejmowanie wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania i rozpatrzenia przez organ całego materiału dowodowego.

Jak podkreśla się w orzecznictwie, jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (wyrok SN z dnia 23 listopada 1994 r. sygn. akt III ARN 55/94, publ. OSNAP 1995, nr 7, poz. 83; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 1768/99, publ. LEX nr 54171).

Obowiązkiem organu jest wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co oznacza konieczność ustosunkowania się przez organ do wszystkich dowodów zebranych w sprawie. Oparcie rozstrzygnięcia tylko na niektórych dowodach i pominięcie innych jest niedopuszczalne. Zasada swobodnej oceny dowodów w rozumieniu art. 80 k.p.a. polega na tym, że organ analizuje cały materiał dowodowy i na podstawie rozpatrywania wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu formułuje ocenę danego konkretnego dowodu, na przykład zeznania świadka. O przekroczeniu granic prawa do oceny dowodów można mówić wtedy, gdy organ administracji pozostawia poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pomija istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonuje ich oceny wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 1997 r., sygn. akt III SA 150/96, publ. LEX nr 30848).

Obowiązkiem organu jest również przedstawienie wyników pełnej oceny materiału dowodowego w uzasadnieniu podjętej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.).

W niniejszej sprawie organ powyższych obowiązków nie dopełnił, czym dopuścił się naruszenia powołanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie rozpatrzył bowiem w sposób wyczerpujący całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Mianowicie, poza swoimi rozważaniami organ pozostawił treść wyjaśnień skarżącego złożonych do "Protokołu przesłuchania" z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], które to wyjaśnienia mają kluczowe znaczenie dla ustalenia, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z "nieusprawiedliwioną nieobecnością" skarżącego w służbie w rozumieniu art. 126 ust. 1 ustawy o Policji.

W ww. protokole skarżący wyjaśnił: "W dniu [...] czerwca 2017 r. stawiłem się do służby i nikt nie potrafił powiedzieć co mam robić, ani przełożeni, ani koledzy. Wówczas udałem się do kadr, gdzie w rozmowie z pracownicą panią A. (nie pamiętam nazwiska), chciałem ustalić co robić dalej. Ona też nie potrafiła odpowiedzieć na moje pytanie i powiedziała żeby zaczekać na naczelnika i sprawa się wyjaśni. Po czasie przyszła Pani Naczelnik (...). Powiedziała, że to ciężka sytuacja, a o moim losie zdecyduje komisja lekarska. Powiedziała żebym wykonywał czynności związane z komisją i oczekiwał na orzeczenie. Powiedziała, że z uwagi na fakt niedopuszczenia do służby przez lekarza medycyny pracy, nie muszę przychodzić do pracy bo i tak nic bym nie mógł robić. Jeśliby się zmieniła sytuacja, bądź będzie jakieś stanowisko, na którym mógłbym pracować, to zostanę o tym poinformowany". W dalszym ciągu, na pytanie przedstawiciela organu: "Czy usprawiedliwiał Pan swoją nieobecność po dniu [...] czerwca?", skarżący odpowiedział: "Nie, bo zostałem poinformowany, że nie muszę przychodzić". Na pytanie pełnomocnika strony: "Czy Naczelnik informowała o tym, że jak zakończy Pan badania, to ma się Pan stawić i coś robić, np. podpisywać listę?", skarżący odpowiedział: "Ja nie przypominam sobie takiej sytuacji, żeby po zakończonych badaniach ktoś tak powiedział". Następnie na pytanie przedstawiciela organu: "Jakie słowa dokładnie padły?" (podczas rozmowy z Naczelnikiem - uwaga Sądu), skarżący odpowiedział: "Z tego co sobie przypominam to miałem robić badania i czekać na orzeczenie komisji i miałem nie stawiać się do służby". Końcowo na pytanie przedstawiciela organu: "Czy może Pan jeszcze raz dokładnie powtórzyć to co zostało Panu powiedziane [...] czerwca 2017 r.?" skarżący odpowiedział: "Wywnioskowałem, że mam czekać na orzeczenie komisji lekarskiej. Pani Naczelnik powiedziała, że nie muszę przychodzić do pracy (...)".

Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego nie wynika aby organ odniósł się w jakikolwiek sposób do powołanych wyżej wyjaśnień skarżącego, czy też aby poddał je ocenie. Organ stwierdził natomiast, że w dniu [...] czerwca 2017 r. skarżący "został poinformowany w komórce kadrowej KGP o konieczności kontynuowania wykonywania zleconych badań związanych ze skierowaniem w dniu [...] maja 2017 r. do [...]RKL". Jednocześnie jednak organ nie podał w oparciu o jakie dowody wyprowadził powyższy wniosek, który w istocie nie koresponduje z wyjaśnieniami skarżącego. Skarżący bowiem wskazał, że został poinformowany przez Naczelnika komórki kadrowej KGP, żeby wykonywał czynności związane z komisją i oczekiwał na orzeczenie, a nadto, że z uwagi na niedopuszczenie do służby przez lekarza medycyny pracy, nie musi przychodzić do pracy. Gdyby zaś zmieniła się sytuacja, bądź pojawiło się stanowisko, na którym skarżący mógłby pracować, to zostanie o tym poinformowany. Przy czym z akt sprawy nie wynika, aby skarżący został poinformowany o zmianie sytuacji w ww. zakresie.

W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego organ nie wyjaśnił również czy i z jakich powodów odmawia wiarygodności wyjaśnieniom skarżącego. Podkreślić należy, że odmawiając uznania dowodu za wiarygodny organ powinien wykazać, jakie okoliczności przemawiają za taką oceną dowodu.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że z akt sprawy nie wynika, aby nazwisko skarżącego zostało umieszczone na liście obecności Biura [...] KGP w okresie od [...] czerwca 2017 r. do dnia [...] sierpnia 2017 r. (k. 35 - 43 akt admin.), pomimo że skarżący w dniu [...] czerwca 2017 r. zgłosił gotowość do służby. Zauważyć należy, że brak nazwiska skarżącego na liście obecności koreluje z wyjaśnieniami skarżącego, iż został poinformowany przez Naczelnika komórki kadrowej KGP, że nie musi stawiać się do służby, bowiem z racji na orzeczenie lekarza medycyny pracy i tak nie zostałby dopuszczony do służby. Nazwisko skarżącego figuruje na liście obecności ww. komórki organizacyjnej dopiero w miesiącu wrześniu 2017 r., co nastąpiło po tym jak skarżący został wezwany do stawiennictwa w dniu [...] września 2017 r.

Jak trafnie wskazał pełnomocnik skarżącego, aby przyjąć, że nieobecność w służbie jest nieusprawiedliwiona, organ powinien był wykazać, że policjant miał określone jasno obowiązki dotyczące jego obecności w służbie, jednak ich nie wykonał i nie usprawiedliwił. Nie można zgodzić się z tezą, że brak nazwiska skarżącego na listach obecności pozostaje bez znaczenia w okolicznościach niniejszej sprawy. Właśnie brak jego nazwiska na ww. listach obecności w świetle wyjaśnień skarżącego złożonych do "Protokołu przesłuchania" z dnia [...] lutego 2018 r. pozwala przyjąć, że nie miał on obowiązku stawiania się w służbie, miał bowiem oczekiwać na wydanie orzeczenia przez właściwą komisję lekarską. Przy czym, co istotne, ani do dnia [...] lipca 2017 r., ani do dnia [...] września 2017 r., orzeczenie komisji lekarskiej nie zostało wydane.

Konkludując Sąd stwierdza, że organ Policji dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji co najmniej przedwcześnie uznał, że w sprawie niniejszej istnieją podstawy do zastosowania art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie poddał ocenie wyjaśnień skarżącego, nie wskazał czy i jakich powodów odmawia tym wyjaśnieniom waloru wiarygodności. Trafne są w świetle powyższego zarzuty skargi dotyczące naruszenia określonych w k.p.a. reguł postępowania dowodowego.

Trafny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 108 § 1 k.p.a., w sytuacji gdy organ nadając zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności nie uzasadnił swego stanowiska w tym zakresie. Takim uzasadnieniem nie jest w ocenie Sądu ogólnikowe stwierdzenie organu, że nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest podyktowane interesem służby, tożsamym z interesem społecznym, przejawiającym się koniecznością niezwłocznego potrącenia policjantowi części miesięcznego uposażenia za czas nieusprawiedliwionej nieobecności wynikającego z przepisów prawa. Zaznaczyć przy tym należy, że organ nie może swobodnie rozszerzać katalogu przesłanek dla zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności, a nadto to na organie ciąży prawny obowiązek skonkretyzowania w okolicznościach indywidualnej sprawy "interesu społecznego" oraz "niezbędności" zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności, o których mowa w ww. przepisie. Jak podkreśla się w orzecznictwie, przesłanki uzasadniające nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności muszą być poddane wykładni ścisłej, zaś organ administracji nie może nadać swej decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, jeżeli nie uzasadni podjętego rozstrzygnięcia jedną z okoliczności wykazanych w art. 108 k.p.a. (por. wyroki NSA: z dnia 24 maja 1983 r., sygn. akt II SA 20/83, publ. ONSA 1983 r. nr 1, poz. 36; z dnia 30 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 116/06, publ. LEX nr 266225).

Powyższe uchybienia skutkowały uchyleniem zaskarżonego rozkazu personalnego.

Rozpatrując sprawę ponownie organ Policji uwzględni dokonaną powyżej ocenę prawną. W razie potrzeby uzupełni, a następnie ponownie rozpatrzy w sposób pełny i wyczerpujący zgormadzony w sprawie materiał dowodowy stosownie do wymogów określonych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Jednocześnie ustosunkuje się do wszystkich dowodów zebranych w sprawie poddając je swobodnej, a nie dowolnej ocenie (art. 80 k.p.a.). Swe stanowisko organ należycie uzasadni czyniąc zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pk1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika w stawce minimalnej, Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. jak w punkcie 2 sentencji wyroku.