Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 263/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II inst

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Paweł Darmoń Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 grudnia 2014 r. nr [....] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej M.P. kwotę 457 zł ( słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy P. decyzją z dnia 23 kwietnia 2014 r. nr [....] , po rozpatrzeniu wniosku S.L. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S.L. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa hali produkcyjno-magazynowej z zapleczem socjalnym wraz z budową wewnętrznej instalacji oraz budową zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe" zlokalizowanego w P. przy ul. [....] na działce nr [....] , stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 71 ust. 2, pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), dalej "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku", w związku z art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267. ze zm.), dalej "K.p.a.".

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że S.L. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa hali produkcyjno-magazynowej z zapleczem socjalnym wraz z budową wewnętrznej instalacji oraz budową zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe" zlokalizowanego w P. przy ul. [....] na działce nr [....] .

Organ prowadzący postępowanie administracyjne wystąpił o opinie co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. wezwał organ do uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia.

W dniu 17.01.2014 r. oraz 7.03.2014 r. wpłynęła opinia sanitarna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. (z dnia 28 lutego 2014 r.), a w dniu 10.03.2014 r. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (z dnia 4 marca 2014 r.). Wójt Gminy P. , po analizie wniosku, biorąc pod uwagę stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. , postanowieniem z dnia 28.03.2014 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

W dniu 17.04.2014 r. wpłynął wniosek strony postępowania M.P. Według wnioskującej zarówno obecne jak i planowane przedsięwzięcie ma negatywny wpływ na środowisko naturalne oraz na życie mieszkańców terenów sąsiednich. Wnioskująca stwierdziła również, że organ pominął kwestie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie uwzględniając opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O.

Organ stwierdził, że planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - wymienione jest w § 3 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., nr 213, poz. 1397 ze zm.), dalej "rozporządzenie".

Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest Wójt Gminy P.

Przedmiotowa inwestycja będzie zlokalizowana na działce nr [....] położonej w P. przy ul. [....] o powierzchni 0,1793 ha. Przedstawiono planowany sposób wykorzystania terenu działki inwestora oraz tereny sąsiednie. Wskazano, że planowane przedsięwzięcie będzie polegać na produkcji kotłów centralnego ogrzewania opalanych paliwem stałym oraz przedstawiono zarys procesu produkcji, a to: inwestor w tym celu będzie wykorzystywał zakupione arkusze blachy, które będą dostarczane na teren zakładu własnym transportem i składowane w pomieszczeniu magazynowym. Z magazynu blacha przy pomocy wózka widłowego będzie transportowana na gilotynę tnącą arkusze do odpowiednich rozmiarów. Następnie z gilotyny elementy te zostaną przetransportowane na prasę krawędziową i odpowiednio uformowane.

Uformowane elementy przemieszczone zostaną na stanowiska spawalnicze, gdzie nastąpi odpowiednie ich łączenie. Końcowym etapem procesu produkcyjnego będzie malowanie wytworzonego kotła na stanowisku lakierniczym oraz montaż obudowy zewnętrznej i elementów automatyki. Gotowy kocioł zostanie przetransportowany do odpowiedniego pomieszczenia magazynowego w celu przygotowania do transportu. Na terenie inwestycji znajdować się będzie plac manewrowo-parkingowy z wyznaczonymi miejscami postojowymi dla klientów i pracowników na 7 samochodów osobowych. W zakładzie będzie zatrudnionych 14 pracowników.

Droga dojazdowa do działki nr [....] utwardzona jest tłuczniem dolomitowym. Droga została wykonana w standardzie dostosowanym do potrzeb poruszających się pojazdów, w tym pojazdów ciężarowych. Inwestor będzie prowadził nadzór nad drogą dojazdową w celu zachowania jej w dobrym stanie technicznym.

Na etapie realizacji inwestycji budowy hali produkcyjno-magazynowej wraz z zagospodarowaniem działki na potrzeby przyszłej działalności instalacji do produkcji kotłów nastąpi chwilowy wzrost oddziaływania akustycznego związany z prowadzeniem prac budowlanych oraz ze zwiększonym ruchem samochodów ciężarowych obsługujących inwestycję. Powstający hałas będzie oddziaływał lokalnie. Dla zmniejszenia uciążliwości hałasu emitowanego do środowiska podczas wykonywania prac przy użyciu sprzętu budowlanego, prace będą prowadzone tylko w porze dziennej. Biorąc pod uwagę sposób zagospodarowania inwestycji, a także zakres i czas trwania prac na etapie budowy stwierdzono, iż zaburzenia klimatu akustycznego powodowanego hałasem emitowanym przez maszyny i urządzenia wykorzystane do prac budowlanych nie wpłyną w sposób znaczący na zdrowie ludzi oraz klimat akustyczny terenów przyległych.

Na etapie eksploatacji zakład będzie dążyć do ekonomicznego ograniczenia wykorzystania surowców oraz czasu pracy poszczególnych maszyn. Stworzony zostanie system pozwalający w maksymalnym stopniu ograniczyć czas spawania oraz funkcjonowania stanowiska lakierniczego. Inwestor będzie dążył do zminimalizowania czasu pracy samochodów oraz unikania zbędnego postoju pojazdów przy włączonym silniku.

Biorąc pod uwagę częstotliwość poruszania się pojazdów w związku z funkcjonowaniem instalacji, emisja hałasu z wentylatorów, czasem pracy maszyn oraz funkcjonowaniu działalności wyłącznie w porze dziennej, nie przewiduje się pogorszenia klimatu akustycznego wokół miejsca lokalizacji działalności.

W trakcie prowadzenia prac na terenie inwestycji będą powstawały odpady głównie z grupy 15 (odpady opakowaniowe), 16 (zużyty sprzęt) i 17 (odpady z budowy i remontów) oraz odpady z zaplecza komunalnego (grupa 20). Wszystkie odpady gromadzone będą selektywnie w wyznaczonych miejscach, a następnie po zgromadzeniu odpowiedniej ilości będą odbierane przez uprawnione podmioty.

Wskazano na szacunkowe zapotrzebowanie na energię elektryczną, wodę i energię cieplną oraz planowaną gospodarkę wodną na terenie zamierzonej inwestycji.

Teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym jest terenem nieużytkowanym po dawnym użytkowaniu rolniczym zlokalizowanym w obszarze P,U7 terenów produkcyjnych i usługowych. Planowane przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. W najbliższej odległości od planowanego przedsięwzięcia znajduje się Obszar Natura 2000 "[....] ", położony w odległości ok. 4 km od planowanego przedsięwzięcia.

Z uwagi na lokalizację i charakter przedsięwzięcia nie przewiduje się transgranicznego oddziaływania na środowisko. W ramach prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1, oraz na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 78 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku Wójt Gminy P. wystąpił do organów opiniujących tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. i Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego w O. z prośbą o wydanie opinii dotyczącej obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. pismem z dnia 15.01.2014 r. znak: [....] oraz 28.02.2014 r. znak: [....] wydał opinię, iż planowane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i opracowania raportu przedstawiając jego zakres. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. pismem z dnia 4.03.2014 znak [....] wydał opinię stwierdzając iż, przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W toku postępowania dokonano analizy dokumentacji, uwzględniając szczegółowe uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku.

Biorąc pod uwagę rodzaj planowanej działalności, a także skalę możliwego oddziaływania przedsięwzięcia zarówno na etapie realizacji jak i późniejszej eksploatacji, nie przewiduje się możliwości wystąpienia negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na istniejące walory przyrodnicze i krajobrazowe. Analizując wniosek pod kątem uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarach wodno-błotnych, czy innych obszarach o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszarach wybrzeży, obszarach górskich lub leśnych, obszarach objętych ochroną, w tym strefie ochronnej ujęć wód i obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych, obszarach wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt oraz ich siedlisk, siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszarach sieci Natura 2000, obszarach, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, obszarach o znacznej gęstości zaludnienia, obszarach przylegających do jezior oraz obszarach ochrony uzdrowiskowej.

Dodatkowo stwierdzono, iż z uwagi na rodzaj przedsięwzięcia oddziaływania będą miały zakres lokalny, ograniczający się do terenu działki zajętej pod inwestycję oraz w jej bezpośrednim otoczeniu. Ponadto z uwagi na zakres planowanej inwestycji nie wystąpi możliwość kumulowania się oddziaływań, a wykorzystanie zasobów naturalnych, ryzyko emisji, występowania innych uciążliwości, czy wystąpienia poważnej awarii przemysłowej będzie niewielkie.

Organ nie podzielił stanowiska Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. oraz uznał za nieuzasadnione zarzuty i uwagi zawarte w piśmie strony postępowania M.P. z dnia 17.04.2014 r. biorąc pod uwagę poniższe.

1. Dogłębna analiza wniosku przedstawiona powyżej jednoznacznie wskazuje, iż przedsięwzięcie to nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko, a więc nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

2. Strona wniosła o przesłuchanie wszystkich właścicieli sąsiednich nieruchomości - odnośnie oddziaływania obecnie prowadzonej działalności przez S.L. Działalność ta nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Ponadto stwierdza się, że działalność gospodarcza S.L. (w okresie od jej rozpoczęcia tj. od 1.05.2007 r. do 17.04.2014 r.- wpływ pisma M.P. ) nie budziła żadnych zastrzeżeń ze strony społeczności lokalnej, co do jej skutków oddziaływania na środowisko.

3. Zawarte w analizowanym piśmie obawy strony co do zakresu wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko mają charakter przewidywań i nie są oparte na danych wynikających z jakichkolwiek badań czy pomiarów.

4. Przedmiotowa inwestycja zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego położona jest w jednostce P,U7 - tereny produkcyjne i usługowe. Zapisy ww. planu wyraźnie nie zakazują w tym obszarze prowadzenia przedmiotowej działalności.

5. W celu zapobiegnięcia konfliktów społecznych oraz ze względów konieczności ochrony środowiska, proponuje się warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia:

a) eksploatacja inwestycji nie powinna powodować przekroczenia wymogów jakości środowiska na terenie i poza terenem, do którego inwestor ma tytuł prawny,

b) stosować wyłącznie sprawne technicznie i technologicznie maszyny i urządzenia spełniające obowiązujące normy środowiskowe (niesprawne urządzenia mogące powodować podwyższony poziom hałasu i pylenia w ich otoczeniu, powinny być eliminowane z pracy),

c) działalność prowadzić wyłącznie w porze dziennej,

d) podczas przerw w czasie pracy maszyn, pojazdów i urządzeń wyłączyć ich silniki,

e) dostosować nawierzchnię drogi dojazdowej do ciężaru poruszających się po niej pojazdów,

f) należy wykonać pas zieleni o charakterze izolacyjno-osłonowym wokół nieruchomości, na której planowana jest inwestycja,

g) proces lakierowania kotłów powinien odbywać się w zamkniętym pomieszczeniu z odpowiednią wentylacją.

M.P. wniosła od powyższej decyzji odwołanie. Zarzuciła decyzji, że została wydana bez należytego rozstrzygnięcia wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie, w szczególności nie wyjaśniono rozbieżności pomiędzy opinią Inspekcji Sanitarnej, a opinią Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, nadto o toczącym się postępowaniu nie zawiadomiono wszystkich zainteresowanych w sprawie.

Wniosła o uchylenie ww. decyzji.

W uzasadnieniu zarzutów podniosła, że zgodnie z art. 63 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 ustawy organ właściwy do wydania decyzji stwierdza w drodze postanowienia obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego oraz regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Inwestycja zgodnie z wyżej wskazanymi przepisami zaopiniowana została przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który wyraził opinię konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (konieczność sporządzenia raportu) oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. , który w swej opinii nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowej inwestycji.

W zaskarżonej decyzji Wójta Gminy brak jest szczegółowego odniesienia się i uzasadnienia dokonanego wyboru pomiędzy sprzecznymi stanowiskami organów opiniujących. Jest to ewidentne naruszenie przepisów proceduralnych dotyczących obowiązków uzasadniania rozstrzygnięć administracyjnych (art. 126 w zw. z art. 107 § 2-7 K.p.a.). Skarżąca przywołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 października 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 137/11, gdzie wobec rozbieżnych opinii Inspekcji sanitarnej i regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska WSA stwierdził, że w sytuacji, kiedy opinie dwóch różnych organów współdziałających mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia są zupełnie rozbieżne, konieczne jest podjęcie działań zmierzających do wyjaśnienia tych rozbieżności. Wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia bez podjęcia takiej próby i bez żadnej analizy jednego z istotnych dowodów nie jest dopuszczalne. Opinia sanitarna stanowi jeden z dwóch istotnych elementów postępowania poprzedzającego wydanie postanowienia i może treść tego postanowienia kształtować.

Tymczasem Wójt żadnych działań nie podejmuje, nie dopuszcza dowodów z zeznań świadków, nie dopuszcza również dowodu z biegłego z zakresu ochrony środowiska aby wyjaśnić rozbieżności pomiędzy opiniami i ustalić czy istnieje potrzeba oceny oddziaływania na środowisko. Za to samodzielnie, nie mając w tym zakresie żadnych wiadomości specjalnych uznaje, że opinia RDOŚ jest właściwa i na niej tylko winien się opierać. Jedyne działania jakie Wójt podejmuje to "wnikliwa analiza dokumentacji", która jednak do żadnych wniosków prowadzić nie może albowiem w aktach sprawy są dwie sprzeczne opinie i bez dodatkowych dowodów rozbieżności nie rozstrzyga. Nie podaje dlaczego daje wiarę RDOŚ, a nie daje wiary inspekcji sanitarnej.

Zdaniem odwołującej zakres planowanej inwestycji będzie dużo większy. Wójt Gminy P. pomija całkowicie kwestię oceny oddziaływania na środowisko nie uwzględniając faktu, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w opinii z dnia 28.02.2014 r. uznał, iż inwestycja wymaga oceny oddziaływania na środowisko i opracowania raportu przedstawiającego jego zakres.

Postępowanie dowodowe jest dotknięte rażącymi błędami. W razie takich rozbieżności, to Wójt powinien wykazać się inicjatywą dowodową, a nie niweczyć starania stron (oddalać wnioski dowodowe) zmierzające do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Wójt podaje nieprawdę stwierdzając, że okoliczni mieszkańcy nigdy się nie sprzeciwiali inwestycji, zaś ona sama nie będzie mieć wpływu na ich warunki zamieszkania.

W załączeniu skarżąca przedłożyła kopię pisma sąsiadów S.L. , jaka została złożona do Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 7.04.2014 r. dotycząca planowanej inwestycji. Podpisy pod pismem zawierającym sprzeciw wobec inwestycji złożyło 12 właścicieli nieruchomości, tymczasem Wójt stwierdza, że żaden z nich nigdy nie miał zastrzeżeń w tym zakresie.

Ze względu na lokalizację inwestycji w terenie intensywnie zagospodarowanym i zamieszkałym należy ocenić wpływ przedsięwzięcia na zdrowie oraz komfort życia mieszkańców.

Za koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w przypadku tego przedsięwzięcia przemawia wzrost emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego oraz emisji hałasu związany z wytwarzaniem i obróbką kotłów (malowanie, spawanie), ze wzrostem liczby aut, które poruszać się będą po terenie - (dojeżdżających do planowanej zabudowy) oraz konieczności zastosowania urządzeń zapewniających prawidłowe użytkowanie i wentylację hali produkcyjnej.

W ocenie skarżącej planowana działalność gospodarcza S.L. powoduje zagrożenie zdrowia ludzi, pogorszenie stanu środowiska oraz warunków zdrowotno-sanitarnych nadto również powoduje uciążliwości dla sąsiadów.

Wójt nieprawidłowo ustalił krąg osób zainteresowanych w sprawie i nie powiadomił o postępowaniu A.M. i I.M. Określił krąg zainteresowanych jako sąsiadów którzy graniczą bezpośrednio z działka S.L. , tymczasem nie jest to konieczną przesłanką uczestnictwa w sprawie. Zabudowania Państwa [....] są w takiej samej odległości jak zabudowania innych mieszkańców. Mimo, że bezpośrednio nie graniczą z działką inwestycyjną, hala produkcyjna powstanie naprzeciwko ich zabudowań.

Zdaniem odwołującej nieprawdą jest, że do nieruchomości prowadzi droga "wykonana w standardzie dostosowanym do potrzeb poruszających się pojazdów, w tym ciężarowych".

Droga jest tak wąska, że nie posiada ciągu komunikacyjnego dla pieszych. Przejeżdżający tą drogą samochód osobowy zmusza pieszego do wejścia do fosy, tymczasem samochód ciężarowy ledwie się na drodze mieści. Droga nie ma szerokości nawet 3 metrów, zaś ruch pojazdów ciężarowych do posesji S.L. stwarza poważne niebezpieczeństwo dla pieszych i innych pojazdów. Droga nie jest w ogóle przystosowana do takiego ruchu.

Inwestycja obejmuje budowę hali produkcyjnej, która spowoduje nagromadzenie wód opadowych (z dachu hali). Opis inwestycji zakłada, że wody te będą odprowadzane "systemem rynnowym bezpośrednio na tereny zielone przyległe do hali", "wody opadowe z dróg i placów nie będą ujmowane w system kanalizacyjny", jednocześnie Wójt stwierdza, że nie powinno to negatywnie wpływać na tereny sąsiednie.

Skarżąca podniosła, że takie działanie jest niezgodne z przepisami prawa budowlanego. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690) stanowi, iż elementy budynku powinny mieć zapewnione odprowadzenie wody opadowej do wyodrębnionej kanalizacji deszczowej lub kanalizacji ogólnospławnej. Natomiast w przypadku braku takiej możliwości dopuszczone jest odprowadzanie tego rodzaju wód na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych (§ 28 ust. 2 cytowanego rozporządzenia).

Nagromadzone wody z dachu hali produkcyjnej spowodują zalewanie terenów sąsiednich.

W dniu 7 maja 2014 r. od decyzji z dnia 23 kwietnia 2014 r. nr [....] odwołanie złożył również K.L. Odwołujący wskazał, iż teren inwestycji przez cały czas był terenem rolniczym. Nikt nie poinformował sąsiadów działki inwestycyjnej, iż w sąsiedztwie będą przekwalifikowane działki rolnicze na działki produkcyjno-usługowe, do których nie będzie prawidłowego dojazdu. Wyjaśniono, iż droga od działki nr [....] , którą posiada S.L. prowadzi przez działkę odwołującego, na której inwestor ma prawo służebności przejścia i przejazdu do działki nr [....] wzdłuż zachodniej granicy pasem szerokości 4,5 metra, a ul. Nowa ma asfalt szerokości 3 metrów. Dodano, iż fabryka powoduje duże uciążliwości dla otoczenia i mieszkańców.

W dniu 6 maja 2014 r. odwołanie złożyli również I.M. i A.M. We wspólnym odwołaniu podnieśli, iż organ nieprawidłowo ustalił krąg stron postępowania, uznając za strony jedynie właścicieli nieruchomości bezpośrednio przyległych do działki inwestycyjnej. Natomiast zabudowania odwołujących znajdują się w takiej samej odległości, jak zabudowania innych mieszkańców, którzy uczestniczą w postępowaniu. Hala produkcyjna powstanie naprzeciwko zabudowań odwołujących.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 17 grudnia 2014 r. [....] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Jako podstawę prawną organ odwoławczy wskazał art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 i 85 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 71 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko(ust. 2)

W myśl natomiast art. 59 ww. ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 (tj. w drodze postanowienia).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:

a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Zaznaczył, że czym innym jest ocena oddziaływania na środowisko, a czym innym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach.

Ustawa przewiduje natomiast przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko m.in. w ramach procedury wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale tylko w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został w wymagany prawem sposób stwierdzony (tj. na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy).

W celu prawidłowego ustalenia zakresu przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych niezbędne jest łączne uwzględnienie postanowień zarówno art. 71, jak i art. 72 ustawy. Jednocześnie z postanowień tych przepisów wynika, iż organ właściwy do wydania takiej decyzji nie ma swobody kwalifikacji przedsięwzięć w zakresie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Nie ulega wątpliwości, że postępowanie o którym wyżej mowa, zwane często postępowaniem środowiskowym, uregulowane w przywołanej ustawie, przeprowadza się dla tych przedsięwzięć, które wymienione są aktualnie w rozporządzeniu. Zatem podstawowym obowiązkiem organów prowadzących postępowanie jest powinność jednoznacznego ustalenia, czy przedmiotem inwestycji jest przedsięwzięcie wymienione w rozporządzeniu. Od tego ustalenia bowiem zależy dalszy tok postępowania. Ustalenie, że inwestycja należy do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu wymagałoby dalszego prowadzenia postępowania środowiskowego (z przeprowadzeniem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub bez niej) i w zależności od jego wyniku rozstrzygnięcia sprawy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, bądź odmową jej wydania, bądź decyzją stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji w zakresie zaliczenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Planowane przedsięwzięcie wymienione zostało bowiem w § 3 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. instalacje do produkcji kotłów, zbiorników, kadzi lub innych pojemników z blach.

W takim wypadku zatem konieczne było wydanie decyzji w tej sprawie, niemniej – zdaniem organu - niekoniecznie musi się to wiązać z procedurą oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zwłaszcza sporządzenia raportu), lecz zasadne może być przeprowadzenie procedury uproszczonej.

Organ odwoławczy podzielił także ustalenia organu I instancji w zakresie stwierdzania braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana bez oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, powinna stwierdzać brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (co ma miejsce w rozważnej sytuacji), bez określania uwarunkowań wymienionych w ustawie (art.82). Przepis ten bowiem wskazuje, iż uwarunkowania w nim wskazane określane są w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Natomiast, co istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy, w uzasadnieniu decyzji wydawanej bez oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, oprócz wymagań wynikających z przepisów K.p.a. (uzasadnienia prawnego i faktycznego), należy zawrzeć informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy wydawaniu postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy) i takie ustalenia zawiera decyzja organu I instancji.

Organ I instancji prawidłowo odniósł się do kryteriów wymienionych w tym artykule, które zostały poddane analizie przy wydawaniu postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z punktu widzenia konkretnego postępowania. Jest to bowiem podstawowy aspekt wydawanej decyzji. Należy wskazać, że organ prowadzący postępowanie uznał, że cechy charakterystyczne przedsięwzięcia nie rodzą obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i zawarł w nim informacje mające umożliwić stwierdzenie, że zostało podjęte na podstawie należytego rozpoznania.

Organ odwoławczy podzielił te ustalenia. Podkreślił, że takiej szczegółowej oceny po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dokonał także RDOŚ w Krakowie w swojej opinii, po wcześniejszym wezwaniu pełnomocnika inwestora do złożenia wyjaśnień w sprawie zakresu danych zawartych w karcie informacyjnej, w przeciwieństwie do opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. , który w motywach opinii wskazał na konieczność przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko w zakresie szeregu okoliczności niemniej wskazał jednak na fakt, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie lokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie terenów chronionych pod względem przyrodniczym - najbliższym terenem należącym do obszaru Natura 2000 jest [....] , który zlokalizowany jest w odległości ok 4 km od planowanej inwestycji.

Organ odwoławczy podkreślił, w odniesieniu do zakresu wskazanego w omawianej opinii jako wymagającego dokonania oceny oddziaływania na środowisko, iż wydaje się on być w sposób mechaniczny umieszczony w opinii. Powyższy wniosek nasuwa się po dokonaniu analizy karty informacyjnej, z której wynika, iż wszystkie wskazane w opinii okoliczności zostały w niej ujęte i rozważone, co w odniesieniu do obszaru Natura 2000 zauważa sam organ opiniujący w uzasadnieniu opinii. Wobec dokonania takiej oceny opinii w ocenie Kolegium słusznym jest niepodzielenie przez organ I instancji stanowiska Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i oparcia rozstrzygnięcia na dokonanych przez siebie ustaleniach i opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Oceniając, czy zaskarżona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 ustawy, Kolegium doszło do przekonania, że decyzja organu I instancji odpowiada wymogom wskazanego artykułu.

Stosownie do treści art. 63 ust. 1 pkt 1 w decyzji wskazano na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia z uwzględnieniem: skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami (brak takich powiązań), emisji i występowania innych uciążliwości (brak przekroczenia norm ustawowych, oddziaływanie zamknie się w terenie do którego inwestor posiada tytuł prawny), ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii (brak takiego ryzyka), jeśli zaś chodzi o usytuowanie przedsięwzięcia znajduje się ono poza obszarami chronionymi i cennymi przyrodniczo, a jego działalność nie spowoduje naruszenia głównych elementów środowiska.

Nadto Kolegium stwierdziło zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą nr XVIII/111/2012 Rady Gminy P. z 20 września 2012 r. (Dz.Urz. Woj. Małopol. z 2012 r., poz. 4937) zmienioną późniejszymi uchwałami. Działka nr [....] znajduje się w 80% w jednostce strukturalnej PU7 -tereny produkcyjne i usługowe, zaś w 20% w jednostce strukturalnej R,RM31 - tereny rolnicze z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej. Jak wynika z dokumentów inwestycja będzie zrealizowana na terenie oznaczonym jako PU7.

Na podstawie akt sprawy w tym m.in. szczegółowych ustaleń Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. organ odwoławczy stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie wywołuje uciążliwości dla otoczenia tego rodzaju, że powodowałby to przekraczanie standardów jakości ustalonych dla środowiska określonych w przepisach i konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Zdaniem Kolegium przeprowadzone postępowanie wykazało dopuszczalność w ramach prawnej ochrony stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Rolą właściwego organu jest stwierdzenie, czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach i czy przy dopełnieniu odpowiednich warunków nie prowadzi do zagrożenia stanu środowiska. Jeżeli oddziaływanie zamierzonej inwestycji nie przekracza wyznaczonych przepisami standardów, a co więcej zakres i charakter inwestycji jest tego typu ze nie spowoduje w stosunku do już istniejącego stanu znaczącego wpływu na środowisko, a takie wnioski wynikają z ustalonego stanu faktycznego, brak jest podstaw do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Odnosząc się dalej do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu przeanalizowano i oceniono uwarunkowania o których mowa w art. 63 ustawy, do czego organ I instancji był zobligowany. Wydanie decyzji nie jest natomiast uzależnione od zgody stron postępowania. Inwestor ma prawo wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji, a stosowne organy mają obowiązek przeprowadzić postępowanie w tej sprawie i wydać decyzję zgodnie z wynikami tego postępowania.

Wszystkie aspekty planowanej inwestycji wynikające ze stosownych przepisów prawa przywołanych w decyzji organu I instancji oraz decyzji Kolegium zostały przez organ I Instancji przy udziale organów wyspecjalizowanych (RDOŚ, PPIS) wyjaśnione. Przy rozstrzyganiu wzięto pod uwagę stosowne przepisy prawa i ocenie podlegała inwestycja tylko w zakresie wiążącym organ w niniejszym postępowaniu. Nie podlegały ocenie organu inne szczegółowe aspekty procesu inwestycyjnego (nie środowiskowe) podlegające ocenie na etapie innych postępowań (np. pozwolenia na budowę) jako pozostające poza jego zakresem.

Poza zakresem zainteresowania w niniejszym postępowaniu jest zatem kwestia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jako przynależne do postępowanie w zakresie pozwolenia na budowę. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach służy bowiem wyłącznie ocenie, czy planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, a przedmiotem tej oceny są założenia, które przedstawia wnioskodawca we wniosku i karcie informacyjnej przedsięwzięcia składanej wraz z wnioskiem i w ramach prowadzonego postępowania (co miało miejsce w rozważanym przypadku). W ocenie Kolegium podobnie, jak w ocenie organu I instancji karta informacyjna inwestycji (po uzupełnieniu) w sposób wyczerpujący opisuje i odnosi się do uwarunkowań wymaganych przepisem art. 63 ustawy.

Powyższe odnosi się również do zarzutu błędu w ustaleniach kręgu stron postępowania. Z karty informacyjnej wynika, iż zakres oddziaływania inwestycji będzie się mieścił w granicach działki inwestycyjnej i drogi dojazdowej. Co za tym idzie brak jest podstaw do przyjęcia odmiennego niż organ I instancji kręgu stron postępowania. Decyzja organu pierwszej instancji zawiera elementy określone przez przepisy ustawy. Ponowna natomiast ocena materiału dowodowego w sprawie, dokonana przez Kolegium jest zbieżna z oceną organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że organy administracji zobowiązane są do stosowania obowiązujących norm prawnych. Jeśli zatem w ustalonej sytuacji faktycznej brak przepisu, który pozwoliłby na odmowę wydania konkretnego rozstrzygnięcia, organ nie może nie uwzględnić złożonego wniosku. Brak jest także podstaw prawnych i możliwości zakładania na etapie oceny przedsięwzięcia, iż np. w rzeczywistości zakres podejmowanych działań i w konsekwencji oddziaływania na środowisko spowodowany realizacją inwestycji będzie inny, niż deklarowany przez inwestora i wynikający z Karty informacyjnej przedsięwzięcia. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Wniosek inwestora określa zakres żądania i przedsięwzięcia, a więc jednocześnie zakres ten determinuje organ prowadzący postępowanie w sprawie, nie można natomiast odnosić się do potencjalnego stanu faktycznego. W przypadku niestosowania się natomiast przez Inwestora do wymagań prawa, dopiero w przyszłości możliwa byłaby ingerencja właściwych organów kontrolnych.

M.P. wniosła od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji:

- naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

- że zostały wydane bez należytego rozstrzygnięcia wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie, w szczególności nie wyjaśniono rozbieżności pomiędzy opinią Inspekcji Sanitarnej, a opinią Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska,

- że o toczącym się postępowaniu nie zawiadomiono wszystkich zainteresowanych w sprawie.

Przy tak postawionych zarzutach skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji. W uzasadnieniu zarzutów skarżąca podniosła, że Kolegium w całości podzieliło zapatrywania Wójta mimo, iż te dotknięte były istotnymi brakami oraz uchybieniami.

Powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu. Dodatkowo wskazała, że mimo, że w decyzji SKO mowa jest o tym, iż Wójt dokonał należytej oceny istnienia lub nieistnienia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, która została rzekomo podjęta "na podstawie należytego rozpoznania", to jednak brak w aktach sprawy informacji, na czym to rozpoznanie miałoby polegać.

Podkreśliła, że zabudowania Państwa [....] [....] są w takiej samej odległości od inwestycyjnej działki (nr .....) jak zabudowania innych sąsiadów. Mimo, że bezpośrednio nie graniczą bezpośrednio z działką inwestycyjną, hala produkcyjna powstanie naprzeciwko ich domu, w takiej samej odległości w jakiej znajdują się zabudowania innych sąsiadów - bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji. Kolegium winno było ocenić, czy działka Państwa [....] pozostaje w sferze oddziaływania inwestycji, która nie jest domem jednorodzinnym, ale halą produkcyjną. Tymczasem organ administracji stwierdził, iż jedynie właściciele działek, które bezpośrednio graniczą z działką inwestycyjną, mogą być stronami postępowania. Skarżąca nie zgadza się z takim poglądem.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, biorąc pod uwagę brak nowych zarzutów, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko. Kolegium wskazało, że zarzuty skargi znane były organowi II instancji na etapie postępowania odwoławczego i w sposób szczegółowy się do nich odniesiono. W szczególności wyjaśniono przyczynę, dla której podzielono opinię RDOŚ w K. z dn. 4 marca 2014r. (orzekającą o braku obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko), a nie uwzględniono opinii PPIS w O. z dn. 28 lutego 2014 r. (stwierdzającej obowiązek przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz.1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów, a także okoliczności niniejszej sprawy wynikające z akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego oraz przebiegu postępowania należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Biorąc pod uwagę powyższe reguły sądowej kontroli administracji publicznej, Sąd uznał również, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie podjął właściwych w zaistniałych okolicznościach ustaleń, których wynikiem byłoby zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), dalej "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku". Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W niniejszej sprawie organy słusznie zakwalifikowały przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a to na podstawie w § 3 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (instalacje do produkcji kotłów, zbiorników, kadzi lub innych pojemników z blach).

W przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowania poprzedzone jest postępowaniem prowadzącym do określenia, czy wobec tego przedsięwzięcia będzie istniał obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt. 2 ustawy). Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2).

Zgodnie zaś z art. 64 ustawy postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zgodnie z art. 65 ust. 3, uzasadnienia postanowień, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2 ustawy, niezależnie od wymagań wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, powinny zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy wydawaniu postanowień. Zgodnie z art. 65 ust. 2 na postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1, przysługuje zażalenie.

Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Zgodnie natomiast z art. 84 ust. 1 i 2 ustawy w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy stanowi, że uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać - w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Zasadniczym powodem uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji jest brak rzetelnego odniesienia się w uzasadnieniach decyzji, co do przyczyn odstąpienia od stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Organy dysponowały bowiem dwiema opiniami o sprzecznych konkluzjach – opinią Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia tej oceny oraz opinią Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który potrzebę taką stwierdził. Jest oczywistym, że "opinia" jest niewiążącym wyrażeniem stanowiska przez organ oraz również i to, że każda z nich wydawana jest w ramach innych kompetencji merytorycznych organów opiniujących. Niemniej jednak organy były obowiązane szczegółowo uzasadnić, z jakich powodów nie uwzględniły opinii PPIS. Oceny tej w przywołanych aktach administracyjnych brakuje, a organy ograniczyły się od zrelacjonowania faktu pozyskania jednej i drugiej opinii oraz ich treści, co powoduje, że decyzje nie poddają się kontroli sądowej w tym zakresie.

Jakkolwiek opiniami ww. organów organ wydający postanowienie nie jest związany, to jednak nie może treści którejkolwiek z nich pominąć. Podejmując istotną przecież nie tylko dla środowiska, ale i dla stron postępowania decyzję, organ ma obowiązek poddać analizie wszystkie dowody i materiały w sprawie zgromadzone. Dlatego organ odwoławczy winien był dostrzec braki dotyczące analizy opinii. Brak dokładnego uzasadnienia, z jakich powodów organ nie uwzględnił opinii PPIS stanowi istotne uchybienie wydanej w sprawie decyzji i jest naruszeniem art. 63 ustawy. Lakoniczny sposób wskazania czynników, które przesądziły - zdaniem organów obu instancji - o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko - jest także naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a. Wymienione bowiem przez organy uwarunkowania (w tym np. skala i rodzaj przedsięwzięcia, wielkość zajmowanego terenu) nie zawierają odniesienia i ustosunkowania się do tez ww. opinii PPIS, przekonującego, iż zasadne było odstąpienie w sprawie od potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Taki sposób uzasadnienia decyzji nie pozwala na poznanie przesłanek, którymi kierował się organ ją wydający.

Trafnie podniosła skarżąca, że organy nie wyjaśniły rozbieżności pomiędzy całkowicie przeciwstawnymi obiema opiniami: opinii RDOŚ w K. z 4 marca 2014r. (orzekającej o braku obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko) i opinii PPIS w O. z 28 lutego 2014 r. (stwierdzającej obowiązek przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). W decyzji organu I instancji brak jest szczegółowego odniesienia się i uzasadnienia dokonanego wyboru pomiędzy sprzecznymi stanowiskami organów opiniujących. Organ I instancji nie wyjaśnił dogłębnie, dlaczego swe rozstrzygnięcie oparł na opinii RDOŚ, a nie dał wiary opinii PPIS. Organ odwoławczy kwestie te pominął, czym naruszył art. 138 K.p.a.

Treść przywoływanej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jest wynikiem implementacji do porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej, kilku dyrektyw unijnych dotyczących ochrony środowiska, w tym Dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne nr 85/337/EWG. Zgodnie z jej preambułą, najlepsza polityka ochrony środowiska naturalnego polega raczej na zapobieganiu powstawaniu zanieczyszczeń i zagrożeń u źródła niż na późniejszych próbach przeciwdziałania ich skutkom. Konieczne jest również uwzględniania tych skutków w środowisku w możliwie najwcześniejszej fazie we wszystkich procesach planowania technicznego i podejmowania decyzji, w tym celu właśnie przewidziano wprowadzenie procedur oceniających takie skutki. Innymi słowy, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach rzeczywiście ma służyć przywołanym wyżej celom, to nie może być traktowane wyłącznie jako "uciążliwość" w pozyskaniu kolejnego dokumentu niezbędnego do dalszych działań inwestycyjnych.

Sąd podkreśla, że nie przesądza w niniejszym wyroku o konieczności stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wskazuje jedynie, że opisane wyżej uchybienia muszą zostać usunięte przez organy. Decyzja o potrzebie, bądź braku potrzeby, przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko musi zostać należycie uzasadniona, a jej wydanie musi być poprzedzone wnikliwą analizą sprzecznych wniosków wyrażonych w opiniach RDOŚ i PPIS.

Słusznie organ odwoławczy stwierdził, że w uzasadnieniu decyzji wydawanej bez oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, oprócz wymagań wynikających z przepisów K.p.a. (uzasadnienia prawnego i faktycznego), należy zawrzeć informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy wydawaniu postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy). Błędnie jednak ocenił, że takie ustalenia w wystarczającym zakresie zawiera decyzja organu I instancji. Nie wystarczy sformułowanie przez organ I instancji w uzasadnieniu, że analiza była wnikliwa i dogłębna. Organ I instancji winien był wystąpić do organów opiniujących, tj. RDOŚ i PPIS o wzajemne ustosunkowanie się do skrajnie odmiennych wniosków opinii, celem uzyskania wyczerpującego stanowiska obu organów opiniujących, co umożliwiłoby dopiero wnikliwe rozpatrzenie sprawy przez organ wydający decyzję co do wzajemnie sprzecznych wniosków opinii. Ponadto nie można wykluczyć, że wzajemne zapoznanie obu organów opiniujących z wydanymi opiniami doprowadziłoby do zajęcia przez RDOŚ i PPIS ostatecznie zbieżnych stanowisk. Takich kroków jednak organy z niezrozumiałych względów nie podjęły w niniejszej sprawie.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że organ odwoławczy naruszając przepisy postępowania uznał, że decyzja organu I instancji odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 ustawy.

Z powodu przedstawionych powyżej wad i uchybień proceduralnych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji będzie obowiązany uzupełnić zgromadzony w sprawie materiał dowodowy poprzez skonfrontowanie sprzecznych wniosków wynikających z opinii RDOŚ i PPIS, następnie poddać go analizie oraz sanować pozostałe wykazane przez Sąd uchybienia postępowania oraz należycie uzasadnić orzeczenie, wyjaśniając wszelkie wątpliwości stron w sprawie, z uwzględnieniem wymagań wynikających z art. 107 § 3 K.p.a. oraz z art. 85 ustawy.

Wyjaśnienie ww. rozbieżności w ramach prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego może mieć też wpływ na ustalenie właściwego kręgu stron w sprawie, w tym w szczególności na ocenę organu, czy działka I.M. i A.M. pozostaje w sferze oddziaływania planowanej inwestycji polegającej na budowie hali produkcyjnej.

Mając powyższe na uwadze skarga zasługuje na uwzględnienie, dlatego Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a.

Podstawą uchylenia decyzji organu pierwszej instancji był art. 135 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro także i ta decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania, jej uchylenie stało się konieczne.

Na marginesie jedynie Sąd wskazuje, że istniejąca pomiędzy uczestnikami postępowania rozbieżność co do oceny bieżącej działalności S.L. nie mieści się w granicach sprawy administracyjnej ze skargi na decyzję w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oddziaływania na środowisko. Także ocena jakości drogi prowadzącej do inwestycji i możliwości wykorzystania jej do planowanej inwestycji wykracza poza granice niniejszej sprawy. Słusznie również organ odwoławczy stwierdził, że inne niż dotyczące oddziaływania na środowisko szczegółowe aspekty procesu inwestycyjnego nie podlegają ocenie w niniejszym postępowaniu, ale w innych postępowaniach (np. w przedmiocie pozwolenia na budowę). Poza zakresem niniejszej sprawy jest zatem kwestia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 457 zł, na którą składa się kwota uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 200 zł, koszt zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.