Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1885/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 153 ust 1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art 51 pkt1 ust 2
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2012 r. sprawy ze skargi G. O. i J. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. - oddala skargę -


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1885/11

UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...].09.2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy C. z dnia [...].06.2011 r., odstępujące od nakładania obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji złoża piasku W. I na działkach o numerach ew. [...] i [...] we wsi W. gmina C.. Organy obu instancji wskazały, że w sprawie tej, wszczętej pod rządami ustawy Prawo ochrony środowiska i nie zakończonej decyzją ostateczną należało stosować - w myśl art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227) - przepisy dotychczasowe. Stwierdziły następnie, że nie mieści się ona w § 3 ust. 1 pkt 40a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko {Dz.U. Nr 257 poz. 2573 ze zm.). Projektowane wydobycie kopalin ze złoża metodą odkrywkową ma być bowiem dokonywane na obszarze nieprzekraczającym 2 ha, w wymiarze mniejszym niż 20 000 m3 rocznie, a działalność ta ma być prowadzona bez użycia materiałów wybuchowych (dane z karty informacyjnej przedsięwzięcia). Nadto organy dostrzegły, że obszar ten jest objęty odstępstwem przewidzianym w § 3 ust. 3 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia 5.05.2005 r. w sprawie utworzenia M. Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 105, poz. 2946), a więc spełnienie warunków tożsamych z określonymi w przytoczonym § 3 ust. 1 pkt 40a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - dopuszcza realizację tej inwestycji na terenie M. Obszaru Chronionego Krajobrazu.

Organy wskazały nadto, że jakkolwiek teren ten nie ma opracowanego planu zagospodarowania przestrzennego, to przyjęte Studium oznacza ten teren symbolem Tg, jako tereny górnicze. Wystąpienia Wójta o opinie co do obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko tego przedsięwzięcia skierowane do Starosty M. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M potwierdziły nadto brak konieczności sporządzania takiego raportu. Organ odwoławczy odnosząc się do

zarzutów sformułowanych w zażaleniu zauważył także, iż z informacji o zamierzonej inwestycji nie wynika, by prowadziła ona do zniszczenia chronionych gatunków, a oddziaływanie na środowisko zamknie się w granicach własności nieruchomości, na której udokumentowane jest złoże.

We wniesionej skardze G. O. i J. O. zarzucili wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 51 pkt 1 Poś argumentując, iż sporządzenie owego raportu było w rozpatrywanej sprawie obligatoryjne. Zarzucono nadto naruszenie przepisów postępowania zaznaczając, iż działania organów podjęte w tej sprawie rażąco naruszały prawo, niedokładnie wyjaśniono stan faktyczny i nie ustosunkowano się do wszystkich zarzutów skarżących.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie naruszyło przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie doszło także do naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Sąd miał w szczególności na względzie ocenę prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22.01.2009 r sygn. akt IV SA/Wa 1773/08.

Trafnie przyjęły organy obu instancji, iż w sprawie tej, jako niezakończonej decyzją ostateczną w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227) w myśl art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko znajdowały zastosowanie przepisy dotychczasowe - ustawy Prawo ochrony środowiska (określanej dalej Poś). Nie jest przy tym trafne stanowisko skarżących, że realizacja tej inwestycji winna zostać zakwalifikowana jako mieszcząca się w hipotezie art. 51 ust. 1 Poś. Byłoby tak, gdyby z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - znajdującego zastosowanie w tej sprawie w oparciu o art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - obowiązek taki wynikał, przez zestawienie opisu zamierzonego przedsięwzięcia z treścią tego przepisu. Jest jednak inaczej, bowiem prawodawca wprowadzając ograniczenie w nałożeniu tego obowiązku, nie odniósł go w sposób obligatoryjny do projektowanego przedsięwzięcia, mając na uwadze jego charakterystykę wynikającą z karty informacyjnej. Z tych przyczyn zastosowanie do niego znajdował ust. 2 art. 51 Poś w zw. z ust. 2 tego artykułu. Wskazuje na to brzmienie § 3 ust. 1 pkt 40a tego rozporządzenia, który stanowił: 1. Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: ‘

40) wydobywanie kopalin:

a) ze złoża metodą odkrywkową, w zakresie niewymienionym w § 2 ust. 1 pkt 26 lit. a

(obszar górniczy nie mniejszy niż 25 ha), z wyłączeniem wydobywania kopalin pospolitych na obszarze o powierzchni nieprzekraczającej 2 ha i wydobyciu nieprzekraczającym 20.000 m3 rocznie, jeżeli działalność jest prowadzona bez użycia materiałów wybuchowych i poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Zamierzona działalność wydobywcza została przedstawiona w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, w sposób pozwalający na podzielenie stanowiska organów obu instancji. Projektowane wydobycie kopalin ze złoża metodą odkrywkową ma być bowiem prowadzone na obszarze nieprzekraczającym 2 ha, w wymiarze mniejszym niż 20 000 m3 rocznie, a działalność ta ma być prowadzona bez użycia materiałów wybuchowych. Jednocześnie należy zauważyć, iż jak trafnie wskazują organy obu instancji, również przepisy rozporządzenia nr [..] Wojewody [...] z dnia 5.05.2005 r. w sprawie utworzenia M.Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 105, poz. 2946) nie nałożyły obligatoryjnego obowiązku w tym zakresie. Nie wykluczyły bowiem możliwości realizacji tak zakreślonej eksploatacji złóż piasku na terenie M. Obszaru Chronionego Krajobrazu. Należy mieć nadto na uwadze, że w okolicy również prowadzona jest działalność polegająca na wydobywaniu piasku, stąd cały ten obszar (także planowanej inwestycji) w Studium figuruje jako tereny górnicze. Na marginesie należy zaznaczyć, że

Skarżący także zajmują się taką działalnością, o czym świadczą akta administracyjne sprawy. Nadto skarżący nie wykazali w jaki sposób realizacja tego zamierzenia miałaby negatywnie wpłynąć na środowisko (zarówno zażalenie jak i skarga zawierały wyłącznie ogólnikowe stwierdzenia). Inwestor legitymuje się prawem do przedmiotowego terenu, a jego tytuł prawny i wynikające stąd uprawnienia doznają konstytucyjnej ochrony. Znamienne jest także, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku z dnia 22.01.2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1773/08, mającym znaczenie w tej sprawie, dokonując oceny uprzednio wydanej decyzji SKO w S., uchylającej decyzję Wójta Gminy C. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i przekazującej mu sprawę do ponownego rozpoznania, nie dopatrzył się naruszenia art. 53 Poś, który zapewniał możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany był raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zaakceptował fakt ,iż raport taki nie był dla tego przedsięwzięcia sporządzany. Nie wskazał równocześnie, iż ponowne wydanie decyzji środowiskowej winno zostać poprzedzone sporządzeniem takiego raportu (co uczyniłby w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., gdyby uznał taką potrzebę). Tym prawomocnym wyrokiem WSA dotyczącym decyzji środowiskowej dla tego przedsięwzięcia, postrzeganej w kontekście uprzednich wymagań poprzedzających jej wydanie, związany jest zarówno Sąd obecnie rozpoznający tę sprawę, jak i organy w niej orzekające. Odnosząc się do zarzutów skargi, należy jednocześnie zauważyć, iż skarżone postanowienia nie przesądzają jeszcze o możliwości realizacji tego wydobycia. Zamierzone przedsięwzięcie mogłoby bowiem zostać zrealizowane na tym obszarze dopiero po uzyskaniu szeregu innych aktów. W tym przede wszystkim po wyłączeniu tych gruntów z produkcji leśnej, co mogłoby nastąpić tylko w planie zagospodarowania przestrzennego. Następnie po uzyskaniu koncesji oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która dotychczas nie została wydana dlatego przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutów skargi należy także zauważyć, iż dopiero w ramach kontroli decyzji środowiskowej będzie istniała możliwość oceny legalności wskazanego w skardze postanowienia Starosty Powiatowego w M z dnia [...].07.2011 r. nr [...], uzgadniającego warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, przed wydaniem dla niego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, od którego zażalenie nie przysługiwało.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.

\