Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2305/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 12 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 60
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Sędzia NSA Irena Kamińska (spr.), Sędzia del. WSA Andrzej Góraj, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 czerwca 2014 r. sygn. akt II SAB/Łd 56/14 w sprawie ze skargi S.M. na bezczynność Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek S.M. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 7 marca 2014 r. S.M. zwrócił się do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii decyzji, stwierdzającej przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie przez J.W., pełniącego obowiązki Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi.

Pismem z dnia 17 grudnia 2013 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi poinformował S.M., że J.W. pełniący obowiązki Łódzkiego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego "posiada wykształcenie wyższe oraz uprawnienia budowlane bez ograniczeń".

W piśmie z dnia 21 marca 2014 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wyjaśnił, że prawo uzyskania dostępu do informacji nie obejmuje nośników, czy też źródeł informacji tj. form, w jakich ta informacja występuje, np. dokumentów. Tym samym, zakres przedmiotowy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej: u.d.i.p.), nie obejmuje nośników, czy też źródeł informacji, a jedynie samą informację. Prawo do informacji obejmuje prawo dostępu do informacji publicznej, nie zaś prawo domagania się doręczenia samego egzemplarza dokumentu, w którym informacja publiczna może być zawarta. Organ wskazał, że nie ma zatem podstaw prawnych do doręczenia kopii żądanej decyzji, ponieważ dokument ten tylko w części zawiera treść mającą charakter informacji publicznej.

Pismem z dnia 24 marca 2014 r. S.M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zawartej w jego wniosku z dnia 7 marca 2014 r. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do podjęcia czynności w terminie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Podkreślił, że we wniosku z dnia 7 marca 2014 r. jednoznacznie wskazał, że chciałby uzyskać informację w postaci kopii wskazanego dokumentu, który zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 6 marca 2007 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników niebędących członkami korpusu służby cywilnej zatrudnionych w urzędach administracji rządowej i pracowników innych jednostek (Dz.U. nr 45, poz. 290) stanowi dokument potwierdzający obligatoryjnie posiadanie przez osobę pełniącą funkcję wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego uprawnień budowlanych bez ograniczeń. Dokument ten dotyczy osoby, która aktualnie pełni funkcję publiczną, zatem również zawarte w nim dane osobowe nie są prawnie chronione (dotyczą czynnego funkcjonariusza publicznego), natomiast sam dokument złożony w organie publicznym w celu jego ustawowego wykorzystania - utracił przez to charakter prywatności. Skarżący stwierdził, że stanowisko organu jest wewnętrznie sprzeczne, bowiem z jednej strony twierdzi się, że żądana kopia decyzji administracyjnej nie stanowi informacji publicznej, a z drugiej, że jest to dokument nie podlegający udostępnieniu jako nośnik informacji, która tylko częściowo ma charakter publiczny. Jego zdaniem, w przypadku, gdy organ jest w posiadaniu żądanego dokumentu, ale odmawia udostępnienia jego kopii, obowiązany jest podać tego konkretne przyczyny i dokonać tego w formie decyzji administracyjnej, wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tymczasem organ nie wydał żadnej decyzji i nie udostępnił informacji. Na marginesie wskazał, że ten sam organ udostępniał już kopie wydawanych decyzji administracyjnych, jednakże nie dotyczyły one osoby wskazanego inspektora nadzoru budowlanego.

W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu, zakres przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie obejmuje nośników, czy też źródeł informacji, a jedynie samą informację. Prawo do informacji obejmuje prawo dostępu do informacji publicznej, nie zaś prawo domagania się doręczenia samego egzemplarza dokumentu, w którym informacja publiczna może być zawarta. Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, a obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział tylko w wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia. Jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powinien powiadomić pismem podmiot żądający udostępnienia informacji, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa. Zaznaczył, że po rozpatrzeniu wniosku S.M. z dnia 19 września 2013 r. o udzielenie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej między innymi informacji dotyczącej pełniącego obowiązki WINB w Łodzi – J.W. dotyczącej: posiadanego przygotowania zawodowego do pełnienia obowiązków WINB (rodzaj i nazwa ukończonej szkoły, kierunek - specjalizacja, posiadane uprawnienia), pismem z dnia 17 grudnia 2013 r. udostępnił żądaną informację publiczną.

Na rozprawie w dniu 9 czerwca 2014 r. S.M. podniósł, iż wniosek o udostępnienie informacji publicznej w żądanej formie związany był ze sprzecznymi informacjami, udzielanymi przez Wojewodę Łódzkiego i Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi co do zakresu uprawnień budowlanych J.W. Wniósł nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów osobistego stawiennictwa na rozprawie, przedkładając stosowne zestawienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 23 czerwca 2014 r. o sygn. akt II SAB/Łd 56/14 zobowiązał Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi do załatwienia wniosku S.M. z dnia 7 marca 2014 roku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku. Ponadto Sąd ten stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, oraz zasądził od Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi na rzecz S.M. kwotę 196, 95 (sto dziewięćdziesiąt sześć 95/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wykazał, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie zgodził się też z oceną organu, żądanie udostępnienia przedmiotowego dokumentu nie stanowi informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., bowiem za taką organ uważa wyłącznie samą informację o poziomie wykształcenia funkcjonariusza publicznego, wskazującą na jego przygotowanie merytoryczne do sprawowania określonej funkcji w administracji publicznej, nie zaś nośnik takiej informacji w postaci konkretnego świadectwa kwalifikacji, stanowiącego dokument prywatny funkcjonariusza publicznego. Sąd ten wskazał, że dostęp do informacji publicznej – w rozumieniu art. 61 Konstytucji RP oraz przepisów omawianej ustawy – został przez ustawodawcę przewidziany jako jedna z wolności i praw politycznych. Obejmuje on zarówno prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, jak i osób pełniących funkcje publiczne (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Konfrontując powyższe z zapisem art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. należy WSA w Łodzi podniósł, iż informację publiczną stanowi nie tylko treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, w tym do osób pełniących funkcje publiczne, ale także same te dokumenty. Są to zarówno dokumenty wytworzone przez organy administracji, jak i te, których organ używa, nawet jeśli nie pochodzą one wprost od organów administracji.

Konkludując Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, iż dokumenty związane z zajmowanym przez funkcjonariusza publicznego stanowiskiem lub pełnioną funkcją, a w szczególności dokumenty wskazujące na poziom jego kompetencji (kwalifikacji) do sprawowania funkcji publicznej, stanowią informacje publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i to nie tylko w zakresie samej treści owej informacji ale także jej formy. Przez to – że świadectwo kompetencji funkcjonariusza, wskazujące na poziom jego zdatności do wykonywania władzy publicznej zostało przedłożone przez owego funkcjonariusza w organie tej władzy, w czasie kiedy jeszcze aplikował o określoną funkcję publiczną bądź już w okresie pełnienia tej funkcji – utraciło ono walor dokumentu prywatnego i uległo przekształceniu w źródło informacji publicznej na temat kompetencji osoby, sprawującej funkcję publiczną, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił również, że skoro żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów omawianej ustawy, to ewentualna odmowa jej udzielenie mogła nastąpić wyłącznie w formie przewidzianej w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., ze wszystkimi elementami zastrzeżonymi dla decyzji administracyjnej, nie zaś w formie pisma, które nie stanowiąc władczego załatwienia wniosku, wymyka się merytorycznej kontroli sądu administracyjnego. Niezałatwienie przez organ wniosku skarżącego w prawem przewidziany sposób, w zastrzeżonym do tego terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.ip.), stanowiło o jego bezczynności. Dlatego Sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, stawiając orzeczeniu sześć zarzutów.

Po pierwsze, naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p. przez uznanie, że informacja publiczna to nie tylko informacja treściowa, ale również jej nośnik w postaci dokumentu.

Po drugie, naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 2 u.d.i.p. oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP przez przyjęcie, że prawo do informacji publicznej obejmuje nie tylko uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, oraz prawo wglądu do dokumentów urzędowych, ale również prawo do uzyskania samego dokumentu lub jego odpisu (kserokopii).

Po trzecie, naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. przez uznanie, że przez udostępnienie informacji publicznej o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach należy rozumieć udostępnienie dokumentów informację taką zawierających.

Po czwarte, naruszenia art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez uznanie, że powinną formą załatwienia sprawy jest decyzja administracyjna, w sytuacji kiedy kserokopia dokumentu jako nośnik informacji publicznej nie jest informacją publiczną, a tym samym nie została objęta hipotezą wskazanej normy.

Po piąte, naruszenie art. 1 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 p.p.s.a. przez wadliwą kontrolę zgodności z prawem działań organu i błędne przyjęcie, że pozostaje on w bezczynności w zakresie załatwienia wniosku S.M. z dnia 7 marca 2014 r., w wyniku czego Sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę.

Po szóste, naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez zamieszczenie wadliwych wskazań co do dalszego postępowania.

Skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację na poparcie powyższych zarzutów. Zarazem wskazał, że żądane informacje w postaci rodzaju i nazwy ukończonej przez J.W. szkoły, kierunku i specjalizacji, posiadanych przez niego uprawnień – udostępniono pismem z dnia 17 grudnia 2013 r. Zaznaczył też, że nie wszystkie dane znajdujące się w decyzji stwierdzającej posiadanie uprawnień zawodowych stanowią informację publiczną.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną S.M. wniósł o jej oddalenie. Zauważył w niej, że niezrozumiały jest opór organu w udostępnieniu żądanej informacji publicznej, gdy informacja ta dotyczy osoby, która sprawuje kierownicze stanowisko w łódzkim nadzorze budowlanym, powołanej do pełnienia obowiązków organu przez Wojewodę Łódzkiego. Zdaniem S.M. od takiej osoby prawo wymaga legitymowania się uprawnieniami budowlanymi bez ograniczeń. Skarżący jako obywatel państwa ma prawo wiedzieć, czy osoba podpisująca decyzje administracyjne w jego sprawach, spełnia wymagane prawem warunki w zakresie posiadania pełnych uprawnień budowlanych. Obywatel mając wątpliwości co do przedstawionej mu informacji ma prawo wystąpić o jej przedstawienie w postaci kopii dokumentu o charakterze decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Istota sprawy i zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do kwestii tego, czy każda osoba posiada prawo do zapoznania się z informacjami świadczącymi o spełnieniu przez funkcjonariusza publicznego wymogów prawnych pełnienia danej funkcji publicznej – ujętymi na nośniku pierwotnym, na którym informacje te zostały utrwalone. Innymi słowy, czy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ma udostępnić informacją dotyczącą kwalifikacji funkcjonariusza publicznego zarówno co do jej treści, jak i formy. W analizowanej sprawie materia ta dotyczy kopii decyzji, stwierdzającej przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie przez J.W., pełniącego obowiązki Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi.

W pierwszej kolejności zweryfikować należy ocenę Sądu pierwszej instancji, że objęta wnioskiem informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., dalej: u.d.i.p.). Zapatrywanie to potwierdza już jednoznacznie art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) tej ustawy. Przepis ten stanowi wprost, że udostępnieniu podlega informacja publiczna o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Żądane zaś przez S.M. dokumenty poświadczające przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie dotyczą właśnie piastuna organu – Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi – w osobie J.W. Nie budzi zatem wątpliwości, że prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyjął w zaskarżonym wyroku, że wskazany przepis odnosi się do informacji objętej w sprawie wnioskiem z dnia 7 marca 2014 r.

Kolejno przejść należy do rozważenia zasadniczego problemu, stanowiącego istotę sporu w sprawie, w postaci formy, w jakiej udostępnieniu ma podlegać rzeczona informacja. W tym kontekście zauważyć należy, że w myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p., udostępnieniu podlega jako informacja publiczna "treść i postać dokumentów urzędowych", w tym "w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć". Wynika z tego wprost, że dokumenty urzędowe podlegają udostępnieniu nie tylko w zakresie swojej treści, ale i formy, a więc w postaci niezmienionej – tak, jak funkcjonują w obrocie. Jak przy tym zauważa się w orzecznictwie, bez znaczenia jest to, w jaki sposób dokumenty te znalazły się w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą, a zatem przepis ten dotyczy wszystkich dokumentów urzędowych znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej, a nie tylko tych, które sam ten organ wytworzył (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., I OSK 155/12). Pojęcie dokumentu urzędowego definiuje art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Wskazuje on, że dokumentem urzędowym w rozumieniu tej ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Definicję funkcjonariusza publicznego podaje zaś art. 115 § 13 pkt tego Kodeksu. Wskazuje on w pkt 4, że funkcjonariuszem publicznym jest osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych. Funkcjonariuszem może być zatem też osoba upoważniona do wydawania tych decyzji jako organ samorządu zawodowego.

W tym miejscu przeanalizować należy przedmiot wniosku S.M. z dnia 7 marca 2014 r. Jest nim decyzja, która potwierdza uprawnienia budowlane osoby piastującej funkcję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wymagane od osoby zajmującej tę funkcję w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 lutego 2010 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników niebędących członkami korpusu służby cywilnej zatrudnionych w urzędach administracji rządowej i pracowników innych jednostek (Dz. U. Nr 27, poz. 134 ze zm.). Zgodnie z załącznikiem nr 3 tego rozporządzenia, tabelą IV, poz. VII, pkt 1, od osoby piastującej funkcję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wymaga się wykształcenia wyższego oraz uprawnień budowlanych bez ograniczeń, jak również co najmniej 7 lat pracy. Uprawnienia budowlane, stosownie do art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) stwierdzane są zaś decyzją wydaną przez organ samorządu zawodowego. Decyzja ta stanowi decyzję administracyjną w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie wskazano, że decyzja administracyjna jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., zawiera bowiem treść oświadczenia woli, utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego (zob. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2012 r., I OSK 609/12). W analizowanej sprawie wniosek dotyczy oświadczenia woli właściwego organu samorządu zawodowego, podpisanego przez upoważnione do tego osoby.

Przedmiotem żądania S.M. są zatem dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., stanowiące w świetle art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) i pkt 4 lit. a) informację publiczną. Tym samym powinny zostać udostępnione skarżącemu zarówno co do treści, jak i postaci, zgodnie z jego wnioskiem.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela zatem zapatrywanie Sądu pierwszej instancji, że dokumenty związane z zajmowanym przez funkcjonariusza publicznego stanowiskiem lub pełnioną funkcją, a w szczególności dokumenty wskazujące na poziom jego kompetencji (kwalifikacji) do sprawowania funkcji publicznej, stanowią informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. – i to nie tylko w zakresie samej treści owej informacji ale także jej formy. Przez to, że świadectwo kompetencji funkcjonariusza, wskazujące na poziom jego zdatności do wykonywania władzy publicznej zostało przedłożone przez owego funkcjonariusza w organie tej władzy w związku z wolą objęcia danej funkcji publicznej – przekształcone zostało ono w źródło informacji publicznej na temat kompetencji osoby, sprawującej funkcję publiczną, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.d.i.p. Nie może być zatem traktowane jako dokument prywatny.

Warto nadmienić, że za przyjętym zapatrywaniem przemawia – obok przedstawionej wykładni literalnej i systemowej – interpretacja funkcjonalna, wszak tylko mając dostęp do dokumentów obywatel może samodzielnie i w sposób bezpośredni zweryfikować, czy osoba, z której czynnościami prawo wiąże konsekwencje, jest w rzeczywistości umocowana prawnie do ich podejmowania. Należy przykładowo wskazać, że w sytuacji, gdyby decyzję w sprawie obywatela podpisywała osoba nieposiadająca wymaganych uprawnień, wówczas decyzja taka mogłaby podlegać stwierdzeniu nieważności jako rażąco naruszająca prawo na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wypada także dodać, że dopuszczalność zapoznania się przez każdego z dokumentami urzędowymi potwierdzającymi spełnienie przez funkcjonariusza publicznego wszystkich przesłanek, od których jest uzależnione piastowanie danej funkcji, służy realizacji wyrażonego w preambule Konstytucji RP celu, w postaci zapewnienia rzetelności i sprawności działaniu instytucji publicznych.

Dodać też warto, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, osoba ubiegająca się o funkcję publiczną musi godzić się z zainteresowaniem publicznym co do jej osoby w aspekcie łączącym się z tą funkcją (tak w wyroku TK z 21 października 1998 r., K 24/98). Dostępność informacji o osobie pełniącej funkcję publiczną, które zdeterminowały jej wybór do pełnienia tej funkcji, pozwala także na zapewnienie efektywności wyrażonej w art. 60 ustawy zasadniczej konstytucyjnej zasadzie równego dostępu obywateli do służby publicznej (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., I OSK 2488/13).

Podkreślić należy, że wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie fakt, iż wnioskodawca wnosi o kserokopię decyzji, a nie o ich oryginały – nie ma znaczenia dla zakwalifikowania dotyczących ich informacji jako informacji publicznej w postaci dokumentu urzędowego. Wierna kserokopia decyzji przekazana przez podmiot zobowiązany pozwala bowiem poznać zarówno "treść", jak i "postać" dokumentu urzędowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego całkowicie błędny jest zatem pogląd organu, że skoro osoba żąda kserokopii dokumentu urzędowego, to tym samym nie znajduje zastosowania art. 6 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 u.d.i.p. i w konsekwencji organ nie ma obowiązku przekazać informacji. Przyjęcie zapatrywania skarżącego kasacyjnie w tym zakresie byłoby sprzeczne z wolą ustawodawcy, podważając jednocześnie stosowanie przytoczonej normy. Stąd zarzutów skargi kasacyjnej w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł uznać za usprawiedliwione. Podobnie ocenić należy stanowisko skarżącego kasacyjnie, że skoro na mocy art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych, to tym samym wnioskodawcy nie przysługuje prawo uzyskania samego dokumentu, jego odpisu bądź kopii. Wyjaśnić należy, że wskazany w tym przepisie wgląd obejmuje z przyczyn oczywistych oryginały dokumentów urzędowych, które muszą pozostać w dyspozycji organu. Nie zawęża on jednak stosowania art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p., w świetle których to przepisów każdy może domagać się przekazania informacji w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w ten sposób lub w tej formie. Jedną z tych form może być kserokopia dokumentu urzędowego. Skarżący kasacyjnie nie dostrzegł, że forma lub sposób udostępnienia żądanej informacji nie determinują jej charakteru i nie mogą pozbawiać jej przymiotu informacji publicznej.

Końcowo zaznaczyć należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącego kasacyjnie "że żądane informacje w postaci rodzaju i nazwy ukończonej przez J.W. szkoły, kierunku i specjalizacji, posiadanych przez niego uprawnień – udostępniono pismem z dnia 17 grudnia 2013 r.". Analiza tego pisma wskazuje, że podano w nim tylko, iż J.W. "posiada wykształcenie wyższe oraz uprawnienia budowlane bez ograniczeń". Odpowiedź ta – dalece lakoniczna – nie odpowiada treści żądania S.M., które dotyczyło wszak zdecydowanie bardziej szczegółowej materii, zwłaszcza co do uprawnień. Stąd wskazania Sądu pierwszej instancji odpowiadają dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a., a zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie uznać należy za nieusprawiedliwiony.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. Wniosek S.M. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oddalono, gdyż poniesienia tych kosztów na obecnym etapie postępowania przed sądem administracyjnym skarżący nie wykazał.