Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 155/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 13, art. 42
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Cisek (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Protokolant Szymon Krzyszczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 czerwca 2008r. sprawy ze skargi T.iJ.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miejska Wrocławia uchwałą z dnia [...] r. ([...]), działając na podstawie przepisów art.18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie terytorialnym (tj.Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 4 ustawy z dnia 4 października 1991 roku o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego w latach 1991-1995 oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 103, poz. 446) i art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 12 lipca 1984 roku o planowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1989 r., Nr 17, poz. 99 ze zm.) przyjęła plan uproszczony zagospodarowania przestrzennego osiedla G.–P. we W..

Zgodnie z zapisami zawartymi w załącznikach do tej uchwały, działki nr 21 i nr 22/1 AM - 15, obręb G. znajdują się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 52 MNj, dla którego część tekstowa planu przewiduje teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej do 2,5 kondygnacji, działki budowlane z obiektami mieszkaniowymi, usługami nieuciążliwymi, garażami, ogrodami przydomowymi, zielenią ogólnodostępną. W szczegółowych ustaleniach planu postanowiono, że teren oznaczony symbolem "52 - MNj" w chwili uchwalania planu zabudowany jest domami jednorodzinnymi, zróżnicowanymi wiekowo. Przy ustaleniach projektowanego użytkowania terenu, funkcję terenu pozostawiono bez zmian, przewidując jedynie zabudowę jednorodzinną (szeregową, bliźniaczą i wolnostojącą) na działkach od 300 - 600 m2 i wysokości do 2,5 kondygnacji, podpiwniczoną. Linię zabudowy określono w odległości 6 m od linii rozgraniczającej. Kalenice w zabudowie szeregowej równoległe do ulicy 8KD (oznaczone na rysunku planu). Dodatkowo, w ustaleniach szczegółowych wprowadzono wymóg stosowania się do ustaleń ogólnych zawartych w punkcie 2, podpunkt 2.3.k (konieczne uporządkowanie istniejącej zabudowy gospodarczej na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wyburzenie obiektów w złym stanie technicznym) oraz w punkcie 3, podpunkt 3.5 – 3.8, dotyczących ochrony stanowisk archeologicznych.

Prezydent W. decyzją z dnia [...] r. (nr [...]), działając na podstawie art. 104 KPA oraz art. 40 ust. 1 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.), ustalił na rzecz B.C. i J.Z. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, dla inwestycji obejmującej budowę domu mieszkalnego wielorodzinnego, o niskiej intensywności, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji przy ul. [...] we W., na działkach nr 21 i nr 22/1, AM – 15, obręb G.. Powyższa inwestycja miała obejmować budowę domu mieszkalnego wielorodzinnego, dwukondygnacyjnego, z poddaszem użytkowym pod stromym dachem oraz garażem na poziomie piwnic.

Pismem z dnia 12 grudnia 2005 r. E.N., M.N. oraz M.N. wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., z żądaniem stwierdzenia nieważności wymienionej wyżej decyzji Prezydenta W.. W uzasadnieniu wniosku podkreślono, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem ustaleń przewidzianych w przywołanym wyżej miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Plan ten przewidywał bowiem dla kwartału ulic [...] i [...] (obejmującego działkę Nr 150, AM - 15, obręb dawniej działki nr 21 oraz 22/1) budowę domów mieszkalnych jednorodzinnych do 2,5 kondygnacji. Wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalająca możliwość zabudowy wielorodzinnej, była zdaniem stron niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, a zatem z uwagi na treść art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, była dotknięta wadą nieważności.

Inwestor J.Z. doręczył do akt sprawy dokumentację z przetargu zakupu nieruchomości (działki nr 21 oraz 22/1) oraz stosowny akt notarialny (repertorium A [...]) z których wynikało, że kupując nieruchomości został zapewniony o ich przeznaczeniu w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową, bez zróżnicowania na zabudowę jednorodzinną i wielorodzinną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] r. ([...]), działając na podstawie art. 156 § 1 KPA w zw. z art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stwierdziło nieważność wskazanej powyżej decyzji Prezydenta Wrocławia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreślono przede wszystkim, iż podstawą polskiego systemu postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnych, która została ustanowiona przez przepis art. 16 § 1 KPA. Oznacza ona, iż ostateczne decyzje administracyjne mogą być wzruszone tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego lub w ustawach szczególnych. Nierozerwalnie z zasadą trwałości decyzji związane jest domniemanie prawidłowości decyzji, wyrażające się w tym, że ostateczne decyzje administracyjne funkcjonują w obrocie prawnym tak długo, dopóki nie zostaną wyeliminowane z niego przez nową decyzję, wydaną na odpowiedniej podstawie prawnej. Jednym ze sposobów wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego jest stwierdzenie jej nieważności. Przesłanki stwierdzenia nieważności, zarówno te pozytywne, jak i negatywne zostały wyczerpująco wyliczone w art. 156 KPA, w tym także poprzez odesłanie do przepisów szczególnych, na mocy art. 156 § 1 pkt 7 KPA. Oceniając zaistnienie przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji organ bada stan faktyczny, jak i prawny z daty wejścia do obrotu decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Ocena legalności badanej decyzji musi nastąpić na podstawie przepisów, które były podstawą jej wydania – w rozpatrywanej sprawie – na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ rozstrzygający wskazał, że zgodnie z przepisem art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z przepisami szczególnymi, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1. Stosownie do treści art. 46a ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub, w przypadku, gdy nie sporządzono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacjach określonych w art. 13 ust. 1, a decyzja została wydana po powstaniu obowiązku jego sporządzenia. Z przywołanych przepisów jednoznacznie wynika, że w obowiązującym w dniu wydania decyzji stanie prawnym, ustalenia planu miejscowego były wiążące dla organów wydających decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidywała możliwości ustalenia warunków zabudowy, które byłby sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ lokalizacyjny nie mógł więc w drodze decyzji ustalić warunków zabudowy i zagospodarowania wbrew ustaleniom planu. Organ odwoławczy podkreślił, że w przypadku stwierdzenia sprzeczności planowanej zabudowy z przepisami planu, organ lokalizacyjny obowiązany był odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W przeciwnym wypadku decyzja taka byłaby nieważna.

W rozpatrywanej sprawie Prezydent W. ustalił na rzecz B.C. i J.Z. warunki zabudowy i zagospodarowania dla działki nr 21 i nr 22/1, AM - 15, obręb G. umożliwiając realizację inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego dwukondygnacyjnego z poddaszem użytkowym pod stromym dachem oraz garażem w poziomie piwnic, parkingów, dojazdów i dojść pieszych oraz infrastruktury technicznej. W decyzji wskazano dodatkowo, ze zgodnie z ustaleniami planu, przedmiotowy teren przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową niską z przewagą jednorodzinnej. Przytoczone powyżej zapisy planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu "52 MNj" przewidywały jedynie zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną i nie wskazywały na możliwość lokalizacji budynków wielorodzinnych. Ustalając w decyzji lokalizacyjnej warunki wynikające z planu zagospodarowania przestrzennego, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. bezpodstawnie przyjęto, że plan dopuszcza zabudowę mieszkaniową niską, bez różnicowania na zabudowę jednorodzinną i wielorodzinną. W ocenie organu, skoro cały teren "52 MNj" przeznaczono pod zabudowę mieszkaniową o charakterze zabudowy jednorodzinnej, to ustalenie w drodze decyzji lokalizacyjnej warunków zabudowy dla budynku wielorodzinnego wyczerpuje przesłankę sprzeczności przedmiotowej decyzji z ustaleniami planu. W żaden sposób nie można bowiem przyjąć, że przy jednoznacznym określeniu funkcji terenu, przewidującym "zabudowę mieszkaniową jednorodzinną" mieści się możliwość lokowania zabudowy wielorodzinnej. Co prawda plan zagospodarowania przestrzennego oraz ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym nie definiowały pojęć "zabudowa jednorodzinna" i "wielorodzinna", jednakże terminy te zostały zdefiniowane w przepisach prawa budowlanego, które należy odpowiednio stosować przy wykładni przepisów planu dotyczących funkcji terenu. Stosownie do treści przepisów § 3 pkt 2, 3, 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 1999 r., Nr 15 poz. 140 ze zm.) przez budynek mieszkalny - rozumie się budynek wielorodzinny, dom mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania, dom jednorodzinny oraz dom mieszkalny w zabudowie zagrodowej, zaś przez zabudowę wielorodzinną – rozumie się budynek mieszkalny zawierający więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków, wraz z urządzeniami związanymi z ich obsługą oraz zielenią i rekreacją przydomową. Z kolei przez zabudowę jednorodzinną - rozumie się budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków w układzie: wolno stojącym, bliźniaczym, szeregowym, atrialnym, a także budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków. Zakres desygnatów pojęcia "zabudowa jednorodzinna" jest więc różny od desygnatów pojęcia "zabudowa wielorodzinna". Skoro w przedmiotowym planie zagospodarowania przestrzennego ustalono dla analizowanego terenu funkcję zabudowy mieszkaniowej z wyszczególnieniem zabudowy jednorodzinnej, to ustalenie w decyzji lokalizacyjnej warunków zabudowy polegającej na budowie budynku wielorodzinnego jest sprzeczne z planem zagospodarowania przestrzennego. Z tego też względu, mając na uwadze powołany art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja lokalizacyjna dotknięta jest w ocenie organu sankcją nieważności. Organ rozstrzygający podkreślił również, że dla oceny legalności decyzji nie mają żadnego znaczenia zapisy pkt. 2 decyzji, wskazujące na możliwość zabudowy mieszkaniowej niskiej jedynie z przewagą jednorodzinnej, co pozwalałoby przyjąć, że jest dopuszczalna inna zabudowa mieszkaniowa, aniżeli jednorodzinna (wielorodzinna). Dla przyjęcia takiego sposobu rozumowania nie mogą mieć znaczenia przedstawione przez inwestora dokumenty, świadczące o dopuszczalności zabudowy wielorodzinnej. Nie mogą one bowiem zastępować normatywnych ustaleń planu, a przecież postanowienia planu mają charakter przepisów prawa miejscowego (por. art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).

T. i J.Z. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy ważności decyzji lokalizacyjnej z dnia 2 czerwca 2000 r. Wnioskodawcy podnieśli, że Kolegium nie dość wnikliwie oceniło przedłożoną przez J.Z. dokumentację z przetargu w sprawie działki nr 21 oraz nr 22/1, a także akt notarialny (Rep. A [...]), z których to dokumentów wynika, że przedmiotowa nieruchomość, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową niską, z dopuszczeniem usług elementarnych i podstawowych. Odwołujący się nie zgodzili się z tezą, że nie ma znaczenia zapis zawarty w pkt 2 badanej decyzji, który wskazuje na możliwość zabudowy mieszkaniowej niskiej, z przewagą jednorodzinnej. Zdaniem wnioskodawców zapis ten dopuszcza także inną zabudowę mieszkaniową, tj. zarówno jednorodzinną, jak i wielorodzinną niską. W uzasadnieniu wskazano, iż w świetle ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, przyjętych przez Gminę W. w strukturze przestrzennej analizowanego terenu, za charakterystyczne dla zespołu urbanistycznego uznano zabudowę wysoką oraz grupy zabudowy niskiej i jednorodzinnej. Z kolei w kierunkach polityki przestrzennej tegoż studium popiera się mieszkanie w budynku wielorodzinnym lub w bloku wielorodzinnym, mieszkanie w wielorodzinnym małym domu mieszkalnym, domu jednorodzinnym wolnostojącym oraz w kondominiach. Zwrócono uwagę na przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto zauważono, że w planie jest mowa o projektowanej zabudowie jednorodzinnej na działkach od 300-600 m2 i o wysokości do 2,5 kondygnacji, podpiwniczonej, gdy tymczasem przedmiotowa działka jest większa (900 m2). Wnioskodawcy podnieśli, że użycie w planie przecinka pomiędzy punktem 2 a podpunktem 2.3.k stwarza wymóg stosowania się do ustaleń ogólnych zgodnie z całym punktem 2 oraz podpunktem 2.3.k. W konsekwencji oznacza to ich zdaniem wymóg wysokości zabudowy mieszkaniowej do 4 kondygnacji (3 kondygnacji mieszkalnych) dla zabudowy mieszkaniowej z usługami wbudowanymi oraz uporządkowanie istniejącej zabudowy gospodarczej na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wyburzenie obiektów w złym stanie technicznym. Zdaniem odwołujących się doszło więc do naruszenia przepisów art. 7 oraz art. 77 § 1 KPA.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] r. ([...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreślono, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość zbadania zgodności z prawem decyzji z punktu widzenia istnienia istotnych wad wskazanych w przepisie art. 156 § 1 KPA. Wzruszenie w tym trybie decyzji ostatecznych może zatem nastąpić wyłącznie z przyczyn enumeratywnie wymienionych w pkt 1 - 7 powołanego przepisu. Przepis ten stanowi więc odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 KPA, zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. E.N., M.N. oraz M.N., występując o stwierdzenie nieważności opisanej na wstępie decyzji, wskazali jako podstawę prawną żądania art. 156 § 1 pkt 2 KPA, zarzucając sprzeczność tej decyzji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego przez Radę Miejską W. uchwałą nr [...] z dnia [...] r. w sprawie planu uproszczonego zagospodarowania przestrzennego osiedla G.-P.. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 KPA, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Dla stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie tego przepisu niezbędne jest zatem wykazanie, że przedmiotowa decyzja nie tylko uchybia prawu, ale ta niezgodność z prawem ma charakter kwalifikowany i musi przybrać postać rażącego naruszenia prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa, wymaga zatem ustalenia, iż weryfikowana decyzja jest sprzeczna z przepisem prawa w sposób oczywisty i niebudzący wątpliwości.

Będąca przedmiotem rozstrzygnięcia decyzja z dnia [...] r. dotyczy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, dla inwestycji obejmującej budowę domu mieszkalnego wielorodzinnego o niskiej intensywności wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma podkreślenie, że ocena legalności tej decyzji musi nastąpić na podstawie przepisów, które były podstawą jej wydania. Zgodnie zatem z art. 43 tej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie było sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w wypadku braku planu, z przepisami szczególnymi, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1. W myśl zaś art. 46a ust. 1 tej ustawy, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie zatem do powyższych zapisów ustawowych ustalenia planu miejscowego miały decydujące znaczenie w procesie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Dla inwestycji sprzecznej z ustaleniami planu nie można było zatem uzyskać warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W takim przypadku organ lokalizacyjny obowiązany był odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W przeciwnym zaś przypadku, a więc gdy dojdzie do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu sprzecznych z ustaleniami planu, decyzję taką należy uznać za nieważną.

W niniejszej sprawie Prezydent W. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę domu mieszkalnego wielorodzinnego o niskiej intensywności wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji przy ul. [...] we W., na działkach nr 21 i nr 22/1, AM - 15, obręb G.. Zgodnie z ustaleniami obowiązującego, w dniu wydawania przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej, planu zagospodarowania przestrzennego, działki nr 21 i nr 22/1 AM - 15, obręb G. – na których realizowana miała być projektowana inwestycja - znajdowały się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 52 MNj, dla którego część tekstowa planu przewidywała teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej do 2,5 kondygnacji, działki budowlane z obiektami mieszkaniowymi, usługami nieuciążliwymi, garażami, ogrodami przydomowymi, zielenią ogólnodostępną. W szczegółowych ustaleniach planu podkreślono, że teren oznaczony symbolem "52- MNj" zabudowany jest domami jednorodzinnymi, zróżnicowanymi wiekowo. Przy ustaleniach projektowanego użytkowania terenu, funkcję terenu pozostawiono bez zmian, przewidując zabudowę jednorodzinną (szeregową, bliźniaczą i wolno stojącą) na działkach od 300 - 600 m2 i wysokości do 2,5 kondygnacji, podpiwniczoną. Linię zabudowy określono w odległości 6 m od linii rozgraniczającej a kalenice w zabudowie szeregowej miały być równoległe do ulicy 8KD (oznaczone na rysunku planu). Ponadto, w ustaleniach szczegółowych wprowadzono wymóg stosowania się do ustaleń ogólnych zawartych w punkcie 2, podpunkt 2.3.k (konieczne uporządkowanie istniejącej zabudowy gospodarczej na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wyburzenie obiektów w złym stanie technicznym) oraz w punkcie 3, podpunkt 3.5 - 3.8 dotyczących ochrony stanowisk archeologicznych. Organ rozstrzygający podkreślił, iż z powyższych zapisów planu wynika jednoznacznie, że na przedmiotowym terenie dopuszczalna została jedynie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, natomiast nie przewidywano możliwości realizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Wprawdzie w planie tym nie zostały zdefiniowane pojęcia zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej, jednakże nie można odczytywać tego planu, jako zezwalającego na wszelką mieszkaniową, bez zawężenia jej do zabudowy jednorodzinnej. Byłoby to bowiem równoznaczną z rozszerzająca interpretacją powyższych zapisów planu, nie mającą uzasadnienia w treści tegoż planu. Gdyby bowiem takie było zamierzenie twórców powołanej wyżej uchwały, znaleźć to winno było wyraz w postaci wyraźnego zapisu o przeznaczeniu przedmiotowego terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz wielorodzinną. W sytuacji natomiast, gdy plan przewiduje na tym terenie jedynie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, to nie można uznać za zasadne twierdzenia, że dopuszcza on również zabudowę wielorodzinną. Dla potwierdzenia powyższego wniosku organ powołał się na treść przepisów § 3 pkt 2-4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. (obowiązującego w czasie wydawania spornej decyzji lokalizacyjnej) zawierających definicję legalną budynku mieszkalnego, zabudowy wielorodzinnej i zabudowy jednorodzinnej. Zgodnie z tymi definicjami, przez zabudowę wielorodzinną należy w tym przypadku rozumieć budynek mieszkalny zawierający więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków, wraz z urządzeniami związanymi z ich obsługą oraz zielenią i rekreacją przydomową, zaś przez zabudowę jednorodzinną rozumie się budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków w układzie: wolno stojącym, bliźniaczym, szeregowym, atrialnym, a także budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków. W świetle powyższych definicji organ rozstrzygający wskazał, że charakter zabudowy wielorodzinnej i zabudowy jednorodzinnej jest zdecydowanie odmienny i stąd nie jest uzasadnione utożsamianie tych pojęć. Nie znajduje zatem podstaw przekonanie wnioskodawców, iż plan ten dopuszczał na przedmiotowym terenie zabudowę wielorodzinną. Zdaniem Kolegium nie można też zgodzić się z argumentacją wnioskodawców, iż o możliwości zabudowy wielorodzinnej na przedmiotowych działkach przesądza zapis zawarty w punkcie 2 decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] r., wskazujący na możliwość zabudowy mieszkaniowej niskiej z przewagą jednorodzinnej. Wiążące bowiem w zakresie ustalania warunków zabudowy znaczenie mają jedynie ustalenia planu miejscowego, a zatem zapisy w decyzji, sprzeczne z tym planem, nie mogą zadecydować o prawidłowości kwestionowanej decyzji. Odnosząc się do zarzutu wnioskodawców, iż w planie zagospodarowania przestrzennego jest mowa o projektowanej zabudowie jednorodzinnej realizowanej na działkach od 300-600 m2 i o wysokości do 2,5 kondygnacji, podpiwniczonej, gdy tymczasem przedmiotowa działka jest większa (900 m2), organ podkreślił, że zapis dotyczący wielkości działki przeznaczonej pod zabudowę nie przesądza o dopuszczalnym charakterze zabudowy. Okoliczność, że działka, dla której ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ma większą powierzchnię nie stanowi podstawy do uznania, iż na takiej działce dopuszczalna była zabudowa wielorodzinna. Nie jest też zasadny zarzut, iż w ustaleniach szczegółowych wprowadzono wymóg stosowania się do ustaleń ogólnych zawartych w całym punkcie 2 oraz podpunkcie 2.3.k. Zapisu tego nie można bowiem odczytywać w sposób wskazany przez odwołujących się. Stosowanie ustaleń ogólnych zawartych w całym punkcie 2 planu miejscowego byłoby bowiem sprzeczne z ustaleniami szczegółowymi tego planu. Ponadto odesłanie do stosowania jednocześnie całego punktu 2 i podpunktu 2.3.k pozbawione jest logicznego uzasadnienia, albowiem podpunkt 2.3.k zawiera się w całym punkcie 2. Nietrafny też jest zarzut naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 KPA. Organ zebrał bowiem i rozpatrzył cały materiał dowodowy niezbędny do załatwienia sprawy. Stan faktyczny sprawy został dokładnie wyjaśniony i należycie oceniony.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli T. i J.Z.. Skarżący zarzucili organowi rozstrzygającemu naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz art. 156 § 2 KPA przez nierozpatrzenie wszystkich okoliczności sprawy w stopniu koniecznym do rozstrzygnięcia w drodze decyzji i naruszenia słusznego interesu skarżących; art. 156 § 1 oraz § 2 KPA przez nierozważnie, czy pojęcie "sprzeczność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego" jest tożsame z pojęciem "rażącego naruszenia prawa", o którym stanowi art. 156 § 1 pkt 2 KPA - przy braku zdefiniowania w planie zagospodarowania przestrzennego pojęcia zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej, co nie pozwala na postawienie zarzutu "przekroczenia prawa w sposób jasny i niedwuznaczny" oraz nierozważenie w związku z tym zastosowania art. 156 § 1 pkt 7 KPA, a nadto przez nierozważenie, z jakich przyczyn nie zastosował art. 156 § 2 KPA, skoro zrealizowany został cel zaskarżanej decyzji, powodując tym samym nieodwracalne skutki prawne. Skarżący zarzucili nadto naruszenie art.46a ust.2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, że decyzja z 2 czerwca 2000 r. jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji jest nieważna. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie zdefiniowano pojęcia zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej, a także pominięto wyjaśnienie pojęcia "kondygnacji" i "liczby kondygnacji". Zdaniem skarżących w tej sytuacji należało przyjąć definicje zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej oraz liczby kondygnacji zawarte w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący wskazali, iż zarówno w "Strukturze przestrzennej" jak i w "Kierunkach polityki przestrzennej", zawartych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W., dopuszczano inną zabudowę mieszkaniową (zarówno jednorodzinną jak i wielorodzinną niską). Zauważyli, iż plan powinien być spójny i zgodny z ustaleniami Studium. Zdaniem Skarżących brak jest podstaw do przyjęcia, iż na działkach nr 21 i nr 22/1, AM-15, plan miejscowy dopuszczał jedynie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a w konsekwencji, że sporna decyzja jest sprzeczna z tym planem. Skarżący podnieśli również, że plan wprowadził wymóg stosowania się do ustaleń ogólnych zawartych w punkcie 2, podpunkt 2.3.k tego planu. Organ zobowiązany był zatem rozważyć, czy sprzeczność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest tożsama i jednakowa z pojęciem rażącego naruszenia prawa przy braku definicji pojęcia zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej a także rozważyć możliwość zastosowania art. 156 § 2 KPA z uwagi na to, że dokonano realizacji budowy oraz przeniesienia własności, które to skutki nie podlegają uchyleniu czy zniesieniu aktem administracyjnym. Dodano, iż organy administracji nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego i prawnego, w sposób nie budzący wątpliwości i pogłębiający zaufanie do organu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w pełni podtrzymał zajmowane dotychczas stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz, 1269 ze zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej u.p.s.a.).

Zakres kontroli działalności administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego, zarówno decyzje administracyjne uchybiające prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotknięte wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydane bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Z kolei art. 147 § 1 przywołanej powyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, do stwierdzenia nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdzenia, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Rozpatrując opisaną wyżej skargę należy podkreślić, iż materialnoprawną podstawą decyzji Prezydenta W., ustalającej na rzecz B.C. i J.Z. warunki zabudowy i zagospodarowania spornego terenu była nieobowiązująca obecnie ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z tym Sąd pragnie podkreślić, iż ocena, czy opisana wyżej decyzja była dotknięta wadą skutkującą jej nieważnością, winna nastąpić na podstawie przepisów, które były podstawą wydania tejże decyzji. Zgodnie bowiem z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w pełni podziela, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, organ administracji orzeka, jako organ kasacyjny, a podstawę jego rozstrzygnięcia winny stanowić tak przepisy, jak i stan faktyczny, obowiązujące w dacie wydania decyzji podlegającej ocenie pod względem istnienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności (por. wyrok NSA w Warszawie z 29 września 2006, II OSK 1174/05, LEX nr 320911).

Zgodnie z przepisem art. 8 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią treść uchwały rady gminy. Integralną częścią planu jest rysunek planu stanowiący załącznik do uchwały rady gminy. Zgodnie zaś z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z przepisami szczególnymi, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 tejże ustawy. Stosownie do treści art. 46a ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub, gdy nie sporządzono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadkach określonych w art. 13 ust. 1, a decyzja została wydana po powstaniu obowiązku jego sporządzenia.

Oceniając legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzającej nieważność kwestionowanej decyzji Prezydenta W., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu obowiązany był stwierdzić, czy decyzja ta była sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W pierwszej kolejności Sąd pragnie podkreślić, iż przyjęty uchwałą Rady Miejskiej W. plan uproszczony zagospodarowania przestrzennego osiedla G.–P. we W. w sposób precyzyjny, zgodnie z wytycznymi z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, określa lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, w tym także maksymalne lub minimalne wskaźniki intensywności zabudowy. W uchwale tej bowiem przy ustaleniach projektowanego użytkowania terenu, znajdującego się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 52 MNj, przewidziano zabudowę jednorodzinną (szeregową, bliźniaczą i wolnostojącą), na działkach od 300 – 600 m2 i wysokości do 2,5 kondygnacji, podpiwniczoną. Mając na uwadze dosłowne brzmienie cytowanego powyżej przepisu należy uznać, że intencją Rady Miejskiej W. było dopuszczenie na przedmiotowym terenie wyłącznie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Skarżący wskazywali, iż w powyższej uchwale nie zdefiniowano pojęcia zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej, co dotyczy również działek objętych zaskarżoną decyzją. W tej sytuacji, w ich przekonaniu, należało przyjąć definicje zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej oraz liczby kondygnacji zawarte przepisach § 3 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Cytowane przez skarżących definicje, zawarte w przywoływanym rozporządzeniu, informują o określonym znaczeniu obydwu pojęć. Należy zauważyć, że w uchwale Rady Miejskiej W. użyto obydwu tych pojęć, gdyż plan jednoznacznie wyodrębnił tereny pod zabudowę jednorodzinną jak i wielorodzinną.

Sąd jednak pragnie podkreślić, że zakres desygnatów pojęcia "zabudowa wielorodzinna", stosowanego w uchwale Rady Miejskiej W. w pełni pokrywa się z zakresem desygnatów pojęcia "domu mieszkalnego wielorodzinnego", którego użyto w spornej decyzji Prezydenta W.. Skoro zatem, w przywoływanej uchwale, na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 52 MNj, przewidziano wyłącznie zabudowę jednorodzinną (szeregową, bliźniaczą i wolnostojącą), nie przewidziano zaś zabudowy wielorodzinnej, to zasadne jest stwierdzenie, iż kwestionowana decyzja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a to uzasadnia stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja ta bowiem w sposób oczywisty narusza przepis art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż intencją Rady Miejskiej W. nie było dopuszczenie zabudowy wielorodzinnej.

Należy jednocześnie podzielić stanowisko organu odwoławczego, że skoro plan zagospodarowania przestrzennego – jako akt prawa miejscowego – rozróżnia pojęcie zabudowy wielorodzinnej, jak i jednorodzinnej, to terminom tym trzeba przyporządkować także inne desygnaty. Skoro bowiem różnym zwrotom nie można nadawać tego samego znaczenia w obrębie jednego aktu prawnego lub też kilku aktów prawnych tematycznie powiązanych (zakaz wykładni synonimicznej), toteż jeżeli w planie jest mowa o zabudowie jednorodzinnej, to nie sposób kwalifikować "zabudowy wielorodzinnej" (domu mieszkalnego wielorodzinnego) jako desygnatu pojęcia "zabudowa jednorodzinna". Gdyby Rada Miejska W. posługiwała się w wydanej przez siebie uchwale wyłącznie pojęciem "zabudowa mieszkaniowa", nie dokonując rozróżnienia na "zabudowę mieszkaniową jednorodzinną" oraz "zabudowę mieszkaniową wielorodzinną", dopuszczalne byłoby rozważanie, czy lokalizacja budynku mieszkalnego wielorodzinnego jest zgodna z planem. Jeżeli jednak plan w sposób wyraźny i niepozostawiający wątpliwości wyodrębnił tereny pod zabudowę wielorodzinną i jednorodzinną, to w pełni uzasadnione jest przyjęcie, że lokalizacja budynku wielorodzinnego na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną (oznaczonym na rysunku planu symbolem 52 MNj) jest sprzeczna z planem.

Skarżący podkreślali, iż zarówno w "Strukturze przestrzennej" jak i w "Kierunkach polityki przestrzennej", zawartych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W., dopuszczano inną zabudowę mieszkaniową (zarówno jednorodzinną jak i wielorodzinną niską). Zauważyli, iż plan powinien być spójny i zgodny z ustaleniami Studium. W tym miejscu należy wszakże wyraźnie podkreślić, że zgodnie z art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wyłącznie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym. Natomiast studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, nie jest przepisem gminnym i nie stanowi podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (por. art. 6 ust. 7 tejże ustawy). Zgodnie z powszechnie obowiązującą linią orzeczniczą sądów administracyjnych, którą Sąd w pełni podziela, na gruncie przywoływanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego. Określa ono - jako akt planistyczny - jedynie politykę przestrzenną gminy i wiąże wewnętrzne organy gminy w trakcie ich prac przy sporządzaniu projektów planów miejscowych. Jako akt kierownictwa wewnętrznego (w stosunkach rada i podporządkowane jej jednostki organizacyjne) określa więc tylko kierunki i sposoby działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacyjnym aparatu gminy przy sporządzaniu projektu przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Studium stanowi więc jeden z etapów poprzedzających uchwalanie planu i nie może tym samym, w żadnym przypadku, stanowić podstawy do wydawania decyzji (por. wyrok NSA w Warszawie z 21 listopada 2000, II SA 106/00, LEX nr 57193). Mając powyższe na uwadze należało uznać, iż kwestionowana decyzja Prezydenta W. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu powinna była być zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie zaś studium, które określało tylko kierunki i sposoby działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacyjnym gminy przy sporządzaniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i które stanowiło wyłącznie jeden z etapów poprzedzających uchwalanie (lub zmianę) planu. Pod rządami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie istniał zatem obowiązek zachowania takiej spójności pomiędzy studium a planem zagospodarowania przestrzennego, jaki istnieje w świetle przepisu art. 9 ust. 1 obowiązującej aktualnie ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zmianami) Wskazywany przepis przewiduje bowiem, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest nie tylko aktem określającym założenia lokalnej polityki przestrzennej, lecz zawiera ustalenia wiążące stosowne organy przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz elementy regulacyjne w postaci lokalnych zasad zagospodarowania (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, (pod red. Z. Niewiadomskiego), Warszawa 2005, s. 77 - 78).

Za nietrafny należy uznać również zarzut skarżących, iż znaki interpunkcyjne rozdzielające podstawę "wymogu stosowania się do ustaleń ogólnych punkt 2, podpunkt 2.3.k oraz "wymogu stosowania się do ustaleń ogólnych punktu 3, podpunkt 3.5-3.8" pozwalały na przyjęcie zastosowania się do "wymogu stosowania się do ustaleń ogólnych" zarówno zgodnie z punktem 2 oraz podpunktem 2.3.k. Sąd podkreśla, że wymogi te dotyczyły konieczności uporządkowania istniejącej zabudowy gospodarczej na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wyburzenie obiektów w złym stanie technicznym oraz ochrony stanowisk archeologicznych (punkt 3, podpunkt 3.5 – 3.8). Przyjęcie, że nakaz ten dotyczy stosowania ustaleń w zawartych w całym punkcie 2 planu miejscowego prowadziłoby do sprzeczności ustaleń ogólnych z ustaleniami szczegółowymi. Taka zaś wykładnia nie może być dopuszczalna. Należy również podkreślić, że uznanie, zgodnie z argumentacją skarżących, iż przedmiotowe odesłanie dotyczyło punktu 2 oraz podpunktu 2.3.k podważa zasadność wskazywania na podpunkt 2.3.k, skoro podpunkt ten zawiera się w punkcie 2. Analogiczna sytuacja ma miejsce – jak słusznie zauważył organ – również w przypadku punktu 3 i świadczy wyłącznie o poprawności redakcji planu.

Należy w dalszym ciągu podkreślić, iż art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi samodzielną podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Warunkiem wyeliminowania spornej decyzji z obrotu było wydanie decyzji przez organ odwoławczy w trybie art. 156 KPA – co w niniejszej sprawie miało miejsce. Nie ma zatem znaczenia – jak twierdzą skarżący – czy sprzeczność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest tożsama z pojęciem "rażącego naruszenia prawa", gdyż sporną decyzję wyeliminowano z obrotu prawnego albowiem była sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego, nie zaś, ponieważ naruszała prawo w sposób rażący. Stwierdzenie bowiem sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego było, zgodnie z art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, wystarczającą przesłanką do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji lokalizacyjnej

Za bezzasadny uznano również kolejny zarzut, iż organ odwoławczy nie rozważył, z jakich przyczyn nie zastosował art. 156 § 2 KPA, skoro zrealizowany został cel zaskarżanej decyzji, powodując tym samym nieodwracalne skutki prawne. Należy podkreślić, że nieodwracalne skutki prawne nie zachodzą wówczas, gdy istnieją zarówno prawne jak i faktyczne możliwości przywrócenia stanu pierwotnego. Wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja Prezydenta W. stanowiła jedynie promesę wydania kolejnej decyzji – a mianowicie pozwolenia na budowę, po wydaniu którego możliwa byłaby realizacja konkretnej inwestycji. Należy jednocześnie podkreślić, iż stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie musi jednocześnie skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, a gdyby to nawet nastąpiło, to zrealizowana w czasie obowiązywania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycja nie może być traktowana jako przejaw tzw. samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156 poz. 1118 ze zm - por. wyrok NSA w Warszawie z 23 grudnia 1999, IVI SA 2144/97, LEX nr 48710).

Nie ma również znaczenia podnoszony przez skarżących fakt wystąpienia skutków prawnych (realizacja budynku), także wywołanych czynnościami cywilnoprawnymi (przeniesienie własności nieruchomości), które nie podlegają uchyleniu aktem administracyjnym. Sąd pragnie podkreślić, że skutki uznania spornej decyzji za nieważną mają miejsce na płaszczyźnie administracyjnoprawnej i nie wpływają na uprawnienia właścicielskie skarżących lub ich ewentualnych następców prawnych.

Za nieuzasadnione Sąd uznał również pozostałe zarzuty naruszenia prawa procesowego, a w szczególności przepisach art. 7, 77 § 1 i 80 KPA. Zaskarżone orzeczenie znajduje swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, który został przez organ administracji publicznej wszechstronnie rozpatrzony i oceniony w sposób niebudzący zastrzeżeń Sądu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 u.p.s.a., oddalono skargę.