Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1297/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Protokolant Rafał Kubik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2006 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nakazał B. K., na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.), rozbiórkę budynku gospodarczego, użytkowanego jako stajnia dla koni, wybudowanego na działce nr [...] w miejscowości S. bez wymaganego pozwolenia i niezgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego. Powodem nakazu było to, że w 1990 r. J. K. samowolnie przebudował drewniany budynek gospodarczy, tymczasowo wzniesiony w 1989 r. na potrzeby budowy budynku mieszkalnego, wykonując fundamenty i ściany murowane, przy czym budynek o wymiarach 17 m na 7,3 m, zlokalizowany został krótszą ścianą w granicy z pasem drogi gminnej nr [...]. Z dołączonej do akt dokumentacji wynika, że plan zagospodarowania przestrzennego gminy Z. obowiązujący w dacie samowolnej zabudowy przewidywał w strefie "P" istniejący tartak i dopuszczał lokalizację budynku mieszkalnego oraz warsztatu stolarskiego. Te właśnie obiekty zrealizowane zostały legalnie w 1989 r. Plan nie przewidywał poza tym innej zabudowy, w tym budynków gospodarczych czy stajni dla koni.

Od decyzji tej odwołał się J. K., nie negując dokonanej samowoli, lecz podnosząc, że początkowo budynek ten był użytkowany gospodarczo, więc jego zdaniem w zgodzie z planem, a dopiero później został przeznaczony na stajnię dla koni, obecnie zaś powrócił do dawnego sposobu użytkowania. Poza tym był przekonany, że wznosząc go, zachował prawidłową odległość od drogi i nie naruszył pasa drogowego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję, podzielając stanowisko organu I instancji i podkreślając, że sposób użytkowania samowolnie wzniesionego budynku na stajnię dla koni pozostawał w niezgodzie z planem, który obowiązywał do 1994 r.

J. K. złożył skargę na tę decyzję, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach i dodając, że jego zdaniem plan, na którym oparł się organ, stracił moc w 1992 r. wraz ze zmianami terytorialnymi gminy Z. i utworzeniem nowej gminy S., organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Nie jest sporne w sprawie, że obiekt budowlany będący przedmiotem nakazu rozbiórki został wzniesiony przez J. K. bez wymaganego pozwolenia na budowę, nie jest też wątpliwe, że pozwolenie takie w dacie budowy było wymagane. Nie budzi też wątpliwości przyjęcie jako podstawy prawnej dokonywanych ocen przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r., gdyż do samowolnej zabudowy doszło w latach 1989 i 1990. Została ona wykonana w związku z realizacją legalnie wznoszonej i zgodnej z planem zabudowy mieszkaniowej i warsztatowo gospodarczej, lecz bez pozwolenia. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Ponieważ na wzniesienie dodatkowego budynku gospodarczego inwestor nie uzyskał pozwolenia w czasie zabudowy legalnej, organy oceniły prawidłowo, że doszło do samowolnej zabudowy.

Zapisy planu zagospodarowania przestrzennego obowiązujące na terenie gminy Z. w dacie samowoli budowlanej były jednoznaczne, plan zezwalał na tej działce jedynie na budowę budynku mieszkalnego i warsztatu stolarskiego, przebudowany zaś samowolnie wzniesiony budynek gospodarczy nie był ani domem mieszkalnym, ani warsztatem stolarskim. W dacie jego budowy nie spełniał zatem warunków określonych w planie. Późniejsza zaś zmiana przeznaczenia tego budynku na stajnię dla koni, aczkolwiek również niezgodna z zapisami planu, pozostaje bez znaczenia dla sądowej oceny legalności nakazu rozbiórki orzeczonej na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. W tym stanie rzeczy, przedstawiane przez skarżącego twierdzenia, iż zachował prawidłowe odległości samowolnej zabudowy od granic pasa drogowego, pozostają bez wpływu na ocenę legalności decyzji nakazującej rozbiórkę.

Prawidłowo organy ustaliły moc obowiązującą planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. Pomijając już nawet to, że w ocenie Sądu, wraz ze zmianami terytorialnymi gminy Z. i utworzeniem nowej gminy S. w 1992 r., plany zagospodarowanie tego terenu mocy nie utraciły, to istotne dla sprawy jest ta okoliczność, że w dacie samowoli budowlanej moc obowiązującą plany te bez żadnego wątpienia posiadały.

Wprawdzie nie wszystkie powyższe okoliczności doczekały się jednoznacznego opisania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, to jednak wynikają one ze stanu faktycznego ustalonego przez organy. Uchybienia te nie mogą jednak jako "inne naruszenie przepisów postępowania" w rozumieniu art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro znaczenie mają tylko takie uchybienia, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.