Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1685/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 60 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 9 ust. 1, art. 39 ust. 4
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 5 ust. 1, art. 11 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 41 poz 361
law: Ustawa z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącego Prezydenta m. W. kwotę 500 (pięćset) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Prezydent W. (dalej: "skarżący") wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2013 r., uchylającą decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z garażami wbudowanymi i budowie sześciu zjazdów z ul. [...] na dz. ew. nr [...], nr [...] i nr [...] w obrębie [...] na terenie Dzielnicy [...]. Prezydent W. podniósł, że działa w imieniu strony postępowania – W. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa procesowego tj. art. art. 7, 77, 107 § 2 i § 3, 138 § 2 K.p.a. oraz prawa materialnego – art. 53 ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.). Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o odrzucenie skargi podnosząc, że decyzja w pierwszej instancji została wydana przez Zarząd Dzielnicy [...] jako organ wykonawczy jednostki pomocniczej, działający w ramach kompetencji Prezydenta W. Zdaniem SKO ani Zarząd Dzielnicy [...] ani Prezydent W. nie mogą zaskarżyć wydawanych przez siebie decyzji organu wyższego stopnia, ani też po wydaniu decyzji II instancji zaskarżyć tej decyzji do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływana dalej jako "ppsa", uprawnionym do wniesienia skargi do Sądu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

W rozpatrywanej sprawie Prezydent W. wniósł skargę w imieniu W. – jako strony postępowania administracyjnego, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2013 r. Decyzją tą SKO uchyliło decyzję Zarządu Dzielnicy [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 60 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta (...).

Zgodnie z art. 39 ust 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej rada gminy może upoważnić również organ wykonawczy jednostki pomocniczej oraz organy jednostek i podmiotów, o których mowa w art. 9 ust. 1.

Z kolei art. 5 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 2002 r. [...] (Dz. U. nr [...], poz. [...] ze zm.) wskazuje, że w W. utworzenie jednostek pomocniczych - dzielnic - jest obowiązkowe. Rada W., w drodze uchwały, po przeprowadzeniu konsultacji z mieszkańcami lub z ich inicjatywy tworzy, łączy, dzieli i znosi jednostki pomocnicze (ust. 2). Zgodnie z art. 6 powołanej ustawy, organem stanowiącym i kontrolnym dzielnicy jest rada dzielnicy, a organem wykonawczym - zarząd dzielnicy. Dzielnica działa na podstawie statutu dzielnicy nadanego przez Radę [...] i innych uchwał Rady [...] przekazujących dzielnicy zadania i kompetencje gminne i powiatowe, zadania zlecone gminie z zakresu administracji rządowej oraz zadania realizowane na podstawie porozumień zawartych pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego (art. 11 ust. 1). Nadto, w zakresie kompetencji, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy [...], zarząd dzielnicy może upoważnić poszczególnych członków zarządu oraz innych pracowników Urzędu W., wykonujących pracę w danej dzielnicy, do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej w trybie przepisów o postępowaniu administracyjnym i postępowaniu podatkowym, w tym do wydawania decyzji (ust. 3). Uchwałą z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w sprawie przekazywania dzielnicom W. do wykonania niektórych zadań i kompetencji W. (Dz. Urz. Woj. [...]. nr [...], poz. [...] ze zm.) Rada W. przekazała kompetencje m. in. do wydawania decyzji o warunkach zabudowy na zarządy poszczególnych dzielnic (§ 17 pkt 4 tej uchwały).

W ocenie Sądu skarżącemu nie przysługuje legitymacja do wniesienia skargi na decyzję wydaną przez SKO. Należy bowiem mieć na uwadze, że skoro decyzję w pierwszej instancji wydał organ wykonawczy jednostki pomocniczej W., to Prezydent W., działając w imieniu W., nie może skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu drugiej instancji. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło na mocy ustawy czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość występowania przez tę jednostkę w imieniu tej jednostki w trybie postępowania administracyjnego czy też sądowoadministracyjnego. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interesu osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania) w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej. Należy zatem podzielić pogląd, że gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2005 r., I OSK 788/05, Casus 2006, nr 1, s. 1).

Gmina nie wykonywała w tym postępowaniu swych praw właścicielskich do nieruchomości sąsiednich a więc nie ma mowy aby jej udział w postępowaniu wynikał z przysługującego jej prawa rzeczowego. Jak wynika z zestawień dotyczących właścicieli działek położonych w sąsiedztwie działki, na której planowana jest inwestycja, W. jest, w odniesieniu do kilku działek, tylko władającym.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, postanowił jak w pkt. 1 sentencji.

O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa (pkt 2 sentencji).