Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1504/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 r. sprawy ze skargi H. J. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...]maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Pani H. J. w dniu 15 października 2012 r. zwróciła się za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w T. z wnioskiem do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Po przeanalizowaniu całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. postanowił rozpatrzyć wniosek Skarżącej jako oczywiście bezzasadny, odmówić nadania statusu uchodźcy, odmówić udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalić z terytorium RP wobec stwierdzenia, ze nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielnie zgody na pobyt tolerowany.

Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Radę ds. Uchodźców, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r.

W dniu 25 kwietnia 2013 r. Cudzoziemka zwróciła się za pośrednictwem Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w K. z kolejnym wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy na terytorium RP. Jednocześnie z w/w. wnioskiem Cudzoziemka wystąpiła z prośbą o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. postanowił odmówić wstrzymaniu wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy.

Następnie po rozpoznaniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, Szef Urzędu ds. Cudzoziemców decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. utrzymał w mocy w/w. decyzję o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680) — w przypadku gdy wnioskodawca złożył kolejny wniosek, Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeśli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji. Tak więc Strona powinna wykazać, że wszystkie powyższe przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu zaistniały wobec jej osoby jednocześnie, wówczas Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie takiej decyzji do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy

Dokonując analizy formalnej i merytorycznej zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze organ uznał, że H. J. nie wykazała, że spełnia przesłanki określone w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680) do wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu. Z analizy porównawczej pierwszego wniosku uchodźczego, złożonego przez Skarżącą w dniu 15 października 2012 r. oraz drugiego wniosku uchodźczego, złożonego 25 kwietnia 2013 r. wynika, że zostały one oparte na tych samych podstawach, a także są zbieżne ze sobą zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym. Powyższy fakt pozwolił na uznanie przez Szefa Urzędu, że złożenie kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nastąpiło wyłącznie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium RP.

Podczas pierwszego postępowania administracyjnego Skarżąca miała możliwość przytoczenia wszystkich faktów i okoliczności oraz przedstawienia dowodów uzasadniających podstawę swego działania. Po analizie zebranego materiału dowodowego, na który składały wiadomości przekazane przez Skarżącą, jak też opracowania własne organu, dotyczące sytuacji w kraju jej pochodzenia, Szef Urzędu ds. Cudzoziemców decyzją [...] z dnia [...] listopada 2012 r. postanowił rozpatrzyć wniosek jako oczywiście bezzasadny, odmówić nadania statusu uchodźcy, odmówić udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalić z terytorium RP wobec stwierdzenia, ze nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielnie zgody na pobyt tolerowany. Rada ds. Uchodźców decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu. Pani H. J. składając kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy nie wskazała na żadne nowe fakty czy okoliczności związane z prześladowaniem, bądź też ryzykiem doznania poważnej krzywdy, w stosunku do wskazywanych w poprzednim postępowaniu, natomiast te na które się powołała, zostały już rozpatrzone przez organ orzekający podczas wcześniejszej procedury uchodźczej. Ocenie organu podlegało więc to, czy złożenie kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy przez Skarżącą miało podstawę w nowych faktach i okolicznościach które zaistniały już po wydaniu przez Szefa Urzędu niekorzystnej dla strony decyzji, czy też oparte było na tych samych przyczynach co pierwszy wniosek uchodźczy. W związku z faktem, że przyczyny złożenia pierwszego, jak i kolejnego wniosku uchodźczego były tożsame, zasadnym było podjęcie przez Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców decyzji o odmowie wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu i uznaniu, że złożenie przez Skarżącą kolejnego wniosku uchodźczego miało jedynie na celu opóźnienie, bądź też zakłócenie wykonania orzeczonej decyzji o wydaleniu.

Sprawa o nadanie statusu uchodźcy Pani H. J. została już wyjaśniona podczas pierwszego postępowania, w trakcie którego miała ona możliwość szczegółowego wyjaśnienia wszystkich faktów i okoliczności uzasadniających podjęcie przez nią decyzji o opuszczeniu kraju pochodzenia i aplikowania o nadanie statusu uchodźcy. Zarówno Szef Urzędu ds. Cudzoziemców, jak też Rada do Spraw Uchodźców, nie dopatrzyli się w przedstawionej przez Skarżącą historii podstaw do udzielenia którejkolwiek z form ochrony na terytorium RP. Przyczyny, na które powołała się ona podczas składania kolejnego wniosku uchodźczego, były natomiast tożsame z tymi, jakie wskazała podczas pierwszej procedury. Tak więc, w ocenie Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców, nie było podstaw do przeprowadzania kolejnej procedury uchodźczej na zasadach ogólnych. W kwestii natomiast wskazanego w skardze zarzutu, iż odmowa wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu, a w konsekwencji również wydalenie Skarżącej z terytorium RP, może spowodować, iż po powrocie na terytorium [...] jej bezpieczeństwo będzie zagrożone, również nie jest do zaakceptowania. W wyniku przeprowadzonego postępowania uchodźczego ustalono, że powrót Pani H. J. na terytorium [...] nie spowoduje zagrożenia dla jej osoby. Przyczyny natomiast, na które powołała się Cudzoziemka podczas składania kolejnego wniosku uchodźczego, były natomiast tożsame z tymi, jakie wskazała podczas wcześniejszej procedury uchodźczej. Wskazany w nowym wniosku o nadanie statusu uchodźcy, fakt legalnego pobytu w Polsce męża Skarżącej, nie czyni niedopuszczalnym wydalenia jej do kraju pochodzenia. Wydalenie Skarżącej nie spowoduje unicestwienia jej życia rodzinnego, lecz niemożność realizowania go w Polsce. Brak jest bowiem podstaw do twierdzenia, że mąż Pani H. J. nie może powrócić do kraju pochodzenia, bądź zamieszkać z nią w innym kraju. W/w cudzoziemiec uzyskał w Polsce zgodę na legalny pobyt w wyniku abolicji, a nie poprzez uzyskanie statusu uchodźcy, bądź innej formy ochrony międzynarodowej, co wyłączałoby możliwość powrotu wraz z małżonką do kraju pochodzenia.

Skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pani H. J. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie art. 138 §1 pkt. 1 w zw. z art. 15 w zw. z art. 156§ 1 pkt 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy przez Organ decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 roku, nr [...] o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2012 roku, w sytuacji gdy w toku postępowania odwoławczego ujawniła się nowa, istotna dla sprawy okoliczność wymagająca przeprowadzenia w znacznej części postępowania dowodowego, tj. ustalenie, że na terytorium RP przebywa mąż Skarżącej, który posiada zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP do czerwca 2014 roku oraz rozpoznanie w ten sposób sprawy z naruszeniem zasady dwuinstancyjności, a przez to wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa;

2) naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 §1 oraz art. 80 k.p.a., co miało wpływ na błędne zastosowanie art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 128, poz. 1176), dalej "ustawa o udzielaniu cudzoziemcom ochrony", poprzez niepodjęcie przez Organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w związku z pojawieniem się nowej, istotnej okoliczności wymagającej przeprowadzenia w znacznej części postępowania dowodowego tj. ustalenie, że na terytorium RP przebywa mąż Skarżącej, który posiada zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP do czerwca 2014 roku i w konsekwencji błędne uznanie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu, mimo, że przy uwzględnieniu powyższych okoliczności za wstrzymaniem wykonania decyzji o wydaleniu przemawiaj słuszny interes Skarżącej, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienie lub zakłócenia wykonania takiej decyzji;

3) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] maja 2013 roku, nr [...] o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2012 roku, w sytuacji, gdy istniały przesłanki do jej uchylenia w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy łub uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Organowi, a przez to naruszenie art. 8 ust. 1 i 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 roku, poprzez prowadzenie postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, a także ingerowanie w korzystanie z tego prawa, w sytuacji, gdy nie było to przewidziane przez ustawę i konieczne w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób;

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie takiego aktu z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 33 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680) wszczęcie postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy powoduje z mocy prawa wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia cudzoziemcowi decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy - wydanych wnioskodawcy i osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje. Zgodnie natomiast z art. 33 ust. 4 ustawy przepisu art. 33 ust. 1 pkt 3 nie stosuje się, w przypadku gdy wnioskodawca złożył kolejny wniosek, z tym że Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji.

Złożenie kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie powoduje tych samych skutków prawnych co złożenie pierwszego wniosku o przyznanie statusu uchodźcy, w szczególności nie następuje automatyczne wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu. Tak więc w przypadku złożenia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie jest przewidziana specjalna ochrona przed wydaleniem.

Podnieść również należy, że wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu o którym mowa w art. 33 ust. 4 ustawy oparte jest na konstrukcji tzw. uznania administracyjnego, co oznacza pewną swobodę w podejmowaniu decyzji w tym przedmiocie. Negatywna ocena takiej decyzji musiałaby wiązać się z brakiem jej uzasadnienia, bądź też z uzasadnieniem które w żaden sposób nie przystawałoby do realiów konkretnej sprawy. Z sytuacją, o której mowa nie mamy jednak do czynienia w sprawie niniejszej.

Jak wynika z akt sprawy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu został złożony wraz z drugim z kolei wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. Organ orzekający wyjaśnił, że po dokonaniu analizy porównawczej tego wniosku z wnioskiem złożonym uprzednio stwierdził, iż skarżąca nie przedstawiła żadnych nowych, istotnych informacji w sprawie, które nie były rozpoznawane wcześniej. Złożenie więc kolejnego wniosku nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu. Sąd stwierdził, że stanowisko organu jest prawidłowe. Pierwszy złożony przez Skarżącą wniosek o nadanie statusu uchodźcy został rozpoznany merytorycznie i organy orzekające nie znalazły podstaw do przyznania jej statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej czy zgody na pobyt tolerowany. Kolejny wniosek skarżąca złożyła przebywając w Polsce i we wniosku tym wbrew podniesionym przez nią zarzutom nie wskazała na żadne nowe okoliczności czy fakty, które nie byłyby rozpatrzone w pierwszym postępowaniu. Bez wątpienia za takową okoliczność nie można uznać wskazania przez nią faktu legalnego pobytu na terenie Polski jej męża, którego nie widziała od 15 lat. Fakt ten stanowił bowiem przedmiot rozważań Rady d.s Uchodźców przy rozpoznawaniu pierwszego wniosku skarżącej. Wprawdzie we wniosku tym nie wskazała ona tej okoliczności, jednak organ odwoławczy podniósł ją i rozważył z urzędu, wskazując w decyzji, iż okoliczność, iż mąż skarżącej przebywa na terytorium Polski na podstawie zgody na zamieszkanie na terytorium RP na czas oznaczony do dnia [...].06.2014 r., uzyskanej na podstawie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, nie uzasadnia jeszcze udzielenia skarżącej zgody na pobyt tolerowany w oparciu o art. 97 ust. 1 pkt 1 a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym " Cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.,

Organ stanął wówczas na stanowisku, iż na gruncie rozpoznawanej sprawy brak jest okoliczności, które przemawiałyby za tym, że życie rodzinne Cudzoziemki musi być prowadzone koniecznie w Polsce. Zagrożenia przez nią deklarowane odnośnie do powrotu do kraju pochodzenia Rada oceniła jako nierealne oraz uznała, że warunki życia w kraju pochodzenia nie eliminują możliwości imigracji (powrotu) do tego kraju.

Powyższe w ocenie Sądu dawało podstawę do przyjęcia, że kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy ma na celu opóźnienie wykonania decyzji ó wydaleniu. Zaistnienie tej przesłanki uniemożliwia, zgodnie z przywołanym wyżej przepisem art. 33 ust. 4 ustawy z 13 czerwca 2003 r., wydanie decyzji o wstrzymaniu decyzji o wydaleniu do czasu zakończenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy.

Brak jest również podstaw do twierdzenia jakoby zaskarżona decyzja nie uwzględniała słusznego interesu strony. Przesłanka "słusznego interesu strony", nie została prawnie zdefiniowana (podobnie jak traktowana na równi z nią przesłanka

"interesu społecznego"). Biorąc jednak pod uwagę, że przedmiotem rozpoznania jest decyzja dotycząca wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu (w tym trybie organ nie rozstrzyga ponownie sprawy merytorycznie), należy przyjąć, że badanie przesłanki "słusznego interesu strony", jak i "interesu społecznego" nie może polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przez organ przy wydawaniu decyzji ostatecznej, dlatego też Sąd nie uwzględnił zarzutów skargi wskazujących na naruszenie zaskarżoną decyzją art. 8 ust. 1 i 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 roku, poprzez prowadzenie postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, a także ingerowanie w korzystanie z tego prawa, które to przepisy stanowiły m.in podstawę wydania decyzji merytorycznej, której wstrzymania skarżąca się domaga. Dostrzegając, że jest to tryb szczególny, którego celem nie jest kolejna instancyjna kontrola prawidłowości wydanej decyzji należało przyjąć, że ciężar dowodu, a więc konieczność wskazania okoliczności, w których upatruje ona swój "słuszny interes" i brak sprzeczności z "interesem społecznym", spoczywa na stronie dlatego, że to ona zmierza do zmiany ustalonego już ostatecznie stanu rzeczy (wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji o wydaleniu).

Należy zatem przyjąć, że ów "słuszny interes strony" musi być rzeczywiście na tyle słuszny, aby równoważył i usprawiedliwiał odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznej. Oceniając wniosek strony w tym kontekście uznać należy, że strona tego "słusznego interesu" nie wykazała. W ocenie Sądu, organ orzekający w niniejszej sprawie zasadnie ocenił, iż wskazywane przez stronę podstawy wstrzymania wykonania decyzji nie uzasadniają takiego rozstrzygnięcia. Strona skarżąca na żadnym etapie postępowania nie wykazała swojego słusznego interesu we wstrzymaniu wykonania decyzji o wydaleniu. Samo bowiem twierdzenie iż chce pozostać w Polsce bowiem tu przebywa jej mąż, z którym nie widziała się od 15 lat, w sytuacji gdy była to już przesłanka badana w zakończonym decyzją ostateczną postępowaniu - nie dowodzi istnienia takiego interesu.

Skoro organ ocenił, iż kolejny wniosek Strony o nadanie statusu uchodźcy zawierał te same podstawy, które stanowiły podstawę wydania wcześniejszej decyzji, to organ ten był wręcz obowiązany do podjęcia negatywnej dla Strony decyzji. Nie sposób zarzucić naruszenia przepisów prawa materialnego przy dokonaniu przez organy ustalenia, że Skarżąca nie wskazał żadnych nowych, istotnych okoliczności lub dowodów w sprawie, co pozwala przypuszczać, że złożenie wniosku nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium Polski. Odmawiając wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu na podstawie art. 33 ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony organ nie przekroczył granic dozwolonego uznania administracyjnego, gdyż nie sposób doszukać się naruszenia słusznego interesu Skarżącego i interesu społecznego przy podjęciu takiej decyzji, skoro sama Skarżąca takiego szczególnego interesu nie wskazywała.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił tym samym zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekającego w sprawie organu i nietrafne są zarzuty skargi dotyczące nieuwzględnienia wniosku dowodowego Strony, naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów, niedopuszczenia wszystkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasad oficjalności i prawdy obiektywnej.

Za całkowicie chybione Sąd uznał także zarzuty dotyczące naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 §1 pkt. 1 w zw. z art. 15 w zw. z art. 156§ 1 pkt 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy przez Organ decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2013 roku, nr [...] o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2012 roku, w sytuacji gdy w toku postępowania odwoławczego ujawniła się nowa, istotna dla sprawy okoliczność wymagająca przeprowadzenia w znacznej części postępowania dowodowego, tj. ustalenie, że na terytorium RP przebywa mąż Skarżącej, który posiada zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP do czerwca 2014 roku oraz rozpoznanie w ten sposób sprawy z naruszeniem zasady dwuinstancyjności. Okoliczność przebywania na terytorium RP męża Skarżącej, wbrew twierdzeniom skarżącej nie stanowi żadnej nowej okoliczności, która ujawniła się na etapie postępowania przed organem odwoławczym. Została ona nie tylko wskazana przez samą skarżącą przy składaniu ponownego wniosku z dnia 25 kwietnia 2013 r. o nadanie statusu uchodźcy na terytorium RP, ale również jak wskazano powyżej była ona przedmiotem rozważań na etapie rozpoznawania pierwszego wniosku skarżącej złożonego w dniu 15 października 2012r., - odniosła się do niej Rada d.s Uchodźców w decyzji z dnia [...] kwietnia 2013r. Tym samym brak jest podstaw do uznania, aby organ odwoławczy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszył w/w przepisy postępowania administracyjnego. Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji.