Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 284/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Protokolant ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi A L na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] na podstawie art. 81c ust. 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. Nr 156 poz. 1118 z 2006 r. ze zm.) oraz art. 123 k.p.a., po rozpatrzeniu sprawy z urzędu, nakazał A L zam. w [...] przy ul. [...] przedłożenie w terminie do dnia 30 czerwca 2011 r., w trzech egzemplarzach ekspertyzy technicznej (sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia) dotyczącej prawidłowości wykonania robót budowlanych, polegających na wymurowaniu ściany na poddaszu, rozbiórki części schodów klatki schodowej oraz zmniejszeniu otworu drzwiowego wejściowego do budynku mieszkalnego, jednorodzinnego zlokalizowanego na terenie nieruchomości w [...] przy ulicy [...].

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że ustalił następujący stan sprawy. Na terenie ww. nieruchomości usytuowany jest budynek mieszkalny, jednorodzinny w konstrukcji murowano-drewnianej, który wybudowano w latach trzydziestych XX wieku. W wyniku sądowego podziału nieruchomości gruntowej zostały wytyczone dwie odrębne działki, dwie nieruchomości z odrębnymi numerami porządkowymi. Granica między powstałymi działkami przebiega pod budynkiem mieszkalnym, nie został przeprowadzony prawny podział budynku z określeniem podziału klatki schodowej na parterze i korytarza na poddaszu, pierwotnie przeznaczonych do wspólnego użytkowania. W latach 1998-1999, A L - właściciel nieruchomości w [...] przy ulicy [...], w ww. budynku mieszkalnym, na istniejącym drewnianym stropie parteru, wymurował na poddaszu ścianę działową z pustaków gr. 25cm w linii granicy nieruchomości gruntowych). Rozebrał połowę biegu schodowego na całej wysokości schodów, pozostała część schodów prowadzących na poddasze nie została zabezpieczona poręczą. Nie wykonano również odpowiednich podpór wspierających bieg schodowy. Wskazano, że w przypadku wejścia na schody, mogą grozić zawaleniem. Ponadto, A L zmniejszył szerokość otworu drzwiowego stanowiącego wejście do części ww. budynku. Zmniejszenie szerokości drzwi wejściowych jest niezgodne z przepisami prawa budowlanego oraz stanowi naruszenie przepisów bezpieczeństwa pożarowego.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że samowolne (inwestor nie uzyskał zgody właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej) ustawienie ścianki mogło spowodować przekroczenie dopuszczalnego obciążenia starej drewnianej konstrukcji stropu nad parterem, co stwarza groźbę zawalenia. Zagrożenie zawaleniem stwarzają również częściowo rozebrane schody - brak poręczy i podpór. Jednocześnie częściowo rozebrane schody oraz zmniejszona szerokości drzwi wejściowych będzie utrudniać ewakuację z budynku w przypadku wybuchu pożaru.

Zdaniem organu w okolicznościach niniejszej sprawy musi znaleźć zastosowanie nakaz z art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane - organy nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć w drodze postanowienia na uczestników procesu budowlanego obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz.

A L wnioskiem z [...] sierpnia 2014 r., zwrócił się o stwierdzenie nieważności postanowienia opisanego powyżej.

Podniósł, że postanowienie jest cyt. "niezgodne z prawem cywilnym, z prawomocnych orzeczeniami Sądu Cywilnego - Sygn. akt [...] oraz Sygn. akt [...] i wypisem i wyrysem jako dokumentem z księgi wieczystej [...] i to postanowienie wywarło skutek w sferze prawa cywilnego i zgodnie z Uchwałą Sądu Najwyższego z 28 maja 1992 r III AZP 4/92 (OSNC 1992 nr 12 poz. 211) takie decyzje nie są uznawane przez prawo i należy ją wycofać z obiegu prawnego (załączył artykuł "Wpływ wadliwej decyzji administracyjnej na prawo własności)". Podkreślił, że mieszka w [...] przy ul. [...]zaś ma wykonać ekspertyzę techniczną robót budowlanych w budynku jednorodzinnym zlokalizowanym na terenie nieruchomości w [...]przy ul. [...] . Tymczasem, zgodnie z art. 140 k.c. może tylko rozporządzać rzeczą, której jest właścicielem czyli nieruchomością w [...] przy ul. [...]. Zgodnie z założonymi odrębnymi księgami wieczystymi istnieją dwie odrębne gruntowe księgi wieczyste, a tym samym dwa odrębne budynki jednorodzinne jeden przy ul. [...] i drugi przy ul. [...] – budynek, cyt. "jako rzecz ruchoma" jest częścią składową nieruchomości przy ul. [...] i prawny podział działki dotyczył też budynku.

We wniosku A L zwrócił się o wzięcie pod uwagę tego, że był adresatem innych orzeczeń, które dotyczyły robót na nieruchomości przy ul. [...] w [...] oraz pisma z dnia [...] grudnia 2010 r. S G Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] ([...] w którym ten wykazuję niezgodności z prawem cywilnym, że istnieją dwie odrębne działki, a budynek jest nie podzielony oraz stwierdza, że w takiej zabudowie nie mogą być zastosowane przepisy prawa budowlanego, po czym wydaje postanowienie przedmiotowe dla wniosku nr [...]. Podkreślił - ekspertyza techniczna zgodna z wadliwym postanowieniem byłaby dokumentem fałszywym niezgodnym z granicami działek i z prawem własności. Roboty budowlane zostały wykonane w 1999-2000 r., po prawomocnym orzeczeniu Sądu Cywilnego z dnia [...] czerwca 1998 ([...]), który poświadcza, że nie ma współwłasności obu nieruchomości przy ul [...] i ul. [...] oraz budynek nie stanowi odrębnego od gruntu przedmiotu prawa własności. Ponadto, inspektor nadzoru budowlanego nie jest stroną w sprawie granic,

a sąsiad, który jest właścicielem nieruchomości przyległej przy ul. [...], od momentu wykonania robót budowlanych w 1999 r. nie wniósł żadnego pozwu do Sądu Cywilnego o zakłócenie posiadania robotami budowlanymi .

We wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia znalazło się również żądanie wstrzymania wykonania postanowienia Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz wstrzymaniu egzekucji zmierzającej do jego wykonania.

W wyniku rozpoznania opisanego powyżej wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia zapadło postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r., nr [...], którym organ na podstawie art. 156 § 1, 157 § 1 i 2 oraz 158 § 1 w związku z art. 126 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności ww. postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie nakazu przedłożenia ekspertyzy technicznej.

W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wskazał na specyfikę postępowania nieważnościowego, prowadzonego na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Podkreślił, że stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia może nastąpić jedynie w przypadku ustalenia w sposób niewątpliwy wystąpienia jednej z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a sytuacja taka nie zachodzi w omawianej sprawie. W szczególności nie zachodzi wada rażącego naruszenia prawa – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., kontrolowane postanowienie nie jest wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Postanowienie oparto bowiem na przepisie prawa, który umocowuje administrację publiczną do działania, a treść rozstrzygnięcia nie pozostaje w oczywistej sprzeczności z niebudzącym wątpliwości przepisem prawa. Postanowienie o nałożeniu obowiązku przedstawienia ekspertyzy zapadło po tym, jak organ szczebla powiatowego stwierdził, że A L wykonał w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na dwóch odrębnych nieruchomościach w [...] , przy ul. [...] i nr [...], roboty budowlane polegające na wymurowaniu na poddaszu ściany działowej "w granicy między nieruchomościami", rozebraniu części drewnianych schodów na klatce schodowej prowadzących na poddasze oraz zmniejszeniu szerokości otworu drzwiowego stanowiącego wejście do budynku. Ponieważ prawidłowość i zgodność z przepisami wykonanych robót budowlanych budziły poważne wątpliwości, organ szczebla powiatowego korzystając z kompetencji przyznanych normą art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nałożył na ww. obowiązek sporządzenia określonej oceny technicznej wykonanych robót budowlanych. Postanowienie to nie było kwestionowane przez zobowiązanego ani co do ustalonego stanu faktycznego jak też i co do określonego w sentencji terminu. Organ podkreślił, że przyjęty tryb postępowania, określony przepisem art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nie budzi zastrzeżeń organu wyższego stopnia. Przepis art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane uprawnia właściwe organy do nakładania, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, obowiązku dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Wydane w tym trybie rozstrzygnięcie ma wyłącznie charakter dowodowy i służy zgromadzeniu dokumentacji, która umożliwi następnie organowi dokonanie niewadliwej subsumpcji.

Tym samym analizowane rozstrzygnięcie nie jest dotknięte wadą określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. wydaniem bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, przeprowadzone postępowanie wykazało, iż badane postanowienie nie jest również dotknięte żadną z pozostałych wad określonych przepisami art. 156 § 1 k.p.a., a zatem nie ma podstaw do stwierdzenia jego nieważności. Zgodnie z przepisem art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] był organem właściwym do wydania badanego rozstrzygnięcia, a tym samym weryfikowane postanowienie nie jest dotknięte kwalifikowaną wadą określoną przepisem art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Sprawa będąca przedmiotem ocenianej decyzji nie została wcześniej rozstrzygnięta inną decyzja ostateczna. Postanowienie zostało prawidłowo skierowane do inwestora tj. A L, nie narusza również normy art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż nie zachodzi przypadek niewykonalności faktycznej ani też prawnej. Postanowienie nie jest obarczone także wadami określonymi w przepisach art. 156 § 1 pkt 6 i 7 k.p.a.

Wbrew argumentacji wnioskującego o stwierdzenie nieważności w postanowieniu w sposób prawidłowy określa miejsce zamieszkania zobowiązanego, choć nawet ewentualna omyłka w tym zakresie nie stanowiłaby wady kwalifikowanej badanego rozstrzygnięcia, bowiem przepis art. 113 § 1 k.p.a. przewiduje odrębny tryb postępowania rektyfikacyjnego dla usuwania tego rodzaju omyłek oraz błędów pisarskich i rachunkowych. Wreszcie w postanowieniu w sposób prawidłowy określono zakres robót budowlanych, których prawidłowość podlegać ma ocenie technicznej. Wbrew twierdzeniu A L, osnowa badanego rozstrzygnięcia prawidłowo określa również lokalizację robót budowlanych, których dotyczy.

Konkludując organ szczebla wojewódzkiego stwierdził, że okoliczności sprawy nie uzasadniają stwierdzenia nieważności postanowienia będącego przedmiotem niniejszego postępowania, a zatem należało odmówić stwierdzenia jego nieważności.

W wyniku rozpoznania zażalenia A L, zapadło zaskarżone w niniejszym postępowaniu postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r., znak [...] , którym organ drugiej instancji utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ podzielił argumentacje, omówioną w uzasadnieniu postanowienia organu szczebla wojewódzkiego. Kontrolowane w niniejszym postępowaniu nieważnościowym postanowienie nie jest obarczone żadną z wad w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że nałożony obowiązek odpowiada dyspozycji art. 81c ustawy Prawo. Przepis art. 81c ust. 2 daje uprawnienie do żądania od uczestników procesu budowlanego przedstawienie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz, nie dając podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której konkretyzuje sytuację prawną strony postępowania. Działania organu podejmowane w tym trybie zmierzają do wyjaśnienia kwestii technicznych, których celem jest ustalenie stanu faktycznego sprawy (por. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28.06.2005 r., sygn. akt OSK 1780/04, Lex nr 179100).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że w uzasadnieniu postanowienia kontrolowanego w niniejszym postępowaniu nieważnościowym omówiono szereg wątpliwości co do jakości wykonanych robót budowlanych i związanego z tym stanu technicznego inwestycji. Ta argumentacja uzasadniała nałożenie obowiązku przedłożenia ekspertyzy na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do stanowiska A L, co do błędnego określenia adresata nakazu, organ wskazał, że art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane wśród adresatów postanowienia o nałożeniu ekspertyzy wymienia uczestników procesu budowlanego, którym niewątpliwie jest inwestor. A L bezsprzecznie był zaś inwestorem robót budowlanych polegających na wymurowaniu ściany na poddaszu, rozbiórki części schodów klatki schodowej oraz zmniejszeniu otworu drzwiowego wejściowego do budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na terenie nieruchomości w [...] przy ul. [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniósł A L dochodząc stwierdzenia jego nieważności wobec niezgodności z prawem cywilnym oraz z prawomocnymi orzeczeniami sądu cywilnego i uchylenia skutków wadliwego postanowienia w postaci wydania postanowienia Nr. [...] z dnia [...] listopada 2011 r. ([...], Tytułu Wykonawczego [...] z dnia 30 lipca 2013 r. i Postanowienia z dnia 17 kwietnia 2014r Dyrektora Izby Skarbowej w [...] ([...]) oraz postanowienie z dnia [...]grudnia 2014 r. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] ([...]).

W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał argumentacje prezentowana w toku postępowania administracyjnego.

Ponadto, skarżący stwierdził, że organy obu instancji naruszyły prawo, popełniły przestępstwo z art. 273 k.k. oraz z art. 244 k.k., gdyż nie wycofały z obiegu prawnego dokumentu w którym poświadczona została nieprawda mająca znaczenie prawne. Powołując się na Uchwałę Sądu Najwyższego z 28 maja 1992 r. III AZP 4/92 (OSNC 1992 nr 12 poz. 211) wskazał, że cyt. "decyzje administracyjne wywierające skutek w sferze prawa cywilnego nie są uznawane przez prawo i eliminuje się je z obrotu prawnego". Podkreślił, że w świetle orzecznictwa nikt nie może kwestionować fakt istnienia prawomocnego wyroku i jego treści.

Skarżący zwrócił się, żeby Sąd przyjrzał się rzutowi parteru i rzutowi poddasza w Orzeczeniu Technicznemu z 2009 r. na, których widać, że cyt. "siatka stalowa oraz ściana graniczna znajdująca się na działce [...] obecnie [...] nr [...], w postanowieniu nr [...] została przesunięta na działkę [...] nr. [...] i w taki sposób postanowienie wywiera skutek w sferze prawa cywilnego i staje się wadliwe- niezgodne z granicami działek i niezgodna z prawomocnymi orzeczeniami Sądu Cywilnego". Zdaniem skarżącego, gdyby powstała ekspertyza techniczna zgodna z ww. wadliwym postanowieniem to cyt. "ta ekspertyza techniczna w której roboty budowlane w postaci ściany granicznej i siatki stalowej ogrodzeniowej znalazły by się w [...] na ul. [...] byłaby dokumentem fałszywym niezgodnym z granicami działek i z prawem cywilnym i prawem własności oraz z prawomocnym orzeczeniem Sądu Cywilnego ([...]), w którym D O wydaje część nieruchomości w [...] przy ul[...]

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżone i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji odpowiadają prawu.

Przedmiotem sądowej kontroli było postanowienie, którym utrzymane zostało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia, kontrolowanego w trybie nieważnościowym, a opartego na przepisie art. 81c ustawy Prawo budowlane.

Sąd w pełni podziela argumentacje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - postanowienie objęte wnioskiem skarżącego o stwierdzenie jego nieważności nie jest obarczone żadną z wad opisanych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a.

Zgodnie z przepisem art. 156 § 1 k.p.a., stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej (postanowienia) jest nadzwyczajnym środkiem wzruszenia ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych. Z uwagi na fakt, iż instytucja ta stoi w opozycji do jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady trwałości decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 k.p.a., może być stosowana po zaistnieniu przesłanek ściśle określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

I tak, na podstawie ww. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji (postanowienia), która: wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Ponadto, zgodnie z art. 126 k.p.a. przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie do postanowień.

Prowadząc postępowanie w oparciu o art. 156 § 1 k.p.a. i dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności, organ orzekający bada stan faktyczny i prawny z daty wydania rozstrzygnięcia. W postępowaniu tym organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w ww. przepisie, co oznacza, że nie może orzekać co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją lub postanowieniem. Może jedynie albo stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, albo ich niezgodność z prawem, a w przypadku stwierdzenia braku przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. odmawia stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia.

Sąd stwierdza, że kontrolowane w niniejszym postępowaniu nieważnościowym postanowienie z pewnością nie jest dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa .

Sąd podziela stanowisko organów obu instancji - postanowienie oparte zostało na przepisie prawa – art. 81c, który daje umocowanie organowi do działania w okolicznościach, bezsprzecznie w sprawie zaistniałych, a treść rozstrzygnięcia nie pozostaje w oczywistej sprzeczności z niebudzącym wątpliwości przepisem prawa.

Postanowienie o nałożeniu obowiązku przedstawienia ekspertyzy zapadło po tym, jak organ nadzoru budowlanego szczebla powiatowego stwierdził, że A L wykonał w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na dwóch odrębnych nieruchomościach gruntowych w [...] , przy ul. [...] i nr [...], roboty budowlane polegające na wymurowaniu na poddaszu ściany działowej "w granicy między nieruchomościami", rozebraniu części biegu (z pozostawieniem pozostałości bez barierki i podparcia) drewnianych schodów na klatce schodowej prowadzących na poddasze oraz zmniejszeniu szerokości otworu drzwiowego stanowiącego wejście do budynku. Ponieważ prawidłowość i zgodność z przepisami wykonanych robót budowlanych budziły poważne wątpliwości, organ szczebla powiatowego korzystając z kompetencji przyznanych normą art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nałożył na ww. obowiązek sporządzenia określonej oceny technicznej wykonanych robót budowlanych.

Prawidłowość przyjętego, w okolicznościach ustalonych przez organ powiatowego nadzoru budowlanego, trybu postępowania wynikającego z przepisu art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nie może budzić jakichkolwiek zastrzeżeń, nie mówiąc już o wadach kwalifikowanych.

W ocenie Sądu, prawidłowo organy przyjęły, że analizowane rozstrzygnięcie nie jest dotknięte wadą określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. wydaniem bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Zdaniem Sądu, przeprowadzone postępowanie nieważnościowe wykazało także, że badane postanowienie nie jest również dotknięte żadną z pozostałych wad określonych przepisami art. 156 § 1 k.p.a., a zatem nie ma podstaw do stwierdzenia jego nieważności. I tak, zgodnie z przepisem art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] był organem właściwym do wydania badanego rozstrzygnięcia, a tym samym weryfikowane postanowienie nie jest dotknięte kwalifikowaną wadą określoną przepisem art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Sprawa będąca przedmiotem ocenianej decyzji nie została wcześniej rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Postanowienie zostało prawidłowo skierowane do inwestora tj. A L, nie zachodzi przypadek niewykonalności faktycznej ani też prawnej. Postanowienie nie jest obarczone także wadami określonymi w przepisach art. 156 § 1 pkt 6 i 7 k.p.a.

Powyższej sądowej oceny zaskarżonego postanowienia nie mogą zmienić zarzuty skargi.

Prezentowany przez skarżącego cywilnoprawny stan nieruchomości nie musi być przedmiotem analizy w niniejszym postępowaniu, skoro w myśl art. 81c ustawy Prawo budowlane adresatem obowiązku może być nie tylko właściciel ale w pierwszym rzędzie uczestnik procesu inwestycyjnego czyli m.in. inwestor, a takim bez wątpienia był skarżący.

Wbrew argumentacji skarżącego w postanowieniu w sposób prawidłowy określono także miejsce zamieszkania zobowiązanego. Ponadto, w postanowieniu właściwie określono i uzasadniono zakres robót budowlanych, których prawidłowość podlegać musi ma ocenie technicznej. Wbrew twierdzeniu A L, osnowa badanego rozstrzygnięcia prawidłowo określa również lokalizację robót budowlanych, których dotyczy. Znajduje ona bowiem pełne potwierdzenie w ustaleniach jakie poczynił organ - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).