Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1137/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Odmowa sporządzenia uzasadnienia
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 w związku z art. 87 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. Sp. j. z siedzibą w S. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi K. Sp. j. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych postanawia : odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. Sp. j. z siedzibą w S. (dalej: "skarżąca", "Spółka") na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Wnioskiem z dnia 2 października 2014 r. skarżąca zwrócił się o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenia uzasadnienia wyroku wskazując, że wspólnicy bezpośrednio przed terminem rozprawy i w chwili rozprawy przebywali za granicą. Nadto skarżąca podniosła, iż zarówno Spółka, jak i jej wspólnicy w toku postępowania działali bez profesjonalnego pełnomocnika. Z przyczyn przez nich nie zawinionych nie wiedzieli zatem, że po wydaniu orzeczenia Sąd nie dokonuje z urzędu doręczeń zapadłych orzeczeń, jak i działali pod wpływem błędu, że dopiero po doręczeniu treści orzeczenia będą mogli się starać o doręczenie im uzasadnienia decyzji Sądu. Skarżąca wskazała także, iż w rozmowie telefonicznej z pracownikiem sekretariatu Sądu ustaliła, że minął termin do złożenia wniosku, o czym wspólnicy Spółki nie wiedzieli i nie byli wcześniej pouczeni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym.

Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem

o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana,

w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie

z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a., we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie aby wiosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, określają przepisy § 1-4 art. 87 p.p.s.a. Są nimi:

– wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu,

– uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu,

– powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego,

– równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie ( art. 87 § 4 ).

W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że zawarta w dyspozycji art. 86 § 1 p.p.s.a. przesłanka braku winy, warunkująca pozytywne rozpoznanie wniosku, oznacza wykazanie okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były przez niego nie do przewidzenia i nie do usunięcia. Kierunek wykładni sądowej tego przepisu wskazuje, że winę wykluczają przeszkody, których wnioskodawca nie był w stanie przewidzieć, ani im zapobiec. A contrario, negatywnej przesłanki zawinienia, która wyłącza możliwość przywrócenia terminu, należy upatrywać w zaniechaniu przez wnioskodawcę tym wszystkim czynnościom, które przy dołożeniu przez niego należytej staranności, zapobiegłyby konsekwencjom, jakie ustawodawca wiąże z upływem terminów do dokonania określonych czynności procesowych. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą NSA, brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 12 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA/Wr 1744/00, niepublikowane). W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie wielokrotnie wskazywano też, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar.

Składając wniosek o przywrócenie terminu skarżąca zachował 7-dniowy termin od dnia ustania przyczyny uchybienia, bowiem w dniu 2 października 2014 r. podczas rozmowy telefonicznej z pracownikiem sekretariatu Sądu ustaliła, iż minął termin do złożenia wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, natomiast wniosek nadała w placówce pocztowej w dniu 2 października 2014 r. (k. 41).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że nie mogą odnieść pożądanego skutku podnoszone przez skarżącą argumenty.

Zdaniem Sądu, skarżąca nie przedstawiła okoliczności, które uprawdopodobniałyby brak jej winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Podkreślenia wymaga, że D. P. – wspólnik skarżącej Spółki – w dniu 21 lipca 2014 r. osobiście odebrała zawiadomienie o terminie rozprawy (k. 36), które zawierało pouczenie, że niestawiennictwo na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy (pkt 1 pouczenia). Należy również wskazać, że w pkt 2 zawarte jest pouczenie, iż sentencji wyroku oddalającego skargę, ogłoszonego na rozprawie, Sąd nie doręcza stronom z urzędu z wyjątkiem strony działającej bez adwokata lub radcy prawnego, która z powodu pozbawienia wolności była nieobecna przy ogłoszeniu wyroku (...). Nadto pkt 3 zawiera pouczenie, iż w sprawach, w których oddalono skargę, uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku (...). W świetle powyższego nie stanowi okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu argumentacja skarżącej dotycząca braku stosownego pouczenia, jak i wskazywany przez nią wyjazd wspólników Spółki za granicę.

W świetle orzecznictwa sądowego, w przypadku wyjazdu za granicę należyta dbałość o własne interesy, która mogłaby uchronić stronę od negatywnych następstw nieobecności w kraju, powinna była wyrazić się w ustanowieniu pełnomocnika do realizacji obowiązków związanych z zainicjowanym postępowaniem sądowym bądź chociażby w zobowiązaniu innych osób do informowania o kierowanej do niej korespondencji związanej z tym postępowaniem. Strona miała bowiem świadomość, że złożenie przez nią skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skutkować będzie wszczęciem określonych procedur sądowych. W takiej sytuacji należyta dbałość w prowadzeniu własnych spraw wymagała od niej, aby przed wyjazdem za granicę podjęła odpowiednie działania, gwarantujące zabezpieczenie swoich interesów. Taka zapobiegliwość umożliwiłaby dochowanie terminu do złożenia wniosku o sporządzenia uzasadnienia, czy to przez upoważnione osoby, czy też przez niego samego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. II OZ 254/12, z dnia 19 marca 2013 r. sygn. II GZ 108/13, publ. Baza orzeczeń CBOIS).

Uznając, że niedochowanie przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie jest następstwem okoliczności niezależnych od strony, lecz jest wynikiem niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw, Sąd uznał, iż nie wystąpiły okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu.

W konsekwencji, działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.