Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Ka 394/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek Sędziowie NSA Przemysław Dumana Eugeniusz Christ (spr.) Protokolant stażysta Anna Florek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2004 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję i określa, że decyzja ta nie podlega wykonaniu do czasu prawomocności wyroku; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego kwotę [...] ([...] złotych [...] groszy).


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie ustaw: z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz.31 z 1991 r. z późn. zm.), z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz.926) oraz uchwały nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, od budynków, budowli i gruntów na rok 2002 oraz zwolnień w podatku – Burmistrz Miasta W. ustalił panu T. G. i Spółce cywilnej "A" – jako współwłaścicielom nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] wysokość podatku od tej nieruchomości za 2002 r. w postaci łącznego zobowiązania pieniężnego w kwocie [...] zł stwierdzając jednocześnie, że zgodnie z udziałami we współwłasności pan T. G. ma do zapłacenia podatek w kwocie [...] zł a Spółka cywilna "A" – G. A., ma w kwocie [...] zł. Przy wyliczeniu podatku organ pierwszej instancji zastosował stawki związane z działalnością gospodarczą i orzekł na podstawie złożonego oświadczenia podatkowego.

W odwołaniu od tej decyzji pan T. G. wniósł o jej uchylenie w części dotyczącej ustalenia wysokości podatku w stosunku do jego osoby oraz wymierzenie mu właściwego podatku przy zastosowaniu stawki podatku z art.5 ust.1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Uzasadniając odwołanie wskazał, że jest współwłaścicielem wraz z panem A. G. oraz panią M. S. – G. nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] . Stwierdził, że zastosowana w przedmiotowej decyzji stawka podatku dotycząca budynków i budowli, w których prowadzona jest działalność gospodarcza w stosunku do niego nie jest prawidłowa gdyż w budynku tym nigdy nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie wyraził też zgody na prowadzenie takiej działalności przez pozostałych współwłaścicieli, a wręcz przeciwnie sprzeciwił się takiej działalności. Podkreślił, że współwłaściciele prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Spółka cywilna "A" złożyli stosowną deklarację dotyczącą podatku od nieruchomości, na podstawie której została wydana decyzja o naliczeniu im tego podatku i podatek ten został już częściowo zapłacony. Tym bardziej uchylenie poprzedniej decyzji i wydanie obecnej nakładającej obowiązek podatkowy z mocą wsteczną od początku bieżącego roku jest nieuzasadnione.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania pana T. G. od decyzji Burmistrza Miasta W. z dnia [...] r. działając na podstawie art.17, 18, 21 ust.1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz.856), art.2 ust.1, ust.4, art.3 ust.1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz.84 z 2002 r.) oraz art.233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz.926 ze zm.) – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że podatek od nieruchomości, zgodnie z art.2 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych oraz jednostkach organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej będących współwłaścicielami nieruchomości. W myśl art.2 ust.4 tej ustawy, jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność lub współposiadanie, z zastrzeżeniem ust.5, innych osób niż małżonkowie obowiązek podatkowy od tej nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub współposiadaczach.

Stwierdził, że w wyniku sprzedaży w [...] 2001 r. części przedmiotowej nieruchomości jej współwłaścicielami zostali państwo G. ([...] % udziałów) i pan T. G. ([...] % udziałów). Od 2002 r. podatek od nieruchomości jako osobom fizycznym w drodze decyzji zgodnie z art.6 ust.7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ustala burmistrz właściwy ze względu na położenie nieruchomości. Fakt zapłaty podatku nie wpływa na obowiązek wydania przez burmistrza decyzji ustalającej wysokość podatku. Nie jest to ponowne wymierzenie podatku za ten sam okres.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zakupiona przez stronę nieruchomość stanowi współwłasność, na której jest prowadzona działalność gospodarcza w ramach Spółki cywilnej "A" przez państwo G.. Brak zgody strony na prowadzenie działalności gospodarczej przez pozostałych współwłaścicieli nie wpływa na stan prawny nieruchomości i nadal stanowi ona współwłasność.

Zdaniem Kolegium podatek od nieruchomości został właściwie ustalony według stawki obowiązującej dla "gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą" a fakt, że współwłaścicielem nieruchomości jest osoba fizyczna nie prowadząca działalności gospodarczej na nieruchomości będącej współwłasnością nie daje podstaw do przeliczenia wysokości należnego podatku przypadającego od części udziałów z uwzględnieniem stawki "jak dla budynków mieszkalnych" i tym samym obniżenia podatku od tej części.

Kolegium zwróciło uwagę, że na gruncie prawa cywilnego nie istnieje właściciel części nieruchomości. Przedmiotem własności jest zawsze nieruchomość jako całość. Pomimo istnienia współwłasności rzecz nie jest podzielona, a żadnemu ze współwłaścicieli nie przysługuje wyłączne prawo do fizycznie określonej części rzeczy.

Na koniec organ odwoławczy stwierdził stanowczo, że przedstawiony wyżej stan prawny i faktyczny będzie istniał, dopóty nieruchomość strony pozostająca we współwłasności będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jak dotychczas. Natomiast kwestią strony jest wyegzekwowanie od pozostałych współwłaścicieli nieruchomości rozporządzenie rzeczą wspólną zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący pan T. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że nie może zgodzić się z twierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu decyzji a w szczególności z interpretacją przepisu art.3 ust.1 pkt 1

i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż z wykładni językowej tego przepisu wynika możliwość określenia części budowli lub budynku jako ułamka bądź jako procentu wartości lub powierzchni. Dlatego też zdaniem skarżącego można przyjąć, że nie ma przeszkód prawnych do wyodrębnienia budynku lub budowli jako ułamka czy procentu i wymierzenia podatku, z zastosowaniem innej stawki podatkowej, niż dla pozostałej części budynku lub budowli. Skarżący powołał się przy tym na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2001 r. sygn.akt FPK 5/01 (ONSA 2001/4/160) zgodnie z którą przepis art.3 ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, pozwala na procentowe określenie części budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna – w celu ustalenia jej wartości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wyjaśniając, że na gruncie prawa cywilnego nie istnieje właściciel części nieruchomości. Przedmiotem własności jest zawsze nieruchomość jako całość, gdyż podzielne jest prawo własności a nie nieruchomość. Wskazało również, że w przedmiotowej sprawie art.3 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie ma zastosowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie warto zauważyć, iż przedmiotowa sprawa dotyczy podatku od nieruchomości za rok 2002, a więc przy jej rozstrzyganiu należało stosować przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz.84) w brzmieniu obowiązującym w tym czasie.

Treść skargi wskazuje, że skarżący nie zgadza się z dokonaną przez organy podatkowe interpretacją przepisu art.3 ust.1 pkt 1 i 2 cytowanej ustawy stwierdzając jednocześnie, że nie ma przeszkód prawnych do wyodrębnienia budynku lub budowli jako ułamka czy procentu i wymierzenia podatku z zastosowaniem innej stawki podatkowej, niż dla pozostałej części budynku lub budowli. Natomiast zdaniem organów podatkowych możliwość taka nie istnieje, gdyż nie można z nieruchomości stanowiącej współwłasność wydzielić (bez fizycznego podziału) "kawałka", "części" "ułamka" nieruchomości i stwierdzić, że jest on własnością tylko jednego ze współwłaścicieli przy czym w przedmiotowej sprawie art.3 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie ma zastosowania.

Z akt administracyjnych wynika, że umową notarialną z dnia [...] 2001 r. wspólnicy Spółki cywilnej "A" prowadzący w ramach tej Spółki działalność gospodarczą i posiadający odrębne wpisy do ewidencji działalności gospodarczej sprzedali panu T. G. udział wynoszący [...] części w prawie użytkowania wieczystego gruntu i prawa własności budynków i budowli położonych na 3 działkach oznaczonych numerami geodezyjnymi – objętych księgą wieczystą [...] Sądu Rejonowego w C. przy czym w dniu sprzedaży wspólnicy Spółki zawarli akt notarialny Rep. [...] , zgodnie z którym sprzedawane prawo i nieruchomości stanowią współwłasność łączną wspólników Spółki cywilnej "A".

Z akt tych wynika również, że w dniu [...] 2002 r. wspólnicy Spółki cywilnej "A" złożyli w Urzędzie Miejskim w W. deklarację w sprawie podatku od nieruchomości osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej na rok 2002 wykazując w niej powierzchnię użytkową budynków i ich części związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, wartość ustaloną dla celów amortyzacji budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż rolnicza oraz określając łączną kwotę podatku w wysokości [...] zł. Następnie pismem z dnia [...] 2002 r. jeden ze wspólników Spółki cywilnej "A" złożył korektę "do naliczeń podatku od nieruchomości" prosząc "o powtórne naliczenie podatku w wysokości proporcjonalnej do własności wg aktu notarialnego od [...] 2002 r." oraz składając wykaz nieruchomości od osób fizycznych z podaniem danych jak w deklaracji. Z protokołu spisanego w dniu [...] 2002 r. wynika, że wspólnicy Spółki cywilnej "A" dokonali wpłat na podatek od nieruchomości w okresie od [...] do [...] 2002 r. w łącznej kwocie [...] zł. Na tej podstawie Burmistrz Miasta W. wydał przedmiotową decyzję ustalającą wysokość podatku od nieruchomości na rok 2002 kierując ją do pana T. G. jako osoby fizycznej i Spółki cywilnej "A" jako jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej i określając udział oraz kwotę podatku tych dwóch podmiotów jako współwłaścicieli zgodnie z danymi wynikającymi z oświadczenia podatkowego przy czym łączna kwota podatku nie zmieniła się i była taka sama jak w deklaracji z dnia [...] 2002 r.

Zgodnie z treścią art.2 ust.1 cytowanej wyżej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych oraz jednostkach organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, które są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości, posiadaczami zależnymi lub zarządzającymi nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, które posiadają bez tytułu prawnego nieruchomość stanowiącą własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego albo też są użytkownikami wieczystymi nieruchomości. Tak więc przedmiotowy obowiązek podatkowy wiąże się z faktem władania przez podatnika jako właściciela, wieczystego użytkownika, posiadacza lub zarządcy wskazanymi w ustawie nieruchomościami, albo obiektami budowlanymi niezłączonymi trwale z gruntem w przypadkach określonych w ustawie. Jeżeli nieruchomość jest współwłasnością albo jest we współposiadaniu dwóch lub więcej osób prawnych albo osób fizycznych (...) to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania (art.2 ust.6 ustawy).

Z kolei przepis art.3 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna. Sam fakt bycia właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub posiadaczem nieruchomości albo obiektu budowlanego nie związanego trwale z gruntem nie jest działalnością gospodarczą. Jest nią dopiero "czynienie użytku" z nieruchomości w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Tak więc przedmiotem opodatkowania może być budynek lub lokal jako część składowa budynku, a gdy jest on lub jego część związany z działalnością gospodarczą inną niż rolnicza lub leśna – stosuje się stawkę określoną w art.5 ust.1 pkt 2 ustawy.

W niniejszej sprawie ustalono, że przedmiotem opodatkowania są budynki, budowle i grunty związane z działalnością gospodarczą będące w posiadaniu przedsiębiorcy przy czym status "przedsiębiorcy" posiadali jedynie wspólnicy Spółki cywilnej "A", której majątek stanowił określony udział w wieczystym użytkowaniu i prawie własności przedmiotu opodatkowania. Skarżący nie był przedsiębiorcą i nie prowadził w tym czasie działalności gospodarczej w przedmiotowej nieruchomości.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Sąd w składzie orzekającym w sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2001 r. FPK 5/01, że przepis art.3 ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pozwala na procentowe określenie części budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna – w celu ustalenia jej wartości (ONSA 2001/4/160).

Aprobuje również stanowisko, że "przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie ustanawiają procentowego wskaźnika wymiaru podatku od nieruchomości w razie tylko częściowego związania budynku lub gruntu z działalnością inną niż rolnicza lub leśna. Przepisy te dopuszczają ustalenie podatku od nieruchomości tylko od części budynku, jeżeli z działalnością inną niż rolnicza lub leśna, związana jest dająca się wydzielić część powierzchni budynku (wyrok NSA z dnia 24 lutego 1993 r. sygn.akt SA/Wr 1444/92, POP 94/2/39).

Stanowisko to znajduje oparcie przede wszystkim w wykładni językowej przepisu art.3 ust.1 ustawy mówiącego o budynkach lub ich części w odniesieniu do powierzchni użytkowej będącej podstawą opodatkowania (art.4 ust.1 pkt 1 ustawy). Wykładnia językowa polega na ustaleniu treści normy prawnej na podstawie możliwego sensu słów, za pomocą których sformułowano określony przepis. W granicach zakreślonych przez tę wykładnię stosuje się również wykładnię systemową lub celowościową, służące interpretacji prawa podatkowego i jego zapisów. Posługując się wykładnią językową można stwierdzić, że pojęcie "część" oznacza wycinek jakiej całości, kawałek, ułamek, procent, udział. Tak więc częścią budynku może być jego procent, ułamek, wycinek, element, odnoszący się do sposobu ustalenia powierzchni użytkowej budynku. Takie rozumienie powołanego przepisu nie jest sprzeczne z cytowaną ustawą. Z wykładni językowej art.3 ust.1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika więc możliwość, a czasami i konieczność określenia części budynku jako wycinka elementu wydzielonego z całej jego powierzchni. Potwierdza to wykładnia systemowa polegająca na związku przepisu art.3 ust.1 z art.4 ust.1 pkt 1 i art.5 ust.1 pkt 2 cytowanej ustawy co do budynków lub ich części związanych z działalnością gospodarczą inną niż rolnicza lub leśna.

Jak już wcześniej wskazano zakresem przedmiotowym podatku od nieruchomości objęto m.in. budynki lub ich części tym samym można zasadnie uznać, że zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości jest odmienny od cywilnoprawnego ujęcia nieruchomości. Nie można więc w sposób niejako automatyczny, bezpośredni przenosić pojęć prawa cywilnego na grunt prawa podatkowego, bez uwzględnienia jego specyfiki i autonomiczności w stosunku do pozostałych dziedzin prawa. W szczególności, gdy dla określenia przedmiotu opodatkowania ustalono normy szczególne dotyczące wyłączenia tego zagadnienia. Dlatego też twierdzenie, że nie można z nieruchomości stanowiącej współwłasność wydzielić (bez fizycznego podziału) "kawałka" "części" "ułamka" nieruchomości w zasadzie słuszne w świetle przepisów prawa cywilnego nie znajduje racji bytu w odniesieniu do przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, które wręcz nakazują, w określonych przypadkach, tego rodzaju wydzielenie części "nieruchomości" pojmowanej wyłącznie cywilistycznie.

Logice wywodu organu odwoławczego dotyczącego "nie istnienia właściciela części nieruchomości" i nie możności wydzielenia "ułamka" nieruchomości przeczy fakt pozostawienia w obrocie prawnym decyzji organu pierwszej instancji, z której wyraźnie wynika, że obciążenie podatkiem nastąpiło z uwzględnieniem udziałów ("procentów" współwłasności) osoby fizycznej i Spółki cywilnej w tej nieruchomości. W decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości nie można określić sposobu wykonania zobowiązania podatkowego przez poszczególnych współwłaścicieli.

W realiach niniejszej sprawy należy również zauważyć, że deklarację w podatku od nieruchomości złożyła Spółka cywilna, a decyzja została wydana w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2002 r., gdy tymczasem przepis art.6 ust.6 cytowanej ustawy określa, że osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi gminy wykaz nieruchomości, sporządzony na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku w podatku od nieruchomości oraz informować ten organ o zaistnieniu zmian, o których mowa w ust.3 w terminie 14 dni od ich zaistnienia. Podatek od nieruchomości za rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji wójt (burmistrz, prezydent) właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości (art.6 ust.7 ustawy). Natomiast osoby prawne, jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej są obowiązane składać, w terminie do dnia 15 stycznia, deklarację na podatek od nieruchomości za dany rok podatkowy (art.6 ust.8 pkt 1 cytowanej ustawy). Spółka cywilna jest jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej. Wobec tego Spółce cywilnej jako organizacji wspólników, a nie wspólnikom przyznano podmiotowość prawnopodatkową (patrz ONSA 2003/2/51). Zgodnie z art.6 ust.8 pkt 2 cytowanej ustawy m.in. jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej (Spółki cywilne) są obowiązane odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia zmian, o których mowa w ust.3, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych zmian. Przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do obowiązku korekty deklaracji w razie zmiany sposobu wykorzystania budynku lub gruntu albo ich części, mających wpływ na wysokość opodatkowania.

Natomiast w niniejszej sprawie nie doszło do złożenia tego rodzaju korekty już choćby z tego powodu, że "korekta" podpisana została tylko przez jednego wspólnika Spółki cywilnej "A" bez ustalenia kwestii reprezentacji tej Spółki, nie wynikało z niej by zaszły okoliczności mające wpływ na wysokość opodatkowania, by doszło do zmiany sposobu wykorzystania budynku lub gruntu, a ponadto do korekty dołączono wykaz nieruchomości od osób fizycznych mimo, że w żaden sposób nie stwierdzono by Spółka cywilna "A" została rozwiązana czy zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. Korektę deklaracji nie mogła złożyć osoba fizyczna tak samo jak jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej nie mogła złożyć wykazu nieruchomości. Nie istniała możliwość prawa występowania wspólników Spółki cywilnej co do przedmiotowej nieruchomości raz jako osób fizycznych, a raz jako Spółki cywilnej i przemiennego składania raz deklaracji z art.6 ust.8 a raz wykazu nieruchomości z art.6 ust.6 cytowanej ustawy. Wynika to z odmiennego charakteru tych czynności i różniącego się sposobu powstania zobowiązania podatkowego. Zadaniem organu podatkowego było stanowcze ustalenie w zakresie określenia podatku od nieruchomości (osoby fizyczne czy Spółka cywilna), a w konsekwencji ustalenia podstawy prawnej do wydania decyzji przez organ podatkowy w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w tym podatku jeżeli podatnikami były osoby fizyczne lub decyzji w przedmiocie określenia zaległości podatkowej, gdy podatnikiem była Spółka cywilna.

Kwestia ta nie została rozstrzygnięta, gdyż z decyzji organu pierwszej instancji wynika, iż jest to decyzja ustalająca, która jednocześnie dotyczy Spółki cywilnej, która z kolei złożyła w wymaganym terminie odpowiednią deklarację i uiszczała należny podatek od przedmiotowej nieruchomości.

Nie doszło więc do zebrania pełnego materiału dowodowego, który pozwoliłby na wszechstronne rozpatrzenie sprawy i umożliwił jej merytoryczne rozstrzygnięcie, przez co naruszono zasady postępowania opisane w ustawie Ordynacja podatkowa.

Na koniec należy również zauważyć, że istota solidarnego obowiązku podatkowego (art.2 ust.4 cytowanej ustawy) polega na tym, że wszyscy współwłaściciele (współposiadacze) są zobligowani do płacenia podatku od nieruchomości wspólnej, ale zapłacenie podatku przez jednego lub kilku z nich powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego, przez co pozostali nie są już obciążeni tym świadczeniem. Skoro więc Spółka cywilna jako jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej, której przyznano podmiotowość prawnopodatkową uiściła w części należny podatek fakt ten w sposób oczywisty musi mieć wpływ na zakres rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Nie bez znaczenia dla sprawy będzie również ustalenie posiadacza lub współposiadaczy przedmiotowych budynków i budowli czyli osób lub osoby władającej nimi jak właściciel oraz zakazu tego posiadania oraz związku budynków i budowli oraz ich części z działalnością gospodarczą prowadzoną przez te osoby.

Ponadto należy wskazać, że solidarna odpowiedzialność podatkowa ciąży na wszystkich współwłaścicielach lub współposiadaczach nieruchomości w tym przypadku nieruchomości budynkowych (budowlanych) nie dotyczy to natomiast gruntów objętych użytkowaniem wieczystym. Skoro konieczną przesłanką dla uznania gruntów za związane z działalnością gospodarczą jest stwierdzenie, że są one w posiadaniu przedsiębiorcy (art.5 ust.3 cytowanej ustawy), a nie jakiejkolwiek innej osoby.

Skoro wiec przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd na mocy art.145 § 1 pkt a i c oraz art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) i art.55 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.) mających zastosowanie w sprawie na podstawie art.97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) orzekł jak w wyroku.