Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1012/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 149 ust. 1 pkt 2 ;
journal: Dz.U. 2016 poz 1793
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.
article: art. 4 ust. 1 pkt 5 i 6, art. 5 ust. 3, 4, 5 i 7a;
journal: Dz.U. 2017 poz 576
law: Ustawa z dnia 29 listopada 2000 r. Prawo atomowe - tekst jedn.
article: art. 8 § 1 i § 2, art. 77 § 1 w zw. z art. 7, art. 80;
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 141 § 4;
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. j. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt III SA/Po 654/17 w sprawie ze skargi A. Sp. j. w P. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia odwołania w sprawie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Po 654/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. Spółki jawnej w P. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia odwołania w sprawie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zwieranie umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej.

Jak zreferował Sąd I instancji, Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia ogłosił w dniu 7 kwietnia 2017 r. postępowanie w trybie konkursu ofert nr 15-17-000604/STM/07/1/07.0000.218.02/01 w sprawie zawarcia na okres od 1 lipca 2017r. do 30 czerwca 2022r. umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju świadczenia stomatologiczne w zakresie świadczenia ogólnostomatologiczne.

A. Spółka jawna w P., przystępując do konkursu zadeklarowała dysponowanie w miejscu udzielania świadczeń cyfrowym aparatem RTG do zdjęć wewnątrzustnych. Jednocześnie nie zamieszczono informacji o podwykonawcach realizujących na rzecz spółki świadczenia diagnostyki obrazowej RTG, ani umowy o podwykonawstwo w tym zakresie. Załączono natomiast oświadczenie, że zdjęcia RTG oferent będzie wykonywał samodzielnie, bez zlecania podwykonawcom.

Na wezwanie komisji konkursowej strona wskazała w piśmie z dnia [...] maja 2017 r., wskazał na decyzję nr [...] zezwalającą na uruchomienie i stosowanie aparatu RTG w gabinecie stomatologicznym przez podmiot oznaczony jako B. sp. jawna oraz decyzję nr [...] wydaną na rzecz podmiotu Gabinety C. sp. j. i oświadczyła, że jest współposiadaczem ww. aparatów, co uprawnia ją do korzystania z tych aparatów we własnym zakresie.

W dniu [...] maja 2017 r., działając na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1793 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa o świadczeniach), komisja konkursowa odrzuciła w całości ofertę spółki z uwagi na zawarcie w niej nieprawdziwych informacji. Jak wskazano, oferent zadeklarował dysponowanie w miejscu udzielania świadczeń cyfrowym aparatem RTG do zdjęć wewnątrzustnych mimo braku wymaganego zezwolenia na uruchomienie i stosowanie aparatu RTG do celów diagnostyki medycznej. Zdaniem Komisji, oferent wiedział lub powinien wiedzieć, że deklarując w ofercie dysponowanie w miejscu udzielania świadczeń cyfrowym aparatem RTG, zobowiązany jest posiadać wydane na jego rzecz stosowne zezwolenie na uruchomienie i stosowanie aparatu rentgenowskiego.

Strona wniosła do komisji konkursowej protest na odrzucenie oferty.

Komisja konkursowa w dniu [...] czerwca 2017 r. oddaliła protest; tego samego dnia ogłoszono wyniki postępowania konkursowego, w którym wybrano 16 oferentów. Oferta strony skarżącej nie została ujęta w końcowym rankingu.

W złożonym do Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu odwołaniu od rozstrzygnięcia Komisji skarżąca zarzuciła naruszenie zasad postępowania; w ocenie strony, błędnie przyjęto, że z danego aparatu RTG może korzystać wyłącznie podmiot będący adresatem odpowiedniej decyzji administracyjnej. W postępowaniu prowadzonym przez WOW NFZ w 2013 r. w podobnym stanie faktycznym organ uznał, że strona jest uprawniona do twierdzenia, że zdjęcia rentgenowskie są przez nią wykonywane legalnie i samodzielnie. Oferta nie zawierała nieprawdziwych informacji wobec tego niezasadnie doszło do odrzucenia oferty.

Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. oddalił odwołanie, wskazując, że brak decyzji zezwalającej na korzystanie z aparatu RTG, co do którego wydano decyzję adresowaną na inny podmiot, uniemożliwia legalne korzystanie z takiego aparatu. W ofercie strona nie zamieściła informacji ani umów dotyczących potencjalnych podwykonawców w zakresie usług polegających na wykonywaniu zdjęć aparatem RTG. Strona nie była pracownikiem podmiotu mającego uprawnienia do wykonywania zdjęć RTG, nie mogła zatem na tej podstawie wykonywać usługi tego rodzaju.

Spółka złożyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi m.in. błędną interpretację pojęcia "podwykonawcy", co doprowadziło do niezasadnego przyjęcia, że strona podała w ofercie nieprawdziwe informacje, a także pominięcie stanowiska Prezesa Stowarzyszenia Inspektorów Ochrony Radiologicznej z 2 czerwca 2017 r. oraz błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a zwłaszcza pisma Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 1 czerwca 2017 r., w związku z którym organ błędnie przyjął, że możliwe jest wydanie kilku decyzji zezwalających na uruchomienie i stosowanie tego samego aparatu RTG w stosunku do kilku podmiotów leczniczych udzielających stomatologicznych świadczeń zdrowotnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), wyrokiem z dnia 17 stycznia 2018 r. oddalił skargę.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji podkreślił, że wskazanie w pytaniach ankietowych i formularzu ofertowym dwóch aparatów RTG, choćby w sposób dorozumiany, należało powiązać z obowiązkami wynikającymi z ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. Prawo atomowe (Dz. U. z 2017 r., poz. 576), a więc z posiadaniem zezwolenia na posługiwanie się urządzeniem rentgenowskim oraz miejscem, w którym można, zgodnie z przepisami, takie badanie przeprowadzić. W zapytaniu ofertowym chodzi o posiadanie aparatu RTG w znaczeniu obejmującym możliwość nie tylko faktycznego, ale zgodnego z prawem (legalnego) korzystania z urządzenia w celu udzielania świadczeń diagnostycznych. Sąd I instancji zgodził się z organem, że korzystać z aparatu RTG zgodnie z prawem może jedynie podmiot, któremu właściwy organ udzielił zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy - Prawo atomowe. Zatem, dopiero posiadanie odpowiedniej decyzji przez podmiot chcący prowadzić działalność diagnostyczną z użyciem aparatury rentgenowskiej, uprawnia go do prowadzenia diagnostyki medycznej z użyciem aparatury wytwarzającej promieniowanie jonizujące.

Sąd I instancji uznał zatem, że odpowiedzi twierdzące na zapytania dotyczące posiadania aparatu RTG oraz samodzielnego wykonywania zdjęć za jego pomocą były nieprawdziwe.

Skarżąca Spółka złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu, zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie i uchylenie decyzji z dnia 29 czerwca 2017 r. w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu spółka zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 § 1 i 2 k.p.a. - polegające na tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie uwzględnił skargi i nie uchylił zaskarżonej decyzji, mimo naruszenia w toku postępowania administracyjnego podstawowych zasad rządzących tym postępowaniem:

a) art. 8 § 1 k.p.a. - zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej - poprzez nieuwzględnienie w postępowaniu administracyjnym, że skarżąca w postępowaniu konkursowym działała, w tym wypełniała formularz oferty, w uzasadnionym zaufaniu do stanowiska w zakresie wydawania decyzji zezwalających na uruchomienie i stosowanie aparatu rentgenowskiego, prezentowanym przez Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego,

b) art. 8 § 2 k.p.a. - zasady uprawnionych oczekiwań - poprzez nieuwzględnienie w postępowaniu administracyjnym, że skarżąca w postępowaniu konkursowym działała w oparciu o doświadczenia zebrane w poprzednim postępowaniu konkursowym, w którym brała udział, a w którym złożyła analogiczne oświadczenia i nie spotkało się to z reakcją organu w postaci uznania, iż skarżąca podała nieprawdziwe informacje,

- co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wyciągnięcie wobec skarżącej negatywnych konsekwencji prawnych ze stosowania się do utartych w tym względzie poglądów i praktyki skutkowało oddaleniem jej skargi (która winna być uwzględniona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.);

2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 7, art. 80 k.p.a. - polegające na tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie uwzględnił skargi i nie uchylił zaskarżonej decyzji, mimo niewyczerpującego zebrania i rozpoznania w niniejszej sprawie materiału dowodowego przez organ, braku rozważenia przez organ wszystkich okoliczności mogących mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w tym całkowitego pominięcia stanowiska Prezesa Stowarzyszenia Inspektorów Ochrony Radiologicznej z dnia 2 czerwca 2017 r. oraz błędnej oceny przez organ zgromadzonego materiału dowodowego, a zwłaszcza dowodów w postaci pisma Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 1 czerwca 2017 r. (znak: [...]) oraz twierdzeń skarżącej co do przebiegu innych, analogicznych postępowań konkursowych toczących się z jej udziałem, w konsekwencji czego organ błędnie przyjął, iż skarżąca udzieliła nieprawdziwych informacji w postępowaniu konkursowym, co doprowadziło do wydania wadliwej decyzji o oddaleniu odwołania skarżącej, którą to decyzję WSA w Poznaniu winien był uchylić, a czego nie uczynił, pomijając naruszenie organu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi (która winna być uwzględniona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.);

3. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na takiej budowie uzasadnienia wyroku, które uniemożliwia jego kontrolę przez NSA, a w stosunku do skarżącej stwarza rzeczywistą trudność argumentacji zarzutów kasacyjnych ze względu na fakt, że do części zarzutów nie odniósł się w żaden sposób, tj. w rozważaniach dotyczących zarzutu naruszenia przez organ przepisów postępowania w zakresie nieuwzględnienia stanowiska Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia 1 czerwca 2017 r. i pominięcia stanowiska Prezesa Stowarzyszenia Inspektorów Ochrony Radiologicznej z dnia 2 czerwca 2017 r., WSA w Poznaniu nie wyjaśnił spornej kwestii możliwości uzyskania więcej niż jednej decyzji zezwalającej na korzystanie z danego aparatu RTG, a przede wszystkim tego, na jakiej podstawie wbrew nieuwzględnionym i pominiętym stanowiskom, przyjmuje pogląd o możliwości wydania więcej niż jednego zezwolenia w przedmiocie danego aparatu rentgenowskiego, dlaczego w tym zakresie przychyla się do stanowiska organu i dlaczego nie dostrzega wpływu pominiętego dowodu na ocenę działania skarżącej jako podania nieprawdziwych informacji; w żaden sposób Sąd nie odniósł się też do zarzutu błędnej wykładni pojęcia "podwykonawcy",

4. prawa materialnego, tj. przepisów: § 1 pkt 8 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1146) i przepisu ppkt 1.1. (w ramach pkt 4 Oceniany warunek, 3 Kategoria - Sposób wykonywania urnowy, 2 Kryterium - Kompleksowość) pkt 1 Przedmiot postępowania: Świadczenia ogólnostomatologiczne w Tabeli nr 1 - LECZENIE STOMATOLOGICZNE określonej w załączniku nr 7 wskazanym w § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1372) - poprzez błędną wykładnię pojęcia "podwykonawcy", a co za tym idzie, błędne przyjęcie przez WSA w Poznaniu braku posiadania przez skarżącą cechy "samodzielności" w realizowaniu umowy w aspekcie wykonywania zdjęć rentgenowskich, wskutek czego niezasadnie przyjęto, że skarżąca przekazała w ofercie konkursowej informacje nieprawdziwe, co miałoby uzasadniać odrzucenie jej oferty;

5. prawa materialnego, tj. art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach, poprzez uznanie, że przepis ów znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy skarżąca nie zawarła w swojej ofercie informacji nieprawdziwych i ze względu na obowiązujące dyrektywy wykładni nie można było tych informacji uznać za nieprawdziwe, a nadto nawet przy założeniu, że informacje te okazałyby się nie odpowiadać rzeczywistemu stanowi rzeczy, przepis ten nie znalazłby zastosowania ze względu na okoliczność, iż podanie nieprawdziwych informacji przez skarżącą nie byłoby działaniem celowym, a jedynie podyktowanym zaufaniem skarżącej do władzy publicznej - w wyniku którego to naruszenia uznano, iż odrzucenie oferty skarżącej jest uzasadnione.

W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w piśmie z dnia 1 czerwca 2017 r. wskazał, że wydanie więcej niż jednego zezwolenia na ten sam aparat rentgenowski dla różnych podmiotów mogłoby utrudniać wskazanie podmiotu jednoznacznie odpowiedzialnego za stan ochrony radiologicznej. Wedle stanowiska WPWIS przepisy ustawy – Prawo atomowe umożliwiają użytkowanie jednego aparatu przez osoby wykonujące prace na podstawie innej niż stosunek pracy, a także przez osoby wykonujące prace na własny rachunek, przy jednoczesnym zachowaniu odpowiedzialności jednoosobowej za stan ochrony radiologicznej.

Skarżąca podkreśliła, że poprzez zorganizowanie świadczenia usług w sposób przez nią opisany, a więc ze stałym dostępem do aparatu RTG, obsługiwanego przez osoby do tego uprawnione i przez nią zatrudnione, wobec którego to aparatu wydana została stosowna decyzja sanitarna, daje takie same gwarancje wykonywania świadczeń w oczekiwany przez ustawodawcę sposób, jak podmiot będący adresatem decyzji zezwalającej na korzystanie z aparatu RTG, który podjąłby się udzielania takich świadczeń, a więc właśnie w sposób stały i bezpieczny, oferując świadczenia o takim samym standardzie jakościowym i ilościowym.

Skarżąca kasacyjnie przywołała również stanowisko Prezesa Stowarzyszenia Inspektorów Ochrony Radiologicznej z dnia 2 czerwca 2017 r., potwierdzające, że w przypadku udzielania świadczeń zdrowotnych w jednym gabinecie stomatologicznym (pomieszczeniu), w którym znajduje się aparat RTG, przez dwa lub więcej podmioty lecznicze, Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Poznaniu wydaje decyzję zezwalającą na uruchomienie i stosowanie tego aparatu RTG tylko w stosunku do jednego z tych podmiotów leczniczych. Nie wydaje się kolejnych decyzji w stosunku do pozostałych podmiotów leczniczych w odniesieniu do tego samego aparatu RTG do stomatologicznych zdjęć wewnątrzustnych. W związku z powyższym, personel takich pozostałych podmiotów leczniczych jest uprawniony do samodzielnego wykonywania zdjęć RTG przy wykorzystaniu przedmiotowego aparatu RTG w ramach tych pozostałych podmiotów leczniczych, o ile jest jednocześnie ujawniony w księdze jakości podmiotu leczniczego, w stosunku do którego została wydana ww. decyzja. Skarżąca zauważyła, że organ zupełnie ten dowód pominął, nie odniósł się do niego w żaden sposób w treści decyzji, co jednoznacznie wskazuje, że nie brał go pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy.

Ponadto, w ocenie skarżącej, skoro zdjęcia rentgenowskie mają być wykonywane przez personel zatrudniony (samozatrudniony) przez skarżącą, który podlega jej kierownictwu i nie ma w związku z tym przymiotu samodzielności w organizowaniu powierzonych mu czynności, uprawnione jest twierdzenie, iż skarżąca posiada cechę samodzielności w realizowaniu umowy również w aspekcie wykonywania zdjęć rentgenowskich. Nie zmienia powyższego okoliczność, iż personel przez nią zatrudniony jest jednocześnie zatrudniony przez inny podmiot, tj. ten, na którego rzecz wydana została decyzja zezwalająca na korzystanie z aparatu RTG. Przyjęty przez skarżącą model wykonywania świadczeń objętych postępowaniem konkursowym nie tylko nie zakłada udziału podwykonawców, ale też gwarantuje spełnienie wszystkich wymogów bezpieczeństwa przewidzianych obowiązującymi przepisami prawa.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i podlega oddaleniu.

Istota problemu, jaki wyniknął w rozpoznawanej sprawie, zawiera się w odpowiedzi na pytanie, czy Sąd I instancji prawidłowo ocenił, iż w stwierdzonym stanie faktycznym, organ prawidłowo odrzucił ofertę skarżącej kasacyjnie Spółki na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach (...). W świetle postawionych zarzutów kasacyjnych naruszenia prawa materialnego tj. wskazanego przepisu ustawy o świadczeniach przez wadliwe zastosowanie oraz procesowego tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., a także zarzutów naruszenia wiążących organ przepisów postępowania, w pierwszym rzędzie należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdza, aby przepis ten został naruszony przez WSA w sposób istotny, a więc mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

Wyjaśnić trzeba, że wskazanym przepisem ustawodawca określił warunki, jakim odpowiadać ma prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Objaśniając sens i znaczenie owej normy, można powiedzieć, że uzasadnienie orzeczenia służy wyjaśnieniu powodów wydania rozstrzygnięcia określonej treści i powinno być tak sporządzone, aby umożliwiać stronom postępowania oraz sądowi kasacyjnemu – na wypadek wniesienia skargi kasacyjnej – prześledzenie rozumowania sądu, które do tego doprowadziło. Podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przez sąd art. 141 § 4 cyt. ustawy tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (por. wyroki NSA: z dnia 24 lutego 2016 r. sygn. akt II GSK 1349/14, z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt I GSK 191/13, z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. akt I FSK 1696/11; CBOSA) lub też nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09; publ. ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39).

Opisanej wadliwości konstrukcyjnej nie można dopatrzeć się w uzasadnieniu wyroku zaskarżonego, z którego na tyle jasno wynikają prawne i faktyczne przesłanki orzeczenia, że sporządzający skargę kasacyjną nie miał problemów w zidentyfikowaniu stanowiska Sądu I instancji, spornej kwestii prawnej i wywiedzeniu kasacji w oparciu o dopuszczone art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. podstawy prawne. Natomiast za nienaruszające art. 141 § 4 p.p.s.a. należy uznać takie uzasadnienie, które, mimo że nie odnosi się do każdego z podniesionych w skardze zarzutów, objaśnia pogląd Sądu w sposób niewątpliwy w oparciu o wszystkie istotne dla wyniku sprawy elementy stanu faktycznego.

Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach (...), należy zauważyć, że skarżący kasacyjnie podnosi, iż przepis ten, w określonych warunkach indywidualnej sprawy, został wadliwie zastosowany, przy czym u podstaw tego błędu legło naruszenie przez organ przepisów procedury administracyjnej, czego nie dopatrzył się WSA i nieprawidłowo nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Zarzut jest nieuzasadniony. Przede wszystkim Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż formułowane na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuty naruszenia przepisów postępowania dotyczą przepisów procesowych, którymi związany jest sąd pierwszej instancji, a więc przepisów procedury sądowoadministracyjnej. Z tego powodu podnoszenie na wskazanej podstawie naruszenia wyłącznie przepisów procedury administracyjnej nie jest prawidłowe. Mając wszakże na względzie wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowisko w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r. (OPS 10/09) sąd kasacyjny nie może tak postawionych zarzutów pominąć w swoich rozważaniach, tym bardziej, iż pozostają one w logicznym związku z zarzutem naruszenia przepisu prawa materialnego przez wadliwe zastosowanie.

Jak stanowi art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach (...), odrzuca się ofertę zawierającą nieprawdziwe informacje. Decyzja wydana na podstawie przywołanej normy ma charakter związany, co oznacza, że wykazanie zaistnienia przesłanki nieprawdziwej informacji ofertowej zobowiązuje organ do określonego przepisem działania.

Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując kontroli zaskarżonego wyroku z perspektywy zarzutów kasacyjnych, stwierdza, że ocena Sądu, który uznał za zgodne z prawem stanowisko organu, iż oferta przystępującej do konkursu skarżącej Spółki dotknięta jest eliminującą ją z konkursu ofert wadą nieprawdziwej informacji, nie budzi wątpliwości. Pogląd taki znajduje oparcie w następującym rozumowaniu.

W postępowaniu konkursowym na zawarcie na okres od 1 lipca 2017 r. do 30 czerwca 2022 r. umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie świadczenia ogólnostomatologiczne, które ogłosił w dniu 7 kwietnia 2017 r. Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, w złożonej ofercie skarżąca Spółka udzieliła twierdzącej odpowiedzi na zawarte w części VIII Formularza Ofertowego – "Ankieta" pytania 2.4.2. STM_1 "aparat RTG do zdjęć wewnątrzustnych – w miejscu udzielania świadczeń". Fakt "dysponowania" cyfrowym aparatem RTG skarżąca zawarła, jak wynika z relacji WSA i akt administracyjnych sprawy, w części VIII formularza ofertowego "Ankiety", jak również w części V tego formularza "Wykaz zasobów". Nadto, w odpowiedzi na pytanie ankietowe nr 1.1.1. skarżąca Spółka zadeklarowała realizację świadczeń bez udziału podwykonawców, co innymi słowy oznaczało że świadczenia te skarżąca będzie wykonywać samodzielnie. Powyższe okoliczności stanu faktycznego nie są sporne.

Jak trafnie zważył Sąd I instancji, prawdziwość udzielonych przez skarżącą odpowiedzi w zakresie dysponowania aparatem RTG należało oceniać w świetle obowiązujących przepisów ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. Prawo atomowe – dalej P.a., a te przewidują obowiązek uzyskania zezwolenia dla prowadzenia działalności polegającej na uruchamianiu i stosowaniu urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące, jak też uruchamianiu pracowni, w których mają być stosowane źródła promieniowania jonizującego, w tym pracowni rentgenowskich (art. 4 ust. 1 pkt 5 i 6 P.a.). Wydane konkretnej jednostce organizacyjnej, na podstawie art. 5 ust. 3, 4 i 7a P.a., zezwolenie, stanowiąc podstawę podjęcia działalności związanej z narażeniem, dowodzi, stosownie do art. 5 ust. 5 P.a., spełnienia przez tę jednostkę - i tylko przez nią – wymaganych prawem warunków wykonywania takiej działalności, określa również warunki, w jakich wykonuje się tę działalność (art. 5 ust. 7b P.a.). Oczywistym jawi się, iż wskazana regulacja musi zostać uwzględniona w ofertach wykonawców świadczeń opieki zdrowotnej, jeśli jednym z warunków konkursowych jest legitymowanie się sprzętem medycznym (aparaturą medyczną) wytwarzającym promieniowanie jonizujące i realizowanie tych świadczeń przy wykorzystaniu aparatów RTG. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, iż skarżąca złożyła oświadczenie według wzoru stanowiącego załącznik nr 3 do zarządzenia nr 18/2017/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, iż spełnia inne wymogi określone w odrębnych przepisach dla podmiotów udzielających świadczenia opieki zdrowotnej. W przypadku wymogu dysponowania aparatem cyfrowym RTG niezbędne było, w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy – Prawo atomowe, wykazanie się przez skarżącą nie tyle tytułem prawnym do tego aparatu, lecz przede wszystkim zezwoleniem właściwego organu na wykonywanie działalności polegającej na uruchamianiu i stosowaniu aparatury wytwarzającej promieniowanie jonizujące. Nie jest jednak sporne, że skarżąca Spółka takiego zezwolenia nie posiadała i nie mogła w związku z tym, mimo niekwestionowanego faktu współposiadania aparatu RTG, samodzielnie realizować świadczeń stomatologicznej opieki zdrowotnej przy jego wykorzystaniu. Z tego już tylko powodu złożona przez nią w formularzu ofertowym odpowiedź w pkt. 2.4.2. STM_1 sprzęt, aparatura medyczna "aparat RTG do zdjęć wewnątrzustnych w miejscu udzielania świadczeń" musiała zostać oceniona jako nieodpowiadająca prawdzie, co nakładało na oceniający ofertę organ obowiązek odrzucenia oferty na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach (...). Nielegitymowanie się przez skarżącą Spółkę zezwoleniem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 P.a. powoduje, że nie może również zyskać usprawiedliwienia zarzut podnoszony w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej dotyczący wadliwej wykładni pojęcia "podwykonawcy", takiej wykładni zresztą Sąd I instancji nie dokonał.

Odpowiadając na zarzut sformułowany w pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, sąd kasacyjny nie stwierdził, aby końcowa ocena WSA niezasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania była wadliwa.

Zarzuty kasacyjne koncentrują się wokół braku uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia mimo niewyjaśnienia i zignorowania przez organ pisma Wielkopolskiego Państwowego Inspektora Sanitarnego z dnia 1 czerwca 2017 r. i stanowiska Prezesa Stowarzyszenia Inspektorów Ochrony Radiologicznej z dnia 2 czerwca 2017 r. oraz twierdzeń Spółki co do przebiegu zakończonych pomyślnie dla skarżącej wcześniejszych postępowań konkursowych, w których skarżąca, oferując świadczenia stomatologiczne, oświadczała, że będzie je wykonywała samodzielnie, mimo że nie jest adresatem zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 P.a. Zdaniem wnoszącej kasację, postępowanie administracyjne dotknięte było wadą naruszenia art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 77 § 1 w związku z art. 7 tej ustawy a także art. 80 k.p.a., czego WSA nie uwzględnił.

Zasadnicze znaczenie dla wyniku oceny postawionych zarzutów ma art. 174 pkt 2 p.p.s.a., który dopuszcza możliwość wniesienia skargi kasacyjnej z powodu naruszenia przepisów postępowania, jednak wyłącznie wówczas, gdy uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena istnienia zależności, o której przywołany przepis stanowi, należy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a na etapie postępowania przed sądem pierwszej instancji – ze względu na treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. – do tego sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdza, aby przywołane pisma i stanowisko mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Nie ulega bowiem kwestii, iż wynik sporu, czy zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1 P.a., może być na ten sam aparat RTG wydany dla jednego czy więcej jednostek, pozostaje bez wpływu na fakt, iż skarżąca Spółka wymaganego prawem zezwolenia nie posiadała, w konsekwencji nie może ulec zmianie ocena podanej przez skarżącą w ofercie informacji o posiadaniu takiego aparatu do – co jest oczywiste - samodzielnego posługiwania się nim. Również wyniki wcześniejszych postępowań konkursowych z udziałem skarżącej Spółki nie mogą wpłynąć na zmianę stanowiska Sądu, bowiem po pierwsze, przedmiotem kontroli sądowej jest orzeczenie wydane w konkretnej indywidualnej sprawie, zatem warunki, w jakich były ogłaszane i przeprowadzane inne konkursy na świadczenia zdrowotne opieki stomatologicznej, ani nie są Sądowi znane, ani nie mogą być przezeń oceniane. Po wtóre, ewentualne naruszenie przepisów w innych postępowaniach nie może w konkretnej, kontrolowanej przez sąd sprawie, usprawiedliwiać zarzutu naruszenia przyjętej art. 8 § 1 k.p.a. zasady zaufania do władzy publicznej, nie może również uzasadniać uwzględnienia skargi kasacyjnej ze względu na utrwaloną praktykę rozstrzygania spraw, o której mowa w art. 8 § 2 k.p.a. Kontrola sądowa rozstrzyganych przez organy władzy publicznej spraw realizowana jest wyłącznie wedle kryterium zgodności danego rozstrzygnięcia z prawem, a przyjęte art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. zasady zaufania o organów władzy publicznej i utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw nie mogą chronić i usprawiedliwiać niezgodnych z prawem, kontrolowanych przez sąd administracyjny konkretnych rozstrzygnięć.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.