Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 607/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: _Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 4 ust. 1, art. 9 ust.1, art. 14, art. 17 i art. 20, 27, 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędziowie Sędzia WSA Anna Siedlecka (sprawozdawca), , Asesor WSA Olga Białek, Protokolant Szymon Krzyszczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 stycznia 2008r. sprawy ze skargi Wojewody D. na uchwałę Rady Miejskiej w N. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "M. [...] i dawnego obszaru górniczego "M. [...] " w gminie N. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; II. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana w całości.


UZASADNIENIE

W dniu 30 stycznia 2007 roku Rada Miejska w N. podjęła na podstawie art. 18 ust. 2, pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, póz. 1591 z późn. zm.), art. 20 ust. 1 ustawy z dn. 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) i art. 53 ustawy z dnia 4 lutego 1994 Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. nr 228, poz. 1947 z późn. zm.) - uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego M. [...] - [...] i dawnego obszaru górniczego M. [...] w gminie N. .

Skargę na tę uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł Wojewoda D. domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości z uwagi na istotne naruszenie przepisów art.15 ust. 2 pkt 12, art. 36 ust. 4 ustawy z dn. 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 4 pkt 13 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1587).

W uzasadnieniu do złożonej skargi Wojewoda wywiódł, że podejmując wskazaną uchwałę Rada Miejska w N .wykorzystała uprawnienie przyznane jej przez ustawodawcę, zgodnie z którym rada gminy uchwala plan miejscowy. Jednak w trakcie dokonywania oceny legalności kwestionowanej uchwały organ nadzoru ustalił , że w uchwale tej nie określono stawek procentowych dla wszystkich terenów objętych przedmiotowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu nadzoru działanie polegające na nieustaleniu w planie zagospodarowania przestrzennego stawek procentowych dla wszystkich terenów określonych w planie stanowiło istotne naruszenie prawa. Było to jednoznaczne z niezachowaniem przez Radę Miejską w N. wymogów przepisów kompetencyjnych odnośnie uchwalania miejscowego zagospodarowania przestrzennego, a to z kolei, w ocenie organu nadzoru skutkuje nieważnością uchwały w całości. Ponadto, w opinii organu nadzoru, obowiązek dotyczący określenia stawek procentowych, nie mógł nie dotyczyć poszczególnych terenów objętych planem miejscowym, również ze względu na wprowadzenie przez ustawodawcę, na mocy art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obligatoryjnego obowiązku pobierania przez gminę jednorazowej opłaty ustalonej w planie zagospodarowania przestrzennego, opłaty związanej bezpośrednio ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem planu miejscowego albo też jego zmianą. Art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyraźnie stanowi, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazowa opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Zwrot "pobiera", zdaniem organu nadzoru, świadczy w sposób oczywisty o obligatoryjności wykonania tej czynności. Jak podkreślił to Wojewoda D. w dalszej części uzasadnienia swojej skargi, działanie ustawodawcy pozwala przyjąć, że gdyby jego wolą było wprowadzenie fakultatywnej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, w ustawie zawarty zostałby zapis "nie pobiera", ale "może pobrać". Natomiast wprowadzając powyższy obowiązek i jednocześnie określając, że opłata ta stanowi dochód własny gminy oraz stanowiąc, że opłata ta nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości, ustawodawca przesądził, że ustalenie opłaty nie może być kwestią fakultatywną. Jednocześnie, według organu nadzoru, ustawodawca zawierając w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powyższy zapis nie zezwolił radzie na swobodne decydowanie o tym, dla których terenów zostaną określone stawki procentowe a dla których nie. W ocenie organu nadzoru uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego samo w sobie powoduje zwiększenie wartości nieruchomości objętych ustaleniami tego planu, w przypadku woli ich zbycia. Działanie polegające na nieokreśleniu stawek procentowych odnośnie niektórych terenów prowadzić może do niedopuszczalnego i zarazem odgórnego "zwolnienia" pewnej grupy właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości z ustawowego obowiązku uiszczenia opłaty w razie zaistnienia przesłanek ustawowych.

Natomiast odnośnie ustalania wysokości stawki procentowej organ nadzoru stanął na stanowisku, że ustawodawca pozostawił Radzie swobodę jedynie w kwestii ustalenia wysokości tej stawki, zaznaczając jednocześnie, że nie może ona przekroczyć w swej górnej wysokości 30 %. Marginalnie organ nadzoru odniósł się w swojej skardze również do sytuacji, w której pismem Nr [...]z dnia [...] r. przesłanym do Wojewody D za pośrednictwem faksu dnia 4 czerwca 2007 r., Zastępca Burmistrza N. poinformował Wojewodę D., że na najbliższej sesji Rady Miejskiej w N. zostanie poddana pod głosowanie uchwała korygująca zaskarżoną uchwałę Nr [...] z dnia [...]r. Podejmując działania zmierzające do realizacji tego zapewnienia Rada Miejska w N.na sesji dnia 27 czerwca 2007 r. podjęła uchwałę Nr [...]w sprawie zmiany uchwały Nr [...]Rady Miejskiej w N .z dnia [...]. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego M. [...] - [...] i dawnego obszaru górniczego M. [...] w gminie N. . Jednakże w trakcie dokonywania oceny legalności uchwały Rady Miejskiej w N.Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zmiany uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego M. [...] - [...] i dawnego obszaru górniczego M. [...] w gminie N. organ nadzoru ustalił, że podjęcie uchwały zmieniającej i jednocześnie uzupełniającej treść uchwały Nr [...] nastąpiło bez zachowania procedury wymaganej przez ustawodawcę. Zgodnie bowiem z art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane. Ponadto art. 20 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia wojewodzie uchwałę - w tym przypadku plan zagospodarowania przestrzennego, wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych w celu oceny ich zgodności z prawem. Natomiast Burmistrz N. przedkładając Wojewodzie D. przedmiotową uchwałę nie przesłał do organu nadzoru dokumentacji planistycznej dotyczącej tej uchwały i zarazem potwierdzającej realizację czynności przewidzianych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niezrealizowanie przez Burmistrza obowiązku doręczenia wraz z podjętą uchwałą dokumentacji prac planistycznych, w ocenie organu nadzoru, jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem, w niezbędnym zakresie, procedury przewidzianej przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niedoręczenie Wojewodzie dokumentacji planistycznej oznacza niezrealizowanie, w wymaganym zakresie, procedury w trakcie podejmowania uchwały Nr [...], co stanowi istotne naruszenie prawa i uzasadnia wniesienie skargi celem stwierdzenia nieważności tej uchwały. Wniesienie przez Wojewodę D. skargi na uchwałę Nr [...] skutkuje również oddalającym się w czasie usunięciem naruszenia prawa i uzupełnieniem przez Radę Miejską w N.wadliwej uchwały [...]poprzez określenie wysokości stawek procentowych odnośnie pozostałych terenów.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w N.wniosła o jej oddalenie wskazując, iż przedmiotem kontrowersji ze strony Wojewody D. jest pierwotny zapis zawarty w § 18 uchwały, który stanowił, iż: stawkę procentową służącą naliczeniu opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w wysokości 20% ustala się dla terenów oznaczonych symbolami 01 PE i 8 U. Rada Miejska w N. po zapoznaniu się z treścią skargi organu nadzoru stwierdziła, że skarga Wojewody D. jest bezzasadna z dwóch przyczyn. W dniu 27 czerwca 2007 roku Rada Miejska w N. dokonała nowelizacji spornego zapisu "mocą uchwały nr [...]z dnia [...] roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego M. [...] - [...] i dawnego obszaru górniczego M. [...] w gminie N. ". Wskazana nowelizacja została opublikowana w Dzienniku Urzędowy Województwa D w dniu [...] roku nr [...] pod pozycją [...] . Oznacza to, iż w dniu wejścia w życie nowelizacji sporny zapis uchwały z dnia [...] roku utraci moc, zaś §18 uchwały Nr [...]uzyska brzmienie zgodne ze stanowiskiem wyrażanym obecnie przez Wojewodę D.. Faktem jest, co podkreślił organ w odpowiedzi na skargę, że nowelizację Wojewoda D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargą z 4 września 2007 roku, jednak okoliczność ta nie może zdaniem strony przeciwnej stanowić podstawy do wywodzenia bezprawności uchwały z dnia [...] roku. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w N. podniosła też, iż treść nowelizacji z dnia 27 czerwca 2007 roku spełnia w całości żądania wskazane w treści niniejszej skargi. Tym samym należy wskazać, iż z chwilą wejścia w życie nowelizacji z dnia 27 czerwca 2007 roku kwestionowana przez Wojewodę skarga stanie się w zasadzie bezprzedmiotowa.

Wskazując na drugą z przyczyn bezzasadności skargi organu nadzoru, Rada Miejska w N., powołała się na uregulowanie zawarte w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym które stanowi, że jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Oplata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Przepis art. 36 ust. 4 w/w ustawy normuje sytuacje, w których konsekwencją regulacji wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wzrost wartości nieruchomości położonej na obszarze objętym planem. Opłata uiszczana gminie na tej podstawie została określona przez doktrynę i praktykę mianem renty planistycznej. Stanowi ona swoistą partycypację gminy w zyskach, jakie przynosi zbycie nieruchomości, której wartość wzrosła w związku ze zmianą ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W komentowanym przepisie wskazano jedynie górną wysokość tej opłaty, natomiast określenie obowiązującej stawki procentowej należy do kompetencji rady gminy. W oparciu o powyższe okoliczności Rada Miejska w N.stwierdziła, iż wysokość ustalonej przez nią stawki nie przekracza granicy ustawowej. W tym zakresie organ gminy przytoczył przepis § 4 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który ustala regułę, iż ustalenia dotyczące stawek procentowych stanowiących podstawę do określania opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy, powinny zawierać stawki procentowe w przedziale od O % do 30 % i dotyczyć wszystkich terenów, określonych w projekcie planu miejscowego zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt l ustawy, przy czym ich wielkość może być różna dla poszczególnych terenów lub grup terenów. Rada Miejska w N. w dniu 30 stycznia 2007 roku ustaliła stawkę "renty planistycznej" w wysokości 20% dla terenów oznaczonych symbolami 01 PE i 8 U. Dla pozostałych terenów należy przyjąć stawkę renty planistycznej w wysokości 0%, albowiem Rada Miejska w N. nie określiła innej stawki.

Rozstrzygniecie w tym zakresie należy więc w opinii Rady Miejskiej w N.uznać za zgodne z wymienionymi przepisami szczególnymi w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż błędne jest twierdzenie Wojewody D. o naruszeniu prawa przez Radę Miejską w N.poprzez nie ustalenie wysokości "renty planistycznej" w pełnym zakresie. Wskazując na te okoliczności należy uznać, iż skarga Wojewody D. jest nieuprawniona i jako taka powinna zostać oddalona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga jest uzasadniona, a to musi doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego w całości.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ustawowy zakres kompetencji kontrolnych sądów administracyjnych ograniczony zatem został wyłącznie do oceny legalności, co oznacza, że Sąd nie bada kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości lub słuszności. Należy przy tym zauważyć, że przy czynnościach kontrolnych, Sąd związany jest stanem faktycznym i prawnym istniejącym w dniu podjęcia zaskarżonego aktu.

Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając pod tym kątem zaskarżoną uchwałę, Sąd uwzględnił skargę Wojewody D., podzielając w pełni zaprezentowaną w skardze argumentację.

Zawierając w art. 20 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) upoważnienie do podjęcia przez radę gminy przedmiotowej uchwały, ustawodawca wskazał jednocześnie w art. 15 ust. 2 obligatoryjne elementy, jakie muszą zostać zawarte w planie miejscowym. Zgodnie z pkt 12 ust. 2 art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się obowiązkowo między innymi stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4. (art. 36 ust. 4 ustawy stanowi, że jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Oplata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości). Z powyższego wynika, że stawka procentowa winna być ustalona w przepisie gminnym, jako akcie generalnym, dla wszystkich terenów objętych planem, bowiem stwierdzenie faktu, że w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nastąpił wzrost wartości konkretnej nieruchomości, odbywa się każdorazowo w drodze przeprowadzenia postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie zakończonej decyzją administracyjną.

Wskazać przy tym należy, że realizując uprawnienie wynikające z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Minister Infrastruktury w § 4 pkt 13 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1587) ustalił wymóg dotyczący stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego, zgodnie z którymi ustalenia dotyczące między innymi stawek procentowych stanowiących podstawę do określania opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy, powinny zawierać stawki procentowe w przedziale od O % do 30 % i dotyczyć wszystkich terenów, określonych w projekcie planu miejscowego zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt l ustawy, przy czym ich wielkość może być różna i poszczególnych terenów lub grup terenów.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, iż organ samorządu terytorialnego wprowadzając w § 18 zapis cyt "stawkę procentową służącą naliczeniu opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w wysokości 20% ustala się dla terenów oznaczonych symbolami 01 PE i 8 U." naruszył w ten sposób zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ten bowiem nie ustalił w uchwalonym przez siebie planie gospodarowania przestrzennego (do czego był on zobowiązany z mocy przepisów § 4 pkt.13 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w związku z art. 15 ust.2 pkt.12 i art. 16 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) stawek procentowych dla wszystkich terenów objętych tym planem. W tym też kontekście Sąd nie podzielił jako nie znajdującego swojego uzasadnienia prawnego poglądu Rady Miejskiej w N.zaprezentowanego przez nią w odpowiedzi na skargę, według którego z uwagi na brak określenia przez ten organ dla pozostałych terenów innej stawki opłaty planistycznej, należy przyjąć stawkę renty planistycznej w wysokości 0%. Wskazać należy, że w treści uchwały brak jest jakiegokolwiek zapisu który dowodziłby fakt przyjęcia przez organ gminy dla pozostałych terenów stawki "O". Trzeba jednakże przy tym zaznaczyć, iż oceny prawnej zakwestionowanej przez organ nadzoru uchwały, i tak nie zmieniłoby nawet skuteczne powołanie się przez stronę skarżącą na zerową stawkę procentową do naliczenia opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie ulega bowiem wątpliwości Sądu, że wspomniany wcześniej przepis § 4 pkt.13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie, w którym określa przedział stawek procentowych stanowiących podstawę do określenia renty planistycznej począwszy od poziomu 0%, przekracza upoważnienie zawarte art. 16 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 r. i jako taki podlega pominięciu przez sąd przy wyrokowaniu jako niezgodny z Konstytucją. Na takie z kolei pominięcie przez Sąd niekonstytucyjnej w jego ocenie regulacji przepisu rangi podustawowej, zezwala art. 178 ust. 1 Konstytucji stanowiący, iż sędziowie przy orzekaniu podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom i mogą w konkretnej sprawie pominąć normę prawną aktu podustawowego niezgodnego z Konstytucją i wydać rozstrzygnięcie wyłącznie na podstawie Konstytucji i ustawy (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. III RN 33/02 - OSNP 2004, Nr 7, poz. 111). Wynikające z art. 16 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym upoważnienie właściwego ministra (tu infrastruktury) do wydania rozporządzenia wykonawczego wskazywało, iż w rozporządzeniu tym miał być określony wymagany zakres projektu planu miejscowego w części tekstowej i graficznej, uwzględniający w szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych Rozporządzenie - jak stanowi art. 92 ust. 1 Konstytucji RP - zawsze jest wydawane w celu wykonania danej ustawy. Umieszczenie w rozporządzeniu w przedziale stawek procentowych renty planistycznej stawki zerowej, jest w opinii składu orzekającego, sprzeczne z duchem ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wynikającym z niej obowiązkiem pobierania renty planistycznej. Obligatoryjność uiszczania renty planistycznej i wynikająca z tej obligatoryjności ustawowa niedopuszczalność określenia w planie stawki procentowej takiej renty w taki sposób, który wyklucza ustalenie tej opłaty, czyni niedopuszczalnym przyjęcie w rozporządzeniu wykonawczym a w dalszej konsekwencji w akcie prawa miejscowego stawki zerowej. Dopuszczalny i możliwy przedział stawek procentowych renty planistycznej wynika wprost z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Muszą one być w wysokości pozwalającej na ustalenie opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy, ale nie wyższej niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. (vide: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 30.03.2006 r. II SA/Bk 100/06 LEX nr 194598). Art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

W rozpoznawanej sprawie podejmując, zaskarżoną przez organ nadzoru uchwałę, Rada Miejska w N.wykorzystała uprawnienie przyznane jej przez ustawodawcę, zgodnie z którym rada gminy uchwala plan miejscowy. Rada podejmuje uchwałę w sprawie planu miejscowego, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych.

Z brzmienia art. 20 ust. 1 wynika, że rada gminy podejmuje uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Oznacza to, że stwierdzenie zgodności projektu planu ze studium niewątpliwie następuje przed uchwaleniem planu, gdyż powinno dotyczyć ostatecznej wersji projektu planu, a więc po dokonaniu w nim zmian w trybie art. 19 ust. 1 ustawy. Formą prawną zaś stwierdzenia zgodności projektu planu miejscowego ze studium jest uchwała rady gminy, gdyż organ kolegialny tylko w takiej formie może wyrażać swoje stanowisko.

W niniejszej sprawie, w aktach planistycznych brak jest uchwały Rady Miejskiej w N. o stwierdzeniu zgodności projektu planu z ustaleniami studium. Jedynie w części wstępnej zaskarżonej uchwały zaznaczone zostało, że integralną część uchwały stanowią m.in. " załącznik nr 2 – stwierdzenie zgodności planu z ustaleniami studium". Z załącznika nr 2 do uchwały wynika zaś, że to dopiero zgodnie z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu górniczego "M. [...]-[...] " i dawnego obszaru górniczego "M. [...]" w Gminie N. stwierdza się zgodność projektu planu ze studium. Brak stosownej uchwały Rady Miejskiej w N. o stwierdzeniu zgodności projektu planu ze studium podjętej przed uchwaleniem planu miejscowego, stanowi istotną wadliwość w procedurze uchwalania planu miejscowego.

Opisane naruszenia przez organ gminy zarówno zasad uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( art. 15 ust. 2 pkt 12) oraz istotne naruszenie trybu jego sporządzenia ( art. 20 ust. 1), powoduje konieczność usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały w całości stosownie do dyspozycji art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Marginalnie wspomnieć też wypada, iż fakt wniesienia przez Wojewodę D. skargi na uchwałę Nr [...], którą jak to wynika z akt sprawy Rada Miejska w N.podjęła próbę usunięcia naruszenia prawa i uzupełnienia przez Radę Miejską w N.wadliwej uchwały [...]poprzez określenie wysokości stawek procentowych odnośnie pozostałych terenów, stwarza znacznie oddalającą się w czasie perspektywę na usunięcie wskazanego naruszenia prawa.

Z tych więc względów na zasadzie art. 147 § 1 upsa należało orzec jak na wstępie.

p.k

-----------------------

9