Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 25/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Anna Siedlecka /spr./ po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi A. O. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy M. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 marca 2016 r. sygn. akt II SAB/Wr 34/15 oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

A. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na niewykonanie przez Burmistrza Miasta i Gminy M. wyroku tut. Sądu z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt II SAB/Wr 34/15. W skardze, reprezentujący skarżącego pełnomocnik, zażądał: 1/ wymierzenia organowi grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku 2015, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów; 2/ orzeczenia o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, tj. nadanie numeru porządkowego [...] dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] położonej w N., zabudowanej dwoma budynkami jednorodzinnymi nr [...] i nr [...], albowiem pozwala na to charakter sprawy i nie budzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego; 3/ stwierdzenia, że bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4/ przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty odpowiadającej dziesięciokrotnemu przeciętnemu wynagrodzeniu miesięcznemu w gospodarce narodowej w roku 2015, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów; 5/ zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej; 6/ dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach o sygn. II SAB/Wr 34/15 oraz II SO/Wr 1/15, w szczególności z wyroku oraz postanowienia WSA wraz z uzasadnieniem na okoliczność stwierdzenia przez Sąd bezczynności i przewlekłego prowadzenia przez Burmistrza postępowania, daty uprawomocnienia się wyroku Sądu z dnia 3 marca 2016 r., daty doręczenia Burmistrzowi prawomocnego wyroku, daty, w której bieg rozpoczął termin do wykonania przez organ wyroku, wymierzenia Burmistrzowi grzywny za nieprzekazanie Sądowi w terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, wysokości tej grzywny; 7/ zobowiązanie Burmistrza do przedłożenia akt postępowań o nadanie numeru porządkowego dla nieruchomości objętej księgą wieczystą o numerze: [...], wszczętych w roku 2010 oraz w roku 2015 i dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu ze znajdujących się w tych aktach dokumentów na okoliczność braku wykonania wyroku z dnia 3 marca 2016 r., rażącego naruszenia prawa przez Burmistrza, daty doręczenia Burmistrzowi odpisu wyroku z dnia 3 marca 2016r., a tym samym daty rozpoczęcia biegu terminu do wykonania wyroku.

W uzasadnieniu skargi jej autor przypomniał, że wyrokiem z dnia 3 marca 2016 r. WSA we Wrocławiu stwierdził bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego złożonego w dniu 6 lutego 2015 r. o nadanie numeru porządkowego dla nieruchomości zabudowanej dwoma budynkami. Jednocześnie Sąd zobowiązał Burmistrza do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W terminie 14 dni liczonych od daty doręczenia organowi wyroku, tj. w okresie od dnia 14 kwietnia 2016 do dnia 28 kwietnia 2016 r. organ nie rozpatrzył wniosku skarżącego, tj. nie nadał numeru porządkowego dla nieruchomości - zabudowanej działki nr [...] położonej w miejscowości N. ani też nie wydał decyzji odmawiającej nadania numeru porządkowego. Co więcej, organ nie uczynił tego do dnia wystąpienia z niniejszą skargą. Nadto, skarżący pismem z dnia 9 maja 2016 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Skarżący w tym miejscu wyjaśnił, że odmowa nadania numeru porządkowego powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej, natomiast nadanie numeru porządkowego następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Czynności materialno-techniczne stanowią jedną z prawnych form działania administracji, obok decyzji, postanowień, ugód czy porozumień administracyjnych, mających wyraźną podstawę prawną wynikającą z aktu normatywnego i wywołują określone skutki prawne. Niemniej jednak nie stosuje się do nich zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, co oznacza, że w administracyjnym toku czynności nie można takiej czynności zaskarżyć. Inaczej rzecz przedstawia się jednak w przypadku odmowy nadania numeru porządkowego dla nieruchomości. W takiej sytuacji powstaje bowiem spór pomiędzy organem, który nie zgadza się ze stanowiskiem strony i odmawia nadania numeru porządkowego dla nieruchomości. Chodzi zatem nie o stwierdzenie pewnych faktów ale o rozstrzygnięcie w pewnym sensie sytuacji prawnej danego podmiotu. Kwestia sporu właściciela nieruchomości z organem w sytuacji gdy właściciel wnosi o nadanie numeru porządkowego, zaś organ tego nadania odmawia, powinna zostać rozstrzygnięta w drodze decyzji administracyjnej na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. Według skarżącego powinien on mieć możliwość dochodzenia swoich racji i ochrony prawnej, którą gwarantuje Konstytucja RP (tak też wyroki WSA: z dnia 6 października 2010 r. , sygn. III SA/Kr 201/10, z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt: IV SA/Wa 857/08). Za istotne pełnomocnik skarżącego uznał również zauważyć, że oznaczenie nieruchomości numerem porządkowym jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżalną do Sądu. Wynika stąd, że odmowa nadania numeru porządkowego nieruchomości zgodnie z żądaniem strony następuje w drodze decyzji administracyjnej. W świetle przedstawionych orzeczeń, autor skargi wskazał, że w jego sprawie nie został nadany numer porządkowy dla nieruchomości ani też nie została wydana decyzja administracyjna odmawiająca nadania tego numeru.

Uzasadniając żądanie wymierzania organowi grzywny skarżący podniósł, że ocena charakteru przewlekłości i bezczynności postępowania o nadanie numeru porządkowego w pełni usprawiedliwia wymierzenie grzywny, której wysokość została określona adekwatnie do stopnia i rodzaju stwierdzonej przewlekłości w tej sprawie. Zauważyć bowiem należy, że postępowanie o nadanie numeru porządkowego Burmistrz prowadzi de facto od prawie sześciu lat. Pierwszy wniosek w tej sprawie skarżący złożył bowiem już w 2010 r. Do dnia dzisiejszego organ nie zdołał rozstrzygnąć sprawy, pozostając w zbędnej zwłoce. Co istotne, według skarżącego, Burmistrz nie zastosował się do treści wyroku z dnia 3 marca 2016 r., całkowicie go ignorując. Wobec powyższego skarżący wskazał, że jedynie nałożenie na organ grzywny w maksymalnej przewidzianej przez ustawę wysokości będzie dla organu dotkliwą represją i spełni swoją funkcję. Zauważył przy tym, że postanowieniem WSA we Wrocławiu z dnia 6 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SO/Wr 1/15 na organ została już nałożona grzywna w kwocie 1.000 zł, która okazała się dla Burmistrza karą za mało dotkliwą, by "zmusić go" do zmiany sposobu prowadzenia postępowania w sprawie nadania numeru porządkowego. Grzywna wymierzana na podstawie przepisu art. 154 § 1 i 6 ma zaś charakter represyjny. Jej zadaniem jest dyscyplinowanie organów administracji publicznej, aby wykonywały w zgodny z prawem sposób wyroki sądów administracyjnych. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy przewidzieć można, że wymierzenie grzywny w kwocie niższej niż maksymalna nie skłoni Burmistrza do wykonywania wyroków sądowych.

Uzasadniając żądanie wydania orzeczenia o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, w ocenie skarżącego, charakter sprawy pozwala na wydanie przez Sąd merytorycznego orzeczenia. Ponadto okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego nie budzą uzasadnionych wątpliwości. Skarga dotyczy bowiem postępowania o nadanie numeru porządkowego dla nieruchomości zabudowanej budynkami, której właścicielem jest skarżący. Nadanie numeru porządkowego dokonywane jest w formie czynności z zakresu administracji publicznej i jest to czynność o charakterze technicznym, dlatego też postępowanie w tym przedmiocie jest uproszczone i ma w założeniu jedynie sprowadzać się do odpowiedniego oznaczenia nieruchomości w oparciu m.in. o aktualny stan faktyczny i prawny nieruchomości, wynikający z odrębnych dokumentów. Aktualny stan faktyczny wskazuje zaś, że na nieruchomości posadowione są budynki jednorodzinne nr [...] i [...], którym nie nadano numeru porządkowego. Nie ma zatem żadnych wątpliwości co do tego, że numer taki powinien zostać nadany. Według skarżącego, dla spornej nieruchomości powinien zostać nadany numer [...] albowiem sąsiadującym nieruchomościom nadano numery: [...] (działka numer [...]) i [...] (działka numer [...]).

Według skarżącego o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (wyrok WSA z dnia 4 maja 2015 r., sygn. akt: I SA/Wa 81/15). Według autora skargi, w niniejszej sprawie Burmistrz ewidentnie unika wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. De facto bowiem od roku 2010, tj. przez prawie siedem lat, podejmował jedynie czynności pozorne, które w żaden sposób nie zmierzały do załatwienia sprawy. Co istotne, organ nie wydał rozstrzygnięcia merytorycznego nawet po doręczeniu mu prawomocnego wyroku z dnia 3 marca 2016 r., co samo w sobie jest już naruszeniem prawa rażącym. Burmistrz bowiem wykazał się lekceważącym stosunkiem do tego wyroku.

W motywach skargi dotyczących zasadności przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty odpowiadającej dziesięciokrotnemu przeciętnemu wynagrodzeniu miesięcznemu w gospodarce narodowej w roku 2015, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, autor skargi wskazał, że określone w przepisie art. 154 § 7 p.p.s.a. uprawnienie Sądu stanowi formę zadośćuczynienia dla strony postępowania. W ocenie skarżącego przyznanie mu kwoty odpowiadającej połowie wymierzonej organowi grzywny jest adekwatne do charakteru wszystkich niedogodności doznanych w związku z toczącym się de facto od siedmiu lat postępowaniem. Skarżący podał, że brak numeru porządkowego dla posiadanej nieruchomości znacznie utrudnia mu funkcjonowanie. Skarżący na nieruchomości w N. prowadzi bowiem gospodarstwo rolne, którego nie może rozwijać ze względu na brak zameldowania w tej miejscowości. Mając za cel rozwój gospodarstwa, planował nabyć nieruchomość - działkę nr [...] położoną w N.. Pismem z dnia 6 sierpnia 2015 r. Agencja Nieruchomości Rolnych podała do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży, zawierający w/w działkę. Skarżący nie mógł jednak wziąć udziału w przetargu i nabyć tej nieruchomości, albowiem ze względu na brak zameldowania nie został zakwalifikowany jako rolnik mieszkający na terenie gminy, w której położona jest działka. Dalej skarżący podniósł, że ze względu na brak numeru porządkowego dla swojej nieruchomości nie ma możliwości dokonania w Krajowym Rejestrze Sądowym rejestracji Fundacji "[...]", której jest fundatorem. Celem działania Fundacji ma być wspieranie osób starszych, zamieszkałych na terenie wsi N., co wyklucza ustanowienie siedziby w innej miejscowości. Ponadto, brak możliwości zarejestrowania Fundacji, uniemożliwiło mu uzyskanie dla Fundacji 1% zwrotu podatku od około dwustu podatników. Nadto, z uwagi na brak numeru porządkowego skarżącemu ograniczone zostało prawo wyborcze. W dniu 22 października 2010 r. skarżący wniósł o wpisanie go do rejestru wyborców pod adresem stałego zamieszkania na obszarze gminy M. w miejscowości N. na działce nr 166/4. Burmistrz odmówił jednak wpisania skarżącego do rejestru wyborców ze względu na brak numeru porządkowego nieruchomości, na której zamieszkiwał. Również brak zameldowania we wsi N. powoduje, że nie może on podejmować działań na rzecz lokalnej inicjatywy społecznej. Skarżący nie ma możliwości kandydowania w wyborach do samorządu terytorialnego np. na sołtysa czy radnego. Ponadto każdorazowo jest zmuszony występować do sądu o wpisanie na listę wyborców. W ocenie skarżącego, wymienione wyżej niedogodności związane z brakiem ustalenia numeru porządkowego dla jego nieruchomości, uzasadniają przyznanie mu swego rodzaju rekompensaty we wnioskowanej wysokości. Należy bowiem mieć na uwadze fakt, że postępowanie Burmistrza nie ma żadnej uzasadnionej przyczyny, a opiera się jedynie na podnoszeniu zarzutów nie mających znaczenia dla postępowania o nadanie numeru porządkowego. Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że jest to postępowanie celowe, ukierunkowane na utrudnienie skarżącemu funkcjonowania i narażenie go na styczność z wymienionymi wyżej przeszkodami, co tym bardziej uzasadnia przyznanie skarżącemu zadośćuczynienia.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy M. wniósł o jej oddalenie. W jego ocenie, skarga nie jest uzasadniona, ponieważ wniosek o nadanie numeru porządkowego nieruchomości został rozpatrzony poprzez odmowę w dniu 29 marca 2016 r., o czym skarżący został poinformowany w dniu 1 kwietnia 2016 r. (data odbioru pisma). Wyjaśniono również, że zwrotu kosztów postępowania sądowego dokonano przekazem pocztowym w dniu 20 maja 2016r. Skarżący odebrał kwotę z przekazu pocztowego w dniu 1 czerwca 2016 r. Wobec przedstawionych faktów, skarżony organ stwierdził, że wyrok został wykonany w terminie określonym przez Sąd i nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia, że nastąpiła bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania z rażącym naruszeniem prawa. Autor odpowiedzi na skargę wskazał także na bezpodstawność żądania przyznania sumy pieniężnej, ponieważ brak jest jakiegokolwiek związku przyczynowego pomiędzy faktem nadania czy też nie nadania numeru porządkowego, a faktem podanym w treści skargi. Poinformowano również, że analiza dokumentów dotyczących sprawy pozwoliła stwierdzić, że Starostwo Powiatowe w O. dokonało błędnego zapisu w ewidencji gruntów i budynków wsi N. w ramach przeprowadzonej modernizacji dotyczącej budynków skarżącego. Starostwo Powiatowe zawiadomieniem o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 18 maja 2016r. poinformowało Urząd Miasta i Gminy M. o modyfikacji atrybutów budynków usytuowanych na działce nr [...] na budynki mieszkalne ([...] i [...]), natomiast zawiadomieniem o zmianach z dnia 19 maja 2016r. zawiadomiło o archiwizacji budynku[...] i budynku [...] i ich modyfikacji na pozostałe budynki niemieszkalne ([...] i [...]). Wobec powyższego stwierdzono, że stan faktyczny, który został przyjęty do rozpatrzenia sprawy nie uległ zmianie i w chwili obecnej z ewidencji gruntów i budynków wynika, że na działce nr [...] znajdują się pozostałe budynki niemieszkalne. Nie można uznać, że w tej sprawie nastąpiło przewlekle prowadzenie postępowania i rażące naruszenie prawa. O fakcie tym powiadomiono skarżącego pismem z dnia 30 maja 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga została oddalona przez Sąd, bowiem okazała się niezasadna.

Stosownie do przepisu art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, stwierdza czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2 p.p.s.a.). Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Ponadto, uwzględniając skargę Sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 154 § 7 p.p.s.a).

Warunkiem wniesienia skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. jest uprzednie pisemne wezwanie organu do wykonania wyroku. W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że skarżący dopełnił tej czynności kierując do organu, w dniu 9 maja 2016 roku, stosowne wezwanie, a dopiero później skargę do Sądu w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a., co miało miejsce w dniu 6 lipca 2016 r. Z powyższego wynika, że skarga jest formalnie dopuszczalna.

Przepis art. 154 p.p.s.a. jest podstawą wymierzenia grzywny organowi, który nie wykonał wyroku sądowego. Zasadniczą przesłanką do zastosowania tego przepisu i wymierzenia organowi grzywny jest ustalenie, że organ administracji nie wykonał wyroku Sądu. Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez Sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Przepis ten ma również zastosowanie do skargi na bezczynność, ale w tym znaczeniu, że wyznaczony przez Sąd termin do załatwienia sprawy liczy się od dnia zwrotu akt nadesłanych w związku ze skargą na bezczynność.

W stanie faktycznym sprawy skarżący wniósł skargę na niewykonanie przez Burmistrza Miasta i Gminy M. wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 3 marca 2016 r. w sprawie II SAB/Wr 34/15. WSA we Wrocławiu tym wyrokiem, w punkcie pierwszym, stwierdził bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego złożonego w dniu 6 lutego 2015 r. W punkcie drugim wyroku, zobowiązał Burmistrza do rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w pkt I w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Natomiast w punkcie trzecim stwierdził, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W pozostałej części skarga została oddalona (pkt IV). Wyrok jest prawomocny począwszy od dnia 12 maja 2016 r. Bezsporne w sprawie jest to, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu 27 maja 2016 r., zatem od tej daty – zgodnie z treścią art. 286 § 2 p.p.s.a. – należy liczyć termin do załatwienia sprawy. Określony wyrokiem Sądu czternastodniowy termin ekspirował zatem z dniem 10 czerwca 2016 r. Pozostaje zatem w błędzie autor skargi, twierdząc, że wyrok z dnia 3 marca 2016 r. wraz z aktami sprawy został doręczony Burmistrzowi w dniu 14 kwietnia 2016 r. Jak wynika z analizy akt sprawy o sygn. akt II SAB/Wr 34/15, w tej dacie doręczono jedynie skarżącemu wezwanie do wpłacenia kwoty 190 zł opłaty kancelaryjnej, za doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Natomiast w dniu 11 kwietnia 2016r. doręczono pełnomocnikowi Burmistrza wyrok z dnia 3 marca 2016 r. wraz z uzasadnieniem. Daty tej nie można jednak mylić i utożsamiać, ze wskazaną w wyroku z dnia 3 marca 2016 r. datą doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, co nastąpiło dopiero w dniu 27 maja 2016 r. Od daty doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem zaczął biec wyłącznie trzydziestodniowy termin do ewentualnego zaskarżenia do NSA wyroku tut. Sądu z dnia 3 marca 2016 r. Skoro jednak żadna ze stron nie skorzystała z takiej możliwości, z dniem 12 maja 2016 r. stwierdzono prawomocność tego wyroku.

Najistotniejszym w realiach badanej sprawy jest jednak spostrzeżenie, że już w dniu 29 marca 2016 r. Burmistrz wystosował do skarżącego pismo, w którym nawiązując do jego wniosku z dnia 4 lutego 2015 r. (data wpływu do organu – 4 lutego 2015 r.) dotyczącego nadania numeru porządkowego dla nieruchomości oznaczonej nr [...], zabudowanej budynkami gospodarczymi nr ewid. [...] i [...], poinformował o odmownym jego rozpatrzeniu z uwagi na to, że nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 47a ustawy z dnia 14 marca 1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (j.t. z 2015 r., poz. 520 zez zm.) oraz rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. z 2012 r., poz. 125).

W niniejszej sprawie, wyznaczonej ramami wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt II SAB/Wr 34/15, przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, rozpatrującego skargę na niewykonanie tego wyroku, będzie ocena, czy w/w pismo z dnia 29 marca 2016 r., stanowi wykonanie przez Burmistrza zobowiązania do rozpatrzenia wniosku z dnia 6 lutego 2015 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W ocenie Składu orzekającego, pismo z dnia 29 marca 2016 r. stanowi wykonanie tego zobowiązania. Przesądzają o tym dwa powody. Pierwszy, dotyczący terminu wystosowania do skarżącego pisma z dnia 29 marca 2016 r. Nastąpiło to wprawdzie jeszcze przed doręczeniem prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, niemniej jednak zakreślony w pkt II wyroku termin 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, należy uznać za datę końcową, stąd też nic nie stało na przeszkodzie aby jeszcze przed tą datą wykonać zobowiązanie nałożone na organ wyrokiem z dnia 3 marca 2016 r. O tym natomiast, że pismo z dnia 29 marca 2016 r. stanowi wykonanie nałożonego przez sąd zobowiązania, świadczą następujące okoliczności. Po pierwsze, zauważyć przyjdzie, że w sentencji wyroku z dnia 3 marca 2016 r. Sąd nie przesądził nie tylko sposobu ale także formy prawnej załatwienia wniosku z dnia 6 lutego 2015 r. Sąd zobowiązał Burmistrza jedynie do "rozpatrzenia wniosku". Użycie takiego rodzaju sformułowania stanowi konsekwencje wywodów znajdujących w uzasadnieniu wyroku, gdzie Sąd poddał analizie regulację prawną dotyczącą załatwienia wniosku o nadanie numeru porządkowego. Sąd zauważył, że "materia ta uregulowana została w przepisach ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Przepis art. 47 a ust. 1 ww. ustawy ustalanie numerów porządkowych zalicza do zadań gminy, zaś ust. 5 tego przepisu przewiduje, że numery porządkowe ustala wójt (burmistrz, prezydent miasta) z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają". Wskazując natomiast na niebudzące wątpliwości w orzecznictwie sądowym stanowisko, że nadanie numeru porządkowego jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. m.in. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011r., I OSK 30/11), Skład orzekający zwrócił uwagę, że "Pewną rozbieżność można natomiast odnotować co do formy w jakiej powinna nastąpić odmowa dokonania tej czynności. Nie jest jednak sporne, że czynność nadania numeru porządkowego stanowi jedną z prawnych form działania administracji, mających wyraźną podstawę prawną wynikającą z aktu normatywnego i wywołującą określone skutki prawne". W tym zakresie przywołany został wyrok z dnia 1 lutego 2008 r. w sprawie sygn. akt OSK 6/07, gdzie NSA wypowiedział pogląd, że "nadanie numeru porządkowego dokonywane jest w formie czynności z zakresu administracji publicznej i jest to czynność o charakterze technicznym, dlatego też postępowanie w tym przedmiocie jest uproszczone i ma w założeniu jedynie sprowadzać się do odpowiedniego oznaczenia nieruchomości w oparciu m.in. o aktualny stan faktyczny i prawny nieruchomości, wynikający z odrębnych dokumentów". Skład orzekający zgodził się przy tym ze stanowiskiem, że "postępowanie w sprawie numeracji porządkowej budynków nie jest wprawdzie klasycznym jurysdykcyjnym postępowaniem administracyjnym, nie znajdują zatem do tego postępowania wprost zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, niemniej postępowanie takie stanowi rodzaj postępowania administracyjnego a więc zapewnione w nim powinny być podstawowe standardy takiego postępowania, konieczne dla zagwarantowania praw stronom tego postępowania" (por. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 18 stycznia 2016 r. III SA/Kr 974/15). W końcowej części uzasadnienia Sąd uznał, że "do dnia rozpoznania skargi przez Sąd, Burmistrz nie załatwił sprawy z wniosku skarżącego o nadanie numeru porządkowego dla działki nr [...] w sposób zgodny z prawem – a więc przez dokonanie czynności materialno-technicznej albo odmowę jej dokonania. Organ nie ocenił nawet, czy wniosek odpowiada formalnym wymogom określonym w przywołanych wcześniej przepisach prawa materialnego (...)".

Przywołanie tak obszernych fragmentów uzasadnienia wyroku w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 34/15 było o tyle uzasadnione i konieczne, ponieważ w sposób jednoznaczny wynika z nich, że Sąd nie zobowiązał Burmistrza do wydania konkretnego aktu administracyjnego, a już z pewnością takim aktem nie miała być decyzja administracyjna. Pozostawienie w tym zakresie możliwości dokonania przez organ administracji wyboru sposoby rozpatrzenia wniosku z dnia 6 lutego 2015 r., oznacza nic innego jak akceptację dla zastosowanego przez Burmistrza sposobu jego rozpatrzenia, tj. w formie zwykłego pisma, w którym poinformowano skarżącego o powodach odmowy. Pozostaje przy tym wskazać skarżącemu na błędność poglądu, że załatwienie każdej sprawy administracyjnej następuje przez wydanie decyzji administracyjnej, a w szczególności, że odmowa nadania numeru porządkowego powinna być załatwiona w tej formie. K.p.a. nie ustala, w jakiej formie prawnej powinno nastąpić załatwienie konkretnej sprawy administracyjnej. Decydują o tym właściwe przepisy materialnego prawa administracyjnego. Stworzona w nauce prawa teoretyczna konstrukcja decyzji administracyjnej, której poszczególne elementy zostały recypowane m. in. przez art. 104 oraz art. 107 k.p.a., ułatwiają w razie wątpliwości ustalenie, czy przewidziana w prawie materialnym forma załatwienia danej rodzajowo sprawy odpowiada pojęciu decyzji administracyjnej. Wobec tego stwierdzenie zawarte w art. 104 § 1 k.p.a., że załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji, odnosi się tylko do sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej prawnej formie (por. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 1985 roku, sygn. akt III SA 988/85, publ. w ONSA nr 2/1985, wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 441/09). Zakładając zatem racjonalność ustawodawcy, gdyby zamierzał on wprowadzić zasadę, że odmowa nadania numeru porządkowego lub anulowanie tej czynności następują w formie decyzji administracyjnej, uregulowałoby tą kwestię wyraźnie w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne lub w rozporządzeniu wykonawczym.

Skoro zatem w prawomocnym wyroku z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt II SAB/Wr 34/16 WSA we Wrocławiu dopuścił aby nadanie jak i odmowa nadania numeru porządkowego nieruchomości nastąpiła w drodze czynności z zakresu administracji publicznej, a nie w drodze decyzji, to w tych okolicznościach sprawy skarga na niewykonanie tego wyroku musiała zostać przez Sąd oddalona, albowiem w momencie jej wnoszenia Burmistrz nie pozostawał w bezczynności rozpatrzeniu wniosku z dnia 6 lutego 2015 r., dzięki wystosowaniu do skarżącego pisma z dnia 29 marca 2016 r. W konsekwencji należało uznać bezzasadność skargi na niewykonanie wyroku z dnia 3 marca 2016 r., dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.