Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 230/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 1, 65 par. 1,
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant J.P., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2007 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. znak [ ...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia. skargę oddala.


UZASADNIENIE

VII SA/ Wa 230/07

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 oraz art. 126 kpa (jednolity tekst ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku J.W., E.H. i J.G. z dnia 23 lipca 2006 r. w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r., którym organ stwierdził nieważność własnego postanowienia z dnia [...] lutego 2005 r., (utrzymującego w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., przekazujące według właściwości Staroście H. odwołanie J. W., E. H. i J.G. od decyzji Starosty H. z dnia [...] października 2004 r., zmieniającej decyzję Starosty H. z dnia [...] sierpnia 2004 r., uzgadniającą w zakresie ochrony środowiska projekt budowlany) oraz umorzył postępowanie w części dotyczącej stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. - odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] maja 2006 r.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że kwestionowanym postanowieniem z dnia [...] maja 2006r. działając na wniosek J.W. i E. H. stwierdził nieważność własnego postanowienia z dnia [...] lutego 2005 r. utrzymującego w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. oraz umorzył postępowanie w części dotyczącej stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004r. Powodem stwierdzenia nieważności postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2005 r. w oparciu o przesłankę z art. 156 § 1 pkt 1 kpa było ustalenie, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie był organem właściwym do rozpatrzenia zażalenia J.W. oraz E.H. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r.

Organ wskazał wówczas, że rozstrzygnięcia Starosty H. z dnia [...] października 2004 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2004 r. w stosunku do których J.W.

E.H. i J.G. wnieśli odwołanie, zostały wydane w oparciu o przepis art. 48 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r., nr 62, poz. 627 z późn. zm.), który dotyczył uzgodnienia inwestycji z organem ochrony środowiska przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z przepisem art. 378 § 1 Prawa ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania weryfikowanego postanowienia) organem ochrony środowiska właściwym w sprawach, o których mowa w art. 48 ust. 2 pkt 1 i ust. 4 w/w ustawy jest starosta. Natomiast stosownie do przepisu art. 376 Prawa ochrony środowiska, organami ochrony środowiska są: wójt, burmistrz lub prezydent miasta, starosta, wojewoda oraz minister właściwy do spraw środowiska.

Nadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB) uznał wówczas, że skoro nie był organem właściwym do rozpatrzenia zażalenia J.W. oraz E. H. z dnia [...] stycznia 2005 r. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004r., to nie mógł również oceniać tego postanowienia w trybie stwierdzenia nieważności. Dlatego postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzył jako bezprzedmiotowe.

Wnioskiem z dnia 23 lipca 2006 r. J.W., E.H. i J.G. wystąpili o stwierdzenie nieważności postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r. Jako przyczynę swojego wniosku podali wadliwe uzasadnienie tego postanowienia oraz umorzenie postępowania w części dotyczącej stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. Wnioskodawcy wskazali również na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006r., sygn. akt II OW 11/06, rozstrzygające negatywny spór kompetencyjny pomiędzy Samorządowym Kolegium Odwoławczym w B. a Wojewodą [...] w przedmiocie określenia organu właściwego do rozpoznania odwołania J.W. od decyzji Starosty H. z dnia [...] listopada 2005 r. odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego decyzjami Starosty H. z dnia [...] października 2004 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2004 r. (w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska projektu budowlanego przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego obory wolnostanowiskowej, szczelnego zbiornika na gnojownicę, dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-

bytowe oraz przyłącza wodociągowego i elektroenergetycznego na działce nr [...] we wsi I.) oraz wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty H. z dnia [...] października 2004r. i z dnia [...] sierpnia 2004 r.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w powyższym postanowieniu, że organem właściwym do rozstrzygania w zakresie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko był starosta jako organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę (art. 48 ust. 1 i 378 ust. 1 Prawa ochrony środowiska), a więc jako organ administracji architektoniczno-budowlanej.

Odnosząc się do przedstawionej we wniosku argumentacji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż powyższe postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może stanowić postawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanego postanowienia GINB z dnia [...] maja 2006 r.

Postanowieniem tym stwierdzona została bowiem nieważność postanowienia GINB z dnia [...] lutego 2005r., utrzymującego w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 przekazujące według właściwości Staroście H. odwołanie J.W., E.H. i J.G. od decyzji Starosty H. z dnia [...] października 2004r.

Badając postanowienie z dnia [...] maja 2006 r. w zakresie istnienia przesłanek nieważności organ wskazał, iż było ono prawidłowe, gdyż rozstrzygnięciem tym stwierdzono nieważność postanowienia GINB z dnia [...] lutego 2005 r. , które zostało podjęte z rażącym naruszeniem przepisu art. 65 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem : "jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie." Organem właściwym do rozpatrzenia przedmiotowego odwołania od decyzji Starosty H. z dnia [...] października 2004 r., był - stosownie do przepisu art. 127 § 2 kpa – Wojewoda [...]. Stąd też przekazanie w trybie art. 65 § 1 kpa odwołania od decyzji Starosty H. - Staroście H., nastąpiło z rażącym naruszeniem przepisu art. 65 § 1 kpa. Uzasadniało to stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] lutego 2005r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Jednocześnie zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie można uznać, iż umorzenie postępowania w części dotyczącej stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004r., nastąpiło z rażącym naruszeniem któregokolwiek z obowiązujących przepisów

prawa. Z przepisów art. 156-160 kpa nie wynika bowiem jednoznaczny obowiązek wydania merytorycznego rozstrzygnięcia również w stosunku do rozstrzygnięcia organu I instancji, które zostało następnie utrzymane w mocy rozstrzygnięciem organu II instancji.

Reasumując organ stwierdził, że kwestionowane postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r., nie jest dotknięte żadną z wad uzasadniających stwierdzenie jego nieważności i odmówił stwierdzenia nieważności własnego postanowienia z dnia [...] maja 2006r.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 127 § 3 kpa złożyli J.W., E.H. i J.G. podnosząc wadliwość uzasadnienia postanowienia z dnia [...] maja 2006 r. oraz bezpodstawność umorzenia postępowania w części dotyczącej stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004r.

We wniosku wskazali, że organ nie odniósł się do prezentowanej przez nich argumentacji w zakresie przyczyn stwierdzenia nieważności, czyli niewłaściwego uzasadnienia oraz wadliwego umorzenia postępowania co do postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004r. Podkreślili, iż nie kwestionowali samego rozstrzygnięcia co do stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] lutego 2005 r. byli bowiem inicjatorami postępowania o stwierdzenie nieważności. Jednak nie zgadzają się z uzasadnieniem postanowienia stwierdzającego nieważność, gdyż ich odwołanie zostało złożone za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję, do organu właściwego a Wojewoda [...] wydając postanowienie z dnia [...] grudnia 2004r. na podstawie art. 65 § 1 kpa powołał się jedynie na okoliczność, iż odwołanie wpłynęło bezpośrednio do niego i przekazał je ponownie do Starosty H., bez wskazania w jakim celu to następuje.

Nadto zdaniem skarżących, umorzenie postępowania nieważnościowego co do postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004r. spowodowało zamknięcie im możliwości dochodzenia praw przed organem II instancji.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 144 i art. 127 § 3 kpa, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006r., odmawiającym stwierdzenia nieważności własnego postanowienia z dnia [...] maja 2006 r. - utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu powtórzył przedstawioną w poprzednim rozstrzygnięciu argumentację, iż prawidłowe było postanowienie z dnia [...] maja 2006 r. kończące postępowanie nieważnościowe albowiem postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2005 r. zostało podjęte z rażącym naruszeniem przepisu art. 65 § 1 kpa zgodnie z którym "jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego." Natomiast organem właściwym do rozpatrzenia przedmiotowego odwołania od decyzji Starosty H. z dnia [...] października 2004 r., był - stosownie do przepisu art. 127 § 2 kpa – Wojewoda [...]. Stąd też przekazanie w trybie art. 65 § 1 kpa odwołania od decyzji Starosty H. - Staroście H., nastąpiło z rażącym naruszeniem przepisu art. 65 § 1 kpa. Uzasadniało to wydanie w dniu [...] maja 2006 r. - w związku z przepisem art. 156 § 1 pkt 2 kpa - postanowienia stwierdzającego nieważności postanowienia z dnia [...] lutego 2005r.

Jednocześnie organ stwierdził, iż umorzenie postępowania w części dotyczącej stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004r, nie nastąpiło z rażącym naruszeniem któregokolwiek z obowiązujących przepisów prawa. Organ nie miał bowiem obowiązku wydawania merytorycznego rozstrzygnięcia również w stosunku do rozstrzygnięcia organu I instancji, które zostało następnie utrzymane w mocy rozstrzygnięciem organu II instancji.

Dlatego uznał, że kwestionowane postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r., nie jest dotknięte żadną z wad uzasadniających stwierdzenie jego nieważności i odmówił stwierdzenia jego nieważności.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2006r., odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] maja 2006 r. -wniosła J.W. domagając się jego uchylenia.

W skardze zarzuciła błędne przyjęcie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że organem odwoławczym właściwym do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. był Minister Środowiska oraz bezpodstawne umorzenie postępowanie w części dotyczącej

stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. Ponownie przywołała postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z

dnia 18 maja 2006r, sygn. akt II OW 11/06, rozstrzygające negatywny spór

kompetencyjny pomiędzy Samorządowym Kolegium Odwoławczym w B. a

Wojewodą [...] w przedmiocie określenia organu właściwego do rozpoznania

odwołania J.W. od decyzji Starosty H. z dnia [...] listopada 2005 r. odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego decyzjami Starosty

H. z dnia [...] października 2004 r. i z dnia [...] sierpnia 2004 r., w którym

stwierdzono, że organem właściwym do rozstrzygania w zakresie oceny

oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko był starosta jako organ

właściwy do wydania pozwolenia na budowę (art. 48 ust. 1 i 378 ust. 1 Prawa

ochrony środowiska).

W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego.

Stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego aktów administracyjnych dotkniętych wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 kpa, powodującymi nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materialnoprawnego zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ( postanowienia ) jest ograniczone jedynie do weryfikacji samego aktu administracyjnego z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowany akt.

W tym kontekście uzasadnienia wydanych w niniejszej sprawie postanowień Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego orzekającego w trybie stwierdzenia nieważności budzą zastrzeżenia. Słusznie podnosi skarżąca, iż nie odniesiono się do zarzutów i argumentów wniosku o stwierdzenie nieważności ani wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ stwierdził jedynie w zaskarżonej decyzji, że zarzuty sformułowane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wnoszą nic nowego, co mogłoby wpłynąć na odmienny sposób rozstrzygnięcia sprawy.

Jednocześnie organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia odmawiającego stwierdzenia nieważności, wskazał inną argumentację prawną i inne przesłanki nieważności niż te, które przytoczył w postanowieniu z dnia [...] maja 2006r. Te uchybienia nie miały jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem zasadnie organ odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006r.

Nie ulega wątpliwości, że decyzje Starosty H. z dnia [...] października 2004 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2004 r. w stosunku do których J.W., E. H. i J.G. wnieśli odwołanie, zostały wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r., nr 62, poz. 627 z późn. zm.), dotyczące uzgodnienia inwestycji z organem ochrony środowiska przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast stosownie do przepisu art. 376 Prawa ochrony środowiska organami ochrony środowiska są: wójt, burmistrz lub prezydent miasta, starosta, wojewoda oraz minister właściwy do spraw środowiska. W tej sytuacji stwierdzenie nieważności postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2005 r. w oparciu o przesłankę z art. 156 § 1 pkt 1 kpa było zasadne, gdyż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie był organem właściwym do rozpatrzenia zażalenia J.W. oraz E.H. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. Skoro taka ocena zadecydowała o wyeliminowaniu w trybie nieważności postanowienia z dnia [...] lutego 2005 r., to aktualnie nie było podstaw do usunięcia tego rozstrzygnięcia w trybie nadzwyczajnym postępowaniu, także z powodów na które skarżąca powoływała się .

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że nie można przyjąć, aby rozstrzygnięcie umarzające postępowanie w sprawie, w której organ stwierdził brak możliwości swojego działania, rażąco naruszało prawo. Zgodnie z art. 104 § 2 kpa decyzje( postanowienia ) rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części

albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Przepis ten rozróżnia rozstrzygnięcia merytoryczne sprawy oraz rozstrzygnięcia w znaczeniu formalnoprocesowym kończące sprawę w danej instancji w inny sposób. Do tych ostatnich zalicza się umorzenie postępowania (art. 105 kpa).

W szczególności nie narusza rażąco prawa postanowienie o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy nie rodzi to negatywnych skutków dla strony, z wniosku której postępowanie wszczęto. W niniejszej sprawie skutki negatywne nie zachodzą albowiem postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., przekazujące według właściwości Staroście H. odwołanie J.W., E. H. i J. G. od decyzji Starosty H. z dnia [...] października 2004 r., nie miało bezpośredniego wpływu na ocenę dopuszczalność jego wniesienia a tym bardziej na ewentualną treść decyzji organu II instancji o charakterze merytorycznym.

Po wzruszeniu w postępowaniu nadzwyczajnym postanowienia organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2005 r. powstał stan charakteryzujący się tym, że w obrocie prawnym funkcjonowało nieostateczne postanowienie organu I instancji ( Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r.) oraz zażalenie, które wymagało rozpatrzenia.

Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Należy zauważyć, że wyeliminowane w trybie nadzwyczajnym postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2005 r., utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., przekazujące według właściwości Staroście H. odwołanie J.W., E. H. i J. G. od decyzji Starosty H. z dnia [...] października 2004 r. nie było zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Nie można też przekonująco uzasadnić poglądu, że należało stwierdzić nieważność postanowienia z dnia [...] maja 2006r., zgodnego z pierwotnym wnioskiem strony (domagającej się stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia [...] lutego 2005 r.) tylko dlatego, że argumentacja przytoczona przez organ w uzasadnieniu nie odpowiadała przesłankom nieważności podnoszonym przez stronę we wniosku.

Należy przypomnieć, że jedną z przyczyn zastosowania trybu stwierdzenia nieważności jest rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), które określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa.

Dlatego ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być brane pod uwagę społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwym aktem. Znaczenie prawne postanowienia wydanego na podstawie art. 65 kpa nie jest takie, któremu można byłoby przypisać decydujący wpływ na określenie praw i obowiązków strony wynikających z konkretnego postępowania administracyjnego. Ponadto z oświadczenia skarżącej złożonego na rozprawie wynika, że w dniu [...] października 2006 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego w trybie wznowienia decyzja Starosty H. z dnia [...] października 2004 r., zmieniająca decyzję Starosty H. z dnia [...] sierpnia 2004 r, uzgadniającą w zakresie ochrony środowiska projekt budowlany. Tym samym powstał określony stan prawny mający znaczenie dla oceny czy kwestionowane postanowienie z dnia [...] maja 2006 r. koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa.

O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie, przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej ( w tej sprawie postanowienia) - wyrok WSA w Warszawie z 9 listopada 2005r. sygn. III SA/Wa 2210/05, LEX nr 92628.

Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji (postanowienia) będącą skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części, (wyrok WSA w Warszawie z 16 marca 2005r. , sygn. I SA/Wa 188/05, LEX nr 189214).

W przypadku postanowienia kwestionowanego w przedmiotowym postępowaniu tego rodzaju naruszenia prawa Sąd nie stwierdził.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione we wniesionej skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).