Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 341/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi E.S. i R.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr 126/10 na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 z 2000r., z późn. zm., zanej dalej K.p.a.) oraz art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 i art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 118 z 2006 roku z późn. zm., zwanej dalej Prawo budowlane) nakazał R. i E. S. rozbiórkę budynku produkcyjnego usytuowanego na nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] (nr ew. działki [...]).

W uzasadnieniu organ stwierdził, że w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 8 sierpnia 2007 roku ustalono, iż na terenie działki położonej przy ul. [...] w [...] znajduje się budynek produkcyjny. Oględziny budynku wykazały, że stara jego część powstała w latach 1969-1970, a nowa (rozbudowa) w lipcu 2007 r. R. i E. S. nie przedłożyli na realizację obiektu żadnej dokumentacji budowlanej. Na dzień czynności kontrolnych rozbudowa budynku posiadała wymiary ok. 31,00 m x 7.00 m.

W toku postępowania R. i E. S. przedłożyli do akt sprawy opinię techniczną spornego budynku, wykonaną przez mgr inż. M. S. W świetle tej opinii roboty przy w/w budynku produkcyjnym polegały na: całkowitej rozbiórce zachodniej ściany starego budynku i wymurowaniu nowej ściany przesuniętej o 2,50 m w kierunku zachodnim, przedłużeniu budynku w kierunku południowym o ok. 7.00 m, rozebraniu istniejącego dachu, nadmurowaniu istniejącej ściany o ok. 2.00 m, wykonaniu nowej konstrukcji i pokrycia dachu.

Prowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało również, że właściciele nieruchomości w trakcie robót rozbiórkowych budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] i [...] w [...] (decyzja z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...]), przedmiotowy budynek produkcyjny rozbudowali o ok. 3.00 m, a część obiektu przeznaczonego do rozbiórki została wzmocniona i przyłączona do budynku produkcyjnego (protokół przesłuchania E. S. z dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz mapa z opisem).

W ocenie organu, roboty budowlane jakie przeprowadzili R. i E. S., doprowadziły do powstania nowego obiektu budowlanego, na realizację którego inwestorzy nie posiadają dokumentacji zatwierdzonej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej.

Zdaniem organu, na podjęte rozstrzygnięcie nie wpływa fakt, iż niewielka część spornego budynku powstała z wykorzystaniem części poprzednio istniejącego budynku wybudowanego w latach 1969 – 1970 r. oraz części budynku gospodarczego przeznaczonego do rozbiórki. Bezspornym jest, że zakres robót jaki został przeprowadzony, doprowadził do powstania nowego obiektu budowlanego, na budowę którego wymagana jest decyzja zezwalająca na roboty budowlane, nawet przy wykorzystaniu fragmentarycznej części starych budynków.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego "roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31". W związku z tym, iż inwestor nie dysponuje taką dokumentacją przedmiotowe roboty mają charakter samowoli budowlanej.

Organ stwierdził, że stan faktyczny omawianej sprawy wypełnia przesłankę art. 48 Prawa budowlanego i w drodze postanowienia nakazał inwestorowi wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych oraz dostarczenie w wyznaczonym terminie, dokumentacji, o której mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego

W dniu 24 sierpnia 2009 r. wpłynęło pismo E. i R. S. w którym wnieśli o przedłużenie terminu przedłożenia dokumentacji z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy na działce nr ew. [...] w miejscowości [...] gm. [...]. Postanowieniem z dnia 7 września 2009 r. przedłużono termin do dnia 28 lutego 2010 r.

Mimo upływu terminu, zobowiązani nie przedłożyli nakazanej dokumentacji w wyznaczonym terminie i skoro stan faktyczny i prawny sprawy wypełnia przesłankę zawartą w art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, organ stwierdził, że zasadnym było orzeczenie nakazu rozbiórki.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., po rozpatrzeniu odwołania E. i R. S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...].

Zdaniem organu odwoławczego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 Prawa budowlanego, które, to przepisy wskazują na możliwość wykonywania robót budowlanych bez pozwolenia na budowę lub w oparciu o zgłoszenie zamiaru ich wykonywania właściwemu organowi administracji architektoniczno budowlanej.

Organ odwoławczy stwierdził, że zakres robót budowlanych ustalony w sprawie wskazuje na to, że powstał nowy budynek, na którego realizację inwestorzy powinni uzyskać odpowiednią decyzję organu architektoniczno – budowlanego. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem zawartym w odwołaniu, że w niniejszej sprawie "faktyczna samowola polegała na wykonaniu robót budowlanych w obiekcie istniejącym". Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że ściana zachodnia starego budynku została rozebrana, podobnie jak cały dach nad budynkiem (konstrukcja i pokrycie). Ponadto wybudowano nową ścianę w innym miejscu, cały budynek przedłużono, a istniejące ściany nadmurowano. Wykonano również nową konstrukcję i pokrycie dachu. Z opinii technicznej znajdującej się w aktach sprawy wynika, że w/w budynek posiada następujące wymiary: w rzucie poziomym: ok. 31,0 m x 7.0 m, wysokość ściany frontowej ok. 4.70 m: wysokość ściany tylnej - ok. 5,80 m. Pierwotne wymiary budynku w rzucie poziomym wynosiły odpowiednio: 24.0 m x 4.50 m: ściana frontowa - ok. 2.90 m. ściana tylna - ok. 4,0 m.

Biorąc powyższe na uwagę organ stwierdził, że nastąpiły znaczne zmiany parametrów obiektu. Z rysunków znajdujących się w opinii technicznej wynika, że ze starego budynku pozostała jedna ściana (która została nadbudowana). W związku z powyższym organ stwierdził, że w sprawie mamy do czynienia z nowym budynkiem, a nie rozbudową i nadbudową starego budynku.

W niniejszej sprawie inwestorzy byli zobowiązani do uzyskania pozwolenia na budowę i dopiero wówczas mogliby zrealizować w/w inwestycję. Wymóg ten nie został spełniony i przedmiotowy obiekt został wykonany w warunkach samowoli budowlanej.

Omawiany stan faktyczny wypełnia przesłankę zastosowania art. 48 Prawa budowlanego, którego dyspozycja odnosi się do samowolnej budowy (bez pozwolenia na budowę) obiektu budowanego lub jego części.

W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. nałożono na inwestorów obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów w celu doprowadzenia samowoli budowlanej do stanu zgodnego z prawem. Zobowiązani nie przedłożyli wymaganych dokumentów, pomimo zmiany terminu wykonania obowiązku.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2 w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że w zaistniałej sytuacji przepisy prawa budowlanego nie dają organom nadzoru budowlanego możliwości wydania innego rozstrzygnięcia administracyjnego niż decyzja rozbiórkowa. Obowiązkiem rozbiórki został objęty cały budynek produkcyjny, tj. wraz z elementami starego obiektu, które zostały wykorzystane do budowy nowego obiektu.

W ocenie organu odwoławczego argumenty przedstawione przez skarżących w odwołaniu nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle Prawa budowlanego i nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Ustawodawca nie przewidział w przepisach możliwości odstąpienia od trybu postępowania przewidzianego w art. 48 Prawa budowlanego. Organ zauważył, że inwestorzy wykonali przedmiotowy budynek w warunkach samowoli budowlanej i tym samym winni liczyć się z ewentualnymi negatywnymi konsekwencjami swojego bezprawnego działania. Legalizacja przewidziana przepisami prawa budowlanego jest uprawnieniem inwestora, a nie obowiązkiem. Organy nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie legalizacyjne umożliwiają jedynie inwestorowi doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z przepisami. Natomiast od inwestora zależy, czy z legalizacji skorzysta, czy tez nie.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie miał zastosowanie tryb przewidziany w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Przepisy te mają zastosowanie do innego stanu faktycznego niż obecny. W niniejszej sprawie właściwym jest art. 48 Prawa budowlanego, jako że miała miejsce budowa nowego obiektu budowlanego.

Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli E. S. i R. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi zarzucili, że sprawa powinna zostać rozpoznana na podstawie art. 51 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, a nie na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, gdyż nie doszło do budowy nowego obiektu, a samowola polegała na wykonaniu robót budowlanych w obiekcie istniejącym. Zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego byłoby zasadne tylko w przypadku, gdy dobudowaną samowolnie część budynku można precyzyjnie wyróżnić.

Skarżący zwrócili uwagę na sprzeczne argumenty organu wojewódzkiego na str.2 decyzji gdzie stwierdzono, że zakres robót obejmował rozbiórkę zachodniej ściany i dachu starego budynku, wybudowanie nowej ściany w innym miejscu, nadmurowanie istniejących ścian, wykonanie nowej konstrukcji i pokrycia dachu. Kilka wierszy dalej stwierdza się jednak, że ze starego budynku pozostała jedna ściana. Sprzeczność ta ma podstawowe znaczenie dla prawidłowego rozpoznania sprawy. W związku z tym należy dokonać rozszerzonych ustaleń stanu faktycznego sprawy. Z tych względów stanowisko, że postępowanie administracyjne należy prowadzić na podstawie art. 48, a nie art. 51 Prawa budowlanego jest błędne i nie oparte na zgromadzonym materiale dowodowym. Nie można wykluczyć zastosowania art. 48 Prawa budolanego, ale jego zastosowanie może mieć miejsce jedynie w tych przypadkach, gdy granice legalnej budowy od samowoli budowlanej można łatwo odgraniczyć bez obawy naruszenia całej konstrukcji obiektu budowlanego i jeżeli może to doprowadzić do stanu zgodnego z prawem (wyrok NSA z dnia 31.10.2000r. sygn. akt IV SA 1814/98, wyrok NSA z dnia 08.12.2000r. sygn. akt IV SA 2624/98, wyrok WSA w Warszawie z dnia 15.09.2004r. sygn. akt 7/1V SA 975/03, wyrok NSA z dnia 23.11.2004r. sygn. akt OSK 905/94, wyrok NSA z dnia 17.04.2000r. sygn. akt IV SA 394/98 wyrok SN z dnia 06.04.2001r. sygn. akt III RN 89/00 - OSNAPiUS 2001, nr 24 poz. 705). Jeżeli samowola stanowi dobudowaną część do wzniesionego legalnie obiektu lub jest nadbudową kondygnacji, wówczas nakaz rozbiórki nielegalnie wykonanej części obiektu można wydać na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, ale pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu konstrukcji całego obiektu. Do podobnego efektu może doprowadzić zastosowanie art. 51 Prawa budowlanego. W zaskarżonej decyzji organ nie wykazał w sposób nie budzący wątpliwości, że art. 48 Prawa budowlanego został właściwie zastosowany. Uznał za właściwe objęcie obowiązkiem rozbiórki zarówno nowych, jak i starych elementów obiektu. W uzasadnieniu nie wskazał też żadnych przykładów z orzecznictwa na poparcie swego stanowiska. Postępowanie takie narusza art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 §1, art. 80 i art.107 § 3 K.p.a.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny przez Sąd pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] nakazującą na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego R. i E. S. rozbiórkę budynku produkcyjnego usytuowanego na nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] (nr ew. działki [...]).

Na terenie działki o nr ew. działki [...] istniał budynek produkcyjny, powstały w latach 1969 -1970. Wykonane przez E. S. i R. S. w lipcu 2007 r. roboty budowlane polegały na: całkowitej rozbiórce zachodniej ściany istniejącego budynku produkcyjnego i wymurowaniu nowej ściany przesuniętej o 2,50 m w kierunku zachodnim, przedłużeniu budynku w kierunku południowym o ok. 7.00 m, nadmurowaniu istniejącej ściany o ok. 2.00 m, rozebraniu istniejącego dachu (konstrukcja i pokrycie) i wykonaniu nowej konstrukcji i pokrycia dachu uzyskując w ten sposób budynek o wymiarach w rzucie poziomym: ok. 31,0 m x 7.0 m, z dachem jednospadowym ze spadkiem na własne podwórko; wysokość ściany frontowej ok. 4.70 m: wysokość ściany tylnej ok. 5,80 m. Pierwotne wymiary budynku w rzucie poziomym wynosiły odpowiednio: 24.0 m x 4.50 m: ściana frontowa - ok. 2.90 m. ściana tylna - ok. 4,0 m.

Ponadto w trakcie robót rozbiórkowych budynku gospodarczego (na podstawie decyzji zatwierdzającej projekt rozbiórki i udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...]) zlokalizowanego na działce nr ew. [...] i [...] w [...] skarżący rozbudowali budynek produkcyjny o ok. 3.00 m, a część budynku gospodarczego przeznaczonego do rozbiórki została wzmocniona i przyłączona do budynku produkcyjnego.

Z rysunków znajdujących się w opinii technicznej wynika, że z istniejącego budynku produkcyjnego pozostała jedna ściana (która została nadbudowana).

Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w takim materiale dowodowym jak: w protokole z oględzin obiektu z dnia 8 sierpnia 2007 r. wraz ze zdjęciami, w protokole z oględzin obiektu z dnia 17 lutego 2009 r. wraz ze zdjęciami, w protokole przesłuchania E. S. w charakterze świadka z dnia 27 kwietnia 2009 r. wraz z mapą stanowiąca załącznik do protokołu, opinii technicznej sporządzonej przez mgr M. S.

Powyższe okoliczności pozwalają na stwierdzenie, że roboty budowlane jakie przeprowadzili R. i E. S. doprowadziły do powstania nowego obiektu budowlanego z wykorzystaniem niewielkiej części poprzednio istniejącego budynku wybudowanego w latach 1969 – 1970 r. oraz części budynku gospodarczego przeznaczonego do rozbiórki. Na wybudowane tego obiektu budowlanego skarżący nie posiadali wymaganego art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę.

Wzniesienie obiektu budowlanego należy kwalifikować jako budowę – wykonywanie obiektu budowlanego – w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994 r. Działania skarżących mające na celu wzniesienie nowego obiektu zawierają się w pojęciu "budowa" "wykonywanie obiektu budowlanego", o którym mowa w art. 3 pkt 7 prawa budowlanego i ich podjęcie objęte było obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 2 prawa budowlanego), gdyż powstał nowy obiekt, w nowym miejscu.

Zatem trafnie organy obu instancji stwierdziły, że przedmiotową inwestycję należy traktować jako samowolę budowlaną, której doprowadzenie do zgodności z przepisami prawa opierać się powinno o obowiązujące normy prawa materialnego i w sprawie winien znaleźć zastosowanie tryb postępowania określony w art. 48 i 49 Prawa budowlanego, nie zaś określony w art. 50 i 51 Prawa budoalnego.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części będącej w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, z tym że jeśli samowola budowlana jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) i nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, możliwa jest legalizacja obiektu wzniesionego lub wznoszonego (...).

Proces legalizacyjny składa się z dwóch etapów. Pierwszy to ustalenia organu, które mają na celu określenie zakresu i daty wykonanych robót budowlanych (a więc ustaleń, czy samowola zaistniała przed czy po zmianie przepisów prawa budowlanego), a także zbadanie czy budowa jest zgodna z przepisami, w szczególności o planowaniu przestrzennym i warunków technicznych w przypadku naruszenia przepisów czy możliwe jest doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Dopiero na podstawie tych ustaleń organ ocenia istnienie bądź nie istnienie możliwości prawnej legalizacji samowoli. Tak więc jeżeli organ nadzoru budowlanego ustali, że budowa jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania terenu lub ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a także z przepisami technicznymi (lub że możliwe jest doprowadzenie jej do stanu zgodności z tymi przepisami) zobowiązany jest wszcząć postępowanie zmierzające do legalizacji wzniesionego obiektu lub jego części. Następnie w tej części postępowania organ zobowiązany jest wstrzymać roboty budowlane i nałożyć na inwestora obowiązki (określone w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego) przedstawienia wymaganych dokumentów takich jak zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów jest traktowane jako wniosek o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych i umożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej określonej w art. 49 Prawa budowlanego tzn. ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej.

Dopiero spełnienie przez inwestora tych przesłanek legalizacji obiektu wzniesionego lub wznoszonego bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz uiszczenie w terminie opłaty legalizacyjnej zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych (gdy budowa jest w toku) lub decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego (w przypadku budowy ukończonej).

Przechodząc do oceny prawnej ustalonego przez organy administracji stanu faktycznego należy przede wszystkim wskazać, że nakaz rozbiórki opiera się na art. 48 ust. 1 i 4 Prawo budowlane czyli normie, która nakazuje organowi nadzoru budowlanego nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego, jeżeli nie zostaną wykonane w wyznaczonym terminie obowiązki nałożone postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. W związku z tym stwierdzić należy, że skoro nie zostały wykonane obowiązki nałożone postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] to prawidłowo na podstawie powołanych przepisów wydano nakaz rozbiórki. Podkreślić należy, że w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2009 r. organ administracji zakreślił termin 60 dni wykonania nałożonych obowiązków, uwzględniając, że jednym z nich jest przedłożenie zaświadczenia burmistrza miasta o zgodności budowy przedmiotowego budynku warsztatowego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, którą należy uzyskać w postępowaniu administracyjnym. Na wniosek skarżących postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., nr [...] organ administracji zmienił swoje postanowienie z dnia [...] czerwca 2009 r. w części dotyczącej terminu przedłożenia dokumentacji i wyznaczył nowy termin do dnia 28 lutego 2010 r. Inwestorzy nie wykonali w wyznaczonym terminie nałożonego obowiązku i do dnia wydania decyzji nie przedstawili określonych dokumentów oraz nie zgłaszali wystąpienia przeszkód w uzyskaniu żądanych dokumentów, w skardze również nie podnosili przyczyn niewykonania tego obowiązku. Art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego określa dokumenty, których organ nadzoru budowlanego może żądać w celu zalegalizowania samowolnej budowy. Nie określa on ich przy tym przykładowo, lecz wyczerpująco. Jedynie od tego czy obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zależy rodzaj dokumentu, mającego potwierdzać zgodność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Nie wywiązanie się przez inwestorów z obowiązku przedłożenia określonych dokumentów w wyznaczonym terminie obligowało organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego zgodnie z art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.