Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 64/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149,  art. 151 w zw. z  art. 119  pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 97  par. 1  pkt 4,  art. 103
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. J. bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 stycznia 2013 r. B. J., reprezentowana przez adw. Z. W., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w dzielnicy [...], w obrębie [...], oznaczoną jako działka ew. nr [...], o pow. [...] ha.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że Wojewoda [...] systematycznie, już po raz trzeci przedłuża termin zakończenia sprawy o trzy-cztery miesiące odpowiednio: do 31 maja br, 31 sierpnia br i 31 grudnia br, jednocześnie nie dotrzymując żadnego z wyznaczonych przez siebie terminów. Stwierdziła również, że zgodnie z dyspozycją art. 12 ust. 4b ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji w zakresie dróg publicznych decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, co nastąpiło w dniu [...] grudnia 2011 r. Jednocześnie podniosła, że miesięczny termin upłynął 20 stycznia 2012 r., a pomimo upływu blisko roku do dnia dzisiejszego decyzja nie została wydana. Ponadto wskazała, że z uwagi na brak rozstrzygnięcia w sprawie, pismem z dnia 12 października 2012 r. złożyła zażalenie na niezałatwienie przez Wojewodę [...] w terminie sprawy dotyczącej przyznania odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. W wyniku jego rozpoznania, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. uznał je za nieuzasadnione, wskazując, że pismem z dnia 16 sierpnia 2012 r. organ wojewódzki wyjaśnił, iż rozpatrzenie sprawy i ustalenie odszkodowania wymaga sporządzenia operatu szacunkowego, co w przybliżeniu nastąpić może w listopadzie 2012 r. – co również nie nastąpiło. Zdaniem Ministra skoro Wojewoda podjął czynności zmierzające do uzupełnienia materiału dowodowego i wyznaczył stronom termin na załatwienie sprawy, to brak było podstaw do uznania, iż Wojewoda pozostaje w bezczynności – z czym skarżąca się nie zgadza.

Skarga została wniesona w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 12 ust. 1-3, art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), ustalił lokalizację inwestycji dla budowy węzła [...] w W., przebudowy ul. [...] na terenie gminy [...] w województwie [...] oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności.

Na skutek wniesionych odwołań od powyższej decyzji Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] uchylił rozstrzygnięcie dotyczące podziału działki nr ew. [...], obręb [...], i orzekł w tym zakresie co do istoty oraz utrzymał w mocy w pozostałej części decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r.

Następnie na skutek wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt I wyroku z dnia 1 września 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 643/09, uzupełnionego wyrokiem z dnia 12 stycznia 2010 r., uchylił zaskarżoną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r. w części utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r., w zakresie ustalenia: linii rozgraniczającej teren inwestycji na odcinku [...] od km [...] do km [...], przebiegu ścieżki rowerowej na tym odcinku, lokalizacji inwestycji na działce o nr ew. [...], obręb [...]; w pkt II oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w pozostałym zakresie (nieuwzględnionym w pkt I) oraz w pkt III oddalił skargę E. i J. G. Na skutek wywiedzionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1062/10 uchylił pkt II wyroku z dnia 1 września 2009 r. Po ponownym rozpatrzeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 2190/10 uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r. poza częścią uchyloną w pkt I wyroku z dnia 1 września 2009 r., także w części utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r.

Przedmiotowe postępowanie odszkodowawcze za nieruchomość stanowiącą działkę nr [...] zostało zainicjowane pismem Dyrektora Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu [...] z dnia 4 marca 2009 r.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Wojewoda [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...], wskazując, że zagadnieniem wstępnym, od którego zależy wydanie decyzji odszkodowawczej jest rozstrzygnięcie Ministra Infrastruktury wydane po ponownym rozpatrzeniu odwołań od decyzji lokalizacyjnej w związku z wydaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 643/09.

Po ponownym rozpatrzeniu decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. w zakresie dotyczącym ustalenia lokalizacji inwestycji dla budowy węzła [...] w W., przebudowy ul. [...] na terenie gminy [...] w województwie [...] oraz zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości, w zakresie ustalenia: linii rozgraniczającej teren inwestycji na odcinku [...] od granicy działki o nr ew. [...], obręb [...], po stronie zachodniej do granicy działki o nr [...], obręb [...], po stronie wschodniej; przebiegu ścieżki rowerowej na tym odcinku; posadowienia ekranów akustycznych wzdłuż granicy działek o nr ew. [...] oraz [...], obręb [...]; lokalizacji inwestycji na działce nr [...], obręb [...].

W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Wojewoda [...] podjął zawieszone postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...].

Po podjęciu postępowania Wojewoda zlecił ponownie wykonanie wyceny nieruchomości z uwagi na utratę aktualności sporządzonego wcześniej operatu szacunkowego. Sporządzony on został w dniu [...] grudnia 2012 r. przez rzeczoznawcę majątkowego J. L. W dniu [...] lutego 2013 r. odbyła się rozprawa administracyjna z udziałem stron postępowania oraz rzeczoznawcy majątkowego. Podczas rozprawy pełnomocnik Prezydenta [...] wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 223/12 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] dotyczące stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Województwo [...] z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości, oznaczonej jako działka ew. nr [...] o pow. [...] ha, położonej w obrębie [...], w dzielnicy [...] zajętej pod ulicę [...] w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr. 133, poz. 872). Pełnomocnik Prezydenta [...] poinformował, iż niniejszy wyrok nie jest prawomocny. Przysługuje od niego skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Wojewoda [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość oznaczoną jako działka ew. nr [...], stwierdzając, że rozpatrzenie sprawy zależy od prawomocnego zakończenia postępowania o stwierdzenie nabycia przedmiotowej nieruchomości na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie oraz skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Jednocześnie wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu każdorazowo zawiadamiał strony o braku możliwości załatwienia sprawy w ustawowym terminie oraz wskazywał nowe terminy zakończenia postępowania. Stwierdził także, że istotną kwestią w niniejszym postępowaniu odszkodowawczym jest dokładne określenie stanu prawnego nieruchomości oraz wyczerpujące zebranie dokumentacji niezbędnej do zakończenia postępowania dlatego 30 dniowy termin wskazany w art. 12 ust. 4b specustawy nie należy interpretować jako normy nakazującej wydanie decyzji odszkodowawczej za wszelką cenę. Podniósł również, że w dniu [...] lutego 2013 r. zostało wydane postanowienie o zawieszeniu przedmiotowego postępowania zatem wniosek skarżacej o wyznaczenie terminu załatwienia sprawy jest bezprzedmiotowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności. Istota zaś skargi na bezczynność polega na tym, że Sąd uwzględniając ją, zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Celem wprowadzenia przez ustawodawcę do systemu polskiego prawa instytucji skargi na bezczynność była ochrona uprawnień jednostki do żądania od organu zachowania gwarantowanego jednostce przez przepis prawa. Skarga ta stanowi zatem narzędzie, przymuszające organ do podjęcia żądanego działania. Aby uznać ją za uzasadnioną organ musi pozostawać w zwłoce zarówno w dacie wniesienia skargi jak też w dacie jej rozpoznawania przez Sąd.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie wystąpiły opisane na wstępie przesłanki, uzasadniające wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 powołanej ustawy, a skarga B. J. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość nie zasługuje na uwzględnienie.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Wojewoda [...] zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w dzielnicy [...] w obrębie [...] oznaczoną jako działka ew. nr [...] o pow. [...] ha.

Zgodnie z treścią art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Dotyczy to zatem także terminów załatwienia sprawy (art. 35 – 36 k.p.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że niezależnie od czasu trwania zwłoki w załatwieniu sprawy, podjęcie rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania w sprawie oznacza, że bezczynność organu ustaje. Okres zawieszenia postępowania nie jest stanem bezczynności. Postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego eliminuje możność powstania bezczynności związanej z upływem terminu załatwienia sprawy dając jednocześnie stronie możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego tego postanowienia. Nie jest natomiast możliwe wniesienie skargi na bezczynność dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego. (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1380/07).

Mając na uwadze, że okresów zawieszenia postępowania nie wlicza się do terminów załatwienia sprawy, oraz że rozpoznając skargę na bezczynność Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie orzekania, stwierdzić należy, że wniesiona skarga jest bezzasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 oraz art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.