Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 242/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2018 poz 1382
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 4 czerwca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant Specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2019 roku sprawy ze skargi E. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi M. S. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A 54 lok. 3, kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu E. Ł. i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi M. S. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 242/19

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2096)- dalej: k.p.a.; art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1382 ze zm.)- dalej: u.e.l., Wojewoda[...] utrzymał w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] nr [...] orzekającą o wymeldowaniu E. Ł. z pobytu stałego z lokalu położonego przy ul. A 95 w U., gm. S..

Wnioskiem z dnia 1 marca 2018 r. J. N. właściciel przedmiotowej nieruchomości wystąpiła o wymeldowane z pobytu stałego w lokalu położonym przy ul. A 95 w U. swojego brata – E.Ł. Uzasadniając wskazała, iż w/w nie mieszka pod tym adresem od ponad 9 lat, a jego aktualne miejsce zamieszkania to P. Strona wyjaśniła, że do miejsca stałego zameldowania brat przyjeżdża jedynie dwa razy w tygodniu, w celu opieki nad gołębiami, które tam hoduje. Poza tym nie posiada tam żadnych rzeczy osobistych. Podczas tych wizyt spożywa alkohol i wszczyna awantury.

Zawiadomieniem z dnia 6 marca 2018 r. Burmistrz S. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania E. Ł. z pobytu stałego z lokalu położonego przy ul. A 95 w U., gm. S., a następnie po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] orzekł o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego pod w/w adresem. Wskazując na zasadność wydanego rozstrzygnięcia organ I instancji odwołał się do poczynionych w toku postępowania ustaleń potwierdzających wstąpienie przesłanek, o których mowa w art. 35 u.e.l., to jest trwałego i dobrowolnego opuszczenia przez skarżącego miejsca stałego zameldowania.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...] orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał na szereg uchybień proceduralnych, w szczególności, co do ustalenia przysługującej J.N. legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie wymeldowania skarżącego, czy też faktycznego opuszczenia przez skarżącego miejsca stałego zameldowania i skoncentrowania swojego centrum życiowego w innym miejscu, jak i zapewnienia każdej ze stron postępowania prawa do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu.

Burmistrz S. decyzją z dnia [...] orzekł o wymeldowaniu E. Ł. z pobytu stałego z lokalu położonego przy ul. A 95 w U., gm. S. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ wskazał, iż w toku ponownego rozpatrywania sprawy, stosując się do zaleceń zawartych w uzasadnieniu decyzji Wojewody [...] z [...] ustalił w sposób bezsporny interes prawny J. N. do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania E. Ł., a zgromadzony w wyniku przeprowadzonego postępowania materiał dowodowy, pozwala na stwierdzenie, iż w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 35 u.e.l. uzasadniające wymeldowanie skarżącego z dotychczasowego miejsca stałego zameldowania. Fakt opuszczenia przez skarżącego miejsca stałego meldunku potwierdzają miedzy innymi załączone do akt sprawy protokoły przesłuchań świadków - sąsiadów zamieszkujących pod adresem stałego zameldowania skarżącego, wyjaśnienia skarżącego i jego siostry J. N., jak również załączone do akt sprawy protokoły z przeprowadzanych oględzin lokalu. Ponadto organ I instancji wskazał, iż strony postępowania miały zapewniony czynny udział na każdym etapie prowadzonego postępowania.

Kwestionując wydaną decyzję E. Ł. wniósł odwołanie, w którym oświadczył ,że jest ona niesprawiedliwa i krzywdząca, a podnoszone pod jego adresem zarzuty są nieprawdziwe. Wskazał nadto, iż pozbawienie go możliwości mieszkania w przedmiotowej nieruchomości sprawi, że stanie się osobą bezdomną.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ odwoławczy przedstawił dotychczas dokonane ustalenia faktyczne oraz wskazał na podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia, to jest art. 35 u.e.l., zgodnie z którym organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W oparciu o powyższe organ odwoławczy wywiódł, iż opuszczenie miejsca pobytu stałego polega na trwałym i dobrowolnemu przeniesieniu, skoncentrowaniu swego centrum życiowego w innym miejscu, bez jednoczesnego dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Przy czym, co w niniejszej sprawie istotne, w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd zgodnie, z którym za dobrowolne opuszczenie lokalu uważa się również jego opuszczenie z uwagi na zły stan techniczny budynku.

Dalej organ odwoławczy wskazał, iż z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że skarżący nie przebywa w przedmiotowym lokalu około 10 lat, a jego centrum życiowe znajduje się w P., gdzie wynajmuje mieszkanie. Powyższe potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy protokoły przesłuchania świadków z dnia 14 września 2018 r. w osobie skarżącego, J. N., jak i sąsiadów przedmiotowej nieruchomości, protokoły przeprowadzonych kontroli meldunkowej. Powyższe czynności procesowe wykazały w sposób bezsporny, że skarżący nie przebywa i nie posiada żadnych rzeczy osobistych w miejscu stałego zameldowania. Natomiast jego wizyty w przedmiotowej nieruchomości wynikają z faktu pozostawienia w tym miejscu hodowli gołębi i nie mają one charakteru pobytu stałego. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż z uwagi na konflikt skarżącego z siostrą oraz bratem, brak jest jakiejkolwiek obiektywnej możliwości powrotu skarżącego do spornego lokalu. Co więcej dokonane w sprawie ustalenia pozwalają na stwierdzenie, że deklarowany przez stronę zamiar powrotu do lokalu, stanowi działania zmierzające w rzeczywistości do utrzymania stałego meldunku pod tym adresem, a nie do faktycznego ponownego zamieszkania w tym miejscu. Tym samym w ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie uznać należy, iż skarżący w sposób trwały i dobrowolny opuścił miejsce stałego zameldowania, koncentrując swoje centrum życiowe w innym miejscu, co pozwala na stwierdzenie, iż w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 35 u.e.l. uzasadniające jego wymeldowanie z pobytu stałego pod dotychczasowym adresem. Tym bardziej, iż przepisy ustawy o ewidencji meldunkowej maja charakter porządkowy i służą jedynie potwierdzeniu stanu faktycznego, co do rzeczywistego miejsca pobytu danej osoby. W związku z powyższym dalsze utrzymywanie zameldowania skarżącego w przedmiotowym lokalu stanowiłoby sprzeczną z prawem fikcję meldunkową.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E.Ł. zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 §1, art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz wadliwą ocenę materiału dowodowego, co skutkowało bezpodstawnym przyjęciem, że skarżący opuścił miejsce stałego zameldowania pomimo deklarowanej wielokrotnie chęci powrotu do lokalu, nie posiada tam żadnych swoich rzeczy osobistych, jak również nielogiczne przyjęcie, iż z uwagi na konflikt rodzinny brak jest obiektywnych możliwości powrotu do miejsca stałego zameldowania, w sytuacji, gdy skarżący zamieszkuje w odrębnym niż reszta rodziny pokoju, a w konsekwencji naruszenie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie decyzji obarczonej wadami przesądzającymi o konieczności jej uchylenia. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 35 u.e.l. wskazując, iż za opuszczenie miejsca stałego pobytu to nie tylko fizyczne opuszczenie tego miejsca, ale również niebudzący zamiar powrotu pobytu w tym miejscu, co niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazał nie wystąpiło. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów. Wniósł także o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skarżący podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko, co do braku podstaw jego wymeldowania z dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Odnośnie podniesionej okoliczności wynajmowania przez niego mieszkania w P. oświadczył, że to nie on wynajmuje to mieszkanie, a jego narzeczona, która odwiedza i u której zostaje na noc. Ponadto lepsze warunki mieszkaniowe dostępne w tym lokalu, jak również fakt, iż w P. mieszka jego córka z pierwszego małżeństwa, są powodem częstszego przebywania w mieszkaniu wynajmowanego przez narzeczoną.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2019 r., III SPP/Łd 58/19 starszy referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego poddana została decyzja Wojewody [...] z dnia [...] o wskazanym wcześniej numerze utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] orzekająca o wymeldowaniu E. Ł. z pobytu stałego z lokalu położonego przy ul. A 95 w U., gm. S..

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz.1382) – dalej: u.e.l.

Zgodnie z treścią art. 35 u.e.l. organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

Z brzmienia wskazanej normy prawnej wynika, iż jedyną przesłanką decydującą o pozytywnym rozpatrzeniu przez organ wniosku o wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest fakt opuszczenia przez tę osobę miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym lokalu. Wymaganą prawem przesłankę wymeldowania stanowi zatem ustanie pobytu w lokalu, oznaczające faktyczne nieprzebywanie w lokalu. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym prawidłowe stosowanie art. 35 u.e.l. wymaga, by, przed podjęciem decyzji o wymeldowaniu danej osoby z pobytu stałego w określonym lokalu zostało ustalone w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, iż osoba ta przedmiotowy lokal opuściła dobrowolnie w sposób trwały, bądź też opuszczenie lokalu wynika z czynności właściwego organu mających oparcie w przepisach obowiązującego prawa. Opuszczenie miejsca stałego pobytu, jako niezbędna przesłanka wymeldowania na podstawie powołanego art. 35 u.e.l., winna być rozumiana jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem pobytu stałego i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Przy czym rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu winna nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, lub też, poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyrażą wolę danej osoby, polegające na między innymi na zerwaniu wszelkich więzi z dotychczasowym lokalem i koncentracja swojego centrum życiowego w innym miejscu, sposób opuszczenia lokalu, czy też obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w danym miejscu.(por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 stycznia 2017 r., III SA/Kr 1095/16; wyrok WSA w Kielcach z dnia 21 grudnia 2016 r., II SA/Ke 801/16; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 listopada 2016 r., II SA/Bk 233/16, wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 listopada 2016 r., III SA/Kr 348/16; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 października 2016 r., III SA/Gd 610/16; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 maja 2016 r., II SA/Wr 20/16 – www.cbois.nsa.gov.pl). Podkreślenia również wymaga, że tożsamy pogląd wyrażany był w orzecznictwie sądów administracyjnych zapadłym na gruncie art. 15 ust. 2 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.), z której to ustawy zaczerpnięta została, aktualnie obowiązująca konstrukcja wymeldowania w formie decyzji administracyjnej, zawarta w art. 35 ustawy o ewidencji ludności (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05; wyrok WSA z dnia 18 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 613/00, www.cbois.nsa.gov.pl).Trzeba również wskazać, że miejsce stałego pobytu danej osoby, w rozumieniu art. 25 ust. 1 u.e.l., to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 600/05, Lex nr 192912). Ponadto, co istotne z wyżej wskazanej definicji pobytu stałego wynika, iż aby uznać pobyt danej osoby za pobyt stały, konieczny jest fizyczne zamieszkiwanie pod oznaczonym adresem oraz wola stałego przebywania w ty miejscu, przy czym, oba te elementy muszą występować łącznie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 11 września 2015 r., II SA/Po 563/15 – www.cbois.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż z ustalonego w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący od ponad 10 lat w sposób nieprzerwany nie przebywa w miejscu stałego zameldowania, to jest w posesji położonej w U. przy ul. A 95. Natomiast jego wizyty w tym miejscu związane są jedynie z koniecznością sprawowania opieki nad hodowlą gołębi, którą prowadzi na nieruchomości przy ul. A. Powyższe potwierdzają między innymi załączone do akt sprawy protokoły przesłuchania świadków z dnia 14 września 2018 r. B. M., E. A.- sąsiadów nieruchomości przy ul. A 95 (k. 67-68 akt administracyjnych); protokół przesłuchania świadka J. N. – siostry skarżącego i inicjatorki postępowania administracyjnego z dnia 14 września 2018 r. (k. 66 akt administracyjnych); wyjaśnienia skarżącego złożone do protokołu przesłuchania z dnia 14 września 2018 r.(k. 64-65 akt administracyjnych); protokoły z przeprowadzonych kontroli dyscypliny meldunkowej z dnia 19 kwietnia 2018 r., z 24 kwietnia 2018 r., 6 czerwca 2018 r. (k. 21, k. 23, k. 31 akt administracyjnych); jak również oświadczenia skarżącego składane w toku prowadzonego postępowania, z których bezspornie wynika, że mieszka on w P. (k. 16- 17, k. 19 , k. 26, k. 175 akt administracyjnych). Ponadto fakt stałego zamieszkania w P. skarżący potwierdza w uzasadnieniu niniejszej skargi, w której wskazuje na okoliczność zamieszkania w tym mieście jego narzeczonej, którą odwiedza i u której nocuje, na lepsze warunki lokalowe w mieszkaniu narzeczonej, jak również na okoliczność zamieszkania w P. jego córki z pierwszego małżeństwa, z którą utrzymuje i chce utrzymywać kontakt. Podkreślenia wymaga również, że skarżący kwestionując zasadność jego wymeldowania, nie podważa jednocześnie prawidłowości ustaleń organów, co faktu fizycznego opuszczenia przez niego przedmiotowego lokalu, jak i przyjętej przez organy daty, kiedy to nastąpiło. Kwestionuje jedynie niewystąpienie po jego stronie przesłanki braku zamiaru pobytu w miejscu stałego zameldowania, co w ocenie strony, poza fizycznym opuszczeniem lokalu, jest niezbędną przesłanką wymeldowania. Bezsporne pozostaje również, że skarżący nie podejmował w przewidzianym prawem terminie, żadnych środków prawnych mających na celu ewentualne przywrócenie naruszonego posiadania lokalu w nieruchomości położonej w U. przy ul. A95.

Powyższe okoliczności w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę pozwalają na stwierdzenie, że wskazana wyżej nieruchomość położona w miejscowości U., przy ul. A 95 nie stanowi centrum życiowego E. Ł., a co za tym idzie organy administracji obu instancji procedujące w niniejszej sprawie zasadnie uznały, iż w sprawie wystąpiły określone w art. 35 u.e.l. przesłanki uzasadniające orzeczenie o wymeldowaniu skarżącego spod w/w adresu. Tym samym podniesione w skardze zarzuty, zarówno, co do naruszenia przepisów prawa procesowego, jaki przepisów prawa materialnego Sąd uznał za nieuzasadnione.

Ponadto w o cenie Sądu, podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż postępowanie administracyjne w sprawie o wymeldowanie/zameldowanie ma charakter jedynie ewidencyjno-rejestrowe, gdyż służy wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i nie ma wobec tego żadnego związku z ustalaniem prawa do lokalu, ani tym bardziej nie dotyczy uprawnień w zakresie ich przyznawania czy pozbawiania. Postępowanie w sprawie o wymeldowanie nie wkracza w sferę stosunków cywilnoprawnych, a jego celem, z uwagi na swój ewidencyjny charakter, jest odzwierciedlenie rzeczywistego stanu - faktycznego miejsca pobytu oznaczonej osoby. Ma wyłącznie charakter porządkowy i nie jest formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 stycznia 2017 r., III SA/Kr 1095/16; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 marca 2017 r., IV SA/Po 1033/16; wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 kwietnia 2017 r., II SA/Ke 69/17 ; www.cbois.nsa.gov.pl).

Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodów z załączonych do skargi dokumentów, w tym: kserokopii umowy najmu lokalu mieszkalnego z dnia 2 stycznia 2018 r., położonego przy al. B17/12 w P., którego najemcą jest S. P. (narzeczona skarżącego), kserokopii wyroku Sądu Rejonowego dla Ł. w Ł. V Wydziału Rodzinnego i Nieletnich z dnia [...] [...] o podwyższeniu alimentów zasądzonych od skarżącego na rzecz jego małoletniej córki O. D. Ł., kserokopii świadectwa pracy wystawionego w dniu [...] przez C Sp. z o.o. z siedzibą w P. oraz kserokopii orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z 11 grudnia 2018 r. o przyznaniu świadczenia rehabilitacyjnego, wskazać należy, że stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Podkreślenia wymaga, że powyżej powołany przepis jest przepisem o charakterze wyjątkowym, co potwierdza obowiązująca w procedurze sądowoadministracyjnej zasada orzekania przez sąd administracyjny na podstawie akt sprawy. Nie może być podstawą kwestionowania ustaleń przyjętych przez organy i nie może służyć zwalczaniu ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. jest jedynie ocena, czy organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń.

Dokonana przez Sąd analiza przedłożonych dokumentów oraz przedstawionej przez skarżącego argumentacji, pozwala na uznanie, iż zgłoszone przez niego żądanie przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów, ma w istocie na celu podważenie prawidłowości dokonanych przez organy administracji ustaleń faktycznych, co faktu opuszczenia przez niego miejsca stałego zameldowania. Tym samym Sąd oddalił zgłoszony wniosek dowodowy.

Reasumując Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...] nie naruszył przepisów prawa materialnego, jak również procesowego w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Prowadząc przedmiotowe postępowanie organy w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy, zapewniając skarżącemu czynny udział w postępowaniu. Mając na uwadze fakt długotrwałego nieprzebywania skarżącego w przedmiotowym lokalu i koncentrowanie swojego centrum życiowego w innym miejscu, organy administracji publicznej zasadnie uznały, że wystąpiły przesłanki określone w art. 35 u.e.l., uzasadniające wymeldowanie E. Ł. z pobytu stałego z adresu U., ul. A 95. Natomiast odmowa wymeldowania i dalsze utrzymywanie fikcji meldunkowej, w sytuacji, gdy skarżący od ponad 10 lat faktycznie nie mieszka w miejscu stałego zameldowania i nie koncentruje w nim swoich spraw życiowych, naruszałaby sens i wiarygodność ewidencji ludności.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.

a.l.