Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1490/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 116 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 90 poz 631
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych - tekst jednolity
article: art. 300 par. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spraw.) Sędzia WSA Andrzej Góraj Protokolant Paweł Wyszyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2012 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego D. G. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2011 r nr [...] cofającą D. G. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. cofnął D. G. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, wskazując jako podstawę prawną przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w myśl którego właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli posiadacz pozwolenia na broń należy do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą one użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organ I instancji ustalił, iż stosunku do wymienionego toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W sprawie tej oskarżono D. G. o to, że działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą rozpowszechniał bez zgody osoby uprawnionej znak towarowy widniejący na etykietach oznaczających wyroby alkoholowe. W toku postępowania ustalono również, że Sąd Rejonowy w [...] prowadzi przeciwko wymienionemu postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 300 § 2 k.k. (tj. przeciwko obrotowi gospodarczemu) oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. sygn. akt [...] D. G. został uznany winnym popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, tj. niedopełnienia pisemnego zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu w terminie 14 dni od daty zameldowania.

Pełnomocnik D. G. złożył odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], w którym wniósł o jej uchylenie z powodu naruszenia art. 6, 7, 8, 9, 12, 75, 77 k.p.a. oraz art.15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Pełnomocnik strony podniósł, iż zebrany materiał dowodowy jest niekompletny, gdyż postępowanie toczące się w stosunku do strony przed Sądem Rejonowym w [...] o czyn z art. 300 § 2 k.k. zakończyło się wydaniem wyroku uniewinniającego, natomiast postępowanie toczące się przed tym Sądem, w którym strona była obwiniona o popełnienie czynu z art. 59 ustawy o broni i amunicji zakończyło się wprawdzie grzywną, lecz czyn ten stanowił jedynie wykroczenie, którego nie obejmuje przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o obroni i amunicji. Natomiast postępowanie przed Sądem Rejonowym w [...] o popełnienie przez odwołującego się czynu z art. 116 u ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, co prawda toczy się, jednak było dwukrotnie umarzane. Zatem D. G. nie został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, nie można więc mówić, iż w stosunku do niego istnieje uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji rozstrzygnięciem z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymał zaskarżona decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego, postępowanie o popełnienie przez D. G. w sierpniu 2010 r. czynu z art. 300 § 2 k.k., tj. przeciwko obrotowi gospodarczemu nie zostało zakończone jak wskazał w odwołaniu pełnomocnik strony. Postępowanie w tej sprawie nadal się toczy, bowiem w wyniku uchylenia wyroku Sądu I instancji, sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Ponadto wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. wymieniony został ukarany grzywną za popełnienie wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, tj. niedopełnienie obowiązku pisemnego powiadomienia właściwego organu Policji o zmianie stałego miejsca pobytu w terminie 14 dni od daty zameldowania, tj. od 18 czerwca 2008 r., co stanowi samodzielną fakultatywną przesłankę cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Natomiast Sąd Rejonowy [...] prowadzi postępowanie karne, w którym D. G. został oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

W ocenie organu II instancji, w niniejszej sprawie zachodzą dwie przesłanki obligatoryjne i jedna fakultatywna do cofnięcia D. G. pozwolenia na posiadanie broni palnej. Z treści art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, iż wolą ustawodawcy było zapobieżenie posiadaniu broni przez osoby, przeciwko którym toczy się postępowanie karne lub są skazane,

m. in. za popełnienie czynów przeciwko mieniu. W takich zatem przypadkach organy Policji nie muszą udowadniać, że broń faktycznie może zostać użyta niezgodnie z prawem, a przedmiotową obawę mogą wywodzić jedynie z faktu toczącego się postępowania karnego lub skazania za którekolwiek z przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W przedmiotowej zaś sprawie obawę możliwości niezgodnego z prawem użycia broni Policji wywodzą z faktu, iż D.G. stoi pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 116 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Co prawda nie jest on wymieniony w rozdziale XXXV k.k., gdzie została wprost określona odpowiedzialność za przestępstwa przeciwko mieniu, niemniej jednak ustawodawca umieścił przestępstwa, gdzie rodzajowym przedmiotem ochrony (zamachu) jest mienie - nie tylko w k.k., ale również winnych przepisach, w tym także w 14 rozdziale ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Pojęcie "mienie" należy do terminologii cywilistycznej i oznacza prawo własności oraz inne prawa majątkowe. Do zbioru innych – poza własnością - praw majątkowych bezsprzecznie zalicza się, m. in. prawa własności intelektualnej oraz prawa autorskie. Zatem czyn z art. 116 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych jest wprost wymierzony w dobro chronione prawem, jakim jest mienie. Powołany przepis, zgodnie z obowiązującą linią orzeczniczą i poglądami doktryny, jest regulacją szczególną (lex specialis) w stosunku do przepisu art. 284 § 1 k.k. Ustalenie więc, że przeciwko odwołującemu toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, wiąże organy Policji w sposobie rozstrzygnięcia tej sprawy. Poprzez obligatoryjny charakter art. 18 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji ustawodawca przyznał bowiem bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu, odrzucając tym samym możliwość uwzględnienia słusznego interesu obywatela w posiadaniu prawa do broni.

W tym kontekście, nawet korzystnie o posiadaczu pozwolenia na broń świadczące dowody, jak pozytywna opinia kola łowieckiego, czy z miejsca zamieszkania, nie eliminują wynikającej z mocy samej ustawy o broni i amunicji obawy, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. To z woli ustawodawcy strona zalicza się do kręgu osób, w stosunku do których przedmiotowa uzasadniona obawa istnieje. Toczy się także przeciwko odwołującemu się postępowanie karne o popełnienie kolejnego przestępstwa umyślnego z art. 300 § 2 k.k., tj. przeciwko obrotowi gospodarczemu. D. G. zmienił również miejsce swojego stałego pobytu w dniu 12 czerwca 2008 r. nie zawiadamiając o tym fakcie właściwego organu Policji, a więc nie wypełnił określonego dla posiadaczy pozwoleń na broń obowiązku, istotnego z punktu widzenia ochrony takich dóbr, jak bezpieczeństwo i porządek publiczny. Za czyn ten został wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. ukarany grzywną. Okoliczność tę organy Policji uznały za drugą do cofnięcia mu pozwolenia ustaloną dyspozycją art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji.

Komendant Główny Policji podkreślił, iż posiadanie broni jest na gruncie naszego prawa przywilejem będącym wyrazem zaufania organów państwa do obywatela. Zatem osoba, która spełnia dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zaufanie takie traci.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika D. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona skarżącą zarzuciła wymienionej decyzji naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 12, 75, 77 k.p.a. oraz art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz z tego względu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, iż zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy jest niekompletny i nie zawiera sprawdzenia okoliczności, na które powołuje się Komendant. Postępowanie Sądu Rejonowego w [...], dotyczące popełnienia przez skarżącego czynu z art. 300 § 2 k.k., zakończyło się wydaniem wyroku uniewinniającego w dniu [...] sierpnia 2010 r. sygn. akt [...] i pomimo nawet jego uchylenia do ponownego rozpoznania, nie można mówić o obligatoryjnej przesłance cofnięcia pozwolenia na broń. Natomiast postępowanie tego Sądu, w sprawie o popełnienie czyny z art. 59 ustawy o broni i amunicji, zakończyło się wprawdzie grzywną za popełnienie wykroczenia, jednakże nie obejmuje ono art. 15 ust 1 pkt 6 powołanej ustawy. Także postępowanie Sądu Rejonowego [...], o popełnienie czynu z art. 116 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewych, było dwukrotnie umarzane i nie jest to przestępstwo przeciwko mieniu. Bezsprzecznie w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. W tej sytuacji, w związku z trwającym jedynym postępowaniem dotyczącym ustawy o prawach autorskich, co do której trudno mówić, iż jest to przestępstwo przeciwko mieniu, koniecznym jest wykazanie, iż co do strony istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem państwa lub porządku publicznego. Taki obowiązek spoczywał na organie I i II instancji, czego te organy w żaden sposób nie zbadały.

Zdaniem pełnomocnika strony uznanie, iż wobec strony istnieje obawa, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego wymaga wykazania przez organ Policji istnienia takiej przesłanki. Jest elementem ocennym i wymaga rzetelnego uzasadnienia z jakich przyczyn organ twierdzi, iż wobec strony istnieje obawa, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządkiem publicznym. Dopiero ustalenie w drodze uznania istnienia powyższej obawy, nakłada na organ obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. Tego zaś organy w niniejszej sprawie nie wykazały. Skarżący posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania jaki swoim kole łowieckim oraz Polskim Związku Łowieckim. W tej sytuacji trudno uznać, iż istnieją przesłanki uzasadnionej obawy, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem państwa lub porządku publicznego, a przez to do cofnięcia mu pozwolenia na broń.

Ponadto pełnomocnik strony nie zgodził się z Komendantem Głównym Policji, iż samo prowadzenie postępowania karnego uzasadnia wydanie zaskarżonej decyzji bez konieczności badania, że broń może zostać użyta niezgodnie z prawem. Gdyby tego chciał ustawodawca to w przepisie tym nie znajdowałoby się zastrzeżenie - istnieje uzasadniona obawa. W tej sytuacji organy Policji nie dopełniły nałożonego na nie obowiązku badania tych okoliczności, a więc zaskarżona decyzja narusza prawo.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, jako wadliwa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy zostały spełnione przez skarżącego przesłanki uzasadniające cofnięcie mu pozwolenia na broń palną myśliwską.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), który znajduje zastosowanie w sprawie niniejszej w myśl regulacji zawartej w art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Ustawodawca (zatem nie organy Policji) związał uzasadnioną obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego z prawomocnym skazaniem lub toczącym się przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń postępowaniem karnym o popełnienie choćby jednego z przestępstw wymienionych w tym przepisie prawa i uznał taki fakt za obligatoryjną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń (art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy). Taka wykładnia ww. przepisu prawa znajduje potwierdzenie w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyroki WSA z dnia z dnia 17 lutego 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 2328/08, z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa31/09 oraz wyroki NSA z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt. II OSK 1961/09, z dnia 17 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 864/09, z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt. II OSK 1083/09), w którym podkreśla się, iż użycie przez ustawodawcę wyrazów "w szczególności" oznacza, że co do osób skazanych za popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub wobec których tylko toczy się o nie postępowanie karne ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. W stosunku do nich organ nie musi więc przeprowadzać dodatkowych czynności wyjaśniających obawę tę potwierdzających, ponieważ co do tych osób oceny dokonał już ustawodawca w ustawie.

Aby więc możliwym było cofnięcie pozwolenia na broń, jej posiadacz musi należeć do kategorii osób skazanych prawomocnym wyrokiem za ww. przestępstwa, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, lub też sposób postępowania czy cechy charakteru posiadacza broni rodzą uzasadnioną obawę, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Przedmiotowa obawa musi zaś mieć charakter realny. Powinna wynikać z analizy zachowania danej osoby, jej cech charakteru, stosunku do norm prawnych. W sytuacji, gdy podstawą cofnięcia pozwolenia na broń jest fakt prowadzenia postępowania karnego wobec posiadacza broni, przedmiotowa obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego winna też być oceniana przez pryzmat charakteru zarzucanego czynu. Należałoby więc poddać badaniu ten czyn pod kątem jego związku z posiadaniem broni czy obowiązkami ciążącymi na posiadaczu broni. Dopiero bowiem taka analiza całokształtu okoliczności faktycznych umożliwi realną ocenę istnienia omawianej obawy.

Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ nie dokonał oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie z uwzględnieniem wyżej przedstawionego zakresu działania. Ograniczył się bowiem do wywodzenia istnienia obawy, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 przedmiotowej ustawy, z faktu prowadzenia wobec skarżącego postępowania karnego o popełnienie czynu z art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.) oraz o popełnienie czynu z art. 300 § 2 k.k. (tj. przeciwko obrotowi gospodarczemu). Wskazał także, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. sygn. akt [...] D. G. został uznany winnym popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, tj. niedopełnienia pisemnego zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu w terminie 14 dni od daty zameldowania. Organ przyjął, iż w ustalonym stanie faktycznym nie ma potrzeby badania uzasadnionej obawy użycia przez skarżącego broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, albowiem w sprawie zaistniały obligatoryjne przesłanki nakazujące organom Policji cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń palną.

Choć prawo posiadania broni palnej w polskim systemie prawnych nie jest dobrem gwarantowanym konstytucyjnie, a posiadacza takiej broni obdarza się zaufaniem i oczekuje od niego przestrzegania porządku prawnego, to jednak stanowisko organów Policji w niniejszej sprawie, z uwagi na obowiązujące w Polsce wzorce demokratycznego państwa prawa, nie mogą spotkać się z akceptacją Sądu. NSA w wyroku z dnia 14 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1092/10 (publik. LEX nr 992470) wskazał, iż rozważenie zasadności naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (w brzmieniu obowiązującym w momencie podejmowania decyzji) zakładać winno wyróżnienie dwóch sytuacji normatywnych, rzutujących na sposób kwalifikacji danego czynu, w związku z którym rozważane jest cofnięcie pozwolenia na broń. Należy więc rozróżnić sytuację normatywną, w której posiadacz broni jest skazany lub toczy się w stosunku do niego postępowanie karne w związku z zarzutem popełnienia jednego ze wskazanych rodzajów przestępstw od sytuacji, w której prowadzone postępowanie lub skazanie za taki czyn nie ma miejsca, ale z jakichś innych powodów, istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wyraźnie odróżnia te sytuacje uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., (II OPS 4/09, ONSAiWSA 2010/1/5). Uchwała ta wskazuje, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym i z tego względu posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu, w związku z czym osoby takie powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w konflikt z prawem. Uchwała podnosi jednak także, iż w przypadku osób, które nie zostały skazane za wymienione w tym przepisie przestępstwa, organy Policji, mające upoważnienie do swobodnej oceny okoliczności i faktów, mogących przesadzać o wystąpieniu takiej uzasadnionej swobody, winny szczegółowo te okoliczności i fakty analizować, oceniać je w sposób zindywidualizowany, a następnie winny wyczerpująco uzasadnić tę ocenę w perspektywie przyjęcia, iż istnieje określona w przepisie "uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego".

Przede wszystkim kwestią główną jest to, iż powyżej wskazane postępowania karne nie zostały jeszcze zakończone prawomocnymi wyrokami skazującymi skarżącego. Na obecnym etapie postępowania jako przedwczesne jawi się więc traktowanie skarżącego jako winnego popełnienia zarzucanych mu czynów. W myśl art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. Konstytucyjna zasada domniemania niewinności musi stanowić podstawową wskazówkę interpretacyjną powołanego wyżej przepisu ustawy o broni i amunicji. Skoro zatem wszczęte przeciwko stronie postępowania karne nie dotyczyły przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, z którymi ustawodawca wiąże obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń palną, to organ nie może odstąpić od dokonania oceny ustawowej przesłanki, jaką jest "uzasadniona obawa". Tymczasem organy Policji nie dokonała analizy charakteru zarzucanego skarżącemu czynu pod kątem zaistnienia obawy użycia przez skarżącego broni niezgodnie z jej przeznaczeniem.

Nie zasługuje też na uwzględnienie stanowisko organu, iż za cofnięciem pozwolenia na broń przemawia podobieństwo zarzucanego stronie czynu z art. 116 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz z art. 300 § 2 k.k. do przestępstwa przeciwko mieniu. Ustawodawca w omawianym przepisie wskazał w sposób jasny, popełnienie jakiego rodzaju przestępstw uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń. W katalogu wymienionych tam przestępstw nie znajduje się przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu (art. 300 § 2 k.k.). Także brak jest podstaw do kwalifikowania przestępstwa z art. 116 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych do przestępstw przeciwko mieniu. Zgodnie z poglądami doktryny, znamiona charakteryzujące czynność sprawczą są w ust. 2 art. 116 powołanej ustawy identyczne z ust. 1. Elementem różnicującym i zarazem kwalifikującym jest "cel osiągnięcia korzyści majątkowej". Z takiego ujęcia wynika, że popełnieniu przestępstw wskazanych w ust. 1 musi towarzyszyć cel inny niż korzyść majątkowa dla siebie samego lub innej osoby - patrz Z. Ćwiąkalski, Komentarz do art. 116 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, LEX 2011. Ustawodawca nie posłużył się również sformułowaniem odsyłającym do przestępstw podobnych do wymienionych w przepisie. Stąd wywodzenie negatywnych dla strony skutków prawnych z faktu podobieństwa zarzucanych mu czynu do przestępstwa wymienionego w ustawie uznać należy za niedopuszczalną wykładnię rozszerzającą.

W tym stanie sprawy, uznając że skarżona decyzja narusza przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości Sąd orzekł w oparciu o art. 152 powołanej ustawy, zaś o kosztach rozstrzygnął na podstawie art. 200 tej ustawy.