Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 459/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3, art. 252 par. 2, art. 195 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P., R. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia 1. odrzucić skargę, 2. pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, 3. umorzyć postępowanie zażaleniowe.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 2 maja 2016 r. R. P. działając w imieniu własnym oraz w imieniu M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Pismem z dnia 1 czerwca 2016 r. R. P. został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego, pod rygorem odrzucenia skargi.

Ponadto R. P. został wezwany do nadesłania w terminie 7 dni pełnomocnictwa do działania w imieniu M. P., pod rygorem uznania, że skarżący działa w sprawie osobiście.

Z uwagi na brak odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia 28 czerwca 2016 r. Sąd wezwał M. P. do podpisania skargi.

W odpowiedzi na powyższe skarżący oświadczył, iż skargę w jego imieniu podpisał już jego pełnomocnik.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej Ppsa, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (pkt 1), oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy (pkt 2) oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (pkt 3). Z redakcji zacytowanego przepisu wynika, że dla skutecznego wniesienia skargi wszystkie wskazane w nim warunki muszą zostać spełnione łącznie, przy czym, w przekonaniu Sądu, wymieniony w pkt 3 wymóg wskazania naruszenia prawa lub naruszenia interesu prawnego należy rozumieć jako podanie przez skarżącego przyczyny uzasadniającej – według jego oceny – wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wymaganie z art. 57 § 1 pkt 3 Ppsa ma charakter uniwersalny w tym sensie, że dotyczy wszystkich skarg bez względu na to, kto jest ich autorem. Wymóg ten zachowuje zatem aktualność zarówno w stosunku do skarg, które zostały sporządzone przez profesjonalistę o wykształceniu prawniczym, jak też w stosunku do skarg, których autorzy wiedzy prawniczej nie posiadają (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2011 r., II FSK 1944/11, dostępny na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż w lakonicznej treści skargi skarżący nie wykazał czy ma interes prawny do zaskarżenia decyzji rozbiórkowej co winien, stosownie do treści wskazanego wyżej przepisu uczynić. Skarżący winien to uczynić w szczególności, że odrębną decyzją organ umorzył postępowanie odwoławcze wobec R. P. uznając, iż nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji rozbiórkowej.

Z powyższych względów pismem z dnia 1 czerwca 2016 r. R. P. został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez wykazanie interesu prawnego.

Pomimo powyższego odebrania powyższego wezwania w dniu 15 czerwca 2016 r. R. P. do dnia rozpoznania sprawy nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie.

Z powyższych względów zaistniała podstawa do odrzucenia skargi wobec R. P..

Ponadto wskazać należy, iż w niniejszej sprawie R. P. wniósł skargę również w imieniu M. P.jednakże nie dołączył do niej pełnomocnictwa procesowego, zgodnie z art. 37 § 1 Ppsa, w myśl którego przepisu, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa. W tym stanie rzeczy brak pełnomocnictwa potraktować należało jako brak formalny skargi, o którego uzupełnieni Sąd wezwał pismem z dnia 1 czerwca 2016 r. Do dnia rozpoznania niniejszej sprawy, pomimo odebrania powyższego wezwania w dniu 15 czerwca 2016 r. R. P. nie nadesłał stosownego pełnomocnictwa.

Z powyższych względów Sąd pismem z dnia 28 czerwca 2016 r. wezwał M.P. do podpisania w terminie 7 dni skargi, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie skarżący odebrał w dniu 11 lipca 2016 r., a więc termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał z dniem 18 lipca 2016 r. W zakreślonym terminie skarżący nie podpisał skargi, a jedynie przesłał do Sądu pismo wskazując, że skarga została już podpisana przez pełnomocnika.

Z powyższych względów Sąd uznał, iż M. P. nie uzupełnił braku formalnego skargi, co uzasadniało jej odrzucenie.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa orzekł jak w pkt. 1 sentencji.

Ponadto na gruncie niniejszej sprawy należy mieć na uwadze, iż zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 maja 2016 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia w terminie 7 dniu wpisu od skargi w kwocie 500 zł.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie R. P. złożył zażalenie na powyższe zarządzenie oraz złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Zgodnie z treścią art. 252 § 2 Ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r. Nr 1257).

Niezachowanie określonego w art. 252 § 2 Ppsa wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. ONSAiWSA z 2008 r. nr 5, poz. 74).

Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 Ppsa).

W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sądowych, R. P. pismem z dnia 28 czerwca 2016 r. został wezwany do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go w terminie 7 dni na urzędowym formularzu.

Pomimo doręczenia powyższego wezwania R.P. w dniu 1 lipca 2016 r. nie uczynił on zadość ustawowemu obowiązkowi złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w zakreślonym terminie.

Z powyższych względów, na podstawie art. 257 w zw. z art. 268 § 4 Ppsa, Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.

Stosownie do treści art. 195 § 3 Ppsa, jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie.

W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie zachodzą okoliczności pozwalające na zastosowanie powołanego przepisu. Przedmiotem zażalenia w niniejszej sprawie jest zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 maja 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu, które wobec odrzucenia skargi z innych powodów stało się bezprzedmiotowe. Z powyższych względów uznać również należało, iż nadanie dalszego biegu zażaleniu stało się bezprzedmiotowe.

Wobec tego sąd na podstawie art. 195 § 3 Ppsa orzekł, jak w pkt 3 sentencji postanowienia