Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1022/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235(1), art. 235(2)
journal: Dz.U. 2018 poz 917
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
article: poz. 20.1
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz, asesor WSA Joanna Kruszewska – Grońska (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] (dalej: "PWIS w [...]", "organ odwoławczy", "organ II instancji") decyzją z [...] lutego 2018 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca", "spółka"), mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a."), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r., o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), art. 2351 i art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r., poz. 917 ze zm.; dalej: "k.p.") oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367; dalej: "rozporządzenie"), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: "PPIS w [...]", "organ I instancji") z [...] grudnia 2017 r. nr [...] o stwierdzeniu u T K (dalej: "uczestniczka postępowania", "zainteresowana") choroby zawodowej: przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego, wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia.

Powołana na wstępie decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu [...] stycznia 2016 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...] wpłynęło zgłoszenie uczestniczki postępowania dotyczące podejrzenia u niej choroby zawodowej: przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka.

W toku prowadzonego postępowania administracyjnego PPIS w [...] zwrócił się do PPIS w [...] o przeprowadzenie oceny narażenia zawodowego zainteresowanej w zakładach ZPO im. [...] ("[...]" S.A. [...], ul. [...]) na stanowisku szwacz maszynowy oraz PBGP "[...]" Zakład nr [...] na stanowisku pracy - praca nakładcza. W piśmie z [...] kwietnia 2016 r. PPIS w [...] przekazał kartę oceny narażenia zawodowego odnośnie zatrudnienia uczestniczki postępowania w "[...]" S.A. w [...], ul. [...] oraz poinformował, że zakład PBGP "[...]" został zlikwidowany, a w dokumentacji archiwalnej tego zakładu brak jest opisu sposobu wykonywania pracy na stanowisku - praca nakładacza. Organ I instancji dokonał oceny narażenia zawodowego w zakładach pracy, w których zainteresowana była zatrudniona, zaś [...] maja 2016 r. przesłał do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] (dalej: "Ośrodek Medycyny Pracy") skierowanie na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej oraz karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej. Orzeczeniem lekarskim z [...] września 2016 r. nr [...] rozpoznano u uczestniczki postępowania chorobę zawodową w postaci obustronnego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.

Decyzją z [...] października 2016 r. nr [...]PPIS w [...] stwierdził u zainteresowanej ww. chorobę zawodową.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącej od powyższej decyzji, PWIS w [...] w dniu [...] grudnia 2016 r. wydał decyzję nr [...] uchylającą w całości decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy nakazał PPIS w [...] uzupełnienie karty oceny narażenia zawodowego z okresu zatrudnienia na stanowisku "naprawa wyrobów gotowych" poprzez określenie przybliżonej ilości ruchów na zmianę roboczą na stanowisku napraw, a także wskazanie czy występowała powtarzalność ruchów oraz ile czasu zainteresowana sama pracowała na maszynie, a ile czasu organizowała pracę innym pracownikom. Po dokonaniu tych ustaleń organ I instancji winien uzupełnioną kartę oceny narażenia zawodowego przekazać do Ośrodka Medycyny Pracy celem wydania opinii, czy nowe ustalenia wpływają na rozstrzygnięcie zawarte w orzeczeniu lekarskim z [...] września 2016 r. nr [...].

Ponownie rozpoznając sprawę, PPIS w [...] uzyskał m.in. wyjaśnienia dotyczące zakresu wykonywanych czynności przez uczestniczkę postępowania na stanowisku napraw wyrobów gotowych, zestawienie jej absencji w spółce w okresie od [...] stycznia 2009 r. do [...] stycznia 2015 r. Nadto organ I instancji przesłuchał (w dniu [...] maja 2015 r.) zainteresowaną na okoliczność jej pracy u skarżącej na stanowisku napraw wyrobów gotowych, a w związku z potrzebą uzgodnienia interesów stron i wyjaśnienia rozbieżnych stanowisk dotyczących czynności wykonywanych przez zainteresowaną podczas zatrudnienia w spółce – przeprowadził (w dniu [...] czerwca 2017 r.) rozprawę z udziałem uczestniczki postępowania oraz przedstawicieli skarżącej: Z B - kierownika produkcji, szwalni, J B - regionalnego kierownika ds. bhp i T B - specjalisty ds. bhp.

PPIS w [...] zgromadził również chronometraż czasu pracy zainteresowanej na stanowisku napraw wyrobów gotowych, wyniki badań przeprowadzonych przez Instytut Medycyny Pracy im. prof. [...] w [...] opublikowane w magazynie [...] w 2014 r. i zakres obowiązków zainteresowanej w spółce na stanowisku napraw wyrobów gotowych w latach 2009 -2015 r. (materiały przekazane przez skarżącą). Natomiast (w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji) spółka oświadczyła, że nie posiada kart dziennych prac wykonywanych napraw przez uczestniczkę postępowania w następujących okresach: od [...] lutego 2009 r. do [...] lutego 2009 r., od [...] kwietnia 2010 r. do [...] kwietnia 2010 r., od [...] marca 2013 r. do [...] marca 2013 r. oraz od [...] listopada 2013 r. do [...] listopada 2013 r.

PPIS w [...] ponownie przesłuchał zainteresowaną (w dniu [...] października 2017 r.), która m.in. podała, że w okresie od [...] sierpnia 2012 r. do [...] stycznia 2015 r. prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" polegającą na promowaniu (sprzedaży) produktów firmy [...] (środki czystości, kosmetyki, suplementy diety).

W dniu [...] października 2017 r. organ I instancji przesłał do Ośrodka Medycyny Pracy kartę oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej, uzupełnioną o informacje i dokumenty przedstawione przez zainteresowaną oraz skarżącą.

Następnie w dniu [...] listopada 2017 r. Ośrodek Medycyny Pracy wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej – korekta [...]. W dokumencie tym wskazano, iż po analizie uzupełnionych informacji (w wyniku uchylenia decyzji PPIS w [...]) treść uprzedniego orzeczenia lekarskiego (z [...] września 2016 r.) nie uległa zmianie, a korekta obejmuje jedynie zmianę okresu narażenia zawodowego.

Decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...] PPIS w [...] stwierdził u uczestniczki postępowania chorobę zawodową: przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego, wywołaną sposobem wykonywania pracy w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, zarzucając organowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że praca w spółce na stanowisku napraw wyrobów gotowych w okresie od [...] stycznia 2009 r. do [...] stycznia 2015 r. była przyczyną wystąpienia u zainteresowanej zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, a w konsekwencji naruszenie § 8 ust. 2 rozporządzenia przez jego niezastosowanie w sytuacji, w której zespół cieśni nadgarstka może mieć etiologię pozazawodową z uwagi na powszechność jego występowania u kobiet w wieku uczestniczki postępowania. Skarżąca podważyła również bezwzględne związanie organu orzeczeniem lekarskim o rozpoznaniu choroby zawodowej, co doprowadziło do zaniechania wystąpienia do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację, a także zarzuciła brak zażądania dodatkowego uzasadnienia orzeczenia lekarskiego, w sytuacji gdy, w jej opinii, wydane orzeczenie budzi liczne wątpliwości, jest lakoniczne i nie uwzględnia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, powołaną na wstępie decyzją PWIS w [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji z [...] grudnia 2017 r.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji opisał przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego w sprawie, a następnie przytoczył treść przepisów znajdujących, jego zdaniem, zastosowanie w sprawie. W dalszej kolejności zwrócił uwagę na orzecznictwo sądów administracyjnych uznające orzeczenie lekarskie za jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, o ile nie budzi on wątpliwości w świetle pozostałych dowodów.

PWIS w [...] podkreślił, że w analizowanym przypadku lekarze orzecznicy, jako specjaliści medycyny pracy, posiłkując się ściśle określonymi kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi obowiązującymi przy rozpoznawaniu chorób zawodowych, rozpoznali u zainteresowanej chorobę wymienioną w pozycji 20.1 wykazu chorób zawodowych. W ocenie organu odwoławczego, PPIS w [...] w sposób należyty zebrał materiał dowodowy, a lekarze orzecznicy dokonali analizy środowiska pracy uczestniczki postępowania w oparciu o informacje uzyskane od pracodawców zainteresowanej. Nadto orzeczenie lekarskie wyjaśnia wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, zatem organ I instancji nie miał powodu, aby występować do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację, jak chciałaby tego skarżąca.

Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że ocena narażenia zawodowego została dokonana w oparciu o informacje uzyskane od skarżącej, "[...]" S.A. w [...] oraz uczestniczki postępowania. Uwzględniono w niej także cały okres zatrudnienia zainteresowanej, łącznie z zakładami, w których pracowała przed podjęciem zatrudnienia w spółce. W uzupełnionej karcie oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej z [...] października 2017 r. PPIS w [...] zamieścił informacje uzyskane nie tylko od uczestniczki postępowania, ale także od skarżącej. Do ww. karty organ I instancji dołączył też dokumenty przedłożone przez spółkę. Ten materiał został przekazany do Ośrodka Medycy Pracy w celu weryfikacji jego stanowiska i ewentualnego wystawienia korekty orzeczenia lekarskiego. Dlatego PWIS w [...] nie zgodził się ze skarżącą, że karta oceny narażenia zawodowego zawiera informacje przekazane tylko przez zainteresowaną, a w konsekwencji lekarze orzecznicy w Ośrodku Medycyny Pracy w [...] nie znali całokształtu materiału dowodowego i swoje stanowisko oparli tylko na informacjach uzyskanych od uczestniczki postępowania. Odnosząc się z kolei do argumentu skarżącej, iż Ośrodek Medycyny Pracy podczas postępowania orzeczniczego nie został zapoznany z wykazem absencji zainteresowanej podczas jej zatrudnienia w spółce, organ odwoławczy wskazał, że zarówno w orzeczeniu lekarskim z [...] września 2016 r. nr [...], jak i w jego korekcie z [...] listopada 2017 r. nr [...] okres zatrudnienia uczestniczki postępowania został pomniejszony o jej absencję.

Reasumując, organ II instancji nie podzielił stanowiska skarżącej. Zaakcentował, iż nie podważa prawa stron do wyrażania subiektywnych opinii dotyczących przyczyn powstania choroby. Jednak odczucie skarżącej, że choroba nie mogła powstać podczas zatrudnienia u niej, gdyż nie występowały tam czynniki mogące wywołać stwierdzone schorzenie, nie może stanowić podstawy do zanegowania orzeczenia lekarskiego, wydanego przez jednostkę orzeczniczą uprawnioną do orzekania w sprawach chorób zawodowych.

W skardze na powyższą decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1.1. art. 7, art. 12, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, w tym w szczególności oparcie końcowego rozstrzygnięcia na orzeczeniu lekarskim zawierającym lakoniczne, budzące wątpliwości twierdzenia, które nie zostały poparte przeprowadzeniem odpowiednich badań mających na celu wykazanie związku pomiędzy wykonywaniem pracy, a powstaniem choroby zawodowej,

1.2. § 8 ust. 1 oraz ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez brak oceny orzeczenia lekarskiego wydanego w sprawie oraz nieustosunkowanie się do faktu, iż orzeczenie lekarskie nie uwzględnia wniosków i ustaleń płynących ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, w tym w szczególności chronometrażu czasu pracy uczestniczki postępowania, a także wykazu jej absencji w okresie zatrudnienia u skarżącej, a także uznanie, że organ prowadzący postępowanie jest bezwzględnie związany orzeczeniem lekarskim o rozpoznaniu choroby zawodowej oraz niepodjęcie działań mających na celu uzupełnienie materiału dowodowego poprzez zwrócenie się o wydanie uzupełniającego orzeczenia lekarskiego;

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

2.1. art. 2351 k.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na stwierdzeniu choroby zawodowej pomimo braku ustalenia bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy m.in. w okresie zatrudnienia na stanowisku naprawy wyrobów gotowych w spółce.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę PWIS w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Pojęcie choroby zawodowej jest pojęciem prawnym, posiadającym definicję legalną zawartą w art. 2351 k.p., zgodnie z którym jest to choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zatem dla uznania choroby za chorobę zawodową konieczne jest, aby rozpoznane schorzenie znajdowało się w wykazie chorób zawodowych oraz aby istniał związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy powstałymi objawami chorobowymi, a warunkami, w jakich pracownik świadczył pracę. Związek ten musi zostać ustalony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Co ważne, przyczyną wywołującą chorobę zawodową jest sama praca. Na jej rodzaj ma wpływ charakter, sposób i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne i zostały ujęte w wykazie chorób zawodowych.

Rada Ministrów, na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 k.p., wydała rozporządzenie, którego § 2 stanowi, że wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik. W związku z tym, aby dana dolegliwość została uznana za chorobę zawodową musi być wymieniona z nazwy w załączniku do ww. rozporządzenia. Zespół cieśni w obrębie nadgarstka, to choroba wskazana w pozycji 20.1 załącznika do rozporządzenia, jako przewlekła choroba obwodowego układu nerwowego wywołana sposobem wykonywania pracy.

Tak więc rozpoznana u zainteresowanej jednostka chorobowa jest zaliczona do chorób zawodowych, przy czym stwierdzenie w konkretnym przypadku choroby zawodowej, wymaga ustalenia w wyniku oceny warunków pracy (bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem), że schorzenie to spowodowane zostało działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Możliwość stwierdzenia choroby zawodowej dopuszczalna jest nie tylko w przypadku, gdy bezspornie można przyjąć, iż chorobę wymienioną w tym wykazie spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo sposób wykonywania pracy. Możliwe jest to również wówczas, gdy związek przyczynowy można stwierdzić z "wysokim prawdopodobieństwem". Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") w uzasadnieniu wyroku z 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 748/12, wskazał, że przesłanka stwierdzenia "z wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem a warunkami wykonywanej pracy, zwalnia organy administracji publicznej z konieczności badania wszystkich możliwych pozaustawowych czynników, które mogą wywołać schorzenia, tym bardziej jeżeli warunki pracy wskazują na zawodową etiologię choroby (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: nsa.gov.pl).

Według § 8 ust. 1 rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularza oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia, lekarz właściwy do orzekania w sprawie chorób zawodowych wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Organy inspekcji sanitarnej oraz sądy administracyjne, kontrolujące wydane przez te organy decyzje administracyjne, nie posiadają specjalistycznej wiedzy, która pozwoliłaby na samodzielną ocenę konkretnych przypadków lub jednostek chorobowych pod kątem ich zaliczenia do określonej choroby zawodowej.

W konsekwencji organ wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli orzeczeń lekarskich, ani wykonywania własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. Nie oznacza to jednak bezkrytycznej akceptacji, gdyż takie orzeczenie podlega ocenie pod kątem zachowania kryteriów określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. (vide wyroki NSA z 24 lutego 2015, sygn. akt II OSK 2013/13 oraz z 9 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 2986/13). Organ ma bowiem obowiązek kontrolować, czy wydane orzeczenia wyjaśniły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych. Organ ma możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, a w razie potrzeby może zwracać się do lekarzy jednostek orzeczniczych o wyjaśnienie wątpliwości, rozbieżności czy sprzeczności, które nie pozwalają mu na jednoznaczne rozstrzygnięcie i wydanie decyzji w sprawie. Nie są wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy orzeczenia lekarskie, które nie odnoszą się w sposób szczegółowy do całości zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Orzeczenie lekarskie musi w sposób wszechstronny i przekonujący wyjaśniać wszystkie wątpliwości. Opinia jednostki uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych powinna zawierać merytoryczne uzasadnienie stanowiska z odniesieniem się nie tylko do wyników badań tej jednostki, ale również do innych zebranych dowodów.

Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że uczestniczka postępowania była zatrudniona u następujących pracodawców:

1) "[...]" S.A. z siedzibą w [...]w okresie od [...] września 1980 r. do [...] lutego 1981 r. na stanowisku: szwaczka (wstępny staż pracy), szwaczka maszynowa;

2) "[...]" Zakład Nr [...] w [...] w okresie od [...] kwietnia 1981 r. do [...] sierpnia 1982 r. na stanowisku praca nakładcza (zakład zlikwidowany);

3)"[...]" w [...] w okresie od [...] września 1982 r. do [...] października 1991 r. na stanowisku szwacz maszynowy (zakład zlikwidowany);

4) skarżąca spółka w okresach od [...] listopada 1991 r. do [...] stycznia 2009 r. na stanowisku: brygadzista (brak narażenia) oraz od [...] stycznia 2009 r. do [...] stycznia 2015 r. na stanowisku naprawa wyrobów gotowych.

W oparciu o przeprowadzone badania, a także po analizie dokumentacji medycznej oraz oceny narażenia zawodowego Ośrodek Medycyny Pracy znalazł podstawy do rozpoznania u zainteresowanej choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka.

W uzasadnieniu korekty orzeczenia lekarskiego z [...] listopada 2017 r. nr [...]- korekta [...] stwierdzono m.in., że analiza dostarczonej dokumentacji

medycznej (wyniki badań obrazowych, badań ENG nerwów pośrodkowych, karty informacyjnej leczenia szpitalnego) oraz dochodzenie epidemiologiczne z różnych miejsc pracy, gdzie występowało narażenie zawodowe wykazało, iż rozpoznanie obustronnego zespołu cieśni nadgarstków jest zasadne i z wysokim prawdopodobieństwem mogło być spowodowane warunkami środowiska pracy zawodowej. Dalej podano, że czynności zawodowe nasuwające podejrzenie związku tego schorzenia z pracą to praca ręczna, obciążająca nadgarstek, związana przede wszystkim z powtarzalnością ruchów. Dla kwalifikacji tej wystarcza samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie ww. choroby, nie jest konieczne w toku postępowania udowodnienie, iż w danym wypadku warunki takie ją spowodowały.

W orzeczeniu wskazano także, że w zakładach, w których pracowała uczestniczka postępowania, była ona narażona na wielokrotne w ciągu dnia pracy powtarzalne ruchy prostowania i zginania w nadgarstku, połączone z naciskiem dłoni na trzymany przedmiot. Czynnikiem sprzyjającym powstaniu tego stanu, oprócz powtarzalności ruchów i wysokiej siły nacisku używanej przez mięśnie ręki, zwłaszcza w odniesieniu do zginaczy i prostowników palców, jest również przedłużona, niewygodna pozycja ręki przy wykonywaniu tych czynności. Wobec spełnienia tych warunków pracy w analizowanym przypadku, należało z wysokim prawdopodobieństwem rozpoznać u zainteresowanej zawodowe podłoże zespołu cieśni nadgarstka prawego / lewego.

Jak już wzmiankowano, korekta orzeczenia obejmowała wyłącznie okres narażenia zawodowego – ostatecznie ustalono, iż było to ponad 14 lat (od [...] września 1980 r. do [...] października 1991 r. oraz od [...] stycznia 2009 r. do [...] stycznia 2015 - po zsumowaniu i odjęciu absencji dostępnej z ww. okresów).

Zdaniem Sądu, wydane w niniejszej sprawie (skorygowane w zakresie okresu narażenia zawodowego) orzeczenie lekarskie w sposób wyczerpujący przedstawia powody, z których wyprowadzono wniosek o stwierdzeniu u uczestniczki postępowania choroby zawodowej. Z treści tego dokumentu wynika, że podjęte ustalenia w zakresie stanu klinicznego na podstawie dokumentacji medycznej (wyników badań obrazowych, badań ENG nerwów pośrodkowych, kart informacyjnych leczenia szpitalnego) zostały skonfrontowane z dochodzeniem epidemiologicznym z miejsc pracy zainteresowanej.

Mając zatem na względzie powyższe, trzeba zgodzić się ze stanowiskiem organów, iż wydane w sprawie orzeczenie lekarskie, poprzedzone specjalistycznymi badaniami stanu zdrowia zainteresowanej oraz dokładną analizą zgromadzonej dokumentacji, jest obiektywne i przekonujące.

W tym miejscu podkreślić należy, iż organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie - jak już wyżej wskazano - stanowi podstawowy środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej i organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych. Stąd nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, organy nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia zainteresowanej kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich (vide wyrok NSA z 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06 i powołane w nim orzecznictwo). Wprawdzie możliwe jest zakwestionowanie orzeczenia lekarskiego, ale tylko wtedy gdy w materiale dowodowym znajdują się dowody, które zawierają różne ustalenia. A takich brak jest w niniejszej sprawie.

W przedmiotowej sprawie weryfikacja orzeczenia Ośrodka Medycyny Pracy z [...] września 2016 r. skutkowała jedynie korektą w zakresie okresu narażenia zawodowego. Lekarz wydający orzeczenie (jak i jego korektę) z wysokim prawdopodobieństwem rozpoznał w przypadku uczestniczki postępowania zawodowe podłoże zespołu cieśni obu nadgarstków. Tym samym istniała podstawa do stwierdzenia choroby zawodowej.

W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości uzasadniającej wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organy obu instancji w sposób należyty wyjaśniły bowiem okoliczności stanu faktycznego (gromadząc obszerny materiał dowodowy) oraz dokonały prawidłowego ustalenia mających zastosowanie norm prawnych, a sporządzone przez nie uzasadnienia wyjaśniają podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strona mogła zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając tym samym wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.