Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 802/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Kombatanci
Inne
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 141  par. 2 i 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 29 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 1150/04 odmawiające sporządzenia uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi J. H. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] października 2004 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej jako: WSA) postanowieniem

z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 1150/04 odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi J. H. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] października 2004 r.,

Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu wskazano, że wyrokiem z dnia 17 maja 2005 r. WSA oddalił skargę J. H. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] października 2004 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich, a skarżący nie był obecny na rozprawie poprzedzającej ogłoszenie wyroku w niniejszej sprawie, jednak o terminie rozprawy został prawidłowo powiadomiony. W dniu 4 marca 2009 r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącego, zawierające wniosek o "wydanie w niniejszej sprawie - uzasadnienia postanowienia rozpoznania tej sprawy". Powyższy wniosek Sąd potraktował jako wniosek

o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 17 maja 2005 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że nie był w stanie być na rozprawie ze względów zdrowotnych. WSA stwierdził, że skoro, stosownie do treści art. 141 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r.,

nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako: ppsa), w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony, zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku, a wniosek

o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia wpłynął znacznie po upływie ustawowego terminu przewidzianego do złożenia takiego wniosku, to należało odmówić sporządzenia uzasadnienia wyroku.

W swoim zażaleniu skarżący zwrócił się do Sądu o wnikliwe rozpatrzenie

swojej sprawy, ponieważ w dalszym ciągu widzi, że Sąd albo nie rozumie albo nie chce zrozumieć o co skarżący prosi w swoim piśmie - wniosku. Skarżący podkreślił,

że nie chodziło mu o przyznanie uprawnień kombatanckich tylko o przekwalifikowanie swojego wniosku z racji wykonywania pracy przymusowej jako 12-letniego dziecka podczas okupacji niemieckiej na represję w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych okresu powojennego (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r., nr 42, poz. 371

ze zm.), ponieważ uważa, iż ma prawo uzyskać uprawnienia osoby represjonowanej pracując mając 12 lat jak niewolnik. Skarżący wskazał dalej, że w powiadomieniu

o terminie posiedzenia Sądu w powyższej sprawie nie było napisane, że jego obecność na posiedzeniu jest obowiązkowa, co go uspokoiło i jednocześnie zwolniło z napisania usprawiedliwienia dotyczącego jego nieobecności na rozprawie. Skarżący wskazał,

że z pisma wynikało, że mimo jego nieobecności na sprawie będzie i tak decyzja wydana. W związku z powyższym ze względów zdrowotnych oraz wieku 78 lat

nie przyszedł na rozprawę. Podsumowując, skarżący stwierdził, że "mnie chodzi tylko

o to, aby Sąd - uzasadnił decyzję Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, zacytuję słowa z otrzymanego pisma, że ‘pobicie przez Niemca

i uszczerbek na zdrowiu nie jest represją’".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 141 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie 14 dni

od dnia ogłoszenia wyroku lub podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym. W sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony, zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku

albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządza się

w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku. Odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku następuje postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia należy wskazać, że są one niezasadne.

Jak trafnie wskazał Sąd I instancji, w rozpatrywanej sprawie wyrok został ogłoszony

w dniu 17 maja 2005 r., a skarżący, mimo prawidłowego pouczenia o terminie rozprawy, z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia wystąpił w piśmie z dnia 4 marca 2009 r. tj. blisko cztery lata po upływie ustawowego terminu przewidzianego do złożenia takiego wniosku. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd I instancji nie miał innej możliwości jak odmówić sporządzenia uzasadnienia wyroku i jego postępowanie w tym zakresie było prawidłowe. Naczelny Sąd Administracyjny miał także na uwadze, iż strona skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku

o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 17 maja 2005 r.

.

W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi należy uznać za zgodne z przepisami prawa, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa orzekł jak w sentencji.