Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Ka 1232/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Dnia 6 lipca 2004 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Anna Wiciak, Asesor WSA Krzysztof Targoński (spr.), Protokolant Magdalena Nowacka, po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi A.Ł. na decyzję Izby Skarbowej w K. O/Z w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 85 zł (osiemdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w C. po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika A.Ł., działając na podstawie: art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.), art. 23 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa ( Dz.U. nr 169, poz. 1378), art. 2 art. 6, art. 13, art. 15, art. 19 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt. 1 i ust. 3a, art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.), § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a, § 48 ust. 4 pkt 2 i pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 27, poz. 268), utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...], nr [...], określającą w podatku w podatku od towarów i usług za czerwiec 2002 r.:

- zobowiązanie podatkowe wysokości [...],

- zaległość podatkową w kwocie [...],

- odsetki na dzień wydania decyzji w wysokości [...].

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności nawiązano do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy.

W trakcie przeprowadzonego postępowania kontrolnego stwierdzono, iż podatnik obniżył podatek należny o podatek naliczony w łącznej kwocie [...] wynikającej z faktur VAT:

- nr [...] z [...] wystawionej przez A G.M.; B. ul. C. ( wartość netto [...], podatek od towarów i usług wg. stawki 22% w kwocie [...]),

- nr [...] z dnia [...] wystawionej przez B s.c. W.S., P.W.; P., ul. K. ( wartość netto [...], podatek od towarów i usług wg. stawki 22% w kwocie [...]).

Ponadto kontrolujący ustalili, że podatnik zawarł w dniu [...] kontrakt kupna sprzedaży z C Spółka Jawna A.B., B.B. z siedzibą w C.. W umowie tej wskazano, iż A.Ł. jest w posiadaniu materiałów dotyczących zapotrzebowania na naturalne jelita wieprzowe i baranie na rynku polskim z podziałem na regiony, tj. Polskę południową, centralną i północną oraz zobowiązuje się je dostarczyć Spółce C w okresie czerwiec – wrzesień 2002 r..

W dniu [...] A.Ł. w pisemnych wyjaśnieniach złożonych w toku czynności kontrolnych oświadczył, że w związku z brakiem możliwości technicznych i finansowych na przeprowadzenie badań rynku, zlecił ich wykonanie:

I. G.M. prowadzącemu A z siedzibą w B.; pisemnych opracowań w języku polskim (kontrakt kupna sprzedaży z [...] z terminem wykonania do [...].) dotyczących :(1)Tradycji regionalnych w produkcji wędlin na terenie południowej Polski. (2) Tradycji regionalnych w konsumpcji wędlin na terenie południowej Polski.

II. Spółce cywilnej B z siedzibą w P.; opracowań w języku polskim i angielskim ( kontrakt kupna sprzedaży z [...] z terminem wykonania do [...]) dotyczących:(1) Analizy sprzedaży produktów wędliniarskich wykorzystujących naturalne jelita na terenie południowej Polski. (2) Prognoza sprzedaży naturalnych jelit na lata 2003 i 2004 na terenie południowej Polski. ( 3) Ogólne podsumowanie opłacalności inwestowania w regionie opisywanym.

Na podstawie kontroli krzyżowych, przeprowadzonych u wystawców faktur, pracownicy Urzędu Skarbowego w B. ustalili, iż: Spółka B dokonała zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług w dniu [...]. Decyzją nr [...], z dnia [...] została wykreślona z Ewidencji Działalności Gospodarczej, prowadzonej przez Prezydenta Miasta P. Pod wskazanym adresem nie prowadziła działalności gospodarczej, bowiem właściciel posesji, na której miała się znajdować siedziba Spółki oświadczył, że nigdy nie wynajmował pomieszczeń z przeznaczeniem na jej biuro. Nie zgłosiła ona do właściwego miejscowo urzędu skarbowego zarówno zaprzestania działalności gospodarczej jak i nie powiadomiła o zmianie siedziby. Według stanu na dzień [...] ostatnią deklarację VAT – 7 złożyła za grudzień 1997 r.. Według stanu na dzień [...] ustalono, że w dniu [...] za pośrednictwem poczty złożyła deklaracje za okres od marca 2002 r. do maja 2002 r., przy czym wykazane w nich kwoty podatku należnego nie zostały wpłacone. Stan na [...] uległ zmianie jedynie o to, że złożyła deklarację za czerwiec 2002 r. i podobnie jak poprzednio wynikający z niej podatek należny nie został uiszczony.

Z kolei G.M., prowadzący A, dokonał zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w B. w dniu [...], jednak pod wskazanymi adresami nie prowadzi działalności gospodarczej, ani też nie powiadomił właściwego miejscowo urzędu skarbowego o zawieszeniu, zaprzestaniu działalności gospodarczej bądź o zmianie siedziby. Nadany mu NIP [...], decyzją Izby Skarbowej w B. został unieważniony. Według stanu na dzień [...] ostatnią deklarację VAT – 7 złożył za październik 1997 r., natomiast wg. stanu na dzień [...] ustalono, że w dniu [...] złożył deklaracje za okres od marca 2002 r. do maja 2002 r., przy czym wykazane w nich kwoty podatku należnego nie zostały wpłacone. Stan na [...] uległ zmianie jedynie o to, że złożył deklarację za czerwiec 2002 r. i podobnie jak poprzednio wynikający z niej podatek należny nie został uiszczony.

Dodatkowo na podstawie informacji uzyskanej z Urzędu Skarbowego w C., właściwego dla miejsca zamieszkania G.M. ustalono, iż dokonał on zgłoszenia rejestracyjnego w tym urzędzie w zakresie podatku od towarów i usług w dniu [...], jednak nie składał deklaracji VAT - 7 ani zeznań podatkowych. Nie powiadomił również o zmianach danych rejestracyjnych jak i nie odbierał kierowanej do niego korespondencji.

Urzędy Skarbowe w P., B. i C. przekazały informacje, zgodnie z którymi w/w firmy są podmiotami nie prowadzącymi działalności gospodarczej pod wskazanymi w dokumentach rejestracyjnych adresami, a przeprowadzenie u nich kontroli było bezskuteczne.

W dniu [...] organ pierwszej instancji, opierając się na podanych przez A.Ł. informacjach o przeprowadzeniu badań (ankiet) w około 2800 zakładach i hurtowniach mięsnych, wystosował do losowo wybranych, aczkolwiek posiadających renomę na rynku nie tylko regionalnym ale i krajowym, zakładów zapytania, czy były u nich przeprowadzane ankiety w zakresie zapotrzebowania na materiały służące do produkcji wędlin. W odpowiedzi na przesłane zapytania wybrane firmy poinformowały, że zarówno Spółka B i A G.M. nie przeprowadzały u nich badań (ankiet).

Zgodnie z informacją przekazaną przez [...] w C., G.M. był w nim [...] w okresie od [...] do [...].

W dniu [...] A.Ł. wystawił fakturę VAT na rzecz C Spółka Jawna A.B., B.B. z siedzibą w C., nr [...] dotyczącą sprzedaży opracowania w języku polskim i angielskim " Analiza jakościowa i ilościowa potrzeb na naturalne jelita wieprzowe i naturalne jelita baranie na obszarze południowej Polski" – kwota netto [...], podatek od towarów i usług ( stawka 22 % ) [...].

Urząd Skarbowy w B., dokonując oceny przedstawionych okoliczności uznał, że transakcje kupna sprzedaży, zawarte pomiędzy A.Ł., a firmami G.M. A, B s.c. oraz sprzedaż dla Spółki C nie miały miejsca – zostały zawarte fikcyjnie. Zatem podatek naliczony, wynikający z opisanych faktur nie stanowił podstawy do obniżenia podatku należnego, a z uwagi na brak przedmiotu opodatkowania nie powstał obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług.

W konsekwencji tego podjęte zostało rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, którym zmieniono dokonane przez podatnika rozliczenie podatku od towarów i usług za wskazany wyżej miesiąc.

W dalszej kolejności przedstawiono argumentację odwołania, która oparta została o zarzuty błędnej oceny ustalonego stanu faktycznego i pominięcia istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Odnosząc się do tych zarzutów wskazano, że uprawnienie do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikające z art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, jest swoistą ulgą podatkową, co oznacza, iż o wyborze tej ulgi nie może decydować za podatnika organ podatkowy. Konsekwencją takiego stanowiska jest to, że zasada obciążenia organu podatkowego ciężarem dowodu ( art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) doznaje ograniczeń. Warunkiem skorzystania z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony jest wykazanie przez podatnika, że fakt dokonania czynności, którą dokumentuje faktura miał miejsce.

W ocenie Izby Skarbowej organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo zrealizował ciążący na nim z mocy art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązek podjęcia niezbędnych kroków do ustalenia prawdy obiektywnej, choćby przez liczną korespondencję z urzędami skarbowymi, właściwym miejscowo dla kontrahentów A.Ł. i z zakładami mięsnymi, w których rzekomo były przeprowadzane ankiety. Zatem zarzuty naruszenia przepisów postępowania i oceny dowodów, a także błędnego ustalenia w sprawie stanu faktycznego należało uznać za bezzasadne.

Zebrany materiał dowodowy potwierdza, że firmy, którym A.Ł. zlecił wykonanie badań rynku nie posiadały zdolności prawnych do wykonywania jakichkolwiek czynności prawnych.

Spółka B to firma nie istniejąca. Fakt ten potwierdza Ministerstwo Finansów Departament Podatków Pośrednich w piśmie nr [...] z dnia [...], zatem nie posiadała zdolności do zawierania umów oraz wystawiania faktur. Natomiast G.M. w okresie od [...] do [...] nie mógł uczestniczyć w zawieraniu transakcji kupna sprzedaży z A.Ł., gdyż przebywał w [...] w C.. Umowy zawarte z kontrahentami zmierzały do obejścia przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, zakazujących obniżania podatku należnego o podatek naliczony z faktur dokumentujących czynności, które w rzeczywistości nie zostały zrealizowane. Potwierdza to również brak zapłat w formie pieniężnej za transakcje - wszystkie czynności odbyły się wyłącznie w obrocie dokumentami w postaci umów i faktur VAT z wyjątkiem jednej zapłaty, która miała miejsce w maju 2002 r. i została dokonana przez Spółkę C na rzecz A.Ł..

Zaakcentowano, iż A.Ł. zawarł kontrakty z podwykonawcami znacznie wcześniej niż ze Spółką C, co wskazuje, że nie zlecał on wykonania ponownego badania rynku, lecz zakupił istniejące już materiały, które wykorzystał do sporządzenia opracowania dla kolejnego, chińskiego kontrahenta Spółki C.

Odmowę przesłuchania ankieterów w charakterze świadków uzasadniono brakiem takiej konieczności, gdyż wskazane do przesłuchania osoby, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie wniosłyby nic istotnego do rozpatrywanej sprawy.

Wreszcie, odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu istotnej okoliczności, tj. oceny opracowania przekazanego Spółce C przez A. Ł., dokonanej przez prof. J.R. – Kierownika Katedry Zarządzania Przedsiębiorstwem, Akademii Ekonomicznej w K. stwierdzono, że w swej treści odnosi się ona do zastosowanej metody badawczej, lecz nie wypowiada się do co do faktu, czy badania we wskazanym kierunku zostały przeprowadzone, a więc "... w przedmiotowej sprawie nie może stanowić dowodu...".

Powyższa decyzja zaskarżona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez pełnomocnika A.Ł., który - powołując się na naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego -wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji i o zwrot kosztów postępowania według norm przypisanych.

W petitum skargi wskazano, iż naruszenie art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, § 50 ust. 4 pkt 1 lit. a, § 50 ust. 4 pkt 2 i pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a, § 48 ust. 4 pkt 2 i pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, nastąpiło wskutek błędnego zastosowania tych przepisów i przyjęcia, że umowy zawarte ze Spółką B i z A dokumentują czynności, które nie zostały dokonane.

W uzasadnieniu skargi w szczególności podniesiono, iż organy podatkowe ograniczyły się tylko do przedstawienia okoliczności wskazujących, że podmioty, którym skarżący zlecił wykonanie opracowań, stanowiących bazę wyjściową do finalnego produktu, są podmiotami niesolidnymi. Pominęły jednak fakt, że badania rynku zostały przeprowadzone, co potwierdza opinia prof. J.R., która nie ograniczała się tylko do aspektów zastosowanej metody badawczej.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła o jej oddalenie. Ponadto wskazała, że ceny ustalone pomiędzy skarżącym, a G.M. i Spółką B za wykonanie badań rynku, są znacząco wyższe od cen instytucji zajmującej się przeprowadzaniem badań oraz opracowywaniem analiz, mającej szerokie uznanie w regionie – Centrum Badań i Ekspertyz Akademii Ekonomicznej im. K.A. z siedzibą w K.. Maksymalny koszt badania przeprowadzonego przez to Centrum to kwota [...]. Nadto wskazała, że przedmiotowa sprawa pozostaje w ścisłym związku z postępowaniem podatkowym, którego stroną była Spółka C, przy czym decyzje kończące to postępowanie zostały zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego – sygnatury akt I SA/Ka 1221 – 1224/03.

Na rozprawie w dniu 6 lipca 2004 r. pełnomocnik strony skarżącej był nieobecny.

Pełnomocnik organu odwoławczego podtrzymał dotychczasowe żądania i wniósł o oddalenie skargi. Nadto poinformował, że postępowanie karne prowadzone przeciwko A.Ł. zostało zawieszone do czasu uzyskania materiałów procesowych, o które prokuratura zwróciła się w drodze pomocy prawnej do prokuratury Chińskiej Republiki Ludowej. Ponadto organy podatkowe za pośrednictwem Ministra Finansów zwróciły się do chińskich organów podatkowych o sprawdzenie chińskiego kontrahenta Spółki C. Ostatecznej odpowiedzi w tym przedmiocie nie otrzymano.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przed przystąpieniem do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wyjaśnić należy, że mimo, iż skarga wniesiona została w tej sprawie pod rządami ustawy z dnia 11 maja1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.) to jednak rozpoznać należało ją w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Konsekwencja taka wynika bowiem z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".

Przechodząc zaś do meritum sprawy zauważyć na wstępie trzeba, że spór między stronami sprowadza się w istocie rzeczy do kwestii odpowiedzi na pytanie, czy ocena zebranego materiału dowodowego wykracza poza granicę określoną w art. 191 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) oraz czy zostały naruszone przepisy prawa materialnego.

Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji przypomnieć należy, że w jej uzasadnieniu wyrażono pogląd, iż kontrahenci skarżącego – G.M. A i Spółka B – byli podmiotami nie prowadzącymi działalności gospodarczej, a zatem nie mogli przeprowadzić w zleconym im zakresie badań rynku. Z tego faktu wywiedziono, że A.Ł. nie mógł sporządzić opracowania zatytułowanego " Analiza jakościowa i ilościowa potrzeb na naturalne jelita wieprzowe i naturalne jelita baranie na obszarze południowej Polski", a faktura dokumentująca jego sprzedaż na rzecz Spółki C potwierdza czynność, która nie została dokonana. Natomiast w skardze wskazano, że badania rynku zostały przeprowadzone czego potwierdzeniem jest opinia prof. J.R., który dokonał ceny opracowania zakupionego przez Spółkę C.

W ocenie Sądu, zaprezentowany wyżej pogląd organów podatkowych, wyrażony został bez wcześniejszego, wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, który mógłby przyczynić się do wyjaśnienia kwestii, dotyczącej istnienia, bądź nieistnienia końcowego opracowania oraz czy poprzedzające je badania rynku zostały przeprowadzone. Nie można bowiem pominąć faktu sporządzenia oceny opracowania przez prof. J.R.. Odmawiając jej charakteru dowodu w rozpatrywanej sprawie , Izba Skarbowa wskazała, że zawiera ona w swej treści recenzję zastosowanej metody badawczej, przy czym nie wypowiada się czy badania we wskazanym kierunku zostały sporządzone. Jeżeli pojawiły się wątpliwości co do jej zakresu, to należało je wyjaśnić, przeprowadzając dowód ze świadka, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Nadto organy podatkowe nie podjęły próby oceny opracowania, chociaż skarżący wyraził gotowość jego przekazania.

Nie można zapominać, iż istnienie opracowania, którego odbiorcą była Spółka C potwierdza wskazany przez Izbę Skarbową związek niniejszej sprawy z zawisłymi przed Sądem sprawami o sygnaturach akt I SA/Ka 1221 – 1224/03, wszczętymi skargami Spółki C. Otóż w odpowiedzi na skargę w sprawie o sygnaturze akt I SA/Ka 1224/03, dotyczącej decyzji Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w C. z dnia [...], nr [...], skierowanej do C Spółka Jawna A.B., B.B., w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2002 r., wskazano, że opracowanie zakupione od A.Ł. (faktura sprzedaży z dnia [...], nr [...]) zostało wyeksportowane do Chin. To zdarzenie przeczy przedstawionym na wstępie twierdzeniom Izby Skarbowej, iż opracowanie to nie istniało.

Zgodnie z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.), organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. W teorii prawa podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie, ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy. Rozumowanie, w wyniku którego organ ustala okoliczności faktyczne, powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23.01.2003 r. sygn. akt. I SA/Ka 2406/01 wraz z powołaną literaturą - ONSA z 2004 r., nr1, poz. 25).

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż ocena organów podatkowych wskazująca, że faktura wystawiona przez A. Ł. dniu [...], nr [...] na rzecz C Spółka Jawna A.B., B.B. z siedzibą w C., dotycząca sprzedaży opracowania " Analiza jakościowa i ilościowa potrzeb na naturalne jelita wieprzowe i naturalne jelita baranie na obszarze południowej Polski", dokumentuje czynność, która nie została dokonana - narusza zasadę swobodnej oceny dowodów. Zgromadzony bowiem materiał dowodowy nie daje podstawy do zanegowania istnienia takiego opracowania. Zatem uprawniony jest zarzut, że organy podatkowe, oceniając zgromadzone dowody uczyniły to w sposób dowolny.

Skład orzekający, nie będąc związany granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) uznał za konieczne, przed przystąpieniem do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, rozważyć (pominięty w skardze) aspekt prawidłowego udokumentowania zgromadzonych dowodów.

Choć nie można zarzucić organom podatkowym zaniechania działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, to jednak zgromadzony materiał dowodowy nie może być uznany za kompletny. Powyższe zastrzeżenie dotyczy twierdzenia organów podatkowych wskazującego, że Spółka Cywilna B była podmiotem gospodarczym nie istniejącym, bowiem w aktach sprawy przekazanych do Sądu brak jest przekonywującego dowodu potwierdzającego tę okoliczność, mającą zasadniczy wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Podkreślić należy, iż informacja zawarta w piśmie Ministerstwa Finansów z dnia [...], nr [...], zawiera jedynie wykaz podmiotów gospodarczych, które nie istnieją lub zaprzestały działalności gospodarczej, przy czym nie wskazano w niej na jakiej podstawie została sporządzona. Z kolei informacja o istnieniu decyzji nr [...], z dnia [...], mocą której wykreślono w/w Spółkę z Ewidencji Działalności Gospodarczej, prowadzonej przez Prezydenta Miasta P., została powzięta w trakcie rozmowy telefonicznej przeprowadzonej przez pracownika Urzędu Skarbowego w P., a kopii lub odpisu tej decyzji nie włączono do akt sprawy. Opisanym informacjom nie można przyznać statusu dokumentu urzędowego, a zarazem przyznania im znaczącej mocy dowodowej, wynikającej z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej – " dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Skoro okoliczność zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez wyżej wymienioną Spółkę stanowiła jeden z zasadniczych argumentów zaskarżonej decyzji, to należało ją należycie udokumentować.

Reasumując dotychczasowe rozważania Sąd uznał, iż w trakcie przeprowadzonego postępowania podatkowego nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nie udokumentowano należycie wszystkich okoliczności, mających istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy. Celem zobrazowania stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, organy podatkowe powinny uzupełnić materiał dowodowy o opracowanie, stanowiące przedmiot transakcji ze Spółką C i dokonać jego oceny z zachowaniem wymogów tajemnicy handlowej oraz o dowód z przesłuchania świadka prof. J.R. w zakresie przedmiotu sporządzonej przez niego oceny, a okoliczność zaprzestania działalności gospodarczej przez Spółkę B należycie udokumentować przez dołączenie do akt sprawy odpisu (kopii) stosownej decyzji.

W świetle przedstawionych wyżej naruszeń zasad postępowania dowodowego, a w szczególności nienależycie ustalonego stanu faktycznego, Sąd nie mógł się odnieść do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.

W sumie zatem, mając na uwadze całokształt okoliczności rozpatrywanej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270), uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku i orzekł o kosztach postępowania sądowego.