Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 3297/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 63 par. 3, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2015r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [..] października 2014 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 i art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2013 poz. 267 ze zm.) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. 2001 r. Nr 79 poz. 856 z późn. zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta [...] – Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] z dnia[...] kwietnia 2014 r. nr [...], odmawiającej A. T. przyznania zasiłku celowego na zakup okularów, pokrycie kosztów biletu miesięcznego ZTM, zakup leków, częściową opłatę bieżącego czynszu.

Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

A. T. w dniu 11 marca 2014 r., w trakcie przeprowadzania wywiadu środowiskowego złożyła ustny wniosek o przyznanie pomocy finansowej. W wyniku rozpoznania ww wniosku została wydana opisana na wstępie decyzja z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], którą odmówiono wnioskującej przyznania żądanej przez nią pomocy. Powyższą decyzję strona odebrała osobiście w dniu [...] kwietnia 2014 r, a następnie w dniu [...] września 2014 r. wniosła drogą elektroniczną do Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] pismo, w którym zaskarżyła "wszystkie decyzje od kwietnia b.r." wydane w stosunku do niej przez organ.

Odwołanie to zostało przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wraz z informacją, iż dotyczy on w sumie 14 decyzji wydanych w stosunku do strony we wskazanych w piśmie okresie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wydało opisane na wstępie postanowienie z dnia [...] października 2014 r. nr [...], stwierdzając, że A.T. złożyła odwołanie po upływie określonego w art. 129 § 2 kpa terminu 14 dni.

Postanowienie SKO stało się przedmiotem skargi A. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze tej skarżąca domagała się ustalenia dla niej stałej pomocy finansowej, informując jednocześnie o swojej trudnej sytuacji zdrowotnej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego przy czym zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako ppsa), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, jednakże z powodów niezależnych od poruszonych w jej treści. W ocenie Sądu rozpoznane przez SKO odwołanie skarżącej nie spełnia wymogów formalnych, co skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności postanowienia organu wydanego w związku z jego złożeniem.

Zgodnie z art. 63 § 1 kpa podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie lub za pomocą dalekopisu, telefaksu, poczty elektronicznej albo za pomocą formularza umieszczonego na stronie internetowej właściwego organu administracji publicznej, umożliwiającego wprowadzenie danych do systemu teleinformatycznego tego organu, a także ustnie do protokołu. Natomiast zgodnie z § 3 zd. 1 ww. przepisu, podanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Z akt administracyjnych nadesłanych przez organ do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę wynika bezspornie, że wniesione drogą elektroniczną odwołanie A. T. od decyzji wydanej przez Ośrodek Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] w dniu [...] kwietnia 2014 r., nie zostało przez nią podpisane. Brak podpisu stanowi brak formalny, który powinien zostać usunięty w trybie art. 64 § 2 kpa. Brak podpisu pod podaniem złożonym drogą elektroniczną można uzupełnić przez przesłanie podania przez wnoszącego i opatrzenia go bezpiecznym podpisem elektronicznym (art. 63 § 3a kpa) bądź też poprzez wniesienie tego podania w formie pisemnej opatrzonego podpisem własnoręcznym. Tymczasem organ odwoławczy nie wzywał skarżącej do uzupełnienia tego braku. W ocenie sądu, przy wydaniu kwestionowanego postanowienia doszło zatem do rażącego naruszenia przepisów procesowych, co w myśl art. 145 § 1 pkt 2 ppsa skutkować winno stwierdzeniem jego nieważności.

Zapadłe w sprawie postanowienie jako wydane w związku z pismem (odwołaniem), które nie zostało podpisane narusza zatem przepis art. 63 § 3 kpa i w ocenie Sądu naruszenie to należy kwalifikować jako rażące. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wtedy, gdy treść orzeczenia pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owe orzeczenie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następstwie rozpoznania odwołania, które obarczone było istotnym brakiem formalnym, wyłączającym skuteczność prawną tego "pisma".

Wobec stwierdzenia przez Sąd w niniejszej sprawie rażącego naruszenia prawa przez organ II instancji, spełniona została przesłanka umożliwiająca rozpatrzenie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym - w postępowaniu uproszczonym. Zgodnie bowiem z treścią art. 119 pkt 1 ppsa sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 kpa lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 119 pkt 1 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.