Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 1552/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176, art. 183
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Mirella Łent, Protokolant Izabela Dalkowska-Jóźwiak, , po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 393/19 w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 20 września 2018 r., nr 2401-ICK.4103.26.2018.2 2401-18-149984 w przedmiocie kary porządkowej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 393/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: "WSA") oddalił skargę A. K.(dalej: "Skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: "Dyrektor") z dnia 20 września 2018 r. w przedmiocie kary porządkowej, działając na art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej jako: "p.p.s.a."). Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku Skarżąca zaskarżyła go w całości wnosząc o "jego zmianę i uchylenie zaskarżonych postanowień zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa poprzez niewłaściwe, tj. nie zastosowanie przepisu art. 175 -176 k.p.k. w zw. z art 196 & 2 ordynacji podatkowej ignorując niezbywalne i nienaruszalne prawa do odmowy odpowiedzi na zadane pytanie".

Skarżąca zażądała przeprowadzenia rozprawy.

Dyrektor w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało ją oddalić.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w tej sprawie nie zachodzi. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej należy wyjaśnić, że rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Wymaga to zatem prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, a więc konieczność m.in. precyzyjnego wskazania konkretnych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego ten środek zaskarżenia zostały naruszone.

Tymczasem, odnosząc te uwagi do sformułowanych zarzutów należy zauważyć, że w początkowej części zarzutów skargi kasacyjnej, jej autor zaskarżając wyrok WSA w całości wniósł o "jego zmianę i uchylenie zaskarżonych postanowień zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa poprzez niewłaściwe, tj. nie zastosowanie przepisu art. 175 -176 k.p.k. w zw. z art 196 & 2 ordynacji podatkowej ignorując niezbywalne i nienaruszalne prawa do odmowy odpowiedzi na zadane pytanie".

Należy zauważyć, że z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika, iż skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wymóg przytoczenia podstaw kasacyjnych oznacza konieczność precyzyjnego określenia kwestionowanych przepisów prawa podatkowego wraz z ich przyporządkowaniem do odpowiedniego typu, tj. przepisów materialnych, czy też przepisów postępowania.

Wskazany wymóg przytoczenia podstaw kasacyjnych oznacza konieczność przywołania przepisów prawnych, mających w sprawie zastosowanie. Tymczasem Skarżąca nie formułuje nawet zarzutu naruszenia jakiegokolwiek naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., i ich odpowiedniego powiązania z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm.; dalej "o.p."). Skarżąca wprawdzie powołała przepis art. 196 § 2 o.p., ale nie wskazała na czym polegało naruszenie przepisu zawartego w tej jednostce redakcyjnej. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości kasacyjnie dokonania kontroli prawidłowości wydanego przez WSA zaskarżonego wyroku oraz wydanych rozstrzygnięć przez organy podatkowe. Treść i forma skargi kasacyjnej w istocie uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zajęcie merytorycznego stanowiska w sprawie.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu z tytułu świadczonej pomocy prawnej Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach zgodnie z właściwością, stosownie do art. 258 - 261 p.p.s.a.

Mirella Łent Dominik Gajewski Sławomir Presnarowicz (spr.)