Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1877/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia WSA del. Hieronim Sęk, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. Z. S.A. z siedzibą w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Gl 119/13 w sprawie ze skargi G. Z. S.A. z siedzibą w Z. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 8 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. Z. S.A. z siedzibą w Z. na rzecz Ministra Finansów kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I FSK 1877/13

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygnaturze akt III SA/Gl 119/13, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 1270), dalej p.p.s.a., oddalił skargę G. SA na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 8 października 2012 roku w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie możliwości przechowywania kopii faktur w formie elektronicznej.

1. Interpretacja indywidualna Ministra Finansów Spółka jest wiodącym producentem piwa w Polsce. Odbiorcami produktów Spółki są podmioty z terenu całej Polski, a także podmioty zagraniczne. Konsekwencją utrzymywania stosunków handlowych z wieloma kontrahentami jest konieczność wystawiania znacznej ilości faktur dokumentujących sprzedaż dokonywaną przez Spółkę, w tym również faktur zaliczkowych, korygujących i innych, których wystawianie reguluje ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – zwana dalej ustawą o VAT) oraz rozporządzenie Ministra Finansów z 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 ze zm. – dalej zwane rozporządzeniem). W związku z powyższym Spółka postawiła pytanie: Czy w przypadku wystawiania przez Spółkę faktur możliwe jest przechowywanie przez Spółkę kopii faktur w systemie księgowym, w którym dokumenty te zostały wystawione, tj. bez konieczności drukowania i magazynowania papierowych kopii faktur?

Prezentując własne stanowisko Spółka stwierdziła, że zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy. Natomiast szczegółowe regulacje są zawarte w rozporządzeniu, z którego wynika, że faktury i faktury korygujące wystawiane są, co najmniej w dwóch egzemplarzach, przy czym oryginał otrzymuje nabywca, a kopię

zatrzymuje sprzedawca (§ 19 ust. 1). Oryginały, kopie faktur oraz faktury korygujące, a także duplikaty tych dokumentów podatnicy są zobowiązani przechowywać do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (§ 21). Dokumenty te przechowuje się w oryginalnej postaci, w podziale na okresy rozliczeniowe i w sposób pozwalający na ich odszukanie. Brzmienie tych przepisów nie nakłada na podatnika obowiązku przechowywania wystawionej kopii faktury w postaci materialnej (papierowej), co oznacza, że obowiązek jest spełniony w sytuacji, gdy Spółka przechowuje kopie w systemie księgowym. Powołując się na przepisy Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L 2006, Nr 347, poz. 1 ze zm.- dalej zwana Dyrektywą VAT) - art. 218, art. 232, art. 244, art. 246 i art. 247 ust. 2 - uznała, że Dyrektywa VAT również nie wprowadza wymogu drukowania kopii faktur i przechowywania ich w formie papierowej.

Minister Finansów, wydał w dniu 23 czerwca 2010r. interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Cytując przepisy art. 106 ust. 1 ustawy VAT i § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia wskazał, że faktury i faktury korygujące powinny być wystawiane w formie materialnej, w liczbie, co najmniej dwóch egzemplarzy, dwie sztuki tego samego dokumentu, gdzie oryginał faktury i faktury korygującej powinien zawierać wyraz "ORYGINAŁ", a kopia faktury i faktury korygującej "KOPIA". Tak wystawione dokumenty w formie materialnej (oryginał i kopie faktur) w myśl § 21 ust. 1 ww. rozporządzenia, podatnicy są obowiązani przechowywać do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Poza tym § 21 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że dokumenty o których mowa w ust. 1 przechowuje się w oryginalnej postaci, w podziale na okresy rozliczeniowe i w sposób pozwalający na ich łatwe odszukanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 marca 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 2356/10 uchylił powyższą interpretację Ministra Finansów. Analizując regulacje krajowe i unijne w przedmiotowym zakresie oraz powołując się na wyrok z 3 listopada 2009 r. sygn. akt I FSK 1169/08 Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził, że sama Dyrektywa nie uzależnia obowiązku przechowywania kopii faktur w takiej samej formie, w jakiej są wysyłane, gdyż jedynie uprawnia ona same państwa członkowskie do wprowadzenia w prawie krajowym takich obostrzeń, co do uzależnienia formy przechowywania faktury od tego, w jakiej została ona wysłana lub udostępniona. Z samego przepisu obowiązującego aktualnie § 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów nie wynika, aby ograniczenia co do formy, w jakiej mają być przechowywane faktury VAT związane było ze sposobem ich przesłania do nabywcy czy też udostępnienia. Literalne odczytanie tego zapisu nie prowadzi zaś do prezentowanego w skarżonej interpretacji przez organ wniosku, że skoro wystawiona została faktura w określonej formie papierowej, to w tej samej formie musi być też przechowywana jej kopia. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że wymogiem przechowywania kopii faktury jest zachowanie jej oryginalnej postaci, a ten warunek spełnia także przechowywanie faktury w formie elektronicznej, tj. niemodyfikowanego pliku tekstowego, pozwalającego na każdorazowe odtworzenie formy papierowej na żądanie organu podatkowego, w jej oryginalnej postaci. W konsekwencji powyższego, w interpretacji z dnia 8 października 2012 r. Minister Finansów, stwierdził, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 15 kwietnia 2010r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości przechowywania kopii faktur w formie elektronicznej jest prawidłowe. Organ przywołując przepisy art. 106 ust. 1 ustawy VAT, § 19 ust. 1 i 2, § 21 ust. 1 i 2 rozporządzenia oraz Dyrektywy VAT skonkludował, że norma wyrażona w jej art. 247 ust. 2 zgodnie, z którą aby zapewnić spełnienie warunków z art. 246 tj. zapewnienie autentyczności pochodzenia, integralności treści faktur, a także ich czytelności - państwo członkowskie może wymagać przechowywania faktur w oryginalnej postaci, w jakiej zostały przesłane lub udostępnione, zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej. W przypadku przechowywania faktur za pomocą środków elektronicznych, może ono także wymagać, by przechowywane były również dane gwarantujące autentyczność pochodzenia i integralność treści każdej faktury, zgodnie z art. 246 akapit pierwszy. Organ stwierdził, że nie ma normatywnych przeszkód do istnienia "mieszanego" systemu wysyłania i przechowywania faktur tzn. takiego, gdzie faktura była wystawiana w formie papierowej, a jej kopia w formie elektronicznej. Wymogiem przechowywania kopii faktury, jest zachowanie jej oryginalnej postaci gwarantującej autentyczność pochodzenia i integralność treści, a ten warunek spełnia także przechowywanie faktury w formie elektronicznej, tj. niemodyfikowanego pliku tekstowego, pozwalającego na każdorazowe odtworzenie formy papierowej na żądanie organu podatkowego, w jej oryginalnej postaci. Pismem z dnia 12 października 2012 r. Spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając z upoważnienia Ministra Finansów, stwierdził brak podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w wydanej interpretacji przepisów prawa podatkowego. 2. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyniku przeprowadzenia sądowej kontroli objętej skargą interpretacji uznał, że nie narusza ona prawa. Wskazał, że art. 153 p.p.s.a. stanowi, że organ związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez sąd administracyjny. Oceniając więc zakres związania organu wyrokiem WSA z dnia 9 marca 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 2356/10 należało mieć na względzie, że dokonana w nim wykładnia prawa obejmuje zarówno ustalony stan faktyczny opisany we wniosku jak i prawo materialne oraz prawo procesowe. W konsekwencji więc przedstawiona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykładania przepisów, na mocy art. 153 p.p.s.a., wiązała organ interpretacyjny przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, jednocześnie pośrednio wyznaczała kształt prawidłowej oceny ustaleń stanu faktycznego, a zatem organ rozpoznający sprawę ponownie nie mógł dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania poprzedniej skargi Spółki. Sąd argumentował zatem, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając skargę G. S.A. na interpretację Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2010r. w wyroku z dnia 9 marca 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 2356/10 uchylił zaskarżoną wówczas interpretację, a na str. 13 uzasadnienia, odwołując się do przepisu § 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów, jednoznacznie wskazał, że nie wynika z niego, aby ograniczenia, co do formy, w jakiej mają być przechowywane faktury VAT związane były ze sposobem ich przesłania do nabywcy czy też udostępnienia. Dalej WSA podkreślił, że "literalne odczytanie tego zapisu nie prowadzi do prezentowanego w skarżonej interpretacji przez organ wniosku, że skoro wystawiona została faktura w określonej formie papierowej, to w tej samej formie musi być też przechowywana jej kopia. Wymogiem przechowywania kopii faktury jest zachowanie jej oryginalnej postaci, a ten warunek spełnia także przechowywanie faktury w formie elektronicznej, tj. niemodyfikowanego pliku tekstowego, pozwalającego na każdorazowe odtworzenie formy papierowej na żądanie organu podatkowego, w jej oryginalnej postaci." Zatem użycie powyższego sformułowania w uzasadnieniu obecnie ocenianej przez Sąd interpretacji przy stanie faktycznym, jaki przedstawiony został we wniosku z dnia 20 kwietnia 2010 r. nie stanowi dowolności działania organu ani naruszenia zasady prawomocności orzeczeń sądowych jak zarzuca to Spółka. Sam wnioskodawca wskazywał we wniosku, że "konieczność drukowania i przechowywania tak dużej ilości faktur rodzi oczywiste ryzyko nieumyślnych omyłek w odpowiednim ich ewidencjonowaniu i przechowywaniu. Z kolei przechowywanie kopii faktury w systemie księgowym Spółki skutkuje tym, że Spółka stale posiada dokładną kopię danej faktury i może w każdym momencie dokonać jej wydruku. Przechowywana w systemie kopia nie może być modyfikowana, stąd nie istnieje ryzyko, iż wydrukowana kopia różnić się będzie od oryginału". Sąd dodał, że w żadnym momencie Spółka nie wskazywała na konkretne pliki tekstowe i w tym też zakresie przedstawiony stan faktyczny nie był rozpatrywany. 3. Skarga kasacyjna W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca spółka zaskarżyła wskazany powyżej wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie art. 106 ustawy o VAT w związku z § 19 i § 23 rozporządzenia i błędne przyjęcie w uzasadnieniu, że "wymogiem przechowywania kopii faktury jest zachowanie jej oryginalnej postaci, gwarantującej autentyczność pochodzenia i integralność treści, a ten warunek spełnia także przechowywanie faktury w formie elektronicznej, tj. niemodyfikowanego pliku tekstowego, pozwalającego na każdorazowe odtworzenie formy papierowej na żądanie organu podatkowego w jej oryginalnej części".

Zarzucono dalej naruszenie art. 14e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 roku poz. 49) w związku z art. 14h, art. 14c § 1 w związku z art. 120, art. 121 § 1 tej ustawy poprzez uznanie, że nie nastąpiło naruszenie zasad prowadzenia postępowania podatkowego i wydanie interpretacji z dnia 8 października 2012 r. niezgodnie z treścią sformułowanego "stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) sprawy" oraz przedstawionym przez stronę skarżącą "własnym stanowiskiem w sprawie oceny zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego" opisanych we wniosku o wydanie interpretacji złożonym w dniu 20 kwietnia 2010 roku.

Wskazano też na naruszenie art. 7 i art. 83 konstytucji RP w związku z art. 170, art. 171 p.p.s.a. gwarantujących między innymi, że organy publiczne będą działać w granicach prawa i je przestrzegać, a także naruszenie zasady prawomocności orzeczeń sądowych.

W drugiej grupie zarzutów autor skargi kasacyjnej wskazał na uchybienie art. 146 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której zasługiwała ona na uwzględnienie, to jest w sytuacji, w której interpretacja powinna zostać uchylona, gdyż przy jej wydaniu organ naruszył art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzedstawienie kompletnego i przekonywującego uzasadnienia potwierdzającego nieprawidłowość stanowiska skarżącej przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji oraz oparcie uzasadnienia o błędny stan faktyczny i prawny sprawy.

Podniesiono też zarzut naruszenia art. 146 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której zasługiwała ona na uwzględnienie, to jest w sytuacji kiedy interpretacja powinna zostać uchylona, gdyż przy jej wydaniu organ naruszył art. 121 §7 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez nieodwołalnie się do wszystkich okoliczności stanu faktycznego, a także poprzez nierozstrzygnięcie istotnych wątpliwości interpretacyjnych na korzyść podatnika.

Zdaniem kasatora Sąd miał naruszyć też art. 146 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której zasługiwała ona na uwzględnienie, to jest w sytuacji, w której interpretacja powinna zostać uchylona, gdyż w jej wydaniu organ naruszył art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej oraz art. 14a, art. 14e § 1b Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie poglądów orzecznictwa sądowego i dotychczas wydanych interpretacji. Wskazując na powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 4. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W ocenie organu wyrok Sądu pierwszej instancji nie narusza prawa, a skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw ani zarzutów.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu.

5.2. Trzeba podkreślić, że dla oceny zarzutów skargi kasacyjnej niezwykle istotne jest to, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 9 marca 2011r., sygn. akt III SA/Gl 2356/10, uchylił poprzednią interpretację indywidualną Ministra Finansów.

Powyższą okoliczność wydania wyroku przez sąd pierwszej instancji autor skargi kasacyjnej w swym środku zaskarżenia całkowicie zbagatelizował. Zaskarżony zaś wyrok został wydany z uwzględnieniem dyspozycji przepisu art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W judykaturze przyjmuje się, że wskazania co do dalszego postępowania zawarte w orzeczeniu sądu administracyjnego podobnie jak ocena prawna zawarta w tym orzeczeniu stanowią postanowienia o wiążącym charakterze. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 r., II FSK 209/07). Przy czym zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w niezaskarżonym wyroku sądu I instancji, uchylającym zaskarżoną decyzję, wiąże nie tylko ten sąd oraz organ, lecz także Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od kolejnego wyroku wydanego w tej sprawie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2007 r., I FSK 857/06, OSP 2008, nr 11, poz. 119).

Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis ten nie wyłącza ze swojego zakresu sądu drugiej instancji. Wprawdzie sąd ten sprawuje nadzór nad działalnością wojewódzkich sądów administracyjnych w zakresie orzekania, ale tryb tego nadzoru wynika z ustaw, w szczególności z ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy tej ustawy przewidują środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych i od woli stron postępowania zależy, czy środki te zostaną uruchomione. Jeśli strona z takiego środka nie skorzysta i tym samym doprowadzi do uprawomocnienia się wyroku sądu pierwszej instancji, wówczas kwestie prawne przesądzone w takim orzeczeniu nie mogą być badane przez Naczelny Sąd Administracyjny przy okazji rozpoznawania skargi kasacyjnej na kolejny wyrok sądu dotyczący tej samej sprawy. Za takim rozumieniem skutków prawomocności orzeczenia przemawia nie tylko brzmienie art. 170 p.p.s.a., ale także względy wykładni systemowej związane z unormowaniem wynikającym z art. 153 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe działanie były przedmiotem zaskarżenia. Jeśli więc strona z taką oceną i wskazaniami się nie zgadza, to mimo uwzględnienia jej skargi powinna kwestionować za pomocą właściwych środków odwoławczych orzeczenie, w którym zawarta jest ocena prawna i wskazania, które uważa za niezgodne z prawem. Po uprawomocnieniu tego orzeczenia zawarte w nim stanowisko będzie wiążące nie tylko wobec organów wymienionych w art. 153 p.p.s.a., lecz również i wskazanych w art. 170 p.p.s.a. Niezgodne z zasadami porządku prawnego, obowiązującymi w demokratycznym państwie prawnym, do których zalicza się także pewność i stabilność stosunków prawnych, byłoby podważanie stanowiska zawartego w prawomocnym wyroku przy okazji rozpatrywania skargi kasacyjnej od innego wyroku, oczywiście przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym (zob. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2006 r., I FSK 505/05, CBOSA)

Związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozumieniu art. 153 powołanej ustawy oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku (zob. wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r., IV SA 527/97).

5.3. W związku z powyższym należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, wydając zaskarżony wyrok, miał obowiązek dostosowania się do oceny prawnej, wyrażonej we wcześniejszym wyroku tego sądu z dnia 9 marca 2011r. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wcześniejszego kasacyjnego wyroku jednoznacznie wskazał, że sama Dyrektywa faktycznie nie uzależnia obowiązku przechowywania kopii faktur w takiej samej formie, w jakiej są wysyłane, gdyż jedynie uprawnia ona same państwa członkowskie do wprowadzenia w prawie krajowym takich obostrzeń, co do uzależnienia formy przechowywania faktury od tego, w jakiej została ona wysłana lub udostępniona. Wskazał, że z samego przepisu obowiązującego aktualnie § 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów nie wynika, aby ograniczenia, co do formy w jakiej mają być przechowywane faktury VAT związane było ze sposobem ich przesłania do nabywcy czy też udostępnienia. Literalne odczytanie tego zapisu nie prowadzi zaś do prezentowanego w skarżonej interpretacji przez organ wniosku, że skoro wystawiona została faktura w określonej formie papierowej, to w tej samej formie musi być też przechowywana jej kopia. Podsumowując Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że wymogiem przechowywania kopii faktury jest zachowanie jej oryginalnej postaci, a ten warunek spełnia także przechowywanie faktury w formie elektronicznej, tj. niemodyfikowanego pliku tekstowego, pozwalającego na każdorazowe odtworzenie formy papierowej na żądanie organu podatkowego, w jej oryginalnej postaci. Na poparcie swych twierdzeń ten sąd odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r. sygn.. akt I FSK 1169/08.

Po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 marca 2011 r., III SA/Gl 2356/10, Minister Finansów wydał zaskarżoną interpretacje indywidualną z dnia 8 października 2012 r., w której w całości uwzględnił ocenę prawną sądu, wyrażoną w powyższym kasacyjnym orzeczeniu. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, dokonując kontroli legalności interpretacji indywidualnej, jak wcześniej wspomniano, kierował się przede wszystkim dyspozycją art. 153 p.p.s.a., dostosowując się do oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym wyroku kasacyjnym.

5.4. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej podniesiono szereg zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów procesowych. W ramach tych zarzutów nie podniesiono jednak naruszenia art. 153 p.p.s.a. W sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji, wydając zaskarżony wyrok, powołuje się na związanie oceną prawną wynikającą z kasacyjnego wcześniejszego wyroku, autor skargi kasacyjnej musi w swym środku odwoławczym wykazać przede wszystkim naruszenie tej normy prawnej. Należy w związku z tym zawrzeć twierdzenia, że sąd pierwszej instancji nie dostosował się do oceny prawnej lub wskazań w zakresie dalszego postępowania. Takich wniosków jednak nie zawiera rozpoznawana skarga kasacyjna.

5.5. W związku z powyższym wszystkie zarzuty naruszenia prawa materialnego są bezzasadne. Skoro bowiem kasator nie wykazał, że wykładnia tych przepisów jest sprzeczna z oceną prawną wyrażona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 marca 2011 r., zarzuty te są bezzasadne. Również z tych samych względów bezzasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

5.6. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

5.7. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej określono w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) w zw. § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013, poz. 490).