Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 481/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-09-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. i R. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. G. i R. G. - prowadzących działalność gospodarczą pn. [...] s.c. - jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia

[...] listopada 2015 r. Nr [...] o solidarnym wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie [...] nr [...] poza kasynem gry, tj. w lokalu Bar [...] przy ul. [...] w D.

W treści skargi reprezentujący skarżących pełnomocnik (radca prawny) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Dyrektora IC, a w razie jego nieuwzględnienia, przez Sąd. Uzasadniając wniosek powołał się na okoliczności wskazane w treści skargi, w szczególności brak jednolitego stanowiska w Służbie Celnej co do charakteru gier na urządzeniu oraz różną praktykę organu I instancji

w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego.

Zwrócono także uwagę na podobieństwo niniejszej sprawy do spraw rozpoznawanych przez inne sądy administracyjne, w których wstrzymywano wykonanie zaskarżonych decyzji oraz w których w wyniku uznania zasadności wniesionych skarg, uchylano zaskarżone decyzje wraz z poprzedzającymi je decyzjami organów I instancji.

Wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślono, że nie chodzi tylko o szkodę grożącą skarżącym, ale każdą inną, w tym także Skarbowi Państwa w związku z wypłatą w razie przegranej pobranych kar.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] Dyrektor IC odmówił wstrzymania wykonania swej decyzji z dnia [...] lutego 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: P.p.s.a.), sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z ukształtowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowym stanowiskiem, nie chodzi tutaj o zwykłe następstwa wykonania decyzji, lecz dodatkowe konsekwencje

w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie mogą wyniknąć z wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi. Stosownie m.in. do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt II OZ 131/08, obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, który powinien przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne.

W tym kontekście wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący (ich pełnomocnik) mimo obowiązku wynikającego dla nich ze wskazanej regulacji, w żaden sposób nie uprawdopodobnili spełnienia wymienionych w niej przesłanek. Poza ogólnymi twierdzeniami nawiązującymi do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie zostało wykazane, jakie negatywne skutki związane z zapłatą nałożonej kary mogą dla nich wyniknąć

z wykonania decyzji przed rozstrzygnięciem skargi przez Sąd. We wniosku nie zawarto jakichkolwiek informacji nt. ich sytuacji finansowej i majątkowej, nie przedłożono również żadnych dokumentów na potwierdzenie, że zapłata kary pieniężnej przekracza ich możliwości i nie będzie się mogła odbyć chociażby bez powodowania realnego zagrożenia dla kontynuowania prowadzonej działalności gospodarczej lub pozbawi ich koniecznych środków utrzymania.

Znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków względem skarżących nie sposób przy tym wywodzić z orzeczeń wydawanych przez inne sądy, nawet jeżeli zapadały one w tożsamych przedmiotowo sprawach. Okoliczność ta nie należy bowiem do ustawowych przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Bez znaczenia dla rozpoznania wniosku pozostają także twierdzenia nawiązujące do argumentacji skargi, potwierdzające – w ocenie strony skarżącej – jej zasadność. Ich uwzględnienie wkraczałoby bowiem w merytoryczną ocenę wydanych w sprawie decyzji, co na obecnym etapie postępowania nie jest dopuszczalne.

Zamierzonego przez stronę skarżącą skutku nie może również odnieść powoływanie się na potencjalną odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa wynikającą z możliwości uwzględnienia skargi i konieczności zwrotu pobranych kar, gdyż zawarte w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki odnoszą się wyłącznie do strony skarżącej, wnioskującej o wstrzymanie (kary pieniężne ze swej istoty mają charakter świadczenia odwracalnego).

W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak

w sentencji postanowienia.