Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 422/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 4, art. 2 ust. 1 pkt 1-3, art. 4 ust. 1 pkt 1-3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 5 ust. 1 pkt 1-3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Starszy asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2017r. sprawy ze skargi L. W.-P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Bd 42217

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. Prezydent G. ustalił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015r. w wysokości [...] zł.

W złożonym odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości. Skarżąca nie zgodziła się z ustaleniem, że cała nieruchomość położona

w G. przy ul. [...] jest wykorzystywana w działalności gospodarczej

i w związku z tym podlega opodatkowaniu według najwyższej stawki.

Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...]. złożono

w Urzędzie Miejskim w G. informację w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 dotyczącą nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], którą uzasadniono złożonym wnioskiem o zmianę przeznaczenia pomieszczeń. Przedmiotowa informacja przedstawiała inny stan faktyczny niż przyjęty do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego na 2014r. Różnica dotyczyła zmniejszenia powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o 11.044 m2 (wykazanych jako grunty "pozostałe") oraz zmniejszenia powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o 1.747,65 m2 (wykazanych jako budynki "pozostałe" o powierzchni użytkowej 1.566,20 m2 i budynki mieszkalne o powierzchni użytkowej 181,45 m2).

Skarżąca w trakcie postępowania wyjaśniła, że złożyła w Urzędzie Miejskim w G. wnioski o dokonanie zmiany przeznaczenia pomieszczeń biurowych na cele mieszkalne oraz w zakresie nadbudowy budynku z nową funkcją - noclegowe pokoje służbowe z wspólnym zapleczem sanitamo-socjalnym. Organ natomiast stwierdził, że z ewidencji gruntów i budynków nie wynika, iż nastąpiła zmiana dla przedmiotowej nieruchomości w zakresie zmiany funkcji budynków pomiędzy stanem na dzień [...]. i [...]. W tym zakresie organ wskazał, że wnioski o dokonanie zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń nie zostały uwzględnione, albowiem z informacji zawartej w piśmie Wydziału Budownictwa i Planowana Przestrzennego Urzędu Miejskiego w G. wynika, że wniosek o zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń magazynowych na noclegowe pokoje służbowe ze wspólnym zapleczem sanitamo-socjalnym pozostawiono bez rozpatrzenia (z uwagi na nie przedłożenie w wymaganym terminie stosownych dokumentów), a w zakresie wniosku o zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń biurowych na lokale mieszkalne Prezydent G. wydał w dniu [...]. decyzję, w której wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych.

Kolegium podało, że organ podatkowy ustalił na podstawie Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczpospolitej Polskiej, że skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej. Jednocześnie ustalono, iż w dniu

[...]. została zawarta umowa najmu pomiędzy "P. " Spółka z o.o.

z siedzibą w B., ul. [...] ("Zarządcą"), reprezentowaną przez Prezesa - J. P. a L. W.-P. zam. [...]

w G. ("Oddającym w zarząd"), na podstawie której skarżąca przekazała Spółce "P." całą nieruchomość przy ul. [...] o powierzchni 11.800 m2

z obiektami technicznymi od dnia [...]. na cele produkcyjne, magazynowe oraz usługowe.

W ocenie organu odwoławczego, z zapisów wskazanej umowy wynika, że skarżąca nie oddała w zarząd Spółce "P." przedmiotowej nieruchomości, ale faktycznie między stronami zawarta została umowa najmu. W tym zakresie organ podał, że Spółka "P.", tytułem korzyści wynikających z wynajmu, obowiązana jest wpłacić stronie, jako właścicielowi, zryczałtowaną kwotę [...]zł rocznie, z tytułu pobieranych korzyści wynikających z wynajmu. O uznaniu Spółki "P." za posiadacza zależnego świadczy analiza całej umowy z dnia [...].

W konsekwencji, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że przedsiębiorca wykorzystujący grunty osoby fizycznej do prowadzenia działalności gospodarczej nie będzie podatnikiem. To ta osoba fizyczna jest podatnikiem, płacącym podatek od gruntu wykorzystywanego przez przedsiębiorcę, a więc wg najwyższych stawek. Zdaniem organu, dokonując analizy zapisów ww. umowy, Prezydent G. doszedł do trafnych wniosków, że pomimo, iż skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej, to pozostawanie całej nieruchomości w posiadaniu zależnym podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (Spółki "P.") uzasadnia zastosowanie do opodatkowania stawki podatku od nieruchomości właściwych dla przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym zakresie organ powołał się na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014r., poz. 849 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.".

Mając powyższe na uwadze, Kolegium stwierdziło, że do opodatkowania nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] w 2015r. organ podatkowy prawidłowo przyjął: 11.804 m2 powierzchni gruntów związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej, 2.215,00 m2 powierzchni użytkowej budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz [...] zł wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przyjęta do opodatkowania powierzchnia gruntów jest zgodna z ewidencją gruntów

i budynków oraz łącznie z powierzchnią gruntów wynikającą z informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej w Urzędzie Miejskim w G. w dniu

[...]. Powierzchnia użytkowa budynków lub ich części została ustalona

w trakcie kontroli podatkowej i wynosi 2.215 m2. Ponadto powierzchnia użytkowa odpowiada łącznej powierzchni zadeklarowanej do opodatkowania w ww. informacji

w sprawie podatku od nieruchomości na 2015 r. (181,45 m2 + 467,35 m2 + 1.566,20 m2). Wartość budowli ustalono z kolei na podstawie operatu szacunkowego z dnia

[...]. (wykazana również w przedmiotowej informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2015r.).

W zakresie opodatkowania nieruchomości położonej w G. przy

ul. [...] przyjęto, stosownie do złożonej w dniu [...]. informacji

w sprawie podatku od nieruchomości na 2011r., następujące dane: 1.008 m2 powierzchni gruntów "pozostałych", 301,10 m2 powierzchni użytkowej budynków lub ich części mieszkalnych. Skarżąca nie kwestionowała ustaleń organu podatkowego w tej części.

W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.), dalej: "O.p." poprzez całkowite zignorowanie podnoszonych argumentów przemawiających za wszczęciem postępowania oraz art. 81 § 1 O.p. poprzez bezzasadne pominięcie przepisu pozwalającego podatnikowi na złożenie korekty deklaracji podatkowej. Skarżąca nie zgodziła się z przyjęciem przez organy w wydanych decyzjach, że przedmiotowa nieruchomość była wynajmowana. Zdaniem skarżącej, Spółka "P.", jak

i wcześniej Spółka F. T., jedynie administrowały przedmiotową nieruchomością. Strona w skardze szeroko uzasadniała swoje stanowisko w oparciu

o treść art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i wymienioną w tym przepisie przesłankę nowych okoliczności faktycznych, którą odniosła do złożonej korekty deklaracji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 718, t.j.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył.

Na początek WSA uznał, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy i nie budził wątpliwości Sądu. Poza sporem pozostaje stan (wielkość oraz wartość) gruntów i budynków oraz pozostaje to, że nie nastąpiła zmiana dla nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] w zakresie zmiany funkcji budynków pomiędzy stanem na dzień [...] r. i [...] r., a wnioski

o dokonanie zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń, na które powołała się Strona nie zostały uwzględnione, bowiem to wynika z ewidencji gruntów i budynków, nie podważanego protokołu przebiegu kontroli podatkowej, protokołu oględzin i operatu szacunkowego. Przedmiotem opodatkowania (spornym) była działka nr [...], opis użytków: inne tereny zabudowane (Bi) o powierzchni 0.0214 ha, działka nr [...], opis użytków: inne tereny zabudowane (Bi) o powierzchni 1.1590 ha, budynki oznaczone

o funkcji: budynki przemysłowe, liczba kond. nad/pod - 1/0, pow. zabudowy - 525 m2, inne budynki niemieszkalne, liczba kond. nad/pod - 1/0, pow. zabudowy -23 m2, budynki przemysłowe, liczba kond. nad/pod - 1/0, pow. zabudowy – 192 m2, zbiorniki, silosy i budynki magazyn., liczba kond. nad/pod - 1/0, pow. zabudowy - 78 m2, budynki przemysłowe, liczba kond. nad/pod - 1/0, pow. zabudowy - 1.123m2,

Bezspornie też podatnik - L. W.-P. nie prowadziła działalności gospodarczej.

Spór dotyczy zmniejszenia powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o 11.044 m2 (wykazanych jako grunty "pozostałe") oraz zmniejszenia powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o 1.747,65 m2 (wykazanych jako budynki "pozostałe"

o powierzchni użytkowej 1.566,20 m2 i budynki mieszkalne o powierzchni użytkowej 181,45 m2).

Zdaniem skarżącej, co ustalono na rozprawie przeprowadzonej

w Samorządowym Kolegium Odwoławczym oraz wyjaśnieniach pełnomocnika na piśmie z dnia [...]., zawarto umowę z dnia [...]., pomiędzy "P." Spółka z o.o. "Zarządcą" a L. W.-P. "Oddającym w zarząd", w wyniku której Spółka z o.o. jedynie zarządza w imieniu właścicielki całą nieruchomością, działa w jej imieniu i na jej rzecz. Zbiera czynsze dzierżawne, z tej kwoty naprawia i rekonstruuje nieruchomość, stała kwotę płaci podatniczce, a reszta jest jej zyskiem.

Zdaniem organu pomimo, że L. W.-P. nie prowadzi działalności gospodarczej, to pozostawanie całej nieruchomości w posiadaniu zależnym podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (Spółki "P.") uzasadnia zastosowanie do opodatkowania stawki podatku od nieruchomości właściwych dla przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

WSA wyjaśnia, że postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy

w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego.

Materialne ramy prawne sporu wyglądają w ten sposób, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. z 2014r., poz. 849 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.", grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych; a działalność gospodarcza, to działalność zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły (art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.

o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2015r., poz. 584 j.t.).

Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych,

z zastrzeżeniem ust. 3, który nie znajduje obecnie zastosowania (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Dla wyjaśnienia należy wskazać, że podatnikiem jest posiadacz, jeżeli jest posiadaczem samoistnym (art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.), co jednak, bezsprzecznie, nie ma zastosowania w sprawie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi: dla gruntów – powierzchnia, dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa

w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Co istotne w sprawie, dla określenia wysokości stawek decydującym jest to, czy opodatkowanymi są grunty zaliczające się do gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, i to bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów; budynki zaliczające się do budynków lub ich części związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a i pkt 2 lit b u.p.o.l.).

Zatem stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a i pkt 2 lit. b u.p.o.l., w zaistniałym sporze istotnym staje się prawidłowość ustalenia, czy przedmioty opodatkowania były "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Nie ma znaczenia "zajęcie", jakie ustawodawca odniósł do budynków mieszkalnych czy ich części, bo jak już wcześniej wskazano, próby przekształcenia budynków na budynki mieszkalne zakończyły się jedynie na wniosku, nie popartym żadnymi, żądanymi przez właściwe organy, dokumentami.

Analiza językowa art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., pozwala na stwierdzenie, iż po to by uznać grunty, budynki i budowle za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, wystarczy ustalić, że pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, co oznacza, że ustawodawca nie zawarł wymogu, by przedsiębiorcą był podatnik. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku

z 16 maja 2017r., II FSK 1123/15, wskazał, co pozostaje zbieżne z dotychczasowym orzecznictwem, iż nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., jeżeli jest posiadana przez osobę działającą w charakterze przedsiębiorcy, tj. jest elementem przedsiębiorstwa lub może być uznana za związaną z tym przedsiębiorstwem, jest w jakikolwiek sposób wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, może być wykorzystana na ten cel. Uznał, że o gospodarczym przeznaczeniu nieruchomości przesądza jej ujęcie w prowadzonej ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych czy zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości. Jak stwierdził, nie są to jednak jedyne kryteria decydujące o takiej kwalifikacji gruntu lub budynku. Do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj powodują, że mogą być one wykorzystywane na ten cel. Zaznaczył, że warunków takich nie spełnia nieruchomość (budynek, grunt) przeznaczona na realizację niegospodarczych, osobistych ("prywatnych") celów życiowych osoby fizycznej.

W ocenie WSA ustalenia w zakresie podpadnięcia skarżącej pod hipotezę

(a w konsekwencji i dyspozycję) określonej wcześniej normy materialnego prawa podatkowego zostały dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r. poz. 613) – dalej jako: "O.p."), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 122 i 187 § 1 O.p.). Organ rozpatrzył zarówno poszczególne dowody z osobna, jak również we wzajemnej łączności i ustosunkował się do różnic w zebranych dowodach. Mógł kierować się nie tylko wiedzą, ale i doświadczeniem życiowym i jego rozumowanie było zgodne

z prawidłami logiki.

Nie podważonym pozostaje fakt, iż w sprawie opodatkowano inne tereny zabudowane (Bi), budynki przemysłowe, inne budynki niemieszkalne, zbiorniki, silosy

i budynki magazynowe. Niewątpliwie pomieszczenia były posiadane przez przedsiębiorców, którzy płacili czynsz. Bezsprzecznie umowa, na jaką powołuje się skarżąca ma taką treść, że zgodnie z § 1 umowy przekazała Spółce P. całą nieruchomość przy ul. [...] o powierzchni 11.800 m2 z obiektami technicznymi od dnia [...]., na cele produkcyjne, magazynowe oraz usługowe. "Zarząd", o jakim mowa w tym dokumencie to również działalność gospodarcza, chociażby usługowa. Kontrahent w sposób zorganizowany i ciągły wykonywał określone czynności, które przynosiły mu zysk. Zatem rację ma organ przyjmując, że nieruchomość była posiadana przez osobę działającą w charakterze przedsiębiorcy, tj. jest elementem przedsiębiorstwa lub może być uznana za związaną

z tym przedsiębiorstwem. Nieruchomość była wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej tak przez wynajmujące podmioty jak i samego "zarządzającego" (nie była przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym). Niewątpliwie posiadała też cechy faktyczne pozwalające na wykorzystanie na cel gospodarczy, bowiem była wynajmowana przez dalszych przedsiębiorców. Z pewnością nie była przeznaczona na realizację niegospodarczych, osobistych ("prywatnych") celów życiowych osoby fizycznej. Nie zmienia tego fakt, iż właściciel (skarżąca) nie prowadziła działalności gospodarczej (brak zorganizowania), gdyż jak wcześniej wyjaśniono, ustawodawca dla zastosowania stawek z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a i pkt 2 lit b u.p.o.l. nie wymaga by to podatnik był przedsiębiorcą.

Nie ma racji skarżąca odwołując się do tego, że P. była zależna

w swych działaniach od jej decyzji i tym samym nie posiadała nieruchomości. Nie należy zapominać, że w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., ustawodawca nie odwołuje się do posiadania w znaczeniu cywilnoprawnym, a i to zostało objęte szeroko (Księga Druga, Tytuł IV Kodeksu Cywilnego). Jednocześnie trudno nie przyznać racji organowi, który odwołuje się do najmu (art. 659 § 1 KC). Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony,

a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Te cechy istotne zawiera umowa z [...]. Jak wskazano w § 3 zarządca zobowiązany jest wypłacić właścicielowi nieruchomości zryczałtowaną kwotę [...]zł (czynszu) rocznie z tytułu pobieranych przez zarządcę korzyści wynikających z umowy wynajmu. Niezależnie od wyżej wskazanej kwoty zarządca dokonuje spłat obciążających nieruchomość kredytami hipotecznymi i zobowiązany jest ponosić koszty bieżących remontów by utrzymać nieruchomość w stanie nie pogorszonym. Zgodnie z § 2 tejże umowy wszystkie umowy i aneksy zawarte przez J. P. a wcześniej przez J. S. w czasie sprawowania czynności Zarządu na nieruchomości przy

ul. [...] od dnia [...] r. zachowują moc prawną w zakresie dochodzenia należności dotyczących korzystania z nieruchomości. Jak wskazano bowiem, niniejsza umowa jest kontynuacją poprzednich umów. Ponadto, zgodnie z § 4 ww. umowy Spółka P., działając w imieniu i na rzecz L. W.-P. może oddać przedmiot umowy w całości lub jego części do odpłatnego użytkowania

w wynajem osobie trzeciej. W celu dostosowania nieruchomości do potrzeb zgłaszających się najemców, Spółka może dokonywać ulepszeń i nakładów przekraczających zakres remontów bieżących.

W takim wypadku należało ją uznać za posiadacza nieruchomości.

Jednocześnie stosownie do art. 667 § 1 KC, bez zgody wynajmującego najemca nie może czynić w rzeczy najętej zmian sprzecznych z umową lub

z przeznaczeniem rzeczy. Zatem i w tym wypadku nie można doszukiwać się sprzeczności oceny prawnej stosunku jaki łączył skarżącą z P.. W. stawek, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 lit. b i pkt 3 u.p.o.l. jest ściśle związana z rodzajem wykorzystywania danej nieruchomości przez posiadacza, a to

w sprawie nie budzi wątpliwości jako związane z działalnością gospodarczą. Niewątpliwie nastąpiło przekazanie nieruchomości na cele produkcyjne, magazynowe oraz usługowe, nieruchomość nadawała się do tego i tak też ostatecznie ją wykorzystywano.

Dlatego też w ocenie Sądu, organ odwoławczy nie naruszył prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 p.p.s.a. Trafnie dostrzegł, iż z umowy z dnia [...]. wynika, iż cała nieruchomość (grunty, budynki i budowle) objęta przedmiotową umową przeznaczona jest na cele produkcyjne, magazynowe oraz usługowe i tym samym cechy faktyczne przedmiotowej nieruchomości powodują, że może być ona wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, a de facto nieruchomość była i jest wykorzystywana, mając na uwadze zapisy § 2 o zachowaniu w mocy prawnej wszystkich umów i aneksów zawartych od dnia [...] r. w zakresie dochodzenia należności dotyczących korzystania z nieruchomości, do prowadzenia działalności gospodarczej. Prawidłowo oceniono, iż możliwość wykorzystywania

w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez P. (z dopuszczalnym dalszym wynajęciem na rzecz osób trzecich) całej nieruchomości przy ul. [...] w G. świadczy o tym, iż został spełniony warunek wystarczający do uznania, że przedmiotowa nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Uzasadnionym jest wskazanie, że wystarczającym warunkiem jest konieczność wykorzystywania danej nieruchomości, choćby w sposób pośredni, dla celów przedsiębiorstwa.

Zatem nie ma racji skarżąca zarzucając naruszenie art. 81 § 1 O.p., gdyż ten daje prawo do skorygowania deklaracji, niemniej ostateczne jej przyjęcie musi opierać się na tym, że odzwierciedla stan faktyczny i jest zgodna z prawem. Jednocześnie za całkowicie bezzasadne należało uznać wywody poczynione co do wznowienia postępowania, gdyż sprawę rozpoznano w trybie zwykłym. Tymczasem wznowienie postępowania jest trybem nadzwyczajnym, nie mającym zastosowania obecnie.

Mając na względzie powyższe, stosownie do art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.