Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1767/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Barbara Pasternak AWSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2006 r. sprawy ze skargi J.F. na decyzję Wojewody [...] z dnia 3 czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie przeniesienia pozwolenia na budowę postanawia umorzyć postępowanie sądowe


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta N., wykonując kompetencje starosty, decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r. nr "1/98" znak [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J.F. pozwolenie na budowę obejmujące: budynek salonu samochodowego z serwisem oraz instalacje wodno-kanalizacyjne z przyłączem centralnego ogrzewania, wentylacji mechanicznej, elektryczna wewnętrzna i przełożenia linii telefonicznej na działce nr "1" w N. przy ul. T. (akta sprawy, karta nr 1-3).

Prezydent Miasta N., decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r., działając na podstawie art. 154 § 2 i art. 155 k.p.a. oraz art. 40 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane, na podstawie wniosku H.S. i K.S. działających jako spółka jawna "S." z siedzibą w N., przeniósł decyzję nr "1/98" znak [...] błędnie podając datę jej wydania na dzień 4.05.2001 r., zatwierdzającą projekt budowlany dla inwestycji pod nazwą budowa budynku salonu samochodowego z serwisem oraz instalacjami na działce nr "1" w N. przy ul. T., na rzecz H.S. i K.S., wspólników spółki cywilnej "S." z siedzibą w N. (akta sprawy, karta nr 4).

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że dotychczasowy właściciel działki nr "1" J.F. przeniósł własność tej działki na rzecz H.S. i K.S. i ta okoliczność wynika z aktu notarialnego.

W dniu 24 kwietnia 2002 r. odwołanie od tej decyzji wniósł J.F., wskazując, że nie sprzedał projektu budowlanego, praw do tego projektu oraz uzgodnień (akta sprawy, karta nr 5).

Wojewoda [...], działać jako organ odwoławczy, decyzją z dnia 3 czerwca 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu wskazał, że z materiału dowodowego (aktu notarialnego) zgromadzonego w tej sprawie wynika utrata przez dotychczasowego właściciela działki nr "1" do niej prawa. Nowi właściciele nabyli prawa zarówno do terenu, jak i będących w budowie obiektów realizowanych na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...].05.2002 r. znak [...] (akta sprawy, karta nr 8).

Wyjaśniono, że projekt budowlany jest częścią pozwolenia na budowę i poza oceną organów administracji pozostają kwestie związane z przeniesieniem praw majątkowych, natomiast jedynym i wyłącznym właścicielem praw autorskich do projektu budowlanego jest autor tego projektu na podstawie Prawa autorskiego.

Decyzję organu odwoławczego otrzymał J.F. w dniu 5 czerwca 2002 r. i w dniu 4 lipca 2002 r. wniósł na nią skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie. W skardze podniesiono, że skarżący nie sprzedał projektu budowlanego i praw do tego projektu, a także żadnych uzgodnień. Jak zaznaczono w skardze, ostatnie pozwolenie na budowę zostało wydane po zmianie właściciela działki nr "1", toczą się również inne postępowania dotyczące tej działki. Ponadto skarżący wskazał, iż powodem rozpatrzenia jego skargi jest i to, iż uważa on skargę za nie w pełni uzasadnioną (akta sprawy, karta nr 6).

Po wniesieniu skargi, Wojewoda [...], działając na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), uchylił decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. w całości zaskarżoną swoją decyzję z dnia 3 czerwca 2002 r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta N. z dnia [...] kwietnia 2002 r., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (akta sprawy, karta nr 14-15).

W uzasadnieniu wskazano, że art. 40 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane wymaga, aby zgodę na przeniesienie pozwolenia na budowę wyraziła osoba, na rzecz której takie pozwolenie zostało pierwotnie wydane i osoby przejmujące prawa z tej decyzji powinny przejąć wszystkie obowiązki z niej wynikające. W tej sprawie wynika, że działkę nr "1" sprzedał K.B., reprezentujący spółkę "P" na rzecz H.S. i K.S., a ponadto nie ma wzmianki o przejęciu przez kupujących wszystkich praw i obowiązków wynikających z pozwolenia na budowę. Brak wyrażenia zgody na przeniesienie decyzji o pozwolenia na budowę wynika zarówno z treści samej skargi jak i wcześniejszego odwołania J.F.

Ponadto organ I-instancji podał błędną datę udzielenia pozwolenia na budowę zamiast daty [...] grudnia 1998 r., datę - [...] maja 2001 r. Mając powyższe na uwadze uznano, że należy w całości uwzględnić skargę i uchylono zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą j ą decyzję organu I-instancji.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniesiono, że w całości uwzględniono skargę przed wyznaczeniem przez sąd administracyjny rozprawy, stąd wniosek o oddalenie skargi jest uzasadniony (akta sprawy, karta nr 17-18).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarżący J.F. w dniu 4 lipca 2002 r. wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 3 czerwca 2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie.

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest decyzja Wojewody [...] z dnia 3 czerwca 2002 r. utrzymująca w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję Prezydenta Miasta N. z dnia [...] kwietnia 2002 r. znak [...] przenosząca decyzję, na podstawie której udzielono skarżącemu pozwolenia na budowę i zatwierdzono projekt budowlany obejmujący inwestycję pod nazwą: budowa budynku salonu samochodowego z serwisem oraz instalacje wodnokanalizacyjne z przyłączem centralnego ogrzewania, wentylacji mechanicznej, elektryczna wewnętrzna i przełożenia linii telefonicznej na działce nr "1" w N. przy ul. T. (akta sprawy, karta nr 1-3 i nr 4).

Po wniesieniu skargi na ww. decyzję Wojewody [...], organ ten decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak [...] - działając na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), uchylił w całości zaskarżoną decyzję z dnia 3 czerwca 2002 r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta N. z dnia [...] kwietnia 2002 r., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (akta sprawy, karta nr 14-15).

W związku z powyższym na datę orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w tej sprawie decyzja zarówno organu odwoławczego jak i organu I instancji utraciły byt prawny, a co za tym idzie postępowanie sądowe dotyczące badania legalności obu ww. decyzji stało się bezprzedmiotowe. Taka sytuacja nakłada zarazem na Sąd obowiązek umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § l pkt 3 P.p.s.a.

Sąd administracyjny nie może bowiem prowadzić kontroli i oceny zgodności z prawem aktu administracyjnego, który na datę orzekania nie funkcjonuje już w obrocie prawnym, stanowiłoby to bowiem naruszenie normy kompetencyjnej wyrażonej w art. 3 P.p.s.a.

Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn (przyczyny określone w art. 161 § 1 pkt 1-2 P.p.s.a. nie mają w tej sprawie zastosowania) stało się bezprzedmiotowe. Określenie, iż umorzenie postępowania ma miejsce wówczas, gdy postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe wskazuje zarazem, że ujawnienie istnienia przyczyny umorzenia postępowania dotyczy okresu od wniesienia skargi, aż do rozstrzygania sprawy przez sąd. Taka sytuacja ma miejsce w tej sprawie, w której ww. przyczyna umorzenia postępowania nie istniała w chwili wniesienia przez J.F. skargi, ale powstała w trakcie postępowania, przed datą wydania w tej sprawie orzeczenia sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 18.03.2004 r. (sygn. akt III SA 16000/02, opub. W LEX nr 146542) orzekł, że zawarte w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznania sprawy.

W ocenie Sądu umorzenie postępowania powinno nastąpić również wówczas, gdy organ odwoławczy po otrzymaniu skargi na swoją decyzję uchylił zarówno swoją zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I-instancji. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 29.06.2000 r., sygn. akt I SA/Kr 877/98, opub. w LEX nr 44396, "autokontrola zaskarżonej decyzji przez organ, który ją wydal stanowi nowe, samodzielne upoważnienie organu administracji publicznej do weryfikacji własnej decyzji, wiążące się wyłącznie z zaskarżeniem decyzji do sądu administracyjnego. Uprawnienia organu dokonującego autokontroli określone w art. 38 ust. 2 ustawy z 1995 r. o NSA stanowią samoistną podstawę postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej w ramach tej procedury, jak i samoistną podstawę do stosowania zróżnicowanych form rozstrzygnięć uwzględniających skargę". Tak wyrażone stanowisko Sąd w całości akceptuje.

Tym samym organ odwoławczy może - uwzględniając w całości skargę - zastosować również taką formę rozstrzygania, jaką jest uchylenie wydanych w sprawie decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia. Ponownie prowadząc postępowanie organ administracji będzie wydawał nowe akty administracyjne, które mogą być przedmiotem już odrębnego postępowania sądowego.

W związku z powyższym należy uznać, iż w tej sprawie nie ma podstaw do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji i tym samym Sąd nie mógł przeprowadzić pod tym względem kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I-instancji.

Mając powyższe na uwadze należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., w drodze postanowienia umorzyć w tej sprawie postępowanie sądowe.