Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 550/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia [...] działając na podstawie art. 104 w związku z art. 157 § 1 i 2 oraz 158 § 1 i 156 kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity ustawy z dnia 14 czerwca 1960r., Dz. U. z2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) zwanej dalej k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej [...]" z siedzibą w G. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] znak: [...] (w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w G.) w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie wyznaczającej nowy termin wykonania obowiązku, zaś w pozostałej części utrzymującej w mocy ww. decyzję organu stopnia powiatowego, odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że badaną decyzję należy uznać za nieobarczoną żadną z wad określonych w art. 156 § 1 Kpa. Badana decyzja została bowiem wydana przez właściwy organ, na właściwej podstawie prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, była wykonalna oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Decyzja ta nie jest też obarczona wadą rażącego naruszenia prawa.

Organ wskazał, iż jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, oględziny przeprowadzone przez pracowników PINB w dniu 05.08.2009r., oraz protokół nr [...] z okresowej kontroli przewodów kominowych wykazały nieprawidłowe funkcjonowanie wentylacji grawitacyjnej i przewodów spalinowych w lokalach mieszkalnych w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w G. Z przedłożonej ekspertyzy sporządzonej przez mgr inż. M.S. wynika, że brak prawidłowego funkcjonowania wentylacji stanowi zagrożenie zdrowia i życia mieszkańców, zaś likwidację tej nieprawidłowości należy dokonać poprzez zamontowanie nawiewników. Organ zaznaczył, iż obowiązek zamontowania ww. nawiewników wynika z § 155 ust 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., nr 75, poz. 690 ze zm) zgodnie z którym: "w przypadku zastosowania w pomieszczeniach innego rodzaju wentylacji niż wentylacja mechaniczna nawiewna lub nawiewno-wywiewna, dopływ powietrza zewnętrznego, w ilości niezbędnej dla potrzeb i wentylacyjnych, należy zapewnić przez urządzenia nawiewne umieszczane w oknach, 5 drzwiach balkonowych lub w innych częściach przegród zewnętrznych. Urządzenia nawiewne, o których mowa w ust. 3, powinny być stosowane zgodnie z wymaganiami określonymi w Polskiej Normie dotyczącej wentylacji w budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej". Organ wskazał także, iż podejmowane na podstawie art. 66 Prawa budowlanego rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego ma charakter związany. Oznacza to, że jeżeli organ stwierdzi, że obiekt jest w nieodpowiednim stanie technicznym, zobowiązany jest do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Z tego względu, w ocenie organu nie sposób uznać, że nakazując wykonanie określonych robót w przedmiotowej sprawie organ w ogóle naruszył którykolwiek z przepisów, a tym bardziej w stopniu rażącym art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Odnosząc się do zarzucanej przez stronę skarżącą wady określonej w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. organ podniósł, iż nie stwierdził, aby badana decyzja została skierowana jak twierdzi skarżący do podmiotu nie będącego stroną w sprawie. Skarżący bowiem jako spółdzielnia mieszkaniowa sprawuje zarząd sporną inwestycją. W świetle zaś art. 66 w zw. z art. 61 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazy przewidziane w tym przepisie mogą być nałożone tak na właściciela, jak i na zarządcę obiektu. Skoro skarżąca sprawuje zarząd sporną inwestycją to wydanie spornego nakazu na ww. podmiot jest dopuszczalne na mocy zastosowanej w przedmiotowej sprawie normy prawnej. Organ stwierdził zatem, iż bezsporne jest, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności badanej decyzji w oparciu o którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] " z siedzibą w G. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...].

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ powtórzył argumentację jaką zawarł w swojej decyzji z dnia [...]. Podkreślł, iż według ustaleń znajdujących się w aktach sprawy m.in. z protokołu kontroli PINB w G. z dnia [...], a także z oświadczenia Prezesa Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" - p. E. I. oraz jej członka zarządu – p. B. W. złożonego do protokołu PINB w G. z dnia [...] wynika, że Spółdzielnia jest zarządcą przedmiotowego budynku i fakt ten nie był również kwestionowany na etapie prowadzonego postępowania w trybie zwykłym. Z tego względu, organ stwierdził, iż zaskarżona decyzja została skierowana do podmiotu, który jest jej adresatem, gdyż jest zarzadcą ww. budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w G. Organ wskazał, iż podnoszony także przez M. S. zarzut związany z wymianą stolarki okiennej w jego lokalu mieszkalnym nie zasługuje na uwzględnienie w tym postępowaniu, gdyż organ badając decyzję w trybie nieważnościowym nie rozstrzyga bowiem sprawy co do jej istoty (merytorycznie), nie prowadzi nowego postępowania dowodowego i nie dokonuje ponownej oceny zebranego materiału dowodowego, jak to czyni w trybie zwykłym, natomiast przeprowadza on weryfikację decyzji ostatecznej w kontekście występowania w niej wad kwalifikowanych, enumeratywie wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ stwierdził zatem, że zarówno zarzuty podnoszone przez skarżąca spółkę, jak i przez M.S. pozostają bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M.S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo oraz o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w stosunku do mieszkania przy ul. [...] w G. oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

Skarżący podniósł, iż zarówno kontrola w budynku nr [...] przy ul. [...] przewodów kominowych, jak również oględziny przeprowadzone przez PINB miały miejsce przed wymianą jego stolarki okiennej, której dokonano w grudniu 2009 r. Skarżący podniósł, iż nie przeprowadzono badań w jego mieszkaniu w obecnym stanie faktycznym a wydano decyzję, iż ma niesprawną wentylację z uwagi na stolarkę okienną. Skarżący podniósł, iż wbrew prawu i bez jego winy został pozbawiony udziału w postępowaniu. Materiały w sprawie były bowiem kierowane też do osoby o tym samym nazwisku, ale na błędny, inny adres. Skarżący zarzucił, iż badania okien zostały przeprowadzone w sierpniu i wrześniu 2009 r. podczas, gdy nowe okna zamontował w grudniu 2009 r., dlatego niezasadne jest twierdzenie przez organ, że okna te są złe i przez to wentylacja jest zła. Skarżący wniósł o rzetelne przeprowadzenie kontroli i badań jego okien przez organ, tym bardziej, że obecnie wszelkie badania, w tym kominiarskie jakie posiada są pozytywne. Skarżący dodał, iż okien przy których to były wykonane badania nie ma już w mieszkaniu, dlatego nie można na nich zamontować nawiewników.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tej sytuacji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podniosła strona.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja zapadła zgodnie z przepisami prawa. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], którą organ uchylił decyzję organu stopnia powiatowego w G. z dnia [...], ale tylko w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie wyznaczył nowy termin wykonania obowiązku, a w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy.

Podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, które jest postępowaniem nadzwyczajnym, odrębnym od postępowania, w którym weryfikowana decyzja została wydana. Instytucja ta będąca w opozycji do zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a. może być stosowana jedynie w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zamknięty materiał dowodowy, weryfikuje samo orzeczenie. Organ administracji orzekający w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest związany wnioskiem strony i z urzędu musi zbadać, czy zakwestionowana decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodzić się trzeba, iż biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy pierwszoplanowe znaczenie ma ocena kontrolowanej decyzji z punktu widzenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydanej "bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". W orzecznictwie sądowym dotyczącym pojęcia rażącego naruszenia prawa podkreśla się, iż naruszenie prawa kwalifikowane będzie jako rażące, jeżeli następuje oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a treścią przepisu prawa stanowiącego podstawę tego rozstrzygnięcia. Rażące naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej występuje w przypadku, w którym treść przepisu, którego naruszenia dopuścił się organ może zostać ustalona bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych.

Kolejną przesłanką jest niemożliwość zaakceptowania, z punktu widzenia praworządności, skutków społeczno-gospodarczych naruszenia prawa. Przy ocenie czy naruszenie prawa można zakwalifikować jako rażące znaczenie ma także charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne i gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z 20 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1729/07 niepubl.).

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszego postępowania zaaprobować należy stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzające brak kwalifikowanej wadliwości decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] uchylającej decyzję PINB w G. z dnia [...] w części dotyczącej terminu, a w pozostałym zakresie utrzymującej ją w mocy.

Podstawę prawną decyzji PINB w G. z dnia [...], którą organ nałożył na zarządcę budynku – Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" w G. obowiązek zamontowania nawiewników powietrza w oknach i drzwiach balkonowych wyszczególnionych w decyzji mieszkań, znajdujących się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul.[...] w G. stanowił przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.

Wskazać należy, iż zgodnie z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Natomiast art. 61 Prawa budowlanego stanowi, że właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 (art. 61 ust. 1); zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych oddziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury (art. 61 ust. 2). Z ww. przepisów wynika zatem obowiązek organu w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w obiekcie budowlanym do nałożenia obowiązków zmierzających do wyeliminowania nieprawidłowości, na określony podmiot.

W niniejszej sprawie organ podjął działania po przeprowadzeniu oględzin w terenie, zapoznaniu się z protokołem nr [...] z okresowej kontroli przewodów kominowych oraz wskazaniami zawartymi w przedłożonej w marcu 2010 r. ekspertyzy technicznej. Z ww. dokumentów wynikało, że wentylacja grawitacyjna i przewody spalinowe w lokalach mieszkalnych w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w G. funkcjonują nieprawidłowo, a brak prawidłowego funkcjonowania wentylacji stanowi zagrożenie zdrowia i życia mieszkańców. Z przedłożonej ekspertyzy wynikało, że nieprawidłowości te należy zlikwidować poprzez zamontowanie nawiewników.

Bezspornym jest zatem, że organ słusznie zastosował art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego nakazując w drodze decyzji usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

Kwestią sporną jest natomiast to, czy nałożenie obowiązków przez organ nastąpiło na właściwy podmiot, tj. zarządcę budynku, którym w niniejszej sprawie jest Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w G.

Wskazać należy, iż zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r. nr 119 poz.1116 ze zm.) dalej zw. u.s.m., spółdzielnia ma obowiązek zarządzania nieruchomościami stanowiącymi jej mienie lub nabyte na podstawie ustawy mienie jej członków. W przypadku natomiast ustanowienia na rzecz członków spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokali pojawiają się określone konsekwencje tego stanu prawnego - takie same, jakie wiążą się z ustanowieniem odrębnej własności lokali w świetle przepisów ustawy o własności lokali.

Najbardziej istotną konsekwencją jest powstanie nieruchomości wspólnej stanowiącej współwłasność wszystkich właścicieli lokali w danej nieruchomości. Nieruchomością wspólną, w świetle art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali – dalej zw. - u.w.l., jest natomiast grunt oraz te części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Składnikiem tzw. współwłasności przymusowej są wiec instalacje, i to zarówno te, które znajdują się poza poszczególnymi lokalami, jak i ich elementy znajdujące się w wydzielonych lokalach.

Stosownie do treści art. 27 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych w zakresie nieuregulowanym w ustawie do prawa odrębnej własności lokalu stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o własności lokali, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. W spółdzielniach mieszkaniowych nie mają zastosowania tylko te przepisy u.w.l., które dotyczą zarządu nieruchomością wspólną.

Zgodnie z treścią art. 27 ust. 2 u.s.m. zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni wykonywany jest przez spółdzielnię jako zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.w.l. Taka forma sprawowania zarządu wynika natomiast z mocy przepisu ustawy. Ponadto, zarząd ten nie może być przez spółdzielnię sprawowany zgodnie z przepisami u.w.l., skoro podstawowych przepisów dotyczących tego zarządu, zawartych w rozdziale 4 u.w.l. nie stosuje się w spółdzielniach mieszkaniowych (gdyż ich stosowanie wyłączyły przepisy art. 27 ust. 2 i 3 u.s.m.).

Zatem spółdzielnia podejmować będzie w tej sytuacji jako zarządca nieruchomości wspólnej zarówno decyzje mieszczące się w zakresie zwykłego zarządu, jak i decyzje przekraczające zakres zwykłego zarządu. Z tego właśnie powodu obowiązki wynikające z art. 61 i 66 Prawa budowlanego związane z utrzymaniem należytego stanu technicznego obiektu budowlanego, w którym zarząd sprawuje spółdzielnia powinny być nałożone właśnie na ten podmiot. Skoro konkretny przepis prawa materialnego (art. 61 Prawa budowlanego) pozwala na nałożenie obowiązków naprawczych na właściciela obiektu budowlanego bądź jego zarządcę to nie sposób przyjąć, iż decyzja, której adresatem jest w niniejszej sprawie Spółdzielnia jako zarządca przedmiotowego budynku narusza prawo albowiem została skierowana do niewłaściwego adresata.

W świetle powyższych przepisów stwierdzić zatem należy, że PINB w G. miał prawo do nałożenia obowiązków zamontowania w oknach i drzwiach balkonowych nawiewników powietrza na Spółdzielnię, co wynika wprost z przepisu art. 61 Prawa budowlanego.

Zdaniem Sądu, instalacja wentylacyjna jako, że jest urządzeniem składającym się z elementów znajdujących się nie tylko w lokalu, ale również poza nim (ciągi wentylacjno – kominowe) i jako że jest urządzeniem złożonym z szeregu składowych części połączonych w instalację wentylacyjną, stanowi funkcjonalną całość, którą z tego względu zaliczyć należy do elementów wspólnych budynku. Przesądza to o tym, że jako całość instalacja wentylacyjna stanowi część nieruchomości wspólnej, co do której zarządcze uprawnienia przysługują spółdzielni.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego bezprzedmiotowości postępowania, wynikającego z faktu, iż w grudniu 2009 r. zamontował nowe okna, dlatego niezasadne jest twierdzenie przez organ, że okna te są złe i przez to wentylacja jest zła, wskazać należy, iż organ bierze pod uwagę stan istniejący w dacie orzekania, a w tej dacie organ nie wiedział, że skarżący wymienił stolarkę okienną na nową, niewadliwą. Organ wydał rozstrzygniecie w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy. Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu z oględzin przeprowadzonej przez pracowników PINB w dniu 05.08.2009 r. kontroli oraz protokołu z okresowej kontroli przewodów kominowych nr [...] z dnia [...] wynika, iż wentylacja grawitacyjna i przewody spalinowe w lokalach mieszkalnych w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w G. funkcjonują nieprawidłowo. Wskazano, iż w lokalach należy zamontować odpowiedni system dopływu powietrza zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada (Dz. U. z 2008 r. Nr 201 poz. 1238).

Z przedłożonej ekspertyzy technicznej sporządzonej przez mgr inż. M.S. wynika, że w lokalu skarżącego znajduje się stolarka PCV, jednak brak jest zapisów, że ciąg kominowy jest prawidłowy i lokal nie wymaga montażu nawiewników. Wskazać należy, że w ww. ekspertyzie wyszczególnione zostały lokale, w których należy wymienić okna, gdzie również wskazano lokal skarżącego. Stwierdzić zatem należy, iż w dniu orzekania przez PINB w G., tj. [...] organ nie wiedział o tym, iż sytuacja dotycząca okien znajdujących się w lokalu skarżącego zmieniła się poprzez wymianę stolarki okiennej na nową. Powyższe potwierdza także sporządzony w dniu [...] protokół z kontroli sprawdzającej wykonanie obowiązku określonego w decyzji PINB z dnia [...] z którego wynika, że w między innymi w lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w G. nawiewniki w oknach PCV nie zostały zamontowane.

Zaznaczyć należy, że jedyną informacją jaka znajduje się w aktach sprawy, w której skarżący wskazuje, że dokonał wymiany stolarki okiennej, w lokalu nr [...] jest odwołanie skarżącego z dnia 16.08.2010 r.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że organ bierze się pod uwagę stan istniejący w dniu wydawania decyzji i materiał dowodowy zebrany w sprawie na datę orzekania, a nie okoliczności podnoszone czy zgłoszone później, w trakcie dlaszego postepownaia.

W ocenie Sądu, prawidłowo zatem organ w oparciu o posiadany materiał dowodowy nakazał usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku przy ul. [...] w G. poprzez nakazanie zamontowania nawiewników powietrza zgodnie z ekspertyzą techniczną z marca 2010 r. w oknach i drzwiach balkonowych PCV wyszczególnionych w decyzji mieszkań w tym w mieszkaniu skarżącego.

Zasadnie także Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że organ badając decyzję w trybie nieważnościowym nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty (merytorycznie), nie prowadzi nowego postępowania dowodowego i nie dokonuje ponownej oceny zebranego materiału dowodowego, jak to czyni w trybie zwykłym, natomiast przeprowadza on weryfikację decyzji ostatecznej w kontekście występowania w niej wad kwalifikowanych, enumeratywie wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Słusznie zatem organ stwierdził, że na etapie postępowania nieważnościowego zarzuty skarżącego związane z wymianą stolarki okiennej w jego lokalu mieszkalnym nie mogły zostać uwzględnione.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego pozbawienia udziału w postępowaniu wskazać należy, iż z akt sprawy wynika, że skarżący figuruje zarówno w rozdzielniki decyzji organ powiatowego, [...] WINB jak i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a wydawane przez organy decyzje były mu doręczane. Skarżący brał zatem udział w prowadzonym postępowaniu i był informowany o podjętych rozstrzygnięciach.

W ocenie Sądu, zasadnie zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż w sprawie nie zaistniała żadna z wad określonych w art. 156 § 1 Kpa., gdyż została wydana przez właściwy organ, na właściwej podstawie prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, była wykonalna oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Decyzja ta nie jest także obarczona wadą rażącego naruszenia prawa.

Organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie oraz odpowiednio przedstawiły motywy swoich rozstrzygnięć. W świetle powyższych ustaleń podnoszone w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270) orzekł jak w sentencji.