Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2837/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3.
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant st. sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] r.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego Z. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania Z. S., dalej "skarżącego" od decyzji Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...].06.2018 r. znak [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo- socjalnego oraz zbiornika na nieczystości ciekłe o poj. 10m3 wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i obsługą komunikacyjną na terenie części dz. ew. [...], [...], [...], [...], [...] obr. 03 w miejscowości [...], gmina [...], przy ul. [...], dalej "inwestycja", utrzymało ją w mocy.

Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący.

Decyzją nr [...] z dnia [...].06.2018 r. znak [...] Burmistrz [...] odmówił Pan [...] ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-socjalnego oraz zbiornika na nieczystości ciekłe o poj. 10m3 wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i obsługą komunikacyjną na terenie części dz. ew. [...], [...], [...], [...], [...] obr. 03 w miejscowości [...], gmina [...], przy ul. [...]. Organ uznał, że nie spełniona została zasada dobrego sąsiedztwa gdyż na działkach objętych analizą dostępnych z tej samej drogi publicznej nie ma zabudowy podobnej do planowanej a ponadto, że infrastruktura techniczna nie jest wystarczająca do planowanego zamierzenia inwestycyjnego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Skarżący zarzucając naruszenie art. 7, 77 i 107 § 3, 8 art 61 ust. I pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2017r., poz. 1073 ze zm.), dalej "p.z.p." i art. 61 ust. 1 pkt 3 p.z.p. wskazując na nie uwzględnienie istniejącej już zabudowy na działce skarżącego.

Organ II instancji nie znalazł podstaw do odmiennej oceny niż ta dokonana przez organ I instancji.

Organ II instancji powołując art. 61 ust. 1p.z.p., będący materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji wskazał, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

"1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art 88 ust. 1;

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi."

Przepisy ustawy oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) dalej "rozporządzenie", wymagają od organu ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy takich parametrów jak: obwiązująca linia nowej zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrię dachu.

Należy mieć na względzie, że wymieniony wyżej przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się przez inwestora do określonych istniejących cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Zasada dobrego sąsiedztwa zakłada zaś konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym. Służy temu analiza urbanistyczna na której wyznacza się obszar analizowany.

Organ wskazał, iż organ I instancji wyznaczył granice obszaru analizowanego zgodnie z powołanym § 3 rozporządzenia, w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem (3 x 50 m). z frontem działko oznaczonym pkt ABC. Wyznaczenie granic obszaru analizowanego było zgodne z prawem i uwzględniało zasadniczy cel regulacji w postaci ujęcia w obszarze jednolitego pod względem funkcji, cech i parametrów terenu zabudowanego charakteryzującego się takim ukształtowaniem przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Organ ustalił, że na obszarze analizowanym brak jest zabudowy produkcyjnej lub usługowej a występuje zabudowa mieszkalna i tereny o charakterze rolnym. Powyższe oznacza, iż planowana na terenie inwestycji budowa budynku biurowo-socjalnego oraz zbiornika na nieczystości ciekłe o poj. 10m3 wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i obsługą komunikacyjną, nie spełnia przesłanki kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W przedmiotowej sprawie nie został zatem spełniony wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Organ uznał, że co prawda istniejąca zabudowa znajduje się w obszarze analizowanym i powinna być uwzględniona w analizie i jej wynikach, jednakże, aby można było przeprowadzić analizę w celu ustalenia poszczególnych parametrów zabudowy, musi zostać spełniony ww. warunek wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy ocenie zaistnienia tego warunku nie mogła zaś być wzięta pod uwagę żadna z działek należących do wnioskodawcy, bowiem - jak wynika z wniosku - planowany budynek został umiejscowiony na każdej jego działce nr [...], [...], [...], [...] i [...]. Jako działka sąsiednia włączana do obszaru analizowanego nie może być traktowana działka położona w granicach linii rozgraniczających teren inwestycji, czyli działka, na której też są przewidziane zgodnie z wnioskiem roboty budowlane (wyrok NSA z 27.02.2009 r., II OSK 253 08, LEX nr 515198). Przez działkę sąsiednią należy rozumieć inną działkę niż ta, na której ma być realizowana inwestycja. Zatem, sąsiednia działka zabudowana produkcyjnie lub usługowo, nawet należąca do tego samego inwestora, spełniałaby warunek wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, jeżeli planowany do realizacji budynek nie był zaprojektowany na jej gruncie.

Poza tym przedmiotowa inwestycja nie spełnia wymogu art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 powołanej, bowiem zgodnie z art. 61 ust. 5 warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt. 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. W zakresie dostaw wody należy wskazać, iż załączona do wniosku umowa z dn. [...].01.2013r., zawarta z [...] Sp. z o.o., dotyczy istniejącego budynku usługowego (ślusarskiego) i zapewnia dostawę wody w ilości wystarczającą jedynie do obsługi 1 budynku mieszkalnego. Tymczasem na terenie inwestycji znajduje się (zgodnie z mapą zasadniczą) ok. 7 budynków. Zabezpieczona w umowie ilość wody - zgodnie z praktyką projektową - jest wystarczająca na cele bytowe dla potrzeb budynku mieszkalnego jednorodzinnego (brak informacji o zapewnieniu wody dla celów przeciwpożarowych - wewnętrznych i zewnętrznych). Na podstawie wskazanych przez skarżącego danych o zatrudnieniu, profilu produkcji, analizy ustaleń umowy uznano, iż przedstawione przez skarżącego dokumenty nie są wystarczające dla potwierdzenia, iż uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego i nie czynią zadość warunkowi art. 61 ust. 5 ustawy.

Zgodnie z pkt 3 ust. 1 ww. art. 61 ustawy uzbrojenie terenu niezbędne dla zamierzonej inwestycji nie musi istnieć fizycznie na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Wystarczające jest bowiem zagwarantowanie właściwego przedsiębiorstwa, że powstanie stosowne uzbrojenie terenu wystarczające dla zamierzenia budowlanego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16.01.2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1435/17, Lex 2440224). Dla spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 p.z.p. w pełni wystarczające jest oświadczenie dostarczycieli mediów o tym, że ich zapewnienie planowanej inwestycji jest w pełni realne.

W przedmiotowej sprawie skarżący posiada wszelkie umowy z operatorami i na ich podstawie zapewniona jest obsługa istniejących zabudowań. Brak jest natomiast podstaw do uznania, na tym etapie postępowania, że posiadane przyłącza będą wystarczające dla obsługi nowej inwestycji. Szczegółowe ustalenia w powyższym zakresie rozpatrywane są bowiem na etapie pozwolenia na budowę i wtedy hipotetycznie i odpowiednio znajdują zastosowanie odpowiednie przepisy prawne.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł Skarżący zarzucając naruszenie:

. art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie zebranego materiału dowodowego, które doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego i wydania decyzji z naruszeniem słusznego interesu obywatela, które to z kolei doprowadziło do naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie i zakończenie postępowania w sposób rażąco naruszający zaufanie uczestnika postępowania do władzy publicznej,

2. niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. poprzez uznanie, iż inwestycja nie spełnia warunków określonych w tej normie, a nie uwzględniono art. 61 ust. 2 który to, zwalnia ze stosowania ust. 1 pkt. 1 do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1,

3. powołanie się na orzecznictwo Sądu Najwyższego (wyrok NSA z 27.02.2009 r. II OSK 253/08) który, to wyrok dotyczy zupełnie innego postępowania, a nie ma związku z prowadzonym postępowaniem odwoławczym.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie obu decyzji.

Zdaniem Skarżącego oba organy nie rozpoznały prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego, nie wyjaśniły stanu faktycznego jednocześnie prowadząc postępowanie w sposób budzący nieufność, co spowodowało ograniczenie rozwoju mojej firmy, a następnie utratę zaufania do władzy publicznej co stanowi naruszenie art. 8 § 1 k.p.a.

Dla uzasadnienia tezy o nie spełnieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. powołały wyrok NSA II OSK 253/08, który dotyczy zupełnie innego stanu faktycznego (dotyczył zmiany przeznaczenia budynku).

Tymczasem na działce inwestycyjnej istnieje już zabudowa usługowa która powstała znacznie wcześniej niż pobliska zabudowa mieszkaniowa. Istniejące budynki znajdujące się na nieruchomości skarżącego zostały wybudowane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W 1990 roku rozpoczęto budowę budynku warsztatu ślusarskiego- usług dla rolnictwa i budynku magazynowo-składowego na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...].12.1989 r. Urzędu Miasta i Gminy zatwierdzającą plan realizacyjny inwestycji. Zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego terenów gm. [...] zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] działka o nr ew. [...] (podzielona w wyniku modernizacji ewidencji gruntów) znajduje się w zabudowie rolniczej.

W dniu [...] października 1993 r. decyzją nr [...] Burmistrza Miasta [...] zatwierdził plan realizacyjny części działek [...] i [...] pod rozbudowę zakładu ślusarskiego - budowa hali na istniejących fundamentach we wsi [...].

Decyzją z dnia [...].10.1996 r. Nr [...] Burmistrz Miasta [...] udzielił pozwolenia na budowę garaży oraz wiaty garażowej na samochody ciężarowe w istniejącym zakładzie ślusarskim na działce o nr ew. [...],[...],[...] we wsi [...]. Uzasadniając stwierdził, że projekt jest zgodny z warunkami zabudowy i zgodnie z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego gm. [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...].11.1994 r. opublikowaną w Dz. Urz. Woj. Warszawskiego nr 23 poz. 816 z dnia 02.12.1994r. działki położone są częściowo na obszarze zabudowy zagrodowej i uzupełniającej miejskiej. Następnie decyzją Nr [...] z dnia [...].10.1998 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na rozbudowę części socjalnej w istniejącym zakładzie ślusarskim na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] obręb 03 położonych we wsi [...] przy ul. [...]. Dla tej budowy Burmistrz Miasta i Gminy [...] wydał w dniu [...].09.1998 r. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...] znak [...]. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] opublikowaną w Dz. Urz. Woj. Warszawskiego nr 23 poz. 816 z dnia 02.12.94 r. Wnioskowana działka położona jest na obszarze zabudowy zagrodowej i uzupełniającej nierolniczej oznaczonej w planie symbolem U. 1.4.

W dniu [...].05.1999 r. decyzją nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę budynku garażowego na działkach nr ew. [...], [...], [...] obr. 03 położonych we wsi [...] gm. [...]. W uzasadnieniu organ stwierdził, że dla tej budowy Burmistrz Miasta [...] wydał w dniu [...].03.1999 r. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] jednocześnie informując, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 10.11.1994 r. opublikowaną w Dz. Urz. Woj. Warszawskiego nr 23 poz. 816 z dnia 02.12.1994 r.

Z powyższego wynika, że nieruchomość składająca się z działek [...], [...], [...], [...], [...] obr. 03 [...] jest zabudowana budynkami o funkcji usługowo - produkcyjnej i jest zgodna z ustaleniami (nieobowiązującego już) ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] opublikowaną w Dz. Urz. Woj. Warszawskiego nr 23 poz. 816 z dnia 02.12.94 r., który utracił moc 1 stycznia 2003 r.

Natomiast Burmistrz [...], a następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyli prawo materialne, polegające na błędnej wykładni przepisu oraz zastosowaniu do ustalonego stanu faktycznego sprawy, przepisu, który nie może mieć do niego zastosowania. Bowiem zgodnie z art. 61 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie przepisów art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie gdyż organ przy rozpoznawaniu sprawy naruszył art. 7, 77 § 1, 107 § 3, 138 § 1 pkt 2 i 80 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia.

Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803).

Powodem odmowy wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy było stwierdzenie, oparte na analizie urbanistycznej, że przedmiotowa inwestycja nie spełnia warunku o jakim mowa w art. 61 § 1 ust 1 p.z.p. i że istniejące uzbrojenie może być niewystarczające do zamierzenia inwestycyjnego.

W ocenie Sądu organ mimo, że stwierdził, że skarżący jest właścicielem budynku o podobnej specyfice co planowany uznał, że nie może być on brany pod uwagę ponieważ nowy budynek został umiejscowiony na każdej z działek inwestycyjnych. a więc nie na działce sąsiedniej.

Zdaniem Sądu przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. określa warunek: "co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu". Istotnie działka sąsiednia to co do zasady działka inna niż działka inwestycyjna. Jednakże dokonując wykładni tego przepisu nie można pominąć tego, że wrażona w art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa ma na celu zagwarantowanie że nowo powstała zabudowa nie będzie odbiegła od zabudowy istniejącej na danym terenie, będzie się wkomponowywała w zastany i wykreowany ład przestrzenny. Funkcjonalnie zatem nie ma podstaw aby dokonywać takiej wykładni tego przepisu który wykluczałby wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji w której dany inwestor chce uzupełnić już istniejącą zabudowę o takim samym lub podobnym charakterze jak zabudowa planowana. To właśnie ta dawna zabudowa rozpoczęła niejako możliwość budowy obiektów o innym przeznaczeniu. Wykładnia dokonana przez organ prowadziłaby do sytuacji w której właściciel działki sąsiedniej mógłby wybudować na swej działce budynek socjalny z uwagi na występowanie na obszarze analizowanym takiego obiektu na działkach skarżącego a skarżącemu takiej zgody organ by odmówił. Taka wykładnia jest nie do pogodzenia z zasadą równości podmiotów wobec prawa rozumianą jako sytuację w której co najmniej dwa podmioty będące w takiej lub podobnej sytuacji faktycznej powinny być traktowane przez organ w sposób podobny.

W związku z tym w ocenie Sądu, biorąc pod uwagę, że na działkach skarżącego przylegających do drogi publicznej istnieje już zabudowa biurowa (działka [...]) brak było podstaw do uznania, że nie spełniona została przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. należy uznać, że przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, czyli niedającą się z nią w praktyce pogodzić. Sprzeczność tę organ powinien racjonalnie wykazać w uzasadnieniu decyzji.

Ponadto organ nie rozważył czy nie ma w niniejszej sprawie zastosowania wyjątek z art. 61 ust. 2 p.z.p. Przepis ten stanowi, że przepisów ust. 1 pkt 1 p.z.p. nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Skarżący wywodzi, że uzyskał wszystkie wymagane dokumenty na budowę zakładu ślusarskiego (usługowo-produkcyjnego) (powołane szczegółowo w skardze). Powołał również plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] (D.U. Woj. Warszawskiego nr 23, poz. 816 z 2 grudnia 1994 r.). Nie ulega wątpliwości, że budowa zakładu ślusarskiego jest inwestycją produkcyjną. Jednym z jej elementów jest zaplecze socjalne. Jeżeli rzeczywiście w nie obowiązującym już planie miejscowym działki na których planowana jest inwestycja przeznaczony był pod działalność inwestycyjną to miałby zastosowanie wyjątek o którym mowa w art. 61 ust. 2 p.z.p. o ile byłby to plan który utracił moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 p.z.p.

Drugą podstawą prawną do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy było naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 p.z.p., który stanowi o konieczności stwierdzenia, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.

Zdaniem Sądu dla spełnienia tej przesłanki wystarczające jest istnienie na terenie inwestycyjnym odpowiedniej infrastruktury technicznej (przyłączy) które mogą być wykorzystane przy nowej inwestycji. (por. wyrok NSA z 12 września 2018 r., II OSK 2242/16, LEX nr 2567285). W wyroku tym stwierdzono że nie ma znaczenia dla wykładni art. 61 ust. 1 pkt 3 p.z.p. brak posiadania przez inwestora aktualnych zezwoleń na podłączenie mediów lub uzyskania stosownych oświadczeń w tym zakresie.

W związku z tym skoro przedsiębiorstwo posiada przyłącza (wodne, kanalizacyjne i gazowe) czemu organ nie zaprzecza, to kwestia parametrów tych przyłączy (o ile wszystkie będą wykorzystane) będzie musiała zostać ustalona w drodze stosownych umów z gestorami sieci na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Nawiasem mówiąc ustalenia organu w zakresie niewystarczających przydziałów mocy nie zostały poparte żadnymi dowodami a więc pozostają w sferze przypuszczeń a nie faktów.

Ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji powinien zastosować się do wszystkich wytycznych zawartych w uzasadnieniu i sporządzić nową analizę urbanistyczną albo z pominięciem art. 61 ust. 1 pkt 1 (gdyby zastosowanie miał wyjątek z art. 61 ust. 2 p.z.p.) albo przy przyjęciu spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa i dostateczności infrastruktury technicznej dla zamierzenia inwestycyjnego.

Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, 135 200 p.p.s.a. Sąd uchylił obie decyzje i zasądził od organu na rzecz skarżącego tytułem zwrotu kosztów uiszczonego wpisu 500 zł pobranego na podstawie § 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 2006, Nr 221 ).