Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 917/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 106 ust. 5
journal: Dz.U. 2019 poz 1507
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - teskt jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa WSA Ewa Partyka /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w części dotyczącej odpłatności za przyznanie usługi opiekuńczej uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Wójta Gminy z dnia [...] maja 2020 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] maja 2020 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. w części dotyczącej odpłatności J. O. (dalej: "skarżąca") za przyznane usługi opiekuńcze.

W podstawie prawnej decyzji powołano art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 50 ust. 2, ust. 3, ust. 5, ust. 6, art. 106 ust. 3b, ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U z 2019 r. poz. 1507, ze zm.; dalej: "u.p.s.").

Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] maja 2020 r. Nr [...], Wójt Gminy [pic]zmienił decyzję z dnia [...] stycznia 2020 r. Nr [...] w części dotyczącej usług opiekuńczych przyznanych skarżącej, w ten sposób, że ustalił od dnia [...] maja 2020r. odpłatność za 1 godzinę usługi w wysokości 55% z kwoty 22,00 zł kosztu usług, co stanowi kwotę 12,10 zł za 1 godzinę usług. Równocześnie za okres od [...] maja 2020 r. do dnia [...] grudnia 2020 r. zwolnił skarżącą częściowo z odpłatności za usługi opiekuńcze z kwoty 12,10 zł (55 %) do kwoty 6,05 zł (27,5%) za 1 godzinę usług opiekuńczych.

Uzasadniając decyzję organ wskazał, że skarżąca ma przyznane usługi opiekuńcze. W trakcie realizacji świadczenia nastąpiła zmiana sytuacji dochodowej jej rodziny. Ponadto dochód rodziny wynosił 3.404,90 zł, a w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego oraz na podstawie zebranej dokumentacji ustalono, że w rozumieniu art. 8 ust. 3 u.p.s. łączny dochód w rodzinie zmienił się i wynosi 4.065,35 zł, co daje kwotę 1. 355,11 zł na osobę w rodzinie. Różnica pomiędzy ostatnim dochodem rodziny, a obecnym jest wyższa niż 10% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, tj. niż kwota 52,80 zł. Zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie określenia szczegółowych warunków przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze oraz szczegółowych warunków częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również trybu ich pobierania, odpłatność J. O. od dnia [...] maja 2020r. za 1 godzinę usługi powinna wynosić 55% z kwoty 22,00 zł, tj. kwotę 12,10 zł, pozostałe koszty ponosi Gmina. Organ wskazał, że w trakcie postępowania ustalono również, że J. O. ponosi wydatki związane z leczeniem, co powoduje konieczność częściowego zwolnienia z odpłatności za świadczone usługi zgodnie z ww. uchwałą, zatem została zwolniona w 50% z należnej kwoty 12,10 zł do kwoty 6,05 zł.

W odwołaniu skarżąca podnosiła, że nie stać jej na poniesienie kosztów związanych z usługami opiekuńczymi. Ponosi bowiem bardzo wysokie koszty związane z leczeniem, które w całości pochłaniają uzyskiwany dochód.

Kolegium nie podzieliło powyższych zarzutów i opisaną na wstępie decyzją utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu wyjaśniło, że warunki przyznania pomocy w formie usług opiekuńczych zostały uregulowane w u.p.s. i wynika z nich, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 u.p.s. ), a także że formą tej pomocy są między innymi świadczenia niepieniężne w postaci usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych. Usługi opiekuńcze obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz, w miarę możliwości, zapewnienie kontaktów z otoczeniem (art. 50 ust. 3 ustawy). Zgodnie z art. 50 ust. 2 u.p.s., usługi opiekuńcze lub specjalistyczne usługi opiekuńcze mogą być przyznane również osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie niezamieszkujący małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić. Ośrodek pomocy społecznej albo centrum usług społecznych, o którym mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych, przyznając usługi opiekuńcze, ustala ich zakres, okres i miejsce świadczenia (art. 50 ust. 5 ustawy). Zgodnie z art. 50 ust. 6 ustawy, rada gminy określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze, z wyłączeniem specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi, oraz szczegółowe warunki częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również tryb ich pobierania (art. 50 ust. 6 ustawy).

W dalszej kolejności organ przytoczył art. 106 ust. 3b u.p.s. wskazując, że zmiana dochodu osoby samotnie gospodarującej lub rodziny w okresie ponoszenia odpłatności za świadczenie niepieniężne nie wpływa na wysokość tej odpłatności, jeżeli kwota zmiany nie przekroczyła 10% odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Wyjaśnił, że decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, art. 12 i art. 107 ust. 5 u.p.s. Zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga zgody (art. 106 ust. 5 ustawy). Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje możliwość zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W odniesieniu do decyzji, na podstawie których strona nabyła prawo, potrzebna jest ponadto jej zgoda na weryfikację decyzji oraz brak sprzeciwu w przepisach szczególnych. Jednocześnie art. 163 k.p.a. ustanawia możliwość zmiany lub uchylenia decyzji przyznającej stronie prawo na innych zasadach niż określone w kodeksie, o ile przewidują to przepisy szczególne. Taką regulację zawiera art. 106 ust. 5 u.p.s. Przepis szczególny, o którym mowa w art. 163 k.p.a., charakteryzuje się zwykle określonymi cechami, które można również odnieść do art. 106 ust. 5 ustawy. Wskazany przepis ustawy o pomocy społecznej stwarza możliwość zmiany (uchylenia) decyzji bez zgody strony zarówno wtedy, gdy jest to dla niej korzystne, jak i wówczas, gdy jest to niekorzystne. Jednakże zmiana lub uchylenie decyzji na niekorzyść strony bez jej zgody następuje tylko w przypadku zmiany przepisów prawa lub sytuacji osobistej albo dochodowej strony, jak również nienależnie pobranego świadczenia. Jak podkreślił organ przesłanki obligatoryjnej weryfikacji decyzji na niekorzyść strony powinny być ściśle interpretowane, zaś uchylenie lub zmiana decyzji w warunkach nieodpowiadających tym przesłankom stanowi rażące naruszenie prawa, prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto organ może zmienić lub uchylić decyzję w sytuacjach będących podstawą odmowy przyznania świadczenia. W regulacji art. 106 ust. 5 mieszczą się przypadki obligatoryjnej i fakultatywnej weryfikacji decyzji. Jedną z przesłanek obligatoryjnej weryfikacji decyzji jest zmiana sytuacji dochodowej lub osobistej strony. Koresponduje ona z art. 109 ustawy, nakładającym na osoby i rodziny korzystające ze świadczeń pomocy społecznej obowiązek niezwłocznego poinformowania organu, który przyznał świadczenie, o każdej zmianie ich sytuacji osobistej, dochodowej i majątkowej związanej z udzieleniem pomocy. Zmiana sytuacji osobistej czy majątkowej strony i związana z nią weryfikacja decyzji mogą przynieść zarówno negatywne, jak i pozytywne skutki w postaci przyznania świadczenia lub jego pozbawienia, zwiększenia albo zmniejszenia zakresu pomocy.

Powołując się z kolei na § 2 pkt 2 Uchwały Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie określenia szczegółowych warunków przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze oraz szczegółowych warunków częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również trybu ich pobierania, wskazał, że całkowicie zwolnione z ponoszenia opłat za świadczone usługi są osoby, których dochód nie przekracza kryterium dochodowego, określonego na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.s. Osoby, których dochód przekracza kryterium dochodowe, określone na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.s. ponoszą odpłatność na zasadach określonych w tabeli stanowiącej załącznik do uchwały (§ 2 pkt 3 Uchwały). Zgodnie natomiast z § 4 pkt 1 Uchwały, na wniosek osoby zobowiązanej do ponoszenia odpłatności lub na wniosek pracownika socjalnego można zwolnić częściowo lub całkowicie z odpłatności w przypadku zaistnienia następujących okoliczności:

2) gdy więcej niż jedna osoba w rodzinie wymaga pomocy w formie usług, w tym co najmniej jedna jest obłożnie chora,

3) korzystania z co najmniej dwóch rodzajów usług,

4) ponoszenia udokumentowanych wydatków na zakup leków, koszty leczenia, środków opatrunkowych, rehabilitacji,

5) udokumentowanego stosownym zaświadczeniem lekarskim stosowania specjalistycznej diety,

6) korzystania przez osoby samotne, obłożnie chore z opieki prywatnej w godzinach popołudniowych lub nocnych,

7) wielodzietności (troje lub więcej dzieci), samotnego wychowywania nieletnich dzieci,

8) zdarzenia losowego i innych uzasadnionych okoliczności.

W świetle przywołanych przepisów organ II instancji zgodził się tak co do ustalonej wysokości opłat, jak również częściowego – procentowego zwolnienia z kosztu usługi.

Za prawidłowe przyjął ustalenia, że w trakcie realizacji usług zmieniła się sytuacja dochodowa rodziny skarżącej, a także, że w skład rodziny wchodzą: J. O., jej mąż — M. O. oraz syn Z. O. Nie miał także wątpliwości w zakresie ustalonego dochodu i jego przeliczenia na osobę w rodzinie, jak również zmiany dochodu o kwotę przekraczającą 10% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie (52,80 zł). Z uwagi na to, że aktualny dochód na osobę w rodzinie mieści się w przedziale od 251% do 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, przyjął za organem I instancji, wielkość odpłatności za usługi opiekuńcze w wysokości 55% kosztu usługi oraz udzielone przez ten organ zwolnienie w 50% z należnej kwoty 12,10 zł, co dało kwotę odpłatności - 6,05 zł za godzinę usług opiekuńczych.

W skardze do Sądu skarżąca konsekwentnie podnosiła, że z uwagi na wysokie koszty leczenia nie stać jej na poniesienie opłat za przyznane usługi opiekuńcze.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] października 2020 r. wydanego w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Sąd nie dysponuje środkami przekazu obrazu i dźwięku na odległość na odpowiednim poziomie, przy pomocy których można byłoby bezproblemowo przeprowadzić rozprawę. Biorąc jednak pod uwagę inną konstytucyjną wartość jaką jest prawo strony do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie, a przede wszystkim zwiększone ryzyko zakażenia wirusem stron, reprezentantów stron i pracowników Sądu z uwagi na bardzo dużą ilość stwierdzonych zakażeń na terenie RP uznano, że w interesie strony skarżącej jest możliwie najszybsze rozstrzygnięcie sprawy. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym od jej rozpoznania na rozprawie różni jedynie brak możliwości osobistego udziału stron w posiedzeniu poprzedzającym wydanie wyroku. Sam zakres kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny jest natomiast jednakowy w obydwu przypadkach.

Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaznaczyć jednak na wstępie należy, że w ocenie Sądu w niekwestionowanych okolicznościach faktycznych w tym zakresie, prawidłowe są ustalenia dotyczące zaistnienia podstaw do zmiany decyzji z dnia 2 stycznia 2020 r. w części dotyczącej zmiany odpłatności za przyznane skarżącej usługi opiekuńcze. Stwierdzenie dotyczące niekwestionowanych okoliczności faktycznych odnosi się do prawidłowo ustalonej zmiany sytuacji dochodowej po stronie rodziny skarżącej. Nie budzi bowiem wątpliwości, że dochód rodziny skarżącej zmienił się w stosunku do poziomu, który istniał w chwili wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r. z kwoty 3 404,90 zł do kwoty 4 065,35 zł. Różnica ta była wyższa niż 10% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie (tj. niż kwota 52,80 zł). Poprzedni dochód dawał kwotę 1 134,97 zł w przeliczeniu na osobę, zaś po waloryzacji rent i emerytur kwotę 1 355,11 zł. Niewątpliwie więc w takiej sytuacji zaistniały podstawy do zmiany decyzji zgodnie z art. 106 ust. 5 u.p.s.

Zmiana wysokości dochodu pociągała za sobą zmiany w wysokości odpłatności za przyznane skarżącej usługi opiekuńcze stosownie do załącznika do uchwały nr [...] Rady Gminy w sprawie szczegółowych warunków częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również trybu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. Podk. z 2 lutego 2015 r., poz. 256 ze zm. – "Uchwała"). Według powyższej uchwały koszt jednej godziny świadczenia usługi określa umowa zawarta po przeprowadzeniu konkursu ofert. Całkowicie zwolnione z ponoszenia opłat za świadczone usługi są osoby, których dochód nie przekracza kryterium dochodowego, określonego na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Osoby, których dochód przekracza kryterium dochodowe, określone na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej ponoszą odpłatność na zasadach określonych w tabeli stanowiącej załącznik do Uchwały.

Wysokość dochodu na osobę w rodzinie skarżącej mieści się na poziomie ponad 251 – 300% kryterium określonego w art. 8 u.p.s. i według załącznika do ww Uchwały odpłatność w takim wypadku ma wynosić 55% kosztu usługi. Organy prawidłowo wyliczyły również i tę kwotę, bowiem 55% z kwoty 22 zł wynosi 12,10 zł. Zmianą nie objęto liczby godzin przyznanych usług opiekuńczych.

Jak lakonicznie podał organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji, w trakcie postępowania ustalono, że skarżąca ponosi wydatki związane z leczeniem, co powoduje konieczność częściowego zwolnienia z odpłatności za świadczone usługi zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] grudnia 2014 r. Biorąc pod uwagę powyższe zwolniono skarżącą w 50% z należnej kwoty, tj. do kwoty 6,05 zł za jedną godzinę usług.

SKO odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących właśnie wysokości tego zwolnienia wskazało tylko, że zgodnie z § 4 ww uchwały organ zwolnił ją częściowo z odpłatności, tj. w 50% z należnej kwoty 12,10 zł, co oznacza, że odpłatność będzie wynosić 6,05 zł za godzinę usług opiekuńczych. Wcześniej przytoczono treść § 4 tej uchwały. Zgodnie z tym przepisem na wniosek, osoby zobowiązanej do ponoszenia odpłatności lub na wniosek pracownika socjalnego można zwolnić częściowo lub całkowicie z odpłatności w przypadku zaistnienia następujących okoliczności:

1) gdy więcej niż jedna osoba w rodzinie wymaga pomocy w formie usług, w tym co najmniej jedna jest obłożnie chora,

2) korzystania z co najmniej dwóch rodzajów usług,

3) ponoszenia udokumentowanych wydatków na zakup leków, koszty leczenia, środków opatrunkowych, rehabilitacji,

4) udokumentowanego stosownym zaświadczeniem lekarskim stosowania specjalistycznej diety,

5) korzystania przez osoby samotne, obłożnie chore z opieki prywatnej w godzinach popołudniowych lub nocnych,

6) wielodzietności (troje lub więcej dzieci), samotnego wychowywania nieletnich dzieci,

7) zdarzenia losowego i innych uzasadnionych okoliczności.

Decyzję o całkowitym lub częściowym zwolnieniu z odpłatności wydaje się na podstawie udokumentowanego wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez pracownika socjalnego.

Z treści ww przepisu, który jest aktem prawa miejscowego i zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP może stanowić źródło prawa wynika, że w zakresie zwolnienia częściowego lub całkowitego od odpłatności decyzja organu jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ ma w tym zakresie pełną swobodę. W ww normie określono okoliczności, w razie zaistnienia których można zastosować zwolnienie.

Mimo swobody jaką pozostawia się organowi w zakresie rozstrzygnięcia w tym przedmiocie powyższe nie oznacza, że może być ono zupełnie dowolne. Jak się podkreśla w orzecznictwie, motywy decyzji, w szczególności wydanej w oparciu o tzw. uznanie administracyjne, powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. Z uzasadnienia decyzji uznaniowej powinno zatem wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Zaniechanie w powyższym zakresie powoduje, iż organ naraża się na skuteczny zarzut arbitralności decyzji.

Wymogi jakim powinna odpowiadać decyzja wydana w ramach uznania administracyjnego są dalej idące niż ma to miejsce w odniesieniu do decyzji związanej. Taka decyzja nie może nosić cech dowolności, co nie zmienia faktu, że organ ma w takim wypadku swobodę decyzyjną.

W kontrolowanej sprawie żaden z organów nie rozważył konkretnych okoliczności podnoszonych przez skarżącą. Wskazanie jedynie, że skarżąca ponosi wydatki związane z leczeniem, bez żadnego odniesienia się do wysokości tych wydatków sprawia, że w ocenie Sądu zwolnienie w 50% od odpłatności należy uznać za arbitralne. Nie wiadomo bowiem dlaczego zwolniono skarżącą w takim a nie innym, np. większym wymiarze. Brak jakichkolwiek ustaleń w jakiej wysokości są to obciążenia. Tymczasem z przedstawionych Sądowi akt załączonych do sprawy [...] (sprawa rozpoznana w tym samym składzie na tym samym posiedzeniu Sądu) wynika, że skarżąca nie pokrywała nawet opłat w niższej wysokości, wskazując na ogrom związanych z leczeniem wydatków. W tych okolicznościach organy powinny były ustalić jakie są to wydatki, ich wysokość i powyższe odnieść do zastosowanej w ramach uznania wysokości zwolnienia. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia rozstrzygnięcia w tym zakresie powoduje, że wymyka się ono spod sądowej kontroli i tym samym należy je uznać za arbitralne. Organy naruszyły więc przepisy postępowania takie jak art. 7, art. 77, art. 77 § 1 oraz przede wszystkim art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Może się bowiem okazać, że opłata nawet w takiej wysokości jak wynika to z decyzji będzie zbyt dużym obciążeniem dla skarżącej.

Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił decyzje organów obydwu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a.

W ponownym postępowaniu organ ustali wysokość obciążeń ponoszonych przez skarżącą związanych z leczeniem, wysokość stałych lub zmiennych (w tym wypadku średnich) kosztów utrzymania rodziny skarżącej i oceni w jakiej wysokości odpłatność za usługi opiekuńcze nie będzie naruszać podstaw egzystencjalnych. Powyższe szczegółowo powinno zostać przedstawione w uzasadnieniu decyzji.