Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1371/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: odrzucono skargę , zwrócono wpis
Powołane przepisy: article: art 8 ust 2 pkt 9
journal: Dz.U. 1990 nr 16 poz 95
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.
article: art 151 /147 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie : WSA Joanna Człowiekowska WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 marca 2021 r. sprawy ze skargi K.P. na uchwałę Nr Xl/158/2019 Rady Gminy Tarnów z dnia 30 grudnia 2019 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na nabycie udziału w prawie własności nieruchomości postanawia: 1. odrzucić skargę, 1. zwrócić skarżącemu K.P. uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 (trzysta) złotych. 2.


UZASADNIENIE

Rada Gminy T. w dniu 30 grudnia 2019 r. podjęła uchwałę nr XI/158/2019 w sprawie wyrażenia zgody na nabycie udziału w części [...] w prawie własności nieruchomości działki położonej w W. R. , oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...], o pow. 0,16 ha, objętej KW nr [...] zajętej pod drogę.

K. P. zaskarżył powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o: stwierdzenie jej nieważności; dopuszczenie dowodów, stanowiących załączniki do skargi i powołanych w uzasadnieniu skargi, z uwagi na to iż są one istotne dla wykazania interesu prawnego skarżącego, a dopuszczenie wskazanych dowodów nie spowoduje nadmiernego prze dłużenia postępowania w sprawie, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie:

- art. 18 ust 2 pkt 9 lit a k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię w sytuacji, gdy ww. przepis dotyczy zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej, natomiast nie dotyczy wyrażenia zgody na nabycie udziału w prawie własności nieruchomości, co w konsekwencji doprowadziło do wydania skarżonej uchwały,

- art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a k.p.a. oraz art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przekroczenie przez Radę Gminy T. kompetencji,

- art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z § 131 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908) poprzez ich niezastosowanie i nie sporządzenie uzasadnienia do zaskarżonej uchwały, co w konsekwencji doprowadziło do istotnego naruszenia procedury podejmowania uchwał, a co za tym idzie winno skutkować nieważnością skarżonej uchwały;

- art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez ich niezastosowanie i brak przeznaczenia terenów pod drogę publiczną i brak ich rozmieszczenia jako inwestycji celu publicznego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego; -art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej reformę administracji publicznej w związku z art. 2 ustawy o drogach publicznych poprzez ich niezastosowanie i nie wskazanie pod jaką kategorię drogi przeznaczony jest udział [...] własności wskazany w zaskarżonej uchwale.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący posiada interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ jest współwłaścicielem udziału własności nieruchomości działki położonej w W. R. , oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...] o pow. 0,16 ha objętej KW nr [...] i nie zgadza się z zajęciem ww. nieruchomości pod drogę, którą w przyszłości będą użytkować inne osoby niż współwłaściciele nieruchomości oznaczonej, a zatem uznać należy, że interes prawny skarżącego został naruszony zaskarżoną uchwałą. Podkreślono, że osoba trzecia ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c. i 144 k.c. do uczestniczenia jako strona w postępowaniu administracyjnym, w wyniku którego zapaść może lub zapadła decyzja tak kształtująca stosunki na nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na sposób wykonywania przez nią prawa własności. Powyższe okoliczności przemawiają zdaniem skarżącego za uznaniem, że uchwała ta narusza jego interes prawny, a co za tym idzie przysługuje mu legitymacja prawna do domagania się zbadania jej legalności.

Wskazano również, że skarżący wielokrotnie podejmował próby zmierzające do wyjaśnienia podstawy stanu prawnego rzeczonych nieruchomości, jednakże bezskutecznie.

Dodano również, że zaskarżona uchwała nie zawiera uzasadnienia przyczyn jej uchwalenia uchwały, a tym samym brak jest integralnej części uchwały.

Nadto zarzucono, że w sposób nieuzasadniony naruszona została zasada proporcjonalności pomiędzy interesem publicznym oraz ingerencją w prawo własności jednostki, a także konstytucyjna zasada równego traktowania podmiotów w tożsamej sytuacji przez władze publiczne. Skarżący został pozbawiony możliwości składania uwag do projektu ww. uchwały.

Ponadto podkreślono, że nieruchomość przechodzi na własność podmiotu tylko wtedy, gdy jest zajęta pod drogę publiczną. Zatem nie chodzi o każdą drogę, ale tylko od drogi mające określony status. Wobec powyższego zaliczenie danej drogi do jednej z kategorii dróg publicznych (drogi krajowej, wojewódzkiej, powiatowej lub gminnej, por. art. 2 ust. 1 u.d.p.) jest elementem konstytutywnym definicji drogi publicznej. Brzmienie przepisów u.d.p. wskazuje, że zawarte w niej uregulowania nie dotyczą dróg, które nie mają statusu prawnego dróg publicznych, zatem droga wewnętrzna

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutów skargi podano, że projekt uchwały został sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w Statucie Gminy Tarnów, którego jednolity tekst został przyjęty uchwałą nr 111/126/2018 Rady Gminy T. z dnia 28.12.2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu Statutu Gminy T.. Zgodnie z § 65 ust. 1 Statutu Gminy T., projekt uchwały powinien być przedłożony Radzie Gminy wraz z uzasadnieniem, w którym należy wskazać potrzebę podjęcia uchwały oraz informacją o ewentualnych skutkach finansowych. Również i ten wymóg został dopełniony. Przedkładając bowiem projekt uchwały przedstawiono Radnym Radzie Gminy T. - uzasadnienie w którym wskazano potrzebę podjęcia uchwały. Uczyniono to podczas: 1) posiedzenia wspólnego Komisji do Spraw Rodziny i Komisji Kultury, Sportu i Samorządu Mieszkańców w dniu 23.12.2019 r., w punkcie dot. projektu uchwały nr [...] - kiedy informację w tym zakresie składała Kierownik Referatu Geodezji, Rolnictwa i Obrotu Nieruchomościami Urzędu Gminy T. - Pani K. K., 2) posiedzenia wspólnego Komisji Budownictwa, Gospodarki Komunalnej, Wodnej i Ochrony Środowiska i Komisji Budżetu, Rolnictwa i Rozwoju Gospodarczego w dniu 27.12.2019 r., w punkcie dot. projektu uchwały nr 15 - kiedy informację w tym zakresie składał Zastępca Wójta Gminy T. - Pan S. W., 3) sesji Rady Gminy T. w dniu 30.12.2019 r. w punkcie dot. projektu uchwały nr [...] - kiedy informację w tym zakresie składał Zastępca Wójta Gminy T. - Pan S. W., a w dyskusji uczestniczył Radny Rady Gminy T. - Pan P. K.. Zatem w ocenie strony przeciwnej zarzuty co do braku uzasadnienia przedłożonego projektu uchwały nie znajdują uzasadnienia.

Działka oznaczona w ewidencji gruntów nr [...], o pow. 0,16 ha, objęta księgą wieczystą nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w T. VI Wydział Ksiąg Wieczystych, a także oznaczona symbolem "dr" jest drogą użytkowaną od wielu lat przez mieszkańców tego rejonu W. R. . Nie miała wówczas i nie ma obecnie statusu drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470, ze zm.), a w szczególności przepisu jej art. 2 ust. 1 pkt 4. Pozostawała wówczas współwłasnością osób fizycznych, a później również i Gminy T., jednakże w odniesieniu do Gminy T. w [...] części. Stąd też nie było możliwe przejęcie jej na własność przez Skarb Państwa albo Gminę T. w trybie przepisu art. 73 przepisów ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną z dnia 13.10.1998 r. (Dz. U. nr 133, poz. 872, ze zm.), który stanowi, że nieruchomości pozostające w dniu 31.12.1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 01.01.1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. W sposób bowiem oczywisty w odniesieniu do tej drogi nie spełnione zostały przesłanki określone tym przepisem. Wówczas zgłaszano żądania ograniczenia korzystania z niej do mieszkańców budynków przy tej drodze. Tym samym żądano ograniczenia jej dostępności dla pozostałych osób. W związku z tym prowadzone były postępowania sądowe. Gmina T. podjęła wówczas starania w celu rozwiązania konfliktu i trudności z korzystaniem z drogi, tym bardziej, że w rejonie tym powstało wiele budynków mieszkalnych. Dla tego rejonu W. R. nie został sporządzony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, stąd też w odniesieniu do tej drogi nie mają obecnie zastosowania przepisy ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293, ze zm.). Przy czym należy dodać, że w odniesieniu do dróg już istniejących, z uwagi na ich parametry nie zawsze jest możliwe ujęcie tych dróg jako publicznych dróg gminnych, często zachowują one w uchwalanych już planach status dróg wewnętrznych, pozostających w gestii Gminy T. jako ich właściciela. Działka oznaczona w ewidencji gruntów nr [...], o pow. 0,16 ha, jest zatem drogą wewnętrzną.

Zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 08.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713, ze zm.), zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy, a w szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego. Zdaniem organu sama zaś redakcja cytowanej części tego przepisu wskazuje wprost, że sprawy gminnych dróg nie odnoszą się jedynie do gminnych dróg publicznych, ale też do innych, które takiego statusu nie mają. Zatem do dróg wewnętrznych, które są własnością gminy lub jej współwłasnością - o ile służą zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty. Jak wskazano wyżej poza sporem droga ta ma i będzie miała nadal znaczenie dla obsługi i dostępności komunikacyjnej tego rejonu W. R. , stąd nie można ograniczać możliwości jej użytkowania. Służy bowiem zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty. Taki układ własnościowy wytworzył się po jej nabyciu przez Gminę T. w dniu 30.12.2019 r. Od tej pory Gmina T. jest jej współwłaścicielem w [...] części, umożliwia korzystanie z drogi w sposób pozbawiony ograniczeń. Nabycie to miało miejsce do gminnego zasobu nieruchomości, o jakim mowa w przepisie art. 24 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1990, ze zm.). Z przyczyn niezależnych od Gminy T. nie jest możliwe obecnie nabycie pozostałej części we współwłasności ww. działki - o co Gmina T. zabiega. Stąd też jednym, ale i istotnym etapem tych zabiegów było nabycie udziału, objętego przedmiotem zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów, na wniosek skarżącego, zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.).

Skarga podlega odrzuceniu.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne właściwe są w sprawach z zakresu kontroli zgodności z prawem m.in. aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innych niż określone w pkt 5, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6).

Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. W razie zaś nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Natomiast w razie stwierdzenia, że interes prawny strony skarżącej nie został naruszony, sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.

Przedmiot skargi stanowi uchwała nr XI/158/2019 Rady Gminy T. z 30 grudnia 2019 r. w sprawie wyrażenia zgody na nabycie udziału w części [...] w prawie własności nieruchomości działki położonej w W. R. , oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...], o pow. 0,16 ha, objętej KW nr [...] zajętej pod drogę.

Podstawę prawną skargi K. P. stanowi art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie Dz. U. 2020 r. poz. 713, dalej: u.s.g.), zgodnie z którym "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego".

Analiza treści przywołanego przepisu wskazuje na dwie determinanty zaskarżenia uchwały lub zarządzenia organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g.: po pierwsze, przedmiot uchwały lub zarządzenia (sprawa z zakresu administracji publicznej), po drugie, naruszenie uchwałą lub zarządzeniem interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego.

Co do pierwszej kwestii Sąd uznał, że uchwała o wyrażeniu zgody na nabycie przez gminę udziału w nieruchomości stanowi uchwałę z zakresu administracji publicznej.

Sąd kierował się przy tym wykładnią pojęcia sprawy z zakresu administracji publicznej dokonaną w uchwale Trybunału Konstytucyjnego z 14 września 1994 r. sygn. W 5/94 (OTK 1994, cz. II, poz. 44 i 46), który podkreślał, w oparciu o wcześniejsze orzeczenia Trybunału, w których wskazywano, że "dostęp do wymiaru sprawiedliwości, sprawowanego przez sądy powszechne i sądy szczególne, stanowi w demokratycznym państwie prawnym jedną z podstawowych gwarancji poszanowania praw obywatelskich (por. orzeczenia: K.8/91 z dnia 7 stycznia 1992 r. - OTK z 1992 r. cz. I, poz. 5; K.3/92 z dnia 8 grudnia 1992 r. - OTK z 1992 r., cz. II, poz. 26; K.17/92 z dnia 29 września 1993 r. - OTK z 1993 r., cz. II, poz. 33). Stanowisko to Trybunał Konstytucyjny podtrzymuje, co w sprawie niniejszej oznacza, że rodzące się wątpliwości co do dopuszczalności drogi sądowo-administracyjnej należy usuwać przez wykładnię przemawiającą za dopuszczalnością tej drogi. Dostęp do wymiaru sprawiedliwości nie może być rozpatrywany tylko w kategoriach formalnych. To z kolei oznacza, że w razie wątpliwości co do tego czy sprawa ma być rozstrzygnięta co do swej istoty czy umorzona, wątpliwości te należy usuwać przez wykładnię na korzyść rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty".

Trybunał zwrócił uwagę, że działalność gmin również w odniesieniu do mienia komunalnego nie opiera się wyłącznie na regulacjach prawa cywilnego, ale z uwagi na publicznoprawny status gmin i mienia komunalnego, działalność gmin opiera się także na regulacjach prawnych prawa samorządowego. Z tego właśnie względu działania i akty prawne podejmowane przez organy samorządu terytorialnego, mogą być kwalifikowane jako działania z zakresu wykonywania administracji publicznej, pomimo że zmierzają do wywołania w przyszłości określonych skutków cywilnoprawnych, jeżeli działaniom tym nadawana jest forma charakterystyczna dla aktów administracyjnych.

Stanowisko powyższe podzielił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 września 1997 r., sygn. III RN 41/97 (OSNAPiUS 1998, Nr 6, poz. 109), a także Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 6 listopada 2000 r., sygn. OPS 11/00 (ONSA 2001, z. 2, poz. 52, także: orzeczenia.nsa.gov.pl). W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uchwała rady gminy o przeznaczeniu do sprzedaży nieruchomości stanowiącej mienie komunalne w trybie przetargu może być zaskarżona do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Zawarta tam argumentacja znajduje zastosowanie i w odniesieniu do zaskarżonej w przedmiotowej sprawie uchwały. NSA uznał, w nawiązaniu do art. 20 ust. 3 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, że sprawami z zakresu administracji publicznej są wszelkie akty, czynności, działania i sprawy załatwiane przez organy administracji publicznej, które nie mają charakteru cywilnoprawnego. Obejmują one uchwały, które nie mają charakteru cywilnoprawnego, a więc takie uchwały, które same przez się nie są czynnościami cywilnoprawnymi i nie wywołują skutków cywilnoprawnych, chociaż są podejmowane z zamiarem podjęcia w przyszłości określonych czynności cywilnoprawnych, tj. działania gminy na etapie poprzedzającym podejmowanie czynności cywilnoprawnych. NSA wskazał, że "tak jest w przypadku podejmowania przez organy gminy rozstrzygnięcia o tym, czy określona nieruchomość /nieruchomości/ ma być przeznaczona do sprzedaży. Na tym etapie decydowania nie chodzi jeszcze o wykonanie sprzedaży nieruchomości, ale przede wszystkim o to, czy nieruchomość ma nadal pozostać własnością gminy, czy też gmina ma wyzbyć się własności określonej nieruchomości. Decydowanie o tym ma w sobie wszelkie cechy administrowania mieniem komunalnym, które ma służyć gminie w celu realizacji jej podstawowego zadania polegającego na zaspakajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty mieszkańców." Przeciwko temu stanowisku, w ocenie NSA, nie mogło przemawiać to, że uchwała dotyczy określonej nieruchomości. Nie ma bowiem podstaw do formułowania poglądu, iż przedmiotem zaskarżenia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. mogą być tylko uchwały o charakterze ogólnym.

Sąd w składzie rozpatrującym przedmiotową sprawę pogląd powyższy podziela i przyjmując szerokie rozumienie pojęcia "sprawy z zakresu administracji publicznej" uznaje, że uchwała w sprawie wyrażenia zgody na nabycie udziału w nieruchomości stanowi uchwałę podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., a w może być ona przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.

Należało wobec tego przystąpić do ustalenia, czy skarżącemu K. P. przysługuje legitymacja do wniesienia skargi na ww. uchwałę, tj. do zbadania, czy jego interes prawny lub uprawnienie zostały przedmiotową uchwałą naruszone. Zaakcentować należy bowiem, że skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, lecz dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/04; z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, z dnia 31 maja 2017 r., II OSK 2298/15; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., II SA/2637/02, LEX nr 80699).

Ze skargi i przedłożonych do niej dokumentów wynika, że K. P. jest współwłaścicielem udziału [...] w prawie własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,16 ha, objętej KW nr [...] Przedmiotem zaskarżonej uchwały nr XI/158/2019 Rady Gminy T. z dnia 30 grudnia 2019 r. podjętej na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. jest wyrażenie zgody na nabycie do gminnego zasobu nieruchomości udziału w części [...] w prawie własności ww. nieruchomości. Co do tego udziału skarżący nie wykazał, aby przysługiwało mu jakiekolwiek prawo rzeczowe, w szczególności prawo własności.

W ocenie Sądu współwłasność udziału w nieruchomości nie daje skarżącemu legitymacji do żądania zbadania legalności uchwały poprzedzającej rozporządzenie innym udziałem w nieruchomości przysługującym innym podmiotom; nie dotyczy bowiem jego interesu prawnego we wskazanym powyżej rozumieniu, ani tym bardziej go nie narusza. Podkreślenia wymaga, że każdy ze współwłaścicieli może, po myśli art. 198 k.c., rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Zbycie udziału przez innych współwłaścicieli nieruchomości nie powoduje więc uszczerbku w przysługującym skarżącemu prawie własności.

Nie może skarżący skutecznie wywodzić naruszenia interesu prawnego z tego, że nie zgadza się z zajęciem nieruchomości, w której udział posiada, pod drogę, którą – jak podnosił - w przyszłości będą użytkować inne osoby niż współwłaściciele nieruchomości. Argument ten jest chybiony, jako że dotyczy dopiero ewentualnych konsekwencji nabycia udziału przez Gminę T.. Nie można również nie dostrzec, że z dokumentów zalegających w aktach administracyjnych, jak i dokumentów przedstawionych przez skarżącego oraz odpowiedzi organu na skargę wynika, że działka nr [...] stanowiła już w dacie podjęcia uchwały drogę wewnętrzną, użytkowaną nie tylko przez współwłaścicieli nieruchomości.

Mając powyższe na względzie Sąd orzekł w punkcie 1 sentencji postanowienia o odrzuceniu skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.

O zwrocie wpisu Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.