Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1344/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 2 ust. 1, ust. 2, ust. 4 i ust. 5, 5 ust. 1, 7 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych
article: art. art. 75 par. 1, 80, 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za ich użytkowanie oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728, z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] grudnia 2013 r. wniesionego przez Pana M. K. (dalej: strona, skarżący) od decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] wydanej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. nakazującej rejestrację używanych siedmiu odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za używanie dziesięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 5 595,00 zł uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nakazania rejestracji używanych siedmiu odbiorników telewizyjnych i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji.

Do wydania powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] sierpnia 2013 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 z późn. zm.) przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników - radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez Stronę działalności. Kontrola została przeprowadzona w obecności Pana M. K.. W wyniku przeprowadzonej kontroli ujawniono w lokalu 10 odbiorników telewizyjnych. W protokole kontroli stwierdzono według ustnego oświadczenia Pana M. K. okres użytkowania odbiorników TV w kontrolowanym lokalu wynosił 1 rok Były to urządzenia technicznie dostosowane do odbioru programów. Odbiorniki były podłączone do anteny naziemnej. Protokół z kontroli został podpisany przez osoby kontrolujące oraz Pana M. K..

Do protokołu dołączono oświadczenie o ilości odbiorników w pokojach, które zostało złożone przez Pana M. K. opatrzone datą [...] sierpnia 2013 r., w którym stwierdzono 10 szt. odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie było możliwe z uwagi na fakt, że pokoje były zajęte przez gości. Oświadczenie to zostało bez zastrzeżeń podpisane przez Pana M. K..

Wyniku niniejszej kontroli zostało wszczęte w sprawie postępowanie administracyjne.

W dniu [...] grudnia 2013 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. wydał decyzję Nr [...] nakazującą rejestrację używanych siedmiu odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie dziesięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 5 595,00 zł (słownie: pięć tysięcy pięćset dziewięćdziesiąt pięć zł 00/100). Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie protokołu z przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2013 r. kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV oraz oświadczenia złożonego przez Pana M. K..

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonej kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych w lokalu użytkowym zajmowanym przez [...] przy ul. [...] w J., Strona dnia [...] września 2013 r. dopełniła obowiązku rejestracji używanych trzech odbiorników telewizyjnych i dlatego wydana decyzja dotyczy siedmiu odbiorników telewizyjnych, które strona winna zarejestrować.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Pan M. K., w którym zakwestionował dokonane podczas kontroli ustalenia.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał na mające w sprawie zastosowanie przepisy ustawy o opłatach abonamentowych. Przytoczył treść protokołu kontroli podkreślając, że podczas kontroli przeprowadzonej w obecności Pan M. K., ujawniono w lokalu 10 odbiorników telewizyjnych. Stwierdzony okres używania odbiorników ujawnionych w lokalu - jeden rok. Dopiero na etapie odwołania strona zakwestionowała ustalenia dokonane w trakcie kontroli. Odnosząc się do zarzutu braku sprawdzenia stanu stwierdzonych podczas kontroli odbiorników w zakresie ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu organ wskazał, iż w orzecznictwie podkreśla się, że ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. Zarówno jeden jak i drugi sposób ustalenia jest dopuszczalny. W niniejszej sprawie z uwagi na fakt zajęcia pokoi przez gości organ dokonał tego w oparciu o oświadczenie właściciela-strony.

W ocenie organu II instancji brak jest podstaw do odmowy wiarygodności oświadczeniu Pana M. K. złożonemu w toku kontroli odnośnie wyposażenia pokoi w odbiorniki telewizyjne i ich technicznych możliwości odbioru programów. Pan M. K. będący właścicielem kontrolowanego lokalu był rozeznany w funkcjonowaniu prowadzonej przez siebie działalności, a zarazem świadom celu kontroli, w której brał udział, zatem informacje od niego pochodzące stanowią pełnowartościowe źródło dowodowe, na podstawie którego możliwe było dokonywanie ustaleń stanu faktycznego sprawy. Dodatkowo moc dowodową oświadczeń Strony wzmacniają czynności podejmowane przez Stronę po przeprowadzeniu kontroli, a mianowicie zarejestrowanie ujawnionych 10 odbiorników telewizyjnych w dniu [...] sierpnia

2013 r.

Zdaniem organu II instancji decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] wydana przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. w części ustalającej opłatę za używanie dziesięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 5 595,00 zł (słownie: pięć tysięcy pięćset dziewięćdziesiąt pięć zł 00/100) odpowiada prawu. W dniu kontroli w lokalu zajmowanym przez Stronę znajdowały się odbiorniki telewizyjne będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, co znajduje potwierdzenie w materiałach sprawy. Należy stwierdzić, iż pobranie opłaty za używanie dziesięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych jest uzasadnione. Organ podkreślił, że w dniu [...] sierpnia 2013 r. Strona dokonała rejestracji dziesięciu odbiorników telewizyjnych. Okoliczność ta uszła uwadze organowi I instancji, mimo, że organ ten dysponował informacją w tym zakresie. Dlatego też, decyzja w części dotyczącej nakazania rejestracji siedmiu używanych odbiorników telewizyjnych wymagała uchylenia, a postępowanie organu pierwszej instancji w tym zakresie podlegało umorzeniu (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Pan M. K. - skarżący. W skardze domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, której zarzucił:

- obrazę przepisów postępowania polegającą na braku rozstrzygnięcia przez zaskarżoną decyzję istoty sprawy - tj. ustalenia opłaty za używanie dziesięciu niezarejestrowanych odbiorników,

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie za podstawę wydania decyzji protokołu z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2013 r., który zawierał nieprawdę w postaci stwierdzenia, iż do protokołu załączono dokument w postaci dodatkowego oświadczenia skarżącego, którego on nie składał,

- brak wyczerpania niezbędnej inicjatywy dowodowej poprzez zaniechanie sprawdzenia czy odbiorniki w chwili kontroli były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, podczas gdy część z tych odbiorników w dacie kontroli była niesprawna technicznie, zaś kontrolowany w protokole kontroli potwierdził jedynie czas ich posiadania nie zaś ich sprawność techniczną, a istniała możliwość ustalenia powyższej okoliczności - co kontrolowany wskazał kontrolującym, aczkolwiek kontrolujący zaniechały weryfikacji powyższej okoliczności.

W uzasadnieniu skargi wskazał między innymi, że zaskarżoną decyzją Minister Administracji i Cyfryzacji jako organ II instancji nie rozpatrzył sprawy w całości, a jedynie w zakresie nakazu rejestracji używanych siedmiu odbiorników telewizyjnych. W ocenie skarżącego organ II instancji w swojej decyzji nie rozstrzygnął punktu drugiego kwestionowanej decyzji organu I instancji, a mianowicie - zasadności ustalenia opłaty za używanie dziesięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie ustosunkowując się do zarzutów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lipca 2014 r. wydana po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] grudnia 2013 r. wniesionego przez Pana M. K. od decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] wydanej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. nakazującej rejestrację używanych siedmiu odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za używanie dziesięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 5 595,00 zł, która to decyzja organ II instancji uchyliła zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nakazania rejestracji używanych siedmiu odbiorników telewizyjnych i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił między innymi jej niezgodność z prawem polegającą na nie rozpatrzeniu sprawy w całości poprzez nie rozstrzygnięcie kwestii zasadności ustalenia opłaty za używanie dziesięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Sąd nie podziela powyższego zarzutu skargi. Podstawę rozstrzygnięcia organu II instancji stanowił art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Osnowa decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. składa się z dwóch części: w pierwszej organ odwoławczy uchyla oznaczoną decyzję organu pierwszej instancji i określa zakres tego uchylenia (w całości lub w części), zaś w drugiej organ odwoławczy rozstrzyga sprawę co do jej istoty bądź umarza w tym zakresie postępowanie. Decyzja organu odwoławczego wydana z powołaniem się na przepis art. 138 § 1 pkt 2 in principio, która nie zawiera w swej treści rozstrzygnięcia tych elementów, rażąco narusza prawo (zob. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 895/81).

W przypadku gdy organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w części, może orzec co do istoty sprawy tylko w tej części, jeżeli zaś uchylił zaskarżoną decyzję w całości, to nie może orzec co do istoty sprawy w części, a w pozostałej przekazać sprawę do rozpoznania organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie jest natomiast obowiązany do stwierdzenia w sentencji decyzji, że w pozostałej części utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. W konsekwencji należy stwierdzić, że sytuacja prawna strony jest określona decyzją organu odwoławczego w części, w której uchylił on zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy bądź umorzył postępowanie oraz decyzją organu pierwszej instancji w części nieuchylonej przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy, który uchyla zaskarżoną decyzję w części i orzeka w tym zakresie co do istoty sprawy, jest zatem obowiązany do szczególnie starannego i niebudzącego wątpliwości oznaczenia, w jakim zakresie uchyla zaskarżoną decyzję.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że sytuacja prawna skarżącego jest określona decyzją organu odwoławczego w części, w której uchylił on zaskarżoną decyzję i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji oraz decyzją organu pierwszej instancji w części nieuchylonej przez organ odwoławczy a dotyczącej nałożenia opłaty za używanie 10 nie zarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Powyższa kwestia w ocenie Sądu została w sposób jasny wyjaśniona przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy nie był w ocenie Sądu uprawniony do wskazania, że w zakresie pkt 2 utrzymuje w mocy decyzje organu I instancji, gdyż takiego rozstrzygnięcia nie przewiduje przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu organ II instancji orzekł o całości sprawy.

Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi Sąd wskazuję, że w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie organ miał w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącego opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl ust. 2 powołanego przepisu domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.). Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w ust. 5 art. 2 u.o.a określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych.

Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się on w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza.

W myśl art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności.

W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.).

W toku przeprowadzonej przez operatora publicznego kontroli w dniu [...] sierpnia 2013 r., w lokalu zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez Stronę działalności stwierdzono 10 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Kontrola została przeprowadzona w obecności Pana M. K. - skarżącego. W protokole kontroli stwierdzono według ustnego oświadczenia Pana M. K. okres użytkowania odbiorników TV w kontrolowanym lokalu wynosił 1 rok i były to urządzenia technicznie dostosowane do odbioru programów. Odbiorniki były podłączone do anteny naziemnej. Protokół z kontroli został podpisany przez osoby kontrolujące oraz Pana M. K..

Do protokołu dołączono oświadczenie o ilości odbiorników w pokojach, które zostało złożone przez Pana M. K. opatrzone datą [...] sierpnia 2013 r., w którym stwierdzono 10 szt. odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie było możliwe uwagi na fakt, że pokoje były zajęte przez gości. Oświadczenie to zostało bez zastrzeżeń podpisane przez Pana M. K. (k 27 a/a).

Sąd podziela stanowisko organów I i II instancji, że brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności złożonego przez skarżącego oświadczenia. Podkreślić należy, że skarżący był właścicielem kontrolowanego obiektu, złożone na piśmie oświadczenie opatrzył własnoręcznym podpisem, wskazał też konkretną liczbę odbiorników (a nie np. szacunkową), a także odmówił kontrolerom dostępu do pokoi ze względu na obecność gości. Wszystko to wskazuje, że skarżący był wiarygodnym źródłem dowodowym, którego wartości dowodowej nie można zakwestionować.

Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. - jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem ustalenia kontroli oparte na oświadczeniach skarżącego organ prawidłowo przyjął za wiarygodne. Skarżący co prawda w toku postępowania zmienił zdanie i twierdził, że część odbiorników była zepsuta, jednak swych twierdzeń nie poparł żadnym materiałem dowodowym. Natomiast podjęte przez skarżącego działania w postaci rejestracji 10 odbiorników świadczą niezbicie, że ustalenia kontroli były prawidłowe.

Zdaniem Sądu bezsporne jest, że w dacie kontroli w kontrolowanym obiekcie znajdowało się 10 niezarejestrowanych i sprawnych odbiorników telewizyjnych. Skoro zatem w dacie kontroli, w pokojach znajdowały się odbiorniki, to w ocenie Sądu nie można uznać za dowolne ustalenia organów, że odbiorniki te znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Z zasad logicznego rozumowania, popartych doświadczeniem życiowym wynika przecież, że jeśli w wyposażeniu pokoju hotelowego znajduje się odbiornik telewizyjny, czy radiowy, to nie w celach dekoracyjnych, lecz po to, by mógł być używany przez jego gościa.

Zważyć przy tym należy, że przepis art. 80 k.p.a. wprowadza zasadę swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą organ prowadzący postępowanie ocenia według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i nie jest skrępowany żadnymi formalnymi regułami dotyczącymi wskazania jak ma dowody oceniać. Jednocześnie zasada ta nie oznacza, iż organ jest uprawniony do oceny dowodów dowolnie, lecz musi oprzeć swoją ocenę na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydanie 7, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 410).

W ocenie Sądu należy w konsekwencji uznać, że organy obu instancji w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec powyższego Sąd uznał zaskarżoną decyzję wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. za prawidłową, co znajduje też oparcie w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por: wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1531/10) oraz poglądach doktryny (Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, Wydanie II, Zakamycze 2005 str. 802, "Kodeks postępowania administracyjnego" - Komentarz pod red. prof. Marka Wierzbowskiego oraz prof. Aleksandry Wiktorowskiej, str. 772).

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Organ II instancji prawidłowo umorzył postępowanie pierwszej instancji w części dotyczącej nakazania rejestracji używanych siedmiu odbiorników telewizyjnych, gdyż jak wskazano w części historycznej uzasadnienia skarżący dokonał ich rejestracji w dniu [...] sierpnia 2013 r., a więc przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, wobec czego postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe.

Na zakończenie należy wskazać, że iż uregulowania zawarte w ustawie o opłatach abonamentowych, w szczególności postanowienia art. 7 tej ustawy, nie dotyczą kontroli działalności gospodarczej, tak więc w niniejszej sprawie nie ma zastosowania ustawa o swobodzie działalności gospodarczej na którą powołuje się skarżąca (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt: II GSK 92/12.)

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.