Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1578/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 237 par. 3
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 3 par. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt. III SAB/Go 13/10 o odrzuceniu skargi M. T. na bezczynność Rady Miejskiej w T. w przedmiocie rozpatrzenia skargi na przewodniczącego Rady Miasta postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

M. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Rady Miasta T. w przedmiocie rozpatrzenia skargi na zwłokę przewodniczącego Rady Miasta w rozpoznaniu wniosku z dnia 20 października 2008 r. dotyczącego zmiany planu zagospodarowania przestrzennego.

Uzasadniając skargę podał, iż w 1999 r. wnosi do Urzędu Miasta w T. o przekwalifikowanie jego działki na działkę budowlaną. Mimo upływu czasu i obszernej argumentacji z jego strony prośby pozytywnie nie załatwiono. Pismem z dnia 24 marca 2009 r. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. W. o wpływ na przewodniczącego Rady Miasta, aby otrzymać prawidłowy dokument rozstrzygający jego prośbę o przekwalifikowanie działki. Po przekazaniu przez Kolegium pisma Wojewodzie L., a następnie Radzie Miejskiej w T., mimo upływu trzech miesięcy, skarżący nie otrzymał żadnego dokumentu z Rady Miasta T.. W tej sytuacji zdaniem skarżącego zachodzi bezczynność Rady w opisanym wyżej zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt. III SAB/Go 13/10 skargę M. T. odrzucił.

W uzasadnieniu postanowienia odwołując się do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a podał, skarga na bezczynność nie obejmuje działań administracji publicznej opisanych w pkt 6, to jest stanowienia aktów prawa miejscowego. Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego. Niedopuszczalne jest więc wniesienie skargi na bezczynność w uchwalaniu aktu prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Podstawą wniesienia skargi na bezczynność w uchwalaniu aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może też być zatem art. 101 a ust. 1 u.s.g. (wyrok NSA z 27 sierpnia 1996 r., II SA/Wr 280/96, OSP 1998 nr 5, poz. 108).

Z kolei, odnosząc się do sprawy nie przedłożenia Radzie Miejskiej w T. przez jej przewodniczącego, wniosku M. T. z dnia 20 października 2008 r., w którym domaga się on zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, skutkującej zmianą statusu nieruchomości skarżącego na działkę budowlaną, wyjaśnił, że postępowanie skargowe uregulowane w dziale VIII K.p.a. nie rozstrzyga konkretnej sprawy administracyjnej, w szczególności nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. natomiast zawiadomienie z art. 238 § 1 K.p.a. jest niezaskarżalne.

Ponadto, odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego wskazał, że tryb "ogólnoskargowy" (art. 221-240 K.p.a.) jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną (zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi). Skarga z art. 227 K.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnego rodzaju interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII K.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99, opubl. ONSA 2001 r. nr 1 poz. 27, LEX nr 40203).

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skargę odrzucił.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M. T. reprezentowany przez adwokata, który zaskarżając je w całości zarzucił naruszenie art. 237 § 3 K.p.a. przez błędne przyjęcie, że przepis ten nie nakazuje zawiadomienia o sposobie załatwieniu wniosku dotyczącego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu podał, że skarżącemu nie doręczono, żadnej uchwały, ani nie pouczono go sposobie odwołania. Pokreślił, że zawiadomienie, o którym mowa w art. 237 § 3 K.p.a jest w jego ocenie czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnieni i obowiązków wynikających z przepisów prawa, a zatem czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Wskazując na powyższą podstawę skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Rada Miejska w T. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie, wskazując że kwestia jej bezczynności w sprawie dokonania na wniosek M. T. zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego była już przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1968/08. W postanowieniu tym stwierdzono natomiast, że skarga na bezczynność nie obejmuje stanowienia aktów prawa miejscowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 powołanej ustawy, które w rozpoznawanej sprawie nie występują.

Oceniając podniesiony w niniejsze skardze zarzut naruszenia art. 237 § 3 K.p.a. przypomnieć należy, że postępowanie w sprawach skarg i wniosków zostało uregulowane w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, którego rozdział 2, obejmujący przepisy art. 227 - 240, normuje postępowanie skargowe.

Należy podkreślić, że w postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII K.p.a. nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, w szczególności nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 237 § 3 K.p.a. o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 K.p.a. Nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono bowiem innym niż decyzja czy postanowienie aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, t. II, Zakamycze 2005, s. 544-545). Tego typu akty lub czynności muszą spełniać następujące przesłanki: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, są podejmowane w sprawach indywidualnych, muszą mieć charakter publicznoprawny, dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 29-30). Zawiadomienie z art. 238 § 1 K.p.a. nie posiada tej ostatniej cechy, co przesądza o niezaskarżalności tego typu czynności.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że tryb "ogólnoskargowy" (art. 221-240 k.p.a.) jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną (zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi), a skarga z art. 227 K.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnego rodzaju interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego.

W konsekwencji należy stwierdzić, że ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII K.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99, opubl. ONSA 2001 r. nr 1 poz. 27, LEX nr 40203).

Ponadto należy wskazać, że zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi wniesionej w trybie przewidzianym w dziale VIII K.p.a. nie mieści się w katalogu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt od 1 do 4a) P.p.s.a. Oznacza to, że ewentualna bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia tego rodzaju skargi również nie należy do zakresu właściwości sądów administracyjnych, bowiem właściwością tą objęta jest bezczynność organów administracji publicznej jedynie w przypadkach określonych w pkt od 1 do 4a) omawianego przepisu, co wynika wprost żart. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.

Z powyższych względów, należy uznać, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 58 §1 pkt 1 P.p.s.a. albowiem działalność organów administracji publicznej regulowana przepisami działu VIII K.p.a. nie jest objęta kognicją sądów administracyjnych. W konsekwencji nie może zatem uznać, że dopuścił się naruszenia art. 237 § 3 K.p.a., skoro sprawa zastosowania powołanego przepisu nie podlegała jego kontroli.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.