Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1780/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 3 pkt 1, art. 49 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 214 poz 1407
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Nina Półtorak, Protokolant Katarzyna Domańska, po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "A. sp. j. [...]" z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1958/11 w sprawie ze skargi "A. sp. j. [...]" z siedzibą w K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie należności z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od stycznia 2003 r. do grudnia 2005 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz "A. sp. j. [...]" z siedzibą w K. kwotę 2.453 (słownie: dwa tysiące czterysta pięćdziesiąt trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1958/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę "A. Sp. j. [...]" na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 maja 2011 r., w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania i nadpłaty za okres od grudnia 2004 r. do grudnia 2005 r. oraz umorzenia postępowania w zakresie określenia wysokości zobowiązań i nadpłaty za okres od stycznia 2003 r. do listopada 2004 r. z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzją z dnia 14 grudnia 2010 r. określił wysokość zobowiązania Spółce oraz wysokość nadpłaty z tytułu wpłat na Fundusz za grudzień 2004 r. oraz miesiące od stycznia do grudnia 2005 r.

Następnie decyzją z dnia 4 lutego 2011 r. Prezes Zarządu Funduszu uzupełnił sentencję własnej decyzji z dnia 14 grudnia 2010 r., dodając w jej brzmieniu następujące stwierdzenie: "umarzam postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązań oraz wysokości nadpłaty z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wobec "A. Spółka Jawna [...]" za okres od stycznia 2003 r. do listopada 2004 r.

Pismem z dnia 21 lutego 2011 r. Spółka złożyła odwołanie w części dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązań oraz wysokości nadpłaty z tytułu wpłat na Fundusz za okres od stycznia 2003 r. do listopada 2004 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w tej części i orzeczenie o wysokości zobowiązania i wysokości nadpłaty Spółki z tytułu wpłat na Fundusz za rok 2003 w kwocie 18 591 zł i za rok 2004 w kwocie 17 134 zł, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia 4 maja 2011 r. - po rozpoznaniu odwołania Spółki - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wyjaśnił, że podstawą wydania decyzji z dnia 4 lutego 2011 r. był przepis art. 213 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 – dalej: O.p.), więc wskazanie przez organ I instancji w sentencji decyzji jako podstawy wydania decyzji dodatkowo art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2010r., Nr 214, poz. 1407 ze zm.) nie stanowi uchybienia mającego wpływ na dokonane rozstrzygnięcie. Wyjaśnił, że decyzja uzupełniająca od daty jej wydania stanowi integralną część decyzji uzupełnionej i decyzje te powinny być traktowane jako jedna decyzja.

Organ odwoławczy za błędne uznał stanowisko Spółki, że ustalenie terminu powstania nadpłaty z tytułu wpłat na Fundusz jest nierozerwalnie związane z terminami ostatecznych decyzji Prezydenta Miasta K. określających wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2003, 2004 i 2005, a także, że źródło powstania nadpłaty z tytułu wpłat na Fundusz w zakresie zwolnienia z podatku od nieruchomości stanowi decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 7 września 2010 r. Organ powołał się przy tym na treść art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.06.121.844 ze zm.; dalej: u.p.o.l.).

W ocenie organu odwoławczego słusznie organ pierwszej instancji umorzył postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązań oraz wysokości nadpłaty z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wobec Skarżącej za okres od stycznia 2003 r. do listopada 2004 r., ponieważ zobowiązania strony za okres od stycznia 2003 r. do listopada 2003 r. uległy przedawnieniu z dniem 1 stycznia 2009 r., a zobowiązania za okres od grudnia 2003 r. do listopada 2004 r. uległy przedawnieniu z dniem 1 stycznia 2010 r.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 200 § 1 O.p. organ drugiej instancji stwierdził, że uchybienie to nie miało wpływu na prawidłowość dokonanego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 210 § 1 pkt 2 O.p. polegające na braku wskazania przez organ w zaskarżonej decyzji daty jej wydania, art. 210 § 1 pkt 4 O.p. polegające na uznaniu za prawidłowe wydanie decyzji uzupełniającej w oparciu o inną podstawę prawną niż decyzja uzupełniana, art. 208 § 1 O. p. przez błędne uznanie, że postępowanie w sprawie nadpłaty za okres od stycznia 2003 r. do listopada 2004 r. stało się bezprzedmiotowe z uwagi na przedawnienie, art. 49 ust 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w związku z art. 2 § 2 O.p., przez nieuwzględnienie obowiązku stosowania przepisów Ordynacji podatkowej odpowiednio, to jest z uwzględnieniem przepisów szczegółowych zawartych w ustawie o rehabilitacji, art. 31 ust. 1 pkt. 1 lit a i ust.3 pkt. 1 lit a, h przez uznanie, iż dokonane przez Skarżącą na rzecz Funduszu wpłaty z tytułu ulgi w postaci zwolnienia z podatku od nieruchomości za okres od stycznia 2003 r. do listopada 2004 r. stanowią zobowiązanie określone w art. 21 § 1 pkt 1 O.p. a wynikająca z nich nadpłata powstała zgodnie z art. 73 §1 O.p. w dniu wpłaty środków na Fundusz, art. 70 § 6 pkt 2 i 79 § 1 i 2 O.p. w związku z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji przez nieuwzględnienie okoliczności wskazujących na przerwanie biegu przedawnienia oraz braku możliwości złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty po wszczęciu postępowania podatkowego, art. 72 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 73 § 1 pkt. 1 i w zw. z art. 74a O.p. w związku z art. 49 ust 1 i art. 31 ust. 1 pkt.1 lit a i ust.3 pkt. 1 lit. a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez uznanie, że decyzje organu podatkowego określające zobowiązanie w podatku od nieruchomości nie stanowią podstawy dla ustalenia wysokości zobowiązania wobec Funduszu wynikającego z art. 31 ust. 3 pkt 1 lit a ustawy o rehabilitacji, art. 122 § 1 w związku z art. 187 § 1 O.p. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodów z pełnej dokumentacji postępowania podatkowego prowadzonego przez Prezydenta Miasta K. w sprawie określenia Skarżącej, zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2003 i 2004, art. 200 § 1 O. p. polegające na uznaniu, że zaniechanie wyznaczenia stronie przez organ siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w okresie po złożeniu przez stronę wniosku o uzupełnienie decyzji z dnia 14 grudnia 2010 r. a przed wydaniem decyzji z dnia 4 lutego 2011 r. pozostało bez wpływu na dokonane przez organ I instancji rozstrzygnięcie.

W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej - podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko - wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Zdaniem Sądu, Prezydent Miasta K. słusznie uznał, że zwolnienie od podatku od nieruchomości nie dotyczy całej nieruchomości Spółki, pomimo zgłoszenia jej wojewodzie i otrzymania stosownej decyzji o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej, gdyż nie jest ona w całości wykorzystywana na potrzeby zakładu pracy chronionej, co potwierdza złożony przez Spółkę wykaz podmiotów, zgodnie z którym część nieruchomości wynajmowana jest innym podmiotom, niebędącymi zakładami pracy chronionej. Dlatego też wszczął postępowanie podatkowe, którego rezultatem było wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego na podstawie art. 21 § 3 O.p. Decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 7 września 2010 r. nie może być uznana za decyzję konstytutywną, stanowiącą źródło powstania zobowiązania podatkowego - podatku od nieruchomości. Decyzje wydawane na podstawie art. 21 § 3 O. p. mają charakter deklaratoryjny, ponieważ określa się w nich wysokość zobowiązania, które już powstało wcześniej, z mocy prawa.

Sąd podkreślił, że słusznie organ pierwszej instancji umorzył postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązań oraz wysokości nadpłaty z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wobec "A. Spółka Jawna [...]" za okres od stycznia 2003 r. do listopada 2004 r., ponieważ zobowiązania strony za okres od stycznia 2003 r. do listopada 2003 r. uległy przedawnieniu z dniem 1 stycznia 2009 r., a zobowiązania za okres od grudnia 2003 r. do listopada 2004 r. uległy przedawnieniu z dniem 1 stycznia 2010 r.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez jego błędne wskazanie przez organ pierwszej instancji w sentencji decyzji jako podstawy wydania decyzji Sąd stwierdził, że nie stanowi ono uchybienia mającego wpływ na dokonane rozstrzygnięcie.

Sąd uznał także za bezzasadne zarzuty naruszenia art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. W ocenie Sądu, organ wydał zaskarżoną decyzję w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, które pozwoliło na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jak i prawidłową jego ocenę, a w konsekwencji prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Wyniki postępowania dowodowego przeprowadzone przez organ znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

W skardze kasacyjnej Spółka zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."):

a) art.73 § 1 pkt 1 w związku z art. 75 § 2 pkt lit. b ustawy O. p. w związku z art. 31 ust 3 pkt.1 lit. a w związku z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, przez ich błędną wykładnię a w efekcie nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że nadpłata z tytułu nienależnie przekazanych PFRON środków z tytułu zwolnienia w przedmiocie podatku od nieruchomości powstała w dacie wpłaty tych środków do PFRON, a nie w dacie wpłaty podatku od nieruchomości wobec zakwestionowania przez organ podatkowy prawa do zwolnienia w drodze ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie w zakresie podatku za rok 2003 i 2004 r.;

2. art. 79 § 2 O.p przez jego niewłaściwe zastosowanie w wyniku błędnego uznania,

iż wygasł termin prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty;

3.art. 72 § 1 pkt 1 O.p. przez jego niezastosowanie, co doprowadziło do konkluzji, iż w ustalonym stanie faktycznym Skarżąca nie nabyła prawa do nadpłaty nienależnie wpłaconych środków z tytułu zwolnienia w dacie wpłaty podatku od nieruchomości ma skutek ostatecznych decyzji Prezydenta Miasta K.;

4.art. 208 § 1 O.p. w związku z art. 79 § 2 O.p przez błędną wykładnię przesłanki

umorzenia decyzji, jaką jest bezprzedmiotowość postępowania w sytuacji braku

podstaw do przyjęcia, iż prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasło;

2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez nieuchylenie zaskarżonej

decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej w całości, mimo iż naruszała ona

przepisy prawa materialnego wskazane powyżej w punkcie 1 oraz bezzasadne

oddalenie skargi,

b) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz.U. Nr 153,poz. 1269 z późn.zm.), art. 3 § 1 i § 2 pkt 1), art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej, mimo że wydana została ona z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy oraz bezzasadne oddalenie skargi;

c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez:

- nieuwzględnienie w uzasadnieniu wyroku oceny zarzutów skarżącej odnośnie określenia terminu, w jakim wpłata na PFRON z tytułu zwolnień w podatku od nieruchomości stała się nienależna, a tym samym powstało prawo Skarżącej do wnioskowania o nadpłatę z tego tytułu,

- dokonanie oceny prawa strony do zwolnienia z podatku od nieruchomości za okres

2003 i 2004 wyłącznie na podstawie decyzji Prezydenta Miasta K., która nie

stanowiła przedmiotu rozpoznania w postępowaniu przed tym sądem, a w

konsekwencji przyjęcia dla oceny terminu wygaśnięcia prawa strony do wniosku o

stwierdzenie nadpłaty w uzasadnieniu wyroku, iż Skarżącej nie przysługiwało prawo do zwolnienia w podatku od nieruchomości w okresie 2003 r. i 2004 r.;

- wydanie rozstrzygnięcia niezawierającego dostatecznego wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie oddalenia zarzutów naruszenia

przez stronę przeciwną przepisów postępowania.

Spółka wskazała, że wskazane powyżej naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

Podniesiono w niej zarzuty oparte na obu podstawach kasacyjnych. W pierwszej kolejności odnieść się w związku z tym należy do zarzutów procesowych. Dopiero stwierdzenie, że wyrok zapadł w przeprowadzonym bez uchybień postępowaniu, na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, a uzasadnienie wyroku poddaje się kontroli instancyjnej pozwala na ocenę trafności wskazanych naruszeń prawa materialnego.

W ramach podstawy określonej w art.174 pkt 1 p.p.s.a. strona skarżąca wskazała na uchybienie przez Sąd pierwszej instancji art.141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuwzglęnienie w uzasadnieniu oceny zarzutów skarżącej odnośnie terminu, w jakim wpłata na PFRON z tytułu zwolnień w podatku od nieruchomości stała się nienależna, a tym samym powstało prawo do wnioskowania o stwierdzenie nadpłaty, dokonanie oceny prawa do zwolnienia skarżącej od podatku od nieruchomości wyłącznie na podstawie decyzji Prezydenta Miasta K., która nie stanowiła przedmiotu rozpoznania w tej sprawie, a także niedostateczne wyjaśnienie podstawy rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie oddalenia zarzutów naruszenia przez stronę przeciwną przepisów postępowania.

Zgodnie z art.141 § 4 p.p.s.a. jednym z obligatoryjnych elementów uzasadnienia wyroku jest wskazanie podstawy prawnej jego wydania i jej wyjaśnienie. Jest to ta część uzasadnienia, w której sąd powinien wskazać przepisy, jakie jego zdaniem uzasadniały wydanie rozstrzygnięcia o treści wskazanej w sentencji wyroku, wyjaśnić, jakie przyjął ich znaczenie, przedstawić przebieg rozumowania (wykładni) przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia przepisów, a także wskazać powody, dla których uznał, że dany przepis ma bądź nie ma zastosowania w tej konkretnej sprawie. Ponieważ sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności działania administracji publicznej w wyniku wniesienia skargi i zarzuty skargi powinien przytoczyć w uzasadnieniu, to w ramach wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia jego obowiązkiem jest odniesienie się do tych zarzutów, chyba że odniesienie się do części z nich staje się zbędne wobec uwzględnienia bądź nieuwzględnienia zarzutów z nimi powiązanych. Z treści uzasadnienia wyroku zarówno strona, jak sąd rozpoznający środek odwoławczy winni się zatem dowiedzieć, z jakich powodów sąd zastosował konkretny środek kontroli przewidziany ustawą i poznać tok rozumowania sądu, który doprowadził do takiego wyniku sprawy.

Trafnie podniesiono w skardze kasacyjnej, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku wymogom tym nie odpowiada. Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji niewątpliwie zauważył, że przedmiotem sporu jest prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty we wpłatach na PFRON za okres od stycznia 2003r. do listopada 2004r., dokonanych przez skarżącą z uwagi na jej przekonanie o całkowitym zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Elementem stanu faktycznego były także decyzje Prezydenta Miasta K. dotyczące określenia skarżącej podatku od nieruchomości za lata 2003 i 2004. Spór w tej sprawie dotyczył jednakże, na co wyraźnie wskazywała strona skarżąca i co wynikało z zaskarżonej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej, nadpłaty we wpłatach na PFRON. W skardze na decyzję Ministra w zakresie, w jakim utrzymał on w mocy decyzję o umorzeniu postępowania w przedmiocie nadpłaty we wpłatach na PFRON za okres od stycznia 2003 r. do listopada 2004 r., skarżąca spółka zarzuciła m.in. naruszenie prawa materialnego- art. 49 ust.1, art.31 ust.1 pkt 1 lit.a i ust.3 pkt 1 lit.a i h ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych,art.70 § 6 pkt 2 i art.79 § 1 i 2, art.72 § 1 pkt 1 w zw. z art.73 § 1 pkt 1 w zw. z art.74a O.p. i w zw. z powołanymi wyżej przepisami ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej i zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W ocenie strony skarżącej decyzje w przedmiocie określenia podatku od nieruchomości przerywały bieg terminu przedawnienia zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON.

Ocena legalności zaskarżonej decyzji wymagała zatem w pierwszej kolejności ustalenia, jakie przepisy prawa regulują stwierdzenie nadpłaty we wpłatach na PFRON, ustalenia, czy określają one nieprzekraczalny termin na złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, a jeśli tak- to od jakiej daty rozpoczyna się bieg tego terminu i czy przepisy prawa przewidują ewentualnie przerwy czy zawieszenia tego terminu. Dopiero ustalenie obowiązujących w tym zakresie regulacji prawnych pozwalało na przejście do następnego etapu – ustalenia, czy rację ma Minister Pracy i Polityki Socjalnej, że strona nie mogła złożyć wniosku o stwierdzenie nadpłaty we wpłatach na PFRON z uwagi na wygaśnięcie prawa do jego złożenia, czy też rację ma strona skarżąca, wywodząc, że w terminie tym się zmieściła. W tym przypadku przepisami regulującymi obowiązek dokonywania wpłat na PFRON, ich wysokości i terminów ich dokonywania są art. 31 ust.1 pkt 1 pkt 1 lit.a, ust. 3 i ust.4, a także art.49 ust.2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej i zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Art.49 ust.1 tej ustawy nakazuje ponadto odpowiednie stosowanie do tych wpłat, z zastrzeżeniem ust.5a-5d oraz art.49a i 49 b, przepisów Ordynacji podatkowej. Przepisy tej ostatniej ustawy będą zatem miały zastosowanie do stwierdzenia nadpłaty we wpłatach na PFRON, do przedawnienia zobowiązania z tytułu tych wpłat i momentu powstania obowiązku wpłaty.

Tymczasem Sąd pierwszej instancji, jak słusznie wskazała skarżąca, zajął się dopuszczalnością wydania przez Prezydenta Miasta K. decyzji określających skarżącej podatek od nieruchomości za lata 2003 – 2004, merytoryczną poprawnością tych decyzji, a także momentem powstania zobowiązania w podatku od nieruchomości. Dokonał zatem oceny legalności aktu, który nie był zaskarżony. Następnie, po wywodzie dotyczącym zobowiązania w podatku od nieruchomości stwierdził, że z uwagi na powyższe zasadnie organ pierwszej instancji umorzył postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązań oraz wysokości nadpłaty z tytułu wpłat na PFRON wobec Spółki za okres od stycznia 2003r. do listopada 2004 r., ponieważ zobowiązania strony za okres od stycznia 2003 r. do listopada 2003 uległy przedawnieniu z dniem 1 stycznia 2009 r., a zobowiązania za okres od grudnia 2003 r. do listopada 2004 r. uległy przedawnieniu z dniem 1 stycznia 2010 r. Dokonując takiej konkluzji Sąd pierwszej instancji nie przytoczył jednakże żadnego przepisu prawa, z którego wynikałoby, od jakiej daty liczył termin przedawnienia zobowiązań z tytułu wpłat, dlaczego uznał, że termin przedawnienia ma znaczenie dla istnienia prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, nie ocenił także, czy postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości mogło mieć (bądź nie) znaczenie dla biegu tego terminu. W istocie zatem Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do tych zarzutów skargi (sformułowanych przez stronę skarżącą z odwołaniem się do konkretnych przepisów prawa), które stanowiły istotę niniejszego sporu. Powielił jedynie w tym zakresie treść zaskarżonej decyzji, w której również nie zawarto podstawy prawnej takiego twierdzenia. Z uwagi na te braki uzasadnienia zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie znając powodów, dla których Sąd pierwszej instancji uznał, że zobowiązanie z tytułu wpłat na PFRON uległo przedawnieniu w podanych przez Sąd terminach, nie może ocenić, czy twierdzenie to wynika z błędnej wykładni czy niewłaściwego zastosowania przytoczonych w podstawach kasacyjnych przepisów prawa materialnego, nie wiadomo bowiem, czy Sąd w ogóle wykładni takiej dokonał, jak przepisy te rozumiał i dlaczego uznał, że mają one (bądź nie mają) zastosowanie w sprawie.

Z uwagi na wadliwość uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny nie może ocenić zasadności zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art.151 p.p.s.a., nie wiadomo bowiem, czy i jakie przepisy prawa materialnego Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowo zastosowane przez organ administracji publicznej i czy ocena ta była właściwa.

Niezasadny natomiast jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art.1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art.3 § 1 i § 2 pkt 1, art.151 i art.145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art.120, art.121 § 1, art.122, art.180 § 1, art.187 § 1 i art.191 O.p. Wskazane jako pierwsze przepisy ustawy o ustroju sądów administracyjnych są przepisami ustrojowymi, określającymi zakres kognicji sądów administracyjnych oraz kryterium, zgodnie z którym dokonują one kontroli działania administracji publicznej. Podobny charakter ma przywołany art.3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. Sąd działał w ramach swojej właściwości, dokonał kontroli legalności działania administracji, zastosował środek przewidziany w ustawie, rozpoznał skargę na decyzję ostateczną, a więc akt, od którego skarga przysługuje. Wadliwy wynik kontroli działalności administracji publicznej nie stanowi natomiast o naruszeniu powołanych przepisów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano natomiast, wbrew wymogom z art.176 p.p.s.a., jakich błędów przy ustalaniu stanu faktycznego dopuścił się organ, a których to błędów nie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli i które to uchybienia uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny, związany granicami skargi kasacyjnej (art.183 § 1 p.p.s.a.) nie może zastępować strony w uzasadnianiu podstaw kasacyjnych. Z urzędu bierze bowiem pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której w tej sprawie nie stwierdzono.

Z powodu opisanej wyżej wadliwości uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny nie może się wypowiedzieć co do trafności zarzutów naruszenia prawa materialnego, Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku nie zawarł bowiem rozważań dotyczących wykładni i stosowania przepisów przytoczonych w skardze kasacyjnej. Zauważyć jedynie w tym miejscu należy, że wskazany w ramach tej podstawy art.208 § 1 O.p. ma charakter procesowy, a nie materialny.

Z tych względów stosownie do art.185 § 1 p.p.s.a. zaskarżony wyrok uchylono w całości i sprawę przekazano Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku, a dotyczącej kwestii, jakie powinny być zawarte w uzasadnieniu wyroku w ramach podstawy prawnej i jej wyjaśnienia.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 209, art.203 pkt 1, art.205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust.2 pkt 2 lit. b i pkt 1 lit.c oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 490).