Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 270/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lipca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska ( spr. ) AWSA Mariusz Kotulski Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2004r. sprawy ze skargi T.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [....] 1999r. Nr Kol.Odw. [....] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala -


UZASADNIENIE

II S.A./Kr 270/00

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [....] 1999 r. znak [....] Wójt Gminy L. , na podstawie art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym , oraz planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego Gminy L. zatwierdzonego uchwałą nr XVI/129/92 Rady Gminy z dnia 10 kwietnia 1992 r., uwzględniając wniosek E.A. i H.A. , ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dz. [....] w C. pod lokalizację zielonego parkingu dla samochodów ciężarowych /9 stanowisk/ i osobowych /50 stanowisk/, zjazdu z drogi publicznej, budynku zaplecza wraz z urządzeniami wodno-kanalizacyjnymi.

W decyzji, jako warunki wynikające z planu wpisano: "wysokość zabudowy 1 kondygnacja naziemna z możliwością użytkowego poddasza , dachy dwuspadowe, symetryczne, o nachyleniu połaci 35-45 stopni, wykończenie tradycyjne, nawiązujące do form regionalnych". W warunkach w zakresie infrastruktury technicznej wpisano : "dojazd z drogi wojewódzkiej wg uzgodnień z Zarządem Dróg Wojewódzkich w K. z dnia [....] 1999 r., zaopatrzenie w energie elektryczną z własnego agregatu prądotwórczego , zaopatrzenie w wodę z własnej studni, odprowadzanie ścieków do własnego szczelnego zbiornika. Zastrzeżono też, że odległość budynku i urządzeń od gazociągu wysokoprężnego – zgodnie z warunkami Zakładu Gazowniczego w K. z dnia [....] 1999 r.". W warunkach wynikających z przepisów szczególnych oraz wymaganiach dotyczących ochrony interesów osób trzecich wpisano: " projekt budowlany należy wykonać zgodnie z rozporządzeniem z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w sposób zapewniający ochronę interesów osób trzecich /art. 5 ust. 2 prawa budowlanego/".

W uzasadnieniu decyzji podano, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa nieruchomość znajduje się w terenie usług komunikacji i parkingu 15 KP. Zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami tego planu. W ponownym rozpatrywaniu sprawy inwestor sprecyzował swój wniosek – zamiast restauracji z częścią mieszkalną zamierza zrealizować niewielki budynek zaplecza /na biuro, stróżówkę, pom. socjalne, sanitariaty/, uzupełnił dokumentację o aktualną mapę geodezyjną, opis zamierzenia ze szkicem na mapie , uzgodnienia dotyczące możliwości zjazdu z drogi oraz opinię dotyczącą odległości od gazociągu. Wnioskowane przez strony uzgodnienie inwestycji z Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym i Wojewodą w zakresie oddziaływania na środowisko jest zbędne, bowiem zgodnie z rozporządzeniem MOŚNiL z dnia 14 lipca 1998 r. zamierzenie nie należy do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi , albo mogących pogorszyć stan środowiska. Zgodnie z art. 43 ustawy nie można odmówić ustalenia warunków dla inwestycji , która nie jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W odwołaniu od tej decyzji T.P. zarzucił, że decyzja narusza przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym mające na celu ochronę środowiska. Inwestycja leży w terenie przeznaczonym w planie pod parking na 800 samochodów , o łącznej powierzchni 2 ha, należąc tym samym do kategorii inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska / § 2 pkt 8 lit m rozporządzenia MOŚZNiL z 14 lipca 1998 r./. Zgodnie zatem z art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy decyzja winna być wydana w uzgodnieniu z właściwym inspektorem sanitarnym. Odwołujący się podkreślił, że w cytowanym rozporządzeniu mowa jest nie tylko o jednym parkingu na ponad 500 samochodów osobowych / lub 50 ciężarowych/, lecz także o zespole parkingów przeznaczonych dla takiej liczby samochodów. "A zatem, pojedynczo żaden z parkingów nie spełniałby wymienionego kryterium, lecz łącznie biorąc pod uwagę parkingi , kryterium to zostałoby spełnione. Interpretacja odmienna służyłaby obchodzeniu przepisów. Jeżeli zatem planowana inwestycja mieści się w terenie przeznaczonym na zespół parkingów na 800 samochodów, to należy ona do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska". Stosownie więc do art. 40 ust. 4 a uzp winna zostać sporządzona ocena wpływu inwestycji na środowisko naturalne. Na jej podstawie winny z kolei nastąpić uzgodnienia z powiatowym inspektorem sanitarnym, zgodnie z art. 40 ust. 4 pkt 2 uzp.

Ponadto odwołujący się podniósł, że decyzja w istocie nie określa wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, w szczególności nie precyzuje, w jaki sposób inwestor winien ograniczyć niekorzystne oddziaływanie hałasu i zanieczyszczeń spalinami na sąsiednie nieruchomości.

Decyzją z dnia [....] 1999 r. znak [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzję organu I instancji utrzymało w mocy. W uzasadnieniu podało co następuje:

Zgodnie z częścią opisową Miejscowego Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego teren inwestycji znajduje się w obszarze 15 KP przeznaczonym pod tereny komunikacji drogowej i lokalizacji parkingu w wielkości do 800 pojazdów. Wg. założeń planu , funkcja KP oznacza przeważającą funkcję obiektu , przy czym można wprowadzić inną funkcję, o ile nie koliduje ona z dotychczasową funkcja obiektu. W decyzji nie ustalono innej funkcji terenu, zamierzenie inwestora mieści się w zakresie lokalizacji parkingu na terenie komunikacji drogowej.

" Nie jest trafna argumentacja odwołującego , jakoby z uwagi na możliwość lokalizowania na przedmiotowym terenie parkingu na 800 stanowisk, w każdym przypadku lokalizowania parkingu, bez względu na liczbę miejsc, należy uznać go do kategorii mogących pogorszyć stan środowiska, ponieważ może powstać zespół parkingów i wprawdzie poszczególne parkingi będą miały wielkość stanowisk mniejszą niż zawartą w rozporządzeniu, to cały zespół parkingów będzie tą liczbę przekraczać". Istotą wskazanego zapisu § 2 pkt 8 m rozporządzenia jest określenie inwestycji mogącej pogorszyć stan środowiska przy lokalizowaniu parkingu lub też zespołów parkingów w ilości ponad 500 stanowisk. W niniejszej sprawie wniosek dotyczy nie zespołów parkingów, ale jednego parkingu, zaś ilość stanowisk w żadnym zakresie nie przekracza wielkości wskazanych w rozporządzeniu. Nawet gdyby w przyszłości miały powstać kolejne parkingi, dopóki ilość miejsc wielkości tych nie przekroczy, nie znajdzie zastosowania rozporządzenie. Dopiero inwestor, który będzie zamierzał wielkości te przekroczyć, będzie musiał uzyskać uzgodnienie z właściwym inspektorem sanitarnym.

Zarzut o braku określenia warunków w zakresie ochrony interesów osób trzecich również nie jest trafny, bowiem w decyzji zastrzeżono zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z mediów i dopływu światła dziennego , ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje i zakłócenia elektryczne, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody, gleby /art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego/ . Decyzja o wzizt winna określać wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, a nie zakres i sposób ochrony tych interesów. Te bowiem kwestie podlegają szczegółowemu rozstrzygnięciu w postępowaniu o pozwolenie na budowę.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego T.P. zarzucił naruszenie art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 2 pkt 8 m rozporządzenia MOŚZNiL z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji...., naruszenie art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy i naruszenie art. 106 § 1 kpa.

Podtrzymał skarżący wywody zawarte w odwołaniu i stwierdził, że pogląd wyrażony przez SKO prowadzi do zróżnicowania sytuacji prawnej stron zamierzających realizować parkingi łącznie dla ponad 500 samochodów. Część inwestorów zwolniona byłaby od obowiązku uzyskania opinii inspektora , a inwestor przekraczający liczbę 500 miejsc , musiałby dodatkowo uzyskać opinię inspektora, u podłoża której leżałaby ocena całości inwestycji na obszarze przeznaczonym pod parkingi. Może przy tym okazać się, że konieczne będą do spełnienia warunki, które dotyczyć będą nie tylko inwestora przekraczającego 500 miejsc, ale dotyczące całego zespołu parkingów. Wówczas jednak nałożenie obowiązków na inwestorów, którzy już zrealizowali swe inwestycje, nie będzie możliwe.

Wbrew twierdzeniom Kolegium w decyzji nie zostały określone wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Nie stanowi ich odesłanie do przepisów innej ustawy /Prawa budowlanego/ , które i tak wiążą w każdej sprawie każdego inwestora. Nie wzięto pod uwagę, że ochrona osób trzecich związana jest z charakterem inwestycji , co w tym wypadku odnosi się do hałasu i spalin, które mogą zakłócać korzystanie z nieruchomości sąsiednich.

Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi podtrzymując swe stanowisko. Podkreśliła, że § 2 pkt 8 m rozporządzenia określa inwestycję mogącą pogorszyć stan środowiska, a nie samo przeznaczenie terenu. Konkretnej inwestycji też dotyczą przepisy art. 42 i 40 ustawy.

W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw : z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy ostatnio wymienionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. /w brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżonej decyzji/, decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji mogącej pogorszyć stan środowiska wydaje się po uzgodnieniu z powiatowym inspektorem sanitarny. Takie z kolei uzgodnienie, stosownie do ust. 4a art. 40 podejmowane jest na podstawie oceny oddziaływania na środowisko sporządzonej przez biegłego z listy MOŚZNiL. Wykaz inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska został zawarty w § 2 rozporządzenia z dnia 14 lipca 1998 r. Zgodnie z pkt 8m taką inwestycją jest parking samochodowy lub zespół parkingów dla więcej niż 500 samochodów osobowych lub 200 samochodów ciężarowych.

W sprawie poddanej osądowi wniosek inwestora dotyczył parkingu na 50 miejsc postojowych dla samochodów osobowych i 9 miejsc dla samochodów ciężarowych. Tak określona inwestycja była oceniana przez organ pod względem zgodności z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego i dla takiej inwestycji organ miał obowiązek ustalić warunki.

Zgodnie z art. 6 kpa organy administracji działają na podstawie przepisów prawa. Z zasady tej wprost wynika zakaz podejmowania przez organy takich działań, do jakich przepisy prawa ich nie upoważniają. Żaden zaś przepis prawa nie uprawnia organu do żądania od osoby ubiegającej się o wydanie decyzji o wzizt dla inwestycji nie znajdującej się w w/ wykazie , dostarczenia oceny oddziaływania. Zakres obowiązków inwestora na etapie postępowania o ustalenie warunków określa przepis art. 41 ustawy . Określony w ust. 2a tego artykułu obowiązek przedłożenia oceny oddziaływania dotyczy tylko i wyłącznie wymienionych tam inwestycji. Zamierzenie będące zaś przedmiotem postępowania taką inwestycją nie jest.

Obowiązku sporządzenia oceny oddziaływania, a w konsekwencji i uzgodnienia przedmiotowej inwestycji z organami ochrony środowiska czy też nadzoru sanitarnego nie da się również wywieść z przepisów ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska z dnia 31 stycznia 1980 r. /obowiązującej w dacie zaskarżonej decyzji/. Zgodnie z jej art. 69 przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się wymagania wynikające z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i przepisów o ochronie środowiska. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy L. /w całości przedłożony sądowi/ nie zawiera żadnych, własnych regulacji dotyczących warunków ochrony osób trzecich .

Rację zaś ma organ administracji, iż zgodność obiektu z warunkami technicznymi, regulowanymi przepisami z zakresu prawa budowlanego, oceniana być może na etapie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Stwierdzić ostatecznie należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga zatem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega oddaleniu.