Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1722/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6323 Zezwolenie i cofnięcie zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 239 par. 1 pkt 1 lit. a),  art. 243 par. 1,  art. 252 par. 2,  art. 257,  art. 260 par. 1 i  par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. B. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1722/17 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 września 2017 r. J. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...]

w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Jednocześnie skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznania prawa pomocy.

Przy piśmie z dnia 24 października 2017 r. przesłano wnioskodawcy urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, celem jego wypełnienia i odesłania do Sądu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Po przeprowadzeniu postępowania reklamacyjnego ustalono, że przesyłka zawierająca urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy wraz

z wezwaniem do jego wypełnienia i odesłania do Sądu doręczona została skarżącemu w dniu 1 listopada 2017 r. (pismo Poczty Polskiej S.A. z dnia 19 czerwca 2018 r.). Termin do wykonania wezwania upływał w dniu 8 listopada 2017 r.

Wobec nieuzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy zarządzeniem z dnia 29 czerwca 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządził pozostawienie bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazał, że mimo stosownego wezwania skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy – nie nadesłał wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Pismem z 1 maja 2018 r. skarżący wniósł sprzeciw od ww. zarządzenia, zarzucając błędne ustalenia faktyczne. Skarżący podniósł, że pismo z dnia

24 października 2017 r. nie zostało mu doręczone. Sąd nie może dysponować pokwitowaniem odebrania tego pisma, gdyż pokwitowania takiego nie składał. Wskazał, że w dniu 1 listopada 2017 r. przebywał poza domem. Na ten dzień przypada święto "Wszystkich Świętych", a na 2 listopada "Dzień Zaduszny". Każdego roku w tych dniach przebywa w Polsce odwiedzając rodzinne groby. Taka sytuacja wystąpiła również

w 2017 r. Nie było zatem możliwości doręczenia mu pisma urzędowego w tym dniu

1 listopada 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej jako: p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2

pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W myśl

art. 260 § 2 p.p.s.a. wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. W myśl art. 252

§ 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie natomiast do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W niniejszej sprawie wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez nadesłanie wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, a wezwanie to uznano za skutecznie doręczone 1 listopada 2017 r., co wynika z pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia

19 czerwca 2018 r. i załączonego do niego skanu podpisu odbiorcy wystawionego przez [...]. Termin na uzupełnienie braków wniosku upłynął bezskutecznie

8 listopada 2017 r. Wnioskodawca pomimo stosownego wezwania, nie uzupełnił braków wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tych okolicznościach starszy referendarz zasadnie pozostawił wniosek bez rozpoznania.

Dodatkowo wskazać należy, że skarżący w niniejszej sprawie na podstawie

art. 239 pkt 1 lit a) p.p.s.a. zwolniony jest od ponoszenia kosztów sądowych. Przepis ten stanowi, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Do tej kategorii spraw należy sprawa ze skargi skarżącego. Należy podkreślić, że to zwolnienie od kosztów sądowych ma charakter ustawowy,

co oznacza, że strona skarżąca działanie organu w tej kategorii spraw nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych już od momentu wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego (wniesienia skargi). Ponadto, zwolnienie to obejmuje postępowania sądowe zarówno przed sądem pierwszej instancji - wojewódzkim sądem administracyjnym, jak i przed sądem drugiej instancji - Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.