Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1285/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3, art. 6, art. 83 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak po rozpoznaniu w dniu 15 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. Sp. z o.o. w C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 315/08 w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 7 grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 315/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. Sp. z o.o. w C. (zwana dalej "spółką") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 7 grudnia 2007 r. w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych.

W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę podpisaną przez prezesa zarządu. Z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej - nadesłanego przez stronę na żądanie Sądu - wynikało, że w przypadku zarządu wieloosobowego spółkę reprezentuje dwóch członków zarządu działających łącznie albo jeden członek zarządu łącznie z prokurentem. Z uwagi na fakt, że w skład zarządu spółki wchodziły dwie osoby, skarżąca – na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2008 r. – została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia środka zaskarżenia – poprzez podpisanie skargi przez osoby uprawnione do jej reprezentacji zgodnie z danymi zawartymi w KRS lub nadesłanie odpisu skargi podpisanego przez osoby uprawnione do reprezentowania skarżącej.

Wezwanie doręczono stronie w dniu 17 marca 2008 r., a zatem zakreślony siedmiodniowy termin upływał w dniu 25 marca 2008 r. (24 marca był dniem wolnym od pracy). W dniu 14 maja 2008 r. (data nadania przesyłki – 9 maja 2008 r.) Dyrektor Izby Skarbowej w W. przekazał do Sądu kopię skargi podpisaną przez prezesa zarządu oraz prokurenta. Z prezentaty na kopii pisma wynikało, że dokument ten wpłynął do Izby Skarbowej w W. w dniu 26 marca 2008 r.

Mając powyższe na względzie Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odrzucił skargę spółki z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych środka zaskarżenia w wyznaczonym do tego terminie. W motywach rozstrzygnięcia Sąd podkreślił, że nie może zostać uznane za prawidłowe (terminowe) uzupełnienie braku formalnego pisma, przesłanie odpisu skargi na adres Izby Skarbowej w W., zamiast na adres Sądu.

W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie S. Sp. z o.o. w C. wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jest art. 58 § 1 pkt 3 i art. 83 § 3 poprzez nieuwzględnienie ustalonego w sprawie stanu faktycznego w chwili wydawania skarżonego postanowienia oraz art. 6 tej ustawy poprzez brak jednoznacznego i niebudzącego wątpliwości określenia sposobu usunięcia braków formalnych skargi.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że spółka zastosowała się do treści art. 54 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wysłała skargę w dniu 25 marca 2008 r. na adres Dyrektora Izby Skarbowej w W. Skarżąca argumentowała, że treść wezwania nie była jasna i została przez stronę odczytana jako obowiązek ponownego wniesienia skargi za pośrednictwem organu. Zdaniem spółki trudno uznać, że brak podpisanej skargi jest "zwyczajnym" brakiem formalnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie znajduje usprawiedliwionych podstaw zarzut strony dotyczący sposobu sformułowania wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pismo sądowe – wezwanie z dnia 11 marca 2008 r. zawiera jednoznaczne wskazanie, na czym polega brak formalny skargi i w jaki sposób powinien być uzupełniony (poprzez podpisanie skargi przez osoby uprawnione lub nadesłanie prawidłowo podpisanego odpisu skargi). Wezwanie zakreśla ponadto termin do dokonania uzupełnienia i określa rygor nieusunięcia braków formalnych środka zaskarżenia w wyznaczonym do tego terminie.

W świetle powyższego nie sposób twierdzić, że żądanie Sądu było nieprecyzyjne i niejednoznaczne. Wezwanie sądowe zostało bowiem prawidłowo zredagowane i nie budzi wątpliwości w świetle wymogów ustanowionych w art. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Nie może przy tym ulegać wątpliwości, że przesłanie odpisu skargi podpisanej przez osoby uprawnione powinno nastąpić na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wezwanie nie zawiera jakiejkolwiek treści, która mogłaby sugerować obowiązek przesłania odpisu skargi za pośrednictwem organu podatkowego. Subiektywne przekonanie strony, że uzupełnienie braków formalnych środka zaskarżenia następuje w trybie art. 54 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest nieuzasadnione. Powołany przepis wyraźnie przewiduje pośredni tryb wnoszenia skargi i nie odnosi się do uzupełnienia braków formalnych skargi, nawet jeśli ich usunięcie polega na przesłaniu odpisu prawidłowo podpisanego środka zaskarżenia. Stanowisko spółki pozostaje o tyle niezrozumiałe, że poprzednie wezwanie sądowe (pismo z dnia 19 lutego 2008 r. wzywające do złożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki) zostało prawidłowo wykonane przez stronę, bowiem żądane dokumenty zostały przesłane bezpośrednio do Sądu.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że uzupełnienie braków formalnych skargi wniesionej w sprawie niniejszej było spóźnione, a zatem odrzucenie środka zaskarżenia w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi było zasadne.

Siedmiodniowy termin do wykonania wezwania sądowego upływał w dniu 25 marca 2008 r. (wezwanie zostało doręczone w dniu 17 marca 2008 r.). Przesłanie odpisu należycie podpisanej skargi błędnie na adres organu podatkowego, zamiast na adres Sądu nie mogło czynić zadość wezwaniu. Wprawdzie - zgodnie z art. 83 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu, to jednak dotyczy to wyłącznie sytuacji, gdy pismo takie zostało prawidłowo skierowane na adres sądu. Natomiast w przypadku, gdy strona przekazała pismo stanowiące uzupełnienie braków formalnych skargi do organu administracji publicznej, miarodajna dla oceny, czy został dochowany termin określony w wezwaniu jest data przesłania pisma spółki przez organ do Sądu (w rozpatrywanej sprawie – 9 maja 2008 r.). Na marginesie jedynie zwrócenia uwagi wymaga, że na gruncie rozpatrywanej sprawy odpis skargi został doręczony Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. w dniu 26 marca 2008 r., a zatem już po terminie do uzupełnienia braków formalnych środka zaskarżenia. Niemożliwe było zatem terminowe przesłanie odpisu skargi przez organ podatkowy na adres Sądu.

W świetle przedstawionych uwag twierdzenia skarżącej o naruszeniu art. 58 § 1 pkt 3, art. 83 § 3 i art. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało ocenić jako nietrafne.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.