Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 7/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33  ust. 4  pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lutego 2014r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 7/14

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta Ś., na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, orzekł o utracie przez skarżącego L. G. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...], wskazując na okoliczność nie stawienia się przez skarżącego, jako osoby bezrobotnej, w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomienia w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym domagając się przywrócenia mu statusu osoby bezrobotnej stwierdził, iż nie ponosi winy w sprawie, gdyż nie odebrał pisma z informacją o wyznaczonym terminie stawienia się w organie zatrudnienia, albowiem zgubił klucz do skrzynki pocztowej i w związku z tym nie miał wiedzy o skierowanej do niego urzędowej korespondencji.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...], orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Powołując się na przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), organ stwierdził, że w przypadku zaistnienia sytuacji objętej hipotezą tego przepisu, a więc nie stawienia się bezrobotnego w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomienia w okresie do siedmiu dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, organ zobowiązany jest pozbawić bezrobotnego statusu osoby bezrobotnej. W związku z tym, iż z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, iż skarżący nie zgłosił się w Centrum Aktywizacji Zawodowej w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ś., Stanowisko Zamiejscowe w N. w wyznaczonym terminie, a o terminie stawiennictwa w PUP został prawidłowo poinformowany, gdyż w sposób zgodny z art. 44 kpa, to tym samym wobec nie powiadomienie organu w okresie do siedmiu dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, wyczerpał on przesłanki określone przepisem art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ zaznaczył, że zaadresowane prawidłowo zawiadomienie wzywające skarżącego do stawiennictwa w organie zatrudnienia należało zgodnie z art. 44 kpa uznać za skutecznie dokonane w dniu [...], gdyż poczta awizowała jej po raz pierwszy w dniu [...], a po raz drugi dnia [...], co oznacza, że dzień [....] stanowi datę, która wskazuje następny dzień roboczy po dostarczeniu przesyłki, a więc termin stawienia się w PUP. Procedura administracyjna, tak jak i cywilna, karna oraz podatkowa, przewiduje, że z upływem 14 dni wyznaczonych na odbiór przesyłki doręczenie uważa się za dokonane, a pismo pozostawia się w aktach. Ponadto organ podkreślił, że w dniu rejestracji w PUP skarżący został zapoznany, przyjął do wiadomości i pokwitował odbiór Informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy jako osoba bezrobotna, która zawiera pouczenie o ustawowych obowiązkach: zgłaszania się w wyznaczonych terminach w powiatowym urzędzie pracy, powiadamiania tego urzędu w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, innych obowiązkach osoby bezrobotnej, a także o konsekwencjach jakie poniesie z powodu niewywiązania się z ww. obowiązków. Jedną z tych konsekwencji jest brak możliwości ponownej rejestracji jako osoba bezrobotna przez okres 120 dni.

Odnosząc się do wyjaśnień skarżącego zawartych w odwołaniu organ II instancji stwierdził, że zgubienie klucza do skrzynki pocztowej, prowadzące w konsekwencji do nie podjęcia korespondencji należy traktować jako brak należytej staranności, którą w swoich działaniach skarżący powinien się kierować w stosunku do swoich obowiązków jako osoby bezrobotnej. Zachowanie zaś bezrobotnego uchybiające nałożonym obowiązkom, o których został prawidłowo poinformowany, nie może wywołać pozytywnych skutków prawnych i nie zwalnia skarżącego od ponoszenia za swoje działania konsekwencji zgodnych z prawem. W świetle powyższego organ uznał, że zaistniały stan faktyczny w sprawie oraz obowiązujący stan prawny uzasadniał i obligował organ do pozbawienie skarżącego w oparciu o art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się przywrócenie mu statusu osoby bezrobotnej. Wskazując ponownie na brak wiedzy o skierowanej do niego przez organ korespondencji z uwagi na zgubienie klucza do skrzynki pocztowej, skarżący stwierdził, że podjęte rozstrzygnięcia w sprawie są krzywdzące, złośliwe i uznaniowe.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zwarzył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), Sąd stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do postanowień art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. 2013r., poz. 674 ze zm.) bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Zgodnie natomiast z treścią art. 33 ust. 4 pkt 4 powoływanej ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Oznacza to , że w sytuacji, gdy bezrobotny wskazuje przyczynę nie stawienia się w PUP każdorazowo organy orzekające powinny zbadać, czy mają do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. art. 33 ust. 4 pkt 4 powoływanej ustawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że z uwagi na posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem niedookreślonym ostateczną jego treść musi ustalać organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy.

W odniesieniu do omawianej przesłanki "uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa" sądy administracyjne konsekwentnie wskazują, że będzie nią uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy. W rachubę mogą więc wchodzić nagłe przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagłe zdarzenie typu pożar, powódź itp. (zobacz wyrok NSA z 9 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 422/09 Lex 588788). Należy zatem mieć na uwadze, że uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu.

Z akt sprawy wynika, iż skarżącemu wyznaczono termin do stawienia się w Centrum Aktywizacji Zawodowej w powiatowym Urzędzie Pracy w Ś. Stanowisko Zamiejscowe w N. na dzień [...]. Skarżący nie kwestionuje faktu nie stawienia się w wyznaczonym terminie, podnosząc jedynie, że nastąpiło to z powodu nie podjęcia przesyłki pocztowej. Niezależnie od tego skarżący w odwołaniu, jak i w skardze, chcąc usprawiedliwić przyczynę niestawiennictwa w wyznaczonym terminie wskazał na fakt zgubienia klucza do skrzynki pocztowej. Zestawienie powyższego stanu faktycznego z przeprowadzoną wykładnią przepisów mających zastosowanie w sprawie pozwala uznać, że stanowisko zajęte przez organy administracji obu instancji zasługuje na aprobatę. Wbrew twierdzeniom skarżącego, okoliczności związane ze zgubieniem klucza do skrzynki pocztowej nie wyczerpują znamion "uzasadnionej przyczyny" pozwalającej uwzględnić naruszenie podstawowego obowiązku bezrobotnego, który sprowadza się do stawiania się w organie zatrudnienia w wyznaczonych terminach. W tym przypadku nie można także mówić o przeszkodach, które uniemożliwiałyby dotarcie do organu zatrudnienia. Zatem zasadnie organy administracji nie przychyliły się do argumentacji prezentowanej przez skarżącego. Wskazane przez skarżącego okoliczności nie mogą bowiem stanowić uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa w urzędzie pracy celem potwierdzenia w wyznaczonym terminie gotowości do podjęcia zatrudnienia. Orzecznictwo sądowo administracyjne nie uznaje za uzasadnione przyczyny okoliczności powstałych na skutek niedbalstwa czy lekkomyślności zainteresowanego.

Odnosząc się do argumentacji prezentowanej przez skarżącego skład orzekający w niniejszej sprawie przychyla się do stanowiska organów orzekających, iż skarżący nie spełnił zatem zarówno warunku w postaci wskazania w okresie 7 dni powodów niestawiennictwa w wyznaczonym terminie, jak również wskazania przez niego przyczyna nie mogła zostać uznana za uzasadnioną.

Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym które miałyby wpływ na wynik sprawy oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.