Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2017/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 75
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal (spr.) Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz Protokolant Michał Sikora po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. W. i A. W. – S. s.c. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 83/11 w sprawie ze skargi A. W. i A. W. – S. s.c. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 maja 2011 r. (sygn. akt VI SA/Wa 83/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. W. i A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2010 r. nr [...]w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Pismem z dnia 11 września 2009 r. Zastępca Komendanta Komisariatu Policji Portu Lotniczego W. przesłał do Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu W. protokół kontroli pojazdu marki Mercedes o nr rejestracyjnym [...] z dnia 11 sierpnia 2009 r., z którego wynika, iż skarżący wykonywali usługi przewozu osób z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej jako: u.t.d.).

Pismem z dnia 22 października 2009 r. Prezydent. W. zawiadomił pełnomocnika skarżących o udzieleniu ostrzeżenia na podstawie art. 15 ust. 2 u.t.d. i powiadomił o możliwości wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Pismami z dnia 29 października 2009 r., 10 grudnia 2009 r., 6 lutego 2010 r., 19 lutego 2010 r.,13 kwietnia 2010 r. oraz 4 maja 2010 r. Komendanci Rejonowi Policji W, zawiadomili Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń o kolejnych decyzjach tych organów, nakładających kary pieniężne na skarżących na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d.

Pismem z dnia 2 listopada 2009 r. skarżący zakwestionowali możliwość udzielenia ww. ostrzeżenia do czasu, dopóki nie zostanie wydana ostateczna decyzja administracyjna potwierdzająca fakt naruszenia przez skarżących przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz zaprzeczyli zarzutom naruszenia powyższej ustawy.

W dniu 20 maja 2010 r. Prezydent W. zawiadomił pełnomocnika skarżących, iż w związku ze stwierdzonymi przez funkcjonariuszy Policji podczas kontroli drogowych przeprowadzonych w dniu 21 września 2009 r. oraz w dniu 2 lutego 2010 r. przypadkami wykonywania usług krajowego transportu drogowego osób z naruszeniem art. 18 ust. 5 lit. a) i b) u.t.d., udziela skarżącym na podstawie art. 15 ust. 2 u.t.d. ostrzeżenia, jednocześnie powiadamiając o możliwości wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.

W dniu 15 czerwca 2010 r. Prezydent W. zawiadomił skarżących przedsiębiorców o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, w związku ze stwierdzonymi przez funkcjonariuszy organów kontrolnych podczas kontroli drogowych przeprowadzonych w dniu 11 sierpnia 2009 r. oraz w dniu 2 lutego 2010 r. przypadkami wykonywania usług krajowego transportu drogowego osób z naruszeniem art. 18 ust. 5 lit. c) ustawy o transporcie drogowym oraz niezastosowaniu się do obowiązku wynikającego z art. 14 powyższej ustawy.

Pismem z dnia 30 czerwca 2010 r. skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika, powołując się na art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.), wnieśli o zawieszenie powyższego postępowania administracyjnego do czasu wydania prawomocnych orzeczeń w datach wskazanych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania oraz o przesłuchanie w charakterze świadka pasażerów skontrolowanych pojazdów, kierowców oraz powołania biegłego z zakresu techniki i mechaniki samochodowej. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że od prawomocnych rozstrzygnięć w zakresie zarzucanych im naruszeń prawa zależy rozstrzygnięcie w zakresie cofnięcia licencji.

Prezydent W. postanowieniem z dnia 28 lipca 2010 r. [...] odmówił zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia licencji nr [...]. W uzasadnieniu decyzji podał, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego, bowiem rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej dotyczącej cofnięcia licencji nie ma żadnego związku z rozstrzygnięciem sprawy przez organy kontrolne w zakresie nałożenia kary pieniężnej na wykonującego przewozy drogowe. Działając na podstawie art. 75 § 1 k.p.a. organ uznał za dowód stwierdzonych naruszeń ustawy o transporcie drogowym materiały przekazane przez jednostki kontrolne, które w jego ocenie (jako organu licencyjnego) nie budziły żadnych wątpliwości. Zatem nie był on zobligowany do oparcia się na dowodach w postaci prawomocnych decyzji jednostek kontrolnych w przedmiocie nakładania kar pieniężnych.

A. i A. W. wnieśli zażalenie od powyższego postanowienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy stwierdził, że art. 15 u.t.d. obliguje do ostrzeżenia przedsiębiorcy przed cofnięciem licencji w przypadku stwierdzenia niektórych naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Jednakże przepis ten nie wymaga od organu licencyjnego oczekiwania na prawomocne rozstrzygniecie organów kontrolnych.

Od powyższego postanowienia SKO A. i A. W. wnieśli skargę żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Prezydenta W. z dnia 28 lipca 2010 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo uznały, iż wyniki kontroli wskazanych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia 15 czerwca 2010 r., będących podstawą do nałożenia na skarżących kar pieniężnych za naruszenie art. 18 ust. 5 u.t.d., nie są prejudykatem, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.

Sąd I instancji powołując się na poglądy doktryny, jak też stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowym wskazał, że zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jest zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania administracyjnego i które dotyczy kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji przez organ prowadzący postępowanie. Prejudycjalność zachodzi tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe.

W ocenie Sądu I instancji w niniejszej sprawie organy prawidłowo uznały, że dla postępowania dotyczącego cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego osób nie jest kwestią prejudycjalną prawomocne ustalenie wyników postępowań administracyjnych dotyczących nałożenia na stronę skarżącą kar pieniężnych za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.t.d., obligatoryjne cofnięcie licencji następuje w sytuacji, gdy przedsiębiorca rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa. Organ administracji po stwierdzeniu naruszeń licencji lub innych warunków powinien ostrzec pisemnie przedsiębiorcę. Stwierdzenie naruszeń po tym ostrzeżeniu skutkuje wszczęciem postępowania, w wyniku którego zostanie cofnięta licencja.

Zdaniem Sądu I instancji wydanie decyzji na podstawie omawianego przepisu nie jest uzależnione od wydania prawomocnych rozstrzygnięć w zakresie zarzucanych naruszeń warunków wykonywania działalności objętej licencją. W przedmiotowej sprawie ponowne naruszenia zasad wykonywania transportu drogowego zostały stwierdzone przesłanymi przez Komendanta Rejonowego Policji W. kopiami decyzji z dnia 15 lipca 2010 r. nakładającymi na skarżących kary pieniężne za naruszenia wskazane w art. 18 ust. 5 lit. a - c) ustawy o transporcie drogowym oraz przesłaną przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego kopią protokołu kontroli z dnia 15 czerwca 2010 r., potwierdzającego naruszenia wymienione w art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. b) u.t.d.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli: A. W. i A. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako: p.p.s.a), tj.

1. art. 3 § 1 pkt. 2 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 11 oraz 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wobec dokonania przez Sąd błędnej wykładni zasady obligatoryjności zawieszenia postępowania administracyjnego w sytuacji, w której wydanie aktu administracyjnego poprzedzone powinno być rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez Sąd. Powyższe postępowanie nie może zasługiwać na akceptację w państwie prawa i narusza zasadę zaufania do organów administracji. W zaistniałej sytuacji Sąd, sprawując kontrolę legalności działania organów administracji publicznej powinien był zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżone postanowienie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, oraz 77 § 1 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się wystarczający do podjęcia wymaganych prawem działań. Sąd tym czasem przyjął za prawidłowe uzasadnienie organu oparte głównie o błędną wykładnię przepisów prawa na niekorzyść skarżącego.

3. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie niepełnego uzasadnienia zaskarżanego orzeczenia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podkreślił, że spór w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowej wykładni i zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego nie jest wyjaśnienie (nawet poważnych) wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz rozstrzygnięcie innego zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Z treści powołanego przepisu wynika również, iż zawieszenie z przyczyny w nim wskazanej jest obligatoryjne i nie wymaga wniosku. Zatem trafny, w ocenie wnoszących skargę kasacyjną, jest zarzut, że Sąd I instancji nie dostrzegł naruszenia przez organy art. 97 k.p.a.

Ponadto pełnomocnik skarżących wskazał, że Sąd I instancji naruszył zasadę prawdy obiektywnej. Jego zdaniem naruszenie to polegało na tym, że odmowa zawieszenia oznaczała, iż organ nie był i nie jest w stanie dokonać dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ naruszył także art. 77 k.p.a., z którego wynika obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego, koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza obowiązek podjęcia przez organ stosownych działań tj. w konkretnej sprawie zawieszenia postępowania i oczekiwania na rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez Sąd.

Konsekwencją wskazanych naruszeń było nieodniesienie się do wszystkich okoliczności podniesionych w skardze, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia. W tym zakresie Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. z uwagi na fakt, iż zarzuty zawarte w skardze dotyczyły kwestii związanych z wynikiem sprawy sądowoadministracyjnej, tj. oceną legalności zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono jednak takich przesłanek.

W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji jedynie wydanie zaskarżonego wyroku z naruszeniem przepisów postępowania, które jego zdaniem miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, jak też z jej uzasadnienia wynika, że zasadniczy spór w niniejszej sprawie dotyczy rozstrzygnięcia zagadnienia, czy prawomocne decyzje w sprawie nałożenia kar za naruszenie przepisów o transporcie drogowym stanowią prejudykat (w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.) w sprawie o cofnięcie licencji na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej jako: u.t.d.).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodne z prawem jest stanowisko Sądu I instancji, który przyjął, że brak jest podstaw do zawieszenia wspomnianego postępowania administracyjnego dotyczącego cofnięcia licencji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia spraw, związanych z nałożeniem na skarżących kar pieniężnych za naruszenia przepisów regulujących transport drogowy, które były równocześnie podstawą wszczęcia postępowania o cofniecie licencji.

Zgodnie z powołanym przez wnoszących skargę kasacyjną art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. W przypadku braku jasnej dyrektywy ustawowej, co do konieczności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, organ musi przede wszystkim ocenić istnienie bezpośredniej zależności pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. Podkreślić jednocześnie należy, że prejudykatem w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest zagadnienie, które w zasadzie nie może zostać rozstrzygnięte samodzielnie przez organ właściwy do załatwienia sprawy. Zarówno w doktrynie, jak też w orzecznictwie przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym nie mogą być ustalenia faktyczne. Innymi słowy przepis ten dotyczy sytuacji, w której bez rozstrzygnięcia danej kwestii przez inny organ lub sąd, nie jest możliwe wydanie decyzji administracyjnej.

Poza sporem jest, że przepisy ustawy o transporcie drogowym nie uzależniają możliwości wszczęcia i prowadzenia sprawy o cofnięcie licencji na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b cyt. ustawy od uprzedniego prawomocnego zakończenia postępowań dotyczących nałożenia kary za naruszenie przepisów ustawy lub warunków określonych w licencji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pomiędzy tymi kwestiami nie zachodzi bezpośredni związek przyczynowy. Oznacza to, że oba te postępowania mogą toczyć się niezależnie od siebie i nie ma, co do zasady, konieczności zawieszania żadnego z nich.

Należy podkreślić, że jeden stan faktyczny może stanowić podstawę do wszczęcia kilku różnych postępowań. Przykładowo wskazać można na art. 75 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że wyniki kontroli wykorzystywane są do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania: administracyjnego o cofnięcie uprawnień przewozowych przedsiębiorcy, określonych przepisami ustawy; karnego lub karno-skarbowego; w sprawach o wykroczenia; prowadzonego przez organy Państwowej Inspekcji Pracy, a także przewidzianego w umowach międzynarodowych w stosunku do przedsiębiorców zagranicznych. Katalog postępowań wymienionych w tym przepisie nie jest zamknięty. Oznacza to, że wyniki kontroli zawarte w protokole sporządzonym przez pracownika inspekcji drogowej mogą inicjować nie tylko postępowanie będące we właściwości tego organu (np. o nałożenie kary), ale także inne postępowania, niekoniecznie mające administracyjnoprawny charakter.

Zgodnie z art. 15 ust 1 pkt 2 lit. b ustawy o transporcie drogowym licencję cofa się jeżeli jej posiadacz rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa. Cofnięcie licencji poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji (art. 15 ust. 2 u.t.d.). Oznacza to, że do wszczęcia i prowadzenia postępowania o cofnięcie licencji (po uprzednim ostrzeżeniu) wystarczy, że właściwy organ dysponuje informacją o możliwości rażącego naruszenia przez przedsiębiorcę warunków określonych w licencji lub innych warunków wykonywania działalności objętej licencją. W trakcie tego postępowania organ ustala, czy zaistniały przesłanki pozwalające na cofniecie licencji. Dla możliwości wszczęcia i prowadzenia takiego postępowania, jak wspomniano, nie ma znaczenia prawomocne zakończenie spraw dotyczących nałożenia kary, nawet jeżeli wymierzono je w związku z tym samym stanem faktycznym. Organ właściwy do cofnięcia licencji, może korzystać z np. z protokołów sporządzonych w innym postępowaniu, ale nie zwalania go to z obowiązku samodzielniej oceny materiału dowodowego. Jednocześnie należy zauważyć, że nie jest on zobligowany do sięgania po opinie innych organów, w tym organów inspekcji drogowej, czy Policji.

Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Podkreślić trzeba, że przedmiotem niniejszej postępowania sądowego jest incydentalne postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania, a nie decyzja kończąca postępowanie o cofnięcie licencji. Podnoszone przez skarżących kasacyjnie zarzuty dotyczące ustaleń w zakresie postępowania wyjaśniającego i dowodowego nie mogą być kwestionowane w tym postępowaniu, a ewentualnie w postępowaniu wszczętym na skutek skargi na decyzję o cofnięciu licencji. Stąd też, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ani organy, ani Sąd I instancji nie uchybiły przepisom art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Nie został również naruszony art. 11 k.p.a. Wyrażona w tym przepisie zasada przekonywania nakłada na organ obowiązek wyjaśnienia stronom przesłanek, jakimi organ kierował się przy załatwieniu sprawy. Zdaniem NSA organ wyjaśnił skarżącym w sposób właściwy dlaczego odmawia zawieszenia postępowania oraz odniósł się do ich argumentów przedstawionych we wniosku o zawieszenie postępowania.

Przy ocenie zasadności zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 2 p.p.s.a. należy pamiętać, iż wskazany przepis prawa jest w istocie przepisem ustrojowym. Określa on zakres działania sądów administracyjnych. Sąd I instancji nie naruszył wskazanego przepisu, ponieważ skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym wymierzył sprawiedliwość w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia omawianych przepisów ustrojowych nie może być uznany za uzasadniony.

Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., dotyczący wadliwego sporządzenia przez Sąd I instancji uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Tego typu zarzut może być skuteczny wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu w kwestionowanym zakresie.

Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie zostało wydane bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wykluczało uwzględnienie skargi i uchylenie tego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu nie mógł być w związku z tym uznany za usprawiedliwiony.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.