Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 298/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-06-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 93
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 lutego 2014 r. (nr [...]) Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 listopada 2013 r. (nr [...]) o nałożeniu na "A" Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł.

"A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zaskarżyła ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Jednocześnie spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnośnie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organ wskazał, że jest on bezprzedmiotowy z uwagi na treść art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skarżący uprawniony jest do złożenia stosownego wniosku o udzielenie mu ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Należy podkreślić, że wstrzymanie wykonania aktu jest możliwe, jeśli taki akt podlega wykonaniu.

W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma regulacja wynikająca z art. 93 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 (tj. karę za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego) nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6.

Stosownie zaś do art. 93 ust. 2 ustawy decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą:

1) odrzucenia skargi,

2) cofnięcia skargi, lub

3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.

W świetle cytowanego przepisu, do czasu wydania ww. rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie podlega wykonaniu. W orzecznictwie wyrażany jest pogląd, że instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności, o której mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a. nie ma charakteru bezwzględnego bowiem przepisy szczególne mogą wprowadzać odmienne uregulowania tej kwestii (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 281/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/CA73190FE5). W ocenie Sądu szczególne uregulowanie wynikające z art. 93 ust. 2 ustawy wyłącza w niniejszej sprawie konieczność badania przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 93 ust. 2 ustawy orzekł jak w sentencji.