Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 613/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 113 par. 1, art. 107 par. 1, art. 138 par. 1 pkt 1, art. 144
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2016 r. sprawy ze skargi R., N., USA na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi R. spółki prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki - poprzednio: C., spółka prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki, dalej też jako "skarżąca", "spółka", "strona" - jest postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego [...] z dnia [...] lutego 2016 r., która po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymała w mocy swoje postanowienie z dnia [...] października 2015 roku, sygn. [...] wydane w przedmiocie sprostowania z urzędu błędu pisarskiego w decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] sierpnia 2015 roku, sygn.: [...] (zwanej dalej "Decyzją II"). Sprostowanie sentencji Decyzji II polegało na dopisaniu do sentencji Decyzji II, zarówno liczbowo jak i słownie wysokości kwoty kary pieniężnej (700 000 zł) nałożonej na skarżącą w pkt II tej decyzji.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 123 i art. 113 § 1 oraz 126 k.p.a., w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 614, dalej: "ustawa o nadzorze") oraz § 1 pkt 1 Uchwały Nr 5/2012 Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 10 stycznia 2012 r. w sprawie udzielenia Przewodniczącemu Komisji Nadzoru Finansowego i Zastępcom Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego upoważnienia do podejmowania działań w zakresie właściwości Komisji Nadzoru Finansowego oraz do udzielania dalszych pełnomocnictw.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia organu:

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek R. spółki prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki (poprzednio: C., spółka prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki), Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: "Komisja", "organ nadzoru", KNF") wydała decyzję administracyjną nr L[...], na mocy której:

I. uchyliła swoją decyzję z dnia [...] marca 2014 r., sygn. [...], nakładającą na C., spółkę prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki karę pieniężną w wysokości 800 000 zł wobec stwierdzenia, że spółka nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2:

1. w związku z § 101 ust. 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2014 r. poz. 133 z późn. zm., dalej "Rozporządzenie"), w związku z nieprzekazaniem w terminie Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2012,

2. w związku z § 101 ust. 1 Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem w terminie Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał roku 2012,

3. w związku z § 82 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2012,

4. w związku z § 82 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku 2013.

II. Nałożyła na R., spółkę prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki (poprzednio: C., spółka prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki) karę pieniężną w wysokości 700 000 zł wobec stwierdzenia, że C. nie wykonał obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1. w związku z § 101 ust. 7 Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem w terminie Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2012,

2. w związku z § 101 ust. 1 Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem w terminie Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał roku 2012,

3. w związku z § 82 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2012,

4. w związku z § 82 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku 2013.

Jednocześnie Komisja wskazała, że w egzemplarzu decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r., który został doręczony stronie postępowania - z powodu błędu pisarskiego - nie wpisano w sentencji decyzji wysokości kary pieniężnej. Natomiast wysokość kary pieniężnej została wpisana w uzasadnieniu ww. decyzji. Podkreśliła, że egzemplarz decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r., który został pozostawiony w aktach sprawy zawiera w swej sentencji (strona 2, wers 16 i 17 od góry przedmiotowego egzemplarza decyzji) wskazaną wysokość kary pieniężnej, tj. "700 000 zł (słownie: siedemset tysięcy zł)" oraz określa tę wysokość w pozostałych przeznaczonych do tego miejscach, tj. na stronie 13 (wers 12 i 13 od góry), na stronie 41 (wers 18 od dołu) i na stronie 42 (wers 8 od dołu).

O powyższym błędzie pisarskim w decyzji przesłanej stronie, organ dowiedział się z jej skargi złożonej za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r.

Komisja postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., po uprzednim wszczęciu postępowania z urzędu, sprostowała z urzędu ww. błąd pisarski poprzez wpisanie wysokości kary pieniężnej.

Dodatkowo załączony do akt postępowania wyciąg z protokołu Nr [...] posiedzenia Komisji z dnia [...] sierpnia 2015 r., za pomocą którego zaprotokołowano podjęcie przez organ nadzoru uchwały (decyzji) o uchyleniu decyzji z dnia [...] marca 2014 r., [...] i nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 700 000 zł, zawiera wskazanie wysokości kary pieniężnej nakładanej na R., tj. 700 000 zł (słownie: siedemset tysięcy zł).

Wskazała, że decyzja doręczona stronie, która weszła do obrotu prawnego, stanowiła w pkt I o uchyleniu zaskarżonej decyzji i w pkt II o nałożeniu kary, jednakże nie posiadała tej kary określonej kwotowo i słownie (miejsce wykropkowane). Poza sporem pozostaje, że w uzasadnieniu doręczonym stronie nałożona na stronę po ponownym rozpatrzeniu sprawy kara została w uzasadnieniu określona trzykrotnie jako 700 000 zł.

Powołała się na art. 113 § 1 k.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Wydaniem decyzji realizował on bowiem, w trybie przyznanych mu kompetencji, wolę organu kolegialnego jakim jest Komisja Nadzoru Finansowego.

Zatem ocena czy brak wpisania kwoty w decyzję Przewodniczącego należy poprzedzić analizą uchwały Komisji nadzoru Finansowego, podjętą w tym samym dniu i poprzedzającą zaskarżoną uchwałą w zakresie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Komisja podnosiła, że w sentencji egzemplarza decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r., który został doręczony w dniu 24 sierpnia 2015 r. pełnomocnikowi reprezentującemu Spółkę nie wskazano wysokości kary pieniężnej nałożonej na stronę (strona 2, wers 16 i 17 od góry przedmiotowego egzemplarza decyzji).

W przywołanym egzemplarzu decyzji (w pozostałych przeznaczonych do tego miejscach) wskazano wysokość kary pieniężnej nałożonej na Spółkę, tj. na stronie 13 (wers 12 i 13 od góry), na stronie 41 (wers 18 od dołu) i na stronie 42 (wers 8 od dołu). Na stronie 13 powyższego egzemplarza decyzji wskazano: "z uwagi na powyższe Komisja uznała, że zasadnym jest uchylenie zaskarżonej decyzji i nałożenie na Stronę kary pieniężnej w wysokości 700 000 zł (słownie: siedemset tysięcy) zł, uwzględniającej wszelkie okoliczności w niniejszej sprawie". Na stronie 41 ww. egzemplarza decyzji zaznaczono: "uwzględniając pogarszającą się sytuację majątkową Strony, Komisja stwierdziła, że kara pieniężna w wysokości 800 000 (słownie: ośmiuset tysięcy) zł, stanowiąca 80 % ustawowego wymiaru kary, będzie w powyższej sytuacji karą zbyt dotkliwą i w związku z tym zdecydowała o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 700 000 (słownie: siedemset tysięcy) zł, stanowiącej 70 % ustawowego wymiaru kary, uznając ją w niniejszej sytuacji za adekwatną sankcję administracyjną". Natomiast na stronie 42 przedmiotowej decyzji podsumowano: "(...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po uwzględnieniu wszelkich okoliczności zachodzących w niniejszej sprawie, Komisja uchyliła decyzję z dnia [...] marca 2014 r. (sygn. [...]) w przedmiocie nałożenia na spółkę C. (obecnie: R.), spółkę prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki, kary pieniężnej w wysokości 800 000 (słownie: osiemset tysięcy) zł oraz nałożyła niniejszą decyzją na spółkę R., spółkę prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki, karę pieniężną w wysokości 700 000 (słownie: siedemset tysięcy) zł". Ponadto egzemplarz decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r., który został pozostawiony w aktach sprawy (obecnie znajduje się w zasobach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w związku z przekazaniem akt sprawy wraz ze skargą Strony na decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r.) zawiera w swej sentencji (strona 2, wers 16 i 17 od góry przedmiotowego egzemplarza decyzji) wskazaną wysokość kary pieniężnej, tj. "700 000 zł (słownie: siedemset tysięcy zł)" oraz określa tę wysokość w pozostałych przeznaczonych do tego miejscach, tj. na stronie 13 (wers 12 i 13 od góry), na stronie 41 (wers 18 od dołu) i na stronie 42 (wers 8 od dołu).

Dodatkowo powołała się na załączony do akt postępowania wyciąg z protokołu Nr [...] posiedzenia Komisji z dnia [...] sierpnia 2015 r., za pomocą którego zaprotokołowano podjęcie przez KNF uchwały (decyzji) o uchyleniu decyzji z dnia [...] marca 2014 r. i nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 700 000 zł, zawiera wskazanie wysokości kary pieniężnej nakładanej na R., tj. "700 000 zł (słownie: siedemset tysięcy zł)".

W Komunikacie z dnia [...] sierpnia 2015 r. z 269 posiedzenia Komisji pkt 9 tego komunikatu), zamieszczonym na stronie internetowej Komisji zawarto informację obniżeniu wysokości kary pieniężnej nałożonej na R. z kwoty 800 000 zł do kwoty 700 000 zł. Jak wskazano w przedmiotowym komunikacie, "Komisja jednogłośnie obniżyła z 800 tysięcy złotych do 700 tysięcy złotych karę pieniężną nałożoną w dniu 4 marca 2014 r. na C. ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (obecnie R.) wobec stwierdzenia, że spółka nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie publicznej (...)".

Zdaniem KNF art. 113 § 1 kpa umożliwia z urzędu sprostowanie błędu pisarskiego jaki zaistniał poprzez nie wpisanie w sentencję decyzji kwoty obniżonej do 700 000 zł kary pieniężnej i błąd ten uznała za oczywisty.

Zdaniem KNF do każdego przypadku sprostowania oczywistej omyłki należy podejść indywidualnie. Za skorzystaniem z tej instytucji w przedmiotowej sprawie przemawia także pozycja ustrojowa KNF, która uchwałą, jako organ kolegialny, wydała stosowną uchwałę – z tej samej daty – a Prezes KNF podzielił jej stanowisko w decyzji z [...] sierpnia 2014 r.

Dlatego, rozpatrując kwestię dopuszczalności sprostowania błędu w decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nie sposób nie odnieść się do charakteru organu jakim jest KNF oraz regulacji zawartych w ustawie o nadzorze nad rynkiem finansowym. Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 1 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, KNF w zakresie swojej właściwości podejmuje (jako organ kolegialny) uchwały, w tym wydaje decyzje administracyjne i postanowienia, określone w przepisach odrębnych. Jak wskazał zaś NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. II GSK 931/12: (...) uchwały i decyzje administracyjne nie stanowią odrębnych aktów podejmowanych przez Komisję. Uchwała Komisji jest jednocześnie decyzją administracyjną. Na posiedzeniu Komisji podejmowana jest uchwała, która zawiera podstawę sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast dokument decyzji wraz z uzasadnieniem, odpowiadający formą art. 107 § 1 k.p.a., doręczany jest później stronie. Decyzje Komisji wydawane kolegialnie podpisuje jednoosobowo Przewodniczący Komisji lub upoważniony zastępca. Stąd, zdaniem organu, uchwała KNF nr [...] z [...] sierpnia 2015 r. oraz decyzja z [...] sierpnia 2014 r. nie stanowią dwóch odrębnych aktów, bo uchwała jest jednocześnie decyzją.

W skardze złożonej do tut. Sądu skarżąca zaskarżyła w całości postanowienie KNF z [...] lutego 2016 r. oraz utrzymane nim w mocy z 9 października 2015 r. tego organu z powodu ingerencji w treść sentencji decyzji.

Zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1) oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej zwanej "k.p.a.") w zw. z art. 113 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 6, 7 i 8 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego Postanowienia błędnie utrzymującego w mocy Postanowienie I, w którym z urzędu sprostowano rzekomy oczywisty błąd pisarski w Decyzji II w ten sposób, że do treści osnowy Decyzji II wpisano wysokość kary pieniężnej nałożonej na Skarżącego, a zatem dokonano nieuprawnionej ingerencji w istotę rozstrzygnięcia Decyzji II, co jest niedopuszczalne w trybie prostowania oczywistej omyłki pisarskiej; oraz

b) naruszenie art. 113 § 1 k.p.a. oraz art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w ramach postępowania, które nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów k.p.a., co per se jest niedopuszczalne oraz dodatkowo świadczy o tym, że przedmiotem postępowania zakończonego Zaskarżonym Postanowieniem nie było sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej, skoro w ocenie Komisji konieczne było prowadzenie postępowania dowodowego w sprawie.

W związku z zarzutami przedstawionymi powyżej, niniejszym wniosła:

1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., o uchylenie Zaskarżonego Postanowienia w całości oraz Postanowienia I w całości; oraz

2) na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Skarżąca m.in. zarzuciła, że Komisja utrzymując w mocy Postanowienie I zaaprobowała ingerencję w istotę merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w Decyzji II za pomocą instytucji sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, co wedle jednoznacznego stanowiska judykatury i doktryny jest niedopuszczalne.

Wskazywała, że przepis materialnoprawny, który był podstawą prawną dla nałożenia kary pieniężnej na skarżącego tj. art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, nie przesądza o wysokości kary pieniężnej nakładanej na podmiot, a jedynie zakreśla jej maksymalny wymiar do wysokości 1.000.000 zł. Sformułowanie redakcyjne przepisu przez ustawodawcę sprawia, że norma z niego wynikająca realizuje się jedynie po jednostkowym, precyzyjnym określeniu wysokości nakładanej kary pieniężnej poprzez podmiot, posiadający kompetencję do jej określenia, tj. przez Komisję.

A contrario, zdaniem skarżącej, w sytuacji która miała miejsce w przedmiotowej sprawie, brak określenia precyzyjnej wysokości kary pieniężnej sprawia, iż norma ta nie realizuje się, a więc nie powstaje obowiązek prawny strony postępowania administracyjnego. W konsekwencji uznała, że Komisja nie wskazała wysokości kary pieniężnej nałożonej na skarżącego w sentencji Decyzji II. Powołując się na szereg orzeczeń sądów administracyjnych nie godziła się z argumentacją Komisji, że Skarżąca mógła odczytać wysokość nałożonej na niego kary pieniężnej z uzasadnienia Decyzji II. Argument, iż kwota ta trzykrotnie została wskazana w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji jest całkowicie irrelewantny dla powstania zobowiązania publicznoprawnego, czerpiącego swe źródło wyłącznie z osnowy decyzji administracyjnej. Obowiązkiem Komisji było jasne sformułowanie sentencji Decyzji II w taki sposób, aby wysokość nałożonej na Skarżącą kary pieniężnej nie mogła budzić jakichkolwiek wątpliwości.

Skarżąca podniosła, że uzasadnienie nie może zastąpić osnowy decyzji administracyjnej. W odmiennym razie jakikolwiek ustawowy podział decyzji administracyjnej na jej osnowę jak i uzasadnienie, skutki ich oznaczonej treści, możliwości zaskarżenia itp. straciłyby jakiekolwiek jurydyczne znaczenie. Stwierdził, że wbrew sugestiom Komisji nie ma obowiązku śledzić komunikatów Komisji umieszczanych na stronie internetowej Komisji oraz tym bardziej wywodzić z nich wiążących dla siebie skutków prawnych, a w szczególności nie może nakładać jakichkolwiek obowiązków. Jakiekolwiek publikacje Komisji nie mogą zastąpić prawidłowo sformułowanej sentencji decyzji administracyjnej. Jedynym obowiązkiem adresata decyzji - o ile dana decyzja nadaje się do wykonania - jest jej prawidłowe wykonanie. To czy decyzja została prawidłowo wykonana przez jej adresata może być przesądzone jedynie poprzez obiektywne porównanie treści zachowania adresata decyzji z jej sentencją. Uzasadnienie nie ma w takiej sytuacji żadnego znaczenia w tym sensie, że nie wpływa na zakres obowiązku adresata decyzji, który musi być jednoznacznie wskazany w sentencji.

Wskazywała, ze jedną z przesłanek tego, czy decyzja nadaje się do egzekucji, jest to, czy jej sentencja pozwala na ustalenie, jaki konkretny obowiązek spoczywa na adresacie tej decyzji. Żaden organ egzekucyjny nie wszcząłby postępowania egzekucyjnego na podstawie decyzji dotyczącej zapłaty kary pieniężnej, w której sentencji nie ma określonej jej wysokości, czyli nie ma skonkretyzowania obowiązku adresata decyzji w sentencji tej decyzji. Znów, żaden organ egzekucyjny nie może posiłkować się uzasadnieniem decyzji dla ustalenia wysokości kary pieniężnej, którą ma wyegzekwować od podmiotu zobowiązanego.

Skarżąca nie zgadzała się również z sugestiami Komisji, jakoby źródłem jej wiedzy o wysokości nałożonej kary mógł być "załączony do akt postępowania wyciąg z protokołu Nr [...] posiedzenia Komisji z dnia [...] sierpnia 2015 r., za pomocą którego zaprotokołowano podjęcie przez KNF uchwały (decyzji) o uchyleniu decyzji z [...] marca 2014 r. i nałożenie kary na spółkę w wysokości 700 tysięcy zł, czy też Komunikat z [...] sierpnia 2015 r. z 269 posiedzenia Komisji.

Organ w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie. Ponowił dotychczasową argumentację oraz przytoczył na jej poparcie orzecznictwo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne (tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku, poz. 1066) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. 2016. 718 j.t. ), dalej jako p.p.s.a.

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Wbrew zarzutom Skarżącej, nie narusza prawa zaskarżone postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2016 r., która po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymała w mocy swoje postanowienie z dnia [...] października 2015 roku wydane w przedmiocie sprostowania z urzędu błędu pisarskiego w decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] sierpnia 2015 roku, ("Decyzji II") polegającego na dopisaniu do sentencji Decyzji II, zarówno liczbowo jak i słownie wysokości kwoty kary pieniężnej (700 000 zł) nałożonej na skarżącą w pkt II tej decyzji.

Istotą sprawy jest ocena, czy "dopisana" w sentencji decyzji w trybie naprawienia błędu pisarskiego kwota, stanowi błąd pisarski, o którym mowa w art. 113 § 1k.p.a. Norma ta stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

W ocenie Sądu, Komisja Nadzoru Finansowego prawidłowo uznała, że oczywista omyłka pisarska polega nie tylko na błędnym wpisaniu jakiegoś słowa lub słów, ale także na ich pominięciu - w sposób widoczny i niezgodny z zamierzonym użyciem wyrazu lub zwrotu. Omyłka pisarska to także wyraz, cy wyrazy, które omyłkowo albo znalazły się w treści decyzji administracyjnej albo omyłkowo nie znalazły się w treści, a znaleźć się powinny, bądź mylne użycie wyrazu. O zakwalifikowaniu błędu jako "oczywistego" przekonać się można – lub nie – dopiero po poddaniu analizie stanu konkretnej sprawy, w której zapadło orzeczenie organu dotknięte takim błędem.

Wbrew zarzutom skarżącej, konieczność dokonania analizy konkretnego przypadku wynika z tego, że taka sama omyłka pisarska w jednej sprawie może być traktowana jako oczywista omyka pisarska, a w innej sprawie już nie. Poza stwierdzeniem wystąpienia omyłki pisarskiej, organ prostujący taką omyłkę musi także wykazać, że omyłka ta miała charakter oczywisty.

W ocenie Sądu, na gruncie sprawy niniejszej, rozpatrywanej ponownie przez Komisję Nadzoru Finansowego, odpowiedź na to pytanie jest możliwa dopiero przy uwzględnieniu okoliczności związanych z trybem rozstrzygania przez Komisję, która jest organem kolegialnym, a zatem procedurę rozstrzygania opisuje protokół obrad, głosowanie nad uchwałą z liczeniem głosów, a następnie wydanie uchwały/decyzji podpisanej przez Przewodniczącego Komisji.

W tym miejscu należy przypomnieć, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązujący art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym ( Dz.U.2015.614 j.t.) przewidywał, że w skład Komisji wchodzą Przewodniczący, dwóch Zastępców Przewodniczącego i czterech członków.

2. Członkami Komisji są:

1) minister właściwy do spraw instytucji finansowych albo jego przedstawiciel;

2) minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego albo jego przedstawiciel;

3) Prezes Narodowego Banku Polskiego albo delegowany przez niego członek Zarządu Narodowego Banku Polskiego;

4) przedstawiciel Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

3. W posiedzeniach Komisji w sprawach rekomendacji, o których mowa w art. 137 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo bankowe, mogą uczestniczyć z głosem doradczym wskazani Komisji przedstawiciele izb gospodarczych zrzeszających banki.

4. Każda z izb gospodarczych, o których mowa w ust. 3, jest uprawniona do wskazania Komisji jednego przedstawiciela.

Z kolei z art. 11 ust. 1 – 5 ustawy o nadzorze finansowym wynika, że: Komisja w zakresie swojej właściwości podejmuje uchwały, w tym wydaje decyzje administracyjne i postanowienia, określone w przepisach odrębnych. Komisja podejmuje uchwały zwykłą większością głosów, w głosowaniu jawnym, w obecności co najmniej czterech osób wchodzących w jej skład, w tym Przewodniczącego Komisji lub jego Zastępcy; w razie równej liczby głosów rozstrzyga głos Przewodniczącego Komisji, a w razie jego nieobecności - głos Zastępcy Przewodniczącego upoważnionego do kierowania pracami Komisji (2). Uchwały w imieniu Komisji podpisuje Przewodniczący Komisji lub Zastępca Przewodniczącego (3). Szczegółową organizację i tryb pracy Komisji określa regulamin Komisji uchwalony przez Komisję (4). Do postępowania Komisji i przed Komisją stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej (5).

Odnosząc powyższe zasady do formalno-prawnych okoliczności, jakie poprzedzały rozstrzygnięcie wniosku Spółki o ponowne rozpatrzenie należy skonfrontować je ze znajdującym się w aktach administracyjnych protokołem Nr [...] posiedzenia Komisji Nadzoru Finansowego odbytego w dniu [...] sierpnia 2015 r. Z jego treści wynika, że w posiedzeniu Komisji Nadzoru Finansowego uczestniczyli: A. J. - Przewodniczący KNF L. G. - Zastępca Przewodniczącego KNF, W. K. - Zastępca Przewodniczącego KNF oraz członkowie Komisji: P. P. - Przedstawiciel Ministra Finansów, J. M. - Przedstawiciel Ministra Pracy i Polityki Społecznej i A. T. - Wiceprezes Narodowego Banku Polskiego. Obradom Komisji przewodniczył Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego A. J.

Przewodniczący Komisji otworzył obrady o godz. 9.10, zaś pkt-em 18 porządku obrad było wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2014 r., sygn. [...] w przedmiocie nałożenia na C., spółkę prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki (obecnie: R.), kary pieniężnej 800 000 zł w związku ze stwierdzeniem naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych oraz podjęcie uchwały w sprawie przekazania do publicznej wiadomości informacji o wydaniu decyzji administracyjnej.

Z protokołu wynika, że A. R. Naczelnik w Departamencie Prawnym zreferowała przedmiot sprawy dotyczący naruszeń dokonanych przez spółkę C. (obecnie: R.), która została zarejestrowana w stanie D. i jest spółką prawa amerykańskiego. Była notowana na dwóch rynkach, tj. na polskim rynku G. S.A. oraz na amerykańskim rynku N., w zakresie obowiązków informacyjnych podlegała dwóm porządkom prawnym, amerykańskiemu i polskiemu. W zakresie przepisów dotyczących funkcjonowania i działania spółki podlegała prawu amerykańskiemu. Podkreśliła, że 7 kwietnia 2013 r. spółka wniosła do Sądu Upadłościowego w D. wnioski na podstawie rozdziału 11 amerykańskiego Kodeksu Upadłościowego w celu wprowadzenia w życie Planu Reorganizacji Dłużników. Plan został zaakceptowany przez amerykański Sąd Upadłościowy. Doszło do umorzenia pozostających w obrocie akcji zwykłych Spółki, bez odszkodowania dla akcjonariuszy amerykańskich i polskich.

Protokół zawiera informację, że Komisja Nadzoru Finansowego w dniu [...] marca 2014 r. w związku z naruszeniem przez ww. Spółkę przepisów prawa polskiego, nałożyła na nią karę pieniężną w wysokości 800 tys. zł w związku ze stwierdzeniem naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych. Komisja uznała, że Spółka nie wypełniła obowiązków informacyjnych polegających na publikacji raportów okresowych: raportu za I półrocze 2012 r. (raport złożony 37 dni po terminie), raportu za III kwartał 2012 r. (4 dni po terminie), a także raportów: skonsolidowanego rocznego za 2012 r. i skonsolidowanego kwartalnego za I kwartał 2013 r. w związku z nieprzekazaniem ich Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości. Ww. raporty zostały umieszczone na stronie S. po wycofaniu akcji Spółki z G. w W. S.A.

Referentka sprawy wskazała, że Spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaskarżając decyzję z dnia [...] marca 2014 r. w całości, wnosiła o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Spółka podniosła również zarzut dotyczący wysokości nałożonej kary pieniężnej, a także liczne zarzuty, m.in. dotyczące naruszenia art. 7, 77 i 80 Kpa. W ocenie Spółki, Komisja nieprawidłowo uznała, iż skonsolidowany raport roczny za 2012 r. i skonsolidowany raport kwartalny za I kwartał 2013 r. nie zostały przekazane do wiadomości publicznej. Spółka wskazała, że zostały one umieszczone na stronie SEC i mimo, iż tryb nie był zgodny z polskimi przepisami prawa, to jednak zostały przekazane do publicznej wiadomości.

Referentka odnosząc się do ww. zarzutu przedstawiała Komisji, że ww. raporty zostały umieszczone na stronie SEC już po wycofaniu akcji Spółki z rynku G.i w związku z tym okres, w którym zostały one opublikowane na stronie SEC, nie był oceniany przez Urząd Komisji Nadzoru Finansowego, ponieważ Spółka nie była już notowana na polskim rynku. Ponadto Spółka nie przekazała do publicznej wiadomości raportów okresowych na ostatni dzień notowań. Niemniej jednak, argumentacja Spółki jest niesłuszna, gdyż nawet przy założeniu, że ww. raporty zostałyby zamieszczone w odpowiednim okresie na stronie SEC, to nie był to właściwy tryb publikowania informacji. Spółka, której akcje notowane są na G. w W. S.A. podlega polskiemu porządkowi prawnemu i powinna wykonywać obowiązki informacyjne zgodnie z ustawą o ofercie publicznej.

Referentka przedstawiała, że kolejny zarzut dotyczył naruszenia art. 10, 107 i 6 Kpa poprzez bezpodstawne zamieszczenie w decyzji stwierdzeń wykraczających poza przedmiot prowadzonego postępowania w sprawie, m.in. stwierdzenia dotyczącego faktu, iż uczestnicy rynku nie byli rzetelnie informowani o sytuacji finansowej spółki przed anulowaniem akcji. Spółka wskazała, że wszystkie informacje dotyczące anulowania akcji, jak również informacje dotyczące sytuacji finansowej, były przekazywane w formie raportów bieżących.

Referentka odnosząc się do ww. zarzutu przedstawiała Komisji, że Spółka nie przekazywała raportów okresowych, które mają odmienną funkcję, niż raporty bieżące, gdyż przedstawiają sytuację finansową w sposób całościowy, dokonując prezentacji danych finansowych w ujęciu porównawczym. Stąd inwestorzy nie otrzymali ww. informacji w okresie przewidzianym w przepisach prawa. W związku z tym wskazywała, że zarzuty Spółki należy uznać za całkowicie nieuzasadnione.

Kolejny omawiany zarzut dotyczył naruszenia artykułu 7, 77, 80 i 107 Kpa poprzez błędne uznanie, że do Strony - spółki prawa amerykańskiego mają zastosowanie polskie przepisy dotyczące sprawozdawczości finansowej.

Referentka odnosząc się do ww. zarzutu przedstawiała Komisji, że Spółka dokonując wejścia na polski rynek przyjęła na siebie obowiązek wypełniania przepisów prawa polskiego w zakresie wykonywania obowiązków informacyjnych tj. przepisów ustawy o ofercie publicznej oraz rozporządzenia dotyczącego raportów okresowych i bieżących. Jej zdaniem należy rozdzielić kwestię sporządzenia sprawozdania finansowego Spółki zgodnie z przepisami prawa amerykańskiego od kwestii nie wypełnienia obowiązków informacyjnych tj. przekazania informacji wymaganych przepisami prawa polskiego. W związku z tym ww. zarzut należy również uznać za niezasadny.

Ostatni omawiany przez referentkę zarzut dotyczył wysokości nałożonej kary pieniężnej w stosunku do zarzucanego Spółce naruszenia, bowiem podnosiła ona, że nie wszystkie okoliczności zostały wzięte pod uwagę.

Referentka odnosząc się do ww. zarzutu przedstawiła Komisji, że Departament Prawny w uzasadnieniu decyzji l-instancyjnej uwzględnił sytuację finansową spółki oraz okoliczności stwierdzonych naruszeń. W toku postępowania rozpoznającego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, ustalono na podstawie rocznego sprawozdania finansowego Spółki za 2014 r., że strata wyniosła 402 min zł, przychody ze sprzedaży wyniosły 6 561 min zł, a kapitały własne są ujemne i wynoszą (-) 1 338 min zł. Z kwartalnego sprawozdania finansowego za I kwartał 2015 r. wynika, że strata wyniosła ponad 51 min zł, przychody ze sprzedaży wyniosły 811 mln zł, kapitały własne są ujemne i wynoszą 1 282 mln zł.

Referentka podkreśliła, że sytuacja finansowa Spółki uległa znacznemu pogorszeniu w stosunku do sytuacji finansowej analizowanej w toku wydawania decyzji l-instancyjnej, gdzie kapitały własne były dodatnie, a strata netto wynosiła 125 mln zł. Na tej podstawie, Departament Prawny uwzględniając, że Strona dopuściła się czterokrotnego naruszenia obowiązków informacyjnych oraz, że sytuacja finansowa Strony uległa pogorszeniu, rekomendował uchylenie decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej i nałożenie kary pieniężnej w niższym wymiarze tj. w wysokości 700 tys. zł.

Z dalszego przebiegu protokołu wynika, że członkowie Komisji nie zgłaszali pytań i wniosków, i Przewodniczący Komisji zarządził głosowanie w sprawie uchylenia decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2014 r. nakładającej na C., spółkę prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki, kary pieniężnej w wysokości 800 tys. zł oraz nałożenia na R., spółkę prawa stanu D. Stany Zjednoczone Ameryki (poprzednio: C., spółka prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki) kary pieniężnej w wysokości 700 tys. zł wobec stwierdzenia nie wykonania obowiązków określonych w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie tj. określonych w projekcie decyzji.

W protokole zostały przedstawione szczegółowe wyniki głosowania: w głosowaniu oddano 5 ważnych głosów, przy czym: "za" podjęciem uchwały głosowali: p. A. J., p. L. G., p. W. K., p. P. P. oraz p. A. T.; głosów "przeciw" nie oddano; głosów "wstrzymujących się" nie oddano.

W protokole figuruje zapis, że Komisja Nadzoru Finansowego jednogłośnie podjęła uchwałę Nr [...] - decyzję w sprawie dotyczącej:

I. Uchylenia decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2014 r., sygn. [...], nakładającej na C., spółkę prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki karę pieniężną w wysokości 800 000 zł (słownie złotych: osiemset tysięcy) wobec stwierdzenia, że C.nie wykonał obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1. w związku z § 101 ust. 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2014 r., poz. 133 z późn. zm., dalej "Rozporządzenie"), w związku z nieprzekazaniem w terminie Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2012,

2. w związku z § 101 ust. 1 Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem w terminie Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał roku 2012,

3. w związku z § 82 ust. 1 pkt Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2012,

4. w związku z § 82 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku 2013.

II. Nałożenia na R., spółkę prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki (poprzednio: C., spółka prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki) kary pieniężnej w wysokości 700 000 zł (słownie złotych: siedemset tysięcy) wobec stwierdzenia, że C. nie wykonał obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1. w związku z § 101 ust. 7 Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem w terminie Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2012,

2. w związku z § 101 ust. 1 Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem w terminie Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał roku 2012,

3. w związku z § 82 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu rocznego za rok 2012,

4. w związku z § 82 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, w związku z nieprzekazaniem Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku 2013.

Z dalszych zapisów protokołu wynika, że następnie Przewodniczący Komisji poddał pod głosowanie uchwałę w sprawie przekazania do publicznej wiadomości informacji o wydaniu decyzji administracyjnej w przedmiocie uchylenia decyzji administracyjnej oraz nałożenia na R., spółkę prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki (poprzednio: C., spółka prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki) kary pieniężnej w wysokości 700 tys. zł.

W głosowaniu na tą uchwałą oddano 5 ważnych głosów, przy czym: "za" podjęciem uchwały głosowali: p. A. J., p. L. G., p. W. K., p. P. P. oraz p. A. T.; - głosów "przeciw" nie oddano; głosów "wstrzymujących się" nie oddano.

Komisja Nadzoru Finansowego jednogłośnie podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przekazania do publicznej wiadomości informacji o wydaniu decyzji administracyjnej w przedmiocie uchylenia decyzji administracyjnej oraz nałożenia na R., spółkę prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki (poprzednio: C., spółka prawa stanu D., Stany Zjednoczone Ameryki) kary pieniężnej w wysokości 700 tys. zł.

W ocenie Sądu, powyższe okoliczności przedstawiające formalnoprawne i merytoryczne działania podjęte w czasie posiedzenia Komisji Nadzoru Finansowego w dniu [...] sierpnia 2015 roku, a przedstawione w protokole nr [...] potwierdzają, że Komisja jednogłośnie podjęła rozstrzygnięcie co do uchylenia swojej decyzji o nałożeniu na Spółkę kary 800 000 złotych i uchwaliła nałożenie na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 700 000 zł.

Powyższe oznacza zatem, że bezsporny fakt nie wskazania w sentencji egzemplarza decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r., który został doręczony w dniu 24 sierpnia 2015 r. pełnomocnikowi reprezentującemu Spółkę wysokości kary pieniężnej nałożonej na Spółkę – na stronie 2, wers 16 i 17 od góry przedmiotowego egzemplarza decyzji – należało ocenić w kategoriach oczywistej omyłki - błędu pisarskiego, o którym mowa w art. 113 § 1 k.p.a. Dodatkowo przemawia za tą oceną bezsporny fakt, że w egzemplarzu decyzji doręczonym Spółce - w pozostałych przeznaczonych do tego miejscach - wskazano wysokość kary pieniężnej 700 000 złotych nałożonej na Spółkę, co wynika ze strony 13 (wers 12 i 13 od góry), strony 41 (wers 18 od dołu) i ze strony 42 (wers 8 od dołu).

Zaznaczyć należy, że pominięte wyrazy, uzupełnione w trybie oczywistej omyłki – błędu pisarskiego, oceniane tylko pod kątem samej kwoty jaką wyrażają, kwoty niewątpliwie wysokiej - w oderwaniu od całokształtu okoliczności tej sprawy i faktycznie podjętego rozstrzygnięcia przez Komisję - mogłyby budzić wątpliwości.

Jednakże, w ocenie Sądu, problemu w niniejszej sprawie nie można sprowadzić, jak sugeruje to Skarżący, do "dopisania" wysokości kary. W trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie można uzupełniać decyzji o nowe elementy. Wpisana w zaskarżonym postanowieniu kwota nie była w istocie "nowym elementem" decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 roku, skoro element ten był przedmiotem uzasadnienia. Na tym bowiem "elemencie" skupia się w całości nie tylko jej uzasadnienie, kilkakrotnie wymieniając kwotę 700 000 złotych, ale i opisany w protokole posiedzenia KNF odbytego [...] sierpnia 2015r. tryb podjętej uchwały, poprzedzonej głosowaniem, opisany szczegółowo na wstępie rozważań.

Powyższe wskazuje zatem, że charakter omyłki jaka zaistniała w decyzji z dnia [...] sierpnia 2015r. był oczywisty, brakujące w pkt II decyzji wyrazy, dotyczące kwoty pisanej cyframi i słownie, w sposób widoczny dla oka i nie zamierzony zostały opuszczone. Skutkiem powyższego, w sentencji decyzji wyrażono treść, która w sposób oczywisty i widoczny jest niezgodna z myślą organu, bowiem kwota 700 000 złotych w istocie nie została wpisana przez przeoczenie.

Oczywistość błędu czy omyłki polega zatem na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między myślą (zamierzeniem) wyrażoną przez organ administracji publicznej a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia niebudzących wątpliwość faktów.

Na gruncie niniejszej sprawy oczywistość błędu pisarskiego wynika zatem z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem i z okolicznościami podjętego rozstrzygnięcia opisanymi w protokole obrad Komisji nad tym konkretnym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Oczywistość tej omyłki wynika zatem treści sentencji decyzji administracyjnej, jej uzasadnienia i materiałem zawartym w aktach sprawy.

W judykaturze utrwalił się pogląd, że jeżeli oczywistość błędów można było stwierdzić porównując treść decyzji z jego uzasadnieniem oraz zawartymi w aktach dokumentami, to należy uznać, że miały one charakter oczywistych omyłek. Taka sytuacja zaistniała na gruncie niniejszej sprawy.

Z powyższych powodów Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej naruszenia art. 138 §1 pkt 1 oraz art. 144 k.p.a. w zw. z art. 113 §1, art. 107 §1 k.p.a. oraz art. 6, 7 i 8 k.p.a., jakoby dokonano nieuprawnionej ingerencji w istotę rozstrzygnięcia Decyzji II, co jest niedopuszczalne w trybie prostowania oczywistej omyłki pisarskiej. Nie zgadza się także z zarzutem naruszenia art. 113 §1 k.p.a. oraz art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 i art. 10 §1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w ramach postępowania.

Po pierwsze, w przypadku stwierdzenia oczywistej omyłki, czy błędu pisarskiego, rachunkowego i innego oczywistego błędu, organ może działać zarówno na wniosek jak i z urzędu. Jest to odrębne postępowanie administracyjne i co oczywiste, wymaga poczynienia określonych ustaleń faktycznych – choćby poprzez ustalenie, gdzie i w jakim zakresie zaistniał taki błąd, czy omyłka. W zależności od jej charakteru, organ zobowiązany jest do poczynienia określonych ustaleń w celu dokonania oceny istniejącego stanu faktycznego.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ procedował na istniejącym w sprawie stanie faktycznym i nie doszło do jego zmiany. Do zmiany stanu faktycznego w wyniku sprostowania treści decyzji dochodzi bowiem wtedy, gdy organ, używając tej instytucji procesowej, tworzy nowy stan faktyczny sprawy, który nie odpowiada zgromadzonym materiałom dowodowym, albo gdy w ten sposób uzupełnia stan faktyczny, zmieniając swoje ustalenia i przydając im nowy, nieznany dotąd wymiar, mający zupełnie inne znaczenie niż przed sprostowaniem i to nie tylko z punktu widzenia stanu sprawy, ale i samego rozstrzygnięcia. (podobnie wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2011r. sygn. II SA/Wa 1220/11, LEX nr 1153417).

Jak wynika z bogato powołanego orzecznictwa, zarówno przez Skarżącą jak i organ, każde z powołanych orzeczeń wydane było na tle innego, niż ta konkretna sprawa, stanu faktycznego. Dlatego nie można odnieść wprost żadnego wyroku do niniejszej sprawy. Jednakże cytowane orzecznictwo daje wyraz określonym zasadom ogólnym, które niewątpliwie ułatwiają ocenę Sądowi w jego konkretnej rozstrzyganej sprawie, jej uwarunkowaniach.

Należy zwrócić uwagę, że co do zasady sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. podlegają wyłącznie błędy i omyłki nieistotne. Dokonując oceny w tym zakresie organ dokonał prawidłowej klasyfikacji błędu, jaki zaistniał w niniejszej sprawie. Podstawą klasyfikacji wadliwości aktu administracyjnego jest wpływ wad na treść aktu. Wadliwość istotna musi spowodować uchylenie decyzji w trybie środków zaskarżenia (zwyczajnych i nadzwyczajnych). Usunięcie wad nieistotnych następuje w trybie rektyfikacji decyzji, który ze względu na rodzaj wadliwości decyzji, nie może doprowadzić do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. (v. wyrok NSA z 1 września 2011r. I OSK 1451/10 LEX nr 1068414).

Do wad nieistotnych należało zatem zaliczyć zaistniały na gruncie niniejszej sprawy tego rodzaju błąd pisarski, który stanowi – widoczne i wbrew zamierzeniu organu, opuszczenie wyrazów.

W szczególności, wymienienie cyframi i słownie brakującej kwoty 700 tysięcy złotych - oprócz trzykrotnych wzmianek w uzasadnieniu decyzji z [...] sierpnia 2015r. - potwierdza protokół obrad Komisji, gdzie figuruje zapis, że jednogłośnie podjęła uchwałę Nr [...] - decyzję w sprawie dotyczącej uchylenia decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2014 r., nakładającej na Spółkę "karę pieniężną w wysokości 800 000 zł (słownie złotych: osiemset tysięcy)" (pkt I) i "nałożenia na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 700 000 zł (słownie złotych: siedemset tysięcy)"(pkt II). Powyższa uchwała w całości odpowiada treści decyzji wysłanej Stronie – oprócz opuszczenia w pkt II wyrazów określających - cyframi i słownie ww. kwoty. Powyższe okoliczności pozwoliły zatem organowi na zastosowanie art. 113 § 1 k.p.a.

Dokonanie rektyfikacji decyzji II sprawia, że w obrocie prawnym funkcjonuje pierwotna wersja Decyzji II wraz z postanowieniem wydanym w celu jej wyjaśnienia.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.