Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1879/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-31 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. o wstrzymanie wykonania decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...] września 2014 r. nr [...] o warunkach zabudowy w sprawie ze skargi M. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...] września 2014 r. nr [...] o warunkach zabudowy.


UZASADNIENIE

M. L. (dalej zwany "Skarżącym") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2015 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...] września 2014 r. nr [...] o warunkach zabudowy.

Skarżący wnioskiem z 7 lipca 2015 r. wystąpił o wstrzymanie wykonania decyzji o warunkach zabudowy w Gminie [...] z uwagi na powstałe błędy pisarskie w zaskarżonym postanowieniu. Do wniosku dołączył postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2015 r. nr [...], którym sprostowano błąd pisarski występujący w zaskarżonym postanowieniu z [...] kwietnia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej zwanej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym na gruncie art. 61 § 3 P.p.s.a. możliwe jest wstrzymanie wykonania innych niż zaskarżony bezpośrednio do sądu akt, pod warunkiem, że akty te zostały wydane "w granicach tej samej sprawy" rozumianej, jako sprawa w sensie materialnoprawnym. Tożsamość sprawy w takim ujęciu będą więc wyznaczały elementy stosunku prawnego wynikającego z zaskarżonego aktu, a więc identyczność podmiotowa i przedmiotowa, a także identyczność podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2014 r., sygn. II FZ 511/14, LEX nr 1460131, z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12, z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1651/13, z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 3075/13).

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż nie można mówić o tożsamości podmiotowej zaskarżonego postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania Skarżącego oraz decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...] września 2014 r. nr [...], która dotyczy innego podmiotu. Brak jest również tożsamości przedmiotowej, gdyż przedmiotem postępowania przed Zarządem Dzielnicy [...] w przypadku decyzji z [...] września 2014 r. nr [...] było ustalenie warunków zabudowy, zaś przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego postanowienia jest legitymacja Skarżącego do udziału w tym postępowaniu. Inna jest zatem podstawa prawna obu rozstrzygnięć.

Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do pozytywnego załatwienia rozpoznawanego wniosku.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.