Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 530/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 26 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi M. M. w przedmiocie niewykonania przez Wojewodę Dolnośląskiego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 września 2021 r., sygn. akt III SAB/Wr 337/21 postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 złotych (sto) tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

M. M. pismem z 1 lipca 2022 r. wniosła skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 2 września 2021 r., sygn. akt III SAB/Wr 337/21 uwzględniającego skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę.

Z akt sprawy wynika, że niepodpisanym pismem z 13 października 2021 r. (k. 8) skarżąca wezwała organ do wykonania m.in. wyroku o sygn. akt III SAB/Wr 337/21 w zakresie pkt.: III, IV, i V. Wyrok ten uprawomocnił się 5 listopada 2021 r. Wojewoda Dolnośląski otrzymał jego odpis wraz z aktami sprawy w dniu 3 grudnia 2021 r. Na mocy wspomnianego wyroku organ został zobowiązany do: załatwienia sprawy w terminie 30 dni od jego otrzymania (pkt III sentencji); wypłacenia sumy pieniężnej dla skarżącej w kwocie 2300 złotych (pkt IV sentencji) oraz zwrotu kosztów postępowania w wysokości 597 złotych (pkt V sentencji).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wywodząc, że decyzją z 30 czerwca 2022 r. udzielił skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Dalej podniósł, że wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłość po wydaniu decyzji stanowi przeszkodę do merytorycznego rozstrzygnięcia takiej skargi, która powinna być odrzucona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Sąd administracyjny przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi obowiązany jest z urzędu badać, czy wniesienie skargi jest dopuszczalne. Negatywny wynik takiej kontroli skutkuje brakiem możliwości rozstrzygnięcia sporu i wydania w sprawie wyroku.

Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Z przywołanego przepisu wynika, że warunkiem formalnym złożenia skargi na niewykonanie wyroku, a więc warunkiem umożliwiającym jej merytoryczne rozpoznanie przez sąd, jest m.in. uprzednie (przed jej złożeniem), pisemne wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Wskazać trzeba, że termin na złożenie przedmiotowego wezwania nie jest dowolny. Wymagane jest, aby przed jego złożeniem doszło do uprawomocnienia się wyroku (i tym samym uzyskania przez wyrok przymiotu wykonalności). Następnie, prawomocny już wyrok, jest przesyłany organowi wraz z uzasadnieniem i aktami sprawy i dopiero od daty otrzymania przez organ tych dokumentów zaczyna biec termin do jego wykonania (załatwienia sprawy). Wynika to wprost z treści art. 286 § 1 i § 2 p.p.s.a.

Zatem warunkiem prawidłowego wezwania organu do wykonania wyroku jest jego złożenie nie wcześniej niż po otrzymaniu przez organ orzeczenia sądowego wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności. Jednocześnie wezwanie nie może nastąpić później niż data złożenia skargi (v. wyrok NSA z 26 lutego 2008 r., I OSK 1529/07, Lex nr 453494). Wezwanie skierowane w innym czasie jest albo przedwczesne (gdy nastąpi przed doręczeniem organowi prawomocnego wyroku), albo spóźnione (gdy nastąpi po wniesieniu skargi) i nie wywiera skutku, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Natomiast nie ma znaczenia, czy wezwanie zostało doręczone organowi przed upływem terminu, jaki ma on na załatwienie sprawy zgodnie z art. 35 k.p.a., czy też dopiero po upływie tego terminu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że strona skarżąca nie dopełniła obowiązku prawidłowego wezwania organu do wykonania wyroku.

Jak wynika z akt administracyjnych wyrok z 2 września 2021 r., sygn. akt III SAB/Wr 337/21 stał się prawomocny z dniem 5 listopada 2021 r. i został doręczony organowi wraz ze zwrotem akt administracyjnych 3 grudnia 2021 r.

Z kolei wezwanie do wykonania wyroku zostało sporządzone 13 października 2021 r. i w tym dniu nadane na poczcie (data stempla pocztowego k. 9). Zaznaczyć trzeba, że nie zostało ono podpisane.

Abstrahując od kwestii ważności wezwania ze względu na jego brak formalny w postaci braku podpisu autora wezwania, wskazać należy, że zgodnie z wcześniejszymi rozważaniami, wezwanie do wykonania wyroku powinno zostać wniesione po doręczeniu organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Tak się w przedmiotowej sprawie nie stało. Wskazać bowiem trzeba, że wniesienie wezwania do wykonania wyroku w dniu 13 października 2021 r., w sytuacji, gdy doręczenie organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy nastąpiło w dniu 3 grudnia 2021 r., było przedwczesne. Konsekwencją tego jest konstatacja, że wezwanie do wykonania prawomocnego orzeczenia nie zostało skutecznie złożone.

Mając powyższe na uwadze należało uznać, że skarga nie spełnia warunków jej dopuszczalności, a zatem podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.

Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w świetle którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis w przypadku pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.