Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 361/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Zasądzono zwrot kosztów postępowania

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński /spr./ Sędzia NSA Stanisław Małek Asesor sąd. Lilianna Drewniak-Żaba Protokolant ref. staż. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi J.B. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] lutego 2004 r. Nr XIII/101/2004 w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego; I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza na rzecz skarżącego od Gminy W. kwotę 300zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/L. Drewniak – Żaba /-/A. Zieliński /-/St. Małek


UZASADNIENIE

Dnia [...] sierpnia 2004r. J. B. wniósł zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu działek rekreacyjnych z dopuszczeniem zabudowy letniskowej w miejscowości D. wskazując, że nie wyraża zgody na umieszczenie placu do zwracania kończącego drogę na terenie swojej działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...] położonej na terenie miejscowości D.

Uchwałą z dnia [...] lutego 2004r., nr XIII/101/2004, podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., nr 80, poz. 717 z późn. zm.) w związku z art. 23 ust. 3 i art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999r., nr 15, poz. 139 z późn. zm.) Rada Gminy odrzuciła zarzut wniesiony przez J. B. uznając, że lokalizacja placu do zawracania jest uzasadniona.

W skardze na powyższą uchwałę J. B. podniósł, że odrzucenie jego zarzutu nie zostało uzasadnione w wystarczający sposób. Brak wskazania przez Radę Gminy na czym polega uzasadnienie lokalizacji placu stanowi zdaniem Skarżącego naruszenie władztwa planistycznego gminy z uwagi na fakt, że odrzucenie zarzutu wymaga zawsze wnikliwego uzasadnienia faktycznego i prawnego. J. B. wskazał także, że przy lokalizacji placu manewrowego nie rozważono innych możliwości jego usytuowania. Skarżący podniósł również uchybienia proceduralne a w szczególności zwrócił uwagę na okoliczność, że wniesiony zarzut został rozpatrzony z naruszeniem terminu określonego w art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu przestrzennym. Wójt Gminy W. odpowiedział bowiem na zarzut Skarżącego dopiero pismem z dnia [...] stycznia 2004r., przyznając kompetencję do rozpoznawania zarzutu projektantowi a więc osobie nie uprawnionej do tego rodzaju działań.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy W. wskazał, że celem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego było uporządkowanie na znacznym terenie działek rekreacyjnych istniejącego stanu zagospodarowania. Wójt wskazał, że umieszczenie placu manewrowego na terenie działki J. B. nastąpiło z uwagi na obowiązek zapewnienia w planie zagospodarowania zaopatrzenia wodnego dla celów gaśniczych oraz drogi pożarowej. Działka nr [...] jest największą powierzchniowo działką uzbrojoną w komunikację z drogi oznaczonej numerem geodezyjnym [...] i jest na niej wystarczająco dużo miejsca do ulokowania placu manewrowego dla wozów straży pożarnej. W odpowiedzi na skargę wskazano ponadto, że przedmiotowa działka znajduje się na końcu wspomnianej drogi i jest ona największa ze wszystkich sąsiednich działek, w związku z czym zaproponowana w projekcie planu lokalizacja jest rozwiązaniem najbardziej optymalnym i zasadnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna. Nie ulega wątpliwości, że ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999r., nr 15, poz. 139 z późn. zm.) przyznaje gminie tzw. władztwo planistyczne, stanowiąc w art. 4 ust. 1, że ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych oraz morza terytorialnego, do zadań własnych gminy. Władztwo to jest jednak ograniczone przepisami prawa, zwartymi w szczególności w cytowanej powyżej ustawie. Jednym z instrumentów prawidłowego wyważania uprawnień gminy oraz praw osób trzecich jest określona w art. 23 i 24 ustawy procedura rozpatrywania zarzutów i protestów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W sprawie jest bezsporne, że J. B. wniósł zarzut do projektu planu dnia [...] sierpnia 2003r. Zgodnie zatem z art. 18 ust. 2 pkt 8 cyt. ustawy do zadań wójta należało rozpatrzenie wniesionych protestów i zarzutów oraz przedstawienie radzie gminy protestów i zarzutów nie uwzględnionych w projekcie planu. Dnia [...] września 2003r. Wójt Gminy W. wydał zarządzenie nr [...], w którym m.in. odrzucił zarzut J. B. wskazując jedynie, że lokalizacja planowanego placu manewrowego jest uzasadniona. Rozstrzygnięcie to pozbawione jest jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego i prawnego. Ponadto powyższe zarządzenie podpisane zostało oprócz wójta przez projektanta miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego M.P., inspektora ds. planowania przestrzennego w Urzędzie Gminy W. K.P. oraz kierownika biura planowania przestrzennego i zamówień publicznych R.K., którzy, co prawda – zgodnie z treścią pisma Wójta z dnia [...] września 2004r. – przygotowywali powyższe rozstrzygnięcie pod względem merytorycznym ale nie są upoważnieni do podpisywania zarządzeń wójta. Należy zatem uznać, że przewidziany w art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy tryb przedkładania nieuwzględnionych zarzutów radzie gminy nie został dochowany.

Zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym o ostatecznym uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Podjęta w niniejszej sprawie uchwała jest tymczasem całkowicie pozbawiona uzasadnienia faktycznego i prawnego. Niedopuszczalne jest bowiem wydawanie uchwały o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutów, w której każdy zarzut opatrzony jest jedynie zdawkową formułą informującą o tym, że lokalizacja określonej inwestycji na terenie danej działki jest "uzasadniona". Lakoniczność sformułowań dotyczy w niniejszej uchwale także rozpatrywania protestów. Zgodnie z jednoznacznym orzecznictwem NSA, w uzasadnieniu powinny zostać wskazane przesłanki, jakimi rada gminy się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne, a w przypadku odrzucenia zarzutu wskazać powody, dla których nie mogą być uwzględnione propozycje zawarte w zarzucie (wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999r., IV SA 1638/98, wyrok NSA z 18 lutego 2002r., II SA/Kr 3050/01). Rada Gminy naruszyła zatem w sposób rażący dyspozycję art. 24 ust. 3 cyt. ustawy.

Wobec powyższego, orzekając na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) należało wyjść - zgodnie z art. 134 § 1 cyt. ustawy - poza granice skargi i stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu w całości z uwagi na fakt naruszenia procedury planistycznej (ar. 18 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.

/-/L. Drewniak – Żaba /-/A. Zieliński /-/St. Małek

kk