Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 920/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 10 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 92a ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi E. J. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od [...] Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego E. J. kwotę 2867 (dwa tysiące osiemset sześćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 15 kwietnia 2014r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.) nałożył na E. J. karę pieniężną w wysokości 74 250 zł, ograniczoną na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 1 w/w ustawy do kwoty 15 000 zł za naruszenie określone w pozycji 5.2.1 i 5.2.2. załącznika nr 3 do w/w ustawy – przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy.

W uzasadnieniu organ podał, że przedsiębiorca w dniu rozpoczęcia kontroli dysponował licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Przedmiotem kontroli, obejmującej okres od 1.02.2013 r. do 30.11.2013 r., było przestrzeganie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Firma K. E. realizowała przewozy drogowe odpadów odbieranych między innymi z gospodarstw domowych oraz podmiotów gospodarczych. Większość realizowanych w każdym tygodniu przewozów polegała na odbiorze odpadów od gospodarstw domowych, które w świetle art. 13 lit. h rozporządzenia (WE) 561 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006r.) podlegały wyłączeniu spod obowiązku rejestracji czasu jazdy i odpoczynku kierowcy oraz stosowania urządzeń rejestrujących.

W wyniku analizy wykresówek oraz w świetle zebranego w toku kontroli materiału stwierdzono, że w dni, w które wykonywane były przewozy drogowe polegające na odbiorze odpadów m.in. od podmiotów gospodarczych, kierowcy nie stosowali się do postanowień przepisów socjalnych, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, zawartych w szczególności w art. 7 tego rozporządzenia. Wszyscy kierowcy objęci kontrolą czasu pracy w okresie objętym kontrolą popełnili naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, a określone w treści I p. 5.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Decyzją z dnia 4 września 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w okresie objętym kontrolą we wtorki i piątki kierowcy wykonywali przewozy odpadów nie tylko zbierając odpady z gospodarstw domowych, ale również z przedsiębiorstw oraz państwowych jednostek organizacyjnych. W tym czasie zostały przekroczone normy czasu pracy kierowców.

Wyrokiem z dnia 21 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 231/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi na powyższą decyzję wniesionej przez E. J. uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując w uzasadnieniu wyroku, iż organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do podnoszonych w odwołaniu twierdzeń skarżącego o braku analizy przedstawionych przez niego dokumentów oraz tego, że mimo ustalonej zasady sposobu odbioru odpadów, w niektóre wtorki i piątki odbierał odpady jedynie od gospodarstw domowych, powołując się na ich odbiór ze wspólnot mieszkaniowych. Odnosząc się do tego aspektu sprawy stwierdzić należy, że lakoniczność uzasadnienia decyzji organu odwoławczego i brak jakiegokolwiek wskazania na konkretne dokumenty stanowiące zebrany w sprawie materiał dowodowy utrudnia Sądowi właściwe prześledzenie toku rozumowania organu.

Kara pieniężna nie może zostać nałożona na skarżącego za odstępstwa od przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu w przypadku zbierania i wywozu odpadów z gospodarstw domowych. W ocenie Sądu chodzi o odpady wytworzone przez osoby fizyczne bez związku z ich ewentualną działalnością gospodarczą. Osoby fizyczne mają przy tym swoje miejsce zamieszkania nie tylko w domach jednorodzinnych, ale też w lokalach mieszkalnych tworzących wspólnotę czy też spółdzielnię mieszkaniową.

Sąd z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wywiódł wniosek, że organ odwoławczy odmówił skarżącemu prawa skorzystania z dobrodziejstwa wyłączeń stosowania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów w sporne dni tygodnia na tej podstawie, że umowy o wywóz odpadów zawierane były przez niego z podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą. Tymczasem nie było podstaw do takiego uproszczonego rozumowania.

Zdaniem Sądu nieprawidłowość działania organu odwoławczego w tym przypadku nie polega bynajmniej na zaniechaniu inicjatywy dowodowej, ale na braku właściwej analizy i oceny już zgromadzonego materiału dowodowego oraz braku zwrócenia uwagi skarżącemu na konieczność wyjaśnienia kwestii niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Organy administracji mają bowiem obowiązek, nałożony na nie przepisem art. 7 k.p.a., podejmowania czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ odwoławczy, działając zgodnie z art. 8 i art. 9 k.p.a., powinien zwrócić uwagę skarżącemu na konieczność wyjaśnienia i ewentualnie wykazania, w które wtorki i piątki odbierał odpady jedynie od wspólnot mieszkaniowych ( i ewentualnie od gospodarstw domowych), jak też na konieczność wykazania, że odpady z tych wspólnot mieszkaniowych można uznać za odpady z gospodarstw domowych, zakreślając mu na to odpowiedni termin, jak też na przedstawienie dowodów na poparcie swych twierdzeń.

Sąd podkreślił również, że na osoby, które naruszają przepisy można nałożyć kary pieniężne dopiero po nie budzącym wątpliwości ustaleniu zaistnienia przesłanek do ich nałożenia. Zauważyć też należy, że to nie do Sądu, a do organów administracji należy ocena i analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto organ odwoławczy pominął milczeniem wnioski dowodowe w postaci zeznań świadków, zgłoszone przez skarżącego w celu wykazania, że nie zachodzą przesłanki do nałożenia kary pieniężnej.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia 9 października 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 kwietnia 2014 r. i nałożył na E. J. karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż kierowcy: Ł. G., J. I., M. Ł. i P. W. w poszczególne wtorki i piątki przekraczali maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy. Nie odebrali nadto wymaganej przepisami prawa przerwy minimum 45 minutowej lub przerwy dzielonej. Organ podniósł, iż z uwagi na fakt, że we wtorki i piątki odbierane były odpady również od podmiotów gospodarczych istniał obowiązek przestrzegania wynikających z rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Podczas kontroli nie okazywano zaś dokumentów uzasadniających odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Organ wyjaśnił, iż E. J. w dniu 22 stycznia 2014 r. złożył oświadczenie o wykonywaniu odbiorów odpadów we wtorki i w piątki od następujących podmiotów: [...]. Ponadto okazał do kontroli kopie 59 umów zawartych z podmiotami innymi niż gospodarstwa domowe na wywóz odpadów. Analiza treści tych umów wykazała, że odpady z tych podmiotów odbierane były we wtorek lub w piątek, bądź we wtorek i w piątek. Oznacza to, że przewozy wykonywane w te dni co do zasady podlegały rejestracji czasu pracy i regulacjom rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Strona przedstawiła również tzw. "trasówki" kierowców obrazujące realizowane w danym dniu odbiory odpadów, z których wynikło, że w dniach 12 i 15 marca 2013 r. kierowcy odbierali odpady od osób fizycznych oraz wspólnot mieszkaniowych, a zatem były to odpady powstające w gospodarstwach domowych w związku z czym przewóz ten podlegał wyłączeniu z obowiązku stosowania przepisów art. 5-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, w związku z czym organ odwoławczy w tym zakresie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe,

Dodatkowo organ stwierdził, że strona na etapie kontroli w przedsiębiorstwie ani w trakcie postępowania administracyjnego nie przedstawiła dodatkowych "trasówek" kierowców, które pozwoliłyby na stwierdzenie czy wywozy odpadów dokonywane w danych dniach kwalifikowały się do zastosowania art. 13 ust. 1 lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/2006, zgodnie z którym pojazdy używane w związku z odbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem są wyłączone ze stosowania regulacji wynikających z artykułów 5-9 tego aktu prawnego.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 w z zw. z art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, organ wskazał, że nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Zdaniem organu w niniejszej sprawie strona nie wykazała jakich konkretnie czynności procesowych nie mogła wykonać ani nie wykazała związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy.

Organ odwoławczy nie uwzględnił również wniosku strony o przesłuchanie wszystkich kierowców, albowiem uznał że wniosek strony o przeprowadzenie dowodu nie dotyczy okoliczności istotnych dla sprawy. Przeprowadzając ponownie postępowanie organ uwzględnił dostarczone przez stronę dokumenty, tzw. "trasówki" z których wynikało, że w dany wtorek lub piątek odbierane były odpady powstające w gospodarstwach domowych lub odpady o takim samym charakterze.

Biorąc pod uwagę ujawnione naruszenia, polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców prawa wspólnotowego regulującego kwestię czasu ich pracy, a także zapewnił prawidłowe zasady wynagradzania, nie zawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów prawa lub do działań zagrażających bezpieczeństwu drogowego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł E. J. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Nadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę przepisów postępowania, które miało wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, poprzez naruszenie:

- art. 10 § 1 w z zw. z art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, w szczególności poprzez uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w II Instancji;

- art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127 k.p.a., mające wpływ na wynik sprawy poprzez zaniechanie ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy po raz drugi przez organ II instancji oraz poprzestanie na niepełnym powtórzeniu wadliwej argumentacji organu I instancji, przy jednoczesnym poprzestaniu na analizie niepełnego materiału dowodowego, pomimo niewątpliwych braków w postępowaniu dowodowym wskazywanym przez skarżącego w postępowaniu odwoławczym,

- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i prowadzący do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zgodnego z nim wyjaśnienia sprawy poprzez pominięcie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego wniosku skarżącego o przesłuchanie w charakterze świadków wszystkich kierowców zatrudnionych przez skarżącego, na okoliczność organizacji pracy kierowców, które to dowody zostały powołane na okoliczności mające podstawowe znaczenie dla sprawy, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego poprzez:

błędne przyjęcie, iż skarżący w dniach, w których wykonywane były przewozy drogowe polegające na odbiorze towarów m.in. od podmiotów gospodarczych podlegał obowiązkowi określonemu w art. 7 Rozporządzenia w zw. z art. 13 ust. 1 pkt h) Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia z dnia 15 marca 2006 r. (dalej Rozporządzenie), podczas gdy organ nie zgromadził materiału dowodowego potwierdzającego powyższe ustalenie,

błędne przyjęcie, iż zachodzą przesłanki nałożenia kary pieniężnej z uwagi na to że skarżący nie zapewnił właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów aktów wymienionych w art. 92b ust. 1 pkt 1) lit. a)-c) Ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy;

poprzez błędne ustalenie iż zachodziła podstawa do nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy z żadnego dowodu zebranego w sprawie nie wynika, aby skarżący nie zapewnił prawidłowych zasad wynagradzania, niezawierających składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, przy jednoczesnym istnieniu dowodów na okoliczność przeciwną;

błędne przyjęcie iż zachodziły przesłanki do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w wyniku błędnego przyjęcia, iż skarżący nie sprawował w okresie objętym kontrolą prawidłowego nadzoru nad przestrzeganiem obowiązujących w transporcie drogowym przepisów socjalnych poprzez brak planowania pracy kierowców, podczas gdy z zeznań świadka Ł. G. wyraźnie wynika, że wszyscy kierowcy byli informowani w zakresie obowiązujących przepisów w zakresie czasu pracy i odpoczynku oraz, że skarżący zwracał uwagę wszystkim kierowcom na konieczność stosowania się do przerw określonych w obowiązujących przepisach, tj. odbyciu przerwy po 4,5 h pracy;

- naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez dokonanie odmiennej oceny prawnej sprawy i niezastosowanie się do wskazań, zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku 21 maja 2015 r., wydanego w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 231/15.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jej uchyleniem.

Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, iż orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2101/11 w pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Należy przy tym wyjaśnić, iż związanie samego sądu oceną prawną oznacza, że sąd ponownie rozpoznający daną sprawę zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez sąd poglądowi w pełnym zakresie oraz do konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia nie zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przez organ administracji publicznej.

Sąd udzielając w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 231/15 organowi wskazań co do dalszego postępowania nakazał by zwrócić uwagę skarżącemu na konieczność wyjaśnienia i ewentualnie wykazania, w które wtorki i piątki odbierał odpady jedynie od wspólnot mieszkaniowych, ewentualnie od gospodarstw domowych, jak też na konieczność wykazania, że odpady z tych wspólnot mieszkaniowych można uznać za odpady z gospodarstw domowych. Zgodnie ze wskazaniami Sądu organ powinien zakreślić mu odpowiedni termin na przedstawienie dowodów na poparcie swych twierdzeń.

Jak wynika z akt sprawy, akta administracyjne wraz z odpisem prawomocnego wyroku z dnia 21 maja 2015 r. z uzasadnieniem zostały zwrócone Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego w dniu 14 sierpnia 2015 r.. Po ich zwrocie organ nie wykonał żadnych czynności wymienionych we wskazaniach zawartych w uzasadnieniu wyroku, nałożonych na niego przez Sąd. Nie podjął żadnych czynności procesowych, aż do dnia wydania zaskarżonej decyzji. Winien był zaś ponownie rozpoznając sprawę zobowiązać skarżącego do dokonania pewnych wyraźnie określonych wyrokiem sądu czynności, w tym do wyjaśnienia kwestii niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, tj. do wskazania skąd odbierał odpady we wtorki i w piątki, czy od wspólnot mieszkaniowych, gospodarstw domowych czy też od podmiotów gospodarczych. Organ jednak pomimo wytycznych Sądu nie wezwał skarżącego do jakichkolwiek wyjaśnień czy też przedłożenia przez niego stosownych dokumentów jak i nie poinformował skarżącego o zamknięciu postępowania administracyjnego, czym naruszył, jak słusznie podniósł skarżący nie tylko art. 153 p.p.s.a. ale również art. 10 § 1 k.p.a.

Stosownie bowiem do treści art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji państwowej zobowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Czynny udział strony przejawia się w szczególności w postępowaniu wyjaśniającym, co dla ochrony praw strony ma istotne znaczenie. Zapewnia jej bowiem wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a przez to wpływ na stosowanie normy prawa materialnego lub procesowego. Przepis art. 10 § 1 k.p.a. ma służyć temu, aby strona nie była zaskakiwana wydaniem przez organ decyzji w sprawie, w której mogłaby i chciała się wypowiedzieć. Gdyby bowiem strona wiedziała, że organ zamierza zakończyć postępowanie administracyjne i wydać decyzję, to wówczas mogłaby złożyć dokumenty w celu wyjaśnienia spornych kwestii związanych z wywozem i zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i skorzystania z wyłączeń stosowania przepisów prawa wspólnotowego dotyczących czasu prowadzenia pojazdów w sporne dni tygodnia. Strona została jednak zaskoczona wydaniem przez organ decyzji z pominięciem czynności określonych w art. 10 k.p.a., co uniemożliwiło jej złożenie jakichkolwiek dowodów na tym etapie postępowania. Jasne wytyczne wyroku Sądu obligowały organ do ich wykonania i wezwania strony do przedstawienia dowodów na poparcie swych twierdzeń.

Celem weryfikacji rodzaju przewozów wykonywanych w poszczególne wtorki i piątki w okresie objętym kontrolą tj. od 1 lutego 2013 r. do 30 listopada 2013 r. organ powinien był wykonać wytyczne sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 maja 2015 r. i wezwać skarżącego do przedłożenia wszystkich trasówek dotyczących tych dni i wówczas dokonać ich analizy, co doprowadziłoby do wyjaśnienia, czy skarżący w ramach wykonywanych przez siebie wywozów w te dni korzystał z wyłączenia, o którym mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia, czy też nie. Dopiero w razie potwierdzenia, że wyłączenia te nie dotyczyły wykonywanych w te dni przewozu organ mógłby nałożyć na skarżącego karę pieniężną na podstawie art. 92a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.).

Zaniechanie wyjaśnienia powyżej wskazanych okoliczności powoduje zasadność twierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem nie tylko art. 153 p.p.s.a i art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a., ale również z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013r., poz. 461 ze zm.).

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego winien uwzględnić dokonaną powyżej ocenę prawną.