Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 213/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ubezpieczenia
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit a0c, art. 145 par 1 pkt 2, art. 134 par 1, art. 200 art 205 par 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 138 par 2, art. 107, art. 156 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2019 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz W. C. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W. C. wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] marca 2018 r. wydaną po rozpoznaniu odwołania W.C. od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. w zakresie podlegania skarżącej obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 6 lipca 2018 r. w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1019/18 odrzucił skargę z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Postanowienie to zostało następnie uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 13 listopada 2018 r. sygn. akt II GZ 392/18, gdyż Sąd ten uznał, że skarga została wniesiona w terminie.

Po zwrocie akt do Sądu i instancji prawie nadano sygnaturę VI SA/Wa 213/19.

Rozpoznając sprawę ponownie WSA w Warszawie stwierdza, że: Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w [...], na podstawie art. 107 ust. 5 pkt 16 oraz art. 109 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku oświadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (j.t. z 2015 r. poz. 581 z późn. zm.) zwanej dalej "ustawą o świadczeniach " w związku z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy, oraz w związku z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), po rozpatrzeniu wniosku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w [...] Inspektorat w [...] o objęcie ubezpieczeniem zdrowotnym Pani W. C. (poprzednie nazwisko H.) PESEL [...] z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej w okresie od 10.02.2011 r. do 31.01.2012 r. oraz od 01.04.2012 r. do 15.05.2013 r. decyzją z dnia 29 stycznia 2016 r. stwierdził, że skarżąca podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w okresie od 10 lutego 2011 r. do 31 stycznia 2012 r. i od 1 kwietnia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r., z tytułu prowadzonej działalności pozarolniczej – H., na podstawie wpisu nr [...] oraz, że nie podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 15 maja 2013 r. z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej – H. na podstawie wpisu nr [...].

Od tej decyzji skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła odwołanie w części obejmującej W. C. obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia działalności w okresie od 10 lutego 2011 r. do 31 stycznia 2012 r. i od 1 kwietnia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że w wymienionym okresie W. C. działalności pozarolniczej nie prowadziła a zatem w tym zakresie należy wydać orzeczenie, co do istoty poprzez stwierdzenie, że skarżąca nie podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Prezes NFZ, po rozpatrzeniu odwołania W. C., jak wskazał, od decyzji nr [...] wydanej przez Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w dniu [...] stycznia 2016 r. w sprawie stwierdzenia, że Pani W. C. z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej: H. na podstawie wpisu nr [...] podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w okresie od 10 lutego 2011 r. do 31 stycznia 2012 r. i od 1 kwietnia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r., oraz nie podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 15 maja 2013 r., na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ust. 5 ustawy o świadczeniach w związku z art. 8 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U z 2017 r., poz. 1778, z późn. zm., zwanej dalej "ustawą o systemie" oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r.. poz. 1257 z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a.". w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935):

1) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podlegania przez Panią W. C. obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej: H. pod nr wpisu [...] w okresie: od 10 lutego 2011 r. do 31 stycznia 2012 r. i od 1 kwietnia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r., oraz w tym zakresie stwierdził, że Pani W. C. podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej: H. pod nr wpisu [...] w okresie: od 10 lutego 2011 r. do 31 grudnia 2011 r.,

2) w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania oraz przywołał i ocenił dokumenty zgromadzone w sprawie. Odnosząc się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz argumentacji strony wyjaśnił m.in., iż przekazane przez stronę zaświadczenie Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] dotyczy lat 2012 - 2013. Z ww. zaświadczenia wynika, iż Zainteresowana, według złożonych zeznań PIT-36 wykazała za rok 2012 dochód w wysokości: 25.372,70 zł.; za rok 2013 dochód w wysokości 27.007,61 zł. Natomiast z przekazanych przez Zainteresowaną formularzy PIT-11 za rok 2013 od płatnika: P.W. [...] Sp. z o.o. Sp.k. oraz PTT-11 za rok 2013 od płatnika: G. B. wynika, iż Zainteresowana uzyskała odpowiednio dochód w wysokości: 14.415,11 zł oraz 12.592.50 zł, co sumując daje kwotę równą kwocie dochodu wykazanej przez Urząd Skarbowy w ww. zaświadczeniu, a mianowicie 27.007,61 zł. Również z przekazanych przez Zainteresowaną formularzy PTT-11 za rok 2012 od płatnika: G. B.. PIT-11 za rok 2012 od płatnika: N. H.oraz PIT-11A za rok 2012 od płatnika: ZUS [...] O/[...] wynika, iż Zainteresowana uzyskała odpowiednio dochód w wysokości: 19.193,75 zł + 3.406,40 zł, 0.00 zł oraz 2.772,55 zł, co w sumie daje kwotę równą kwocie dochodu wykazanej przez Urząd Skarbowy w ww. zaświadczeniu, a mianowicie 25.372,70 zł.

Organ podniósł, że informacja o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11 nie dotyczy wykazywania rocznych przychodów. kosztów, dochodu lub straty z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Zatem, wskazana w formularzu PIT- 11 działalność wykonywana osobiście (pole nr 6: Źródła przychodów w części E: Dochody podatnika, pobrane zaliczki oraz pobrane składki - formularza PIT-11). o której mowa w art. 13 pkt 2, 4. 6 (z wyjątkiem czynności wymienionych w wierszu 7) i 7-9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 200, z późn. zm.), w tym z umowy zlecenia i o dzieło, niewłaściwie została uznana przez organ I instancji za pozarolniczą działalność gospodarczą. Stąd niewłaściwie organ I instancji uznał, iż dochód uzyskany z tego tytułu (działalności wykonywanej osobiście) jest dochodem uzyskanym z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej.

Wyjaśnił także, że PIT- 11 A - informacja o dochodach uzyskanych od organu rentowego również nie dotyczy wykazywania rocznych przychodów, kosztów, dochodu lub straty z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, lecz w niniejszym przypadku np. zasiłku pieniężnego z ubezpieczenia społecznego.

W związku z powyższym, wobec łącznego przeanalizowania dokumentów złożonych przez Zainteresowaną z których wynika, iż wysokość uzyskanych dochodów z tytułu zatrudnienia u innego płatnika składek (ww. pracodawcy) / zasiłku pieniężnego ZUS - jest równa wysokości dochodu wykazanego w zaświadczeniu Urzędu Skarbowego w [...] należy stwierdzić, że Zainteresowana wobec braku wykazania innych dochodów w 2012 r. przedstawiła dowód, iż pomimo zarejestrowania działalności gospodarczej w okresie od 10 lutego 2011 r. do 31 stycznia 2012 r. oraz w okresie od 1 kwietnia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. (okresy wskazane we wniosku ZUS), działalności tej nie wykonywała w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 31 stycznia 2012 r. oraz w okresie od 1 kwietnia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. Natomiast wobec braku przedstawienia jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego, iż Zainteresowana w roku 2011 nie wykazywała przychodów, kosztów, dochodu lub straty z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej należy uznać, powołując się na przytoczone orzecznictwo sądów, o którym strona była informowana, że Zainteresowana w związku z aktywnym wpisem w ewidencji nie wykazała, iż przedmiotowa pozarolniczą działalność gospodarcza nie była prowadzona w okresie dotyczącym 2011 r., czyli od 10 lutego 2011 r. do 31 grudnia 2011 r.

Jednocześnie Prezes NFZ wskazał, że Zainteresowana w okresie, gdy możliwość zawieszania działalności gospodarczej była prawnie uregulowana i dozwolona, nie skorzystała z możliwości wy łączenia się spod obowiązku podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu. Gdyby dokonała zawieszenia działalności gospodarczej, nie byłoby wątpliwości czy powinna podlegać w spornym okresie obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

W skardze do Sądu na powyższą decyzję, W. C., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie o: uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...].01.2016 r. nr [...] oraz umorzenie postępowania administracyjnego,

oraz zasądzenie od Prezesa NFZ na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych,

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:

1) art.138 § l pkt 2 k.p.a., polegające na nieprawidłowym sformułowaniu osnowy decyzji poprzez orzeczenie o uchyleniu zaskarżonej decyzji w zakresie obejmującym orzeczenie o podleganiu ubezpieczeniu zdrowotnym w okresie od 10.02.2011 r. do 31.01.2012 r. i od 01.04.2012 r. do 31.12.2012 r. przy jednoczesnym częściowym powieleniu orzeczenia organu I instancji i stwierdzeniu, że skarżąca podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu w okresie od 10.02.2011 r. do 31.12.2011 r. i braku orzeczenia reformatoryjnego o podleganiu ubezpieczeniu zdrowotnym w okresie od 01.04.2012 r. do 31.12.2012 r.

2) art. 7 i 77, 80 kpa. w związku z art.109 ust.6 ustawy z dnia 27.08.2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej poprzez przyjęcie, że W. C. wykonywała działalność gospodarczą w okresie od 10.02.2011 r. do 31.12.2011 , w konsekwencji, że podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu w powołanym wyżej okresie, na skutek przeprowadzenia oceny dowodów w sposób niewszechstronny, z pominięciem znacznej części materiału wskazującego, że skarżąca pozarolniczej działalności gospodarczej nie wykonywała, co miało wpływ na wynik sprawy.

Podniesiono również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie

3) art.69 ust. l ustawy o świadczeniach w związku z art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez orzeczenie o podleganiu obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu W. C. w okresie od 10.02.2011 r. do 31.12.2011 r. pomimo nie wykonywania przez skarżącą działalności gospodarczej w tym okresie,

4) naruszenie art.66 ust.1 pkt 1 lit c ustawy o świadczeniach poprzez objęcie W. C. obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym w okresie od 10.02.2011 r. do 31.12.2011 r, pomimo tego, że skarżąca w powołanym okresie działalności gospodarczej nie wykonywała

W uzasadnieniu skargi podano argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. Przede wszystkim podkreślono, że decyzję organu I instancji zaskarżono jedynie w części obejmującej W. C. obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności w okresie od 10.02.2011 r. do 31.01.2012 r. i od 01.04.2012 r. do 31.12.2012 r.

Brak było podstaw do kwestionowania decyzji w zakresie w jakim Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ stwierdził, że nie podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w okresie od 01.01.2013 r. do 15.05.2013 r. z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej. Strona podnosi, że zaskarżona decyzja narusza art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem wprawdzie decyzja została uchylona w zaskarżonej części, to jednak orzeczenie co do istoty sprawy nie odnosi się do całości tej części a jedynie okresu od 10.02,2011 r, do 31.12.2011 r. W zaistniałej sytuacji, organ odwoławczy widząc konieczność orzeczenia na podstawie art. 138§ 1 pkt 2 k.p.a. powinien był uchylając zaskarżoną decyzję orzec reformatoryjnie w części odpowiadającej całości uchylonej części decyzji. Wobec braku orzeczenia o niepodleganiu ubezpieczeniu zdrowotnemu w okresie od 01.04.2012r, do 31.12.2012 r. wątpliwości budzi również zakres, w jakim utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy (art. 138§ 1 pkt 1 k.p.a.). bowiem nie wiadomo czy orzeczenie w tej części odnosi się do niezaskarżonej odwołaniem części decyzji, czy też do okresu od 01.04.2012 r. do 31.12.2012 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na uchybienie terminu do jej wniesienia. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 19 marca 2019 r. za organ nikt się nie stawił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola sądowa sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018, poz. 1302, zwaną dalej: p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek w sprawie nie zachodzi.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (WSA) stwierdza, że uzasadniony jest zarzut skargi naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza również naruszenie art. 107 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W myśl art. 138. § 1 pkt 2 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy.

Zgodnie z art. 107. § 1.k.p.a. decyzja zawiera m.in.: pkt 4) powołanie podstawy prawnej; pkt 5) rozstrzygnięcie; pkt 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; Stosownie zaś do § 3 tego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Rozstrzygnięcie (osnowa decyzji) musi być sformułowane w taki sposób, aby nie było wątpliwości, czego ono dotyczy, jakie uprawnienia zostały przyznane lub jakie obowiązki zostały nałożone na stronę. Rozstrzygnięcie powinno być zatem sformułowane precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji (zob. np. tezę drugą wyroku NSA z 30 grudnia 1987 r., SA/Gd 1045/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 94; wyrok NSA z 2 sierpnia 1995 r., III SA 1225/94, ONSA 1996, nr 3, poz. 135; wyrok NSA z 27 czerwca 1996 r., SA/Gd 1537/95, LEX nr 44086; tezę pierwszą wyroku NSA z 2 września 1999 r., IV SA 1418/97, LEX nr 47875; wyrok NSA z 23 września 1999 r., SA/Rz 482/98, LEX nr 43933; tezę pierwszą wyroku NSA z 15 października 1999 r., IV SA 1654/97, LEX nr 47915).

Rozstrzygnięcia nie można wyprowadzać z treści uzasadnienia. W przypadku sprzeczności między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem pierwszeństwo należy przyznać rozstrzygnięciu (teza pierwsza wyroku NSA z 17 grudnia 1999 r., IV SA 2070/97, LEX nr 48693).

Z kolei funkcją uzasadnienia jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji Jeśli zatem rozstrzygnięcie zawarte w sentencji ostatecznej decyzji jest diametralnie różne od motywów zawartych w uzasadnieniu, to taka decyzja rażąco narusza art. 107 i podlega stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 (wyrok NSA z 13 maja 1999 r., IV SA 935/98, LEX nr 47268).

Zdaniem uzasadnienia jest przekonanie strony o prawidłowości rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11). Równocześnie uzasadnienie powinno umożliwić sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia.

Organ II instancji ma kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej tylko w zakresie rozstrzygniętym przez organ I instancji, jednakże wyłącznie w zakresie w jakim strona kwestionuje decyzję organu I instancji – oczywiście o ile przepisy prawa materialnego nie stoją na przeszkodzie złożenia odwołania jedynie, co do części decyzji.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że decyzja w zakresie podlegania/bądź nie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jest podzielna a zatem może być zaskarżona przez stronę w odniesieniu do każdego z okresów, jakimi organ objął/bądź nie objął stronę takim obowiązkiem.

Przeprowadzając kontrolę decyzji Prezesa NFZ, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., jest na tyle niejasne, że nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, czy Prezes NFZ rozstrzygnął odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji w zakresie, w jakim domagała się tego skarżąca a zatem czy wyłącznie, co do rozstrzygnięcia którym objęto W. C. obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności w okresie od 10.02.2011 r. do 31.01.2012 r. i od 1.04.2012 r. do 31.12.2012 r. Jak zdaje się wynikać z tej decyzji, organ odwoławczy rozpoznał odwołanie również w części niezaskarżonej na co wskazuje przytoczona w części historycznej osnowa zaskarżonej decyzji w której Prezes NFZ wskazuje, że rozpoznaje odwołanie od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] stycznia 2016 r. zarówno w zakresie w jakim organ I instancji stwierdził podleganie skarżącej obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jak i w części, w której takiego podlegania nie stwierdził. W związku z czym, rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 1 decyzji, jak słusznie wskazuje pełnomocnik skarżącej, co prawda zdaje się dotyczyć zakresu, którego domagała się W. H. ale tylko pozornie, ponieważ nie wiadomo, czy rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 sentencji odnosi się do niezaskarżonej odwołaniem części decyzji czy też do okresu od 1 kwietnia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. Także analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie pozwala na jednoznaczne ustalenie tej kwestii. Ponieważ Prezes NFZ nie mógł wyjść poza granice zakreślone odwołaniem, powinien ponownie wydać decyzję odpowiadającą prawu, w której jednoznacznie - a więc zgodnie z wymogami art. 107 k.p.a. uzasadni podjęte rozstrzygnięcie.

Ze wskazanych powodów, przedwczesnym jest odnoszenie się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej, będącego radcą prawnym (480 zł ) orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).