Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 53/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 52 par. 1, par. 2, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 23 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranego świadczenia z funduszu alimentacyjnego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

K. P. w piśmie z dnia 11 lipca 2013 r. wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie rozpoznania jej odwołania od decyzji Dyrektora Miejskiego Centrum Świadczeń w Opolu z dnia 31 października 2012 r., nr [...], w sprawie odmowy umorzenia nienależnie pobranego świadczenia z funduszu alimentacyjnego w wysokości 2200 zł wraz z ustawowymi odsetkami. Skarżąca zarzuciła, że Kolegium rozpatrując sprawę dopuściło się rażącego naruszenia terminów do załatwienia sprawy administracyjnej (art. 35 § 1 oraz art. 36 § 1 i 2 K.p.a.), gdyż wprawdzie kilkakrotnie była powiadamiana przez organ o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy, jednak pomimo upływu ponad 7 miesięcy od wniesienia odwołania nie doszło do rozstrzygnięcia sprawy. Podniosła ponadto, że w dniu 6 maja 2013 r. po raz kolejny poinformowała organ o całkowitym uregulowaniu należności w wysokości 2200 zł, to jednak nie otrzymała żadnej odpowiedzi ani rozstrzygnięcia. Skarżąca domagała się zobowiązania organu do merytorycznego zakończenia sprawy. W końcowej części skargi skarżąca powołała się na postanowienie NSA sygn. I OSK 480/06 i podniosła, że niewydanie decyzji przez samorządowe kolegium odwoławcze w ciągu miesiąca powoduje możliwość wniesienia skargi bez konieczności uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa i że tryb z art. 37 K.p.a. nie ma zastosowania, gdyż brak jest organu wyższego stopnia.

W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że decyzja w sprawie zapadła na posiedzeniu zespołu orzekającego w dniu 29 maja 2013 r., natomiast jej doręczenie nastąpiło w dniu 17 lipca marca 2013 r., wobec czego organ nie pozostaje w bezczynności. Odnosząc się natomiast do skargi, Kolegium wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, z uwagi na niewyczerpanie przed wniesieniem skargi środka zaskarżenia w postaci wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie. W tym zakresie Kolegium przytoczyło treść art. 37 § 1 K.p.a.

W wykonaniu zarządzenia Sądu z dnia 14 sierpnia 2013 r., wezwano skarżącą do wyjaśnienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność organu, wezwała Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zarzucaną organowi bezczynnością.

Powyższe wezwanie zostało przesłane na adres wskazany w skardze i pod tym adresem doręczone skarżącej w dniu 19 sierpnia 2013 r., co wynika z pocztowego zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki. Skarżąca nie odpowiedziała na powyższe wezwanie do dnia wydania niniejszego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu warunkiem jej dopuszczalności jest uprzednie złożenie przez stronę zażalenia do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej K.p.a. Jak wskazuje się w orzecznictwie, zażalenie i wezwanie do usunięcie naruszenia prawa, o których mowa w tym przepisie, są równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 14 grudnia 2011 r., II GSK 1649/11, LEX nr 1151663 oraz z 13 lutego 2013 r., I OSK 131/13 i z 31 stycznia 2013 r., I OSK 74/13 - dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że przepis art. 37 § 1 K.p.a. został z dniem 11 kwietnia 2011 r. zmieniony przez art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. nr 6, poz. 18) i aktualnie przepis ten stanowi, że "na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa".

Na gruncie powyższego przepisu nie ma zatem wątpliwości co do tego, że jeżeli organem, którego dotyczy skarga na bezczynność, jest samorządowe kolegium odwoławcze, to skarga sądowoadministracyjna powinna zostać poprzedzona wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa.

Skarżąca K. P. wezwana przez tut. Sąd do wykazania czy przed wniesieniem skargi składała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie. Skarżąca nie wykazała zatem, że wzywała organ do usunięcia naruszenia prawa. Również z akt administracyjnych sprawy nie wynika, że czynność wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa została przez skarżącą dokonana. Co więcej, w treści skargi skarżąca powoływała się na przepis art. 37 K.p.a. w brzmieniu przed jego zmianą oraz na nieaktualne już orzecznictwo, co świadczy o tym, że przed wniesieniem skargi nie wyczerpała wymaganego aktualnymi przepisami trybu postępowania i nie skorzystała z wyżej opisanego środka prawnego w postaci wezwania Kolegium do usunięcia naruszenia prawa. Nie został zatem spełniony warunek dopuszczalności skargi określony w art. 52 § P.p.s.a., co powoduje niedopuszczalność skargi.

Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.