Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1364/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 5 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi w sprawie ze skargi P. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2010 r. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie


UZASADNIENIE

Skarżący P.L. zwrócił się o zwolnienie od wpisu od skargi, powołując się na takie okoliczności jak brak majątku, liczne zajęcia dokonane przez naczelnika urzędu skarbowego, zły stan zdrowia, znaczny wzrost wydatków na lekarstwa. Podał, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem. Utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę wynoszącego 1.800 zł. Wśród wydatków wymienił koszty mieszkania i mediów (600 zł), alimenty na syna (600 zł), jedzenie (300 zł), lekarstwa (100 zł). Skarżący przedłożył wydruk z CEIDG, zeznanie podatkowe, listy płac, zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę, kartę informacyjną leczenia szpitalnego.

Pismem z 6 lipca 2016 r. wezwano Skarżącego do nadesłania w terminie 7 dni dodatkowej dokumentacji w postaci wyciągów z rachunków bankowych, dokumentów obrazujących wydatki, informacji o pożyczkach od matki. Z obowiązku nadesłania tej dokumentacji Skarżący jednak nie wywiązał się.

Z tych względów referendarz sądowy uznał, że nie wykazał on w sposób bezsprzeczny i nie budzący wątpliwości, iż jego sytuacja materialna uniemożliwia poniesienie kosztów postępowania, jak tego wymaga art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."). W myśl tego przepisu przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym (tak w niniejszej sprawie), gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z użytego w tym przepisie zwrotu "gdy wykaże" wynika, iż ciężar dowodu w zakresie powyższej przesłanki spoczywa na stronie. To strona zatem ma przekonać Sąd, że znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia jej poniesienie kosztów postępowania. Strona powinna więc należycie uzasadnić i udokumentować okoliczności, na które powołuje się we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jeżeli zawarte w nim oświadczenie strony okaże się niewystarczające lub budzi wątpliwości, strona ma obowiązek złożyć - na wezwanie - dodatkowe informacje lub dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Możliwość wezwania daje Sądowi przepis art. 255 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie z możliwości tej referendarz sądowy skorzystał, wzywając Skarżącego na mocy zarządzenia z 6 lipca 2016 r. do nadesłania dokumentów mających pomóc w zobrazowaniu jego sytuacji finansowej i potwierdzających jednocześnie prawdziwość złożonych przezeń oświadczeń. Brak reakcji na to wezwanie oznacza, że nie można ustalić czy rzeczywiście Skarżący nie posiada i nie jest w stanie zdobyć środków pieniężnych, które mogłyby posłużyć do sfinansowania wpisu od skargi wynoszącego 100 zł. Zwłaszcza, że otrzymuje on tytułem wynagrodzenia kwotę 1.862,35 zł, zaś ujawnione (choć nieudokumentowane z uwagi na niewykonanie powyższego wezwania) wydatki kształtują się na poziomie 1.600 zł.

Gdyby zestawić tylko te dwie kwoty należałoby uznać, że Skarżący jest w stanie uiścić wspomnianą wyżej kwotę 100 zł. Z tego względu stwierdzić należy, że nie wykazał on, iż jego wniosek o zwolnienie z tej kwoty zasługuje na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.