Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1088/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1387
law: Ustawa z dnia 8 listopada 2013 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób  fizycznych oraz ustawy o podatku tonażowym
article: art. 3 ust. 1pkt 9
journal: Dz.U. 2013 poz 330
law: Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant specjalista Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2016 r. sprawy ze skargi O. sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 29 stycznia 2015 r. nr IPPB3/423-1122/14-2/MS w przedmiocie skarga na w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz O. sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżąca – O. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna w W., 3 listopada 2014 r. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. Opisując stan faktyczny wyjaśniła, że powstała 17 października 2013 r. w wyniku przekształcenia spółki O. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa ("Spółka"), która została wykreślona z KRS z dniem wpisania do tego rejestru Skarżącej (postanowienie Sądu Rejonowego dla m.st. W. z [...] listopada 2013 r.). Wtedy też zmiana formy prawnej spółki komandytowej na spółkę komandytowo-akcyjną ("S.") została zarejestrowana w KRS. Rok obrotowy Spółki był zgodny z rokiem kalendarzowym, a jej księgi rachunkowe zostały zamknięte na dzień poprzedzający dzień przekształcenia w Skarżącą S..

Zgodnie z § 13 zdanie pierwsze statutu Skarżącej z 17 października 2013 r., jej rok obrotowy trwa od 1 maja do 30 kwietnia roku następnego. W § 18 zdanie drugie statutu wskazano natomiast, iż pierwszy rok obrotowy po zarejestrowaniu Skarżącej kończy się 30 kwietnia 2015 r. Oznacza to, że pierwszy rok obrotowy Skarżącej obejmuje okres od 13 listopada 2013 r. (tj. od momentu powstania S..) do 30 kwietnia 2015 r.

W latach 2013-2014 i nadal wspólnikami Skarżącej spółki były i są osoby fizyczne (akcjonariusze) oraz osoby prawne (komplementariusz).

Skarżąca zadała pytanie, czy prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym w powyższych okolicznościach faktycznych od 1 stycznia 2014 r. do 30 kwietnia 2015r. zastosowanie mają do niej przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) – dalej: "u.p.d.o.p., w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2014 r., a zatem Skarżąca nie będzie (nie jest) podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.

Zdaniem Skarżącej, na pytanie powyższe należy odpowiedzieć twierdząco.

Skarżąca przytoczyła treść art. 11 Ordynacji podatkowej (definicja roku podatkowego), art. 8 ust. 1 u.p.d.o.p. (możliwość przyjęcia roku podatkowego innego niż rok kalendarzowy) oraz art. 3 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r., poz. 330 ze zm.), określającego rok obrotowy. Powołała się również na art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 listopada 2013 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku tonażowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1387) – dalej: "ustawa nowelizująca", wprowadzającej opodatkowanie spółek komandytowo-akcyjnych. Wywiodła, że S, która powstała albo dokonała zmiany roku obrotowego przed wejściem w życie art. 4 ust. 2 ustawy nowelizującej, do końca tego roku obrotowego jest transparentna podatkowo, tj. nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, a opodatkowaniu podlegają wyłącznie jej wspólnicy. SKA stanie się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych dopiero od dnia następującego po zakończeniu tego roku obrotowego i dopiero od tego dnia znajdą do niej zastosowanie art. 1 i art. 2 ustawy nowelizującej. Oznacza to, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy nowelizującej, przepisy u.p.d.o.p. będą miały zastosowanie do Skarżącej dopiero od 1 maja 2015r. Na poparcie swego stanowiska Skarżąca wskazała interpretacje indywidualne skierowane do innych podmiotów.

W interpretacji indywidualnej wydanej 29 stycznia 2015 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, stanowisko Skarżącej uznał za nieprawidłowe.

Wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 9 ustawy o rachunkowości, rokiem obrotowym, stosowanym również do celów podatkowych, jest rok kalendarzowy lub inny okres trwający 12 kolejnych pełnych miesięcy kalendarzowych. Ogólną definicję roku podatkowego zawiera natomiast art. 11 Ordynacji podatkowej i jest nim rok kalendarzowy, chyba że ustawa podatkowa stanowi inaczej.

Z uwagi na brak w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) – dalej: "u.p.d.o.f.", unormowań dotyczących możliwości wyboru lub zmiany roku podatkowego (roku obrotowego), rokiem podatkowym (rokiem obrotowym) dla podatników będących osobami fizycznymi jest zawsze rok kalendarzowy. W przypadku więc, gdy w danym roku kalendarzowym akcjonariuszem S. jest osoba fizyczna, rok obrotowy takiej spółki będzie pokrywał się z rokiem kalendarzowym.

Natomiast w świetle art. 8 ust. 1-7 u.p.d.o.p. podatnik ma możliwość wyboru roku podatkowego innego niż rok kalendarzowy. Artykuł ten określa także rok podatkowy w sytuacjach szczególnych, a mianowicie w przypadku podjęcia działalności po raz pierwszy (art. 8 ust. 2), w przypadku podjęcia po raz pierwszy działalności w drugiej połowie roku kalendarzowego i wybrania roku podatkowego pokrywającego się z rokiem kalendarzowym (art. 8 ust. 2a) oraz w razie zmiany roku podatkowego (art. 8 ust. 3). Skorzystanie z możliwości przyjęcia za rok podatkowy 12 kolejnych miesięcy ustawodawca uzależnił od spełnienia określonych warunków, tj. zawarcia stosownych postanowień w dokumencie regulującym zasady ustrojowe podatnika i zawiadomienia właściwego naczelnika urzędu skarbowego o dokonanym wyborze roku podatkowego innego niż kalendarzowy.

Minister Finansów odwołał się do art. 3 ust. 1 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r. i art. 4 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej, a także art. 3 ust. 1 pkt 9 i art. 12 ust. 2 ustawy o rachunkowości. Wyjaśnił, że jednym z przypadków, w jakich należy zamknąć księgi rachunkowe, jest dzień kończący rok obrotowy. Konieczność zamknięcia ksiąg rachunkowych wystąpi zatem również w przypadku zmiany roku obrotowego.

Organ interpretacyjny zaznaczył, że z uwagi na obowiązek stosowania roku obrotowego także dla celów podatkowych, wybór roku obrotowego nie zawsze jest możliwy. Swobody wyboru roku obrotowego nie mają m.in. spółki osobowe (w tym S.), których wspólnikami są osoby fizyczne, ponieważ ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie dopuszcza roku podatkowego innego niż rok kalendarzowy. Oznacza to, iż S., której wspólnikiem jest osoba fizyczna, nie ma możliwości wyboru roku obrotowego innego niż rok kalendarzowy.

Skoro więc akcjonariuszami są osoby fizyczne, w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2013 r. Skarżąca nie miała prawa przyjąć roku obrotowego innego niż rok kalendarzowy. Innymi słowy, skoro Skarżąca powstała w 2013 r., jej rok obrotowy skończył się 31 grudnia 2013 r. S., jako spółka osobowa, nie była bowiem podatnikiem podatku dochodowego. W stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2013 r. podatnikami byli poszczególni wspólnicy, którzy zobowiązani byli stosować właściwe przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lub ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w zależności od swojego statusu cywilnoprawnego.

W konsekwencji rok obrotowy S., której akcjonariuszem jest osoba fizyczna skończył się 31 grudnia 2013 r. Na ten dzień wystąpił również obowiązek zamknięcia ksiąg rachunkowych. Z tego też względu Skarżąca, dla celów podatkowych, nie miała prawa przyjąć w 2013 r. innego roku obrotowego niż rok kalendarzowy. W konsekwencji zaś, stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy nowelizującej, od 1 stycznia 2014 r. Skarżąca stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.

W odpowiedzi na wystosowane przez Skarżącą wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

W skardze złożonej na interpretację indywidualną Skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości. Zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 zdanie pierwsze i § 2 oraz art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 zdanie drugie Ordynacji podatkowej w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 9 ustawy o rachunkowości na skutek dokonania przez Ministra Finansów wykładni przepisów ustawy nowelizującej, przejawiającej się w błędnym uznaniu, iż do Skarżącej nie mają zastosowania przepisy u.p.d.o.f i u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2013 r., co doprowadziło do błędnego zastosowania art. 14c § 1 zdanie pierwsze i § 2 Ordynacji podatkowej oraz błędnego niezastosowania art. 14c § 1 zdanie drugie tej ustawy poprzez uznanie stanowiska Skarżącej za nieprawidłowe w sytuacji, gdy od 1 stycznia 2014 r. do 30 kwietnia 2015 r. do Skarżącej zastosowanie mają przepisy u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2014 r., tj. Skarżąca nie będzie (nie jest) podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, a więc jej stanowisko przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji należało uznać za prawidłowe.

Uzasadniając powyższe zarzuty Skarżąca stwierdziła, iż we wniosku o wydanie interpretacji przedstawiła prawidłowe stanowisko i za takie powinien był je uznać Organ interpretacyjny, który błędnie nie zastosował art. 14c § 1 zdanie drugie Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Skarżącej, skoro jej pierwszy rok obrotowy obejmuje okres od dnia rejestracji w KRS, co nastąpiło 13 listopada 2013 r. do 30 kwietnia 2015 r., w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 30 kwietnia 2015 r., nie będzie ona podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Uzasadniając to stanowisko Skarżąca powtórzyła argumentację przedstawioną we wniosku o wydanie interpretacji. Dodatkowo powołała się na nieprawomocne wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ("WSA") w Gdańsku z 9 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 650/14 i z 17 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 1327/14; WSA w Bydgoszczy z 15 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Bd 694/14, WSA w Poznaniu z 11 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Po 711/14 oraz WSA we Wrocławiu z 10 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 2133/14.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji oraz powtórzył przedstawioną w niej argumentację. Zarzuty skargi uznał za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

I. Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna w przedmiocie określenia dnia, od którego spółka komandytowo-akcyjna stanie się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.

Spór stron dotyczył możliwości określenia przez S., której akcjonariuszami są osoby fizyczne, a komplementariuszem osoba prawna, roku obrotowego innego niż rok kalendarzowy, w konsekwencji zaś ustalenia, kiedy spółka taka będzie zobligowana do stosowania przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą.

Skarżąca uważała, że ponieważ zgodnie ze statutem jej rok obrotowy trwa od 1 maja do 30 kwietnia roku następnego, przy czym pierwszy rok obrotowy obejmuje okres od 13 listopada 2013 r. do 30 kwietnia 2015 r., w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 30 kwietnia 2015 r., nie będzie ona podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Podatnikiem stanie się 1 maja 2015 r.

Zdaniem Ministra Finansów, skoro w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2013 r., akcjonariuszami Skarżącej były osoby fizyczne (podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych), to Skarżąca, jako S., nie mogła przyjąć innego roku obrotowego niż rok kalendarzowy. W rezultacie od 1 stycznia 2014 r., Skarżąca stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i od tego dnia rozpoczął się jej pierwszy rok podatkowy.

W ocenie Sądu, w sporze powyższym rację należy przyznać Skarżącej.

II. W stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2013 r., a więc przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, S. – jako spółka niebędąca osobą prawną w rozumieniu art. 4a pkt 14 u.p.d.o.p. oraz art. 5a pkt 26 u.p.d.o.f. – nie była podatnikiem podatku dochodowego. Opodatkowaniu podlegały przychody (dochody) wspólnika takiej spółki.

Od 1 stycznia 2014 r., na podstawie ustawy nowelizującej, SKA zostały objęte podatkiem dochodowym od osób prawnych. Opodatkowanie tym podatkiem ma zastosowanie od pierwszego dnia roku obrotowego SKA, rozpoczynającego się po 31 grudnia 2013 r.

Obecnie S. płacą więc podatek dochodowy według zasad obowiązujących spółki kapitałowe. Poprzednio obowiązujące zasady opodatkowania przychodów generowanych przez S. wciąż mogą być stosowane przez spółki, których rok obrotowy nie pokrywa się z rokiem kalendarzowym.

Stosownie bowiem do art. 4 ust. 1 ustawy nowelizującej, w przypadku S.posiadającej siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w zakresie uzyskanych przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatników podatku dochodowego od osób fizycznych przychodów i poniesionych kosztów z uczestnictwa w takiej spółce, z zastrzeżeniem art. 6, w tym z tytułu objęcia (nabycia) udziałów takiej spółki, przepisy ustaw wymienionych w art. 1 i art. 2, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą [ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych – wyjaśnienie Sądu], stosuje się począwszy od pierwszego dnia roku obrotowego tej spółki rozpoczynającego się po dniu 31 grudnia 2013 r.

Zgodnie zaś z art. 4 ust. 2 ustawy nowelizującej, spółka, o której mowa w ust. 1, która:

1) powstała po dniu wejścia w życie tego przepisu, a jej rok obrotowy rozpoczęty w 2013 r. nie kończy się w dniu 31 grudnia 2013 r. lub

2) dokonała zmiany roku obrotowego po dniu wejścia w życie tego przepisu

– jest obowiązana na dzień 31 grudnia 2013 r. do zamknięcia ksiąg rachunkowych i sporządzenia sprawozdania finansowego. Pierwszy rok podatkowy takiej spółki rozpoczyna się z dniem 1 stycznia 2014 r. i trwa do końca przyjętego roku obrotowego.

Przepis powyższy wszedł w życie od 12 grudnia 2013 r. (art. 11 ustawy nowelizującej).

Definicję roku obrotowego zawiera ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r. poz. 330 ze zm.), która w art. 3 ust. 1 pkt 9 stanowi, iż rokiem obrotowym jest rok kalendarzowy lub inny okres trwający 12 kolejnych pełnych miesięcy kalendarzowych, stosowany również do celów podatkowych. Rok obrotowy lub jego zmiany określa statut lub umowa, na podstawie której utworzono jednostkę. Jeżeli jednostka rozpoczęła działalność w drugiej połowie przyjętego roku obrotowego, to można księgi rachunkowe i sprawozdanie finansowe za ten okres połączyć z księgami rachunkowymi i sprawozdaniem finansowym za rok następny. W przypadku zmiany roku obrotowego pierwszy po zmianie rok obrotowy powinien być dłuższy niż 12 kolejnych miesięcy.

Sąd zgadza się ze stanowiskiem Ministra Finansów, że w przypadku podatników podatku dochodowego od osób fizycznych rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy. Skoro bowiem ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie określa roku podatkowego tych osób, stosownie do art. 11 Ordynacji podatkowej, rokiem podatkowym w podatku dochodowym od osób fizycznych jest zawsze rok kalendarzowy.

Rację ma też Minister Finansów twierdząc, że osoby prawne mają prawo przyjąć rok podatkowy, który nie pokrywa się z rokiem kalendarzowym (art. 8 u.p.d.o.p.) i jest to jedyna "ustawa podatkowa", o której mowa w art. 11 Ordynacji podatkowej.

Tym niemniej za bezpodstawne należy uznać podatkowe utożsamienie Skarżącej, będącej S., z jej akcjonariuszami. Brak jest również podstaw prawnych, aby rok podatkowy, zdefiniowany w art. 11 Ordynacji podatkowej, utożsamiać z rokiem obrotowym, o jakim mowa w art. 4 ustawy nowelizującej.

Przytoczone wyżej regulacje przejściowe, zamieszczone w ustawie nowelizującej, wyraźnie bowiem odnoszą się do roku obrotowego, a nie do roku podatkowego, jako momentu wejścia w życie przepisów dla istniejących wówczas S.. Zasady określania roku obrotowego reguluje ustawa o rachunkowości i ma ona zastosowanie do tego rodzaju spółek. Wprawdzie w ustawie tej wskazano, iż rok obrotowy stosuje się także dla celów podatkowych, ale spółki osobowe (w tym do końca 2013 r. także S.) nie są podatnikami podatku dochodowego, choć w umowie spółki mają określony rok obrotowy. Natomiast dochody akcjonariuszy takich spółek, będących osobami fizycznymi, do końca 2013 r. nie były ustalane na podstawie ksiąg rachunkowych, lecz wyłącznie w oparciu o uchwały o wypłacie dywidendy (por. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2012 r. sygn. akt II FPS 1/12 oraz z 20 maja 2013 r. sygn. akt II FPS 6/12; dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadnie okoliczność tę podniosła Skarżąca.

Ponieważ, jak wskazano wyżej, spółki osobowe (S. do końca 2013 r.) nie mają statusu podatnika podatku dochodowego, wybrany przez nie rok obrotowy nie jest jednocześnie ich rokiem podatkowym. Innymi słowy, nie mają one roku podatkowego, jako że ta kategoria dotyczy wyłącznie podatników – wspólników spółek osobowych, którzy ewentualnie prowadzą własne księgi rachunkowe.

Oznacza to, że przed 1 stycznia 2014 r. rok obrotowy przyjęty przez S. na potrzeby prowadzenia ksiąg rachunkowych, był podatkowo obojętny. Tym samym do S. nie mogło odnosić się zastrzeżenie dotyczące roku obrotowego "stosowanego również do celów podatkowych". Rok podatkowy wspólnika S., odmienny od roku obrotowego spółki, może co prawda nieco utrudniać prawidłowe wywiązanie się przez tego wspólnika z obowiązków podatkowych, ale go nie uniemożliwia.

Nie ulega wątpliwości, że S. jest podmiotem odrębnym od wspólników i nie sposób zaakceptować konieczności dostosowania roku obrotowego spółki do roku podatkowego wspólników (akcjonariuszy), a dokładnie – określonej kategorii wspólników. Co więcej, w S. może być wielu wspólników, spośród których każdy może mieć inny rok podatkowy. W takim przypadku uzależnienie roku obrotowego S. od roku podatkowego wybranego akcjonariusza lub komplementariusza nie będzie możliwe. Sąd zauważa, że gdyby wszyscy wspólnicy byli osobami prawnymi, z których jedna miałaby rok obrotowy dopasowany do zmienionego roku obrotowego spółki, a inna przyjęła go jako rok równy rokowi kalendarzowemu, także wystąpiłaby sytuacja, w której niemożliwe byłoby ustalenie roku obrotowego innego niż kalendarzowy.

Zważyć również należało, że w przypadku spółek nowopowstałych, w pierwszym roku prowadzonej działalności rok obrotowy pokrywałby się z rokiem kalendarzowym wyłącznie w sytuacji, gdy działalność została rozpoczęta 1 stycznia i w statucie określono, że rok kalendarzowy trwa od 1 stycznia do 31 grudnia. W każdym innym przypadku rok podatkowy wspólnika takiej spółki, będącego osobą fizyczną, nie pokrywałby się z rokiem obrotowym spółki (trwałby od dnia rozpoczęcia działalności do 31 grudnia).

Stosownie do art. 217 Konstytucji RP, nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Każde nałożenie obowiązków lub ograniczenie praw powinno następować w zgodzie z zasadami poprawnej legislacji, stanowiącej element demokratycznego państwa prawnego, statuowanej w art. 2 Konstytucji RP.

Organ interpretacyjny ma oczywiście prawo dokonywać wykładni przepisów nie tylko w zgodzie z ich brzmieniem literalnym, ale skoro w art. 4 ustawy nowelizującej ustawodawca posługuje się pojęciem roku obrotowego, to możliwość utożsamienia roku obrotowego z rokiem podatkowym musi jasno wynikać z unormowań ustawowych. Tymczasem unormowania takie nie istnieją – z żadnego bowiem przepisu prawa nie wynika, aby S. której akcjonariuszem była osoba fizyczna, miała obowiązek zamknięcia roku obrotowego na dzień 31 grudnia 2013 r.

Prawidłowa wykładnia art. 4 ustawy nowelizującej powinna opierać się na literalnym brzmieniu tego przepisu, które to brzmienie nie przewiduje żadnych zastrzeżeń odnoszących się do składu wspólników S..

Przepis art. 4 ust. 1 ustawy nowelizującej jednoznacznie dotyczy zarówno ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak i ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Oznacza to, że ustawodawca wprost przewidział sytuację, iż do osób fizycznych będących akcjonariuszami S. należy stosować przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 2013 r. w zakresie m.in. ustalania przychodów i kosztów z tytułu uczestnictwa w takiej spółce. Tym samym, ustawodawca za dopuszczalne uznał istnienie w 2014 r. S., które nie będą podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych, a akcjonariuszami tych spółek będą osoby fizyczne. Uznając zaś, że rok obrotowy takich spółek zawsze jest rokiem kalendarzowym, należałoby konsekwentnie stwierdzić, że nie byłoby w ogóle konieczności wprowadzania przepisów przejściowych (rok obrotowy zawsze zaczynałby się 1 stycznia 2014 r.).

Wykładnia literalna powinna zatem prowadzić do stanowiska, że w okolicznościach faktycznych opisanych we wniosku o wydanie interpretacji, Skarżąca nie stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych z dniem 1 stycznia 2014 r., a stanie się nim 1 maja 2015 r., kiedy to rozpocznie się jej rok obrotowy pierwszy po 31 grudnia 2013 r.

Sąd zauważa, że celem wprowadzenia art. 4 ustawy nowelizującej, jako przepisu przejściowego, było przeciwdziałanie tworzeniu spółek (zmiany roku obrotowego) wyłącznie w celu skorzystania z przedłużonego okresu obowiązywania preferencyjnych zasad opodatkowania i z tego powodu przepisy dotyczące skrócenia roku obrotowego dotyczą wyłącznie tych spółek, które powstały lub zmieniły rok obrotowy po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia ustawy nowelizującej (por. druk sejmowy nr 1725). Z uzasadnienia projektu ustawy nie wynika natomiast, aby intencją ustawodawcy było wyłączenie możliwości stosowania przepisów poprzednich ze względu na okoliczność, czy wspólnikami spółek komandytowo-akcyjnych są osoby fizyczne, czy też osoby prawne.

Sąd stwierdza zatem, że w stanie faktycznym opisanym przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji, nie będzie miał do niej zastosowania art. 4 ust. 2 ustawy nowelizującej, jako że nie wystąpiły zdarzenia wymienione w tym przepisie. Skarżąca wskazała bowiem, że jako S. powstała z przekształcenia spółki komandytowej, została zarejestrowana w KRS 13 listopada 2013 r. i rozpoczęty tego dnia rok obrotowy zakończy się 30 kwietnia 2015 r.

Skarżąca zajęła prawidłowe stanowisko, zgodnie z którym stanie się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych dopiero 1 maja 2015 r.

Kwestionując to stanowisko Minister Finansów naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Zarzuty Skarżącej w tym zakresie Sąd uznał za zasadne.

Zaznaczyć należy, że zagadnienie stanowiące przedmiot sporu stron było już przedmiotem orzecznictwa wojewódzkich sądów administracyjnych, które zajmowały stanowisko analogiczne do zajętego przez Sąd w rozpoznanej sprawie, np. wyroki: WSA w Poznaniu z 30 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 818/14; WSA w Gdańsku z 28 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1530/14; WSA w Opolu z 28 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Op 676/14; WSA we Wrocławiu z 21 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 2129/14; WSA w Warszawie z 14 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2062/14 oraz z 28 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1992/14; WSA w Bydgoszczy z dnia 15 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Bd 694/14; WSA w Poznaniu z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Po 1230/15 (dostępne j.w.).

IV. Sąd nie stwierdził natomiast, aby w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia wskazanych przez Skarżącą przepisów postępowania, tj. art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 zdanie pierwsze i § 2 oraz art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 zdanie drugie Ordynacji podatkowej, które to naruszenie Skarżąca powiązała z naruszeniem przepisów prawa materialnego.

Wadliwość stanowiska Organu interpretacyjnego skutkowała naruszeniem przepisów prawa materialnego, nie zaś przepisów postępowania regulujących wydawanie interpretacji indywidualnych. Nie sposób przyjąć, że wydając interpretację indywidualną na wniosek Skarżącej, dotyczący jej sytuacji prawnopodatkowej, Minister Finansów naruszył art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, obligujący go do wydawania, na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Wyjaśnić również należy, iż sam w sobie fakt, że organ wydający interpretację indywidualną ma zdanie odmienne niż wyrażone przez wnioskodawcę w ślad za orzecznictwem sądów administracyjnych, nie stanowi naruszenia prawa mogącego skutkować uchyleniem interpretacji. Będzie to zasadne wówczas, gdy odmienny pogląd Ministra Finansów w sprawie, w której został wyrażony, uznany zostanie przez Sąd za wadliwy, niezgodny z przepisami prawa.

Tak też stało się w rozpoznanej sprawie, w której Skład orzekający podzielił poglądy wyrażone we wskazanych wyżej wyrokach oraz w wyrokach powołanych przez Skarżącą.

Uchylenie zaskarżonej interpretacji uzasadniała okoliczność, że Skarżąca otrzymała błędną informację o sposobie zastosowania przepisów prawa materialnego.

V. Ponownie rozpatrując wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji Minister Finansów uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną.

VI. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a".

Na wniosek Skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w kwocie równej uiszczonemu wpisowi, opłacie skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztom zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).