Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 6176/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 12 stycznia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 kwietnia 2021 r. sygn. akt III SAB/Gl 8/21 w sprawie ze skargi P.G. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania; 2) zasądza od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 560 (słownie: pięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2021 r. sygn. akt III SAB/Gl 8/21 oddalił skargę P.G. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 30 grudnia 2020 r. P.G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w zakresie rozpoznania wniosku strony z dnia 25 listopada 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskania informacji publicznej, poprzez błędne uznanie, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej;

2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej w skrócie "u.d.i.p."), w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez nieudostępnienie w tym terminie żądanej przez stronę informacji publicznej.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu 25 listopada 2020 r., jako dziennikarz lokalnych mediów (art. 3a prawa prasowego), zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej w postaci aktualnej sytuacji epidemiologicznej, tj. liczby nowych przypadków zakażeń SARS-CoV-2 w powiecie [...], z podziałem na: gminy, liczbę nowych przypadków, liczbę łączną przypadków, liczbę zgonów, aktualnych od dnia otrzymania wniosku do dnia odpowiedzi na wniosek (włącznie), każdy dzień z osobna. W piśmie z dnia 8 grudnia 2020 r. organ poinformował skarżącego, że informacje dotyczące aktualnej sytuacji epidemiologicznej upubliczniane są w centralizowany sposób na stronie www.gov.pl. Ponadto, w ocenie organu, żądane informacje przekraczają dane publikowane w BIP i z tego powodu nie stanowią informacji publicznej, a tym samym nie podlegają udostępnieniu. Żądane przez skarżącego dane służą jedynie wymianie informacji i gromadzeniu niezbędnych materiałów, nie mając przy tym waloru oficjalności i jako takie nie stanowią informacji publicznej. Powyższe stanowisko organ podtrzymał w piśmie z dnia 21 grudnia 2020 r. Zdaniem skarżącego, przedstawione przez organ stanowisko jest błędne. Skoro informacją publiczną jest każda informacja o działalności organów władzy publicznej, to pojęcie to należy interpretować szeroko. W zakresie chorób zakaźnych, zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1845), organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej zobowiązane są współdziałać w celu zapobiegania oraz zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych, rozpoznawania i monitorowania sytuacji epidemiologicznej oraz zapewnienia systemu wczesnego powiadomienia o zagrożeniu epidemicznym w kraju. Kwalifikacji żądanej informacji jako informacji publicznej nie zmienia fakt, że od dnia 24 listopada 2020 r. wprowadzono system raportowania nowych zakażeń i zgonów z powodu SARS-CoV-2 do Ministra Zdrowia, który publikuje dane w scentralizowany sposób na swojej stronie internetowej. Ponadto, przed dniem 24 listopada 2020 r., stacje sanitarne publikowały stosowne informacje na swoich stronach internetowych. Dodatkowo w mailach kierowanych również do redakcji, której szefem jest strona, przesyłały dane o ilości zakażeń. Nie można uznać, że skoro informacje nie podlegają publikacji w BIP, to nie stanowią informacji publicznej.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślił, że: po pierwsze – od dnia 24 listopada 2020 r. informacje na temat ilości zakażeń są publikowane w sposób scentralizowany; po drugie – organ nie był bezczynny, bowiem udzielił odpowiedzi na każde pismo skarżącego z zachowaniem ustawowego terminu; po trzecie – organ wskazał miejsce, z którego skarżący może pobrać stosowne informacje; po czwarte – gromadzone przez organ dane mają charakter informacji technicznych, przekazywanych do Ministra Zdrowia, a zatem nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy; po piąte – skoro dane nie stanowią informacji publicznej, to organ nie miał obowiązku wydawania w tym przedmiocie decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 18 marca 2021 r. sygn. akt III SAB/Gl 8/21 dopuścił Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania.

Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku podał, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że organ dwukrotnie w ustawowym terminie udzielił odpowiedzi na de facto dwa wnioski skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. W pismach z dnia 8 i 21 grudnia 2020 r. organ stanął na stanowisku, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Organ bez zbędnej zwłoki ustosunkował się zatem do żądania skarżącego, choć nie udzielił mu tych informacji, których ten się domagał. Dla oceny prawidłowości działania organu niezbędne jest natomiast także ustalenie, czy żądane dane stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu na gruncie przepisów u.d.i.p. Sąd pierwszej instancji powołał treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, jak również poglądy doktryny oraz orzecznictwa sądów administracyjnych w tym zakresie. Wskazał, że rezultaty wykładni językowej, celowościowej i systemowej art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP prowadzą wniosku, że prawo do informacji publicznej jest prawem do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana (a zatem skierowana bezpośrednio) na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów. Skoro informacją publiczną jest informacja o działalności podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych, to dane o zachorowalności taką informacją nie są. Dane te dotyczą obywateli, których dosięgła epidemia, a nie działalności organu. To informacja o działaniach podjętych przez organ w odpowiedzi na zagrożenie epidemią stanowi informację publiczną, a nie dane o liczbie zakażonych. Słuszne jest zatem stanowisko organu, który stwierdza, że jedynie zbiera dane o zachorowalności i przekazuje je do Ministra Zdrowia. Ten z kolei udostępnia te dane za pośrednictwem swojej strony internetowej. Niniejszy stan faktyczny należy ocenić przez pryzmat przepisu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. Z odpowiedzi na wniosek skarżącego wynika, że działanie organu w zakresie gromadzenia danych o liczbie zakażeń wirusem SARS-CoV2 polega wyłącznie na wykonywaniu czynności technicznych zgromadzenia danych i ich przekazaniu do Ministra Zdrowia. W konsekwencji pozyskane dane na tym etapie służą wyłącznie wymianie informacji i zgromadzeniu niezbędnych materiałów. Właściwy rejestr osób zakażonych prowadzi Minister Zdrowia i to on ustala tryb dostępu do tego rejestru i pozyskania z niego danych. Wewnętrzne materiały, jako niewiążące co do sposobu załatwienia sprawy, ani niezawierające rozstrzygnięć organów publicznych, a jedynie służące gromadzeniu informacji, w związku z czym niebędące wyrazem stanowiska organu, nie stanowią informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organ udzielił odpowiedzi na oba wnioski skarżącego w formie pisemnej i uczynił to z zachowaniem czternastodniowego terminu ustawowego, określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W konsekwencji nie można uznać, aby organ pozostawał w bezczynności, bowiem dokonał on stosownych czynności zmierzających do uczynienia zadość żądaniu skarżącego – wskazał miejsce i sposób pozyskania interesujących go danych. Odnosząc się z kolei do drugiego zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia art. 10 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż wprawdzie organ błędnie przyjął, że informacja, która nie podlega udostępnieniu w Biuletynie Informacji Publicznej, nie jest informacją publiczną, to jednak w/w przepis nie znajduje zastosowania w sprawie ze względu na poczynione wyżej rozważania co do tego, że żądane przez skarżącego dane nie stanowią informacji publicznej.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...]. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuciło:

1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 61 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.i.d.p., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż dane, o które wnioskował skarżący we wniosku z dnia 25 listopada 2020 r. nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu powyższych przepisów, w sytuacji, gdy wnioskowane dane zostały wytworzone przez organ publiczny i dotyczą spraw bezpośrednio związanych z wykonywaniem zadań ustawowych nałożonych na Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, a zatem mają przymiot informacji publicznej;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 149 § 1 pkt.3 p.p.s.a., poprzez bezpodstawne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] nie pozostaje w bezczynności z zakresie udostępnienia informacji publicznej i oddalenie skargi, w sytuacji, gdy podmiot nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej, jak również nie wydał decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz wydanie orzeczenia reformatoryjnego w trybie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosło o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiło argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ustosunkowując się do powołanych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdził, że są one niezasadne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy żądanie wniosku dotyczy informacji publicznej, a podmiot zobowiązany do udostępnienia tej informacji publicznej, w ustawowym 14-dniowym terminie nie udostępnił informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie, o przyczynach opóźnienia oraz o nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Należy dodać, że sąd administracyjny bada bezczynność na dzień wniesienia skargi, co oznacza, że wydanie aktu (dokonanie czynności) przez organ (odpowiednio podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej) po wniesieniu skargi, nie czyni postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie bezprzedmiotowym.

Informacją publiczną jest informacja o faktach i danych publicznych, a więc o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W myśl art. 3 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów dotyczących podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, wytworzonych przez niego lub tylko przez niego używanych w zakresie realizacji zadań władzy publicznej. Za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do szeroko rozumianego organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez te podmioty wytworzone, jak i dokumenty, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Podkreślenia wymaga, że przepis art. 6 u.d.i.p. nie ma charakteru zamkniętego, a wyliczenie stanów faktycznych w nim zawartych jest jedynie przykładowe. Nie oznacza to zatem, że niewymienienie konkretnego stanu, który w sposób jednoznaczny dotyczy informacji o sprawie publicznej, pozwala na uznanie, że nie mamy do czynienia z informacją publiczną. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej, uznając za informację publiczną każdą wiadomość, dotyczącą faktów i danych, wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji (por. wyroki NSA z dnia: 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02; 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1774/10).

Zadania i zakres działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej określone zostały w rozdziale 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 59 ze zm. – według daty orzekania przez Sąd pierwszej instancji – dalej w skrócie "u.p.i.s."). Zadania te wykonuje m.in. państwowy powiatowy inspektor sanitarny, jako organ rządowej administracji zespolonej w powiecie (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.i.s). W orzecznictwie wskazuje się, że informację publiczną stanowią informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 u.p.i.s., w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 96/17). Ponadto, zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1866 ze zm.), państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, państwowi wojewódzcy inspektorzy sanitarni lub wskazane przez nich specjalistyczne jednostki, właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej, oraz Główny Inspektor Sanitarny lub wskazane przez niego krajowe specjalistyczne jednostki, właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej, prowadzą rejestr zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną, zgonów z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, ich podejrzeń oraz przypadków stwierdzenia dodatniego wyniku badania laboratoryjnego. Źródłami danych do rejestru są m.in. dane ze zgłoszeń o których mowa w art. 27 ust. 1, art. 29 ust. 1 oraz art. 40a ust. 1 tej ustawy, dokonywane przez lekarzy lub felczerów, diagnostów laboratoryjnych oraz podmioty lecznicze.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dane o liczbie zakażeń stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. Dane te odnoszą się bowiem do przedmiotu działalności organów inspekcji sanitarnej. Ponadto informują o stanie zdrowia społeczeństwa. Tym samym nie można podzielić poglądu Sądu pierwszej instancji, że powiatowy inspektor sanitarny jest umocowany jedynie do zbierania informacji epidemiologicznych i przekazywania ich Ministrowi Zdrowia, który to Minister udziela informacji publicznej. Rozumowanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zakłada swoisty centralizm w udzielaniu informacji publicznej, który nie ma uzasadnienia w przepisach prawa. Prawo do informacji publicznej, jako prawo polityczne, służy kontroli działania administracji publicznej na różnych jej szczeblach działania. Przyjęcie rozumowania Sądu pierwszej instancji za poprawne stanowiłoby nieuzasadnione ograniczenie tego prawa poprzez ustanowienie odesłania kompetencyjnego w zakresie udzielenia informacji publicznej. Z przepisu art. 4 u.d.i.p. wynika, że podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej jest każdy podmiot wykonujący funkcje publiczne, który jest w jej posiadaniu. Dla realizacji obowiązku udostępnienia informacji publicznej istotne jest zatem to, czy podmiot będący adresatem wniosku, dysponuje danymi informacjami.

Z kolei odnosząc się do kwestii odesłania P.G. do strony BIP Ministra Zdrowia, zauważyć należy, iż nie zawsze wskazanie podmiotowi żądającemu informacji publicznej strony BIP, jako jej źródła, będzie jednoznaczne z załatwieniem wniosku. Z taką sytuacją mamy do czynienia wyłącznie wówczas, gdy wnioskowana informacja została udostępniona w BIP, zaś zakres żądania sformułowany we wniosku i zakres informacji znajdujący się w BIP pozwala na stwierdzenie, że są one identyczne, a więc informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio (wprost) i konkretnie do meritum żądania, zawierają dane istotne z punktu widzenia podmiotu pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga podjęcia dodatkowych czynności. W innym przypadku organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Bd 15/13, LEX nr 1351977; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 770/12, LEX nr 1264930). Ponadto, w ocenie składu orzekającego NSA, odesłanie do strony BIP stanowi wypełnienie obowiązku ustawowego, o ile dotyczy ono strony BIP prowadzonej przez ten organ (podmiot administrujący), gdyż tylko w odniesieniu do własnej strony organ ma wpływ na jej strukturę i treść. W konsekwencji nie można było uznać, że udzielenie informacji P.G. przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] o stronie BIP Ministra Zdrowia czyniło zadość realizacji obowiązku udostępnienia informacji publicznej.

Z przedstawionych powodów zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za uzasadnione. Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd pierwszej instancji uwzględni powyższą ocenę prawną.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 1, art. 209 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).

Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był art. 182 § 2 i 3 in fine p.p.s.a.