Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 600/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11, art. 7 ust. 1 i 2, art. 11 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1161
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art. 46 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2019 poz 2410
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi P. sp. z o. o. z/s w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 16 września 2021 r., nr SKO 4201/27/21 w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów rolnych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Po rozpatrzenia wniosku spółki P. sp. z o.o. z/s w W. decyzją z 15.07.2021 r. Starosta M. orzekł na podstawie art. . 5 ust. 1 i art. 11 ust. 1 i 4 ustawy z 03.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 ze zm.) – dalej: u.o.g.r.l. o odmowie wydania zezwolenia na wyłączenie z produkcji gruntów rolnych o pow. 0,00195 ha, klasy ŁIII (łąki), wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego, położonych w obrębie S., gmina M., znajdujących się w granicach działki nr [...] AM-[...] o pow. ogólnej [...] ha, w tym powierzchnia do wyłączenia 0,00195 ha LIII.

W odwołaniu wniesionym od tej decyzji przez P. sp. z o.o. zarzucono organowi I instancji naruszenie art 11 ust. 1 u.o.g.r.l. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawną odmowę wyłączenia gruntów rolnych klasy LIII, położonych w obrębie [...] S. w granicach działki nr [...], z produkcji rolniczej, z przeznaczeniem ich pod realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] oraz art. 46 ust. 1-2 ustawy z 07.05.2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2410 ze zm.) – dalej: u.w.r.u.s.t. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przy dokonywaniu wykładni przepisów planu miejscowego, uchwalonego przez Radę Miejską w M. nr [...] z [...].05.2016 r., i w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, że inwestycja pozostaje w sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Decyzją wydaną w dniu 16.09.2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję pierwszej instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia SKO powołując się na przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2-10, art. 4 pkt 11, art. 7 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l. wskazało, że jeśli nieruchomość gruntowa objęta wnioskiem o wyłączenie z produkcji rolniczej położona jest na obszarze, dla którego uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego to regulacja planistyczna musi dopuszczać możliwość przeznaczenia tego gruntu na cele nierolnicze. Jednocześnie Kolegium zauważyło, że na podstawie art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1a cyt. przepisu). Zgodnie z art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t., jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne - z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Przenosząc powyższą regulację na grunt analizowanej sprawy Kolegium wskazało, że poza sporem pozostaje okoliczność, że grunt objęty wnioskiem o wyłączenie z produkcji rolniczej, tj. działka nr [...], AM-[...], obręb S. stanowi grunt rolny, oznaczony w ewidencji gruntów i budynków symbolem Łlll - łąki III klasy bonitacyjnej. Bezspornym jest także, że grunt ten znajduje się na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ustanowiony uchwałą Rady Miejskiej w M. Nr [...] z [...].05.2016 r. Sporna działka znajduje się na obszarze oznaczonym w planie symbolem RM[...]. Zgodnie z § 25 ust. 1 uchwały, tereny oznaczone symbolem RM[...] do RM[...] ustala się jako tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym, hodowlanym i ogrodniczym, dla których obowiązuje przeznaczenie: 1) podstawowe - zabudowa zagrodowa, w rozumieniu przepisów odrębnych, 2) uzupełniające - usługi agroturystyki, obiekty i urządzenia towarzyszące oraz zieleń.

Powołując się na przedstawione ustalenia planistyczne dla działki nr [...], Kolegium stwierdziło, że przeznaczenie tej działki na cele rolnicze, w świetle art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t., nie stoi w sprzeczności z lokowaniem na tym terenie inwestycji z zakresu łączności publicznej i telekomunikacji, w tym stacji bazowej telefonii komórkowej. Z tego też względu Kolegium uznało, że w analizowanej sprawie nie będą miały zastosowania przepisy art. 46 ust. 1 i ust. 1 a ustawy. Odnoszą się one bowiem do sytuacji, gdy w planie miejscowym ustanowiono zakaz wprost odnoszący się do inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury telekomunikacyjnej, który dotyczy całego obszaru objętego planem, co jest równoznaczne z brakiem możliwości lokalizacji takich inwestycji. W takiej sytuacji ustawa jednoznacznie przesądza, że zakaz taki nie może być stosowany, jeśli inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W analizowanej sprawie taka sytuacja nie występuje. Według Kolegium, regulacja planistyczna w istocie w ogóle nie odnosi się expressis verbis do inwestycji telekomunikacyjnych. W tej sytuacji zastosowanie znajdą uregulowania zawarte w art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. Dotyczą one bowiem sytuacji, gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, a więc wówczas, gdy zapisy planu nie regulują kwestii lokalizacji takich inwestycji.

Odnosząc się do drugiego z warunków wprowadzonych w art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t., tj. braku kolizji planowanej inwestycji z zakazami i ograniczeniami zawartymi w planie, Kolegium uznało, że w analizowanej sprawie nie został on spełniony. W tym zakresie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że planowana inwestycja została określona jako "obiekt infrastruktury technicznej". Kwestia lokowania urządzeń infrastruktury technicznej została z kolei uregulowana w § 10 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego, zgodnie z którym dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej na obszarze objętym planem z wyłączeniem obiektów wymagających konieczności wyłączenia z produkcji rolnej. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że planowana inwestycja wymaga wyłączenia działki nr [...] z produkcji rolniczej. Wymóg ten wynika bowiem z art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l Jednocześnie zdaniem Kolegium, przepis § 10 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego nie narusza przepisów u.w.r.u.s.t. Nie prowadzi on bowiem do wyłączenia możliwości lokowania inwestycji telekomunikacyjnych na całym obszarze tym planem objętym. Ustalenia planu jedynie konkretyzują miejsca lokalizacji takich przedsięwzięć. Co więcej, ustalenia te nie wyłączają nawet całkowicie możliwości lokalizowania urządzeń infrastruktury technicznej (a więc również tych z zakresu telekomunikacji) na gruntach rolnych, wymagając jedynie, by nie prowadziły one do ich wyłączenia z produkcji rolniczej. W ocenie Kolegium nie można zatem mówić, by organ przekroczył w tym zakresie dopuszczalne granice przysługującego mu władztwa planistycznego. Mocą art. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca zobowiązał organy planistyczne nie tylko do uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym potrzeb w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych (pkt 10), ale także m. in. do uwzględniania wymagań ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych. Zdaniem Kolegium ustalenia zawarte w § 10 ust. 1 pkt 1 uchwały wpisują się w ten zakres, nie pozbawiając jednocześnie lokalnej społeczności dostępu do szerokopasmowej sieci telekomunikacyjnej. Na obszarze objętym planem nie brak jest bowiem terenów, na których realizacja planowanego przez Spółkę przedsięwzięcia będzie możliwa. Przykładowo Kolegium wskazało na znajdującą się w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] - działkę nr [...], która oznaczona jest symbolem Lz - grunty zadrzewione i zakrzewione. Grunt ten nie wymaga uprzedniego wyłączenia z produkcji rolniczej. Z kolei § 10 ust. 1 pkt 1 planu nie ustanawia zakazu lokowania urządzeń infrastruktury technicznej na gruntach, które wymagałyby wyłączenia z produkcji leśnej.

Wobec powyższego Kolegium nie podzieliło argumentów odwołania, by w świetle art. 46 u.w.r.u.s.t. organ zobowiązany był do nieuwzględniania wyrażonego w planie ograniczenia lokowania urządzeń infrastruktury technicznej na gruntach rolnych, zapis ten bowiem nie uniemożliwia realizacji takich inwestycji na obszarze objętym planem. W tym zakresie Kolegium powołało się na stanowisko NSA przedstawione w wyrok z 22.01.2020 r., II OSK 568/18.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka P. sp. z.o.o., zarzucając Kolegium naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie zaskarżonej decyzji organu I instancji; 2) art. 46 ust. 1-2 u.w.r.u.s.t. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przy dokonywaniu wykładni przepisów planu miejscowego i w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, że inwestycja pozostaje w sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skargi jej autor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik spółki dowodził, że wbrew twierdzeniom organów obu instancji, planowana inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z zapisami obowiązującego m.p.z.p. Inwestycja ma zostać zlokalizowana na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem RM[...], z przeznaczeniem określonym jako tereny zabudowy zagrodowej. Podkreślono, że postanowienia miejscowego planu należy interpretować w powiązaniu z przepisami art. 46 ust. 1 - 2 u.w.r.u.s.t. Wobec tego autor skargi stwierdził, że postanowienie § 10 ust. 1 pkt 1 uchwały nr [...] jest oczywiście sprzeczne z powołanymi przepisami ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Z art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t wynika wprost, że przeznaczenie tereny na cele rolnicze nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W związku z czym - zgodnie z dyspozycją przepisu art. 46 ust. 1a u.w.r.u.s.t - należy je pomijać przy dokonywaniu oceny zgodności wnioskowanej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym.

Ponadto spółka nie podzieliła sformułowanej przez Kolegium tezy, że ustalenia planu "nie wyłączają nawet całkowicie możliwości lokalizowania urządzeń infrastruktury technicznej (a więc również tych z zakresu telekomunikacji) na gruntach rolnych, wymagając jedynie, by nie prowadziły one do ich wyłączenia z produkcji rolniczej". W przekonaniu strony skarżącej, w tym zakresie Kolegium nie dostrzegło, że przywołana regulacja de facto wyklucza możliwość lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenach przeznaczonych w planie miejscowym na cele rolnicze, bowiem uzyskanie decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji stanowi warunek konieczny uzyskania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Materialnoprawną podstawę dla wydania decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów rolnych o pow. 0,00195 ha, klasy ŁIII (łąki), wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego, znajdujących się w granicach działki nr [...], stanowiły przepisy ustawy z 03.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017r., poz. 1161 ze zm.) – dalej: u.o.g.r.l.

Ochrona gruntów rolnych, przewidziana w powołanej ustawie, polega m.in. na ograniczaniu przeznaczenia ich na cele nierolnicze lub nieleśne (art. 3 ust. 1), przy czym zgodnie z art. 6 ust. 1, na te cele można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Na podstawie art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l. wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, lIla, lllb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Pojęcie wyłączenia gruntów z produkcji jest przy tym kategorią normatywną, zdefiniowaną w art. 4 pkt 11 u.o.g.r.l., który przez takie wyłączenie nakazuje rozumieć rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów.

Powyższe przepisy stanowią ramy normatywne dla organu administracyjnego orzekającego w sprawie trwałego wyłączenia z produkcji gruntów rolnych. Nie budzi przy tym wątpliwości, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem i urządzeniem technicznym.

Według ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie objęta wnioskiem skarżącej spółki działka nr [...], znajduje się na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w obrębie wsi S., zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w M. z [...].05.2016 r. Zgodnie z postanowieniami planu działka nr [...] znajduje się na obszarze oznaczonym w planie symbolem RM[...]. Zgodnie z § 25 ust. 1 uchwały, tereny oznaczone symbolem RM[...] do RM[...] ustala się jako tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym, hodowlanym i ogrodniczym, dla których obowiązuje przeznaczenie: 1) podstawowe - zabudowa zagrodowa, w rozumieniu przepisów odrębnych, 2) uzupełniające - usługi agroturystyki, obiekty i urządzenia towarzyszące oraz zieleń.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że przewidziana w z § 25 ust. 1 uchwały regulacja planistyczna sama w sobie nie koliduje z inwestycją celu publicznego w zakresu łączności. Brak zatem wyraźnego dopuszczenia w analizowanym planie miejscowym możliwości lokalizowania urządzeń infrastruktury technicznej na terenach przeznaczonych na cele rolne, nie stanowi przesłanki do odmowy wyłączenia w takim przypadku wnioskowanej działki z produkcji rolnej.

Na przedstawioną interpretację powołanych ustaleń planistycznych kluczowe znaczenie ma regulacja wynikająca z ustawy z 07.05.2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 777 ze zm. – dalej "u.w.r.u.s.t."). Zgodnie z art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1a). Według zaś ustępu 2 tego przepisu - jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

W orzecznictwie sądowym, pomimo dodania ust. 1a do art. 46 u.w.r.u.s.t., przyjmuje się, że unormowania zawarte w art. 46 tej ustawy, nie zapewniają operatorom sieci telefonii komórkowej nieograniczonej możliwości sytuowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zawsze tam, gdzie z powodów technicznych bądź finansowych byłoby to najdogodniejsze (wyrok NSA z 25.10.2021 r., sygn. akt I OSK 579/21). Wskazuje się, że art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t. dopuszcza możliwość istnienia określonych zakazów i ograniczeń, które wiążąco będą kształtowały uprawnienia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego do określenia lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej (wyrok NSA z 25.02.2020 r., sygn. akt II OSK 2627/18). Przepis art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t. byłby zatem naruszony wówczas, jeżeli plan miejscowy pozbawiałby jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym planem (wyrok NSA z 22.06.2021 r., sygn.. akt II OSK 2717/18). Treść art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u.s.t. co do zasady nie pozbawia więc gminy prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy urządzeń łączności publicznej w tym telefonii komórkowej.

Wobec powyższego należy przyjąć, że unormowania zawarte w art. 46 u.w.r.u.s.t. nie dają nieograniczonej możliwości sytuowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a w ust. 2 tego artykułu wyraźnie wskazano, że lokalizacja takiej inwestycji nie może w szczególności naruszać ustanowionych w planie ograniczeń. Uwzględniając, że regułą jest możliwość zabudowy infrastrukturą telekomunikacyjną terenów przewidzianych w planach miejscowych na cele rolnicze, natomiast wyjątkiem ograniczenia lub zakazy ustanowione w tym planie miejscowym, to niewątpliwie takie wyjątki od prawa do zabudowy telekomunikacyjnej muszą być interpretowane ściśle. Zatem zakazy lub ograniczenia wyrażone w planie miejscowym muszą odnosić się wprost do tego rodzaju zabudowy. Istotą bowiem wprowadzenia regulacji z art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u.s.t. jest stworzenie takiej zasady prawnej, która finalnie ma na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych.

W przypadku kontrolowanej decyzji prawidłowo Kolegium powołało się na takie właśnie ograniczenia planistyczne. Uchwała, dla objętej wnioskiem działki nr [...], takie ograniczenia wprowadza w § 10 ust. 1 pkt 1. Zgodnie z tym przepisem dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej na całym obszarze objętym planem z wyłączeniem obiektów wymagających wyłączenia z produkcji rolnej. W przypadku objętej wnioskiem działki nr [...] taki wymóg wynika wprost z art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l. Tym samym nie został spełniony drugi warunek przewidziany w art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t., którym jest brak kolizji planowanej inwestycji z zakazami i ograniczeniami zawartymi w planie. W tym przypadku plan miejscowy wprowadził organicznie w zakresie lokalizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej na istotnych z punktu widzenia prowadzenia gospodarki rolnej gruntach rolnych oraz użytkach rolnych klas I, II, IIIa, IIIb (wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego) oraz klas IVa, IVb, V i VI (wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego). Prawidłowo przy tym Kolegium zauważyło – w kontekście regulacji wynikającej z art. 46 ust. 1 i ust. 1a u.w.r.u.s.t., że powołana interpretacja postanowień planistycznych nie wyłącza możliwości lokowania inwestycji telekomunikacyjnych na obszarze objętym planem miejscowym. Regulacja planistyczna dopuszcza bowiem lokalizacje takiej infrastruktury na gruntach rolnych, wymagając jedynie, aby nie były to grunty, w przypadku których istnieje konieczność uzyskania wcześniejszej zgody na wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej. Ponadto § 10 ust. 1 pkt 1 uchwały planistycznej nie ustanawia zakazu lokowania urządzeń infrastruktury technicznej na gruntach, które wymagałyby wyłączenia z produkcji leśnej. W takim przypadku nie można zgodzić się z autorem skargi, że przedstawiona przez Kolegium interpretacja wprowadzonych w planie ograniczeń będzie prowadziła do powstawania obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych, a więc sprzecznych z celami ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Tym samym, wbrew zarzutom skargi, nie doszło przy wydaniu zaskarżonej decyzji do naruszenia art. 46 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, poprzez nieprawidłowe ustalenie, że inwestycja skarżącej spółki pozostaje w sprzeczności z obowiązującym planem miejscowym.

Dlatego uwzględniając poczynione wyżej rozważania oraz bezsporne ustalenia stanu faktycznego niniejszą skargę należało oddalić o czym orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.).

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 powołanej ustawy.