Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1176/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  31 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 października 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 lipca 2017 r. , znak [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze podmiotu na prawach strony oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Kr 1176 /17

UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2017 r., znak: [...], działając na podstawie art. 31 § 1 i 2 w związku z art. 123 K.p.a., odmówił dopuszczenia organizacji społecznej – Stowarzyszenia W. w K. do udziału w charakterze podmiotu na prawach strony w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku jednorodzinnego z garażem na działkach nr [...] i [...] obr. [...], wraz z infrastrukturą techniczną (budowa dwóch zjazdów) na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] , [...], [...], [...], obr. [...], przy ul. P. /S. w Krakowie.

W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, iż wnioskiem z dnia 20 marca 2017 r. Stowarzyszenie W. zwróciło się do Prezydenta Miasta Krakowa o dopuszczenie do udziału na prawach strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. zamierzenia inwestycyjnego. Wnioskujące Stowarzyszenie powołało się na swój cel statutowy, jakim jest działanie na rzecz ochrony W. jako dzielnicy o określonej w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa strukturze przestrzennej i charakterze zabudowy. Wskazano na potrzebę ochrony dziedzictwa historycznego W. i jej tożsamości. Wskazano, że za udziałem Stowarzyszenia w postępowaniu przemawia interes społeczny przejawiający się w integrowaniu mieszkańców oraz inspirowaniu do czynnego udziału, podejmowania inicjatyw i wspólnej pracy na rzecz W. i jej rozwoju. Interes społeczny ma polegać na czuwaniu nad ochroną praw pewnej grupy ludności. Podano też, że udział Stowarzyszenia w postępowaniu odpowiada wymaganiom racjonalnie podejmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ I instancji przytoczył treść art. 31 § 1 K.p.a. oraz stwierdził, że Stowarzyszenie w swym wniosku w najmniejszym stopniu nie nawiązuje do przedmiotu sprawy - budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, jej zakresu i problematyki, co nie pozwala przyjąć, iż organizacja społeczna wykazała jakikolwiek związek swych celów statutowych ze sprawą, w której chciała uczestniczyć na prawach strony. Wprawdzie wskazuje się, że celem działania Stowarzyszenia jest utrzymanie charakteru poszczególnych osiedli, jednakże sam fakt, że objęte postępowaniem zamierzenie znajduje się na obszarze W. , nie może skutkować tym, że automatycznie stroną w postępowaniu winno być Stowarzyszenie, tylko jedynie w celu prowadzenia kontroli postępowania. Zwrócono uwagę, że postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy dla ww. zamierzenia nie służy integracji społecznej mieszkańców W. , a ma na celu jedynie określenie, w jaki sposób może być zagospodarowana dana nieruchomość. Udział organizacji społecznej w postępowaniu nie może służyć partykularnym interesom samej organizacji społecznej. Organizacja społeczna winna wykazać dopuszczalność żądania i zasadność udziału w postępowaniu.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło - w ustawowym terminie - Stowarzyszenie W. w K. .

W uzasadnieniu zażalenia Stowarzyszenie podniosło, że względy pragmatyczne, jak również zainteresowanie mieszkańców W. , wyraźnie przemawiają za przyjęciem, że w sprawie występuje uzasadniony interes społeczny do udziału Stowarzyszenia w postępowaniu. Również cele statutowe przemawiają za zaangażowaniem tej organizacji w postępowania określające warunki zabudowy na obszarze W. . W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że Stowarzyszenie wniosło o dopuszczenie do niniejszego postępowania opierając się na tytułowym opisie inwestycji, albowiem tylko na jej podstawie mogło sądzić o funkcjonalnym powiązaniu celów statutowych Stowarzyszenia z planowaną inwestycją. Ponadto organ I instancji w sposób nieuprawniony kwestionuje interes społeczny Stowarzyszenia, podczas gdy nie powinno budzić wątpliwości, że w interesie społecznym jest sprawowanie przez społeczeństwo (przez Stowarzyszenie) kontroli nad prawidłowością działań administracji w postępowaniach o ustalenie warunków zabudowy dla budynków, w szczególności wielorodzinnych, wewnątrz osiedli domów jednorodzinnych, z infrastrukturą do nich nieprzystosowaną, jak również przeciwdziałanie lokalizowania nowych inwestycji, które mogą być potencjalnie sprzeczne z obecnym charakterem poszczególnych osiedli oraz mogą potencjalnie naruszać interes prawny i majątkowy mieszkańców W. . Inwestor doskonale zdawał sobie sprawę z charakteru dzielnicy, w której planuje realizację inwestycji, toteż jego interes prywatny w żaden sposób nie ucierpi na pełniejszym zaangażowaniu społeczności W. w kształt realizowanego przez niego przedsięwzięcia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 5 lipca 2017 r, znak [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Jako podstawę prawną organ odwoławczy wskazał art. 31 § 1 pkt 2 i § 2 K.p.a., art. 127 § 2 K.p.a. w zw. z art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.. W ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe i jako takie powinno zostać utrzymane w mocy. Przyjęty za podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia przepis art. 31 § 1 K.p.a. stanowi, że organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem: wszczęcia postępowania, dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Oznacza to, że organizacja społeczna może brać udział w postępowaniu administracyjnym na prawach strony, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) postępowanie administracyjne nie dotyczy praw i obowiązków organizacji społecznej, lecz praw i obowiązków "innej osoby", czyli strony (stron) tego postępowania, b) jest to uzasadnione celami statutowymi organizacji społecznej, c) przemawia za tym interes społeczny.

Organ odwoławczy wskazał, że w świetle art. 5 § 2 pkt 5 K.p.a. ilekroć w Kodeksie postępowania administracyjnego jest mowa o organizacjach społecznych, rozumie się przez to organizacje zawodowe, samorządowe, spółdzielcze i inne organizacje społeczne. Niewątpliwie Stowarzyszenie W. należy zaliczyć do kręgu organizacji społecznych, o których mowa w art. 31 § 1 i 2 K.p.a.. Żądanie Stowarzyszenia zostało złożone przez umocowane do tego osoby, dwóch członków zarządu tej organizacji, zgodnie z zasadami reprezentacji przyjętymi w statucie Stowarzyszenia.

Za bezsporne organ uznał także, że Stowarzyszenie nie jest stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Pozostaje zatem do ustalenia, czy w sprawie zaistniały pozostałe przesłanki przepisu art. 31 § 1 K.p.a., a więc: czy dopuszczenie ww. organizacji do udziału na prawach strony w niniejszym postępowaniu jest uzasadnione jej celami statutowymi oraz czy za dopuszczeniem jej do tego konkretnego postępowania przemawia interes społeczny, przy czym ww. przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie, tzn. niespełnienie którejkolwiek z nich wyklucza możliwość podjęcia przez organ pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu.

Dla dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym nie jest wystarczającym powołanie się tylko na cele statutowe takiej organizacji społecznej, lecz niezbędnym jest również wykazanie związku pomiędzy przedmiotem tego konkretnego postępowania, a celami statutowymi oraz obszarem działania organizacji społecznej. Do wykazania takiego dochodzi, gdy wskazane zostaną konkretne potencjalnie negatywne skutki, jakie to postępowanie ze względu na swój przedmiot (treść wniosku) oraz wydana w jego wyniku decyzja, mogą wywołać dla dziedzin objętych celem i zakresem działania określonej organizacji społecznej. Ponadto niezbędne jest wykazanie, że za udziałem takiej organizacji przemawiać będzie interes społeczny.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, ciężar wykazania istnienia tych przesłanek spoczywa na organizacji społecznej. Organizacja społeczna powinna wykazać zasadność udziału w postępowaniu, ponieważ jej udział w sprawie nie jest obojętny dla stron, zwłaszcza gdy reprezentują przeciwstawne interesy (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. II GSK 2041/13 publ. LEX nr 1634780, WSA w Krakowie w wyroku z dnia 19 marca 2014 r. II SA/Kr 1231/13. lex nr 1519998, NSA w wyroku z dnia 11 grudnia 2014 r. I OSK 1016/13 , lex 1647902). Tym samym organizacja społeczna, starająca się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony, winna we wniosku precyzyjnie i konkretnie wykazać, z jednej strony prawny związek zachodzący pomiędzy jej celami statutowymi, a materialnoprawnym przedmiotem sprawy, i jednocześnie z drugiej strony - względy interesu społecznego, które przemawiają za dopuszczeniem organizacji do tegoż konkretnego postępowania.

Z pozyskanego do akt sprawy Statutu Stowarzyszenia wynika, że celami, jakie Stowarzyszenie realizuje poprzez swoją działalność, jest m.in, zgodnie z § 9 pkt 17 statutu: działanie na rzecz obrony W. jako dzielnicy o określonej w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa strukturze przestrzennej i charakterze zabudowy poprzez m.in.: uczestniczenie w postępowaniach administracyjnych, w których zachodzi konieczność ochrony charakteru i walorów poszczególnych osiedli W. ; przeciwdziałanie zmianie charakteru osiedli, w których dominuje budownictwo jednorodzinne i dostosowany tylko do takiego budownictwa układ komunikacyjny; uczestniczenie w procesach administracyjnych dla nowych inwestycji na terenie W. , w celu utrzymania obecnego charakteru poszczególnych osiedli W. , jak również w celu ochrony interesu majątkowego i prawnego mieszkańców W. ; podejmowanie wszelkich działań służących utrzymaniu istniejących kierunków zabudowy na terenie W.

Organ odwoławczy zauważył, że jakkolwiek wyżej wymienione cele Stowarzyszenia mogą, co do samej zasady, uzasadniać jego udział w określonych postępowaniach administracyjnych, to jednak nie oznacza to, iż organizacja ta, niejako automatycznie, winna być dopuszczona do udziału w każdym postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, do którego zgłosi wolę przystąpienia.

Kolegium stwierdziło, że analiza akt nie wskazuje, by w wyniku powstania zawnioskowanej inwestycji mogło dojść do znaczącej ingerencji w dotychczasowy charakter zabudowy, walory terenów położonych w W. , stanowiących otoczenie terenu inwestycji, tj. prowadzącej do zmiany istniejących kierunków zabudowy w badanym obszarze, a która to ingerencja ze względu na swe rozmiary uzasadniałaby udział ww. organizacji w niniejszym postępowaniu i sprawowania dodatkowej kontroli społecznej.

SKO wskazało, że po pierwsze uwzględniać należy położenie terenu inwestycji, tj. fakt, że jest on częścią rozległego osiedla zabudowy mieszkaniowej (głównie jednorodzinnej), znajdując się w jego centrum. Inwestor planuje swe zamierzenie w kwartale otoczonym ulicami: S. , P. , M. i P. , w którym obok obiektów użyteczności publicznej (zabudowań kościelnych, pełniących funkcję uzupełniającą względem dominującej w tym terenie funkcji mieszkalnej) również występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (także na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji). Zawnioskowane zamierzenie nie jest więc planowane w głębi terenów o szczególnych walorach historycznych, czy zabytkowych, które wymagałyby podwyższonej ochrony przed zmianami zagospodarowania. Już ze względu na samo takie położenie inwestycji nie można przyjąć, że będzie ona negatywnie ingerować w zastany układ urbanistyczny i ład przestrzenny w ten sposób uformowany i tym samym uzasadniać udział Stowarzyszenia, mającego za cel ochronę charakteru zabudowy W.

Po drugie organ uwzględnił rozmiary planowanej inwestycji. Jak wynika z akt sprawy inwestor ubiega się o ustalenie warunków zabudowy dla jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W oparciu o zawnioskowany program inwestycji organ stwierdził, że zakres oddziaływania tej inwestycji nie będzie sięgać dalej, aniżeli do granic działki objętej wnioskiem. O ile przy dużych inwestycjach o charakterze produkcyjnym czy usługowym - uciążliwym, istniałyby podstawy do przyjęcia, że zamierzenia te mogą negatywnie wpływać na istniejący ład przestrzenny - istniejącą zabudowę mieszkaniową, prowadząc do zmiany dotychczasowych kierunków jego ukształtowania, o tyle dla przedmiotowej inwestycji, ze względu na jej rodzaj i proponowane przez wnioskodawcę rozmiary, zbliżone do rozmiarów istniejącej zabudowy sąsiedniej, twierdzenie takie nie znajduje uzasadnienia. Zamierzona inwestycja planowana jest w terenach, w których występuje już zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a więc wnioskowane zamierzenie nie odbiega funkcją i rodzajem od istniejącej zabudowy. Przedmiotowa inwestycja nie stanowi obiektu obcego w stosunku do istniejącej już w sąsiedztwie zabudowy, wprowadzającego nową, nieznaną na tym terenie jakość w sposobie zagospodarowania. Samo zaś Stowarzyszenie nie wykazało, ze względu na jakie cechy planowanej inwestycji zachodzi przywoływane niebezpieczeństwo zmiany dotychczasowych kierunków zagospodarowania tych terenów i tym samym, w jego ocenie, negatywnego wpływu tegoż zamierzenia na tereny sąsiednie - ww. osiedle dzielnicy W. .

SKO zwróciło uwagę, że gwarancję prawnej ochrony przed wprowadzeniem w zastany ład przestrzenny obiektów godzących w te dobra przewidują obowiązujące w niniejszej sprawie przepisy art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) . Przepisy te statuują zasadę, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego parametry nowej zabudowy wyznacza się w oparciu i w nawiązaniu do zabudowy już istniejącej w obszarze analizowanym. Powyższe regulacje mają na celu zabezpieczenie istniejącego ładu przestrzennego przed wprowadzeniem do niego nowej zabudowy, która nie stanowiłaby kontynuacji funkcji i parametrów, cech i wskaźników zabudowy i prowadziłaby do naruszenia zastanego ładu lub godziłaby w tereny objęte np. ochroną przepisów szczególnych (np. ochroną środowiskową). Rolą organu I instancji, stosującego powyższe przepisy w niniejszym postępowaniu, jest zapewnienie realizacji celów tych regulacji. Po analizie akt sprawy Kolegium stwierdziło, że takie działania podejmowane są w przedmiotowym postępowaniu, w ramach m.in. prowadzonych postępowań opiniodawczych prowadzonych z wyspecjalizowanymi jednostkami oraz poprzez prowadzenie procedury zgodnie z ww. regulacjami ustawy. Powyższe potwierdza, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego realizowane są wymogi określone przepisami prawa, zmierzające do zapobieżenia lokalizowania inwestycji godzącej m.in. w dobra, których ochroną zajmuje się Stowarzyszenie.

Stowarzyszenie zaś, poza ogólnym powołaniem się konieczność ochrony dotychczasowego charakteru zagospodarowania przestrzennego poprzez kontrolę postępowania i uchylając się od wykazania związku miedzy charakterem zawnioskowanego zamierzenia, a celami jego działania, nie wskazało też przyczyn, dla których przewidziane w stosowanych przez organ I instancji przepisach, gwarancje uznaje za niewystarczające i w konsekwencji upatruje za konieczny swój udział w postępowaniu.

Reasumując SKO stwierdziło, że Stowarszyszenie nie zdołało wykazać istnienia związku materialnoprawnego między przedmiotem niniejszego postępowania, a wynikającymi ze statutu celami jego działania.

W ocenie Kolegium wnioskujące Stowarzyszenie nie wykazało również drugiej przesłanki, o której mowa w art. 31 § 1 K.p.a., tj. że za dopuszczeniem jej do udziału w postępowaniu przemawia interes społeczny (publiczny).

Organ wskazał, że pojęcie "interesu społecznego" nie zostało określone w przepisach prawa, nie ma zatem trwałej stałej definicji interesu społecznego. Jego treść jest wynikiem oceny i bilansowania różnorodnych wartości określonego społeczeństwa w określonym czasie. Organizacja społeczna, ubiegając się o dopuszczenie na prawach strony do udziału w postępowaniu administracyjnym, powinna wykazać zasadność tego uczestnictwa, ze względu na konieczność ochrony określonego przez nią konkretnego, materializującego się w okolicznościach danej sprawy, interesu społecznego. Interes ten należy rozumieć w sposób zobiektywizowany, jako interes ogółu społeczeństwa, wyrażający się w racjonalnie pojmowanej potrzebie kontroli społecznej nad postępowaniem, ze względu na istniejące okoliczności danej sprawy. Od tak pojmowanego interesu społecznego należy odróżniać partykularny interes grupowy (należący do mniejszej lub większej grupy podmiotów), który ze względu na swój partykularyzm (rozumiany, jako potrzebę zaspokojenia własnych interesów, niekoniecznie zbieżnych z interesem ogółu społeczności) i brak subiektywności, nie może być utożsamiany z ogólnym interesem publicznym.

Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie Stowarzyszenie przy użyciu wskazanej we wniosku, a następnie w zażaleniu argumentacji, nie wykazało na czym mają polegać - w tej konkretnie sprawie - jego działania w interesie społecznym. Nie wskazało, ze względu na które okoliczności faktyczne zachodzi konieczność kontroli społecznej nad przedmiotowym postępowaniem w imieniu ogółu społeczeństwa (społeczności lokalnej W. ). Teren planowanej inwestycji jest zlokalizowany w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jaka jest tożsama lub zbliżona z planowanym zamierzeniem, stąd trudno przyjąć, iż planowana inwestycja ze względu na jej rodzaj będzie ingerować w zastany stan urbanistyczny, a w konsekwencji w funkcjonowanie ogółu społeczności w tym środowisku. Brak zatem podstaw do uznania, że w sprawie istnieje interes społeczny do udziału na prawach strony ww. Stowarzyszenia w postępowaniu. Sama zaś przywoływana w zażaleniu potrzeba zaspokojenia ogólnego zainteresowana mieszkańców dzielnicy co do stanu wszelakich spraw dotyczących ustalenia warunków zabudowy dla terenów znajdujących się na W. , czy też potrzeba zintegrowania mieszkańców do wspólnego działania na rzecz dzielnicy, za pośrednictwem kontroli społecznej postępowań o wydanie decyzji WZ, nie stanowi interesu społecznego w rozumieniu art. 31 § 1 K.p.a., a nosi znamiona partykularnego interesu grupowego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosło Stowarzyszenie W. z siedzibą w K., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia SKO oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 31 § 1 K.p.a. poprzez bezzasadne uznanie, że w sprawie nie występuje interes społeczny przemawiający za dopuszczeniem Stowarzyszenia do postępowania, podczas gdy względy pragmatyczne, jak również zainteresowanie społeczności mieszkańców W. wyraźnie przemawia za tezą, że w sprawie występuje uzasadniony interes społeczny przemawiający za dopuszczeniem Stowarzyszenia do postępowania; naruszenie art. 31 § 1 K.p.a. poprzez bezzasadne uznanie, że działalność statutowa Stowarzyszenia nie przemawia za dopuszczeniem Stowarzyszenia do postępowania, podczas gdy cele statutowe organizacji wyraźnie przemawiają za zaangażowaniem Stowarzyszenia w postępowania określające warunki zabudowy dla inwestycji realizowanych na obszarze W. , a zatem za dopuszczeniem Stowarzyszenia również do przedmiotowego postępowania; naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez błędne ustalenie charakteru inwestycji prowadzonej na działce [...] i [...] obr. [...], która w istocie nie jest budynkiem jednorodzinnym, co stanowi o istotnym przekształceniu charakteru przestrzennego ustalonego w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa, co niewątpliwie dotyczy celu statutowego wyrażonego w § 9 Statutu; naruszenie art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób odpowiadający wymogom prawa, skutkiem czego doszło także do naruszenia zasad wyrażonych w art. 8 i art. 11 K.p.a., w szczególności wobec całkowitego braku odniesienia się przez SKO do zarzutu naruszenia art. 63 § 1 K.p.a. w związku z art. 63 § 2 K.p.a., jak również art. 31 § 4 K.p.a..

W uzasadnieniu skargi skarżące Stowarzyszenie obszernie rozwinęło powyższe zarzuty wskazując między innymi, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w tytule zamierzenia inwestycyjnego zawiera błędną informację, iż celem inwestycji jest budowa budynku jednorodzinnego, ale parametry planowanej inwestycji: wysokość 14m do attyki oraz długość budynku 27m świadczą o tym, że nie jest to budynek jednorodzinny. Dla terenu, na którym ma być realizowana inwestycja, w Studium Zagospodarowania Przestrzennego (w brzmieniu przyjętym uchwałą Nr CXII/1700/14 z dnia 9 lipca 2014 r.) przewidziano zabudowę jednorodzinną do utrzymania i uzupełnienia, zatem oczywistą jest konieczność wzięcia udziału Stowarzyszenia w postępowaniu administracyjnym przewidującym odstępstwo od założeń Studium. Istnienie interesu prawnego Stowarzyszenia jest tutaj ewidentne i jego kwestionowanie przez organ jest sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. Niewątpliwie budowa budynków wielorodzinnych to coś innego, niż budownictwo jednorodzinne, natomiast realizacja takiej inwestycji jest odstępstwem od założeń Studium. W opisanej powyżej sytuacji Stowarzyszenie, zgodnie z zapisem statutowym, wystąpiło z wnioskiem o dopuszczenie go do postępowania administracyjnego w charakterze strony, w celu umożliwienia kontroli inwestycji w trybie zarówno administracyjnoprawnym, jak i sądowoadministracyjnym.

W kontekście powyższego udział Stowarzyszenia w postępowaniu jest w pełni uzasadniony, bowiem sam tylko celowo wprowadzający w błąd tytuł inwestycji (budowa domu jednorodzinnego) nieskorygowany przez organ I instancji oraz niezauważony przez SKO, może sprawiać wrażenie ukrywania przed opinią publiczną rzeczywistego rozmiaru inwestycji, tym bardziej, że ten sam inwestor uzyskał w dniu 29 grudnia 2016 r. decyzję odmowną na wydanie warunków zabudowy dla budowy domu pielgrzyma w tym samym miejscu i o takich samych gabarytach ([...]). Zdaniem strony skarżącej takie metody ukrywania prawdziwych intencji inwestora stanowią dodatkowe uzasadnienie dla udziału Stowarzyszenia w postępowaniu, co jest zgodne z celami statutowymi Stowarzyszenia, natomiast interes społeczny Stowarzyszenia ma podwójne uzasadnienie: wypływa z okoliczności, iż Stowarzyszenie reprezentuje cele istotne z punku widzenia mieszkańców W. , ale również reprezentuje założenia i cele przyjęte w Studium, stanowiącym wyraz woli Rady Miasta Krakowa, która z kolei reprezentuje interes społeczny mieszkańców Krakowa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, a zatem sąd administracyjny orzeka w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów, a także okoliczności niniejszej sprawy wynikające z akt administracyjnych należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że w sytuacji, gdy przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest zaskarżalne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., a przewidziane w art. 123 § 1i 2 K.p.a. postanowienie organu administracji publicznej nierozstrzygające o istocie sprawy, lecz dotyczące poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania administracyjnego, kontrola sądu ma zakres ograniczony i nie obejmuje niezwiązanych z nim bezpośrednio kwestii materialnoprawnych lub procesowych.

W celu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy niezbędna jest analiza przepisu art. 31 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem:

1) wszczęcia postępowania,

2) dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu,

jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. W myśl art. 5 § 2 pkt 5 K.p.a. organizacje społeczne to organizacje zawodowe, samorządowe, spółdzielcze i inne organizacje społeczne. Przyjmuje się, że organizacje społeczne to takie grupy podmiotów (osób fizycznych i prawnych), które są związane wspólnym celem i stałą więzią organizacyjną, które nie wchodzą w skład aparatu państwowego i nie są zarazem spółkami prywatnymi (por. E. Smoktunowicz, Prawo administracyjne. Pojęcia, instytucje, zasady w teorii i orzecznictwie, Warszawa 2000, s. 20).

Pojęcie "organizacji społecznej" na gruncie art. 31 § 1 K.p.a. należy interpretować szeroko, bowiem w przepisie tym chodzi o każdy przejaw zorganizowanej działalności określonej grupy społecznej, w tym także członków grupy zawodowej. Podstawowym kryterium pozwalającym zakwalifikować dany podmiot jako organizację społeczną jest trwałość zrzeszenia określonej grupy społecznej i struktura organizacyjna, w której najwyższą pozycję zajmuje ogół członków, wszelkie zaś inne organy są mu bezpośrednio lub pośrednio podporządkowane. Jak wynika ze statutu Stowarzyszenia W. w K. jego celem jest między innymi ochrona dziedzictwa historycznego W. oraz rozpowszechnianie wiedzy i jej historii i współczesności, inicjowanie, wspieranie i współpraca przy realizacji wszelkich zamierzeń podejmowanych na rzecz poprawy jakości życia mieszkańców służących minimalizacji problemów społecznych oraz zmierzających do harmonijnego rozwoju społecznego – gospodarczego i kulturalnego, a także uczestniczenie w procesach administracyjnych dla nowych inwestycji na terenie W. w celu utrzymania obecnego charakteru poszczególnych osiedli na tym terenie, jak również w celu ochrony interesu majątkowego i prawnego mieszkańców W. . Stowarzyszenie realizuje swoje cele poprzez nawiązywanie kontaktów i organizację spotkań z osobami związanymi osobiście lub poprzez swoją pracę i zainteresowania z historią W. i P. , organizowanie spotkań edukacyjnych czy też organizowanie wycieczek i zlotów. Stwierdzić zatem należy, że stronę skarżącą, z uwagi na jej status prawny, jak również cele działania wskazane w statucie, można zakwalifikować do kategorii organizacji społecznych, o której mowa w art. 5 § 2 pkt 5 K.p.a.. Dokonując powyższego ustalenia Sąd w szczególności kierował się poglądami i wskazówkami interpretacyjnymi zawartymi w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2005 r., sygn. II OPS 4/05, w której wskazano w szczególności, że brak jest legalnej definicji pojęcia "organizacja społeczna" oraz że nauka prawa administracyjnego, typując cechy organizacji społecznej, ustaliła zakres tego pojęcia szeroko, uznając różnorodność form organizacyjnoprawnych, jakie może przybrać organizacja społeczna. Należy uznać, odwołując się do art. 12 Konstytucji RP, że przy tak określonych celach i założeniach organizacyjnych działalność strony skarżącej wyczerpuje kryterium pojęcia "organizacji społecznej" w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 5 K.p.a.. Przysługujący zatem stronie skarżącej status organizacji społecznej umożliwia jej formułowanie wniosków w trybie art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a., pod warunkiem jednak, że postępowanie administracyjne, do którego chce przystąpić, nie dotyczy praw i obowiązków odnoszących się do niej samej, lecz wiąże się z prawami i obowiązkami innego podmiotu (innej osoby), a także przemawia za tym jej cel statutowy i interes społeczny. Postępowanie nie może więc dotyczyć praw i obowiązków samej organizacji społecznej, bowiem wówczas korzystałaby ona z przymiotu strony (art. 28 K.p.a.) co oznacza, że jej udział w toczącym się postępowaniu musi być determinowany jedynie przesłanką celu statutowego i interesu społecznego.

Należy wskazać, że dopuszczenie organizacji społecznej do postępowania, jakie toczy się przed organem administracyjnym w sprawie dotyczącej innej osoby, może nastąpić w przypadku spełnienia kumulatywnie dwóch przesłanek określonych w art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a.: 1) jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji oraz 2) przemawia za tym interes społeczny. Spełnienie powyższych warunków podlega ocenie właściwego organu administracji. Niespełnienie chociażby jednego z nich powoduje, że organ administracji odmówi organizacji udziału w postępowaniu. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że udział organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym na prawach strony nie może służyć partykularnym celom samej organizacji społecznej, lecz musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem w nim organów administracyjnych (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 257). Z przepisu art. 31 § 1 in fine K.p.a. wynika, że żądanie organizacji społecznej dopuszczenia do udziału w postępowaniu musi być uzasadnione celami statutowymi tej organizacji. Musi zatem istnieć merytoryczne powiązanie przedmiotu postępowania administracyjnego z celami i zakresem działania organizacji społecznej. Organ powinien zatem ocenić, czy między celami statutowymi organizacji społecznej, a przedmiotem sprawy administracyjnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej, istnieje powiązanie merytoryczne w sensie prawnym, a nie tylko faktycznym. Nawet wtedy jednak, gdy udział organizacji społecznej w postępowaniu jest uzasadniony jej celami statutowymi, organ administracji publicznej może uznać żądanie organizacji społecznej za niezasadne ze względu na interes społeczny (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Kraków 2000, s. 285-286). Tak więc uczestnictwo organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym na prawach strony musi być uzasadnione zarówno celami statutowymi, jak i interesem społecznym. Niewątpliwym jest też, że ocena zasadności żądania organizacji społecznej pod kątem interesu społecznego należy do uznania organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie.

Wymóg łącznego spełnienia przesłanek ma również duże znaczenie dla układu podmiotowego postępowania przez wyłączenie rozszerzenia jego kręgu uczestników na podmioty niemające interesu prawnego, a legitymujące się jedynie interesem faktycznym (por. B. Adamiak: Glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2009r. sygn. akt II GZ 55/09, opubl. OSP z 2011 r., z. 11, poz. 108). Zauważyć przy tym należy, że pojęcie "interesu społecznego" wymaga każdorazowo indywidualnej oceny. Nadto koniecznym jest podkreślenie, że przy ustaleniu spełnienia przesłanek warunkujących dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym praw lub obowiązków osób trzecich nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca, albowiem dopuszczenie innego podmiotu, który nie broni własnego interesu prawnego zmienia układ praw procesowych strony, przyznając te prawa także innemu podmiotowi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009r., sygn. akt II OSK 897/08). Organizacja społeczna ubiegająca się o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu winna uprawdopodobnić, że przyczyni się do lepszego wypełnienia przez postępowanie administracyjne jego celów (wyrok NSA z 24 czerwca 2009r., sygn. akt II OSK 1038/08). Natomiast na organie administracji spoczywa cały ciężar zweryfikowania zasadności, bądź niezasadności, dopuszczenia organizacji społecznej (por. wyrok NSA z 23 września 2009r., sygn. akt II OSK 1339/09).

W tym miejscu należy wskazać ponadto na treść wyroku NSA z dnia 22 kwietnia 2008r., sygn. akt II OSK 1499/06, z którego wynika, że określona w statucie organizacji społecznej jej działalność, a więc w istocie cele organizacji społecznej, muszą być w stopniu możliwie ścisłym określone, tak aby dawały możliwość ustalenia, że wiążą się ściśle z przedmiotem sprawy, do udziału w której organizacja zamierza przystąpić na prawach strony.

W niniejszej sprawie jest bezsporne, że skarżące Stowarzyszenie nie jest stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku jednorodzinnego z garażem na działkach nr [...] i [...] obr. [...], wraz z infrastrukturą techniczną (budowa dwóch zjazdów) na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] , [...], [...], [...], obr. [...], przy ul. P. /S. w Krakowie.

Trafnie zauważył organ odwoławczy, że jakkolwiek cele statutowe Stowarzyszenia mogą, co do samej zasady, uzasadniać jego udział w określonych postępowaniach administracyjnych, to jednak nie oznacza to, iż organizacja ta, niejako automatycznie, winna być dopuszczona do udziału w każdym postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, do którego zgłosi wolę przystąpienia.

Organizacja społeczna w sprawie dotyczącej innego podmiotu musi działać w interesie społecznym, w ramach wyznaczonych celów statutowych. Przez interes społeczny rozumie się natomiast dyrektywę nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa. Organizacja społeczna nie może dla realizacji tych celów powoływać się na przesłankę interesu społecznego, jeśli z całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy wynika, że jej udział w takim postępowaniu będzie służył zaspokajaniu jej własnego interesu.

Interes społeczny jest pojęciem o wiele szerszym i ma służyć społeczeństwu, a nie wybranej tylko grupie interesów. Inaczej prowadziłoby to do nieuprawnionego uprzywilejowania członków organizacji społecznych. Co więcej należy podkreślić, że udział organizacji społecznej w toczącym się postępowaniu nie może stanowić formy nacisku na organy. Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu, organizacja społeczna ubiegająca się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w sprawie dotyczącej innej osoby, nie może poprzestać na przedstawieniu swoich celów statutowych. Organizacja społeczna powinna uprawdopodobnić, że przyczyni się aktywnie do lepszego wypełnienia przez postępowanie administracyjne jego celów. Dopiero wówczas będzie można przyjąć, że za jej udziałem przemawia interes społeczny (por. glosa do wyroku NSA z dnia 26 sierpnia 2010r., sygn. akt II OSK 756/09). Należy również zaznaczyć, że w literaturze przedmiotu przyjmuje się, że organ administracji publicznej jest obowiązany w procesie ważenia interesu społecznego i statutowych celów organizacji społecznej uwzględnić także interes strony, co nie oznacza, że wyłącznie interes strony może uzasadniać odmowę wszczęcia postępowania na żądanie organizacji społecznej. Interes strony jest bowiem koniecznym elementem definiowania interesu społecznego w konkretnym postępowaniu, którego nie da się oderwać od przedmiotu tego postępowania, mimo że interes społeczny jako taki, inaczej niż interes prawny strony, nie jest oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. Jest bowiem oczywiste, że organizacja przystępuje do postępowania administracyjnego nie w celu ochrony własnego interesu, wtedy miałaby bowiem status strony postępowania (art. 28 K.p.a.), lecz w interesie społecznym (por.A. Wróbel, Komentarz do art. 31 K.p.a., Lex 2014). Ocena wystąpienia przesłanki interesu społecznego w dopuszczeniu organizacji społecznej do udziału w postępowaniu należy do organu administracji. Organizacja społeczna powinna zatem wykazać zasadność udziału w postępowaniu, ponieważ jej udział w sprawie nie jest obojętny dla stron, zwłaszcza gdy reprezentują przeciwstawne interesy (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2012r., sygn. akt II OSK 2161/10). Jakkolwiek doniosły byłby interes organizacji społecznej, ze względu na który żąda ona udziału w postępowaniu - nie można go stawiać ponad interesami stron (tak: W. Dawidowicz, Zarys procesu administracyjnego, s. 32). Ponadto udział organizacji społecznej w postępowaniu w sprawie dotyczącej innej osoby nie może powodować naruszenia sfery jej prywatności przez nadmierne poszerzenie kręgu uczestników postępowania (tak: J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2008, str. 265.). Uczestniczenie w postępowaniu organizacji społecznej w rozumieniu art. 31 K.p.a. stanowi sytuację wyjątkową, zatem nie można tego przepisu interpretować w sposób rozszerzający.

W niniejszej sprawie organy prowadzące postępowanie słusznie uznały, że W. w K. nie spełniło przesłanek wymienionych w art. 31 K.p.a., które uzasadniałyby dopuszczenie organizacji do udziału w postępowaniu. Należy przy tym wskazać, że cele statutowe organizacji sformułowane są w sposób bardzo ogólny, bez bezpośredniego związku z przedmiotowym postępowaniem.

Odnosząc te rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy wskazać, że przedmiotem postępowania jest ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego – budowy budynku jednorodzinnego z garażem wraz z infrastrukturą techniczną (budowa dwóch zjazdów) przy ul. P. /S. w Krakowie. Analiza akt nie wskazuje, by w wyniku powstania zawnioskowanej inwestycji, także mając na względzie jej planowany rozmiar, mogło dojść do znaczącej ingerencji w dotychczasowy charakter istniejącej zabudowy, czy walory terenów położonych na W. w Krakowie, stanowiących otoczenie terenu inwestycji, prowadzącej do zmiany istniejących kierunków zabudowy w badanym obszarze, która to ingerencja, ze względu na swe rozmiary, uzasadniałaby udział strony skarżącej w postępowaniu administracyjnym celem sprawowania dodatkowej kontroli społecznej. Teren inwestycji jest częścią rozległego osiedla zabudowy mieszkaniowej (głównie jednorodzinnej), znajduje się w jego centrum. Należy mieć na uwadze, że zamierzona inwestycja planowana jest w terenach, w których występuje już zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a więc wnioskowane zamierzenie nie odbiega funkcją i rodzajem od istniejącej zabudowy. Przedmiotowa inwestycja nie stanowi obiektu obcego w stosunku do istniejącej już w sąsiedztwie zabudowy, wprowadzającego nową, nieznaną na tym terenie jakość w sposobie jego zagospodarowania. W niniejszej sprawie skarżące Stowarzyszenie nie wykazało, na czym miałyby polegać w tej konkretnie sprawie jego działania w interesie społecznym i nie wskazało, ze względu na jakie okoliczności faktyczne zachodzi konieczność kontroli społecznej w imieniu ogółu społeczeństwa (społeczności lokalnej W. ) nad prowadzonym postępowaniem administracyjnym.

Na podstawie akt sprawy należy stwierdzić, że planowana inwestycja, ze względu na jej rodzaj i rozmiar, nie będzie – z punktu widzenia interesu ogólnospołecznego - ingerować w zastany stan urbanistyczny, a w konsekwencji w funkcjonowanie ogółu społeczności w tym środowisku, której interesy winny być chronione przez udział Stowarzyszenia w postępowaniu administracyjnym. Brak zatem podstaw do uznania, że w sprawie istnieje interes społeczny uzasadniający udział na prawach strony Stowarzyszenia w postępowaniu administracyjnym. Sama zaś, przywoływana w skardze, potrzeba zaspokojenia ogólnego zainteresowana mieszkańców Dzielnicy co do stanu wszelakich spraw dotyczących ustalenia warunków zabudowy dla terenów znajdujących się na W. , czy też potrzeba zintegrowania mieszkańców do wspólnego działania na rzecz dzielnicy, za pośrednictwem kontroli społecznej postępowań o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi, zdaniem Sądu, interesu społecznego w rozumieniu art. 31 § 1 K.p.a., a nosi znamiona partykularnego interesu grupowego. W ocenie Sądu brak jest interesu społecznego, uzasadniającego przystąpienie Stowarzyszenia do udziału w ww. postępowaniu administracyjnym.

Mając na uwadze zarzuty podniesione w skardze należy jeszcze raz podkreślić, że to Stowarzyszenie powinno wskazać, za pomocą odpowiedniej argumentacji, spełnienie przez nie przesłanek z art. 31 § 1 K.p.a.. Organ administracji ma jedynie obowiązek zweryfikowania, czy przedstawiona przez Stowarzyszenie argumentacja uzasadnia dopuszczenie organizacji do udziału w postępowaniu. Wobec powyższego należy stwierdzić, że podane przez Stowarzyszenie okoliczności są ogólne i nie pozwalają na uznanie, że został wykazany związek pomiędzy celami statutowymi, a interesem społecznym. Za udziałem organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym interes społeczny przemawiał będzie tylko wtedy, gdy będzie ona dysponowała wiedzą merytoryczną w kwestiach objętych swoimi celami statutowymi, ale i rozeznaniem w sprawie, w której ma uczestniczyć (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia: 24 kwietnia 2014r., sygn. akt VIII SA/Wa 1016/13; 26 listopada 2010r., sygn. akt IV SA/Wa 1925/10).

W ocenie Sądu, wbrew podnoszonemu w skardze zarzutowi, organy obydwu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy. W tym zakresie organy odniosły się przede wszystkim do postanowień statutu Stowarzyszenia, na które powołało się ono w swoim wniosku, jak i do pozostałej argumentacji wniosku, a organ II instancji także do zażalenia. Ponadto organy spójnie i jednoznacznie wyraziły swoje stanowisko w sprawie. Zaskarżone postanowienie SKO zawiera stosowne uzasadnienie faktyczne i prawne w zakresie wszystkich przesłanek określonych w art. 31 § 1 K.p.a..

Znamienne jest także, że skarżące Stowarzyszenie nie wskazało na legitymowanie się np. dużym doświadczeniem w zakresie zagadnień urbanistyczno-architektonicznych. Sąd podziela stanowisko organów, że cele organizacji zostały określone w sposób tak ogólny, że nie sposób stwierdzić istnienia pomiędzy nimi, a przedmiotem postępowania administracyjnego, rzeczywistego powiązania merytorycznego w sensie prawnym i faktycznym.

Z przedstawionych powyżej przyczyn Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa, nie naruszają przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na jego wynik, ani nie stwierdził innych naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie tych rozstrzygnięć z obrotu prawnego, co skutkuje oddaleniem skargi, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a..