Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 267/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 122, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. sprawy ze skargi [...] s.c. [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. decyzją z dnia [...], nr [...], określił spółce Z. Z., A. Z., X. s.c. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń 2007 r. w kwocie [...] zł, luty 2007 r. w kwocie [...] zł i marzec 2007 r. w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w toku przeprowadzonej wobec spółki kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa należności podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do marca 2007 r., ustalono, że spółka w badanym okresie prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie usług ogólnobudowlanych, usług transportowych i sprzedaży towaru. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ I instancji stwierdził następujące nieprawidłowości:

1. błędne ustalenie obowiązku podatkowego dla części usług transportowych w styczniu, lutym i marcu 2007 r., poprzez wadliwe rozliczenie części faktur, czym naruszono art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. a i lit. d ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej w skrócie: "ustawa o PTU"). Wskazano, że kwota netto jak i podatek VAT wynikający:

- z faktur o nr [...] z [...].01.2007 r., nr [...] z [...].01.2007 r., nr [...] z [...].01.2007 r., nr [...] z [...].01.2007 r., nr [...] z [...].01.2007 r. nr [...] z [...].01.2007 r. w łącznej wysokości netto [...] zł, VAT [...] zł - winna być rozliczona w deklaracji VAT-7 za 02/2007 r. i ujęta w ewidencji za 02/2007 r.,

- z faktur o nr [...] z [...].02.2007 r., nr [...] z [...].02.2007 r., nr [...] z [...].02.2007 r., nr [...] z [...].02.2007 r., nr [...] z [...].02.2007 r. nr [...] z [...].02.2007 r. w łącznej wysokości netto [...] zł, VAT [...] zł - winna być rozliczona w deklaracji VAT-7 za 03/2007 r. i ujęta w ewidencji za 03/2007 r.,

- z faktur [...] z [...].03.2007 r. i [...] z [...].03.2007 r. w łącznej wysokości netto [...] zł, VAT [...] zł - winna być rozliczona w deklaracji VAT-7 za 04/2007 r. i ujęta w ewidencji za 04/2007 r.

W dniu [...] sierpnia 2012 r. spółka złożyła korektę deklaracji za 12/2006 r. zgodną z ustaleniami kontroli i pomniejszyła podatek należny o kwotę [...] zł, która zgodnie z art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. a i lit. d ustawy o PTU, powinna być wykazana w styczniu 2007 r. Wobec powyższego, organ podatkowy I instancji uwzględnił w rozliczeniu za styczeń 2007 r. kwotę z przeniesienia wykazaną w korekcie deklaracji VAT - 7 za 12/2006 r. oraz powiększył podatek należny o kwotę [...] zł.

2) zawyżenie podatku naliczonego w styczniu 2007 r. o kwotę [...] zł, wynikającego z faktury nr [...] z dnia [...].01.2007 r., na której jako wystawca figuruje PPHU "A." A. C., ul. O., [...], NIP [...]. W ocenie organu, wystawiona przez w/w firmę faktura nie dokumentowała rzeczywistych transakcji gospodarczych, co oznacza, że stwierdzone okoliczności wypełniają przesłanki określone w przepisie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o PTU.

Jednocześnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w O., działając na podstawie art. 193 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej w skrócie: "Ordynacja podatkowa"), w związku ze stwierdzeniem nierzetelności rejestru zakupu VAT za styczeń 2007 r., oraz wadliwości rejestru sprzedaży za styczeń, luty i marzec 2007 r., nie uznał za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów w części dotyczącej następujących faktur: faktura nr [...] z [...].01.2007 r. wystawiona przez PPHU "A." A. C., faktury sprzedaży: nr [...] z [...].01.2007 r., [...] z [...].01.2007 r., [...] z [...].01.2007 r., [...] z [...].01.2007 r., [...] z [...].01.2007 r., [...] z [...].01.2007 r., nr [...] z [...].02.2007 r., [...] z [...].02.2007 r., [...] z [...].02.2007 r., [...] z [...].02.2007 r., nr [...] z [...].02.2007 r., nr [...] z [...].02.2007 r., nr [...] z [...].03.2007 r., [...] z [...].03.2007 r. W pozostałym zakresie organ I instancji uznał, że rejestry zakupu i sprzedaży VAT za w/w okresy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów.

W odwołaniu z dnia [...] listopada 2012 r., spółka wniosła o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając jej:

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że faktura [...] z dnia [...].01.2007 r. wystawiona przez A. C. nie dokumentuje rzeczywistej transakcji,

- naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że podatniczka nie wykazała, że stal wyszczególniona na spornej fakturze została faktycznie zakupiona od A. C., podczas gdy przeprowadzone dowody z zeznań świadków, spisu z natury na koniec 2006 r., jak również dokumentacji zdjęciowej wskazują, że podatniczka nie dysponowała zapasami stali na koniec 2006 r., by z początkiem 2007 r. zrealizować m. in. pomost służący wykonaniu umowy z firmą "B." s.c.

- naruszenie przepisów art. 122 w związku z art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nie przeprowadzenie zawnioskowanych przez spółkę dowodów, tj. z zeznań świadka I. B. oraz z dokumentacji projektowej, a zawnioskowanych w pismach spółki z dnia [...].08.2012 r. oraz z dnia [...].07.2012 r., mających na celu wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności, że ilość stali zakupiona od A. C. była konieczna do wykonania realizowanych zamówień na rzecz firmy "B." s.c oraz "P." sp. z o.o., gdy tymczasem okoliczności mające zostać ustalone, nie były dostatecznie wyjaśnione innymi dowodami,

- naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przyczyn z powodu których organ podatkowy I instancji nie dał wiary przeprowadzonym dowodom w postaci świadków, spisu z natury oraz dokumentacji zdjęciowej,

- naruszenie art. 88 § 3a pkt 4a ustawy o PTU, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, a w konsekwencji uznanie, że podatek naliczony w fakturze [...] z dnia [...].01.2007 r. nie stanowił podstawy do obniżenia podatku należnego, podczas gdy ustalone okoliczności faktyczne nie dają podstaw do przyjęcia, że zaistniały okoliczności faktyczne uzasadniające zastosowanie wskazanego przepisu, a co więcej, organ podatkowy nie wykazał, że podatniczka nie dochowała należytej staranności dokonując spornej transakcji.

W piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. spółka, odnosząc się do zakresu odwołania, wyjaśniła, że faktycznie kwestionuje jedynie ustalenia organu I instancji związane z jedną fakturą z [...].01.2007 r. dotyczącą transakcji z A. C.

W wyniku rozpatrzenia sprawy w toku instancji odwoławczej, decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że prawidłowe są ustalenia organu I instancji, z których wynika, że towar objęty sporną fakturą, tj. kątownik [...], ceownik [...], dwuteownik [...] oraz pręt żebrowany [...], nie został zakupiony u wystawcy przedmiotowej faktury (PHUP "A." A. C.), a spółka X. posiadała pełną wiedzę, że uczestniczy w transakcji polegającej na wprowadzeniu do obrotu stali z niewiadomego źródła.

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że towar objęty sporną fakturą, dostarczony do X. s.c. przez L. K. (firma "S."), nie został zakupiony przez spółkę od firmy PHUP "A." A. C., gdyż firma "A." A. C. w styczniu 2007 r. nie miała na swoim stanie stali. Powyższe, zdaniem organu, potwierdzają ustalenia dokonane w trakcie postępowania podatkowego prowadzonego w firmie "A.", zakończonego decyzją, oraz przesłuchań wskazanych przez A. C. kontrahentów, tj. rzekomych dostawców stali - firmę "E.", G. S., M. R., S. S.A. oraz nabywcę stali "S." L. K., a także przesłuchania w charakterze świadka A. Z. (wspólnika X. S.c.).

W oparciu o wskazane wyżej dokumenty stwierdzono, że firma "E.", która w styczniu 2007 r. miała rzekomo dostarczyć stal do PPHU "A." A. C., była podmiotem nieistniejącym, a wystawione przez nią faktury stwierdzały czynności, które w rzeczywistości nie zostały dokonane. Ustalono także, że dostaw stali dla "A." nie mogły być dokonane przez S. S.A. oraz G. S. Wskazano bowiem, że pierwsze faktury wystawione przez G. S. dla "A." A. C. datowane są na maj 2007 r. Nadto wykazano, że pobranie w styczniu 2007 r. towaru należącego do G. S., a składowanego w magazynie w S., nie miało miejsca, gdyż G. S. zaczął korzystać z tego placu i składować tam stal dopiero w czerwcu 2007 r. Rzekomej dostawy stali nie potwierdził także - wykonujący na rzecz "A." usługi transportowe - M. R. Organ II instancji stwierdził również, że brak jest dowodów na to, że stal wyszczególniona na fakturze nr [...] była częścią większej dostawy do spółki "S.". Wskazano bowiem, że L. K. twierdził, że stal (którą dostarczył do X. s.c.) została dostarczona do jego firmy, jednakże nie wie kto wykonał usługę transportową. Przewoźnik wskazany przez A. C. – M. R., także nie przypominał sobie, aby kiedykolwiek rozładowywał stal w spółce "S.". Zdaniem organu, nie było także możliwe, aby M. M. (zatrudniona w PPHU "A.") wystawiła fakturę [...] z dnia [...].01.2007 r., ponieważ w tym okresie pracowała ona w W. Ponadto wskazano, że z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], wydanej dla PPHU "A." A. C. i określającej kwotę podatku od towarów i usług, którą A. C. obowiązany jest zapłacić na podstawie art. 108 ustawy o PTU, wynika, iż A. C. wystawił dla "S." L. K. w styczniu 2007 r. siedem faktur, z czego ostatnia datowana jest na [...].01.2007 r.

W świetle przedstawionych wyżej ustaleń, organ odwoławczy stwierdził, że w rzeczywistości nie doszło do transakcji pomiędzy podmiotami wymienionymi na fakturze, tj. PPHU "A." A. C. i X. s.c, albowiem faktura nr [...] z [...].01.2007 r. w sposób fałszywy dokumentowała podmiot dokonujący dostawy.

Mając na względzie powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej w P., uznał, że kluczowe dla oceny prawa spółki X. do odliczenia podatku naliczonego z faktury nr [...] z [...].01.2007 r. było to, czy spółka ta wiedziała lub mogła wiedzieć, przy zachowaniu zwykłej staranności kupieckiej, że uczestniczy w transakcji polegającej na wprowadzeniu do obrotu stali z niewiadomego źródła.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że spółka X. wykonała (co nie było kwestionowane) usługi budowlane dla firm "B." s.c. i "P." sp. j. z użyciem wyrobów stalowych. Z przedłożonego spisu z natury sporządzonego w dniu [...].12.2006 r. wynika, że spółka X. na początku 2007 r. nie posiadała na stanie ceowników [...], dwuteowników [...], kątowników [...] i prętów żebrowanych [...]. Pracownicy spółki – M. P., Z. T. i J. P. potwierdzili, że w styczniu 2007 r. stal dostarczył L. K. i ta stal posłużyła do prac wykonywanych w styczniu 2007 r. na rzecz "P." s.j. w S. oraz wykonania pomostu w L. Powyższy materiał, w ocenie organu, potwierdza więc, że stal dostarczył podatniczce L. K., który dysponował fakturą VAT wystawiona przez PPHU "A." A. C.

W ocenie organu II instancji, spółka X. świadomie uczestniczyła w transakcji zakupu stali od firmy "A." i zdawała sobie sprawę, że okoliczności tej transakcji nie są typowe dla działalności gospodarczej. Organ odwoławczy zaakcentował bowiem, że powyższą tezę potwierdza przede wszystkim odmienny od warunków kupieckich sposób rozliczenia kwoty wynikającej z faktury wystawionej przez PPHU "A." A. C. Zobowiązanie z przedmiotowej faktury zostało rozliczone pomiędzy spółką a L. K. w gotówce i w dwóch ratach uzgodnionych z tą osobą. Za towar spółka zapłaciła L. K. w dniach [...].02.2007 r. i [...].02.2007 r. Pieniądze zostały przekazane w oparciu o przedłożony spółce przez L. K. dokument Kp wystawiony przez PPHU "A." A. C. Zaznaczono, że A. C. w sprawie tego dokumentu stwierdził, że jest on wystawiony w jego firmie, pieczątka też jest firmowa, lecz parafa nie jest jego. Ponadto podkreślono, że wątpliwości spółki nie wzbudził fakt, że podmiot odrębny od wystawcy faktury dysponuje, bez żadnego umocowania, dokumentem wewnętrznym innego podmiotu. Zwrócono także uwagę, że Spółka nie zażądała od przyjmującego zapłatę za dostarczony towar, potwierdzenia przyjęcia otrzymanych kwot. W opinii organu, wspólnicy spółki - A. Z. i Z. Z., dokonując jako przedsiębiorca przedmiotowej transakcji i mając świadomość, że wierzycielem należności wynikającej z faktury jest A. C. musieli posiadać wiedzę, że osoba wymieniona na fakturze nie wystąpi z roszczeniem o zapłatę należności wynikającej ze spornej faktury. Z powyższego organ wywiódł, że przekazanie znaczącej sumy pieniędzy L. K., bez potwierdzenia jej odbioru, byłoby obarczone ryzykiem, ale tylko wówczas, gdyby spółka padła ofiarą oszustwa. Podkreślono, że A. Z. przedłożyła wprawdzie organom podatkowym oświadczenie L. K., na okoliczność dokonania transakcji nabycia stali na podstawie spornej faktury od PPHU "A." A. C., z którego wynika, że towar został zamówiony w firmie "S.", jednak z powodu braku towaru na stanie, został on nabyty bezpośrednio w firmie "A.", a następnie został dostarczony przez L. K. własnym transportem do siedziby spółki, to jednak oświadczenie to zostało złożone przez L. K. dopiero w dniu [...].12.2011 r., co oznacza, że na dzień dokonania transakcji spółka nie posiadała przedmiotowego oświadczenia. Zdaniem organu II instancji, wskazana okoliczność utwierdza w przekonaniu, że tego rodzaju gwarancja nie była spółce potrzebna ponieważ, miała ona pełne zaufanie, że znaczne sumy za towar przekazuje właściwej osobie, czyli L. K. i że wierzyciel widniejący na fakturze nie wystąpi wobec niej z roszczeniem o zapłatę kwoty wynikającej z przedmiotowej faktury.

Podniesiono także, że podejrzeń spółki nie wzbudziło to, iż cena za stal, którą oferował L. K. odbiegała, bez żadnego uzasadnienia, od aktualnych cen rynkowych stali, a nabywany towar nie posiadał atestu.

W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że działania spółki świadczą nie tylko o braku profesjonalizmu i niezachowaniu należytej staranności, ale także o tym, że wiedziała ona, iż bierze udział w nielegalnym procederze, a świadomie uczestnicząc w opisanej transakcji spowodowała ziszczenie przesłanek, o których mowa w art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a) ustawy o PTU.

Odnosząc się natomiast do zawartych w odwołaniu zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, organ odwoławczy, nie znajdując podstaw do ich uwzględnienia, uznał je za nieuzasadnione. Organ II instancji wyjaśnił, że ocenił materiał dowodowy odmiennie od organu I instancji, tzn. uznał, że sporna faktura nie jest fakturą "pustą", ale, że w sprawie doszło do transakcji, lecz z innym podmiotem niż wskazanym jako wystawca spornej faktury. Zaakcentowano przy tym, że zarówno organ podatkowy I instancji jak i organ odwoławczy wykazały obiektywnymi dowodami, że spółka nie nabyła stali od firmy PPHU "A." A. C.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka Z. Z., A. Z., X. s.c., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że wystawiona faktura VAT nr [...] z dnia [...].01.2007 r. nie dokumentuje rzeczywistej transakcji pomiędzy wskazanymi w niej podmiotami, a z uwagi na okoliczności, w jakich doszło do transakcji, skarżąca nie dochowała należytej staranności, choć powinna przypuszczać, że faktycznym dostawcą jest inny podmiot,

- art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, a w efekcie niewyjaśnienie, z kim skarżąca, według organu podatkowego, dokonała transakcji stwierdzonej sporną fakturą VAT wystawioną przez A. C., jak również jaką korzyść skarżąca odniosła z tego, że dokument rozliczeniowy wystawił inny podmiot, od tego z którym dokonała transakcji,

- art. 88 § 3a pkt 4a ustawy o PTU poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na skutek uznania, że podatek naliczony w fakturze VAT nr [...] z dnia [...].01.2007 r. nie stanowił podstawy do obniżenia podatku należnego, gdyż faktura stwierdza czynność, która nie została dokonana pomiędzy wskazanymi w niej podmiotami, podczas gdy dla zastosowania art. 88 § 3a pkt 4a ustawy o PTU konieczne jest wykazanie, że w ogóle nie doszło do czynności podlegającej opodatkowaniu.

W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, że organ podatkowy II instancji przekroczył granice swobodnej oceny dowodów przy rozpatrywaniu zebranego materiału dowodowego, na co wskazują nieracjonalne oraz nielogiczne, a także sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski wyciągnięte z ustalonego stanu faktycznego. W ocenie strony skarżącej, zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do ustalenia, że nie doszło do transakcji pomiędzy podmiotami wskazanymi na fakturze, a skarżąca nie dochowała należytej staranności. Spółka wyraziła przekonanie, że fakt, iż dostawca towaru nie był w stanie wykazać jego pochodzenia, nie może świadczyć na niekorzyść kupującego. Obowiązkiem kupującego nie jest bowiem sprawdzenie legalności pochodzenia towaru, w szczególności biorąc pod uwagę, że kupujący w zasadzie nie ma prawnych możliwości, aby zobowiązać sprzedającego do przedstawienia dowodów nabycia towarów. Zdaniem skarżącej, takie założenie jest w istocie utopijne, aby wymagać od kupującego by każdorazowo sprawdzał, czy sprzedawca jest w stanie udokumentować nabycie towaru, a w rezultacie obciążać kupującego negatywnymi skutkami takiego zaniechania.

Ponadto skarżąca za nielogiczne uznała wywody organu podatkowego, które mają prowadzić do wniosku, że spółka nie dochowała należytej staranności przy dokonywaniu transakcji, natomiast świadomie uczestniczyła w transakcji wiedząc, że jej okoliczności nie są typowe. Zdaniem skarżącej gotówkowy sposób rozliczenia z wykorzystaniem pośrednika nie jest niczym nadzwyczajnym w obrocie gospodarczym, zwłaszcza gdy to pośrednik nawiązał kontakt ze sprzedającym i pośredniczył przy dostawie towaru. Spółka stwierdziła również, że fakt, iż sprzedający nie rozpoznał swojej parafy na dokumencie KP świadczy jedynie o tym, że parafę najwyraźniej uczynił pośrednik, skoro to on kwitował odbiór gotówki. Spółka podkreśliła także, że fakt, iż pośrednik dysponował dokumentem KP innego podmiotu, nie budził jej zdziwienia, gdyż to pośrednik zaproponował dostawę towaru pochodzącego od innego podmiotu, a spółka i pośrednik pozostawali w stałych stosunkach gospodarczych, a zatem działali w ramach wzajemnego zaufania. Nadto skarżąca podniosła, że nieprawdziwe jest stwierdzenie organu, że kupujący nie zażądał od pośrednika potwierdzenia przyjęcia otrzymanych kwot, skoro pośrednik przedstawił potwierdzenia wpłat KP z pieczątkami sprzedającego. Spółka uznała także, że fakt, iż pośrednik nie dysponował pisemnym pełnomocnictwem od A. C. nie może w sposób logiczny prowadzić do wniosku, że w transakcji uczestniczyły inne podmioty. Wskazała także, że organy podatkowe nie przeprowadzały żadnych dowodów na okoliczność cen rynkowych z kontrolowanego okresu, a zatem wniosek organu, że cena ze spornej transakcji odbiegała od ceny rynkowej jest co najmniej błędny, gdyż nie jest poparty żadnymi dowodami.

Skarżąca spółka stwierdziła także, że skoro organ podatkowy przyjął, że w istocie nie doszło do transakcji pomiędzy podmiotami wyszczególnionymi na fakturze, choć nie zakwestionował, że transakcja w ogóle miała miejsce, to chcąc wykazać logikę i sens swojego toku rozumowania winien wykazać, kto powinien fakturę wystawić i jaką korzyść odniosła skarżąca z faktu, że dokument rozliczeniowy został wystawiony przez inny podmiot niż ten, z którym dokonano transakcji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. uznał zawarte w niej zarzuty za nieuzasadnione i podtrzymując dotychczasowe argumenty, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest to, czy faktura [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. wystawiona przez A. C., prowadzącego działalność pod firmą PPHU "A." A. C., dokumentuje rzeczywistą transakcję, jak twierdzi skarżąca spółka, czy też, jak wywodzi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy, faktura ta nie dokumentuje rzeczywistej transakcji i nie może stanowić podstawy pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony z niej wynikający.

W skardze skarżąca spółka podnosi zarzuty naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, tj. art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) i art. 122 Ordynacji podatkowej, jak i przepisów prawa materialnego, tj, art. 88 § 3a pkt 4a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: ustawa o PTU).

Odnosząc się do sformułowanych w skardze zarzutów należy w pierwszej kolejności wskazać, że punktem wyjścia dla analizy reguł postępowania podatkowego jest zasada wyrażona w art. 120 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, stanowiąca konkretyzację normy Konstytucyjnej zawartej w art. 7 Konstytucji RP. Natomiast na mocy art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Przepisy te stanowią konkretyzację zasady prawdy materialnej, przewidzianej w art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. To bowiem organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten zawiera zasadę swobodnej oceny dowodów, w myśl której ocena dowodów jest domeną wyłącznie organu podatkowego. W świetle tej normy prawnej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie z art. 192 Ordynacji podatkowej okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny – zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej – znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 124 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Wyjaśnienie przesłanek, którymi kierują się organy przy załatwianiu sprawy winno znaleźć się w szczególności w uzasadnieniu decyzji podatkowej.

Nadto w myśl art. 86 ust. 1 ustawy o PTU w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Natomiast zgodnie art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o PTU podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Jednak skorzystanie z odliczenia możliwe jest tylko po spełnieniu warunków i uwzględnieniu ograniczeń wynikających z przepisów ustawy, tj. między innymi art. 88ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o PTU. W świetle tego przepisu, nie stanowią postawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne, w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że podstawę do obniżenia podatku należnego stanowić może jedynie faktura wystawiona przez podmiot będący podatnikiem podatku od towarów i usług, w związku ze zrealizowaniem przez niego czynności opodatkowanych. Każda zatem wystawiona faktura winna odzwierciedlać rzeczywiste nabycie towarów lub usług, co oznacza, że musi dokumentować wykonanie czynności przez jej wystawcę. Przytoczony przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o PTU jednoznacznie wyklucza możliwość odliczenia podatku naliczonego z faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, bowiem wymogi dotyczące prawidłowo wystawionych faktur mają nie tylko aspekt formalny, ale przede wszystkim materialny – treść faktury winna odpowiadać rzeczywistym zdarzeniom gospodarczym. Faktura może zatem stanowić podstawę do odliczenia podatku z niej wynikającego, gdy rzeczywistym powodem jej wystawienia były czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o PTU, faktycznie dokonane między wskazanymi w tej fakturze sprzedawcą i nabywcą. Jeżeli bowiem faktura nie potwierdza rzeczywistej transakcji między wskazanymi w niej podmiotami, podatek naliczony z niej wynikający nie podlega odliczeniu. Sam bowiem fakt posiadania oryginału danego dokumentu nie przesądza o prawdziwości zdarzeń z niego wynikających.

Odnosząc powyższe wyjaśnienia do stanu faktycznego sprawy oraz do zarzutów podniesionych w skardze i jej argumentacji należy stwierdzić, że są one bezzasadne.

W ocenie Sądu rozpatrującego sprawę postępowanie przeprowadzone przez organy obu instancji pozwala na ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości stanu faktycznego sprawy, z którego wynika, że czynność będąca rzekomo przedmiotem spornej faktury w rzeczywistości nie została wykonana.

Przede wszystkim pokreślenia wymaga, że zgromadzony w sprawie materiał dowody potwierdza słuszność ustaleń organów podatkowych, że podmiot "A." A. C. w styczniu 2007 r. nie dysponował stalą określonego rodzaju, która miała być przedmiotem transakcji ze skarżącą spółką (na marginesie wypada nadmienić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał za prawidłowe ustalenia organów w tym zakresie również w wyrokach z dnia 28 lutego 2013 r., I SA/Po 6/13 i I SA/Po 14/13 oraz w wyroku z dnia 24 lipca 2013 r., I SA/Po 454/12). Ustalenie takie jest konsekwencją przeprowadzonej przez organy analizy dowodów w postaci przesłuchań wskazanych przez A. C. kontrahentów, tj. rzekomych dostawców stali - firmę "E.", G. S., M. R., S. S.A. oraz nabywcę stali "S." L. K., a także przesłuchania w charakterze świadka A. Z. (wspólnika X. s.c.).

W oparciu o wskazane wyżej dowody, trafnie organy prowadzące postępowanie w sprawie ustaliły, że firma "E.", która w styczniu 2007 r. miała rzekomo dostarczyć stal do PPHU "A." A. C., była podmiotem nieistniejącym, a wystawione przez nią faktury stwierdzały czynności, które w rzeczywistości nie zostały dokonane. Zasadnie ustalono również, że dostawy stali dla "A." nie mogły być dokonane przez S. S.A. oraz G. S. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że pierwsze faktury wystawione przez G. S. dla "A." A. C. datowane są na maj 2007 r. Nie tłumaczą zatem możliwości dysponowania stalą przez A. C. w styczniu 2007 r. Ponadto słusznie wskazał organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że towar nie mógł zostać pobrany w styczniu 2007 r. z magazynu w S., gdyż z dokonanych ustaleń wynika, że G. S. zaczął korzystać z tego placu i składować tam stal dopiero w czerwcu 2007 r. Rzekomej dostawy stali nie potwierdził także - wykonujący na rzecz "A." usługi transportowe - M. R. Podkreślenia wymaga również, że nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym twierdzenia, że stal, która miała być przedmiotem spornej transakcji na rzecz skarżącej spółki była częścią większej dostawy do spółki "S.". L. K. stwierdził wprawdzie, że stal (którą dostarczył do X. s.c.) została dostarczona do jego firmy, jednakże nie potrafił wyjaśnić, kto wykonał usługę transportową. Natomiast przewoźnik wskazany przez A. C. – M. R., nie przypominał sobie, aby kiedykolwiek rozładowywał stal w spółce "S.".

Powyższe wyjaśnienia potwierdzają zasadność ustaleń organów podatkowych, z których wynika, że podmiot "A." A. C. w styczniu 2007 r. nie dysponował stalą, która była rzekomo przedmiotem transakcji ze skarżącą spółką. Wobec powyższego trafnie stwierdził również organ podatkowy, że sporna faktura nie dokumentuje rzeczywistego przebiegu transakcji.

W takiej sytuacji należy ocenić, czy mimo, że – jak zasadnie ustaliły organy obu instancji – podmiot "A." A. C. w styczniu 2007 r. nie dysponował stalą, która była rzekomo przedmiotem transakcji ze skarżącą spółką, skarżącej przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający ze spornej faktury, z uwagi na brak wiedzy, co do uczestniczenia przez skarżącą spółkę w ciągu nielegalnych transakcji. Analiza tego rodzaju jest niezbędna z uwagi na tezy sformułowane w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Kluczowe znaczenie w tym zakresie ma odniesienie się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 czerwca 2012 r. wydanego w sprawach połączonych C-80/11 (Mahagében kft przeciwko Nemzeti Adó-és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága) i C-142/11 (Péter Dávid przeciwko Nemzeti Adó-és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága).

Za wyrokiem NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., I FSK 1201/11 należy stwierdzić, że w powołanym wyżej wyroku TSUE postawił dwie tezy. Z pierwszej z nich wynika, że artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu.

W myśl drugiej tezy artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 Dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia prawa do odliczenia z tego powodu, iż podatnik nie upewnił się, że wystawca faktury za towary, których prawo do odliczenia ma dotyczyć jest podatnikiem, że dysponował on tymi towarami i był w stanie je dostarczyć oraz że wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku od wartości dodanej, albo z tego powodu, że podatnik nie posiada, poza fakturą, innych dokumentów potwierdzających spełnienie powyższych warunków, mimo że spełnione były warunki materialne i formalne powstania prawa do odliczenia określone w Dyrektywie 2006/112/WE, a podatnik nie miał przesłanek podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa.

Za wyrokiem TSUE z dnia 21 czerwca 2012 r. należy ponadto wskazać, że prawo podatników do odliczenia od podatku VAT, który są zobowiązani zapłacić, podatku VAT należnego lub zapłaconego z tytułu towarów i usług otrzymanych przez nich stanowi zasadę podstawową wspólnego systemu podatku VAT ustanowionego przez ustawodawcę Unii Europejskiej. Ponieważ odmowa prawa do odliczenia stanowi wyjątek od zasady podstawowej, jaką jest istnienie takiego prawa, organ podatkowy zobowiązany jest wykazać w sposób prawnie wymagany istnienie obiektywnych przesłanek prowadzących do wniosku, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu (teza 49).

Jeżeli istnieją przesłanki, by podejrzewać nieprawidłowości lub naruszenie prawa, przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego przypadku, zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności (teza 60).

Jednakże organy podatkowe nie mogą w sposób generalny wymagać, by podatnik zamierzający skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT badał, czy wystawca faktury za towary lub usługi, których odliczenie ma dotyczyć, jest podatnikiem, czy dysponuje towarami będącymi przedmiotem transakcji i jest w stanie je dostarczyć oraz czy wywiązuje się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku VAT, w celu upewnienia się, że podmioty działające na wcześniejszych etapach obrotu nie dopuszczają się nieprawidłowości lub przestępstwa, albo żeby podatnik ten posiadał potwierdzające to dokumenty (teza 61). Co do zasady bowiem to do organów podatkowych należy dokonywanie niezbędnych kontroli podatników w celu wykrycia nieprawidłowości i naruszeń przepisów prawa w zakresie podatku VAT oraz karanie podatników winnych takich nieprawidłowości lub naruszeń (teza 62).

Podkreślić przy tym należy, iż formułując powyżej cytowane stanowisko, TSUE obszernie odwoływał się do wcześniejszego orzecznictwa Trybunału, tj. wyroku z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 (Axel Kittel przeciwko Belgii, oraz Belgia przeciwko Recolta Recycling SPRL) i wyroku z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawach połączonych C-354/03, C-355/03 i C-484/03 (Optigen LTD i in. przeciwko Commissioners of Customs & Excise).

Odnosząc powyższe wyjaśnienia na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że trafnie wywiódł organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca spółka nie dochowała należytej staranności przy dokonywaniu transakcji z podmiotem "A." A. C. w styczniu 2007 r.

W ocenie Sądu poczynione przez organ podatkowy ustalenia wskazują, że transakcja została przeprowadzona w warunkach pozwalających na powzięcie wątpliwości, czy jest ona przeprowadzona w sposób typowy dla czynności podejmowanych w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Przede wszystkim należy podkreślić, że organ podatkowy ustalił, że zapłata za sporną fakturę nastąpiła na rzecz L. K., a nie podmiotu, który rzekomo miał być kontrahentem skarżącej spółki. Ponadto zapłata nastąpiła w gotówce, w dwóch ratach, których termin i wysokość uzgodnione były nie z rzekomym kontrahentem, a właśnie z L. K. Przy czym istotne wydaje się w sprawie, że L. K. nie dysponował żadnym upoważnieniem od rzekomego kontrahenta skarżącej spółki ani do przyjęcia zapłaty w jego imieniu, ani do negocjowania warunków zapłaty. Dokonując zapłaty skarżąca spółka przekazała pieniądze w oparciu o przedłożony spółce przez L. K. dokument Kp, z którego treści można było wnioskować, że został wystawiony przez PPHU "A." A. C.. Należy jednak wyjaśnić, że z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, że A. C. dokumentu tego nie wystawił. Jak stwierdził podczas przesłuchania, na dokumencie tym wprawdzie widniała jego pieczęć firmowa, jednak znajdująca się tam również parafa nie została wykonana przez niego.. Ponadto skarżąca spółka nie zażądała potwierdzenia przyjęcia otrzymanych kwot. Zasadnie wobec takich okoliczności, w ocenie Sądu rozpatrującego sprawę, wywiódł organ podatkowy, że taki przebieg transakcji winien budzić wątpliwości co do jej rzetelności. Jak trafnie podkreślił organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wątpliwości winien wzbudzić fakt, że podmiot odrębny od wystawcy faktury dysponuje, bez żadnego umocowania, dokumentem wewnętrznym innego podmiotu. Trafnie w takiej sytuacji konkludował organ podatkowy, że przekazanie znaczącej sumy pieniędzy L. K., bez potwierdzenia jej odbioru, byłoby obarczone ryzykiem, ale tylko wówczas, gdyby spółka padła ofiarą oszustwa. Ze sposobu przeprowadzenia transakcji można zatem wnioskować, jak czyni to organ podatkowy, że skarżąca przynajmniej mogła podejrzewać, że to nie A. C. jest stroną transakcji, skoro nie dochowała żadnej staranności, by się upewnić, że uiszcza wynagrodzenie na jego rzecz. Skarżąca spółka nie zachowała zatem należytej staranności, jakiej zwykle wymaga się od przedsiębiorców nie tylko w kontekście należności publicznoprawnych, ale także cywilnoprawnych. Stąd należy zaaprobować wnioskowanie organu podatkowego wynikające z uzasadnienia spornej decyzji, że skarżąca spółka przynajmniej nie wykluczała, że dostawcą stali jest inny podmiot niż widniejący na fakturze. Wskazana okoliczność pozwala także na uznanie, że organ podatkowy trafnie przyjął, że skarżąca spółka miała pełne zaufanie, że znaczne sumy za towar przekazuje właściwej osobie, czyli L. K. i że wierzyciel widniejący na fakturze nie wystąpi wobec niej z roszczeniem o zapłatę kwoty wynikającej z przedmiotowej faktury.

Zasadnie podkreślił nadto organ podatkowy, że argumentem uzasadniającym zachowanie przez skarżącą spółkę należytej staranności jest przedłożenie przez skarżącą oświadczenia L. K., na okoliczność dokonania transakcji nabycia stali na podstawie spornej faktury od PPHU "A." A. C., z którego wynika, że towar został zamówiony w firmie "S.", jednak z powodu braku towaru na stanie, został on nabyty bezpośrednio w firmie "A.", a następnie został dostarczony przez L. K. własnym transportem do siedziby spółki. W kontekście oceny, czy skarżąca spółka dochowała należytej staranności dokonując spornej transakcji oświadczenie to jednak nie może mieć żadnego znaczenia. Przypomnienia bowiem wymaga, że zakwestionowana faktura wystawiona została w styczniu 2007 r., podczas, gdy oświadczenie zostało złożone przez L. K. dopiero w dniu [...] grudnia 2011 r. Trafnie stwierdził zatem organ podatkowy, że w dniu dokonania transakcji należyta staranność nie została dochowana, ponieważ wobec zaistniałych okoliczności skarżąca spółka nie dążyła w żaden sposób do ustalenia, kto jest rzeczywistym dostawcą wskazanego na fakturze towaru, a kroki te podjęła do dopiero po wielu latach, w związku z prowadzonym postępowaniem podatkowym.

Dodatkowym argumentem przemawiającym za tym, że skarżąca spółka nie zachowała należytej staranności, jakiej należy oczekiwać od racjonalnie działającego przedsiębiorcy, który płynie z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jest fakt, że cena stali, którą oferował skarżącej spółce L. K. odbiegała, bez żadnego uzasadnienia, od aktualnych cen rynkowych stali, a nabywany towar nie posiadał atestu. Trafne są w takiej sytuacji ustalenia organu podatkowego, że działania skarżącej spółki świadczą przynajmniej o braku profesjonalizmu i niezachowaniu należytej staranności, a tym samym zaistniały podstawy do zastosowania art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a) ustawy o PTU.

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia należy stwierdzić, że nie znajdują uzasadnienia także zarzuty naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że wystawiona faktura VAT nr [...] z dnia 24.01.2007 r. nie dokumentuje rzeczywistej transakcji pomiędzy wskazanymi w niej podmiotami, a z uwagi na okoliczności, w jakich doszło do transakcji, skarżąca nie dochowała należytej staranności, choć powinna przypuszczać, że faktycznym dostawcą jest inny podmiot oraz art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, a w efekcie niewyjaśnienie, z kim skarżąca, według organu podatkowego, dokonała transakcji stwierdzonej sporną fakturą VAT wystawioną przez A. C., jak również jaką korzyść skarżąca odniosła z tego, że dokument rozliczeniowy wystawił inny podmiot, od tego z którym dokonała transakcji,

W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, w zaskarżonej decyzji organ nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów. Dowody zgromadzone w sprawie pozwalają na ustalenie stanu faktycznego w zakresie, w jakim jest to niezbędne do zastosowania przepisów materialnego prawa podatkowego. Stan faktyczny został ustalony w zaskarżonej decyzji w sposób niebudzący wątpliwości. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem – co zostało przedstawione w powyżej – że sporna faktura nie dokumentuje rzeczywistej transakcji, gdyż jej stroną nie mógł być A. C., ponieważ nie dysponował stalą tego rodzaju, jaki był ujawniony w treści faktury. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej, przez niewyjaśnienie z kim skarżąca spółka dokonała spornej transakcji należy podkreślić, że organ podatkowy nie był zobowiązany do dokonania ustaleń w tym zakresie. Przypomnieć bowiem raz jeszcze należy, że – co do zasady – podstawą pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony może być wyłącznie rzetelna faktura. Ustalenie w toku postępowania, że faktura nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu czynności gospodarczej prowadzi do wniosku, że nie może ona stanowić podstawy odliczenia podatku naliczonego, z zastrzeżeniem okoliczności wskazanych w powołanym powyżej wyroku TSUE, które były przedmiotem analizy organu podatkowego w zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji, dla zaistnienia określonych skutków podatkowych, nie ma znaczenia, kto był w rzeczywistości stroną spornej transakcji. Dla zakwestionowania prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wystarczające jest bowiem ustalenie, że faktura, z której wynika kwota podatku naliczonego nie odzwierciedla przebiegu wskazanej w niej czynności i podmiot nie zachował należytej staranności, by upewnić się, że nie padł ofiarą oszustwa. W ocenie Sądu obie te przesłanki zostały właściwie wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia oraz stwierdzając brak uchybienia przez zaskarżoną decyzję normom prawa procesowego i materialnego także w zakresie nie objętym skargą, w ocenie Sądu nie zachodzą okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P.

W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji wyroku.