Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 124/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 14 b §1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk- Gawęcka, Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 maja 2019 r. sprawy ze skargi G. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 października 2018 r. nr [...] 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej G. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 27 sierpnia 2018 r. G. K. (dalej: Strona, Skarżąca) złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku uznania, że równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazywanych do zakładu budżetowego przez Skarżącą oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowią/będą stanowić przychody wykonane zakładu budżetowego w rozumieniu § 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz.U.2015.2193) - dalej: "rozporządzenie w sprawie pre-współczynnika".

We wniosku przedstawiono następujące stan faktyczny i zdarzenie przyszłe. Skarżąca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług

(dalej: VAT). Na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2018. 994 ze zm.) - dalej: "u.s.g." - Skarżąca jest wyposażona w osobowość prawną i posiada zdolność do czynności cywilnoprawnych. Skarżąca wykonuje zadania własne (określone w art. 7 ustawy o samorządnie gminnym) samodzielnie lub poprzez powołane gminne jednostki organizacyjne.

W ramach struktury organizacyjnej Skarżącej funkcjonuje samorządowy zakład budżetowy - Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji (dalej: MOSiR lub Zakład). Zakład działa w szczególności na podstawie przepisów u.s.g., ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. [...] ze zm.) - dalej: ustawa o finansach publicznych, ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz.U. z 2007 r. nr 226 poz. 1675 ze zm.) zmienionej ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. 2018.1263), oraz statutu Zakładu, określającego m.in. szczegółowy zakres działania, organizację oraz gospodarkę finansową Zakładu. Zakład, jako samorządowy zakład budżetowy, nie posiada odrębnej od Miasta osobowości prawnej.

Obecnie Skarżąca, za pośrednictwem Zakładu, świadczy/będzie świadczyć zadania z zakresu kultury fizycznej, sportu i rekreacji na rzecz mieszkańców, przedsiębiorców i instytucji z terenu Miasta (dalej: podmioty zewnętrzne) oraz jednostek budżetowych Skarżącej. Ponadto do zadań Zakładu należy również zarządzanie mieniem komunalnym niezbędnym do świadczenia wyżej wymienionych zadań.

Do realizacji powyższych zadań służy posiadana przez Skarżącą, a zarządzana przez Zakład, infrastruktura (dalej łącznie: Infrastruktura), w której skład wchodzą m.in.: obiekty rekreacyjno-sportowe takie jak Hala S. M., [...] baseny, lodowisko, molo spacerowe; pojazdy wykorzystywane na potrzeby Zakładu; łodzie ratownicze; odśnieżarki, zamiatarki i kosiarki; wyposażenie budynków np. sprzęt komputerowy, centrala telefoniczna, system oświetleniowy.

Skarżąca ponosi/będzie ponosić wydatki inwestycyjne związane z budową/ modernizacją infrastruktury sportowo-rekreacyjnej znajdującej się na terenie miasta. Inwestycje te są/będą finansowane zarówno ze środków własnych Miasta, jak i ze środków pozyskanych ze źródeł zewnętrznych. Skarżąca samodzielnie lub za pośrednictwem Zakładu, ponosi/będzie ponosić również bieżące wydatki związane z Infrastrukturą.

W przypadku realizacji przez Skarżącą zadania związanego z Infrastrukturą po jej zakończeniu inwestycje te są/będą nieodpłatnie przekazywane do wykorzystywania przez Zakład. W takich sytuacjach na koncie "pozostałe przychody operacyjne" wykazywana jest/będzie przez Zakład równowartość odpisów amortyzacyjnych środków trwałych/wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu przez Skarżącą. Jednocześnie wartość tych odpisów ujmowana/prezentowana jest/będzie także w kosztach zakładu budżetowego.

Ponadto, w sprawozdaniu z wykonania planu finansowego Zakładu wykazywany jest/będzie również stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego, który kalkulowany jest na podstawie danych za poprzedni rok finansowy i stanowi różnicę między sumą stanu środków obrotowych na początek roku i przychodów należnych związanych z prowadzoną działalnością a sumą opłaconych kosztów, zobowiązań i nieponiesionych wydatków na inwestycje finansowane ze środków własnych.

Skarżąca wskazała także, że wykazywana przez Zakład równowartość odpisów amortyzacyjnych oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego nie stanowi/nie będzie stanowić przychodów uzyskiwanych przez Zakład z tytułu wykonywanej działalności.

W związku z powyższym Skarżąca ma wątpliwości odnośnie tego, jak w przypadku Zakładu dokonać kalkulacji proporcji, o której mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia w sprawie pre-współczynnika. Kluczowym jest tu ustalenie, czy równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazywanych do Zakładu przez Miasto oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowią przychody wykonane zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, a tym samym w rozumieniu § 2 pkt 11 rozporządzenia w sprawie "pre-współczynnika".

W związku z powyższym opisem Gmina zadała następujące pytania:

1. Czy równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazywanych do Zakładu przez Skarżącą stanowi/będzie stanowić przychody wykonane zakładu budżetowego w rozumieniu

§ 2 pkt 11 rozporządzenia w sprawie pre-współczynnika?

2. Czy stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowi/będzie stanowić przychody wykonane zakładu budżetowego w rozumieniu § 2 pkt 11 rozporządzenia w sprawie pre-współczynnika?

Przedstawiając własne stanowisko Miasto stwierdziło, że:

1) równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazywanych do Zakładu przez Miasto nie stanowi/nie będzie stanowić przychodów wykonanych zakładu budżetowego w rozumieniu § 2 pkt 11 rozporządzenia w sprawie pre-współczynnika;

2) stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego nie stanowi/nie będzie stanowić przychodów wykonanych zakładu budżetowego w rozumieniu § 2 pkt 11 rozporządzenia w sprawie pre-współczynnika.

We wniosku Miasto przedstawiło uzasadnienie takiego stanowiska.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Organ), uznając, że wniosek nie spełnia wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U.2018.800) - dalej: "O.p." - pismem z dnia 17 września 2018 r., na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., wezwał Skarżącą do jego uzupełnienia w celu usunięcia braków formalnych tego wniosku.

W wezwaniu tym, po przywołaniu treści art. 14b § 1-3 O.p., wskazano,

że wniosek należy uzupełnić przez doprecyzowanie przedstawionego stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego poprzez jednoznaczne wskazanie czy równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazywanych przez Skarżącą do Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji (Zakładu) oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowią przychody zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych wynikające ze sprawozdania z. wykonania planu finansowego, z których Zakład pokrywa koszty swojej działalności wykonując przypisane mu zadania jednostki samorządu terytorialnego.

Wyjaśniono przy tym, że dokładny opis sprawy powinien być zawarty w tej części wniosku, która stanowi opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Podatnik w tym miejscu powinien dokładnie przedstawić zagadnienie podatkowe, które budzi jego wątpliwości wraz z szczegółowym opisem. Zatem fakty, które mają znaczenie dla sprawy nie mogą mieć charakteru wycinkowego lub wynikać dopiero/wyłącznie ze stanowiska Wnioskodawcy. Jednocześnie wskazano, że uzupełnienia należy dokonać w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.

W dniu 27 września 2018 r. do Organu wpłynęło pismo Skarżącej stanowiące odpowiedź na ww. wezwanie. W ocenie Organu, nadesłana odpowiedź nie spowodowała uzupełnienia wniosku w żądanym zakresie - Skarżąca nie wskazała jednoznacznie czy równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazywanych przez Skarżącą do MOSiR (Zakładu) oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego wynikają ze sprawozdania z wykonania planu finansowego oraz nie odpowiedziała, czy równowartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przekazywanych przez Skarżącą do Zakładu oraz stan środków obrotowych na początek okresu sprawozdawczego stanowią przychody zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, z których Zakład pokrywa koszty swojej działalności wykonując przypisane mu zadania jednostki samorządu terytorialnego

W związku z powyższym 12 października 2018 r. Organ wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku Skarżącej bez rozpatrzenia. W jego treści poinformowano o prawie złożenia zażalenia w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia.

Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem, Skarżąca złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie sprawy co do jej istoty.

Po przeanalizowaniu zasadności zarzutów zawartych w zażaleniu, nie znajdując przesłanek do uchylenia wydanego rozstrzygnięcia, Organ postanowieniem z dnia 20 listopada 2018 r., znak [...], utrzymał w mocy wydane postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na ww. rozstrzygnięcie, zarzucając mu naruszenie:

1) art. 169 § 1 i 4 w zw. art. 14b § 1, art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3, art. 3 pkt 1 i art. 3 pkt 2 O.p. oraz art. 86 ust. 2a i 22 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U.2018.2174) - dalej: ustawa o VAT - i § 2 pkt 11 oraz § 3 rozporządzenia o pre-współczynniku poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na pozostawieniu bez rozpatrzenia i niewydaniu interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w wyniku uznania, iż Organ nie jest uprawiony do zakwalifikowania czynności bądź kwot do przychodów zakładu budżetowego gdyż kwestia ta leży poza obszarem kompetencyjnym organu wydającego interpretacje indywidualne prawa podatkowego, podczas gdy przedmiotem zapytania Miasta była wyłącznie interpretacja postanowień § 2 pkt 11 ww. rozporządzenia, tj. interpretacja przepisów prawa podatkowego;

2) art. 169 § 1 i 4 w zw. art. 14h w zw. z art. 14b § 1 O.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na pozostawieniu wniosku Miasta bez rozpatrzenia i niewydaniu interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, w sytuacji w której Miasto wyczerpująco przedstawiło zaistniały stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe i przedstawiła własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, spełniając tym samym dyspozycję art. 14b § 3 O.p.

Podnosząc takie zarzuty, Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od Organu na rzecz Miasta kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, iż ma świadomość, że definicja przedstawiona w § 2 pkt 11 ww. rozporządzenia odwołuje się do zapisów ustawy o finansach publicznych, jednak odwołanie to jest elementem podatkowej normy prawnej i jako takie podlega interpretacji w trybie art. 14b O.p.. Jeżeli bowiem przepisy prawa podatkowego odnoszą się do innych aktów prawa powszechnie obowiązujących, to interpretacja również postanowień tych aktów staje się niezbędna dla prawidłowej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Nadto, w ocenie Skarżącej, przyjęcie, iż zapisy ustawy o finansach publicznych stanowią jedynie element stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wniosku o interpretację, z pominięciem również ich normatywnego charakteru, gdy dana norma prawa podatkowego odwołuje się do tych przepisów, skutkowałoby związaniem organu interpretacyjnego wskazaniem wnioskodawcy w tym zakresie co w istocie przekreślałoby sens interpretacji.

Skarżąca podniosła także, że kwestie stanowiące przedmiot zapytania Miasta we wniosku, powinny zostać rozstrzygnięte w ramach procedury wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego a nie powinny stanowić elementu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi. Jednocześnie podniósł, iż w jego ocenie organ nie jest uprawniony - w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 14b O.p. - do interpretacji przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego, a więc do interpretacji m.in. przepisów ustawy o finansach publicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302) - dalej: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Stosownie do § 2 pkt. 2 tego artykułu, ww. kontrola obejmuje także orzekane w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie – jak w niniejszej sprawie. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Po dokonanej kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd uznał skargę za zasadną.

Na wstępie podkreślić należy, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega m.in. na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika oraz pytania sformułowanego na jego tle, a także wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Innymi słowy organ wydający interpretację "porusza się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez na gruncie tego stanu faktycznego oceny prawnej. Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, lecz ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku w zakresie sformułowanego pytania. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym - art. 14c § 1 i 2 O.p. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej może być oparty na już zaistniałym stanie faktycznym, jak również dotyczyć zdarzeń przyszłych, które dopiero wystąpią, sytuacji hipotetycznych czy planowanych działań gospodarczych, których skutki podatkowe zaistnieją w przyszłości (art. 14b § 2 O.p.). Wymogiem jest jednak, by zostały przedstawione wyczerpująco. W orzecznictwie wskazuje się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i niebudzący żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w razie potrzeby dokonując także operatywnej wykładni adekwatnych do niego przepisów (wyrok NSA z 27.05.2015 r., II FSK 1201/13,

LEX nr 1710316, wyrok WSA w Poznaniu z 09.08.2018 r., I SA/Po 427/18,

LEX nr 2541663).

Z art. 14b § 1 i § 2a O.p. wynika, że zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnej dotyczy rozumienia przepisów prawa podatkowego stosowanych w indywidualnych sprawach podmiotów wnoszących o wydanie interpretacji.

Określenie "przepisy prawa podatkowego" należy odczytywać w znaczeniu nadanym przez art. 3 pkt 2 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje zatem w indywidualnych sprawach pisemne interpretacje przepisów ustaw podatkowych, aktów wykonawczych (rozporządzeń) wydanych na podstawie tych ustaw, umów o unikaniu podwójnego opodatkowania i innych ratyfikowanych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej. Pojęcia "przepisów prawa podatkowego", o którym mowa w art. 14b § 1 O.p., nie należy ograniczać jednak wyłącznie do takich ustaw, które w swoim tytule zawierają takie pojęcie, lecz chodzi o rzeczywistą treść zawartych w ustawach regulacji mających wpływ na opodatkowanie (zob. wyrok NSA z 18.05.2018 r., II FSK 1392/16, CBOSA).

Wskazać także należy, że w kwestii wyczerpującego przedstawienia przez wnioskodawcę stanu faktycznego i prawnego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej ukształtowało się bogate orzecznictwo sądów administracyjnych. Przytoczyć należy orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 15 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 121/11, w którym Sąd ten stwierdził, że wprawdzie nie zdefiniowano użytego w art. 14b § 3 O.p. terminu "wyczerpująco", jednak z celu, jakiemu interpretacja ma służyć, wywieść należy, iż wnioskodawca powinien opisać te wszystkie fakty, które są prawnie znaczące dla ustalenia, czy przepis, którego stosowania dotyczy wniosek, może mieć (lub nie) zastosowanie w sprawie – a więc te fakty, które wynikają z hipotezy normy prawnej.

Przenosząc powyższe na realia rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Skarżąca słusznie podniosła, iż przyjęcie przez organ, że zapisy ustawy o finansach publicznych stanowią jedynie element stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z pominięciem ich normatywnego charakteru, gdy dana norma prawna odwołuje się do tych przepisów, skutkowałoby związaniem organu interpretacyjnego wskazaniem wnioskodawcy w tym zakresie, co w istocie przekreślałoby sens wydania interpretacji.

W ocenie Sądu, skarżąca Gmina w sposób pełny i wyczerpujący wskazała stan faktyczny, którego miała dotyczyć interpretacja, opisała swoje stanowisko oraz wskazała przepisy, co do których stosowania miała ona wątpliwości.

Uznać zatem należy, że nie jest możliwym aby wydawane przez organy interpretacje wydawać w oderwaniu od innych przepisów, rangi ustawowej, do których odwołują się akty normatywne z zakresu prawa podatkowego, stanowiłoby to bowiem wypaczenie idei stosowania prawa podatkowego, którego istotą pozostaje także regulowanie sytuacji podmiotów związanych ze zdarzeniami mającymi źródło także w innych gałęziach prawa.

Stanowisko takie prezentuje także Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2108/12, wskazał, że przepisy prawa podatkowego jakkolwiek stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego, a wręcz przeciwnie, wraz z przepisami innych gałęzi prawa stanowią część jednego porządku prawnego obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Poszczególne ustawy podatkowe zawierają obszerną liczbę przepisów odwołujących się do pojęć i instytucji właściwych dla prawa cywilnego, handlowego czy też innych dziedzin prawa. Dlatego też organy podatkowe, dokonując interpretacji przepisów prawa podatkowego, zobowiązane są do posiłkowania się przepisami z innych dziedzin prawa dla wyjaśnienia znaczenia występujących w przepisach ustaw podatkowych pojęć i instytucji z tych innych dziedzin prawa.

Nie można więc uznać za prawidłowe stanowiska organu interpretacyjnego, zgodnie z którym, nie jest on zobowiązany do wydania interpretacji w niniejszej sprawie z uwagi na nieuzupełnienie przez Skarżącą w sposób dostateczny braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W ocenie Sądu, udzielenie odpowiedzi na przedstawione we wniosku pytania i ocena prawna stanowiska Skarżącej nie było uzależnione od dodatkowego uzupełnienia stanu faktycznego, skoro w odpowiedzi na wezwanie Organu Strona wskazała, że "równowartość odpisów amortyzacyjnych oraz stan środków obrotowych na początek okresu wynika ze sprawozdania z wykonania planu finansowego, natomiast w zakresie określenia czy równowartość odpisów amortyzacyjnych oraz stan środków obrotowych na początek okresu stanowi przychody wykonane Zakładu, Miasto nie może wskazać odpowiedzi przez uzupełnienie opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, gdyż odpowiedź na to pytanie stanowi ocenę prawną i zostało zawarte we Wniosku w uzasadnieniu stanowiska Miasta".

Stanowisko Organu, iż przepis § 2 pkt 11 ww. rozporządzenia "jednoznacznie precyzuje co należy rozumieć pod pojęciem przychodów wykonanych zakładu budżetowego odnosząc się do ustawy o finansach publicznych", zatem "organ nie jest uprawniony do zakwalifikowania za Miasto poszczególnych czynności oraz kwot do przychodów zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, ponieważ leży to poza obszarem kompetencyjnym organu podatkowego wydającego interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego" nie jest zatem prawidłowe, bowiem do prawidłowego zastosowania ww. przepisu rozporządzenia podatnik potrzebuje też wiedzy jak ma rozumieć i zastosować (przytoczony przez organ) przepis ustawy o finansach publicznych. Wątpliwości podatnika w tym zakresie powinien więc wyjaśnić organ interpretacyjny wskazując prawidłowe stanowisko, bowiem takiemu celowi służą interpretacje indywidualne prawa podatkowego. Nie może więc stanowić podstawy do odmowy wydania interpretacji ww. przepisu prawa podatkowego argument, że szczegółowe określenie "przychodów wykonanych" zakładu budżetowego zawarte jest w przepisach ustawy o finansach publicznych, do których zresztą ten przepis prawa podatkowego wprost odsyła. Omawiane zagadnienie podatkowe wymaga więc łącznej wykładni zarówno przepisu rozporządzenia jak i przepisu wskazanej ustawy – czego od Organu oczekiwała Skarżąca.

Przy ponownym rozpoznaniu wniosku organ interpretacyjny dokona zatem oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy wyrażonego w odniesieniu do stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przez niego podanego, z uwzględnieniem stanowiska wyrażonego w niniejszym wyroku przez Sąd.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy i dlatego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2-4 i art. 209 p.p.s.a. oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1687).