Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 480/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 3 § 1, art. 150 i art. 151, art. 174
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 8 ust. 1, art. 10 ust. 3 pkt 3, art. 14 ust. 4
journal: Dz.U. 2009 nr 72 poz 619
law: Ustawa z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Maria Jagielska Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1245/14 w sprawie ze skargi J. R. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. R. na rzecz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 listopada 2014 r. w sprawie ze skargi J. R. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych, oddalił skargę.

Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

W dniu 9 sierpnia 2013 r. do Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie pomocy w ramach środka 2.1 "Inwestycje w chów i hodowlę ryb" objętego Programem Operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007–2013".

Po dokonaniu wstępnej analizy pod kątem spełnienia podstawowych wymogów formalnych wniosek został zakwalifikowany do dalszej oceny. W kolejnym etapie przeprowadzono weryfikację kompletności i poprawności wniosku, a także zgodności z zasadami przyznawania pomocy, oraz weryfikacji limitu pomocy. Z uwagi na stwierdzone braki wniosku organ, pismem z [...] sierpnia 2013 r., wezwał wnioskodawcę do ich uzupełnienia oraz złożenia wyjaśnień w określonym szczegółowo zakresie i w wyznaczonym terminie. W dniu 9 września 2013 r. do Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęły dokumenty stanowiące pierwsze uzupełnienie wniosku o przyznanie pomocy.

Organ jednak stwierdził, że wniosek w dalszym ciągu wymaga uzupełnienia oraz złożenia wyjaśnień i pismem [...] z [...] września 2013 r. wezwał skarżącego po raz drugi do uzupełnienia, złożenia poprawnych dokumentów oraz złożenia wyjaśnień do wniosku o przyznanie pomocy w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia otrzymania pisma.

30 września 2013 r. (data nadania 27 września 2013 r.) do organu wpłynęły dokumenty w ramach drugiego uzupełnienia wniosku.

Następnie pismem z [...] listopada 2013 r. Nr [...] skarżący został poinformowany o odmowie przyznania pomocy finansowej ze względu na niespełnienie warunków wynikających z przepisów obowiązującego prawa.

J. R. pismem z 28 listopada 2013 r. wezwał Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, wskazując na nieprawidłowość odmowy przyznania pomocy, a następnie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcia organu zawarte w piśmie z 8 listopada 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 18 marca 2014 r. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne (sygn. akt V SA/WA 548/14).

Organ na podstawie dokumentów dostarczonych w ramach pierwszego i drugiego uzupełnienia dokumentów, dokonał ich weryfikacji. W jej wyniku stwierdził, że wniosek złożony przez skarżącego nadal wymaga uzupełnienia i pismem WW-1/250 z 21 lutego 2014 r. ponownie wezwał skarżącego do usunięcia braków i złożenia wyjaśnień do wniosku o przyznanie pomocy w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia otrzymania pisma.

W dniu 19 marca 2014 r. do Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęły dokumenty w ramach kolejnego uzupełnienia.

Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa pismem [...] z [...] marca 2014 r. poinformowała skarżącego o odmowie przyznania pomocy ze względu na wyczerpanie dostępnego limitu środków finansowych.

J. R. 7 kwietnia złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi organ pismem z [...] kwietnia poinformował skarżącego, że z uwagi na wyczerpanie dostępnego limitu środków finansowych dostępnych do kontraktacji w ramach środka 2.1 "Inwestycje w chów i hodowlę ryb", wezwanie zostało rozpatrzone negatywnie.

J. R. wniósł skargę na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie z [...] marca 2014 r., którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił.

Sąd pierwszej instancji podniósł, że w trakcie weryfikacji wniosku złożonego przez skarżącego oraz załączonej dokumentacji stwierdzono, że wymagają one usunięcia braków i złożenia wyjaśnień. Z tego względu, w trybie § 43 ust. 2 rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 – Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w Programie Operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. z 2013 r. poz. 745 i 764; dalej: rozporządzenie z dnia 7 września 2009 r.), organ kierował do skarżącego stosowne wezwania (pismo z [...] sierpnia 2013 r., z [...] września 2013 r., z [...] lutego 2014 r.). Zgodnie z powołanym przepisem, jeżeli wniosek o dofinansowanie nie został wypełniony we wszystkich wymaganych pozycjach lub nie dołączono do niego co najmniej jednego z dokumentów, o których mowa w § 41 ust. 3 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r., wnioskodawca jest wzywany do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

Sąd zaznaczył, że Departament Wsparcia Rybactwa ARiMR pismem z 19 marca 2014 r. poinformował Dyrektorów Oddziałów Regionalnych o konieczności wstrzymania dalszej weryfikacji złożonych w oddziałach regionalnych wniosków o dofinansowanie, z uwagi na wyczerpanie limitu środków finansowych dostępnych do kontraktacji w ramach środka 2.1 "Inwestycje w chów i hodowlę ryb". W przypadku, gdy został wyczerpany limit środków, o którym mowa w art. 8 ust. 2 lub 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619, ze zm.; dalej: ustawa o wspieraniu), Agencja jest zobowiązana do odmowy przyznania pomocy na podstawie art. 14 ust. 4 ustawy.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wobec wyczerpania limitu środków, organ zasadnie poinformował skarżącego pismem z [...] marca 2014 r. o odmowie przyznania pomocy finansowej i nie można takiemu działaniu zarzucić naruszenia prawa. Wniosek skarżącego o dofinansowanie w dniu wystosowania przez Departament Wsparcia Rybactwa ARiMR pisma z informacją o wyczerpaniu limitu środków (tj. 19 marca 2014 r.), nie był kompletny i poprawny. W tej dacie środki finansowe nie były już dostępne. W związku z tym nie budziło wątpliwości WSA, że wniosek skarżącego kwalifikował się do odmowy przyznania pomocy.

Sąd zaznaczył, że stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy o wspieraniu, pomoc w ramach programu operacyjnego jest przyznawana do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty euro określonej w przepisach wydanych na podstawie ust. 1 na poszczególne środki, o których mowa w art. 3. Prawo do otrzymania pomocy mają wnioskodawcy, których wnioski o dofinansowanie uzyskały status kompletności i poprawności, zgodnie z kolejnością uzyskania tego statusu, zanim wyczerpaniu uległ limit środków finansowych przeznaczonych na dany środek.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że instytucją odpowiedzialną za określenie limitów finansowych w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" jest Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi jako Instytucja Zarządzająca, co potwierdza regulacja art. 8 ust. 1 ustawy o wspieraniu. Powołany przepis przyznaje ministrowi właściwemu do spraw rybołówstwa kompetencję do określenia, w drodze rozporządzenia, podziału środków finansowych na realizację programu operacyjnego w ramach określonych osi priorytetowych, o których mowa w art. 3, ustalając limity na poszczególne środki objęte tymi osiami, mając na względzie zapewnienie efektywności wdrażania programu operacyjnego oraz wykorzystanie środków finansowych przeznaczonych na jego realizację. W wykonaniu upoważnienia ustawowego zostało wydane rozporządzenie z dnia 7 września 2009 r. Weryfikacja wniosków o dofinansowanie złożonych w zakresie środka 2.1 "Inwestycje w chów i hodowlę ryb" w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" wykazała, iż limit środków został wyczerpany.

J. R. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art.174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zarzucił naruszenie:

1) art. 151 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i niezasadne oddalenie skargi,

2) art. 150 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi na pismo ARiMR odmawiające skarżącemu przyznania pomocy finansowej,

3) art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. przez zaniechanie wszechstronnej kontroli postępowania organu w sprawie skarżącego.

Ponadto, powołując się na art. 174 pkt 1 p.p.s.a., skarżący zarzucił naruszenie:

4) art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o wspieraniu przez zaniechanie oceny działań organu dokonanych na podstawie tego przepisu w sprawie skarżącego,

5) art. 14 ust. 4 ustawy o wspieraniu przez zaniechanie oceny odmowy przyznania przez organ pomocy finansowej i podanie przez niego nieprawdziwych przyczyn tej odmowy,

6) § 43 ust. 4 w związku z ust. 2 i 3, a także § 41 ust. 3 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. przez zaniechanie oceny niewykonania przez organ wobec skarżącego obowiązków wynikających z tych przepisów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne, niż podniesione przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.

Stosownie do art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co zgodnie z art. 176 p.p.s.a. oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienie ich naruszenia.

Jeżeli chodzi o formułowanie zarzutów skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA z : 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04; 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04; 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05; 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06; 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06).

Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną w przedstawionym wyżej zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.

W rozpoznawanej sprawie skarżący podniósł zarzut naruszenia następujących przepisów postępowania: art. 3 § 1, art. 150 i art. 151 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm., dalej p.u.s.a.). Lektura uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżący nie przedstawił żadnych argumentów wspierających zarzut naruszenia przepisów postępowania. Z petitum skargi kasacyjnej także nie wynika na czym konkretnie polegało uchybienie Sądu pierwszej instancji. Skarżący sformułował zarzuty dosyć ogólnikowo, a wobec braku jakiegokolwiek ich uzasadnienia nie jest możliwa ich merytoryczna ocena. Dodać także trzeba, że skarżący nie wykazał by naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co oznacza, że konstrukcja zarzutu nie spełnia warunków określonych w art. 176 p.p.s.a. w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Podkreślenia wymaga, że kolei art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. jest przepisem ustrojowym i nie mieści się on bezpośrednio w podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a. W konsekwencji nie może on stanowić samodzielnej podstawy zarzutu kasacyjnego, jakkolwiek za dopuszczalne uznać należy powołanie wskazanego przepisu ustawy w powiązaniu z zarzutami podniesionymi w ramach naruszenia prawa procesowego poprzez wskazanie konkretnie oznaczonej normy procesowej (por. wyroki NSA: z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II FSK 983/09; z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II GSK 780/10; z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 445/10.). W związku z tym, że w skardze kasacyjnej nie powiązano wyraźnie i jednoznacznie art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. z zarzutami podniesionymi w ramach naruszenia prawa procesowego poprzez wskazanie konkretnie oznaczonej normy procesowej, to nie ma podstaw do stwierdzenia, iż w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 1 § 1i 2 p.u.s.a. Taka sytuacja mogłaby wystąpić tylko i wyłącznie wtedy, gdyby Sąd pierwszej instancji, pomimo swej właściwości, w ogóle nie rozpoznał sprawy, odmawiając w ten sposób realizacji funkcji wymiaru sprawiedliwości, albo kontrolę tę przeprowadził w oparciu o inne kryteria, niż kryterium legalności.

W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżący zarzucił naruszenie art. 10 ust. 3 pkt 3 i art. 14 ust. 4 ustawy o wspieraniu oraz § 43 ust. 4 w związku z ust. 2 i 3 a także § 41 ust. 3 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty te są chybione.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że wymienione przepisy mają charakter przepisów procesowych i odnoszą się do czynności podejmowanych po złożeniu wniosku o przyznanie pomocy. Zakwalifikowanie, wskazanych jako naruszone przez Sąd pierwszej instancji, przepisów do niewłaściwej podstawy kasacyjnej, co do zasady, nie wyklucza możliwości oceny podniesionych zarzutów. Należy jednak zauważyć, że ocena ta musi uwzględniać warunki jakimi powinny odpowiadać zarzuty zgłoszone z powołaniem właściwej podstawy kasacyjnej.

Jak już wspomniano, w przypadku postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania niezbędne jest wykazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wpływ na wynik sprawy należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie orzeczeniem. Wspomniany związek przyczynowy chociaż nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Strona skarżąca powinna więc wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju, że kształtowały lub współkształtowały treść rozstrzygnięcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13, 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2084/13, 10 października 2014, sygn. akt II OSK 793/13 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W odniesieniu do zarzutów naruszenia art. 10 ust. 3 pkt 3 i art. 14 ust. 4 ustawy o wspieraniu oraz § 43 ust. 4 w związku z ust. 2 i 3 a także § 41 ust. 3 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. warunek ten nie został spełniony i już tylko z tej przyczyny nie mogły być one uznane za usprawiedliwione.

Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze uzasadnienie skargi kasacyjnej stwierdza, że skarżący kwestionuje stanowisko Sądu pierwszej instancji odnośnie do kompletności i poprawności wniosku złożonego 9 sierpnia 2013 r. oraz zasadności wezwań do jego poprawienia i uzupełnienia. Skarżący szczególnie akcentuje, że uwzględnienie przez organ w całości skargi na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie z 8 listopada 2013 r. i w związku z tym umorzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postępowania w sprawie V SA/Wa 548/14, oznacza, że organ uznał w całości za uzasadnione zarzuty odnoszące się do żądania poprawy i uzupełnienia wniosku, który według skarżącego był kompletny i poprawny. W związku z tym stwierdzić należy, że w realiach rozpoznawanej sprawy, uwzględnienie przez organ skargi na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie z 8 listopada 2013 r. oznaczało przywrócenie wniosku skarżącego do weryfikacji, co jednak nie jest równoznaczne z uznaniem, że wniosek był kompletny i poprawny. Dodać należy, że skarżący zarzucając bezzasadność żądań organu w zakresie uzupełnienia i poprawy wniosku z 9 sierpnia 2013 r. nie wymienił w skardze kasacyjnej konkretnych żądań organu, które nie miały umocowania w obowiązujących przepisach prawa, co w istocie wykluczało konfrontację wniosku z wezwaniami organu i ocenę stanowiska skarżącego.

W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie podważył ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzeczenia. Na etapie postępowania kasacyjnego wiąże zatem stan faktyczny, zgodnie z którym skarżący 9 sierpnia 2013 r. złożył wniosek niekompletny i niepoprawny, który był uzupełniany i poprawiany na skutek kolejnych wezwań organu z: 23 sierpnia 2013 r., 25 września 2013 r. i 21 lutego 2014 r. Skarżący złożył dokumenty stanowiące odpowiedź na ostatnie wezwanie organu 19 marca 2014 r. W tym samym dniu wstrzymano weryfikację wniosków o dofinansowanie złożonych w oddziałach regionalnych ARiMR z uwagi na wyczerpanie limitu środków finansowych (pismo Departamentu Wsparcia Rybactwa ARiMR z 19 marca 2014 r.). Dodać trzeba, że zgodnie z § 51 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. pomoc w ramach środków, o których mowa w § 1, jest przyznawana do wyczerpania środków finansowych zgodnie z kolejnością złożenia prawidłowo wypełnionego i udokumentowanego wniosku o dofinansowanie. Powołana regulacja nie pozostawia wątpliwości, że przy przyznawaniu pomocy w ramach środków – do wyczerpania środków finansowych – decyduje kolejność złożenia wniosku prawidłowo wypełnionego i kompletnego. W okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości, że 19 marca 2014 r. środki finansowe nie były już dostępne a w związku z tym dalsza weryfikacja wniosków została wstrzymana. W tym dniu wniosek skarżącego nie miał jeszcze statusu wniosku kompletnego i poprawnego, a w związku z tym odmowa przyznania pomocy z powodu wyczerpania środków finansowych prawidłowo została uznana przez Sąd pierwszej instancji za zgodną z prawem.

Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).