Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 264/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu 24 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym skargi O. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Pismem z 22 grudnia 2016 r., nadanym w urzędzie pocztowym 23 grudnia 2016 r., O. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2016 r. w przedmiocie zobowiązania cudzoziemki do powrotu. Decyzja objęła również dwoje małoletnich dzieci skarżącej I. M. oraz A. M.

W treści skargi został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że do dnia wniesienia skargi nie miała świadomości, że skarga złożona przez jej męża O. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie zobowiązania do powrotu nie obejmuje także jej oraz ich małoletnich dzieci. Wskazała, że w ramach procedury o nadanie statusu uchodźcy byli oni objęci jednym postępowaniem.

Postanowieniem z 6 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił Skarżącej termin do wniesienia skargi, uznając wskazaną przez Skarżącą argumentację za uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył organ administracji, zarzucając Sądowi nieuzasadnione przyjęcie argumentów Skarżącej za uzasadniające przywrócenie terminu, pomimo tego, że miała ona świadomość prowadzenia wobec niej osobnego postępowania w przedmiocie zobowiązania jej do powrotu do kraju pochodzenia, odbierała pisma od organu w toku tego postępowania i odwoływała się od nich samodzielnie.

Postanowieniem z 12 lipca 2017 r. sygn. II OZ 724/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie, uznając konkluzję Sądu I instancji za przedwczesną. W uzasadnieniu wskazano, że wobec oświadczenia Skarżącej dotyczącej przekonania o objęciu jej osoby skargą wniesioną przez jej męża, należy ustalić treść tej skargi. Jeśli w wyniku tego sprawdzenia wynikłoby, że złożona została ona w imieniu obojga małżonków, wtedy brak byłoby konieczności orzekania o przywróceniu terminu.

Postanowieniem z 28 sierpnia 2017 r. WSA w Warszawie odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Stosując się do zalecenia NSA ustalono, że skarga O. M. na decyzję Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców z [...] września 201 r. nr [...], która została zarejestrowana pod sygnaturą IV SA/Wa 3036/16, nie obejmowała swoją treścią Skarżącej. Wobec powyższego, za nieuzasadnione uznano przekonanie Skarżącej, że skarga wniesiona przez jej męża obejmowała również ją. Jednocześnie brak było innych przesłanek świadczących o braku winy Cudzoziemki w uchybieniu terminu.

Postanowienie nie zostało zaskarżone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

W niniejszej sprawie termin ten został przez skarżącą przekroczony, albowiem wniosła on skargę 23 grudnia 2016 r., podczas gdy decyzja została jej skutecznie doręczona 6 października 2016 r., a zatem termin do wniesienia skargi upływał 7 listopada 2016 r. Wobec powyższego uchybienia terminowi oraz wcześniejszej odmowy jego przywrócenia, zaistniały przesłanki wskazane w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zobowiązujące sąd do odrzucenia skargi złożonej po upływie terminu do jej wniesienia.

Mając na względzie opisane wyżej okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę należało odrzucić