Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1517/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Inne
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 53a ust. 2, art. 61 par. 3, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 264 poz 1573
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
article: art. 7, art. 8, art. 9, art. 41 par. 2, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącego M. K. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Prezes Urzędu do Spraw Cudzoziemców, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2013 r. o odmowie p. M. W. K. – obywatelowi B. - udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Uzasadniając decyzje organ przywołał następujące okoliczności sprawy:

- [...] października 2012 r. Cudzoziemiec (reprezentowany przez Pełnomocnika) wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na wykonywanie pracy; w trakcie postępowania, wniósł o zmianę podstawy rozpatrywania sprawy na art. 53a ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.),

- art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach stanowi: zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, jeżeli:

1) przepisy prawa polskiego wymagają od cudzoziemca osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej;

2) wyjątkowa sytuacja osobista wymaga obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3) wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej;

4) organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania handlu ludźmi stwierdza, że cudzoziemiec jest prawdopodobnie ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu decyzji ramowej Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi (Dz. Urz. WE L 203 z 01.08.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 6, str. 52),

- w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą powyższe przesłanki, w szczególności wskazana w pkt. 2,

- Cudzoziemiec przebywał ostatnio legalnie w Polsce na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego przez Wojewodę [...] decyzją z [...] maja.2011 r. z terminem ważności od [...] stycznia 2011 r. do [...] listopada 2012 r. z uwagi na wykonywania przez niego pracy w ramach firmy W. M. B. z siedzibą w K. (na podstawie stosownego zezwolenia na pracę),

- [...] stycznia 2012 r. Wojewoda [...] uchylił zezwolenie na pracę cudzoziemca z uwagi na fakt, że [...] grudnia 2011 r. wypowiedział umowę o pracę, a [...] maja 2012 r. organ wszczął z urzędu postępowanie o cofnięcie Cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; zawiadomienie w powyższej sprawie zostało wysłane na adres podany przez Cudzoziemca w trakcie toczącego się postępowania o udzielenie zezwolenia (ul. [...] w K.), jednak korespondencja nie została odebrana i placówka pocztowa dokonała zwrotu przesyłki; w związku z tym Wojewoda [...] wystąpił do Sądu Rejonowego w P. o ustanowienie kuratora do doręczeń, którym został pracownik [...] Urzędu Wojewódzkiego w R.; decyzją z [...] października 2012 r. Wojewoda [...] orzekł o cofnięciu Cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony,

- Cudzoziemiec, w trakcie postępowania o udzielenie zezwolenia, toczącego się przed Wojewodą [...], został poinformowany o obowiązku zawiadomienia organów administracji o każdej zmianie adresu pobytu oraz, że w razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny; pouczenie to zostało zawarte w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania (z [...] kwietnia 2011 r.), a ponadto wnioskodawca podpisał stosowne pouczenie w dniu złożenia poprzedniego wniosku – [...] kwietnia 2011 r.,

- w trakcie postępowania wszczętego obecnym wnioskiem, Cudzoziemiec podał adres zamieszkania przy Al. [...] w W., a powoływał się na wykonywanie pracy w ramach "S." w W., na podstawie zezwolenia na pracę z terminem ważności do [...] września 2013 r.; wniosek o udzielenie niniejszego zezwolenia został złożony [...] października 2012 r., a zatem w trakcie nielegalnego pobytu cudzoziemca w Polsce,

- [...] grudnia 2012 r. Cudzoziemiec został przesłuchany do protokołu i zeznał m.in., że nie wiedział o cofnięciu mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i stwierdził, że nie wiedział o obowiązku poinformowania organów administracji o zmianie adresu zamieszkania i konieczności wymiany karty pobytu a [...] grudnia 2012 r. wniósł o zmianę podstawy prawnej rozpatrywania sprawy na art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach; Pełnomocnik cudzoziemca wyjaśnił, że Cudzoziemiec miał przerwę w zatrudnieniu i dopiero w sierpniu 2012 roku uzyskał aktualne zezwolenie na pracę, a uzyskanie wnioskowanego zezwolenia umożliwi mu wyjazd z Polski i uzyskanie wizy wjazdowej; nieznajomość przepisów nie powinna stanowić przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt,

- wobec Cudzoziemca nie zachodzą okoliczności o charakterze szczególnym, które mogłyby uzasadniać udzielenie mu wnioskowanego zezwolenia; został on pouczony o obowiązku poinformowania organów administracji o zmianie adresu, lecz pomimo tego, nie uczynił temu zadość; konsekwencją powyższej okoliczności był brak możliwości faktycznego doręczenia mu decyzji o cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; nie zmienia to jednak faktu, że pobyt cudzoziemca w Polsce, w dniu złożenia niniejszego wniosku, był nielegalny, a winę za taki stan rzeczy ponosi on sam; potwierdzają to wyjaśnienia pełnomocnika cudzoziemca, który stwierdził, że wnioskodawca nie przywiązywał należytej wagi do treści podpisywanych dokumentów; nieznajomość przepisów nie może zwalniać jednak z poniesienia konsekwencji wynikających z ich naruszenia; Cudzoziemiec sam zrezygnował z pracy w K. w grudniu 2011 roku i przyjechał do W., przebywając na podstawie karty pobytu wydanej mu przez Wojewodę [...] z uwagi na wykonywanie pracy; natomiast kolejną pracę podjął dopiero we wrześniu 2012 roku, a zatem wykorzystywał posiadane zezwolenie w celu innym niż uprzednio deklarował; trudno dać wiarę, jakoby Cudzoziemiec nie miał świadomości naruszenia przepisów; niemniej, w sprawie istotny jest fakt, że powołuje się on obecnie na zamiar wykonywania pracy i niniejsze zezwolenie chciałby uzyskać w celu uniknięcia negatywnych konsekwencji z tytułu nielegalnego pobytu, który - wbrew stwierdzeniu pełnomocnika - wyniknął z jego winy; powyższe okoliczności nie stanowią wyjątkowej sytuacji osobistej, o której mowa w art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach; za wyjątkową sytuację osobistą, wymagającą obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, należy uznać taką, która pojawiła się nagle, była niezależna od niego, uniemożliwiała jego wyjazd z Polski w okresie ważności posiadanego zezwolenia; okoliczności wskazane przez Cudzoziemca mogłyby zostać uwzględnione w trakcie postępowania o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w zwykłym trybie administracyjnym, natomiast w niniejszym postępowaniu nie stanowią potwierdzenia jego szczególnej sytuacji, wymagającej obecności w Polsce,

- odnosząc się do treści odwołania podkreślono, że na podstawie art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach organ administracji publicznej orzeka na zasadzie uznania administracyjnego, co wynika z użycia w tym przepisie słowa: "można"; wymaga to od organu respektowania postanowień art. 7 K.p.a. i pozytywnego załatwienia sprawy dla strony, jeżeli nie sprzeciwiają się temu konkretne racje interesu społecznego; po analizie stanu faktycznego - zgodnie z art. 7 K.p.a. nakładającym na organ administracji publicznej obowiązek respektowania przy rozstrzyganiu sprawy słusznego interesu strony aż do jego kolizji z interesem społecznym - stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie interes społeczny w pełni uzasadnia odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji.

W skardze zarzucono naruszanie przepisów postępowania:

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. - zasady prawdy materialnej w postępowaniu administracyjnym, obligującej organ rozpoznający sprawę do wyczerpującej analizy jej stanu faktycznego, następnie dokonania subsumpcji tak ustalonych okoliczności z materiałem normatywnym, wreszcie podjęcia adekwatnego rozstrzygnięcia administracyjnego,

- art. 80 K.p.a. - zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez przekroczenie jej dopuszczalnych granic przy ocenie okoliczności sprawy związanych z podstawą pobytową Cudzoziemca w Polsce w dacie składania wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

- art. 8 w zw. z art. 11 K.p.a. - zasady ochrony zaufania strony postępowania do organu rozpoznającego jej sprawę, której urzeczywistnieniu służy m.in. obowiązek wyjaśniania przesłanek, ukierunkowujących załatwienie sprawy administracyjnej w określony sposób, poprzez dopuszczenia do wskazanych powyżej uchybień procesowych

a także (z ostrożności procesowej) naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez niezidentyfikowanie istnienia na gruncie przedmiotowej sprawy okoliczności odpowiadających materialnoprawnym przesłankom do udzielenia wnioskowanego zezwolenia na zamieszkanie.

Wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadniając skargę wskazano, że organ administracji mylnie ocenił, jakoby w dniu składnia wniosku, inicjującego niniejsze postępowanie, Cudzoziemiec przebywał w Polsce nielegalnie. Nie wyekspirował, bowiem do tego czasu termin złożenia odwołania od decyzji z 5 października 2012 r.. W tej sytuacji, wobec treści art. 61 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, pobytu wnioskodawcy nie można uznać za nielegalny. Organy administracji wprowadziły Cudzoziemca w błąd, informując go o jego statusie pobytu w Polsce, co prowadziło do zmiany treści wniosku – jego oparcie o treść art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Z ostrożności procesowej wskazano, że nawet gdyby pobyt Cudzoziemca był nielegalny, zachodziły zdaniem skarżącego przesłanki do wydania zezwolenia, w myśl art. 53a ust. 2 pkt 2.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Nie podzielił argumentacji Skarżącego, jakoby jego pobyt w dniu składania wniosku był legalny, przyznając jednocześnie, że decyzja o cofnięciu zezwolenia stała się ostateczna z dniem 20 października 2012 r., a więc po złożeniu nowego wniosku. Organ wskazał:

- zgodnie z prezentowanym, w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem "wydanie aktu administracyjnego, zaopatrzonego we wszystkie niezbędne składniki formalne powoduje, że zostaje w ten sposób załatwiona sprawa administracyjna. Od tego momentu decyzja rozpoczyna swój byt prawny, a doręczenie oznacza zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia. Decyzja wywołuje skutki z datą jej wydania, jeśli została ona doręczona" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 81/09, opubl. LEX nr 595550); w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się nawet, że cofnięcie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wywołuje skutek od dnia wydania decyzji orzekającej o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (ex tunc), nie zaś od dnia wydania decyzji orzekającej o cofnięciu (ex nunc) – tak wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 maja 2006 r. (sygn. akt V SA/Wa 385/06, opubl. LEX nr 283291); akurat w przypadku Skarżącego teza tego orzeczenia nie byłaby słuszna, z uwagi na zastosowane w obu sprawach przesłanki cofnięcia zezwolenia; w sprawie, której dotyczył wyrok, był to art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, podczas gdy obecnie zastosowano art. 58 ust 1 pkt 1 ustawy i ta równica ma zasadnicze znaczenie; niezależnie od powyższych wątpliwości, mając na uwadze powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało przyjąć, że decyzja Wojewody [...] o cofnięciu zezwolenia, na skutek nie wniesienia odwołania, wywoływała skutki z datą jej wydania,

- w związku z tym organy administracji, oceniając dopuszczalność zastosowania art. 61 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, uwzględniły fakt, że od dnia 5 października 2012 r. Skarżący nie posiada już zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; w tym stanie rzeczy w decyzjach organów obu instancji przyjęto, że Skarżący przebywa w Polsce nielegalnie,

- przeciwko argumentacji Skarżącego przemawia charakter normy art. 61 ustawy o cudzoziemcach; celem rozwiązania przyjętego w art. 61 ust. 1 i ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, jest skłonienie cudzoziemców, aby występowali z wnioskami o wydanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ze stosownym wyprzedzeniem tzn. w czasie umożliwiającym wydanie decyzji w sprawie o udzielenie zezwolenia przed upływem dotychczasowego tytułu pobytowego (zezwolenia, wizy); w przypadku, jeżeli decyzja nie mogła zostać wydana przed upływem ważności np.: poprzednio posiadanego zezwolenia, na mocy art. 61 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach pobyt cudzoziemca "uważa się za legalny" do czasu wydania decyzji ostatecznej w sprawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; przed upływem ważności zezwolenia pobyt ten jest legalny a jego podstawę stanowi decyzja o udzieleniu zezwolenia, dalszy pobyt na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach stanowi niejako kontynuację posiadanego uprzednio zezwolenia; w sytuacji takiej jak w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, wniosek o wydanie kolejnego zezwolenia Skarżący złożył już po wydaniu decyzji o cofnięciu zezwolenia dotychczas posiadanego, jak również po doręczeniu tej decyzji; proste zastosowanie w takim stanie rzeczy art. 61 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach z uwagi na fakt, że decyzja stała się ostateczna dopiero 20 października 2012 r.. wydaje się nie do pogodzenia ze wskazanym celem regulacji,

- podobny do omawianego problem wystąpił w sprawie, która była już przedmiotem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie; wyrokiem z 25 stycznia 2012 r. (sygn. akt V SA/Wa 2103/11) oddalono skargę w sprawie, w której zastosowano m.in. art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach w podobnym stanie faktycznym; orzeczenie to nie zawiera niestety uzasadnienia toteż nie jest jasne, czy Sąd podzielił całą argumentację organu odwoławczego - także w odniesieniu do art. 61 ust. 1 i 3 w zw. z art. 58 ustawy o cudzoziemcach.

Biorąc pod uwagę powyższe, w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 61 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach a zatem w dacie wydania zaskarżonej decyzji pobyt Skarżącego był nielegalny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd uwzględnił skargę albowiem zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ uznał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o zezwoleniu na pobyt, w myśl art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Rozstrzygnięcie takie byłoby trafne jednak z innych przyczyn niż wskazane w uzasadnieniu decyzji.

W sprawie nie są sporne jej kluczowe uwarunkowania faktyczne – kiedy złożono i zmodyfikowano wniosek, jakie decyzje, w jakich datach były wydawane – jak i prawne - kiedy decyzja o cofnięciu zezwolenia stała się prawomocna. Ponowne przytaczanie uwarunkowań w tym zakresie byłoby zbędne, z uwagi na ich uprzednie wskazanie, przy okazji zreferowania stanowiska organu administracji.

Wobec tych uwarunkowań trafne są wywody skargi, gdzie wskazuje się, że - na dzień składnia wniosku inicjującego postępowanie zakończone wydaniem skarżonego aktu - pobyt Cudzoziemca nie był nielegalny. Sytuacja taka miałaby miejsce pod warunkiem, że decyzja o cofnięciu zezwolenia z [...] października 2012 r. podlegałaby wykonaniu na dzień 11 października 2012 r., w rozumieniu art. 130 § 1 K.p.a. Skoro jednak, w myśl wskazanej normy Kodeksu, nie podlega ona wykonaniu, nie można orzeczeniu przypisać skutku prawnego w postaci możliwości kwalifikacji pobytu cudzoziemca, jako nielegalny w myśl art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach do czasu, gdy decyzja stanie się ostateczne. Trafnie z kolei zauważa organ administracji, w odpowiedzi na skargę, że wydanej decyzji o cofnięciu zezwolenia na pobyt nie można przypisać w danym przypadku skutków wstecznych, przy czym zastrzeżenie to odnieść wypada także do okresu od dnia jej wydania (w danym przypadku równocześnie doręczenia) do daty, gdy stała się ostateczna a więc podlegała wykonaniu.

W tej sytuacji w sprawie znajdowała zastosowanie norma art. 61 § 3 ustawy o cudzoziemcach. Nie zachodziły żadna okoliczności wyłączające tę zasadę. W szczególności nie można uznać aby Cudzoziemiec uchybił terminowi do złożenia wniosku o zezwolenie, bowiem ustawa o cudzoziemcach w takim przypadku owego terminu nie zakreśla. Do przedmiotowego przypadku nie będzie miał zastosowania art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Nie wyniku z niego expreessis verbis, aby powinności z niego wynikające, co do terminu składania wniosku, dotyczyły przedmiotowego przypadku - gdy zezwolenie zostało cofnięte. Powiązanie przez prawodawcę terminu złożenia wniosku z datą ważności uprzedniego zezwolenia wyklucza uznanie, jakoby chodziło tu także o przypadek cofnięcia zezwolenia. W tego rodzaju sytuacji strona bowiem, co do zasady, nie jest w stanie przewidzieć, kiedy zostanie wydana decyzja o cofnięciu zezwolenia oraz, od którego dnia wywrze ona skutki prawne (a więc niejako upłynie termin ważności cofniętego zezwolenia). Jednocześnie, w porządku prawnym brak jest normy, z której wynikałoby. że uzyskanie nowego zezwolenia jest niemożliwe w przypadku cofnięcia uprzedniego. Mogłoby to być jedyne racjonalne uzasadnienie odstąpienia przez prawodawcę od jednoznacznego wymienienia sytuacji cofnięcia zezwolenia przy zakreśleniu końcowego terminu przekładnia wniosku. Aplikowanie o nowe zezwolenie, wobec cofnięcia poprzedniego, mogłoby mieć wówczas jedynie charakter incydentalny.

Wobec wskazanych uwarunkowań, w ocenie Sądu, nie byłaby dopuszczalna rozszerzająca wykładnia treści art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, gdyż prowadziłoby to do poszerzenia zakresu obowiązków ingerujących bezpośrednio w sferę praw obywatelskich. Nie może mieć znaczenia okoliczność, że chodzi tu o ochronę praw obcokrajowca nie zaś obywatela polski. O ile znacznie przepisu nie jest jednoznaczne nie można go wykładać w kierunku prowadzącym do poszerzenia zakresu obowiązków stron. Jeżeli przesłanką orzekania przez Sąd w przytoczonej przez organ w odpowiedzi na skargę sprawie była odmienna ocena stanu prawnego (jak wskazano orzeczenie nie zawiera uzasadnienia), należy stwierdzić, że podglądu takiego Sąd, w obecnym składzie, nie podziela. Sytuacja taka jest dopuszczalna, albowiem polski porządek prawny nie jest oparty na zasadzie precedensu.

Wobec powyższego, w rozpoznawanej sprawie art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach nie powinien znaleźć zastosowania. Gdyby wnioskodawca w istocie ubiegał się o wydanie orzeczenia w tym trybie, wiedząc, że przebywa na terenie Polski legalnie, zasadna mogłaby być odmowa wydania zezwolenia, z przywołaniem wskazanej podstawy prawnej.

W sprawach dotyczących uzyskiwania zezwoleń na pobyt przez cudzoziemców przyjmuje się w praktyce orzeczniczej, że to zainteresowany zakreśla we wniosku, które podstawy mają być rozważane, jako przesłanka legalizacji pobytu. Jednakże w rozpoznawanej sprawie przyczyną sformułowania żądania, z przywołaniem konkretnej podstawy (a konkretnie - modyfikacji uprzedniego), było mylne poinformowanie strony przez organ, że jej pobyt jest nielegalny. Miało to miejsce na etapie przesłuchania (18 grudnia 2012 r.), gdy w istocie, wobec złożenia wniosku przed uprawomocnieniem się decyzji o cofnięciu zezwoleniu, do Cudzoziemca zastosowanie znajdowała reguła art. 61 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach. Mylna informacja, w której następstwie zmodyfikowano wniosek, stanowi o naruszaniu art. 8 i 9 K.p.a. i w danym przypadku uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Dostrzec można bowiem bezpośrednie powiązanie czasowe pomiędzy odnotowanym w protokole z przesłuchania Cudzoziemca przekazaniem informacji ([...] grudnia 2012 r.) a modyfikacją wniosku ([...] grudnia 2012 r.). Jednoczenie organ, do którego trafia wniosek o zalegalizowanie pobytu określanego przez Cudzoziemca mianem nielegalnego, gdy ustali, że przypadek tego rodzaju nie ma miejsca powinien powiadomić stronę o tym fakcie przed orzeczeniem w sprawie, co w rozpoznawanym przypadku z przyczyn oczywistych nie miało miejsce.

Wobec wskazanych okoliczności należy stwierdzić, że w sprawie nie wyjaśniono też prawidłowo, czy intencją cudzoziemca było w istocie rozważenie jego wniosku w granicach zakreślonych w art. 53a ust. 2 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, w sytuacji, gdy przebywa on legalnie (uchybienie treści art. 7. 77 §. 1 i 80 K.p.a.). Jak wynika z treści skargi Cudzoziemiec, dostrzegłszy błąd co do określenia jego statusu, wyraża wolę aby sprawa była załatwiona przez legalizację pobytu w zwykłym trybie, nie zaś z art. 53a ust. 2. Wskazane uchybie mogło mieć więc istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, uchylenie zaskarżonej decyzji było niezbędne, pomimo, że - jak wskazano - rozstrzygnięcie z przywołaniem stosownej podstawy prawnej można by zakwalifikować w stosunku do Cudzoziemca, jako trafne. Konkluzję o konieczności wyeliminowania z obrotu przedmiotowego aktu potwierdza wzgląd na uwarunkowania formalne sprawy, w szczególności wpływ treści orzeczenia Sądu na ukształtowanie się sytuacji formalnej skarżącego. W razie oddalenia skargi na orzeczenie (ze wskazaniem, że jest ono trafne, lecz wadliwie uzasadnione) sprawa wniosku z 11 października 2012 r. zostałaby prawomocnie zakończona. Cudzoziemiec mógłby jedynie ponownie aplikować o wydanie zezwolenia a więc, o ile nie opuścił Polski jego pobyt należałoby ocenić, jako obecnie nielegalny. Natomiast wobec uchylenia skarżonego orzeczenia, sytuację cudzoziemca będzie kształtować zasada wynikająca z art. 61 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach.

Mając na uwadze przywołane okoliczności, bezzasadne byłoby zajmowanie przez Sąd stanowiska w kwestii, czy gdyby pobyt cudzoziemca był nielegalny, zachodziłyby przesłanki do jego legalizacji w myśl art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach (patrz zarzuty skargi w tym zakresie). Godzi się jedynie odnotować, co nie musiałoby mieć przesądzającego znaczenia dla rozstrzygnięcia w tej kwestii, że mylnie organ administracji wywodził, jakoby Cudzoziemiec został powiadomiony o generalnym obowiązku informowania o zmianie adresu w czasie przebywania w Polsce poprzez pouczenia na etapie składania pierwotnego wniosku o zezwolenie. Z ich treści (podpisane oświadczenie i informacja o wszczęciu postępowania) jak i przepisu, stanowiącego podstawę ich sformułowania (art. 41 § 2 K.p.a.), wynika w istocie obowiązek informowania organu o zmianie adresu. Obejmuje on jednak wyłącznie okres trwania konkretnego postępowania administracyjnego, które to kończy się wydaniem ostatecznej decyzji (w danym przypadku zezwolenia z [...] maja.2011 r.).

Mając na uwadze, że analogiczną wadliwością są dotknięte orzeczenia organów obu instancji, Sąd uchylił również decyzję z [...] stycznia 2013 r.

Sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, pomimo że materialnie rozstrzygnięcie stanowi o odmowie przyznania uprawnienia, mając na uwadze znacznie, jakie przypisał prawodawca skutkom toczenia się postępowania w przedmiocie wydania zezwolenia, w myśl art. 61 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 135, 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd orzekł, jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Zwrot kosztów postępowania, w pkt 3 sentencji wyroku, zasądzono na podstawie art. 200 ustawy uwzględniając wysokość uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi.

Orzekając ponownie w sprawie organy uwzględnią ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego wyroku.