Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1503/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 r. sprawy ze skargi J. R., Czechy na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2004r. nałożono na J. R. karę pieniężną w wysokości 3250 (trzech tysięcy dwustu pięćdziesięciu) złotych.

Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło nie okazanie w dniu [...] października 2004 r. przez prowadzącego pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...] podczas kontroli, przeprowadzonej na drodze krajowej nr [...], karty opłaty drogowej i nie okazania wykresówki oraz okazanie wykresówki nie zawierającej odpowiednich wpisów.

Pełnomocnik strony odwołał się jedynie od kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych i wnosił o uchylenie decyzji w zakresie tej kary ze względu na trudności w nabyciu karty opłaty drogowej przez stronę.

Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję zakresie kwestionowanej przez stronę kary pieniężnej w wysokości 3000 zł. W uzasadnieniu podał między innymi, że:

Kontrolowany w dniu [...] października 2004 r. pojazd marki [...]

o nr rejestracyjnym [...] służył odwołującemu się do wykonywania transportu drogowego- międzynarodowego transportu drogowego rzeczy. Pojazd w/w tuż przed kontrolą poruszał się po drodze krajowej nr [...].

Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne obowiązani są uiszczać opłaty za przejazd po drogach krajowych. Następuje to poprzez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu (§ 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych).

Stosownie do art. 87 ust. 1 cytowanej ustawy, podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie, między innymi dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z tych dróg.

Zgodnie z art. 92 ust. i ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki

lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w

wysokości od 50 złotych do 15 000 zł.

Według lp. 1.4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych zagrożone jest sankcją w wysokości 3000 zł.

Z protokołu kontroli oraz materiału dowodowego zgromadzonego w

aktach sprawy wynika, iż kierowca nie okazał do kontroli karty opłaty

drogowej, pomimo przejazdu po drodze krajowej nr [...]. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosiła 6 ton. W toku kontroli ustalono, że pojazd marki

[...] o nr rejestracyjnym [...] służył odwołującemu się do wykonywania transportu drogowego- międzynarodowego transportu drogowego rzeczy.

W związku z powyższym Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. zważył, iż przedsiębiorca naruszył obowiązki wynikające z ustawy

o transporcie drogowym, gdyż nie uiścił opłaty za przejazd po drogach

krajowych.

Argumenty podnoszone przez stronę nie mogą zostać

uwzględnione, gdyż ustawa o transporcie drogowym nie wyłącza odpowiedzialności przedsiębiorcy w przypadku trudności w nabyciu karty

opłaty. Ponadto należy zważyć, iż to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek

takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa, aby przed przejazdem po

drodze krajowej nabyć stosowna kartę. W związku z oczywistością

naruszenia, należy utrzymać w mocy nałożoną przez organ I instancji karę

3000 złotych.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego wniósł J. R., zwany dalej skarżącym. W skardze

domagała się uchylenia decyzji GITD z dnia [...] maja 2005 roku nr

[...], jako niezgodnej z prawem, zarzucając jej błędne

ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie prawa materialnego w

szczególności art. 2, art. 92 ust. 1 i art. 92 ust. 4 art. 87 ustawy z dnia 6

września 2001 roku o transporcie drogowym oraz art. 107 § 3 kpa. Ponadto

domagał się orzeczenie o zwrocie na rzecz skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł. W uzasadnieniu podał między innymi, że:

W skarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego

utrzymuje decyzję organu I instancji, obciążającą skarżącego karą pieniężną

w wysokości 3.000 zł. W uzasadnieniu nie została podniesiona okoliczność niemożności nabycia przez skarżącego karty opłaty drogowej.

Kierujący pojazdem nie posiadał możliwości zakupu karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, i z tych względów nie dysponował dowodem poniesienia opłaty w tym zakresie. Pracownik skarżącego przekroczył granicę Polski w dniu [...] października 2004 roku w miejscowości G., gdzie zakup dowodu poniesienia opłaty drogowej nie jest możliwy. Kierowca skarżącego ustalił również, że w miejscowości G. obowiązuje zakaz poruszania się pojazdami, których dopuszczalna masa całkowita przekracza 3,5 tony (pojazd skarżącego posiadał wyższą masę całkowitą). Wobec zaistniałej sytuacji kierowca skarżącego zdecydował się na zakup dowodu poniesienia opłaty w pierwszej większej miejscowości, którą był O., jednak przed tą miejscowością został zatrzymany do kontroli. Okoliczności związane z trudnościami poniesienia opłat za przejazd drogami krajowymi w październiku 2004 roku, winny być znane kontrolującemu z urzędu.

Oczywistym jest, iż skarżący nie jest w posiadaniu dowodów na okoliczność braku możliwości zakupu karty, bowiem żaden punkt sprzedaży nie jest w stanie takich dowodów wydać.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju

sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar

sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy

czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest

pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem

materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów

słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej

sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz

powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.

prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2001, Nr 125,

poz. 1371, z póź. zm). Zgodnie z przepisem art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po

drogach krajowych.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 cytowanej ustawy kierowca jest zobowiązany

do tego, aby mieć przy sobie w chwili przejazdu dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg krajowych.

Przepis art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi "Kto

wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów:

1). ustawy z dnia 28 października 2002r. o przewozie drogowym

towarów niebezpiecznych (Dz. U. 199, poz. 1671),

2). ustawy z dnia 24 sierpnia 200lr. o czasie pracy kierowców (Dz. U.

Nr 123. poz. 1354 oraz z 2002r. Nr 155, poz. 1286),

3). ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz.

628, z 2002r. Nr 41, poz. 365, Nr 113, poz. 984 i Nr 199, poz. 1671

oraz z 2003r. Nr 7, poz. 78),

4). ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z

2003r. Nr 106, poz. 1002).

5). ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w

zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu

pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów.

6). wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Ust. 4 powyższego przepisu stanowi, że wykaz naruszeń obowiązków

lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy.

Zgodnie z lp. zał. 1.4.1 wykonywanie transportu drogowego lub

przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych podlega karze pieniężnej w wysokości 3000 zł. Kara w wysokości

3000 zł została wprowadzona ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie

ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z

2003r. Nr 149 poz. 1452) w miejsce poprzednio obowiązującej kary w

wysokości 4000 zł.

W niniejszej sprawie karta opłaty drogowej nie została nabyta przez przedsiębiorcę. Przedsiębiorca - skarżący powołuje się na fakt niemożności

nabycia karty opłaty drogowej, który to fakt w jego ocenie uzasadnia - usprawiedliwia brak karty. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił

tego stanowiska. W ocenie Sądu wyjaśnienia skarżącego nie mają znaczenia

dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek takiego zorganizowania pracy, aby opłata za przejazd po drodze krajowej była uiszczona zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Odnosząc się do zarzutów skargi a mianowicie naruszenia art. 107§3

k.p.a. w niniejszej sprawie to Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył

się powyższych naruszeń, gdyż zaskarżona decyzja została uzasadniona w

sposób prawidłowy i oparta na obowiązujących w chwili jej wydania

przepisach prawa.

Biorąc powyższe po rozwagę na zasadzie art. 151 prawa o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak na wstępie.