Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 647/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2008-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14a
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art.24 ust.1ust.2a
journal: Dz.U. 2005 nr 249 poz 2104
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych
article: art.4 ust. 1 pkt.4
journal: Dz.U. 2003 nr 203 poz 1966
law: Ustawa z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski Sędziowie Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.) Protokolant Anna Fic po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 13 marca 2008 r. sprawy ze skargi Zarządu Budynków Komunalnych na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej , po rozpatrzeniu zażalenia Zarządu Budynków Komunalnych, odmówił zmiany zaskarżonego postanowienia Naczelnika "[...]" Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego w sprawie ujmowania przychodów i kosztów ich uzyskania , wynikających z prowadzonej działalności w zakresie administrowania i zarządzania nieruchomościami stanowiącymi zasób Gminy Miasta E., przy wyliczeniu zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych oraz w zeznaniu rocznym CIT-8 za 2007 rok i latach następnych, uznając stanowisko ZBK za nieprawidłowe.

Z materiału zebranego w sprawie wynika, co następuje:

Zarząd Budynków Komunalnych (dalej: ZBK) korzystając z uprawnień zawartych w art. 14 a Ordynacji podatkowej, pismem z dnia 27 kwietnia 2007r. wystąpił do Naczelnika "[...]" Urzędu Skarbowego z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do sprawie, w której nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Zarząd Budynków Komunalnych jest jednostką organizacyjną Gminy Miasto, nie posiadającej osobowości prawnej zakładem budżetowym. Zadaniem ZBK jest gospodarowanie oddanym mu w zarządzanie i administrowanie zasobem gminnym.

Przedmiotem wniosku było pytanie, czy Zarząd Budynków Komunalnych przy wyliczaniu zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych oraz w zeznaniu podatkowym CIT-8 za rok 2007 i w latach następnych, powinien ujmować przychody i koszty ich uzyskania związane z administrowaniem i zarządzaniem składników majątkowych Gminy Miasta E..

Postanowieniem z dnia "[...]", Naczelnik "[...]" Urzędu Skarbowego uznał za nieprawidłowe stanowisko Zarządu Budynków Komunalnych, przedstawione we wniosku z dnia 27 kwietnia 2007r. w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w sprawie ujmowania przychodów i kosztów ich uzyskania, wynikających z prowadzonej działalności w zakresie administrowania i zarządzania nieruchomościami stanowiącymi zasób Gminy Miasta E., przy wyliczeniu zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych oraz w zeznaniu rocznym CIT-8 za rok 2007 i w latach następnych.

Organ I instancji stwierdził, iż zgodnie z przepisem art. 24 ust. 2a stawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 249, poz. 2104 z późn.zm.), zakład budżetowy prowadzący działalność w zakresie administrowania i zarządzania nieruchomościami, obejmującą najem lub dzierżawę składników majątkowych Skarbu Państwa, do przychodów własnych zalicza przychody z tytułu świadczonych usług związanych z tą działalnością.

Na postanowienie organu I instancji, Zarząd Budynków Komunalnych złożył zażalenie z dnia "[...]"., w którym nie zgodził się z wydaną przez ten organ interpretacją przepisów prawa.

ZBK zarzucił, iż organ pierwszej instancji nie uwzględnił przepisów art. 24 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. Nr 203, z. 1966 z późn. zm.), a także § 46 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 czerwca 06r. w sprawie gospodarki finansowej jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych oraz trybu postępowania przy przekształcaniu w inną formę organizacyjno-prawną (Dz.U. Nr 116, poz. 783), a swoje stanowisko oparł na wybranych zapisach z powiązania ich treści z ww. przepisami.

Strona stwierdziła, iż podane przez ten organ zapisy art. 24 ust. 2a ustawy o finansach publicznych i § 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie gospodarki finansowej jednostek budżetowych, zakładów budżetowych (...) stanowią, iż wpływy związane ze świadczonymi przez zakład budżetowy usługami administrowania i zarządzania nieruchomościami w zakresie najmu i dzierżawy składników majątkowych jednostek samorządu terytorialnego mogą być przychodami zakładu budżetowego. W ocenie żalącego, ZBK nie świadczy usług, ponieważ nie otrzymuje wynagrodzenia administrowanie i zarządzanie mieniem Gminy Miasto E., a wykonuje na podstawie statutu uchwalonego przez Radę Miejską w E. z dnia "[...]", zadania własne Gminy, w zakresie gospodarowania w imieniu Gminy wydzieloną częścią gminnego obu nieruchomości.

Zdaniem ZBK, ustawodawca rozgraniczył wpływy uzyskiwane ze świadczonych usług, na które powoływał się organ podatkowy, których ZBK nie otrzymuje, od wpływów z tytułu dochodów z najmu i dzierżawy, otrzymywanych przez ZBK, określając w § 46 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie gospodarki finansowej jednostek budżetowych..., że stanowią one dochód jednostki samorządu terytorialnego, tj. Gminy Miasto E.

Żalący jako kolejny zarzut zgłosił, że nieuwzględnienie przy wydawaniu postanowienia wyroku NSA z dnia 14.05.1998r., w którym wskazano, iż pieniędzmi lub wartościami pieniężnymi w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych, są tylko takie wartości, którymi podatnik może rozporządzać jak własnymi.

ZBK w E. stwierdził, że nie może rozporządzać nadwyżką wpływów nad kosztami ich uzyskania, ponieważ stanowią one dochód Gminy Miasto E. Strona na potwierdzenie swojego stanowiska, iż ZBK nie powinien przy wyliczaniu zaliczek na podatek dochodowy oraz w zeznaniu rocznym CIT-8. ujmować przychodów i kosztów ich uzyskania, związanych z administrowaniem i zarządzaniem nieruchomościami w zakresie obejmującym najem i dzierżawę składników majątkowych Gminy Miasto E., przywołała stanowisko Naczelnika "[...]" Urzędu Skarbowego, zajęte w postanowieniu z dnia "[...]", dotyczące zakładu budżetowego prowadzącego analogiczną działalność.

Dyrektor Izby Skarbowej , po rozpatrzeniu zażalenia, decyzją z dnia "[...]" odmówił zmiany zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu decyzji odwoławczej, organ II instancji podniósł, że zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych, w brzmieniu obowiązującym w 2007 roku, mają również zastosowanie do jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem spółek nie mających osobowości prawnej. Przepis art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy stanowi, że przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj źródeł został osiągnięty. Natomiast zgodnie z art.7 ust. 2 cyt. ustawy, dochodem jest nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania. Jeżeli osiągnięte w roku podatkowym koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą.

Ustawodawca przewidział zwolnienia w art. 17 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym wolne od podatku są dochody spółdzielni mieszkaniowych, wspólnot mieszkaniowych, towarzystw budownictwa społecznego oraz samorządowych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność zakresie gospodarki mieszkaniowej uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów, z wyłączeniem dochodów uzyskanych z innej działalności gospodarczej niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi.

Natomiast, na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy o finansach publicznych - zakładami

budżetowymi są takie jednostki organizacyjne sektora finansów publicznych, które:

1) odpłatnie wykonują wyodrębnione zadania;

2) pokrywają koszty swojej działalności z przychodów własnych, z zastrzeżeniem ust.4i5.

W ustępie 2 tego artykułu zapisano, iż do przychodów własnych nie zalicza się dochodów z najmu i dzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze dotyczących składników majątkowych Skarbu Państwa.

Natomiast art. 24 ust. 2a ustawy o finansach publicznych, stanowi. że zakład budżetowy prowadzący działalność w zakresie administrowania i zarządzania nieruchomościami, obejmującą najem lub dzierżawę składników majątkowych Skarbu Państwa, przychodów własnych zaliczają przychody z tytułu świadczonych usług związanych z tą działalnością.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji w prawidłowy sposób dokonał oceny zagadnienia, "czy zakład budżetowy, objęty budżetem samorządowym, powinien zaliczać do przychodów i kosztów uzyskania przychodów, odpowiednio przychody i wydatki, związane z administrowaniem i zarządzaniem nieruchomościami stanowiącymi majątek jednostki samorządu terytorialnego".

Organ II instancji rozstrzygając zgłoszony problem odwołał się do zacytowanego art. 24 ust. 2a ustawy o finansach publicznych.

Treść tego przepisu w zestawieniu z treścią art. 24 ust. 2 cyt. ustawy o finansach publicznych ,a także z art.17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, pozwoliła na wysnucie następujących wniosków:

— działalność zakładu budżetowego i uzyskiwane dochody, korzystają ze zwolnienia podatkowego, gdy realizuje on zadania w zakresie gospodarki nieruchomościami i uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi dochody, przeznacza na cele związane z utrzymaniem tych zasobów.

Dochody uzyskane z innej działalności gospodarczej niż gospodarka zasobami

mieszkaniowymi, nie korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych.

Przychody uzyskiwane przez zakład budżetowy, z tytułu najmu i dzierżawy składników majątkowych jednostki samorządu terytorialnego, są jego przychodami własnymi, a nie jednostki samorządu terytorialnego.

Powyższe stanowisko wynika z treści art. 24 ust. 2a znowelizowanej ustawy o finansach publicznych. Kluczowy dla powyższego rozstrzygnięcia przepis, dodany został na mocy art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 8 grudnia 2006r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 249, poz. 1832) i wszedł w życie od dnia 8 grudnia 2006r.

Potwierdzenie powyższego wniosku, znajduje się również w treści przepisu § 38

i następnych rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 czerwca 2006r. w sprawie gospodarki finansowej jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych oraz trybu postępowania przy przekształcaniu w inną formę organizacyjno-prawną. Przepisy § 38 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia stanowią, iż kierownicy państwowych zakładów budżetowych przekazują informacje w trybie i w terminach wynikających z przepisów, na podstawie których opracowuje się materiały do projektu ustawy budżetowej, określające przychody własne i dotacje oraz wydatki stanowiące koszty działalności, .a także pozostałe koszty nie stanowiące wydatków i innych obciążeń, zwanych dalej "wydatkami". Dysponenci części budżetowych, po uchwaleniu projektu ustawy budżetowej przez Radę Ministrów, w terminie do dnia 25 października, przekazują kierownikom podległych państwowych zakładów budżetowych, informacje o kwotach przychodów i wydatków ujętych w zestawieniu zawartym w projekcie ustawy budżetowej.

Natomiast przepisy § 39 ust.1 i 2 cyt. rozporządzenia stanowią, iż kierownicy samorządowych zakładów budżetowych sporządzają projekty planów finansowych i przekazują zarządowi jednostki samorządu terytorialnego w terminie umożliwiającym ujęcie ich planów przychodów i wydatków. obejmujących wydatki stanowiące koszty działalności, a także pozostałe koszty nie stanowiące wydatków i innych obciążeń, zwane dalej "wydatkami" w projekcie uchwały budżetowej.

Zarząd jednostki samorządu terytorialnego weryfikuje otrzymane projekty w trybie i terminie określonym w § 6 ust. 3. Zgodnie zaś z ustępem 3 § 39 cyt. rozporządzenia - projekt planu finansowego, o którym mowa w ust.1 i 2, stanowi podstawę gospodarki finansowej od dnia 1 stycznia roku budżetowego do dnia uchwalenia uchwały budżetowej.

Dodatkowo organ II instancji podkreślił, że w art. 24 ust. 3 ustawy o finansach publicznych określono, iż podstawą gospodarki finansowej zakładu budżetowego jest roczny plan finansowy obejmujący przychody, w tym dotacje z budżetu, koszty i inne obciążenia, stan środków obrotowych, stan należności i zobowiązań na początek i koniec okresu oraz rozliczenia z budżetem.

Na podstawie § 46 ust. 2 rozporządzenia w sprawie gospodarki finansowej jednostek budżetowych, zakładów budżetowych..., w dziale IV określono sposób prowadzenia gospodarki finansowej zakładów budżetowych. Zgodnie z § 46 ust. 2 tego rozporządzenia przychodami zakładu budżetowego mogą być wpływy związane ze świadczonymi przez zakład budżetowy usługami związanymi z administrowaniem, zarządzaniem nieruchomościami w zakresie obejmującym najem i dzierżawę składników majątkowych odpowiednio Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego oraz innych umów o podobnym charakterze.

W reasumpcji organ odwoławczy w nawiązaniu do przywołanych przepisów stwierdził, że wydane przez organ I instancji postanowienie w sprawie interpretacji przepisów prawa podatkowego jest prawidłowe.

Ponadto kluczowym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest przepis art. 24 ust. 2a ustawy o finansach publicznych, określający, że zakład budżetowy prowadzący działalność w zakresie administrowania i zarządzania nieruchomościami, obejmującą najem i dzierżawę składników majątkowych Skarbu Państwa, do przychodów własnych zalicza przychody z tytułu świadczonych usług związanych z tą działalnością, dlatego wpływy z tytułu najmu i dzierżawy składników majątkowych Gminy Miasta E. pomniejszone o koszty ich uzyskania, stanowią przychody Zarządu Budynków Komunalnych.

W kwestii, nieuwzględnienia postanowienia Naczelnika "[...]" Urzędu Skarbowego wydanego dla analogicznego, jak Skarżący podmiotu, organ II instancji stwierdził, iż stanowi ono rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy i wniosku innego podatnika z dnia 18.10.2006r., a więc stan faktyczny sprawy był oceniany na

podstawie przepisów obowiązujących jeszcze przed wejściem w życie art. 24 ust.2a ustawy o finansach publicznych obowiązującego od dnia 8 grudnia 2006r., dlatego nie uwzględniono treści tego pisma do rozpatrywanej.

Zarząd Budynków Komunalnych wniósł skargę na decyzję z dnia "[...]" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wnosząc o jej uchylenie.

ZBK zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 1 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 24ust. 2a ustawy o finansach publicznych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący stwierdził, iż organy podatkowe obu instancji, dokonując interpretacji przepisów prawa podatkowego, stanęły na stanowisku, że przy wyliczaniu zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych oraz w zeznaniu podatkowym CIT-8 za rok 2007 i za lata następne, ZBK powinien ujmować przychody i koszty ich uzyskania, związane z administrowaniem i zarządzaniem nieruchomościami.

Zdaniem Skarżącego dotyczy to całokształtu działalności ZBK, również w zakresie obejmującym najem i dzierżawę składników majątkowych Gminy Miasta E. przekazanych ZBK w administrowanie i zarządzanie.

Skarżący podniósł, iż Dyrektor Izby Skarbowej powyższą interpretację wydał na podstawie przepisów art. 24 ust. 1, 2a, 3 ustawy o finansach publicznych oraz art. 1 ust: 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, co spowodowało, iż organ odwoławczy uznał, że Skarżący jest podatnikiem w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Skarżący nie zgadzając się ze stanowiskiem podniósł, iż zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z I 997r. Nr 9, poz. 43 z późn. zm.), Zarząd Budynków Komunalnych jako zakład budżetowy, w imieniu Gminy Miasta E. wykonuje zadania o charakterze użyteczności publicznej, której celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności, w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Ponadto wskazuje, że na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, do przychodów własnych zakładu budżetowego nie zalicza się dochodów z najmu i dzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze, dotyczących składników majątkowych odpowiednio Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego

Skarżący pokreślił. że w myśl art. 12 ust. I ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przychodami są tylko te wartości, które powiększają aktywa majątkowe podatnika, a więc takie, którymi może on rozporządzać jak własnymi. W związku z tym, Strona zakwestionowała pogląd wyrażony przez Dyrektora Izby Skarbowej , że do ZBK ma zastosowanie art. 24 ust. 2a ustawy o finansach publicznych. Skarżący nie zgadza się, aby zgodnie z dyspozycją zawartą w tym przepisie, musiał zaliczać do przychodów własnych, przychody z tytułu najmu składników majątkowych Gminy Miasta E.. Zdaniem Strony, uznanie przychodów uzyskiwanych przez ZBK w imieniu i na rzecz Gminy Miasta przychodów., jako przychodów własnych jest w sprzeczności z art. 1 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Skarżący stoi na stanowisku, iż w myśl przepisów art. 24 ust. 2a ustawy o finansach publicznych i § 46 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie gospodarki finansowej jednostek budżetowych, zakładów budżetowych i gospodarstw pomocniczych..., wpływy ze świadczonych przez zakład budżetowy usług, związanymi z administrowaniem i zarządzaniem nieruchomościami w zakresie najmu i dzierżawy składników majątkowych jednostek samorządu terytorialnego mogą być przychodami zakładu budżetowego.

W ocenie Skarżącego, ZBK nie świadczy usług, ponieważ nie otrzymuje wynagrodzenia za administrowanie i zarządzanie mieniem Gminy Miasta E., a wykonuje zadania własne Gminy, w zakresie administrowania i gospodarowania w imieniu Gminy, wydzieloną częścią gminnego zasobu nieruchomościami na podstawie Statutu uchwalonego przez Radę Miejską w E.

Skarżący podkreślił, że ustawodawca rozgraniczył wpływy uzyskane ze świadczonych usług od wpływów z tytułu dochodów z najmu i dzierżawy, które zgodnie z § 46 ust. 1 powyżej przywołanego Rozporządzenia, są dochodem jednostki samorządu terytorialnego, tj. Gminy Miasta E.

W związku z tym. ZBK konsekwentnie stwierdza, iż mając na względzie przepisy 46 ust. 3 cyt. Rozporządzenia oraz art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, wpływy z tytułu najmu i dzierżawy składników majątkowych Gminy Miasta E., stanowią dochód Gminy Miasta E.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej, podtrzymując argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Sądy administracyjne dokonują kontroli działań administracji publicznej zgodnie z

art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej ppsa) poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Wskazać bowiem należy, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 8 stycznia 2007r. I FPS 1/07 zaakceptował tezę, że zapadła w przedmiocie interpretacji decyzja w rezultacie wniesienia zażalenia ma charakter rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego, co oznacza wyczerpanie toku instancyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli zaskarżonej decyzji oraz postępowania prowadzonego przez organy, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego koniecznością wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego.

Wydane postanowienie przez Naczelnika "[...]" Urzędu Skarbowego, z dnia z "[...]", w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji i sposobu zastosowania prawa, wydane zostało przez organ właściwy do rozpatrzenia wniosku zgodnie z art. 14a § 1 ordynacji podatkowej.

Treść interpretacji nie ograniczała się do wskazania przepisów prawa podatkowego, które odnoszą się do przedstawionego w zapytaniu stanu faktycznego, ale stosownie do art. 14a § 3 organ pierwszej instancji dokonał oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawnych.

Dyrektor Izby Skarbowej , po rozpatrzeniu zażalenia, decyzją z dnia "[...]" odmówił zmiany postanowienia organu pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 210§1 pkt6 Ordynacji podatkowej, każda decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 210§4 Ordynacji podatkowej).

Natomiast zgodnie natomiast z art. 14a§2 zdanie drugie Ordynacji podatkowej podatnik składający wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji o zakresie stosowania prawa podatkowego jest zobowiązany m.in. do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego. Udzielając pisemnej interpretacji, organ podatkowy nie ustala stanu faktycznego, lecz opiera się na stanie faktycznym przedstawionym przez składającego wniosek o udzielenie takiej interpretacji. W interesie składającego wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji jest takie przedstawienie stanu faktycznego, który najpełniej odwzorowuje zaistniały lub przyszły stan faktyczny.

W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe prawidłowo rozczytały i odzwierciedliły w wydanych rozstrzygnięciach stan faktyczny przedstawiony przez stronę.

W ocenie Sądu, w wydanej decyzji organ II instancji rozstrzygając zgłoszony problem, zasadnie odwołał się do zacytowanego art. 24 ust. 2a ustawy o finansach publicznych.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że treść tego przepisu w zestawieniu z treścią art. 24 ust. 2 cyt. ustawy o finansach publicznych ,a także z art.17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, pozwoliła na wysnucie następujących wniosków:

- działalność zakładu budżetowego i uzyskiwane dochody, korzystają ze zwolnienia podatkowego, gdy realizuje on zadania w zakresie gospodarki mieszkaniowej i uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi dochody, przeznacza na cele związane z utrzymaniem tych zasobów,

- dochody uzyskane z innej działalności gospodarczej niż gospodarka zasobami

mieszkaniowymi, nie korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych.

- przychody uzyskiwane przez zakład budżetowy, z tytułu najmu i dzierżawy składników majątkowych jednostki samorządu terytorialnego, są jego przychodami własnymi, a nie jednostki samorządu terytorialnego.

Dlatego, zdaniem Sądu, organy podatkowe obu instancji w wydanych rozstrzygnięciach prawidłowo przedstawiły mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa i własne stanowisko co do ich interpretacji, które zostało poparte stosowną argumentacją w odniesieniu do przedstawionego przez stronę stanu faktycznego.

Nie można postawić zatem zarzutu, że w zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, w niniejszej sprawie podjęto wszelkie niezbędne działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

Z tych powodów na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, oddalając skargę.