Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1548/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-07-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par.3, par.5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. F.-P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. F.-P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 1548/10

UZASADNIENIE

W dniu 29 grudnia 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga A. F.-P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów. Wśród wniosków skargi strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go faktem zachodzącego niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie skarżącej szkody.

W piśmie z dnia 6 czerwca 2011r. skarżąca dodatkowo wskazała, iż kara w wysokości 10 000 zł jest krzywdząca i niewspółmierna do naruszenia obowiązku, którego strona się dopuściła, tym bardziej, iż jest wytwórcą odpadów medycznych w ilości mniejszej niż 20 kg na rok. Podkreśliła, iż w jej ocenie przepis w oparciu, o który nałożona została tak wysoka kara jest sprzeczny z Konstytucją, nadto wydanie decyzji o nałożeniu kary winno zostać poprzedzone wezwaniem posiadacza odpadów do wykonania obowiązku zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach. Skarżąca dodała, iż prowadzi gabinet stomatologiczny w mieście liczącym 50 tys. mieszkańców, na niewielkim osiedlu gdzie znajdują się 4 inne gabinety stomatologiczne i zapłacenie tak wysokiej kary zaburzyłoby harmonogram regularnego przyjmowania pacjentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do przepisu art. 61 §1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, natomiast po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z powyższego unormowania wywieść należy, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, a zatem sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przy czym obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z powołanego przepisu spoczywa na wnioskodawcy, jednocześnie przepis zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia.

Reasumując powyższe, ciężar uprawdopodobnienia przesłanek, od których uzależnione zostało orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie, która ze swych twierdzeń wywodzi określone skutki prawne. Należy jednak pamiętać, że rozpoznając taki wniosek Sąd bierze pod rozwagę również te okoliczności, które nie zostały powołane przez stronę skarżącą. Uzasadniając rozważany wniosek strona skarżąca wskazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji uzasadnia faktem niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody, gdyż uiszczenie kary odbije się negatywnie na pacjentach, zaburzy harmonogram ich regularnych przyjęć. Nadto przy tak niewielkiej placówce uiszczenia kary w wysokości 10 000 zł spowoduje utratę płynności finansowej prowadzonej działalności. Skarżąca wskazywała również na niekonstytucyjność przepisy stanowiącego podstawę nałożonej kary.

W ocenie Sądu, mając na uwadze całą argumentację skarżącej, która zasługuje na uwzględnienie nie sposób pominąć, że podstawą wymierzenia tej kary pieniężnej jest m.in. przepis art. 79 c ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach, który w ocenie Sądu jest sprzeczny z Konstytucją RP. Przewidując karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za nieterminowe złożenie sprawozdania określa ją bowiem w tej samej wysokości, co kary za zachowania o znacznie większym stopniu nieakceptowalności, jak np. uchylenie się od złożenia sprawozdania, zawarcie w nim nieprawdziwych danych pozbywanie się odpadów wbrew przepisom dotyczącym gospodarowania odpadami (art. 79b ust. 2 ustawy o odpadach). I już proste porównanie stanów faktycznych dowodzi, że waga chronionych dóbr jest nieporównywalna. Ustawa nie przewiduje też żadnych okoliczności egzoneracyjnych, możliwości niezastosowania owej sankcji. W ocenie Sądu, regulacja będąca podstawą zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia narusza zasadę proporcjonalności, a tym samym zasadę demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP). Istotne jest, iż regulacja ta jest przedmiotem pytania prawnego o jej zgodność z Konstytucją RP, skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie II SA/Łd 1509/11, która to okoliczność była podstawą zawieszenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie, co miało miejsce na mocy postanowienia tutejszego Sądu z dnia 20 maja 2011r.

Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu, uprawniony jest wniosek, że zastosowanie wobec strony skarżącej sankcji na podstawie przepisu, którego konstytucyjność jest nader wątpliwa stanowiłoby znaczną szkodę dla strony.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w postanowieniu na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.

A.R.