Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 123/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności
stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art 32 ust 1
journal: Dz.U. 2019 poz 122
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - tekst jedn.
article: art 13
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 października 2020 r. [...] sprawy ze skargi P. Ł. na bezczynność [...] Komisji Etyczna ds. Doświadczeń na Zwierzętach w K. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] maja 2020 r. . I. zobowiązuje [...] Komisję Etyczną ds. Doświadczeń na Zwierzętach w K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od [...] Komisji Etyczna ds. Doświadczeń na Zwierzętach w K. na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

P. Ł. w dniu 26 maja 2020 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej skierował do I Lokalnej Komisji Etycznej ds. Doświadczeń na Zwierzętach w K. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci "skanów uchwał wydanych przez I Lokalną Komisję Etyczną ds. Doświadczeń na Zwierzętach w K. w okresie od 2 stycznia do 25 maja 2020 r."

Dodatkowo pismem z dnia 5 czerwca 2020 r. P. Ł. przesłał do ww. organu wniosek z dnia 26 maja 2020 r. własnoręcznie podpisany.

W odpowiedzi, pismem z dnia 8 czerwca 2020 r. I Lokalna Komisja Etyczna ds. Doświadczeń na Zwierzętach w K. poinformowała wnioskodawcę o przedłużeniu terminu udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej do dnia 26 lipca 2020 r. z uwagi na liczbę wnioskowanych dokumentów, konieczność ich anonimizacji, a także "utrudnienia obiektywne wynikłe z aktualnej sytuacji społecznej". Pismo zostało przesłane drogą elektroniczną, a także za pośrednictwem operatora pocztowego.

W kolejnym piśmie z dnia 22 czerwca 2020 r. I Lokalna Komisja Etyczna ds. Doświadczeń na Zwierzętach w K. poinformowała wnioskodawcę, że w związku z podjęciem poważnych wątpliwości co do tego, czy wnioskowane informacje i dokumenty wpisują się w zakres przedmiotowy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej komisja zwróciła się do organu nadrzędnego jakim jest Krajowa Komisja Etyczna ds. Doświadczeń na Zwierzętach przy Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego w W. o ich rozstrzygnięcie. Komisja, po uzyskaniu opinii prawnych właściwych departamentów MNiSW w przedmiocie rozstrzygnięcia podejmie stosowną decyzję. Organ nadmienił, że nawet w przypadku, gdy wszelkie żądane informacje będą miały charakter informacji publicznej, z uwagi na stan epidemii i związane z nim ograniczenia w funkcjonowaniu uczelni, przy której zlokalizowana jest komisja może nie być możliwe dotrzymanie terminu przewidzianego w ustawie. Wniosek zostanie rozpatrzony tak szybko jak będzie to możliwe.

W dniu 29 lipca 2020 r. (data stempla pocztowego) P. Ł. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność I Lokalnej Komisji Etycznej do spraw Doświadczeń na Zwierzętach w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej określonej we wniosku z dnia 26 maja 2020 r.

Organowi zarzucił naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskania informacji publicznej, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej,

2) art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki jednak nie później niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, a w każdym razie nie później niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku, poprzez niezrealizowanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w takim terminie.

Skarżący domagał się:

- zobowiązania I Lokalnej Komisji Etycznej ds. Doświadczeń na Zwierzętach

w K. do udzielenia żądanej informacji publicznej, której zakres

określony został we wniosku z 26 maja 2020 r., w terminie 14 dni od dnia

doręczenia akt organowi,

- zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący wywodził, że termin na rozpatrzenie przez organ złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej upłynął 26 lipca 2020 r. W tym czasie organ nie udostępnił żądanej informacji publicznej, jak również nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania, co świadczy o tym, że pozostaje on w bezczynności. Dla stwierdzenia bezczynności organu administracji publicznej nie ma znaczenia, jaka jest przyczyna takiej bezczynności.

W ocenie skarżącego, nie ulega wątpliwości, że organ jest podmiotem

zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, albowiem jest organem administracji publicznej, który na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy

z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów

naukowych lub edukacyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1392 – dalej u.o.z) jest właściwym w sprawach udzielania i zmiany zgód na przeprowadzanie doświadczeń na zwierzętach. Udzielenie lub zmiana zgody na przeprowadzenie doświadczenia na zwierzętach następuje w drodze uchwały Komisji, od której przysługuje środek odwoławczy oraz skarga do sądu administracyjnego, co stanowi o tym, że jest to akt administracyjny spełniający kryterium decyzji.

Ponadto Komisja finansowana jest z części budżetu państwa będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki, o czym stanowi art. 39 - ust. 1 u.o.z. Powyższe przesądza o tym, że wykonuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym. Tym samym jest ona podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, stosownie do art. 4 ust. 1 i 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Uchwały objęte żądaniem stanowią informację publiczną o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a myślnik pierwszy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Uchwały są aktami indywidualnymi i konkretnymi, a zatem spełniającymi kryterium decyzji administracyjnej i tym samym aktu administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje jednolity pogląd, co do tego, że decyzje administracyjne stanowią informację publiczną, która podlega udostępnieniu.

Skarżący podkreślił, że komisja jest samodzielnym organem administracji publicznej. Oczekiwanie na opinię prawną przedstawioną przez inny organ, ocenić należy ujemnie. Organ nie jest związany uzyskaną opinią prawną i finalnie samodzielnie będzie musiał podjąć decyzje w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej lub odmowy jej udostępnienia.

I Lokalna Komisja Etyczna ds. Doświadczeń na Zwierzętach w K. wniosła w odpowiedzi na skargę o oddalenie skargi, ewentualnie "z ostrożności procesowej" o odrzucenie skargi.

Organ przyznał, że na posiedzeniu komisji w dniu 27 maja 2020 r. wniosek został rozpatrzony i wydano decyzję o udostępnieniu kopii uchwał, wydanych w okresie od dnia 2 stycznia do dnia 25 maja 2020 r. z anonimizacją odpowiednich danych zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i art. 38 ustawy o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych. Posiedzenie odbyło się za pomocą łączy elektronicznych, krótko po otrzymaniu wniosku skarżącego, a planowane następne posiedzenie wg kalendarza posiedzeń miało odbyć się dopiero dnia 24 czerwca 2020 r., tj. po przekroczeniu obowiązujących terminów administracyjnych do wydania decyzji. Po wydaniu postanowienia powstały wątpliwości w zakresie obowiązku lub jego braku przekazania nie tylko uchwał, ale również kopii wniosków użytkowników, które stanowią załączniki do formularza uchwał, a także uregulowania na poziomie wszystkich komisji jednolitej praktyki działania w zakresie udostępniania kopii wniosków po dokonaniu animizacji danych. W związku z tym koniecznym było podjęcie dalej idących czynności.

Pod koniec maja 2020 r. okazało się, że wnioski o udostępnienie informacji publicznej zostały skierowane do wszystkich 11 Lokalnych Komisji Etycznych ds. Doświadczeń na Zwierzętach w Polsce. W związku z tą sytuacją, przewodniczący wszystkich tych komisji wystosowali pismo do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego zwracając się o pomoc administracyjno-prawną, która zapewniłaby prawidłowe działanie w sprawach administracyjno-sądowych.

Organ wyjaśnił, że co prawda komisje działające w Polsce, zgodnie z art. 32 ust. 1 u.o.z.d. są organem administracji publicznej, ale członkowie tych komisji w tym Przewodniczący, nie mają zapewnionej pomocy prawnej w zakresie swojej działalności. Ustawodawca w rozporządzeniu MNiSW z dnia 15 maja 2015 r. w sprawie Krajowej Komisji Etycznej do Spraw Doświadczeń na Zwierzętach oraz lokalnych komisji etycznych do spraw doświadczeń na zwierzętach w § 15 wskazał, że "Obsługę administracyjno-techniczną Komisji zapewnia urząd obsługujący ministra". Organ podkreślił, że członkowie komisji to grono ekspertów mające, na gruncie wiedzy specjalistycznej, oceniać zasadność i prawidłowość prowadzenia doświadczeń z wykorzystaniem zwierząt laboratoryjnych lub dziko żyjących. Kopie ww. pisma otrzymali także Przewodniczący Krajowej Komisji Etycznej ds. Doświadczeń na Zwierzętach (dalej: "KKE") jako organu nadrzędnego dla komisji lokalnej oraz Dyrektor Narodowego Centrum Nauki (dalej "NCN"), Dyrektor Narodowego Centrum Badań i Rozwoju oraz Prezes Polskiej Akademii Nauk jako jednostki, które poza MNiSW, finansują badania naukowe w Polsce.

W dniu 1 czerwca 2020 r. zostało skierowane drogą mailową osobne pismo do Przewodniczącego KKE, która jest organem nadrzędnym w stosunku do organu (dalej: IKE) i zgodnie z Dyrektywą 63/2010 UE pełni rolę Krajowego Komitetu ds. ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych, a co za tym idzie powinna harmonizować na szczeblu krajowym wszelkie działania. Pismo to zawierało prośbę o wskazanie jednoznacznie elementów uchwał/wniosków, które mogą zostać przekazane skarżącemu i nie powinny podlegać anonimizacji, biorąc pod uwagę m.in. takie akty prawne jak te dotyczące: ochrony danych osobowych, ochrony praw autorskich użytkownika, ochrony innych praw własności intelektualnej, zachowania poufności obrad IKE (art. 38 ust. 2 pkt. 4 u.o.z.). Zwłaszcza w związku z treścią art. 38 ust. 4 u.o.z. który m.in. wyraźnie zobowiązuje członków Komisji i lokalnych komisji do nieujawniania informacji, które uzyskali w związku z wykonywaniem zadań określonych w art. 33 ust. 1 i art. 36 ust. 1 pkt i 3. Obowiązek ten trwa także po ustaniu członkostwa w Komisji lub lokalnej komisji. Powyższe zadania dotyczą całej działalności komisji ze szczególnym uwzględnieniem rozpatrywanych wniosków. W związku z powyższym wydaje się, że wnioski użytkowników jako tajemnica ustawowo chroniona nie podlegają przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej zgodnie z treścią art 5 ust. 1.

Zdaniem organu, wniosek skarżącego nie pozostał bez odpowiedzi, a zatem nie można mówić o fakcie bezczynności. Dnia 8 czerwca 2020 r. zostało wysłane skarżącemu drogą mailową i za pośrednictwem Poczty Polskiej pismo z informacją iż zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., a także utrudnieniami obiektywnymi wynikającymi z aktualnej sytuacji społecznej -stan epidemii COVID-19, przedmiotowa informacja z wniosku skarżącego będzie mogła być udostępniona w terminie późniejszym czyli do dnia 26 lipca 2020 r.

Organ podkreślił, że jest zobowiązany ustalić, czy przedmiot wniosku

rzeczywiście dotyczy informacji publicznej, a jeśli tak to o jakim charakterze, czy informacje te znajdują się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy podmiot zobowiązany posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę oraz czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice prawnie chronione. Jeżeli wniosek dotyczy informacji publicznej, a brak jest ustawowych ograniczeń w jej udostępnieniu, organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej (vide: wyrok NSA: z dnia 6 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 475/17).

Wątpliwości organu co do tego czy wnioski użytkownika stanowiące załącznik do podejmowanych uchwał są informacją publiczną podzieliły również takie instytucje jak Komitet Etyki w Nauce PAN i Dyrektor NCN w swoich stanowiskach przesłanych do LKE/KKE w dniach, odpowiednio w dniach 15 czerwca 2020 r. i 23 czerwca 2020 r. Dodatkowo, 18 czerwca 2020 r. komisja otrzymała drogą mailową pismo Przewodniczącego KKE zwracające uwagę na wiele pozytywnych i negatywnych aspektów niewłaściwego udostępnienia informacji publicznej. W ślad za tym pismem KKE podjęła uchwalę nr 26/2020 w dniu 23 czerwca 2020 r. W obu powyższych dokumentach KKE wskazuje na niebezpieczeństwa nieodpowiedniej anonimizacji udostępnianych informacji, które mogą nie być informacją publiczną. KKE poinformowała, że zwróciła się do właściwych departamentów MNiSW w celu uzyskania opinii prawnej w przedmiocie rozstrzygnięcia, czy i w jakim zakresie informacje objęte kierowanymi do komisji lokalnych wnioskami podlegają ujawnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej. Sprawa ta może budzić istotne wątpliwości prawne, albowiem z jednej strony komisje "działają jako organ władzy publicznej władczo decydujący o sprawach obywateli, w tym wydają decyzje administracyjne wiążące obywateli, instytucje systemu nauki i szkolnictwa wyższego oraz przedsiębiorców zwracających się o zgodę o użycie zwierząt do celów naukowych lub edukacyjnych". Z drugiej strony, "dokumentacja sprawy znajdująca się w dyspozycji komisji zawierać może nie tylko dane osobowe, ale także cenne informacje o charakterze własności intelektualnej, których ujawnienie może narazić wnioskodawców na różnego rodzaju szkody i inne negatywne konsekwencje".

Ponadto, organ wskazał, że o zakresie informacji dotyczących ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów doświadczalnych, noszących przymiot informacji publicznej, prawodawca rozstrzygnął w przepisach u.o.z. gdzie wprost przesądził co jest informacją publiczną. W poszczególnych przepisach tej ustawy określone zostało, że publikacji podlegają takie informacje jak: dane użytkowników, hodowców, dostawców zawarte we właściwych rejestrach (z pewnymi wyjątkami określonymi w art. 29 ust. 5 u.o.z.), ale nie w połączeniu z konkretnymi doświadczeniami, które użytkownicy opisują we wnioskach o wydanie zgody na wykorzystanie zwierząt. Publikacji podlega także roczne sprawozdanie z kontroli, o którym mowa w art. 62 u.o.z. Szczególną formą udostępniania społeczeństwu wiedzy o prowadzonych w kraju doświadczeniach na zwierzętach są tzw. nietechniczne streszczenia doświadczeń, które zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 5 u.o.z., muszą być publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP) na stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw nauki. Z uwagi na tak szczegółowe wskazanie zakresu informacji na temat wykorzystywania zwierząt do celów naukowych lub edukacyjnych posiadających przymiot informacji publicznej, uzasadnione jest stanowisko, że wszelkie inne informacje posiadane przez lokalne komisje etyczne ds. doświadczeń na zwierzętach takiego charakteru nie mają. Ustawodawca, określając jakie informacje powinny znaleźć się w nietechnicznym streszczeniu wniosku i definiując tym samym co jest informacją publiczną w kontekście u.d.i.p. uwzględnił fakt, że merytoryczny opis projektu jest przedmiotem praw autorskich i jako taki podlega ochronie wynikającej z przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1191 z późn. zm.). Nie ulega bowiem wątpliwości, że wniosek o wydanie zgody na przeprowadzenie doświadczenia na zwierzętach zawiera szczegółowe informacje dotyczące projektu i metodyki wykonania doświadczenia. W większości wypadków, w tym również w przypadku wniosków, którego dotyczy żądanie, są to innowacyjne projekty. Informacje te stanowią charakter twórczej własności intelektualnej osoby planującej doświadczenie: wniosek zawiera pomysł autorski (hipotezę badawczą) oraz dokładnie opisuje metody i techniki wykonania doświadczenia. W kręgach naukowych, podobnie jak w innych sektorach, istnieje duża konkurencja, a ujawnienie tak dokładnych informacji dotyczących innowacyjnych badań naukowych jako sprawy publicznej, może spowodować kradzież własności intelektualnej, w tym wykonanie doświadczenia przez innego użytkownika (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2019r., sygn. akt II SAB/Wa 747/18). Wzór nietechnicznego streszczenia doświadczenia, opracowany przez KKE, jest udostępniany w BIP na stronie podmiotowej MNiSW (ust. 2). Do udostępniania w BIP nietechnicznych streszczeń doświadczeń zgodnie z treścią art. 36 ust. 4 u.o.z. stosuje się przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych ( Dz. U. z 2006 r. nr 90, poz. 631, z późn. zm.) i ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410). Ponadto w BIP zamieszczane są jedynie streszczenia nietechniczne wniosków, które uzyskały zgodę komisji lokalnej na przeprowadzenie doświadczenia na zwierzętach. Udostępniając uchwały, zgodnie z wnioskiem skarżącego, nie wyrażające zgody na przeprowadzenie doświadczenia na zwierzętach, organ udostępniłby szczegóły projektu/ów, który/e został/y zaplanowany/e, a jeszcze nie jest/są realizowany/e. Ustawowej ochronie podlegają informacje dotyczące konkretnych indywidualnych podmiotów, osób fizycznych lub osób prawnych, jeżeli ich ujawnienie mogłoby naruszyć prawo do prywatności, prawo do ochrony danych osobowych lub interes gospodarczy (art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Konstytucyjnym potwierdzeniem prawa do prywatności jest art. 47 Konstytucji RP, który nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją. Dobra te są na tyle istotne w katalogu praw i wolności, że podlegają ochronie również w stanach nadzwyczajnych, co gwarantuje art. 233 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Dalej organ wskazał, że "przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) nie wyłączają stosowania przepisów u.d.i.p., która realizuje obowiązek ochrony danych osobowych poprzez ograniczenia wskazane w art. 5 ust. 2 tej ustawy" (vide: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Gd 62/18).

Należy także wziąć pod uwagę skalę wnioskowanej informacji, o której zostali poinformowani przewodniczący wszystkich komisji lokalnych na spotkaniu z przewodniczącym KKE gdyż skarżący skierował do każdej z 11 komisji działających na terenie Rzeczpospolitej Polskiej wniosek w takim samym zakresie.

Działając w oparciu o dwa otrzymane dokumenty z KKE, komisja przesłała skarżącemu za pośrednictwem Poczty Polskiej pismo dnia 22 czerwca 2020 r. informujące o utrudnieniach w pracy ze względu na sytuację społeczno-epidemiologiczną, powyżej opisane wątpliwości i oczekiwanie na specjalistyczną opinię prawną Departamentu Prawnego MNiSW. W związku z powyższym działania prowadzone przez organ nie są obarczone przesłanką bezczynności, a jedynie opóźnieniem w zakresie udzielenia żądanych przez P. Ł. informacji. Biorąc pod uwagę wszystkie czynności wykonane przez organ od dnia otrzymania wniosku i wątpliwości opisane powyżej, opóźnienie to nie wynika z bezczynności organu, lecz z czasu oczekiwania na specjalistyczną opinię prawną, która będzie miała znaczący i merytoryczny wpływ na podjęcie dalszych kroków. Bowiem przy kwalifikacji danej informacji jako informacji publicznej nie wystarczy kierować się jedynie tym, kto wytworzył daną informację i jaką ma formę, czy postać. Istotne jest przede wszystkim to, co dana informacja zawiera, a więc, czy dotyczy sprawy publicznej.

Ponadto, organ zarzucił, że skarżący nie dochował warunków formalnych złożenia skargi na bezczynność, czyli nie wystosował ponaglenia w sprawie braku udzielenia informacji publicznej.

Tytułem podsumowania organ podał, że jest organem administracji publicznej. Członkowie komisji lokalnych to eksperci mający, na gruncie wiedzy specjalistycznej, oceniać zasadność i prawidłowość prowadzenia doświadczeń z wykorzystaniem zwierząt. Komisja ma charakter społeczny, nie dysponuje prawnymi i technicznymi możliwościami przetwarzania informacji zawartych we wnioskach, w szczególności, gdy dotyczą one nie indywidualnej sprawy, lecz całości dokumentacji rozpatrywanych wniosków. Członkowie komisji lokalnych otrzymują symboliczne wynagrodzenie jedynie za posiedzenia, a cały ogrom dodatkowej pracy wykonują praktycznie społecznie. Komisja ma bardzo ograniczone wsparcie administracyjne w goszczących je instytucjach. Rozpatrywane wnioski i zawarte w nich informacje mają charakter wysoce specjalistyczny i dokonanie ewentualnej selekcji (anonimizacji) danych niepodlegających ujawnieniu, nie powinno być przeprowadzone przez niespecjalistę w zakresie prawa. Komisja nie jest w stanie, zwłaszcza na większą skalę, usuwać z dokumentacji mającej podlegać ujawnieniu danych o charakterze niejawnym, zgodnie z innymi aktami prawnymi niż u.o.z., a tym bardziej ponosić odpowiedzialności za trafne zidentyfikowanie tych informacji, których ujawnienie może narażać użytkowników lub osoby trzecie na szkodę bądź z innych powodów stanowić naruszenie prawa. Ponadto, każdy wniosek użytkownika, który jest integralną częścią uchwały o wydanie zgody na przeprowadzenie doświadczenia na zwierzętach powinien być rozpatrywany indywidualnie pod względem zawartych w nim informacji, przed wydaniem decyzji o udostępnieniu informacji w nich zawartych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym - określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym - regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie są przy tym związane - w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."- zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje Sądowi podstawę i zarazem obliguje do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodne z którym jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia, dokonana w oparciu o kryterium zgodności z prawem wykazała, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że Sąd nie podziela poglądu organu, że skargę w rozpoznawanej sprawie należało odrzucić z powodu braku wyczerpania trybu przewidzianego w art. 53 § 2b p.p.s.a., który odwołuje się do konieczności wniesienia ponaglenia do właściwego organu (art. 37 k.p.a.). W postępowaniu toczącym się na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stosuje się przepisów k.p.a. (z wyjątkiem o którym mowa w art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330, dalej jako "u.d.i.p.") pozostającym poza granicami rozpoznawanej sprawy) wobec czego tryb ten nie obowiązuje. Powyższe stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2020 r., sygn. akt I OSK 1917/18, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 4287/18).

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Stan bezczynności - w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej - oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów podmiot zobowiązany nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że nie posiada żądanej informacji lub objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej.

W niniejszej sprawie w zakreślonym ustawowo, czternastodniowym terminie organ nie udzielił skarżącemu informacji objętej wnioskiem z dnia 26 maja 2020 r. wniesionym za pośrednictwem poczty elektronicznej. Nie dokonał tej czynności również w przedłużonym w dniu 8 czerwca 2020 r. terminie tj. do dnia 26 lipca 2020 r. Zamiast tego w piśmie z dnia 22 czerwca 2020 r. komisja poinformowała wnioskodawcę o swoich wątpliwościach odnośnie tego, czy wnioskowane informacje i dokumenty wpisują się w zakres przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz wskazała na działania mające na celu zweryfikowanie tego faktu przez organ nadrzędny tj. Krajową Komisję Etyczną ds. Doświadczeń na Zwierzętach przy Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego w W.. W piśmie znalazło się również zapewnienie, że wniosek zostanie rozpatrzony tak szybko jak będzie to możliwe, jakkolwiek może nie zostać zachowany termin ustawowy. Do dnia wniesienia skargi organ nie załatwił wniosku w sposób opisany na wstępie.

Dla rozstrzygnięcia, czy w sprawie poddanej kontroli Sądu organ pozostawał w bezczynności konieczne jest zatem jedynie ustalenie, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a także, że objęta wnioskiem informacja stanowi informację publiczną.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, które przykładowo zostały wymienione w pkt 1-5 powołanego przepisu, a na co wskazuje użyty zwrot "w szczególności". W myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy będą to więc także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Lokalna komisja etyczna do spraw doświadczeń na zwierzętach jest, stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1392 dalej "u.o.z."), organem właściwym w sprawie udzielania i zmiany zgód na przeprowadzanie doświadczeń na zwierzętach. Lokalne komisje tworzy się w liczbie nie większej niż 11 uwzględniając miejsca lokalizacji ośrodków, w których są przeprowadzane doświadczenia, i liczbę doświadczeń przeprowadzanych w każdym z tych ośrodków (ust. 2). W myśl art. 39 ust. 1 u.o.z., działalność lokalnych komisji jest finansowana z części budżetu państwa będącej w dyspozycji ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki.

Zgodnie z art. 36 ust. 1 i ust. 2 u.o.z. do zadań lokalnej komisji należy: 1) udzielanie zgody na przeprowadzenie i zmianę doświadczenia, 2) cofanie udzielonej zgody na przeprowadzenie doświadczenia; 3) sprawdzanie doświadczenia według kryteriów określonych w art. 53 ust. 2, zwane dalej "oceną retrospektywną", oraz przechowywanie wyników oceny retrospektywnej; 4) przekazywanie, na wniosek powiatowego lekarza weterynarii przeprowadzającego kontrolę użytkownika w zakresie doświadczeń, informacji niezbędnych do prawidłowego przeprowadzenia tej kontroli; 5) udostępnianie w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki nietechnicznych streszczeń doświadczeń. Obowiązkiem lokalnej komisji jest także przekazywanie, corocznie do dnia 31 marca: 1) Krajowej Komisji Etycznej do Spraw Doświadczeń na Zwierzętach informacji o udzielonych zgodach na przeprowadzenie doświadczeń, w szczególności o ich liczbie i celach przeprowadzonych doświadczeń; 2) ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego i nauki oraz Krajowej Komisji informacje dotyczące przeprowadzonych ocen retrospektywnych i udostępnionych nietechnicznych streszczeń doświadczeń.

Udzielanie zgody na przeprowadzanie i zmianę doświadczenia oraz cofanie udzielonej zgody na przeprowadzenie doświadczenia następuje w drodze uchwały lokalnej komisji, od której przysługuje odwołanie do Krajowej Komisji Etycznej do Spraw Doświadczeń na Zwierzętach (art. 33 ust. 3 w związku z art. 40 u.o.z.). Na uchwałę Krajowej Komisji służy skarga do sądu administracyjnego (art. 33 ust. 4 u.o.z.).

Przytoczone uregulowania prawne nie pozostawiają wątpliwości, że komisja lokalna do spraw doświadczeń na zwierzętach wykonuje zadania publiczne i jednocześnie dysponuje majątkiem publicznym, a zatem jest podmiotem zobowiązanym do rozpoznania wniosku informacyjnego w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p.

Odnośnie zakresu przedmiotowego należy wskazać, że podanie z dnia 26 maja 2020 r. obejmowało żądanie udostępnienia skanów uchwał wydanych przez I Lokalną Komisję Etyczną ds. Doświadczeń na Zwierzętach w K. w okresie od 2 stycznia do 25 maja 2020 r.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, w rozumieniu cyt. ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Warto podkreślić, że wyliczenie to ma charakter przykładowy (otwarty), co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4) ppkt a) udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, a także dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez niedokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego.

Jak już wspomniano wyżej, do ustawowych zadań lokalnych komisji etycznych do spraw doświadczeń na zwierzętach należy wydawanie oraz cofanie zgody na przeprowadzenie doświadczeń z udziałem zwierząt. Decyzja lokalnej komisji w tym przedmiocie podejmowana jest w drodze uchwały, przy czym ustawa szczegółowo reguluje procedurę jej podejmowania, określając wymogi formalne wniosku o udzielenie zgody na przeprowadzenie doświadczenia (art. 44 i art. 45), w tym również sytuacje w których możliwe jest złożenie uproszczonego wniosku o udzielenie omawianej zgody (art. 46), kryteria według których lokalna komisja dokonuje oceny wniosku (art. 47), a także tryb podejmowania samej uchwały (art. 48). Uchwała o udzieleniu zgody na przeprowadzenie doświadczenia zawiera: 1) imię i nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę użytkownika, który przeprowadzi to doświadczenie, z tym że w przypadku gdy użytkownikiem jest osoba fizyczna wykonująca działalność gospodarczą, zamiast adresu i miejsca zamieszkania tej osoby - adres i miejsce wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i miejsce zamieszkania tej osoby; 2) imię i nazwisko osoby, która zaplanowała i jest odpowiedzialna za przeprowadzenie doświadczenia; 3) określenie warunków przeprowadzenia doświadczenia - zgodnie z opisem tego doświadczenia zawartym we wniosku o udzielenie zgody na jego przeprowadzenie; 4) wskazanie ośrodka, w którym będzie przeprowadzane doświadczenie, a w przypadku gdy doświadczenie będzie przeprowadzane poza ośrodkiem - miejsca jego przeprowadzenia; 5) określenie terminu, w jakim doświadczenie zostanie poddane ocenie retrospektywnej - w przypadku gdy doświadczenie będzie poddane takiej ocenie (art. 49 ust. 1 ). W przypadku gdy w doświadczeniu mają być wykorzystane zwierzęta dzikie, w uchwale o udzieleniu zgody na przeprowadzenie doświadczenia podaje się imię i nazwisko osoby, która pozyska te zwierzęta, oraz sposób ich pozyskania (ust.2). Zgoda na przeprowadzenie doświadczenia jest udzielana na czas określony, nie dłuższy niż 5 lat (ust. 3). Uchwały podlegają kontroli instancyjnej, zgodnie bowiem z art. 33 ust. 3 organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach udzielania zgód, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, w stosunku do lokalnych komisji jest Krajowa Komisja Etyczna do Spraw Doświadczeń na Zwierzętach, od uchwały której przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 33 ust. 4).

Analiza przepisów ustawy o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych prowadzi do wniosku, że komisja lokalna zgodnie z przysługującymi jej uprawnieniami nadanymi ustawą o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych podejmuje władcze rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach. Uchwały podejmowane przez Komisję niewątpliwie odpowiadają pojęciu dokumentu urzędowego o którym mowa w cytowanym art. 6 ust. 1 pkt 4) ppkt a) ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądana informacja stanowiła zatem informację publiczną, która podlega udostępnieniu w trybie ww. ustawy.

Na przedstawioną ocenę nie może mieć wpływu fakt, że w art. 36 ust. 1 pkt 5 u.o.z. wskazano, że w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki udostępniane są nietechniczne streszczenia doświadczeń o których mowa w art. 45 ust. 1 u.o.z., które to dokumenty stanowią jeden z elementów wniosku o udzielenie zgody na przeprowadzenie doświadczenia. Nietechniczne streszczenie doświadczenia sporządzone jest wg wzoru opracowanego przez Krajową Komisję Etyczną do Spraw Doświadczeń na Zwierzętach i udostępnionego w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki (art. 45 ust. 2 u.o.z.).

Wbrew twierdzeniom przedstawionym w odpowiedzi na skargę, nałożenie ww. obowiązku na komisje lokalne nie oznacza, że w pozostałym zakresie do działalności komisji lokalnej nie mają już zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do treści art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem, że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1. Powołany przepis dopuszcza możliwość odmiennego, niż w omawianej ustawie, uregulowania kwestii dostępu do informacji publicznej w innych aktach prawnych. W sytuacji, gdy inna ustawa zawiera w sobie unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej, to co do zasady nie zachodzi możliwość stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w celu obejścia tej innej regulacji. Przy czym, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 9 grudnia 2013 r. o sygn. akt I OPS 8/13, istnienie innych zasad czy trybu udostępniania informacji publicznych wyłącza stosowanie u.d.i.p., jednak tylko w zakresie regulowanym wyraźnie tymi szczególnymi ustawami. NSA podkreślił w uchwale za doktryną, że przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. oznacza, że wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną uregulowane są inaczej w u.d.i.p., a inaczej w ustawie szczególnej dotyczącej udostępnienia informacji i stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić – pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej. Natomiast tam, gdzie dana sprawa uregulowana jest tylko częściowo albo w ogóle nie jest uregulowana w ustawie szczególnej, zastosowanie mają odpowiednie przepisy u.d.i.p., przy czym w pierwszym przypadku stosowane są uzupełniająco, w drugim zaś stanowią wyłączną regulację prawną w danym zakresie.

Wprowadzenie do ustawy o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych unormowania na mocy którego w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki zamieszcza się nietechniczne streszczenia doświadczeń, należy zatem traktować jako regulację uzupełniającą w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ograniczenie dostępu do informacji publicznej w trybie wnioskowym realizowanym na podstawie u.d.i.p., zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP i art. 1 ust. 2 u.d.i.p., wymagałoby bowiem wyraźnego, nie budzącego wątpliwości postanowienia ustawy, a takiej regulacji nie zawiera art. 36 ust. 1 pkt 5 u.o.z. Nie wyłącza on trybu wnioskowego dostępu do informacji publicznej, przewiduje jedynie dodatkowy sposób urzędowego upubliczniania (w formie streszczenia) części informacji zawartych we wniosku o wyrażenie zgody na przeprowadzenie doświadczenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 747/18). Należy zauważyć, że udostępnianie informacji publicznych w drodze ich ogłaszania w Biuletynie Informacji Publicznej, stanowi w myśl art. 7 u.o.i.p. jedną z form udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.o.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. W kontekście powyższego nieuprawnione jest twierdzenie, że wprowadzenie obowiązku zamieszczenia konkretnych informacji w Biuletynie Informacji Publicznej wyłącza uznanie innych informacji wytworzonych lub będących w posiadaniu danego organu za informację publiczną, do której udostępnienia zastosowanie znajdują przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Warto również w tym miejscu wyjaśnić, że zaprezentowany w odpowiedzi na skargę wywód odnośnie ograniczeń w udostępnieniu informacji ze względu na tajemnice prawnie chronione (art. 5 u.d.i.p.) nie może usprawiedliwiać bierności organu w załatwieniu wniosku z dnia 26 maja 2020 r. Wspomniane okoliczności mogą natomiast stanowić podstawę do odmowy udostępnienia informacji publicznej w drodze decyzji o której mowa w art. 16 u.d.i.p. Przedmiotem niniejszej skargi jest jednak bezczynność organu, stąd wyartykułowane obawy odnośnie zakresu w jakim uchwały podejmowane przez komisję lokalną powinny być udostępnione pozostaje poza kognicją Sądu w tej sprawie.

Podsumowując dotychczasowe rozważania należy stwierdzić, że żądanie objęte wnioskiem z dnia 26 maja 2020 r. dotyczyło informacji publicznej, a lokalna komisja była zobowiązana do jego rozpatrzenia, zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym organ pozostawał w bezczynności, która istniała również w dniu wniesienia skargi na tę bezczynność do Sądu. Odnosząc się do twierdzenia organu przedstawionego w odpowiedzi na skargę, że nie można mówić o bezczynności organu skoro w piśmie z dnia 8 czerwca 2020 r. termin załatwienia sprawy został przedłużony do dnia 26 lipca 2020 r. należy zauważyć, że skarga została wniesiona już po upływie tego terminu. Zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ powinien był albo udostępnić wnioskowane dokumenty albo wydać decyzję o odmowie ich udostępnienia, a skoro tego nie uczynił to zachodzą podstawy do uznania, że dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku. Dlatego też, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku.

Jednocześnie na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt II wyroku. Oceniając tę kwestę Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie nie sposób dopatrzyć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa w powyższym rozumieniu. Sąd wziął pod uwagę, że organ niezwłocznie podjął szereg czynności zmierzających do załatwienia wniosku zgodnie z prawem, informując skarżącego o podejmowanych działaniach i wątpliwościach. Należy przyznać rację organowi, że z punktu widzenia interesu publicznego, a także wnioskodawców (określonych w u.o.z. mianem użytkowników) w procedurze uzyskiwania zgody na doświadczenia z wykorzystaniem zwierząt, pożądane jest ostrożne podejście do wnioskowanej informacji publicznej i wszechstronne rozważenie skutków jej pełnego udostępnienia. Nie bez znaczenia dla oceny działania komisji lokalnej był sygnalizowany w odpowiedzi na skargę brak zaplecza administracyjnego, a także sam sposób powoływania i funkcjonowania komisji lokalnej. Powyższe prowadzi do wniosku, że bezczynność organu wynikała z niedostatecznej znajomości problematyki udostępniania informacji publicznej i błędnej interpretacji przepisów prawa.

O kosztach postępowania, na które składa się kwota 100 zł uiszczona przez skarżącego tytułem wpisu od skargi, Sąd orzekł w punkcie III wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.