Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 989/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176, art. 183 § 1, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1a ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 2, art. 84, art. 217
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia WSA (del.) Marek Olejnik, Protokolant Marta Wyszkowska, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B.T. i J.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 1107/11 w sprawie ze skargi B.T. i J.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 29 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1107/11, oddalił skargę B. T. i J. T. – nazywanych dalej "Skarżącymi", na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 29 sierpnia 2011 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r.

Z uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji wynika, że decyzją z dnia 20 stycznia 2011 r. Burmistrz Miasta K. określił Skarżącym wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący zakwestionowali zaliczenie należącego do nich budynku gospodarczo-garażowego do kategorii pozostałych budynków, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.o.l.". Zdaniem Skarżących, opodatkowanie garaży wolnostojących, będących odrębnym budynkiem inną stawką aniżeli garaży znajdujących się w bryle budynku mieszkalnego jest niezasadne.

Rozpoznawszy odwołanie Skarżących, wskazaną na wstępie decyzją, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W ocenie organu, skoro garaż nie pełnił funkcji mieszkaniowej i nie był wyodrębnioną częścią budynku mieszkaniowego, nie mógł podlegać opodatkowaniu stawką przewidzianą w uchwale Rady Miasta dla tego rodzaju nieruchomości.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący podnieśli zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. w zw. z art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący argumentowali, że opodatkowanie garaży wolnostojących i garaży znajdujących się w bryle budynku mieszkalnego różnymi stawkami prowadzi do nierównego traktowania podatników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną i ją oddalił.

W motywach wyroku sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że stawki podatku od nieruchomości dla poszczególnych rodzajów budynków wymienionych w art. 5 ust. 1 u.p.o.l. określa rada gminy, biorąc przy tym pod uwagę art. 5 ust. 2 u.p.o.l. W ocenie sądu pierwszej instancji, nie było podstaw do uznania budynku garażu za budynek mieszkalny i należało go opodatkować stawką przewidzianą dla pozostałych budynków. Przy czym za najważniejsze kryterium decydujące o zakwalifikowaniu danej nieruchomości do kategorii budynków mieszkalnych jest jego faktyczne przeznaczenie.

W skardze kasacyjnej Skarżący wnieśli o uchylenie powyższego wyroku w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Pełnomocnik Skarżących, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie, tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. w zw. z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 84, art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna, dlatego podlega oddaleniu.

Mając na względzie lakoniczne i zdawkowe sformułowanie uzasadnienia skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Wskazanie przepisów, jakie w ocenie pełnomocnika Skarżących naruszył sąd pierwszej instancji, a także wyjaśnienie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym to naruszenie polegało, wyznacza granice, w których rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 P.p.s.a.).

Zdaniem pełnomocnika Skarżących, wprowadzenie różnych stawek dla budynków, które pełnią te same funkcje, w zależności od "miejsca położenia na terenie nieruchomości", prowadzi do wniosku, że art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. – jako sformułowany w sposób nieprecyzyjny – jest sprzeczny z art. 2, art. 84, art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Braku precyzyjności opisywanego przepisu autor skargi kasacyjnej upatruje w niezdefiniowaniu w nim pojęć "budynków pozostałych" oraz "części budynków". Tym samym ocena, co jest przedmiotem opodatkowania zależna jest od interpretacji organów podatkowych lub organów wydających akt prawa miejscowego.

Rzecz w tym, że Skarżący nie biorą pod uwagę, że art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l. należy odczytywać łącznie z pozostałymi jednostkami redakcyjnymi art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W przepisie tym przewidziano, że przedmiotem opodatkowania są budynki lub ich części, przypisując poszczególnym kategoriom budynków różne maksymalne stawki podatkowe. Podział ten przeprowadzono z uwagi na sposób wykorzystania budynków, wyszczególniając wprost tylko niektóre z nich, tak jak np. mieszkalny lub związany z działalnością gospodarczą. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dzięki wprowadzaniu kategorii budynków pozostałych, podział ten staje się zupełny, rozłączny i jednoznaczny. Czasownik "pozostały" wskazuje zatem na budynki, których nie można zaliczyć do którejkolwiek z wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a-d u.p.o.l. kategorii. Zarzut autora skargi kasacyjnej jest chybiony także z tego względu, że w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. zawarto definicję pojęcia budynku. Zważywszy na treść wskazanych powyżej przepisów, teza autora skargi kasacyjnej o dowolności w interpretowaniu przez organy podatkowe, czy dany budynek należy zaliczyć do kategorii "pozostałych" (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l.) – wynikająca z nieprecyzyjnego zdefiniowania przedmiotu opodatkowania – jest bezzasadna.

W tym stanie rzeczy, z mocy art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.