Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3368/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Dnia 22 września 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 22 września 2020 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 338/17 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 338/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Stowarzyszenia [...] w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] września 2016 r. nr [...], którą ustalono warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie linii kablowej WN wraz z liniami sterowania energetycznego relacji [...], w ramach zadania Farma Wiatrowa [...]- projektowanej w obrębach: [...], położonego na terenach działek: nr [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] w obrębie [...] i działek nr [...] [...]w obrębie [...].

W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji podniósł, że istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi kwestia, czy będące przedmiotem decyzji przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego. Dokonując wykładni art. 2 pkt 5 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 65 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie u.g.n. wskazano, że pojęcie inwestycji celu publicznego oparte jest wyłącznie na kryterium przedmiotowym i nie jest istotna ani podmiotowa kwalifikacja inwestora, ani źródła finansowania takiej inwestycji. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o zasięgu lokalnym, ponadlokalnym oraz krajowym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny, czy publiczny. W związku z powyższym podnoszona w skardze okoliczność, że zakwestionowana przez skarżące Stowarzyszenie inwestycja jest realizowana przez podmiot prywatny, nienależący do Skarbu Państwa, nie wyklucza zaliczenia tego przedsięwzięcia do inwestycji celu publicznego, o ile spełnia przesłanki wynikające z art. 2 pkt 5 u.p.z.p.

Podkreślono, że w przypadku inwestycji liniowej związanej z przesyłaniem energii konieczne jest jej przyporządkowanie do sieci przesyłowych lub dystrybucyjnych – w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 z późn. zm.) - oraz ustalenie, czy budowa określonego odcinka linii kablowych ma znaczenie lokalne lub ponadlokalne, czy też stanowi jedynie zaspokojenie interesu prywatnego. Jak wynika z akt sprawy planowane przedsięwzięcie jest elementem sieci łączącej zespół elektrowni wiatrowych z siecią elektroenergetyczną, przez którą energia elektryczna ma być przesyłana w dwóch kierunkach, tj. z krajowego systemu elektroenergetycznego do zespołu elektrowni wiatrowych na jej potrzeby własne oraz zespołu elektrowni wiatrowych do krajowego systemu elektroenergetycznego. Budowa przedmiotowej linii kablowej służy w ocenie Sądu do przesyłu (przenoszenia, transportu) energii elektrycznej z jej źródła do odpowiedniego punktu poboru, a także do zaopatrywania w energię elektryczną elektrowni wiatrowych, co pozwala na zakwalifikowanie jej do katalogu celu publicznego. Istotna jest funkcja realizowanej inwestycji, w tym wypadku przesył energii. W świetle powyższego zakwestionowane zamierzenie, wbrew odmiennym twierdzeniom strony skarżącej, spełnia powyższe warunki, gdyż stanowi realizację celu z art. 6 pkt 2 u.g.n. i ma znaczenie co najmniej dla społeczności lokalnej. Wskazując na cel publiczny należy mieć również na uwadze znaczenie odnawialnych źródeł energii dla systemu energetycznego kraju. W tym aspekcie można mówić o ponadlokalnym znaczeniu planowanej inwestycji.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, w związku z czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., podlegała oddaleniu.

Skargę kasacyjną od opisanego na wstępie wyroku wniosło Stowarzyszenie [...] w P., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie art. 151 P.p.s.a. przez jego zastosowanie pomimo braku podstaw do jego zastosowania;

2) naruszenie przepisów postępowania art. 141 § 4 oraz art. 153 P.p.s.a.;

3) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n.;

4) naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066. z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.u.s.a. oraz naruszenie art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i w związku z art. 138 § 1 pkt 3, art. 75, art. 77 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie K.p.a. polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie rozpoznał wszystkich zarzutów wniesionych przez Stowarzyszenie, a niektóre niejako celowo pominął, niezasadnie oddalając skargę Stowarzyszenia i nie uchylając zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] grudnia 2016 r.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wraz z ewentualnymi kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżąca kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Tym samym nie znajduje uzasadnienia argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej o konieczności badania tej sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Podniesiony w tym zakresie przez stronę skarżąca kasacyjnie art. 134 § 1 P.p.s.a. dotyczy granic rozpoznawania sprawy przez sąd pierwszej instancji, a nie rozpoznawania skargi kasacyjnej od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zakres rozpoznawania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny określa art. 183 § 1 P.p.s.a.

Przystępując do kontroli zaskarżonego wyroku w granicach zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że nie są one uzasadnione.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. Powołane przepisy mają charakter ustrojowy, gdyż określają w sposób ogólny kompetencję sądów administracyjnych i kryterium legalności jako wyznacznik wykonywanej kontroli działalności organów administracji publicznej. Jednakże to, czy ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w danej sprawie była prawidłowa nie może być utożsamiane z naruszeniem tego przepisu. W orzecznictwie podkreśla się, że art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, gdy sąd dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium niż kryterium legalności, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16, opub. w Lex nr 2450637; wyrok NSA z 13 października 2015 r. sygn. akt II OSK 312/15, opub. w Lex nr 1987201). Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Sąd pierwszej instancji w ramach określonych ustawowo kompetencji rozpoznał skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie pod kątem zgodności z prawem, przyjmując jako wzorzec kontroli przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Powołany przepis jest także przepisem ogólnym o charakterze kompetencyjnym stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Naruszenie art. 3 § 1 pkt 1 P.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę całkowicie uchyla się od obowiązku wykonania kontroli zaskarżonej decyzji administracyjnej a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, jak to ma miejsce w realiach niniejszej sprawy, nie oznacza naruszenia tego przepisu.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 3, art. 75, art. 77 i art. 107 K.p.a. poprzez brak rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wszystkich zarzutów wniesionych przez Stowarzyszenie i tym samym niezasadne oddalenie skargi zamiast uchylenia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego.

Art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. obejmuje kompetencję organu odwoławczego do umorzenia postępowania odwoławczego. W tej sprawie nie było podstaw do umarzania administracyjnego postępowania drugoinstancyjnego. Nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 75, art. 77 i art. 107 K.p.a. polegający na braku rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji wszystkich zarzutów zawartych w skardze.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd pierwszej instancji wprost odniósł się do zarzutów naruszenia przez organy administracyjne art. 7, art. 8, art. 9, art. 7 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Jedynie do zarzutu naruszenia art. 6, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd pierwszej instancji nie odniósł się wprost, ale w okolicznościach tej sprawy to uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Skoro Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, tym samym spełnia ona przesłankę legalności wynikającą z art. 6 K.p.a. Art. 11 K.p.a. zawiera zasadę przekonywania nakazującą organom administracyjnym wyjaśniania zasadności przesłanek, którymi kierowały się załatwiając sprawę. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji wskazał, że organy administracyjne prawidłowo uzasadniły wydane decyzje, a więc trafnie nie dostrzegł naruszenia tej zasady. Także strona skarżąca kasacyjnie nie wskazuje, na czym miałoby polegać naruszenie art. 11 K.p.a. w tej sprawie.

Również zarzut naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. nie jest zasadny, ponieważ trafnie Sąd pierwszej instancji ustalił, że w tej sprawie organy wyjaśniły wszystkie okoliczności, należycie zebrały materiał dowodowy i poddały go właściwej ocenie. Nie pominęły żadnych istotnych dowodów w sprawie. Spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 77 § 1 K.p.a. nakładającym na organ administracji obowiązek w sposób wyczerpujący zebrania i rozpoznania materiału dowodowego oraz z art. 80 K.p.a. zgodnie z którym na podstawie całokształtu materiału dowodowego organy powinny ustalić, czy dana okoliczność jest udowodniona.

Także art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. nie został w tej sprawie naruszony, ponieważ zaskarżona decyzja nie była obarczona wadą powodującą jej nieważność.

Tym samym mimo wadliwego nieodniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do części zarzutów skargi, nie jest to wadliwość mogąca mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko taka w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a. uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku.

Niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. przez jego zastosowanie. Powołując się na zarzut naruszenia tego artykułu strona skarżąca kasacyjnie powinna go powiązać z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił Sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy. Orzeczenie oddalające skargę nie jest skutkiem zastosowania jedynie art. 151 P.p.s.a., ale następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakładających na Sąd pierwszej instancji obowiązek dokonania tego rodzaju ustaleń (por. wyrok NSA z 10 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 110/15, opub. w LEX nr 2247779; wyrok NSA z dnia 10 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2245/16, opub. w LEX nr 2400156). Także w pozostałych zarzutach kasacyjnych nie wykazało skutecznie, że Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do zastosowania w tej sprawie art. 151 P.p.s.a.

Niezasadnym jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 153 P.p.s.a. Art. 141 § 4 P.p.s.a. może być naruszony wówczas, gdyby uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku. Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może skutecznie strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd. Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a. Ponadto nie można dostrzec niespójności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Całkowicie nieuzasadnionym jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 153 P.p.s.a., ponieważ przepis ten dotyczy tylko takiej sytuacji, w której sąd wyraził w orzeczeniu ocenę prawną i wskazania co dalszego postępowania i takimi wskazaniami oraz oceną związane są w danej sprawie tak organy administracyjne, jak i sąd. Ponieważ w tej sprawie Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, a więc nie mógł zamieścić wskazań co do dalszego postępowania przez organy administracyjne w tej sprawie.

Najistotniejszy zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n. Błędną wykładnię ww. przepisów strona skarżąca kasacyjnie upatruje w tym, że planowana inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego.

Z takim stanowiskiem strony skarżącej kasacyjnie w okolicznościach tej sprawy nie można się zgodzić. Każda sprawa zawisła przez sądem administracyjnym podlega odrębnemu rozpoznaniu i nie stanowisko zawarte w innej aczkolwiek podobnej sprawie nie stanowi wyznacznika sposobu załatwienia danej sprawy. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu znane są orzeczenia wydawane w zakresie inwestycji polegających na budowie linii kablowych w ramach zadań obejmujących budowę i eksploatację farm wiatrowych (np. wyrok NSA z 10 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2434/16, opub. w Lex nr 2436182; wyrok NSA z 18 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 1529/15, opub. w Lex nr 2108439; wyrok NSA z 16 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 1319/16, opub. w Lex nr 2499720). W tej zaś sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że projektowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego i spełnia oba kryteria wynikające z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem pod pojęciem inwestycji celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym), ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym) lub krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne) bądź metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n.

Nie budzi wątpliwości, że linia kablowa służąca do przesyłania energii elektrycznej stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Zgodnie bowiem z tym przepisem celem publicznym jest, m.in. budowa przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Definicję przesyłania energii elektrycznej zawiera art. 3 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059, z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przesyłanie (transport) energii elektrycznej odbywa się sieciami przesyłowymi w celu ich dostarczania do sieci dystrybucyjnych lub odbiorcom końcowym przyłączonym do sieci przesyłowych.

Jak wynika z wyjaśnień inwestora, planowana linia kablowa wysokich napięć wraz z liniami sterowania energetycznego będzie częścią linii energetycznej służącą połączeniu zespołu elektrowni wiatrowych (farmy wiatrowej) z krajowym systemem elektroenergetycznym.

Trafnie strona skarżącą kasacyjnie definiuje sieć przesyłową wskazując, że jest to taka sieć elektroenergetyczna najwyższych lub wysokich napięć, za ruch której odpowiada operator systemu przesyłowego. Jednak błędnie utożsamia operatora sieci przesyłowej z użytkownikiem systemu. Zgodnie z art. 3 pkt 12b Prawa energetycznego użytkownikiem systemu elektroenergetycznego jest podmiot dostarczający energię elektryczną do systemu elektroenergetycznego lub zaopatrywany z tego systemu. Nie budzi wątpliwości, że linia kablowa wysokich napięć łącząca zespół elektrowni wiatrowych z krajową siecią energetyczną ma przede wszystkim służyć inwestorowi do dostarczania energii elektrycznej do tej sieci. Taki jest podstawowy cel budowania elektrowni wiatrowej. Użytkownikiem systemu jest więc zarówno podmiot dostarczający energię elektryczną do sieci, jak i zaopatrujący się z sieci w taką energię. Użytkownikiem może być także podmiot niepubliczny.

Natomiast operator sieci przesyłowej jest odpowiedzialny za ruch takiej sieci. Pojęcie ruchu siecią reguluje art. 3 pkt 19 Prawa energetycznego definiując je jako sterowanie pracą sieci. Nieprawidłowo więc strona skarżącą kasacyjnie uznała za tożsame pojęcia podmiotu dostarczającego energii elektrycznej do sieci z podmiotem odpowiedzialnym za sterowanie pracą sieci. W tej sprawie inwestor Spółka [...] sp. z o.o. nie składała wniosku o uznanie jej za sterującego pracą sieci elektroenergetycznej.

Mając powyższe należy stwierdzić, że objęte w tej sprawie wnioskiem zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie sieci wysokich napięć łączących zespół elektrowni wiatrowych z siecią energetyczną stanowiło cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n.

Takie też trafne stanowisko zajął Sąd pierwszej instancji.

Spełniona została również i druga przesłanka wynikająca z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie sieci kablowej wysokich napięć spełnia wymóg działania o znaczeniu publicznym.

Wprawdzie w tym zakresie uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji ma pewne braki, tym niemniej trafnie ten Sąd stwierdził, że jest to inwestycja o znaczeniu publicznym. Przemawiają za tym następujące argumenty. Po pierwsze projektowana sieć ma charakter sieci wysokich napięć. Sieć wysokich napięć (WN) ma przedział od 60 kV do 400 kV i służy zasadniczo tylko do przesyłu energii elektrycznej na dalsze odległości. Oznacza to, że celem budowy takiej sieci jest przede wszystkim wprowadzanie do systemu sieci energetycznych wysokich napięć energii elektrycznej wyprodukowanej przez turbiny wiatrowe. Ani z akt sprawy, ani z argumentacji strony skarżącej kasacyjnie nie wynika, aby tak wyprodukowaną energię elektryczną inwestor miał zużyć na własne potrzeby poprzez np. zasilanie wybudowanego zakładu przemysłowego.

Po drugie, dla budowy zespołu elektrowni wiatrowych w okolicy miejscowości P. w Gminie B. został uchwalony w dniu 30 października 2007 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy Biesiekierz z dnia 30 października 2007 r. nr XI/91/07). Cała treść tego planu podporządkowana jest budowie zespołu elektrowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą dla ich prawidłowej eksploatacji. Zgodnie z § 11 tego planu park wiatrowy (rozumiany jako współpracującą ze sobą grupa elektrowni wiatrowych) ma być przyłączony do sieci elektroenergetycznej i jedną z tych sieci jest budowa linii elektroenergetycznej 110 kV Dunowo-Parnowo oraz budowa wymienionego w tym planie innego odcinka linii elektroenergetycznej 110 kV (§ 11 ust. 2 pkt 2 i 3 planu miejscowego). Ma to znaczenie w tej sprawie, ponieważ wniosek inwestora obejmował ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego tylko dla tej części linii kablowej 110 kV wysokich napięć, która nie została objęta ww. planem miejscowym. Tym samym jeżeli część linii energetycznej objęta ustaleniami planu miejscowego stanowi inwestycję celu publicznego, to nielogicznym było uznanie, że fragmenty tej linii nie objęte ustaleniami planu miejscowego nie mogły mieć takiego statusu.

Po trzecie energia elektryczna wyprodukowana w elektrowni wiatrowej zostanie dostarczona do sieci elektroenergetycznej właśnie poprzez projektowaną linię kablowa 110 kV. Przysłuży się to spełnieniu celu ogólnospołecznego, jakim jest redukcja CO2 (dwutlenku węgla) związanego ze zmniejszeniem spalania węgla i zastąpieniem energii elektrycznej pochodzącej z węgla energią z odnawialnego źródła. Warunkiem dostarczenia energii ze źródła odnawialnego jest budowa przedmiotowej linii energetycznej. Każde państwo Unii Europejskiej ma obowiązek zwiększania udziału energii ze źródeł odnawialnych, co wynika chociażby z art. 3 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U.UE.L.2009.140.16).

Mając powyższe należy wskazać, że objęta tą sprawą inwestycja obejmująca budowę linii kablowej WN wraz z liniami sterowania energetycznego relacji [...] w ramach zadania "Farma Wiatrowa [...]" stanowi inwestycję celu publicznego i spełnia warunki wymienione w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 u.g.n.

Pozostałe argumenty strony skarżącej kasacyjnie, dotyczące parametrów lub warunków wprowadzania energii elektrycznej do ogólnokrajowej sieci energetycznej pozostają poza przedmiotem tej sprawy.

Mając powyższe należy stwierdzić, że skoro wyrok Sądu pierwszej nie narusza prawa, a zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne, to Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.