Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 85/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 240 par 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zając, Sędzia NSA Juliusz Antosik, Sędzia NSA del. Grażyna Jarmasz (sprawozdawca), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt I SA/Bd 540/07 w sprawie ze skargi Z.L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 18 maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Z.L. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 2 października 2007r., sygn. akt I SA/Bd 540/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w sprawie ze skargi Z. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 18 maja 2007r. numer [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania - oddalił skargę.

Jak wskazał WSA w uzasadnieniu wyroku w/w decyzją została utrzymana w mocy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 2 marca 2007r. odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 26 sierpnia 2004r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia 22 czerwca 2004r. wydanej w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 1999r. w kwocie 79 577zł.

Sprawa została wszczęta pismem Skarżącego z dnia 31 grudnia 2006r., uzupełnionym pismem z dnia 12 lutego 2007r., którym zwrócono się o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, podnosząc, że w przedmiotowej sprawie ustalenia związane z umową sprzedaży form wtryskowych zostały przez organ I instancji świadomie i celowo przedstawione niezgodnie z rzeczywistością i nie znajdują oparcia w materiale dowodowym. W odwołania stwierdzono, że istotną przesłanką jest brak autentycznego podpisu złożonego na umowie sprzedaży form z 16 listopada 1999r. z [...] A. S.A. we Wrocławiu.

Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły takie okoliczności faktyczne, ani dowody, które łącznie spełniają przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, ani też przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1 tej ustawy.

We wniesionej przez Z. L. skardze do WSA podniesiono, że istniała umowa z A. S.A. we Wrocławiu, ale na formy SANCER i nie była to umowa przyjęta w postępowaniu podatkowym. Na dowód przedłożono zeznania świadka złożone w Komendzie Głównej Policji, a nadto oświadczono, że umowa była podrobiona, a protokół oględzin "posunięty" do podpisu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy ocenił, że skarga jest niezasadna.

Podkreślając charakter nadzwyczajny postępowania wznowieniowego WSA stwierdził, że błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania, a stanowi ją wadliwe ustalenie stanu faktycznego. Przechodząc do oceny, czy w sprawie zaszły przesłanki z pkt 1 art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8 z 2005r., poz. 60 ze zm.) – dalej Ordynacja podatkowa -, czyli że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, jak i z pkt 5 art. 240 § 1 przewidującego, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, Sąd I instancji stwierdził, że. Dowody w postaci protokołów z przesłuchań świadków nie maja wpływu na zmianę treści decyzji ostatecznej, gdyż wynika z nich, że Skarżący był także właścicielem form wtryskowych zakupionych od B. S.A. w G. Oddział w P., jednakże nie wskazują one na to, aby właśnie te formy zostały sprzedane do A.. Takie stanowisko organów WSA ocenił jako prawidłowe w świetle prawa. Odnosząc się do faktu, że Skarżący w toku prowadzonego postępowania w sprawie wznowienia przyznał, że w dniu 16 listopada 1999r. zawarł umowę z A., lecz przedmiotem sprzedaży były formy SANCER, a nie formy nabyte wcześniej od C. K., zaś wartość sprzedaży określono na kwotę 381 tys. zł, Sąd uznał, że nie ma sprzeczności w tym, że będąc właścicielem jednych form Skarżący mógł obracać innymi. Zauważył nadto, że w nadzwyczajnym postępowaniu wznowieniowym istotnymi okolicznościami jakie podlegają dowodzeniu jest istnienie przesłanek wznowienia, a nie okoliczności dotyczące określenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Jako prawidłowe określił także WSA stanowisko organów, że samo twierdzenie strony żądającej wznowienia postępowania, że dany dowód jest fałszywy, nie uzasadnia ponowienia postępowania dowodowego, a fałsz dowodu – co do zasady – winien być stwierdzony orzeczeniem sądu lub innego organu. Organ przeanalizował wyjątki od powyższej zasady i poprawnie, zdaniem Sądu, ocenił, że w sprawie nie przedstawienie prawomocnego orzeczenia sądu, które stwierdzałoby fałsz tej umowy jest powodem do stwierdzenia o nieistnieniu przesłanki.

Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej P.p.s.a. – skargę oddalił.

3. We wniesionej przez Z. L. skardze kasacyjnej zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, jak i przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Tak formułując zarzuty w petitum skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie wyroku w całości.

W uzasadnieniu tego środka zaskarżenia zawarto stwierdzenie, że Sąd błędnie zastosował art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej i przyjął, że nie zaszły przesłanki do wznowienia postępowania wskazane w powyższym przepisie. Podstawę wznowienia postępowania stanowi także wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a postępowanie administracyjne powinno wyjaśnić wyczerpująco wszystkie aspekty sprawy i dopiero na tej podstawie można orzekać, co do jej przedmiotu. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd nie odniósł się wyczerpująco do zarzutu podniesionego przez Skarżącego w zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 maja 2007r. dotyczącego błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Dalej wywodzono, że podstawę do określenia zobowiązania podatkowego stanowiła umowa zawarta z A. i była ona istotnym dowodem w sprawie. Postępowanie zakończono decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 26 sierpnia 2006r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem Skarżącego umowa z A., która dotyczyła form typu SANCER, była umową cywilnoprawną i dotyczyła zupełnie innych form, niż to wynikało z ustaleń zawartych w decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej. Umowa ta została sfałszowana, brak autentycznego podpisu złożonego pod nią dyskwalifikował ją jako dowód, a więc w sprawie należało powołać biegłego dla oceny, czy podpis widniejący na niej jest autentyczny. Podniesiono także, że protokół oględzin, na który powołano się w uzasadnieniu decyzji powołanej powyżej został Skarżącemu podsunięty do podpisu i podpisał go mechanicznie, nie zwracając uwagi na treść. Fakt ten został wytłumaczony chorobą Skarżącego powodującą opóźnione reakcje. W prowadzonym postępowaniu ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 maja 2007r. Skarżący odniósł się do protokołu oględzin spornych form i stwierdził, że został mu on podsunięty do podpisu, co oznacza, zdaniem autora skargi kasacyjnej, że treść tego dokumentu nie przedstawiała rzeczywistego stanu rzeczy i nie mogła być podstawą do przyjęcia istotnych ustaleń co do stanu faktycznego sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 zdanie 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny – poza przypadkami nieważności postępowania wymienionymi w art. 183 § 2 P.p.s.a. - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie Sądu kasacyjnego podstawami zaskarżenia oraz zakresem tego zaskarżenia. W konsekwencji Sąd kasacyjny – rozstrzygając w granicach środka odwoławczego – nie jest uprawniony do uzupełniania lub poprawiania podstaw skargi kasacyjnej, czy też samodzielnego formułowania jej zarzutów.

W pierwszym rzędzie należy stwierdzić, że unormowania art. 174 P.p.s.a. wskazują, iż skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Zaś w myśl art. 176 tej ustawy skarga kasacyjna powinna między innymi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Zarzuty tego środka zaskarżenia winny być skierowane przeciwko wydanemu wyrokowi sądu administracyjnego I instancji.

W skardze kasacyjnej w niniejszej sprawie zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, jak też naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tej części skargi kasacyjnej powtórzono treść w/w przepisu art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. nie powołując żadnego konkretnego przepisu prawa, który miałby być naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy. Takie wadliwe sformułowanie zarzutów należy ocenić jako nie spełniające wymogów tego przepisu.

Natomiast w uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej zawarł twierdzenie, że Sąd błędnie zastosował art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej przyjmując, że nie zaszły przesłanki do wznowienia postępowania wskazane w tym przepisie. Należy wszak zauważyć, że przepis art. 240 § 1 tej ustawy wskazuje w jedenastu punktach przesłanki wznowienia postępowania. Z uzasadnienia zaś skargi kasacyjnej nie wynika, że jej autor zarzucił Sądowi I instancji wadliwe przyjęcie, że w sprawie nie zaszły wszystkie z nich, określone przez autora jako "wskazane w tym przepisie", pomimo, że wszystkie z nich wystąpiły. Jak już wyżej wskazano Naczelny Sąd Administracyjny będąc związanym granicami skargi kasacyjnej nie może domniemywać woli składającego skargę kasacyjną, zaś stwierdzenia uzasadnienia "błędnego ustalenia stanu faktycznego" w odniesieniu do kwestii umowy, której przedmiotem były formy wtryskowe, czy twierdzenia o fałszywości tej umowy z powodu "braku autentycznego podpisu", o protokole oględzin podsuniętym Skarżącemu do podpisu, nie uprawniają Naczelnego Sądu Administracyjnego do tworzenia zarzutów. Brak wskazania przez wnoszącego skargę kasacyjną konkretnego przepisu prawa, ogólnikowe, skrótowe treści uzasadnienia powodują, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może merytorycznie rozpoznać tak skonstruowanego środka zaskarżenia przewidzianego ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie przepisu art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy.