Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1564/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 404
law: Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2012 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w P. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie inspekcji pracy – wypłaty pracownikom świadczeń wynikających ze stosunku pracy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w K. w dniach 12, 19, 21, 26, 27, 29 lipca 2011 r. przeprowadził kontrolę u pracodawcy - w Fabryce A w P. W wyniku kontroli Inspektor wydał nakaz z dnia [...] nr [...] w którym nakazał pracodawcy:

1. wypłacić wynagrodzenia za pracę za miesiąc czerwiec 2011 r. pracownikom: J. P. – 1.281,90 zł, M. S. 1.780 zł, J. T. 4.376 zł, D. W. 5.216 zł, P. W. 2.607 zł, J. T. 14.300 zł, T. P. 3.660 zł, A. K. 11.000 zł, L. B. 2.003,50 zł, E. K. 2.000 zł, H. S. 2.352 zł, D. M.7.100 zł, M.K. 3.436 zł, M. K. 2.167 zł, Z. K. 3.347 zł, Z. L. 3.250 zł, B. K. 5.710 zł, M. M. 7.100 zł, Z. A. 600 zł, W. C. 2.310 zł;

2. Wypłacić przysługujące odszkodowanie K. C. z tytułu rozwiązania z ww. w czerwcu 2011 r. stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników w kwocie 10.000 zł;

3. Wypłacić pracownikom przysługujące odszkodowania z tytułu rozwiązania stosunku pracy z powodu dopuszczenia się przez pracodawcę ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych:

- T. P. - w kwocie 1.117,60 zł w związku z rozwiązaniem umowy o pracę z dniem 11 stycznia 2011 r.;

- D. P.— w kwocie 5.227,20 zł w związku z rozwiązaniem umowy o pracę z dniem 12 maja 2011 r.;

- M. R.- w kwocie 4.620,60 zł w związku z rozwiązaniem umowy o pracę z dniem 14 czerwca 2011 r.;

4. Wypłacić pracownikom przysługujące odprawy pieniężne z tytułu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, tj.:

- L. R. w kwocie 5.491,20 zł w związku z rozwiązaniem umowy o pracę z dniem 31 marca 2011 r.;

- K. C. w kwocie 8.627,40 zł w związku z rozwiązaniem umowy o pracę z dniem 30 czerwca 2011 r.;

5. Wypłacić pracowinikowi K. D. przysługującą odprawę rentową kwocie 5.755,20 zł,

6. Wypłacić pracownikom przysługujące im nagrody jubileuszowe, tj.:

- W. P.- w kwocie 5.371,50 zł - nabył prawo w styczniu 2011 r.;

- E. W. - w kwocie 5.227,20 zł - nabył prawo w lutym 2011 r.;

- J.W. - w kwocie 5.530,80 zł - nabył prawo w lutym 2011 r.;

- M. L.- w kwocie 3.961,50 zł - nabyła prawo w marcu 2011 r.;

- E. M.- w kwocie 2.772,00 zł - nabyła prawo w marcu 2011 r.;

- A. G.- w kwocie 2.772,00 zł;

- H.K. - w kwocie 8.316,00 zł - nabył prawo w kwietniu 2011 r.;

- E. M. - w kwocie 4.128,00 zł – nabyła prawo w kwietniu 2011 r.;

- K. O.- w kwocie 5.479,77 zł - nabył prawo w czerwcu 2011 r.

Rozstrzygnięcia zawarte w nakazie podlegały natychmiastowemu wykonaniu z mocy art. 11 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U Nr 89, poz. 589 ze zm.).

W odwołaniu od wyżej przywołanego nakazu pełnomocnik pracodawcy zarzucił niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a co za tym idzie wydanie decyzji bez zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego oraz naruszenie zasady prawidłowej oceny dowodów. W uzasadnieniu odwołania wskazał, iż pracodawca nie kwestionuje konieczności wypłacenia pracownikom należnych im, określonych świadczeń pieniężnych podkreślając, iż obecnie fabryka znajduje się niezwykle trudnej sytuacji materialnej. Opisał podejmowane przez Zarząd Spółki działania mające na celu jej restrukturyzację, modernizację oraz zapewnienie płynności finansowej. Zaznaczył dodatkowo, iż obecne problemy Spółki są miedzy innymi wynikiem niedokończonego procesu prywatyzacji oraz działań kierownictwa Spółki zmierzających do przekształcenia jej w konkurencyjne i wydajne przedsiębiorstwo. Pełnomocnik zarzucił Inspektorowi, że nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że pracodawca nie dokonuje wypłat wskazanych w nakazie świadczeń. Dodatkowo zaznaczono, że Spółka zamierza wypłacić świadczenia objęte nakazem, jednakże z wyżej opisanych względów musi to nastąpić w terminie późniejszym, wówczas, gdy pozyskane zostaną środki na ten cel. Dlatego Spółka potwierdziła pracownikom saldo zadłużenia. Jednakże w pierwszej kolejności muszą być realizowane bieżące zobowiązania związane z wypłatą wynagrodzeń, dopiero później innych należności bowiem w innym przypadku produkcja musiałaby zostać wstrzymana. Dodatkowo pełnomocnik pracodawcy wyjaśnił, że z pracownikami zawarto szereg ugód przedsądowych w sprawach związanych z wypłatami wskazanych w nakazie wynagrodzeń. Pełnomocnik opisał sprawy sądowe toczące się i zakończone w tym zakresie. W odwołaniu podkreślono, że Zakład nie uchyla się od spełnienia omawianych świadczeń jednakże zmuszony był przesunąć termin ich realizacji.

Po rozpoznaniu odwołania Okręgowy Inspektor Pracy w K. decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy utrzymał w mocy zaskarżone decyzje 1, 2, 3, 4, 5 i 6 zawarte w nakazie z dnia [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji oraz zaznaczył, że podstawę prawną dla wydanych decyzji zawartych w nakazie stanowił przepis art. 11 pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy. Jednocześnie organ podał, iż jako podstawę prawną decyzji nr [...] nakazującej wypłatę odpraw pieniężnych w związku z rozwiązaniem stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, inspektor błędnie wskazał art. 7 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Ustawa ta bowiem została uchylona przez ustawę z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczacych pracowników. Zatem podstawą prawną wydania omawianego rozstrzygnięcia winien być art. 8 cytowanej ustawy. Jednocześnie Inspektor podkreślił, że decyzja nr [...] została wydana w oparciu o między innymi art. 82 § 1 i 2 kodeksu pracy tymczasem winna ona opierać się na regulacji art. 85 tejże ustawy. Organ wskazał jednak, że powyższe uchybienia nie mogą stanowić podstawy do uchylenia skarżonych decyzji bowiem nie mają one wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie.

Dodatkowo organ odwoławczy zaakcentował, że kwestionowany nakaz został wydany w związku z kontrolą przeprowadzoną u pracodawcy przy czym z wynikami kontroli została Spółka zapoznana oraz nie wniosła zastrzeżeń do protokołu jej przeprowadzenia. Jednocześnie wskazano, że w odwołaniu skarżąca nie kwestionuje zasadności, jak i wysokości należnych pracownikom świadczeń, a jedynie powołuje się na złą sytuacje finansową pracodawcy.

Dodatkowo Inspektor wskazał, iż ustalenia w zakresie wypłaty pracownikom wynagrodzeń zostały dokonane na podstawie przedłożonych przez pracodawcę list płac oraz poleceń przelewów. Wysokość pozostałych świadczeń wynika dodatkowo z naliczeń dokonanych przez pracodawcę. Jednocześnie w protokole z kontroli inspektor pracy dokładnie wskazał, z którymi osobami pracodawca zawarł ugody sądowe. Powyższe ustalono na podstawie akt spraw pracowników, którzy złożyli pozwy do sądu o wypłatę należnych im świadczeń pieniężnych, które zostały przedstawione przez pracodawcę.

Organ odwoławczy podkreslił, iż żadna z przedstawionych w trakcie kontroli ugód, jak i załączonych do odwołania, nie dotyczy pracowników objętych nakazem płatniczym z dnia [...] o nr rej, [...]

Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu organ uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie bowiem materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, a organ orzekający zobowiązał pracodawcę do wykonania obowiązku - niezwłocznego przywrócenia stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami, czyli prawidłowego wypłacenia należnych pracownikom świadczeń. Inspektor wyjaśnił, iż obowiązek pracodawcy wynika z przepisów prawa pracy, natomiast decyzja inspektora pracy ma służyć sprecyzowaniu tego obowiązku, a więc wskazaniu, wobec których konkretnie pracowników winien on zostać zrealizowany i w jakim zakresie.

Organ odwoławczy wyjasnił, że organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innych składników z nią związanych. Wystawiany zatem nakaz zapłaty, ma na celu wymuszenie na pracodawcy wypełnienia obowiązku, wynikającego z umowy zawartej z pracownikiem w zakresie wypłaty świadczeń pracowniczych wówczas, gdy ten obowiązek jest wymagalny.

Organ podkreślił dodatkowo, że trudności finansowe pracodawcy w żaden sposób nie mogą stanowić okoliczności usprawiedliwiających niespełnianie obowiązków ciążących na pracodawcy, w szczególności obowiązków wypłaty świadczeń pieniężnych pracownikom. To pracodawca ponosi ryzyko ekonomiczno - gospodarcze prowadzonej działalności i nie może tego ryzyka przerzucać na pracowników. Wystąpienie trwałych lub nawet przejściowych trudności finansowych mieści się w granicach tego ryzyka. Tym samym w zakresie stosunku pracy jest całkowicie obojętne, z jakiego źródła pracodawca pozyskuje środki finansowe na swoją działalność.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik skarżącej zarzucił wyżej opisanej decyzji naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 i 88 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaznaczył, że organ dokonując ustaleń faktycznych pominął fakt, iż wynagrodzenie za miesiąc czerwiec 2011 r. pracownikom: J. P. – 1.281,90 zł, M. S. 1.780 zł, J. T. 4.376 zł, D. W. 5.216 zł, P. W. 2.607 zł, J. T. 14.300 zł, T. P. 3.660 zł, A. K.11.000 zł, L. B. 2.003,50 zł, E. K. 2.000 zł, H. S. 2.352 zł, D. M. 7.100 zł, M. K. 3.436 zł, Z. L. 3.250 zł, B. K. 5.710 zł, M. M. 7.100 zł, Z. A. 600 zł, W. C. 2.310 zł zostały w całości wypłacone. Dodatkowo wskazał, iż organ pominął okoliczności, iż przed Sądem Rejonowym, IV Wydziałem Sądem Pacy w Z. prowadzona jest sprawa z powództwa M. R. o odszkodowanie przysługujące w związku z rozwiązaniem stosunku pracy z przyczyn niedotyczacych pracowników, a roszczenie to również objęte jest skarżoną decyzją. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz ponownie wskazał, że część wynagrodzeń objętych nakazem utrzymanym w mocy skarżoną decyzją została już wypłacona, a zatem decyzja winna zostać uchylona. Dodatkowo wyjaśnił, że pracodawca nie kwestionuje konieczności wypłacenia świadczeń objętych skarżoną decyzją, jednakże w chwili obecnej fabryka znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Ponownie podkreślono, że obecnie konieczne jest wypłacanie bieżących wynagrodzeń bowiem jest to niezbędne do normalnego funkcjonowania fabryki. Dopiero w następnej kolejności Spółka będzie mogła wypłacić zaległe należności. Dodatkowo zaznaczono, że po kontroli inspekcji pracy podjęto szereg działań zmierzających do realizacji obowiązków, jednakże wymaga to odpowiedniego czasokresu. Zatem w ocenie pełnomocnika organu administracji organ nie wyjaśnił należycie wszystkich okoliczności sprawy oraz nie dokonał należytej oceny zebranego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy przytoczył argumenty powołane w skarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo organ odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że okoliczność wypłaty pracownikom wynagrodzenia za pracę objętego nakazem jest nową okolicznością nie podnoszoną uprzednio w postępowaniu przed organami administracji. Inspektor zaznaczył, że nie wskazano daty wypłaty wynagrodzenia. Jednocześnie fakt wytoczenia przez M. R. powództwa przeciwko Spółce nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Organ wyjaśnił, że odpowiedź na pozew została wniesiona przez skarżącego w dniu 27 września 2011 r., natomiast decyzja organu odwoławczego został wydana w dniu [...] Uzyskanie przez organ wiedzy na temat okoliczności podnoszonych w skardze uzależnione było wyłącznie od pracodawcy, natomiast nie były one przez niego podnoszone w toku postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z regulacją art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż jej przedmiotem jest ocena prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Sąd administracyjny ocenia, czy wydana w sprawie decyzja narusza przepisy prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle wyżej przytoczonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę wydania skarżonej w rozpoznawanej sprawie decyzji stanowił art. 11 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2012 r. poz. 404). Zgodnie z przywołaną normą w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi. Nakazy płatnicze wydawane na tej podstawie mają na celu skłonienie pracodawcy do realizacji ciążącego na nim podstawowego obowiązku pracodawcy, jakim jest wypłata wynagrodzenia lub innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy. Nakazy te wydawane są w razie stwierdzenia przez organy inspekcji pracy naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia, stwierdzonych w wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli stosownie do regulacji art. 33 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy. Ustalenia kontroli natomiast w myśl art. 31 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, co do zasady dokonywane są w formie protokołu. Protokół ten musi zostać podpisany przez inspektora pracy prowadzącego kontrolę oraz przez osobę lub organ reprezentujący podmiot kontrolowany. Dodatkowo podmiotowi kontrolowanemu stosownie do treści art. 31 ust. 4 omawianej ustawy przysługuje prawo zgłoszenia, przed podpisaniem protokołu kontroli, umotywowanych zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole. Zastrzeżenia można zgłosić na piśmie w terminie 7 dni od dnia przedstawienia protokołu. Przy czym zgodnie z regulacją ust. 6 art. 31 ustawy w razie zgłoszenia zastrzeżeń, o których mowa wyżej, inspektor pracy prowadzący kontrolę zobowiązany jest je zbadać, a w przypadku stwierdzenia zasadności zastrzeżeń – zmienić odpowiednią część protokołu. Zatem podstawowym sposobem dokumentowania przebiegu kontroli dokonywanej u pracodawcy przez organy inspekcji pracy jest protokół oraz ustalenia w nim zawarte. To na tej podstawie, po przeprowadzeniu kontroli właściwy inspektor pracy podejmuje czynności, lub wydaje decyzje o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 – 4 omawianej ustawy. Jeżeli zatem pracodawca ma umotywowane zastrzeżenia zarówno do ustaleń poczynionych przez inspektora w toku kontroli, jak i do przebiegu samej kontroli wówczas winien złożyć zastrzeżenia do protokołu.

W rozpoznawanej sprawie pracodawca zgodził się z ustaleniami dokonanymi przez inspektora, nie złożył bowiem zastrzeżeń do protokołu, nie kwestionował również ustaleń poczynionych w toku kontroli. Jak natomiast wynika z protokołu kontroli sporządzonego w dniu [...] inspektor pracy dokonał dokładnych i precyzyjnych ustaleń, które roszczenia pracowników są już wymagalne, wobec których zostały wszczęte postępowania sądowe oraz ustalił wysokość należnych wynagrodzeń imiennie wskazanych pracowników za miesiąc czerwiec 2011 r., jak i odpraw, nagród jubileuszowych oraz innych należności związanych z rozwiązaniem stosunków pracy objętych skarżonym nakazem. Inspektor wydał nakaz wypłaty świadczeń niespornych oraz wymagalnych. W decyzji pominięto pracowników, którzy wnieśli powództwa przeciwko Spółce o wypłatę świadczeń wynikających ze stosunków pracy. Ustalenia poczynione przez inspektora w toku kontroli dokonane zostały na podstawie przedłożonych list, poleceń przelewów, oraz akt kancelaryjnych dotyczących spraw pracowników, którzy złożyli pozwy do sądu o wypłatę należnych im świadczeń. Wszystkie te okoliczności zostały przez organy inspekcji pracy w sposób czytelny i precyzyjny wskazane w omawianym protokole. Nakaz płatniczy wydany przez Inspektora Inspekcji Pracy dotyczył okresu do dnia kontroli bowiem to do tego dnia inspektor ustali, które ze świadczeń wynikających ze stosunków pracy nie zostały pracownikom wypłacone. Inspektor w tym zakresie związany jest stanem faktycznym ustalonym na dzień wydawania decyzji, nakazu. Zatem skarżący nie może powoływać się na okoliczności, które zaistniały później, a do tego nie były znane organom orzekającym w sprawie. Wydając kwestionowany w niniejszym postępowaniu nakaz Inspektor Pracy uznał, że doszło do naruszenia art. 94 pkt 5 kodeksu pracy, art. 55 § 1 1 K.p., art. 92 1 § 1 K.p., art. 77 2 § 2 K.p. oraz regulaminu wynagradzania obowiązującego w Fabryce A w P., jak również z naruszeniem § 7 pakietu gwarancji socjalno-pracowniczych zawartego w Fabryce A w P. w dniu [...]

Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, organ I instancji błędnie określił podstawę decyzji nr [...] zawartej w nakazie wskazują na art. 7 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy bowiem akt ten został uchylony. Jako podstawę prawną winna zostać tu powołana regulacja art. 8 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. Nr 90, poz. 844). Równocześnie poprawnie w decyzji Okręgowego Inspektora Pracy wskazano, iż decyzja nr [...] zawarta w nakazie winna zostać wydana w oparciu o art. 85 Kodeksu pracy. Jednakże jak słusznie wskazał organ odwoławczy uchybienia te nie mogą przesądzić o uchyleniu decyzji organu I instancji. Są to bowiem błędy, które nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zatem wskazanie przez organ odwoławczy prawidłowych podstaw prawnych skarżonej decyzji konwaliduje wyżej omówione braki decyzji organu I instancji.

Dodatkowo, odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze należy wskazać, iż fakt wypłaty pracownikom należnego wygrodzenia za pracę nie powoduje konieczności uchylenia skarżonej decyzji. Bowiem w dacie wydania nakazu pracodawca był dłużnikiem w stosunku do imiennie wskazanych w nakazie pracowników, gdyż nie wywiązał się z ciężącego na nim obowiązku terminowej wypłaty wynagrodzenia za pracę. Skoro obecnie, już na etapie postępowania sądowoadministracyjnego należności te zostały uregulowane zatem zobowiązanie wynikające z nakazu w tym zakresie wygasło, a obowiązek pracodawcy nie będzie mógł być egzekwowany w postępowaniu administracyjnym. Również fakt wytoczenia przez jednego z pracowników, ujętego w nakazie, powództwa do sądu powszechnego o zapłatę odszkodowania z tytułu rozwiązania stosunku pracy z powodu dopuszczenia się przez pracodawcę ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych nie ma wpływu na ocenę skarżonej decyzji. Organ bowiem dokonał właściwych ustaleń na podstawie dokumentacji pracowniczej oraz akt kancelaryjnych przedstawionych przez pracodawcę. Pracodawca w odwołaniu od nakazu nie wskazał na zaistnienie okoliczności o których wspomina w skardze. Jednocześnie należy przyjąć, że skoro sam pracodawca w toku całego postępowania zarówno administracyjnego, jak i sądowoadministrcayjnego uznaje roszczenia pracowników wynikające z kwestionowanego nakazu, wskazując że roszczenia te zostały przez niego potwierdzone, to nie sposób uznać, iż są one nienależne, czy niewymagalne. Pracodawca powołuje się jedynie na konieczność odroczenia wykonania jego obowiązków wobec pracowników z uwagi złą sytuację finansową Przedsiębiorstwa. Natomiast nie kwestionuje ani podstawy roszczeń pracowniczych ani ich wysokości. Dlatego należy uznać, że w rozpoznawanej sprawie organy zasadnie przyjęły, iż pracodawca nie wywiązał się z jednego z podstawowych obowiązków wobec pracowników mianowicie nie wypłacił w terminie należnego wynagrodzenia za pracę oraz innych świadczeń wynikających ze stosunków pracy.

Dodatkowo odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze należy podkreślić, że przepisy ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy nie przewidują odpowiedzialności pracodawcy za naruszenie obowiązków wynikających ze stosunków pracy na zasadzie winy. Dlatego powoływanie się przez pracodawcę na okoliczności niejako wyłączające winę pracodawcy w zaniechaniu wykonania jego obowiązków wobec pracowników nie może stanowić podstawy uznania, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Zatem okoliczności przywoływane w skardze, a zawiązane ze złą sytuacją finansową Spółki nie mogą stanowić podstawy uchylenia skarżonej decyzji. Tym bardziej, że roszczenia pracownicze wynikające ze stosunku pracy objęte są szczególną ochroną wynikającą miedzy innymi z przepisów prawa pracy (np. art. 282 § 1 pkt 1 K.p.). Mając więc na względzie tą szczególna ochronę należności pracowniczych ustawodawca umożliwił organom inspekcji pracy wydanie nakazów odpowiedniej treści mających wymusić wykonanie obowiązków pracodawcy, które dodatkowo z mocy samej ustawy podlegają natychmiastowemu wykonaniu (art. 11 pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy).

Konkludując przyjdzie stwierdzić, że w sprawie został zgromadzony kompletny materiał dowodowy w oparciu o który organy dokonały słusznych ustaleń przyjmując, że pracodawca zobowiązany jest wypłacić wskazanym w nakazie pracownikom świadczenia.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zarzuty podniesione przez skarżącego nie mogły odnieść skutku. Uznać zatem należy, że w rozpoznawanej sprawie zostały należycie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla jej rozstrzygnięcia, które znalazły należyty wyraz w motywach skarżonych decyzji, a organy prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy.

Wobec powyższego Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) skargę oddalił.