Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1799/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Danuta Kania, Sławomir Fularski (spr.), Protokolant specjalista Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2018 r. sprawy ze skargi R. L. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na zakwalifikowanie do umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały


UZASADNIENIE

Uchwałą nr [...] z [...] października 2017 r., Zarząd Dzielnicy [...] (dalej jako "organ"), rozpoznając wniosek R. L. (dalej jako "wnioskodawca"), działając na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2, § 8, § 45 pkt 5 i § 50 Statutu Dzielnicy [...], stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały nr LXX/2182/2010 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 420 i poz. 11794) w związku z § 6 pkt 8 uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725) oraz § 4 pkt 1, § 22 ust. 2 pkt. 3, § 24 ust. 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2009 r. Nr 132, poz. 3937 ze zm.) nie wyraził zgody na zakwalifikowanie i umieszczenie wnioskodawcy na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony.

W uzasadnieniu uchwały podano, że wnioskodawca złożył wniosek o zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony. O przydział lokalu ubiega się z małżonką oraz trójką małoletnich dzieci. Wnioskodawca razem z rodziną mieszka w lokalu nr [...] położonym przy ul. [...] w [...] na podstawie umowy najmu zawartej z osobą prywatną w dniu [...] marca 2016 r. Za wynajem płaci właścicielowi 1.800.00 zł miesięcznie plus opłaty za media. Lokal znajduje się w zasobach Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]". Powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 67,60 m2, w tym powierzchnia mieszkalna 46,10 m2. W lokalu mieszka pięć osób. Na osobę przypada 9,22 m2 powierzchni mieszkalnej. Wnioskodawca posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności o symbolach 04–0 (niewidomy) wydane na stałe. Utrzymuje się z renty socjalnej otrzymywanej z ZUS oraz ze świadczenia pracy na stanowisku fizjoterapeuta-masażysta. Małżonka pracowała w zakładzie opiekuńczo - leczniczym, aktualnie przebywa na zasiłku macierzyńskim. Do kwietnia 2017 r. przyznany był zasiłek rodzinny na dwoje dzieci. W okresie 6 miesięcy poprzedzającym datę złożonego wniosku, tj. od lutego do lipca 2017 r. dochód gospodarstwa wyniósł 898,63 zł miesięcznie na osobę. Wnioskodawca razem z małżonką i dziećmi, zameldowani są na pobyt stały w miejscowości [...] nr [...], gmina [...]. Tytuł prawny do nieruchomości posiadają rodzice wnioskodawcy, którzy na stałe mieszkają w budynku mieszkalnym składającym się z trzech pokoi, kuchni i łazienki. Zgodnie zaś z oświadczeniem wnioskodawcy, rodzice małżonki razem z jej bratem mieszkają w miejscowości [...] ul. [...], gmina [...]. Jest to budynek jednopiętrowy składający się z 4 - pokoi.

Organ wskazał, że przepis § 4 pkt 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy stanowi, że lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom, które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej oraz § 22 ust. 2 pkt 3 ww. uchwały stanowi, że przy rozpatrywaniu wniosków osób należy poddać wnikliwej analizie posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu. Minimum dochodowe dla wieloosobowego gospodarstwa na dzień składania wniosku wynosi 160% najniższej emerytury, tj. 1.600,00 zł. Pomimo pozytywnej opinii Komisji Mieszkaniowej w Dzielnicy [...] uznać należy, że wnioskodawca nie pozostaje w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej w związku z warunkami mieszkaniowymi.

Pismem z [...] października 2017 r. wnioskodawca (dalej jako "skarżący") wniósł skargę na ww. uchwałę. Zarzucił organowi szablonowe potraktowanie sprawy, bez rozpatrzenia jej w sposób rzetelny i kompleksowy. Podniósł, że jako osoba niepełnosprawna o stopniu znacznym dla normalnego funkcjonowania potrzebuje szczególnych warunków bytowych. Organ zaś pominął, że skarżący jest osobą niewidomą i nie zastosował zwolnienia z kryterium metrażowego, czym naruszył § 5 ust. 2 pkt 3 lit. a uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy.

Skarżący wskazał, że potrzebuje szczególnych warunków mieszkaniowych, aby mógł jako osoba całkowicie niewidoma, zadbać o stworzenie ścieżek swobodnej

i bezpiecznej komunikacji. Meble w pomieszczeniach powinny być ustawione w sposób zapewniający swobodę i bezpieczny sposób poruszania się we wnętrzu. Zaskarżona uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie wnioskodawcy w ten sposób, że bezprawnie odmawia przyznania lokalu mieszkaniowego. W związku z powyższym wniósł o stwierdzenie nieważności podjętej uchwały z powodu rażącego naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W myśl art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu

w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Zgodnie z oceną prawną wyrażoną w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), uchwała zarządu dzielnicy [...] w przedmiocie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, w tym także lokalu będącego pracownią służącą prowadzeniu działalności w dziedzinie kultury i sztuki, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. Uchwała ta dotyczy bowiem działań organów gmin, podejmowanych w innej niż umowa prawnej formie działania administracji, a mianowicie w drodze nienormatywnych aktów ogólnych organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Przepis art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów jawiła się jako dopuszczalna co do zasady, a także merytorycznie uzasadniona.

W pierwszej kolejności zauważyć należało, że w postępowaniu poprzedzającym ustalenie listy osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 150 ze zm.) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09, publ.: j.w.). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego,

w szczególności art. 7 k.p.a., nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. Powołany przepis stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Zaskarżoną uchwałą organ nie wyraził zgody na zakwalifikowanie skarżącego do umieszczenia na liście osób oczekujących do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego. W podstawie prawnej uzasadnienia powołanej uchwały organ powołał m.in. § 24 ust. 1 w zw. z § 4 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z 9 lipca 2009 r.

Zgodnie z § 4 tej uchwały lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom:

1) które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu,

w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi

w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a nadto

2) w których gospodarstwie domowym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza minimum dochodowego.

Postanowień § 4 pkt 1 uchwały nie stosuje się m.in. do osób pozostających

w związku z warunkami mieszkaniowymi w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej obejmującej niepełnosprawność wnioskodawcy lub innej osoby uprawnionej do wspólnego zamieszkiwania (§ 5 ust. 2 pkt 3 lit. a).

Natomiast zgodnie z § 22 powołanej uchwały, który określa tryb rozpatrywania

i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu, wnioski osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu (...) wraz z oświadczeniami dotyczącymi stanu majątkowego oraz dokumentacją potwierdzającą posiadane przez te osoby tytuły prawne do lokali, powinny być składane w urzędzie dzielnicy właściwym dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy (ust. 1).

Przy rozpatrywaniu wniosków należy poddać wnikliwej analizie: 1) dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy, 2) zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela, 3) posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu, niż wymienione w § 6 ust. 1 pkt 1, 4) rozporządzenie, przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania, pod jakimkolwiek tytułem posiadanym prawem do lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części w okresie ostatnich pięciu lat przed dniem złożenia wniosku, a także fakt dokonania przez te osoby zamiany lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części na lokal kwalifikujący ich do ubiegania się o poprawę warunków zamieszkiwania w ramach mieszkaniowego zasobu, oraz dodatkowo, 5) w przypadku osób ubiegających się o najem lokalu na podstawie § 4, § 12 i § 31: a) warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania, b) warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy oraz osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i uwzględnić możliwość zamieszkiwania wnioskodawcy w tych lokalach (ust. 2).

W myśl § 22 ust. 3 uchwały, burmistrz dzielnicy lub osoba przez niego upoważniona może zwrócić się do właściwego ośrodka pomocy społecznej o wydanie opinii na temat sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej wnioskodawcy oraz osób zgłoszonych przez niego do wspólnego zamieszkiwania. Wnioski, o których mowa w ust. 1, po przeanalizowaniu i weryfikacji, wskazany przez burmistrza dzielnicy pracownik komórki organizacyjnej urzędu dzielnicy właściwej do prowadzenia spraw lokalowych, przedstawia Komisji do zaopiniowania (ust. 4). Odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, potwierdzenie w nich nieprawdy, odmowa złożenia oświadczeń bądź dokumentów umożliwiających przeprowadzenie analizy, o której mowa w ust. 2, jak również informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 2, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku (ust. 5).

Wynikający z § 22 ust. 2 ww. uchwały obowiązek poddania wnikliwej analizie wymienionych w tym przepisie okoliczności pozostaje w ścisłej korelacji z zawartą w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wnikliwa analiza, do przeprowadzenia której obowiązany jest organ, powinna polegać na "sumiennym zgłębianiu, docieraniu do sedna rzeczy, dociekliwości" (por. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczak, PWN 1983, hasło "wnikliwie"). Organ zobowiązany jest zatem do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych

z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa.

Pamiętać także należy, że jedynie poprawnie i wyczerpująco sporządzone uzasadnienie uchwały organu, może stanowić dla sądu administracyjnego podstawę do weryfikacji tego, czy organ przy rozpoznawaniu sprawy dochował należytej staranności stosując się do wyżej powołanych kryteriów. Tylko bowiem w uzasadnieniu organ może wyjaśnić motywy swojego działania czy zaniechania. W szczególności może w nim zaprezentować przyjęty sposób rozumowania i przyjętą ocenę ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Resumując, uzasadnienie uchwały winno zawierać nie tylko same wnioski wysnute przez organ, ale winno również prezentować sposób dochodzenia do nich, jak też powinno zawierać ocenę całego stanu faktycznego a zwłaszcza okoliczności podniesionych przez stronę.

W przedmiotowej sprawie, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały, podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku inicjującego postępowanie stanowiła okoliczność, że skarżący nie pozostaje w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej

w związku z warunkami mieszkaniowymi.

Odnosząc się do powyższego stanowiska organu nie można - w ocenie Sądu - przyjąć, że jest ono wynikiem dokonania wnikliwej analizy przesłanek określonych w § 22 ust. 2 powołanej uchwały. Organ nie odniósł się bowiem do okoliczności faktycznej dotyczącej sytuacji skarżącego jako osoby niepełnosprawnej (niewidomej). Ta zaś okoliczność może być dość istotna z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący wystąpił z wnioskiem o najem lokalu

z mieszkaniowego zasobu [...], powołując się m.in. na ww. niepełnosprawność. Biorąc powyższe pod uwagę, organ rozpoznając wniosek winien przede wszystkim wyjaśnić podniesioną przez skarżącego okoliczność dotyczącą jego stanu zdrowia a następnie ustalić, czy nie daje ona podstawy do zwolnienia z kryterium metrażowego na podstawie § 5 ust. 2 pkt 3 lit. a uchwały nr LVIII/1751/2009.

Z zestawienia przepisów § 4 pkt 1 oraz § 5 ust. 2 pkt 3 lit. a uchwały nr LVIII/1751/2009 wynika przecież, że jeśli osoba uprawniona do wspólnego zamieszkiwania znajduje się w związku z warunkami mieszkaniowymi w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej (przez co rozumie się m.in. niepełnosprawność), to jej warunki mieszkaniowe, które w normalnych okolicznościach nie byłyby uznane za trudne (powyżej 6 m2 powierzchni mieszkalnej na osobę), mogą być za takie uznane ("postanowień § 4 pkt 1 nie stosuje"), jeżeli właśnie ze względu na stan zdrowia tej osoby (ciężką i przewlekłą chorobę), inne warunki zamieszkiwania stawiają ją w wyjątkowo trudnej sytuacji. Innymi słowy, nawet jeśli osoba ciężko

i przewlekle chora zamieszkuje w lokalu, którego powierzchnia mieszkalna przekracza 6 m2 na osobę, to nie stanowi to przeszkody do przyznania jej lokalu z zasobów miasta, jeśli zamieszkiwanie w dotychczasowym lokalu z uwagi na jej sytuację zdrowotną jest wyjątkowo trudne. Mimo bowiem większej niż minimalna powierzchnia, inne warunki mieszkaniowe mogą być niedostosowane do sytuacji zdrowotnej lokatora.

Na powyższe zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 234/16 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), stwierdzając, że zwrot "stan zdrowia wnioskodawczyni pozostawał w związku

z warunkami mieszkaniowymi" jest zwrotem nieostrym i ze swej istoty nie wymaga, by "związek" ten był adekwatnym związkiem przyczynowym. Pojęcie to należy rozumieć

w ten sposób, że uchwałodawca nakazuje brać pod uwagę "wyjątkowo trudną sytuację zdrowotną, rodzinną lub społeczną" (§ 5 ust. 2 pkt 3 a także § 7 ust. 1 pkt 8 uchwały

z dnia 9 lipca 2009 r.), która może zostać rozwiązana lub poprawiona na skutek poprawy warunków mieszkaniowych, w trybie art. 4 ust. 2, art. 21 ust. 3 i art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów."

Analiza treści skarżonej uchwały prowadzi do wniosku, że organ rozpoznający wniosek nie podołał ciążącym na nim obowiązkom, a wynikającym z wyżej przywołanych przepisów. Nie odniósł się bowiem w żaden sposób do podniesionej przez skarżącego kwestii jego niepełnosprawności. Wskazanej okoliczności organ nie wziął w ogóle pod uwagę, koncentrując się na kwestii niespełnienia przez skarżącego kryterium metrażowego w odniesieniu do wymienionego wyżej lokalu. Takie postępowanie organu uznać jednak należało za niedopuszczalne. Nie do zaakceptowania jest bowiem sytuacja, w której organ nie bada i nie rozważa niepełnosprawności jednego z najemców lokalu w sytuacji, gdy problematyka ta ma bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem Sądu w celu dopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 22 ust. 2 ww. uchwały, organ powinien przeprowadzić rzetelną ocenę sytuacji w jakiej znajduje się skarżący, tj. poczynić wyjaśnienia

w kierunku sygnalizowanym przez stronę i dopiero wówczas rozważyć, czy w sprawie zachodzą przesłanki z § 4 pkt 1 powołanej uchwały z 2009 r.

Reasumując Sąd stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem przepisów procesowych zawartych w uchwale nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z 9 lipca 2009 r., poprzez niewłaściwe zastosowanie § 22 tej uchwały, co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organ bowiem, podejmując rozstrzygnięcie o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu skarżącego na liście osób oczekujących na najem lokalu, nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący

i wnikliwy całego istotnego w sprawie materiału dowodowego, nie czyniąc istotnych dla przyjętej podstawy prawnej ustaleń faktycznych. Przeciwnie, stanowisko organu zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazuje na pobieżną

i wybiórczą, a tym samym dowolną ocenę istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej. Brak zaś wyjaśnienia motywów przyjętego przez organ założenia, że skarżący "nie pozostaje w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej w związku z warunkami mieszkaniowymi" powoduje, że skarżona uchwała jawi się jako podjęta w sposób arbitralny. Stwierdzenie powyższej arbitralności i dowolności organu jest tym bardziej uzasadnione, że Komisja Mieszkaniowa w Dzielnicy [...] wydała pozytywną opinię w sprawie wniosku skarżącego.

W ocenie Sądu, powyższy sposób załatwienia sprawy nie spełnia także standardów obowiązujących w Państwie prawa. Choć organ prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie był zobowiązany stosować przepisy procesowe zawarte

w ww. uchwale, to jednak organ władzy publicznej nie powinien tracić z pola widzenia zasad prawnych określonych w art. 6 i art. 7 k.p.a. Przepisy te stanowią, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a w toku postępowania stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Tych zasad w ocenie Sądu,

w niniejszej sprawie nie respektowano.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona uchwała wydana została z rażącym naruszeniem przepisów § 22 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy.

Zaszły zatem podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. Nadto mając na względzie to, że skoro od dnia podjęcia zaskarżonej uchwały, nie minął jeszcze jeden rok do dnia orzekania, to tym samym nie zachodziło wyłączenie o jakim mowa w art. 94 ustawy z dnia 8 marca 1990 r.

o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.), który to przepis wyłącza możliwość stwierdzenia nieważności uchwały z uwagi na upływ jednego roku od jej podjęcia.

Rozpatrując sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną. W konsekwencji, mając na względzie procesowe i materialne przepisy uchwały z 9 lipca 2009 r., w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości ustali, czy skarżący spełnia przesłanki do zawarcia umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu [...], uzasadniając swoje stanowisko w sposób umożliwiający Sądowi weryfikację jego poprawności.