Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 976/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 271 ust. 2 , art. 476 ust. 1 , art. 574 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 2268
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r Prawo wodne - tekst jednolity
article: § 15 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2502
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne
article: art. 7a § 1 , art. 8
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

﻿Sygn. akt II SA/Łd 976/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 lipca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant Asystent sędziego Izabela Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2020 roku sprawy ze skargi [...] Zarządu Infrastruktury z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za wprowadzanie ścieków bytowych do ziemi poprzez staw stabilizacyjny 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. na rzecz strony skarżącej [...] Zarządu Infrastruktury z siedzibą w W. kwotę 370 (trzysta siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. ał


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., znak: [...], Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł., na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 273 ust. 5, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r., poz. 2268), powoływanej dalej jako: "u.p.w.", oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", określił Stołecznemu Zarządowi Infrastruktury w W. za okres 30 kwietnia 2019 r. - 31 grudnia 2019 r. opłatę stałą w wysokości 1059 złotych za wprowadzanie z terenu Kompleksu Wojskowego [...] w A ścieków bytowych do ziemi poprzez staw stabilizacyjny na terenie działki o nr ew. 318, obr. [...] A.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. wskazał, że w dniu 6 września 2019 r. ustalił, w formie Informacji rocznej nr [...], Ł., [...], Stołecznemu Zarządowi Infrastruktury w W. za okres 30 kwietnia 2019 r. - 31 grudnia 2019 r. opłatę stałą w wysokości 1059 zł za wprowadzanie z terenu Kompleksu Wojskowego [...] w A ścieków bytowych do ziemi poprzez staw stabilizacyjny na terenie działki o nr ew. 318, obr. [...] A. Jednocześnie w Informacji tej wskazano, że opłatę należy uiścić na rachunek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w czterech kwartalnych ratach płatnych we wskazanych terminach.

W dniu 7 października 2019 r. Stołeczny Zarząd Infrastruktury w W. złożył reklamację, w której zakwestionował sposób obliczenia opłaty oraz wniósł o ustalenie opłaty rocznej w oparciu o dopuszczalną roczną ilość odprowadzanych ścieków określoną w decyzji nr [...] z dnia [...] r. Jednocześnie podniósł, że przyjęcie ilości odprowadzanych ścieków na poziomie wskazanym w Informacji oznaczałoby, że kilkakrotnie przekroczyłyby warunki dopuszczalnej rocznej ilości odprowadzanych ścieków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. Zdaniem Stołecznego Zarządu Infrastruktury w W., organ nie uwzględnił wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 1226/18. Podkreślił, że przy obliczaniu opłaty stałej zastosowanie parametru maksymalnej sekundowej ilości odprowadzanych ścieków zamiast ilości dopuszczalnej rocznej prowadzi do uzyskania wyższej wartości zobowiązania finansowego, a więc jest to sytuacja mniej korzystna dla strony skarżącej.

W takich okolicznościach, zdaniem Stołecznego Zarządu Infrastruktury w W., jeśli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku, w szczególności o charakterze daniny publicznej, a taką są sporne opłaty, zastosowanie winna znaleźć zasada z art. 7a ust. 1 k.p.a.

Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. nie uznał powyższej reklamacji, motywując, że ustawodawca wyraźnie wskazuje, że w procesie ustalania wysokości opłaty stałej za odprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, należy uwzględnić określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażoną w m3/s (art. 271 ust. 5 u.p.w.). Dodał, że powyższa regulacja wynika z funkcji opłaty stałej, którą jest powiązanie jej wysokości z maksymalną ilością wprowadzanych ścieków do wód lub do ziemi, jaka może być zrzucona w jednostce czasu, stanowiącą także odzwierciedlenie gotowości środowiska wodnego do odbioru ścieków w ramach tej usługi wodnej. Określona w m3/s ilość wprowadzanych ścieków oznacza, że w każdej sekundzie można zrzucić tę ilość ścieków pod warunkiem, że nie przekroczy się limitu rocznego. Zdaniem Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. mylne jest zatem założenie, że wielkość określona w m3/s podlega sumowaniu i powinna równać się poborowi rocznemu.

Jednocześnie Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. powołując się na art. 273 ust. 6 u.p.w. wskazał, że Stołeczny Zarząd Infrastruktury w W. korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego znak: [...] z dnia [...] r., udzielonego przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. na wprowadzanie z terenu Kompleksu Wojskowego [...] w A ścieków bytowych do ziemi poprzez staw stabilizacyjny na terenie działki o nr ew. 318, obr. [...] A w ilości 0,01722 m3/s, co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 u.p.w. obowiązany jest ponosić opłatę za usługi wodne.

W ocenie Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. zaistniała przesłanka obligująca do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za okres 30 kwietnia 2019 r. - 31 grudnia 2019 r., która wynosi 1 059 zł za wprowadzanie z terenu Kompleksu Wojskowego [...] w A ścieków bytowych do ziemi poprzez staw stabilizacyjny na terenie działki o nr ew. 318, obr. [...], albowiem reklamacja nie została uznana.

Określenia wysokości opłaty stałej Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 5 u.p.w. oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502). Opłata za wprowadzanie z terenu Kompleksu Wojskowego [...] w A ścieków bytowych do ziemi poprzez staw stabilizacyjny na terenie działki o nr ew. 318, obr. [...] A została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250 zł, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 246 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym w ilości 0,01722 m3/s.

Skargę na powyższą decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Stołeczny Zarząd Infrastruktury w W., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 271 ust. 2 u.p.w. (powinno być ust. 5) , poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie poprzez nieprawidłowe naliczenie opłaty,

2. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 7a § 1 k.p.a. nakazującego wątpliwości rozstrzygnąć na korzyść strony zobowiązanej do wniesienia opłaty,

3. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie podniesionej w toku postępowania przez Skarżącego okoliczności, że ustalona opłata jest oparta o pobór dużo wyższy od wskazanego w pozwoleniu wodnoprawnym,

4. naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i błędne przyjęcie przez organ, że pozwolenie wodnoprawne dopuszcza tak wysoki, jak określony w zaskarżonej decyzji, pobór wody.

Wskazując na powyższe uchybienia pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zobowiązanie organu do wydania decyzji określającej wysokość opłaty na 6 zł oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. (powinno być: z dnia [...] kwietnia 2019 r.) nr [...] udzielono Stołecznemu Zarządowi Infrastruktury w W. pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną – wprowadzanie z terenu Kompleksu Wojskowego [...] ścieków bytowych oraz wód opadowych w ilości Qmax = 0,03 [m3/s]; Qśr = 11,96 [m3/d]; Qdop = 31614 [m3/rok], z czego ilość wód opadowych i roztopowych wynosiła Qmax = 0,01278 [m3/s]; Qśr = 3,66 [m3/d]; Qdop = 585,45 [m3/rok]. Z Informacji z dnia 6 września 2019 r. [...] wynika, że opłatę roczną organ wyliczył na podstawie zużycia maksymalnego Qmax =0,01722 [m3/s], co daje 1487,76 m3/d i 365988,96 m3 przez 246 dni. Wyliczenie sekundowe określone w zaskarżonej decyzji jest zatem wbrew określonym w pozwoleniu wodnoprawnym zużyciom dobowym i rocznym.

Jednocześnie pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że organ dokonał naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie podniesionej w toku postępowania przez skarżącego okoliczności, że ustalona opłata jest oparta o pobór dużo wyższy od wskazanego w pozwoleniu wodnoprawnym. Miało także miejsce w ocenie skarżącego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i błędne przyjęcie przez organ, że pozwolenie wodnoprawne dopuszcza tak wysoki, jak określony w zaskarżonej decyzji, pobór wody. W ocenie pełnomocnika strony skarżącej, organ wydając decyzję powinien zbadać dowody w sprawie i wyjaśnić wszystkie okoliczności sprawy, podczas gdy w niniejszej sprawie dokonano wyliczenia poboru sekundowego w oderwaniu od dowodów jakimi są decyzje pozwolenia wodnoprawne.

Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, uprawniony jest wniosek o uchylenie decyzji i wydanie decyzji przez organ uwzględniając ilości określone w pozwoleniu wodnoprawnym, przy zużyciu określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, tak aby wskazana wielkość przez organ nie przewyższała ilości dopuszczalnych, czy to dobowej czy rocznej wskazanych w pozwoleniu. Zgodnie z pozwoleniem limit dobowy wynosi 18,3 m3/d, a roczny 3614,95 m3, a zatem 8,3 m3/d/86400=0,000009606481 m3/s x 250 zł x 246 dni = 5,907985815 zł. Opłata winna zatem wynosić 6 zł.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 30 lipca pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Ponadto podniósł, że strona skarżąca powołała się mylnie na przepis art. 271 ust. 2 u.p.w. i na tej podstawie wniósł o oddalenie zarzutów skargi wraz z jej argumentacją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w związku z art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Uchylenie zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów praWa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stąd też mimo omyłek, których dopuścił się pełnomocnik skarżącego, wniesiona skarga czyni uprawnioną kontrolę Sądu w niniejszej sprawie.

Materialnoprawną podstawą kwestionowanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, na mocy którego ustalono stronie skarżącej wysokość opłaty stałej za wprowadzenie z terenu Kompleksu wojskowego [...] w A ścieków bytowych do ziemi poprzez staw stabilizacyjny na terenie działki o nr ew. 318, Obr. [...] A za okres 30 kwietnia 2019 r. - 31 grudnia 2019 r. w wysokości 1059 złotych, stanowił art. 271 ust. 5 u.p.w. (w skardze powołano błędnie art. 271 ust. 2 tej ustawy). Według wspomnianego przepisu, wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s (ust. 5). Podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę stałą na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału (ust. 6).

W tym miejscu podkreślić należy, że na tle wykładni przepisu art. 271 ust. 5 u.p.w., na co wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych, rodzą się wątpliwości interpretacyjne prowadzące do ustalenia różnych wysokości opłaty stałej. Przepis wskazuje na sposób ustalania wysokości opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Ustala się ją jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s, która może być zrzucona na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego.

Dodać także należy, że zgodnie z § 10 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne, jednostkowa stawka opłaty za usługi wodne za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w formie opłaty stałej wynosi 250 zł na dobę za 1 m3/s za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi. Rozporządzenie przewiduje zatem stawkę jednostkową opłaty za 1m3/s, a opłata ma wymiar roczny.

Zdaniem Sądu, nie budzi tym samym wątpliwości stawka jednostkowa wynikająca z powołanego rozporządzenia, a także czas wyrażony w dniach (246). Wątpliwości interpretacyjne budzi natomiast maksymalna ilość ścieków, która może być wprowadzona do wód lub do ziemi, na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. Wokół kwestii tej koncentruje się spór prawny, jaki wiodą strony w niniejszej sprawie.

Zmierzając do rozstrzygnięcia owego sporu w pierwszej kolejności należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie pozwolenie wodnoprawne udzielone stronie skarżącej, tj. decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W.. z dnia [...] kwietnia 2019 r., wskazuje trzy poziomy ilości wprowadzanych ścieków, tj. w ilości: maksymalnej sekundowej = 0,03 m3/s, średniej dobowej = 11,96 m3/d i maksymalnej rocznej = 3614 m3/rok. Organ uznał, że przy obliczaniu opłaty stałej powinna zostać uwzględniona maksymalna ilość sekundowa. Ustawodawca nie wskazał jednak wprost w art. 271 ust. 5 u.p.w., który z wyżej wymienionych wskaźników zawartych w pozwoleniu wodnoprawnym powinien zostać użyty w celu wyliczenia opłaty rocznej za wprowadzanie ścieków do wód lub ziemi.

Zastosowanie powyższego wskaźnika maksymalnego sekundowego, jak to uczynił organ administracji w zaskarżonej decyzji, wydaje się nie być prawidłowe, gdyż tego rodzaju zrzut ścieków nie ma i nie może mieć charakteru stałego. Niewątpliwie ogranicza go wysokość maksymalnego zrzutu rocznego, przy czym przekroczenie zrzutu rocznego podlega karze określonej w art. 476 ust. 1 u.p.w.

Zdaniem Sądu, w sytuacji, w której zasadniczym elementem wpływającym na wysokość opłaty, jest maksymalna ilość zrzutu ścieków (maksymalna wielkość wprowadzanych ścieków) na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, a pozwolenie wodnoprawne określa różne wskaźniki, w tym maksymalny zrzut godzinowy, dobowy i roczny, a przy tym opłata stała określana jest w wymiarze rocznym, to logiczną i znajdującą językowe uzasadnienie jest taka wykładnia art. 271 ust. 5 u.p.w., zgodnie z którą dla ustalenia opłaty należy zastosować wskaźnik zrzutu rocznego (maksymalną wielkość roczną). Ten właśnie wskaźnik odzwierciedla rzeczywistą dopuszczalną, a zatem legalną, ilość odprowadzanych w skali roku do wód lub ziemi ścieków, którego może dokonać strona skarżąca. Zastosowanie przez organ w zaskarżonej decyzji wskaźnika sekundowego doprowadziło zatem do wymierzenia opłaty w wysokości nieodzwierciedlającej kosztów rzeczywistego, a także dopuszczalnego i legalnego, wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi. Przekroczenie zaś zrzutu rocznego, jak wskazano powyżej, podlega karze określonej w art. 476 ust. 1 u.p.w. (tj. karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny). Organ nie może przy tym zapominać, że skarżący w ramach prowadzonej działalności związany jest owym pozwoleniem wodnoprawnym (decyzja z dnia 15 kwietnia 2018 r.), w oparciu bowiem o tę decyzję korzysta z przedmiotowej usługi wodnej i decyzja ta wytycza ramy maksymalnego dla niego zrzutu rocznego, którego skarżący nie może przekraczać bez narażenia się na ową karę. To zaś oznacza, że organ nie może interpretować normy art. 271 ust. 5 u.p.w. w oderwaniu od pozostałych przepisów tej ustawy, w tym zwłaszcza powołanego wyżej art. 476 ust. 1 u.p.w.

Mając przy tym na uwadze brak jednoznacznego stanowiska ustawodawcy, można także zarzucić organowi, że w przedmiotowej sprawie, wykorzystując do ustalenia opłaty stałej za odprowadzanie ścieków do wód lub ziemi maksymalny sekundowego wskaźnik tego zrzutu (maksymalną ilość) przewidzianą w pozwoleniu wodnoprawnym, wbrew dyspozycji art. 7a § 1 k.p.a., nie rozstrzygnął wątpliwości interpretacyjnych przepisu art. 271 ust. 5 u.p.w. na korzyść strony zobowiązanej do wniesienia opłaty. Warto przypomnieć, że zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Przepisu § 1 nie stosuje się: jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego (pkt 1), w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych (pkt 2). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie występuje żadna z przesłanek wyłączających zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a.

W konsekwencji powyższego należało uznać, że w niniejszej sprawie doszło do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisu art. 7a § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co doprowadziło do naruszenia przepisu art. 271 ust. 5 u.p.w., poprzez ustalenie rocznej opłaty stałej w wysokości nieadekwatnej do dopuszczalnej rocznej wielkości za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Organ działaniem tym dopuścił się również naruszenia art. 8 k.p.a.. Skarżący bowiem działając w zaufaniu do organu miał prawo oczekiwać, iż ustalenie rocznej opłaty stałej nastąpi w wysokości adekwatnej do dopuszczalnej rocznej wielkości za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, określonej w pozwoleniu wodnoprawnym, wydanym wszakże na jego wniosek.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie kierować się oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Dokonanej oceny legalności zaskarżonej decyzji nie wykluczał przy tym podniesiony na rozprawie przez pełnomocnika organu fakt błędnego powołania w ramach zarzutu skargi art. 271 ust. 2 u.p.w. w miejsce powołanego powyżej art. 271 ust. 5 tej ustawy, jak bowiem wskazano na wstępie Sąd sprawując tę kontrolę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 265) - pkt 2 sentencji wyroku. Zasądzona kwota obejmuje zwrot wpisu od skargi oraz wynagrodzenie dla pełnomocnika będącego radcą prawnym.

dc