Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 208/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58, art. 59
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant starszy sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2013 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego – odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Marszałek Województwa [...] w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 21, art. 23 ust. 9 i art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 8 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.) uznał zasiłki rodzinne wraz z dodatkami wypłacone na rzecz A.M. w okresie od 1 lutego 2009 r. do 30 czerwca 2009 r. w łącznej wysokości 3.176,00 zł za nienależnie pobrane i zobowiązał ją do zwrotu w terminie 30 dni od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna. Obowiązkiem zwrotu objęte będą również odsetki ustawowe liczone od dnia wypłaty nienależnych świadczeń. W pouczeniu prawnym zamieszczono prawidłowe informacje dotyczące sposobu wnoszenia odwołania od otrzymanej decyzji.

Pismem z dnia 13 listopada 2012 r. A.M. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. od powyższej decyzji, w którym zamieściła merytoryczne rozważania kwestionujące prawidłowość przyjętego rozstrzygnięcia, jak również dołączone zostały do niego kserokopie zaświadczeń ZUS ZLA oraz kserokopie dowodu osobistego nie zawierającego informacji o miejscu zameldowania na pobyt stały. Pismem dnia 26 listopada 2012 r. wniosła do powyższego organu pismo będące uzupełnieniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i dołączyła do niego trzy załączniki, będące oświadczeniami osób potwierdzającymi fakt nie zamieszkiwania w lokalu, na który została skierowana decyzja.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 59 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówiło A.M. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, jak również przybliżono czynności podjęte przez organ pierwszej instancji oraz doręczyciela zmierzające do doręczenia przedmiotowej decyzji stronie. Podkreślono również, że doręczenie stało się skuteczne z dniem 10 sierpnia 2011 r., a termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 24 sierpnia 2011 r. Odwołanie od powyższej decyzji strona wniosła bezpośrednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w dniu [...] r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Uzasadniając wniosek strona podała, że w B. przy ul. [...] mieszkała na podstawie czasowej umowy najmu do 30 czerwca 2011 r. Z uwagi na fakt, iż od lipca nie miała miejsca zamieszkania wyjechała wraz z dziećmi do matki zamieszkałej we wsi Ł. koło Z. Podniosła, że w tym czasie była w ciąży i źle się czuła i pozostawała na zwolnieniach lekarskich, jak również potrzebowała pomocy ze strony innej osoby, zwłaszcza, że musiała zajmować się pozostałą szóstką dzieci. Podniosła, że nie mogła podać miejsca zamieszkania, ponieważ nie posiadała żadnego zameldowania na pobyt stały, jak również zaznaczyła, że wcześniej uczestniczyła w prowadzonym postępowaniu i nie zaniedbywała ciążących na niej obowiązków. W okresie wydania decyzji znajdowała się w szczególnie skomplikowanej sytuacji życiowej, a ponadto w grudniu 2011 r. urodziła dziecko i zapomniała o toczącym się postępowaniu administracyjnym. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przybliżył warunki uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jak również obowiązki ciążące na stronie postępowania administracyjnego w zakresie informowania organu o każdorazowej zmianie miejsca zamieszkania. Podkreślono, że obowiązek ten dotyczy każdej zmiany adresu i istnieje w toku toczącego się postępowania. Zdaniem organu odwoławczego strona pismem z dnia 3 grudnia 2010 r. poinformowana została o toczącym się postępowaniu, jak również o obowiązku wynikającym z treści art. 41 Kodeksu postępowania administracyjnego. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że strona nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku i nie poinformowała organu o zmianie swojego adresu. Czynność tę strona mogła uczynić zarówno przed udaniem się do matki jak również w trakcie wizyt kontrolnych u lekarza ginekologa, które miały miejsce w B. Kolejne pismo zawierające informacje o obowiązku wynikającym z art. 41 Kodeksu postępowania administracyjnego skierowane zostało do strony w dniu 24 maja 2011 r. i odebrane zostało przez męża strony. W konsekwencji organ odwoławczy doszedł do przekonania, że strona nie dopełniła obowiązku wynikającego z treści art. 41 wyżej wymienionego Kodeksu. W końcowej części uzasadnienia organ ten zaznaczył, że w sprawie tej zbędne jest wydawanie postanowienia w trybie art. 134 powoływanego Kodeksu.

Z postanowieniem tym nie zgodziła się strona, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej zarzuciła temu postanowieniu naruszenie art. 58 § 1 i art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca potwierdziła, że odwołanie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia wniosła bezpośrednio do organu odwoławczego, a następnie przywołała treść art. 59 powoływanego Kodeksu i stwierdziła, że wbrew błędnemu stanowisku organu odwoławczego wniosek o przywrócenie terminu wniosła prawidłowo do organu wyższego stopnia. Wskazała, że wniosek taki składa się bez pośrednictwa organu, który wydał decyzję w pierwszej instancji, nadto dopełniła obu wymaganych prawem czynności. Zdaniem skarżącej nieprawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego sprowadzające się do uznania winy strony w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania. Ponownie podkreśliła, że począwszy od lipca 2011 r. była osobą bezdomną, ponieważ czasowa umowa najmu skończyła się z dniem 30 czerwca 2011 r. i nie mogła wskazać nowego miejsca zamieszkania i adresu na korespondencję, ponieważ nie miała takiego adresu. Podkreśliła również, że ustaliła z właścicielem dotychczasowego mieszkania, że będzie ją informował o przychodzącej korespondencji. Pomimo takich ustaleń nie dopełnił on tego obowiązku i nie poinformował o próbie doręczenia korespondencji i nie miała świadomości o pozostawieniu korespondencji w placówce pocztowej i konieczności jego odbioru. Poinformowała również, że wyjazd do mamy wynikał również z tego, że była w ciąży i w złym stanie zdrowia. Potwierdzeniem takiego faktu są dołączone do wniosku o przywrócenie terminu zaświadczenia lekarskie. Zaakcentowała, że w okresie od kwietnia 2011 r. do końca 2011 r. nie była w stanie z uwagi na zły stan zdrowia, jak również stan zdrowia jej córki podjąć jakichkolwiek czynności w toku trwającego postępowania administracyjnego. W końcowej części skargi zauważyła, że uwadze organu odwoławczego umknęło, iż z uwagi na zły stan zdrowia nie miała możliwości samodzielnego podejmowania czynności w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego. Zatem w jej ocenie nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody niezależnej od niej, a przeszkoda ta istniała przez cały bieg terminu do wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojego postanowienia. Odnosząc się do treści skargi organ ten podniósł, że wyjazd rodziny składającej się z tak dużej liczby osób nie mógł odbyć się w sposób spontaniczny, lecz musiał być zaplanowany i przygotowany, zatem skarżąca miała możliwość poinformować o tym organ prowadzący postępowanie. Nadto informacja o nowym miejscu zamieszkania mogła być przekazana również po zamieszkaniu w nim przy wykorzystaniu innych środków komunikacji. W końcowej części odpowiedzi organ odniósł się do możliwości poinformowania organu przysługujących skarżącej, jak również zwrócił uwagę na występujące sprzeczności w przedłożonych zaświadczeniach sprowadzające się do tego, że strona znajdowała się w złym stanie zdrowia i równocześnie odbywała odległe podróże. W podsumowaniu odpowiedzi organ odniósł się do opinii wystawionej przez psychologa klinicznego i uznał ją za formę wywarcia wpływu na wynik prowadzonego postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, by naruszało ono wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie skargi, a jedynie takie, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem postępowania jest wyłącznie kontrola postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., mocą którego organ ten odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Oznacza to, że w ramach niniejszego postępowania Sąd nie będzie odnosił się w żadnym stopniu do kwestii związanych z trafnością bądź wadliwością decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] r. Nr [...].

Z uwagi na przedmiot poddanego kontroli rozstrzygnięcia organu administracji należy w pierwszej kolejności odnieść się do obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Zgodnie z art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przedmiotową prośbę należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Jednocześnie przywrócenie terminu do złożenia prośby jest niedopuszczalne, a po myśli art. 59 § 2 tego Kodeksu o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Z treści przywołanych unormowań prawnych wynika, że przywrócenie terminu następuje jedynie wówczas, gdy spełnione zostaną przesłanki przewidziane w Kodeksie, a mianowicie wnioskodawca przywrócenia terminu uprawdopodobni, że uchybienie w dochowaniu terminu nastąpiło bez jego winy, po drugie wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, przy czym po trzecie musi być on wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, ponieważ termin ten nie jest przywracany oraz po czwarte wraz z wniesieniem wniosku o przywrócenie terminu należy dopełnić czynności, dla której termin był ustanowiony. Dopiero łączne spełnienie wymienionych przesłanek może dać podstawę właściwemu organowi do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej.

W odniesieniu do wymienionych powyżej przesłanek główną uwagę skupić należy na uprawdopodobnieniu braku winy w niedochowaniu terminu. Z takiej treści unormowania prawnego wynika, że strona nie jest zobowiązana udowodnić brak własnej winy. Strona w trakcie tego postępowania jest zobligowana jedynie do uprawdopodobnienia, że dana okoliczność uniemożliwiła jej skuteczne dokonanie czynności procesowej. Podkreślić należy, że ustawodawca nie określa w sposób precyzyjny co należy pod wskazanym pojęciem rozumieć i pozostawia to ocenie organu administracji dokonywanej w kontekście danej konkretnej sprawy. Przy czym należy także mieć w polu widzenia to, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej musi nastąpić w ściśle określonym terminie, a mianowicie w ciągu siedmiu dni od dnia, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu. Dochowanie wskazanego terminu jest istotne z tego powodu, że jego przekroczenie skutkuje niemożnością skutecznego ubiegania się o przywrócenie terminu, ponieważ przywołany powyżej termin siedmiu dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu jest terminem zawitym nie podlegającym przywróceniu, a zatem jego upływ wyłącza możliwość skutecznego ubiegania się o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej.

Przy przybliżeniu stanu normatywnego w sprawie odnieść należy się do stanu faktycznego. Jak wynika z dostarczonych akt administracyjnych postępowanie administracyjne dotyczące pobrania przez skarżącą nienależnych świadczeń rodzinnych prowadzone jest od [...] r. W trakcie tego postępowania skarżąca pismem z 7 stycznia 2011 r. poinformowana została o obowiązku powiadomienia organu administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu (pismo doręczone stronie w dniu 17 stycznia 2011 r.). Wskazany obowiązek został powielony w piśmie z dnia 24 maja 2011 r. doręczonym skarżącej w dniu 1 czerwca 2011 r. Zatem przyjąć należy, że została ona prawidłowo przez organy administracji poinformowana o ciążącym na niej obowiązku. W ramach sygnalizowanego powyżej postępowania Marszałek Województwa [...] wydał decyzję z dnia [...] r. Nr [...] i jak wynika z akt podjął próbę jej doręczenia skarżącej pod adres, który podawała w trakcie prowadzonego postępowania. W aktach tych znajduje się bowiem koperta zawierająca przedmiotową decyzję wraz ze zwrotnym potwierdzeniem jej odbioru, z którego wynika, że doręczyciel podjął próbę doręczenia decyzji adresatowi i przeprowadził ją w zgodzie z obowiązującymi unormowaniami prawnymi, przy czym doręczenie to nie okazało się skuteczne, a skarżąca przedmiotowej korespondencji nie podjęła. W następstwie czego organ uznał, że wyczerpane zostały przesłanki doręczenia decyzji przewidziane treścią art. 44 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Pismem z dnia 15 listopada 2012 r. skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Podkreślić należy, że odwołanie i wniosek złożyła bezpośrednio w organie odwoławczym. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie okoliczność ta nie ma żadnego prawnego znaczenia, ponieważ w takim przypadku organ ten po myśli art. 65 wyżej wymienionego Kodeksu zobowiązany był do przekazania akt sprawy do organu pierwszej instancji, aby nadać im prawidłowy bieg. Na marginesie przyjdzie zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się odwołanie skarżącej wraz z załącznikami zawierającymi ZUS ZLA (druki zawierające informacje o czasokresie niezdolności do zatrudnienia), natomiast brak jest samego wniosku o przywrócenie terminu, jednocześnie w aktach jest pismo skarżącej z 26 listopada 2012 r., będące uzupełnieniem wniosku i zawierające oświadczenia świadków w postępowaniu, a mianowicie E.R., M.P. i D. H. oraz potwierdzenie zameldowania na pobyt czasowy w B. ul. [...] do 30 czerwca 2011 r. Akta sprawy, którymi dysponuje Sąd, jak również prezentowana przez skarżącą argumentacja pozwalają uznać, że brak wskazanego wniosku nie stanowi przeszkody dla oceny prawidłowości działań organów administracji, albowiem skarżąca w swojej skardze i piśmie uzupełniającym do wniosku w sposób precyzyjny przedstawiła własną sytuację faktyczną dającą podstawę dla oceny czy zaistniały przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Jak wynika z dostępnych dokumentów skarżącej i prezentowanej przez nią argumentacji to począwszy od 1 lipca 2011 r. była osobą bezdomną, ponieważ meldunek czasowy w B. przy ul. [...] wygasł i od tego dnia nie legitymowała się żadnym miejscem zamieszkania. Ta okoliczność jak również zły stan zdrowia spowodowany kolejną ciążą skłonił ją do wyjazdu z dziećmi do mamy, u której przebywała przez cały lipiec 2011 r. Nadto zaznaczyła, że z uwagi na własną bezdomność nie mogła wskazać adresu, na jaki organy administracji miałyby kierować ewentualną korespondencję do niej. Ponadto podniosła, że ustaliła z właścicielami dotychczas zajmowanego mieszkania, że będą ją każdorazowo informować o przychodzącej korespondencji. Pomimo tych ustaleń nie wywiązali się oni z tego obowiązku. Ponadto skarżąca podniosła, że wyjazd jej do mamy spowodowany był również złym stanem zdrowia i koniecznością zapewnienia opieki dzieciom. Okres ciąży trwał do [...] grudnia 2011 r. i do tego czasu wymagała wzmożonej opieki ze strony innej osoby i lekarzy, co znajduje potwierdzenie między innymi w zaświadczeniu z 15 stycznia 2013 r. wystawionym przez M.M. specjalistę ginekologa położnika. W konkluzji oceny sytuacji skarżącej przez nią prezentowanej wynika, że do końca 2011 r. nie była w stanie zajmować się sprawami urzędowymi, a tym samym poinformować organu administracji o zmianie miejsca zamieszkania, jak również dokonać innych czynności procesowych. W trakcie rozprawy przed Sądem skarżąca oświadczyła, że była przekonana, iż właściciel byłego mieszkania poinformuje ją o przychodzącej korespondencji.

Przedstawiona przez skarżącą sytuacja osobista nie daje podstaw do uwzględnienia wniesionego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Na wstępie tej części rozważań przyjdzie zauważyć, że skarżąca w sposób wiarygodny uprawdopodabnia brak winy w uchybieniu terminu, gdy idzie o okres od 1 lipca 2011 r. do końca tegoż roku. W stosunku do argumentów podnoszonych przez skarżącą można zgłaszać szereg zastrzeżeń, jednakże skład orzekający przyjmuje najbardziej przychylne stanowisko dla skarżącej i uznaje, że do końca 2011 r. nie była w stanie podejmować czynności urzędowych. Jednakże okoliczność ta jest niewystarczająca w tej sprawie, ponieważ skarżąca stosowne czynności procesowe w sprawie podjęła w dniu 12 listopada 2012 r. i była nią wizyta w organie pierwszej instancji, czyli w Regionalnym Ośrodku Polityki Społecznej w K, gdzie zapoznała się z treścią decyzji. Oznacza to, że przez okres 10 miesięcy skarżąca nie podejmowała żadnych czynności procesowych, jak również nie informowała organu o miejscu swojego zamieszkiwania. Sytuacja ta jest o tyle zastanawiająca, że skarżąca winna mieć świadomość tego, że organ pierwszej instancji wyda na jej rzecz jakieś rozstrzygnięcie, ponieważ jak było to już powyżej sygnalizowane od grudnia 2010 r. takie postępowanie było prowadzone i stosowne decyzje już były wydawane. Zatem uznać należy, że skarżąca na żadnym etapie tego postępowania nie uprawdopodobniła, że w okresie od 1 stycznia 2012 r. do dnia wniesienia odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu nie była w stanie wskazanych czynności procesowych dokonać. Powyższa konstatacja wraz z treścią art. 58 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza, że po upływie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uniemożliwiającej dochowanie terminu, ustały podstawy domagania się skutecznego przywrócenia przesłanek przewidzianych w przywołanym powyżej akcie a dotyczących przywrócenia terminu.

Na marginesie prowadzonych rozważań odnieść należy się do informacji przekazanej w trakcie rozprawy, iż właściciele wynajmowanego przez nią mieszkania w okresie do 30 czerwca 2011 r. nie wywiązali się z przyjętego zobowiązania i nie poinformowali jej o przychodzącej korespondencji. Przyjdzie zauważyć, że w tym zakresie nie można mówić o okoliczności wyłączającej odpowiedzialność skarżącej. Otóż zawarcie przez nią takiej umowy odbyło się na jej ryzyko i odpowiedzialność, zatem tylko skarżąca z tego powodu będzie ponosiła negatywne konsekwencje. To, że właściciele wynajmowanego lokalu mieszkalnego nie wywiązali się z przyjętego wobec skarżącej zobowiązania nie może powodować, że działania organów administracji uznane zostaną za wadliwie przeprowadzone, jak również nie może stanowić przesłanki przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej.

W skardze do tutejszego Sądu skarżąca argumentuje, że w zgodzie z przepisami prawa złożyła wniosek o przywrócenie terminu do organu właściwego. Stanowisko prezentowane przez nią nie może być uwzględnione, ponieważ w tym zakresie pierwszeństwo posiada art. 129 tegoż Kodeksu, zgodnie z którym odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał dane rozstrzygnięcie i organ ten musi dysponować również wnioskiem o przywrócenie terminu, ponieważ ewentualnie mógłby z naruszeniem przepisów prawa wydać decyzję uwzględniającą w całości żądanie zamieszczone w odwołaniu. Sygnalnie przyjdzie jedynie zaznaczyć, że okoliczność ta w sprawie nie odgrywa żadnej roli, ponieważ jak było to już powyżej zaznaczone po myśli art. 65 tegoż Kodeksu organ odwoławczy obowiązany był przekazać odwołanie skarżącej oraz wniosek o przywrócenie terminu do organu pierwszej instancji, a następnie dopiero podejmować rozstrzygnięcie po przekazaniu tych pism oraz całości zgromadzonej w sprawie dokumentacji.

W świetle przeprowadzonych rozważań przyjdzie zauważyć, że w sprawie tej nie wystąpiły przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a tym samym uznać należy, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest prawidłowe i odpowiada wymogom wynikającym z treści art. 58 i art. 59 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się opinia biegłego z zakresu psychologii klinicznej sporządzona w dniu 16 stycznia 2013 r. i skład orzekający w sprawie podziela krytyczne stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, że rolą biegłego jest prezentowanie stanowiska dotyczącego stanu zdrowia osób, natomiast nie jest on uprawniony do prezentowania w nim własnych poglądów zwłaszcza w zakresie oceny prawidłowości działań organów państwa, ponieważ od kontroli w tym zakresie jest sąd administracyjny.

Przeprowadzona kontrola zaskarżonego postanowienia nie wykazała naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jak również przepisów prawa materialnego. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.

sw