Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 148/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2 i par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Bd 148/16 Dnia 21 marca 2016r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] r., odmawiającą zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych, od których akcyza została zapłacona na terytorium kraju.

W dniu 29 stycznia 2016r. skarżący nadał w placówce pocztowej skargę na wymienioną decyzję Dyrektora Izby Celnej w T.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jednakże w piśmie z dnia 2 marca 2016r. wskazał, że skarga została złożona z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminu.

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) – dalej: "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (art. 83 § 3 p.p.s.a. ). W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

W sprawie jest bezsporne, że doręczenie decyzji organu drugiej instancji następowało za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, co oznacza, że powinno zostać dokonane zgodnie z przepisami Rozdziału 5 Działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r. poz. 613) – dalej jako: "O.p.", regulującymi zasady doręczania przesyłek w postępowaniu podatkowym. Zgodnie z art. 150 O.p w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 O.p. (do rąk własnych adresata albo pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi) poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce, o czym zawiadamia adresata dwukrotnie. Powtórne awizowanie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 § 1a O.p.). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2).

Przepis ten zapobiega tamowaniu biegu postępowania podatkowego przez uznanie czynności podjętych na jego podstawie za równoważne w skutkach doręczeniu pisma.

W rozpoznawanej sprawie, wobec braku możliwości doręczenia przesyłki adresatowi, przesyłka została awizowana po raz pierwszy w dniu 14 grudnia 2015r., zaś powtórne awizo zostało złożone w dniu 22 grudnia 2015r. W tej sytuacji 14-dniowy termin do jej odbioru upływał z dniem 28 grudnia 2015r. W konsekwencji trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał z dniem 27 stycznia 2016r. Pomimo upływu terminu, w którym poczta przechowuje korespondencję, skarżący w dniu 30 grudnia 2015r. osobiście odebrał przesyłkę zawierającą decyzję organu odwoławczego, o czym świadczy jego czytelny podpis i data na potwierdzeniu odbioru (k. 168 akt adm.). Skargę wniósł natomiast za pośrednictwem poczty, nadając ją w dniu 29 stycznia 2016r. (k. 7 akt sądowych ).

W ocenie Sądu okoliczność, że skarżący odebrał przesyłkę po upływie 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 150 O.p. nie oznacza, że termin ten uległ przedłużeniu bądź podlega obliczeniu według innych zasad, niż wynika to z przywołanych przepisów prawa. W tej kwestii Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony m.in. w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2010r., sygn. akt II FSK 1908/09 oraz w wyroku z dnia 11 grudnia 2009r., sygn. akt II FSK 1075/08, że dniem doręczenia zastępczego jest dzień, w którym bezskutecznie upłynął czternastodniowy termin odbioru decyzji prawidłowo złożonej w placówce pocztowej (§ 2 zd. 2 art. 150 O.p.), a nie dzień późniejszego, faktycznego wydania jej w tej placówce adresatowi, nota bene z naruszeniem przepisów O.p. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz.U. z 2013 poz. 545 ). Takie nieprawidłowe działanie poczty mogłoby zostać rozważone jedynie w kontekście przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zgodnie bowiem z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 ). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 ). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ).

Należy również podkreślić, że wprowadzona przez ustawodawcę fikcja doręczenia jest w tej sytuacji prawnie skuteczna, to znaczy pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, w tym także skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi. Okoliczność, że w przedmiotowej sprawie placówka pocztowa faktycznie wydała przesyłkę adresatowi w dniu 30 grudnia 2015r. nie może w żadnym razie przesądzać o skutku doręczenia decyzji w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej, ten bowiem z mocy przepisu art. 150 § 2 zd. 2 następuje z mocy prawa z upływem ostatniego, 14 dniowego terminu liczonego od daty pierwszego awizowania przesyłki.

Takie stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 3 lutego 2016 r., II FSK 3495/13 i II FSK 3496/13, które skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela.

Należy przy tym podkreślić, że skoro prawodawca uznał, że w takim wypadku następuje skutecznie doręczenie, czemu dał wyraz w treści analizowanej normy prawnej, to brak jest podstaw do eliminowania już zaistniałych skutków prawnych doręczenia i przyjęcia ponownie skutku doręczenia, w sytuacji wydania przesyłki po terminie określonym w tym przepisie, mimo, że zgodnie z § 37 ust. 5 wymienionego rozporządzenia z dnia 29 kwietnia 2013 r., przesyłka pocztowa nieodebrana w terminie, powinna zostać zwrócona nadawcy. Późniejsze odebranie pisma przez podatnika, nie może ponownie wywoływać skutku doręczenia i faktycznie wpływać na bieg terminów procesowych, tym bardziej, że prawodawca w przepisie art. 150 § 2 O.p. skutki doręczenia wiąże z upływem wskazanego w nim okresu, a nie z późniejszym, następującym po tym okresie otrzymaniem pisma przez stronę.

W ocenie Sądu, zasady i tryb doręczania przesyłek przez operatora pocztowego powinny być wobec wszystkich podmiotów stosowane jednolicie, w sposób ustawowo określony, bez żadnych odstępstw, pozwalających na relatywizowanie skutków doręczenia przesyłek, które następuje za pośrednictwem operatora pocztowego.

Ten kierunek wykładni zgodny jest z tezami uchwały Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 1971 r., III CZP 10/71 (OSNCP 1971, nr 11, poz. 187), w których wskazano, że datą doręczenia pisma sądowego w wypadkach przewidzianych w art. 139 § 1 i 2 k.p.c. jest data odebrania pisma przez adresata w oddawczym urzędzie pocztowym, jeżeli odbiór nastąpił w ciągu 7 dni od dnia następnego po złożeniu pisma w tym urzędzie bądź data, w której upłynął termin do odbioru złożonego pisma w oddawczym urzędzie pocztowym, jeżeli przed upływem tego terminu adresat nie zgłosił się po odbiór.

Odpowiednio zatem, w przypadku odebrania przez adresata przesyłki z urzędu pocztowego w okresie 14 dni, na które została ona złożona, datą doręczenia będzie dzień jej faktycznego odbioru stwierdzony pokwitowaniem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, a nie data wynikająca z treści art. 150 § 2 O.p. Natomiast w przypadku odbioru przesyłki po tej dacie, skutek prawny doręczenia następuje z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej. (por też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1986r., sygn. akt III ARN 7/86 - OSNCP 1987, Nr 9, poz. 143).

Wobec powyższego, skoro przesyłka była awizowana po raz pierwszy w dniu

14 grudnia 2015r., zaś powtórne awizo zostało złożone w dniu 22 grudnia 2015r., to 14 -dniowy termin do jej odbioru upływał z dniem 28 grudnia 2015r. W konsekwencji trzydziestodniowy termin do złożenia skargi w niniejszej sprawie upływał z dniem 27 stycznia 2016r. Zatem nadanie jej przez skarżącego za pośrednictwem poczty w dniu 29 stycznia 2016r. nastąpiło z przekroczeniem ustawowego terminu. Sąd zauważa, że warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie. Zgodnie bowiem z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skoro strona skarżąca nie zachowała terminu do wniesienia skargi, to tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.