Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 471/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 122/16 o odrzuceniu skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

S. W. w dniu [...] stycznia 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z [...] lutego 2016 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 450 złotych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie doręczono skarżącemu 19 lutego 2016 r.

S. W. 29 lutego 2016 r. uiścił wpis od skargi na rachunek bankowy Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. postanowieniem z 10 marca 2016 r. (sygn. akt III SA/Łd 122/16) odrzucił skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2015 roku nr [...].

Zdaniem Sądu termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi rozpoczął swój bieg 20 lutego 2016 r., bowiem w dniu 19 lutego 2016 r. doręczono skarżącemu odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu (k. [...]), zatem termin bezskutecznie upłynął 26 lutego 2016 r.

W tej sytuacji WSA uznał, że skarżący nie uiścił wymaganego wpisu sądowego od skargi w wyznaczonym terminie – uiszczenie kwoty 450 zł (w dniu 29 lutego 2016 r.) nastąpiło z uchybieniem 7-dniowego terminu.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę i na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o zwrocie wpisu sądowego od skargi.

Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 10 marca 2016 r. zarzucając Sądowi pierwszej instancji przyjęcie "okoliczności o której mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a. tj. uchybienie terminu do wniesienia wpisu.

Podniósł, że w dniach 12–28 lutego 2016 r. przebywał poza granicami kraju, natomiast wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego zostało odebrane przez jego syna.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a.: "Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania". Zgodnie zaś z art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

W rozpoznawanej sprawie skarżący został wezwany do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 5 lutego 2016 r. i uiszczenia wpisu od skargi w terminie siedmiu dni po rygorem jej odrzucenia. Powyższe wezwanie zostało doręczone na adres skarżącego i w dniu 19 lutego 2016 r. odebrane przez jego syna. Termin do uiszczenia wpisu upłynął zatem bezskutecznie w 28 lutego 2016 r.

W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji zobowiązany był odrzucić skargę, co wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a.

Należy zauważyć, ze zasadą jest doręczanie pism adresatowi do rąk własnych (art. 67 § 1 p.p.s.a.). Możliwe jest jednak także tzw. doręczenie zastępcze. Jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – zarządy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma (art. 72 § 1 p.p.s.a.). Doręczenie zastępcze opiera się domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Domniemanie to może zostać obalone przez adresata, który może wywodzić, że przez działanie celowe bądź niezamierzone osoby odbierającej uniemożliwiono mu zapoznanie się z treścią pisma. Jednak w niniejszej sprawie skarżący tego domniemania nie obalił.

S. W. nie zakwestionował skutecznie, że osoba odbierająca korespondencję, tj. syn skarżącego nie jest jego domownikiem, a ponadto, że korespondencja została doręczona tej osobie w innym miejscu aniżeli wynika to z adresu na kopercie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.