Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2679/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4a, art. 37 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant: starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 307/13 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 307/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 18 lipca 2007 r. inwestor [...] Sp. z o.o. z/s w Ł. złożył wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie nieruchomości przy ul. P. w W. Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, na terenie nieruchomości przy ul. P. w W. (nr ew. [...] z obrębu [...]). W wyniku odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" Wojewoda Mazowiecki, decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., uchylił decyzję z dnia [...] lutego 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Ponownie rozpatrując sprawę, Prezydent m.st. Warszawy nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji. Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami biurowymi, garażem podziemnym i częściowo nadziemnym na działkach nr ew. [...] przy ul. P. w W. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]", Wojewoda Mazowiecki, decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.

Prezydent m.st. Warszawy po raz kolejny, decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę tego budynku. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że po dokonaniu przez inwestora poprawek w dokumentacji projektowej obecnie spełnia ona wymogi przepisów z daty złożenia wniosku. Projekt zawiera uzgodnienia z rzeczoznawcami ds. BHP, sanitarno-higienicznych, p.poż., informację BIOZ, oświadczenia projektantów i sprawdzających zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, warunki przyłączenia energii elektrycznej, gazu, wody i odprowadzenia ścieków, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, opinię ZUDP, opinię komunikacyjną, opinię Inżyniera Ruchu, uzgodnienie Stołecznego Konserwatora Zabytków, analizę zacieniania i przesłaniania z czerwca 2007 r., opinię geotechniczną z marca 2007 r. W ocenie organu, projektowany budynek składający się z 6 kondygnacji naziemnych jest zgodny z obowiązującym na tym obszarze planem miejscowym. W załączonej do projektu opinii geotechnicznej określono poziom wody gruntowej. Ponieważ projektowany poziom posadowienia budynku przewidziano na głębokości 4,0 m od poziomu istniejącego terenu, to nie wystąpi potrzeba osuszania wykopu poprzez wypompowanie wody z jego niecki, bądź stosowanie igłofiltrów, których celem byłoby obniżenie poziomu wód gruntowych w okolicy, mogące zasięgiem leja depresyjnego zagrozić istniejącym budowlom sąsiednim. Tym samym organ uznał, że wobec braku konieczności osuszania wykopu i nienaruszania stosunków gruntowo-wodnych, pozwolenie wodno-prawne nie było wymagane. Dalej wskazał, że na etapie projektu budowlanego nie ma konieczności opracowania projektu obudowy wykopu. Dokumentacja taka jest opracowywana na etapie organizacji robót budowlanych przed rozpoczęciem budowy.

Po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W., Wojewoda Mazowiecki, decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2011 r.

W wyniku wniesienia skargi przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" na ww. decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie o sygn. VII SA/Wa 69/12, uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2011 r. Sąd wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 23 ust. 2 stanowi o ustaleniu obowiązującej nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 5 m od linii rozgraniczającej układ uliczny, jeśli rysunek planu nie stanowi inaczej. Mimo, że badanie tej okoliczności było ustawowym obowiązkiem organu, a okoliczność ta była podnoszona przez uczestnika postępowania w zaskarżonej decyzji organ nie zbadał zgodności inwestycji z prawem miejscowym w tym zakresie. W ocenie Sądu, usytuowanie linii rozgraniczającej i elementów architektonicznych inwestycji zdaje się wskazywać, że ww. wymogu planu nie zachowano. Kolejną kwestią, którą Sąd uznał za niewyjaśnioną, było usytuowanie obiektu w związku z wymogiem zachowania § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r.). Sąd wskazał, że ściana oporowa garażu jest usytuowana w odległości 0, 3 m od granicy z działką sąsiednią i w części, w której jest ulokowana pod ziemią, stanowi element podziemnej konstrukcji budynku, do którego wymogi ww. § 12 nie mają zastosowania. Jednak ściana oporowa wystaje ponad powierzchnię gruntu. Wystający ponad powierzchnię fragment ściany oporowej, usytuowany w odległości 0,3 m od granicy działki zgodnie z deklaracjami inwestora stanowi fragment przyszłej podmurówki pod ogrodzenie działki. Ogrodzenie nie jest przewidziane w projekcie i w decyzji pozwolenia na budowę, zatem to jak w przyszłości inwestor planuje wykorzystanie wystającego fragmentu ściany oporowej nie ma znaczenia dla oceny dopuszczalności jej usytuowania, w odniesieniu do granicy z działką sąsiednią.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że inwestycja pozostaje w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie wysokości obiektu i ilości kondygnacji. Z informacji uzyskanych w toku rozprawy sądowej wynikało, że inwestycja była realizowana w oparciu o decyzję ostateczną, w szczególności zakończone zostały roboty związane z wykopem. Sąd wskazał jednak, że ocenia decyzję o pozwoleniu na budowę, a ta odnosiła się do projektu. Sąd zauważył, że w projekcie architektonicznym, określono występowanie wód gruntowych na poziomie: -6,75 m, ale usytuowanie szybu dźwigu przewidziano na poziomie -7,45 m. Tym samym zdaniem Sądu, organ nie zbadał w sposób wyczerpujący okoliczności decydujących o konieczności ustalenia opisu leja depresyjnego.

Wojewoda Mazowiecki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...], wydanej po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2012 r., stwierdził, iż wobec faktu, że Sąd zakwestionował fragment zabudowy podziemnej wykraczający poza linię rozgraniczającą ul. P. oraz wykorzystanie fragmentu ściany garażu podziemnego jako podmurówki ogrodzenia, autor projektu dokonał korekty przedłożonego projektu na rysunkach nr 1/A – plan zagospodarowania , rys. 2/A, rys. 3/A, rys.10/A, rys.11/A, rys.13/A . W wyniku dokonanych zmian inwestor zrezygnował z wykonania fragmentu garażu podziemnego, wykraczającego poza linię zabudowy. Organ stwierdził, że obecnie żaden z elementów architektonicznych inwestycji nie wykracza poza linię rozgraniczającą, określoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Poza tym inwestor zrezygnował z wysunięcia ponad poziom terenu fragmentu ściany garażu, która miała pierwotnie pełnić rolę podmurówki ogrodzenia. W obecnym projekcie żaden fragment ściany zewnętrznej garażu podziemnego nie wystaje ponad poziom terenu. Zgodnie zaś z § 12 ust. 7 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie ustala się odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną do podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu.

Następnie organ, odnosząc się do zarzutu braku opisu leja depresji, który -zdaniem skarżącej spółdzielni - miał powstać w trakcie prac związanych z osuszaniem wykopu, wskazał na opinię geotechniczną mgr inż. R. K. i inż. W. T. wykonaną w 2007 r. Stosownie do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r., warunki na budowie zaliczają się do II kategorii geotechnicznej przy prostych warunkach gruntowych. Zdaniem organu, projektowana dokumentacja geotechniczna spełnia wymogi technologii zastosowanej przy fundamentowaniu przedmiotowego budynku. Występujące w podłożu działki średniozagęszczone piaski, nie budzą zastrzeżeń jako bezpośrednie podłoże fundamentów projektowanego budynku.

Dalej organ wskazał, że rzędna terenu działki wynosi średnio 7,0 m nad "0" Wisły. Zwierciadło wody w badaniach wykonanych w marcu 2007 r. występowało na głębokości 4,13-4,22 m w poziomie rzędnej 2,89 m nad "0" Wisły. Taki sam poziom był ustalony w badaniach wykonanych w listopadzie 2006 r. Ustalone poziomy w wierceniach wykonanych na jesieni i wiosną dowodzą, że były to poziomy zbliżone do wysokich, uwzględniające wahania poziomu wody w tym rejonie. Posadowienie budynku na głębokości 4,0 m od poziomu terenu istniejącego w całym obrysie, tj. na rzędnej 3,0 m nad "0" Wisły, nie spowoduje konieczności osuszania wykopu, lokalne przegłębienie wykopu pod szyb dźwigowy na poziomie 1,0 m poniżej przewidywanego poziomu wody gruntowej, tj. na rzędnej 7,45 (co odpowiada rzędnej 2,25 m nad "0" Wisły), nie wytworzy leja depresji wykraczającego poza granice działki inwestycyjnej. Odległość przegłębienia wykopu pod szyb dźwigowy od granicy działki wynosi ponad 10,0 m, a dodatkowe zabezpieczenia wykopu polegające na zastosowaniu ścianki szczelnej z grodzic stalowych od strony granicy z działką sąsiednią wyeliminuje zjawisko leja depresyjnego wykraczającego poza granicę działek sąsiednich, nawet podczas lokalnego pompowania wody z przegłębianego wykopu. W związku z tym organ wskazał, iż projektowana inwestycja realizowana w ściance szczelnej, nie naruszy poziomu wód gruntowych, przez co zasięg leja depresyjnego nie przekroczy granic terenu inwestycyjnego. Brak było podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia wodno-prawnego. Zgodnie bowiem z art. 124 pkt 6 ustawy Prawo wodne pozwolenia wodno-prawnego nie wymaga odwadnianie obiektów lub wykopów budowlanych, jeżeli zasięg leja depresji nie wykracza poza granice terenu zainwestowanego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2012 r. złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowej "[..]", zarzucając organom naruszenie: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia, czy i w jakim zakresie prace budowlane zostały wykonane przed wydaniem zaskarżonej decyzji, art. 105 § 1 k.p.a. na skutek braku umorzenia postępowania budowlanego jako bezprzedmiotowego w całości lub w części w zakresie prac już wykonanych, art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) poprzez niewykonanie z należytą starannością wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. VII SA/Wa 69/12 oraz błędne zastosowanie § 12 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że wykonanie większości prac budowlanych uniemożliwia wydanie decyzji o pozwoleniu na tę budowę. Wyjątek od tej reguły przewidziany jest w art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, bowiem możliwe jest wystąpienie o nową decyzję po uchyleniu "starej", ale inwestor nie wystąpił w tym trybie o nową decyzję, lecz wciąż toczyło się pierwotne postępowanie. W ocenie skarżącej istotne było, jakie prace zostały wykonane po uchyleniu decyzji ostatecznej, bowiem ich zakres przesądzał o konieczności umorzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

Skarżąca, powołując się na stanowisko Sądu sformułowane w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r. stwierdziła, iż obowiązkiem organu było dokładne wyjaśnienie przebiegu obowiązującej zabudowy i porównanie jej z linią zabudowy przewidzianą w projekcie budowlanym. Podniosła, iż bez dokładnego opracowania graficznego i opisowego rozstrzyganie tej kwestii przez Wojewodę Mazowieckiego należy uznać za przedwczesne, zaś brak precyzji w odniesieniu się do tej kwestii oznaczało zignorowanie wytycznych Sądu.

W opinii strony skarżącej stwierdzenie, że zjazd do garażu znajduje się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu jest nieprawidłowe, gdyż początek zjazdu, o ile nie zaczyna się uskokiem z drogi dojazdowej, musi się znajdować ponad gruntem, a dopiero na dalszym odcinku zjazd może zagłębiać się poniżej terenu. Twierdzenie organu nie miało uzasadnienia w treści § 12 pkt 7 ww. rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi w zakresie braku wyjaśnienia przebiegu obowiązującej linii zabudowy organ wskazał, iż inwestor przedłożył kopię analizy nr [...] z dnia [...].09.2006 r., wykonaną przez Miejską Pracownię Planowania Przestrzennego i Strategii Rozwoju, na której przedstawiono uściślony przebieg linii rozgraniczającej ulicy P. w rejonie dz. ew. nr [...] z obrębu [...], w oparciu o obowiązujący "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego M. II część II" (uchwała Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...].11.2002 r.). Porównanie ww. analizy, części rysunkowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz projektu zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji jednoznacznie dowodziło, iż nieprzekraczalna linia zabudowy pokrywa się z linią rozgraniczającą ulicy P., ustaloną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W odniesieniu do usytuowania zjazdu do garażu organ wskazał, iż pochylnia garażu jest usytuowana poniżej poziomu terenu istniejącego i jest podziemną częścią budynku, co potwierdza rys. nr 3/A - rzut garaży kondygnacji -1.

Odnosząc się do zarzutu braku prawnej możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (wobec znacznego zaawansowania budowy) Wojewoda, wskazał na treść art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego. W świetle powyższego stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie pomimo tego, że roboty budowlane zostały rozpoczęte, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie stracił swojej kompetencji do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 28 Prawa budowlanego, gdyż do wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznego pozwolenia doszło poprzez uchylenie go przez Sąd.

Uczestnik postępowania, [...] Sp. z o.o. S.K.A. (dawniej: [...] Sp. z o.o.) w odniesieniu do zarzutów skargi wskazał, iż organ wezwał inwestora do skorygowania projektu budowlanego w zakresie wskazanym przez Sąd. Inwestor wykonał zalecone zmiany w projekcie, obejmujące: rezygnację z części garażu podziemnego usytuowanego poza linią zabudowy w liniach rozgraniczających ulicy P., rezygnację z wykorzystania fragmentu ściany garażu podziemnego jako podmurówki ogrodzenia przy granicy działki, uzupełnienie opisu zabezpieczenia wykopu budowlanego. Z uwagi na nieznaczny zakres uchybień, projekt budowlany mógł zostać poprawiony, zgodnie z art. 136 k.p.a., w toku postępowania przed organem II instancji

Odnosząc się do faktu kontynuacji budowy i wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, uczestnik także wskazał na art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego. Argumentował, iż po uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę przez Sąd organ ponownie wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę. Prawo budowlane przewiduje bowiem sytuację, że ostateczne pozwolenie na budowę może zostać usunięte z obrotu prawnego po rozpoczęciu budowy. W tym przypadku, wydaje się ponownie decyzję o pozwoleniu na budowę, a organem do tego właściwym jest organ administracji architektoniczno-budowlanej. Inwestor prowadził roboty budowlane, kiedy decyzja o pozwoleniu na budowę była ostateczna. Po wydaniu przez WSA wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie VII SA/Wa 69/12 wraz z postanowieniem o wstrzymaniu wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, roboty budowlane na terenie inwestycji zostały wstrzymane postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z dnia [...] lipca 2012 r., a inwestycję poddano kontroli w trybie art. 50 i nast. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Inwestora zobowiązano wówczas do przedstawienia inwentaryzacji wykonanych prac oraz zakresu niezbędnych robót zabezpieczających. Zadania te inwestor wykonał w terminie, a organ nadzoru budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. umorzył postępowanie kontrolne, akceptując zakres robót budowlanych zabezpieczających. Od decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania, odwołała się Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]". W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.

W ocenie Sądu organ wykonał wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. VII SA/Wa 69/12, a tym samym nie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Sąd we wskazanym wyroku zakwestionował fragment zabudowy podziemnej wykraczający poza linię rozgraniczającą ul. P. oraz wykorzystanie fragmentu ściany garażu podziemnego jako podmurówki ogrodzenia. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ odwoławczy, autor projektu dokonał korekty przedłożonego projektu na rysunkach nr 1/A – plan zagospodarowania, rys. 2/A, rys. 3/A, rys.10/A, rys.11/A, rys.13/A . W wyniku dokonanych zmian inwestor zrezygnował z wykonania fragmentu garażu podziemnego, wykraczającego poza linię zabudowy. Z dokumentacji projektowej wynika, że żaden z elementów architektonicznych inwestycji nie wykracza poza linię rozgraniczającą określoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Poza tym inwestor zrezygnował z wysunięcia ponad poziom terenu fragmentu ściany garażu, która miała pierwotnie pełnić rolę podmurówki ogrodzenia. W obecnym projekcie żaden fragment ściany zewnętrznej garażu podziemnego nie wystaje ponad poziom terenu. Zgodnie zaś z § 12 ust. 7 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie ustala się odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną do podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu.

Odnosząc się do zarzutu braku opisu leja depresji, który zdaniem skarżącej miał powstać w trakcie prac związanych z osuszaniem wykopu, słusznie organ wskazał na opinię geotechniczną mgr inż. R. K. i inż. W. T. wykonaną w 2007 r. Stosownie do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r., warunki na budowie zalicza się do II kategorii geotechnicznej przy prostych warunkach gruntowych. Prawidłowa i rzetelna była ocena organu, w zakresie złożonej dokumentacji geotechnicznej. Organ dokonał szczegółowej analizy z której wynikało, że rzędna terenu działki wynosi średnio 7,0 m nad "0" Wisły. Zwierciadło wody w badaniach wykonanych w marcu 2007 r. występowało na głębokości 4,13-4,22 m w poziomie rzędnej 2,89 m nad "0" Wisły. Taki sam poziom był ustalony w badaniach wykonanych w listopadzie 2006 r. Ustalone poziomy w wierceniach wykonanych na jesieni i wiosną dowodzą, że były to poziomy zbliżone do wysokich, uwzględniające wahania poziomu wody w tym rejonie. Posadowienie budynku na głębokości 4,0 m od poziomu terenu istniejącego w całym obrysie, tj. na rzędnej 3,0 m nad "0" Wisły, nie spowoduje konieczności osuszania wykopu, lokalne przegłębienie wykopu pod szyb dźwigowy na poziomie 1,0 m poniżej przewidywanego poziomu wody gruntowej, tj. na rzędnej 7,45 (co odpowiada rzędnej 2,25 m nad "0" Wisły), nie wytworzy leja depresji wykraczającego poza granice działki inwestycyjnej. Odległość przegłębienia wykopu pod szyb dźwigowy od granicy działki wynosi ponad 10,0 m, a dodatkowe zabezpieczenia wykopu polegające na zastosowaniu ścianki szczelnej z grodzic stalowych od strony granicy z działką sąsiednią wyeliminuje zjawisko leja depresyjnego wykraczającego poza granicę działek sąsiednich, nawet podczas lokalnego pompowania wody z przegłębianego wykopu. W związku z tym organ zasadnie wskazał, iż projektowana inwestycja realizowana w ściance szczelnej, nie naruszy poziomu wód gruntowych, przez co zasięg leja depresyjnego nie przekroczy granic terenu inwestycyjnego. Brak było podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia wodno-prawnego. Zgodnie bowiem z art. 124 pkt 6 ustawy Prawo wodne pozwolenia wodno-prawnego nie wymaga odwadnianie obiektów lub wykopów budowlanych, jeżeli zasięg leja depresji nie wykracza poza granice terenu zainwestowanego.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi w zakresie braku wyjaśnienia przebiegu obowiązującej linii zabudowy organ słusznie wywiódł, że inwestor przedłożył kopię analizy nr [...] z dnia [...].09.2006 r., wykonaną przez Miejską Pracownię Planowania Przestrzennego i Strategii Rozwoju, na której przedstawiono uściślony przebieg linii rozgraniczającej ulicy P. w rejonie dz. ew. nr [...] z obrębu [...], w oparciu o obowiązujący "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego M. II część II" (uchwała Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...].11.2002 r.). Porównanie ww. analizy, części rysunkowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz projektu zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji jednoznacznie wskazuje, iż nieprzekraczalna linia zabudowy pokrywa się z linią rozgraniczającą ulicy P., ustaloną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W odniesieniu do usytuowania zjazdu do garażu organ wskazał, iż pochylnia garażu jest usytuowana poniżej poziomu terenu istniejącego i jest podziemną częścią budynku, co potwierdza rys. nr 3/A - rzut garaży kondygnacji -1.

Odnosząc się do zarzutu braku prawnej możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (wobec znacznego zaawansowania budowy) należy przywołać art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego. Mimo, iż w przedmiotowej sprawie, roboty budowlane zostały rozpoczęte, a nawet znacznie zaawansowane, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie stracił swojej kompetencji do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 28 Prawa budowlanego. Do wyeliminowania z obrotu prawnego pierwotnego pozwolenia doszło bowiem w wyniku jego uchylenia przez Sąd.

Z uwagi na nieznaczny zakres koniecznych do wyjaśnienia kwestii, projekt budowlany mógł zostać poprawiony, zgodnie z art. 136 k.p.a., w toku postępowania przed organem II instancji. Zmiany w projekcie objęły: rezygnację z części garażu podziemnego usytuowanego poza linią zabudowy, w liniach rozgraniczających ulicy P., rezygnację z wykorzystania fragmentu ściany garażu podziemnego jako podmurówki ogrodzenia przy granicy działki, uzupełnienie opisu zabezpieczenia wykopu budowlanego.

Sąd nie stwierdził zarzucanych w skardze naruszeń przepisów proceduralnych, w postaci art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w W., podnosząc zarzuty:

1. naruszenia prawa materialnego, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 i 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., Nr 1409 ze zm.) poprzez błędną wykładnię tych norm i odmowę uchylenia merytorycznej decyzji Wojewody Mazowieckiego w sytuacji bezprzedmiotowości postępowania jako podstawy do umorzenia przez organ postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę wobec prac już wykonanych, tj. w sytuacji znacznego zaawansowania prac budowlanych objętych wnioskiem, dokonanego po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uprzedniej ostatecznej decyzji stanowiącej podstawę przystąpienia do prac, a na skutek tego dopuszczenie do realizacji już zrealizowanej w znacznej mierze inwestycji,

- niewłaściwe zastosowanie art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. VII SA/Wa 69/12;

2. naruszenia przepisów postępowania:

- art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. oraz art. 7,77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie za prawidłową decyzję, która została wydana bez należytego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, gdyż nie wyjaśniono jaki zakres prac budowlanych, objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę został już wykonany w okresie po uchyleniu przez sąd administracyjny uprzedniej ostatecznej decyzji stanowiącej podstawę do przystąpienia do prac oraz z błędnym przyjęciem, że w badanej sprawie zjazd w formie pochylni do garażu znajduje się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, zatem wymaganej odległości od budynku sąsiedniego nie ustala się (nie stosuje się § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690),

- art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. VII SA/Wa 69/12,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 i 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., Nr 1409 ze zm.) poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe wobec znacznego zaawansowania prac budowlanych w okresie kiedy inwestor nie dysponował ostatecznym pozwoleniem na budowę, co powinno skutkować uchyleniem decyzji merytorycznej.

Skarżąca Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 790 zł, w tym kosztów wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 540 zł.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż w okresie pomiędzy wydaniem wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. VII SA/Wa 69/12 uchylającego decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2011 r. i wstrzymującego jej wykonanie do czasu uprawomocnienia się wyroku a wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. na terenie budowy były intensywnie realizowane prace budowlane. Jak wynika z pisma pełnomocnika inwestora z dnia 13 lutego 2013 r. stan zaawansowania prac wynosił 83 %, choć w dacie wydania wyroku przez WSA był dużo niższy. Organ nie ustalił jakie prace zostały wykonane po uchyleniu przez sąd decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2011 r., czym naruszył art. 7,77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Fakt zrealizowania w znacznej części inwestycji miałby bowiem zasadnicze znaczenie dla sprawy, gdyż wykonanie prac uniemożliwia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy rozpoznawał sprawę przez kilka miesięcy, z naruszeniem art. 35 § 3 k.p.a., a nie dokonał żadnych czynności wyjaśniających w tym zakresie.

W ocenie strony skarżącej, Sąd I instancji błędnie przyjął, że organ zastosował się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. VII SA/Wa 69/12 odnośnie ustalenia czy przedmiotową inwestycję zaprojektowano z uwzględnieniem nieprzekraczalnych linii zabudowy określonych w § 23 ust. 2 obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w odległości 5m od linii rozgraniczającej układ uliczny, jeśli rysunek planu nie stanowi inaczej). Organ gołosłownie stwierdził, że "jak wynika z rysunku planu nieprzekraczalna linia zabudowy pokrywa się z linią rozgraniczającą ulicy P. ustaloną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego", gdyż nie dysponował mapą, na której byłyby naniesione jednocześnie linia rozgraniczająca i linia projektowanej zabudowy i nie przywołał żadnych danych na mapie, świadczących o wzajemnym położeniu tych linii. Bez dokładnego opracowania graficznego i opisowego rozstrzyganie tej kwestii było przedwczesne.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania spółka [...] Sp. z o.o. S.K.A. w Ł. wniósł o jej oddalenie. Spółka wskazała, iż budowa spornego budynku została zakończona i inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie (decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r.). W okresie od wyroku WSA z dnia 13 czerwca 2012 r. do uzyskania ponownej decyzji Wojewody [...] grudnia 2012 r. nie prowadzono żadnych robót na terenie inwestycji w rozumieniu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Prace wykonywane przez inwestora miały na celu wyłącznie zabezpieczenie obiektu, zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy. Zakres tych prac ustalono na żądanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawarte w postanowieniu z dnia [...] lipca 2012 r. i organ ten zakres prac przyjął bez sprzeciwu.

Inwestor wskazał, iż prawo budowlane przewiduje sytuację, w której ostateczne pozwolenie na budowę może zostać usunięte z obrotu prawnego w trakcie wykonywania robót budowlanych. W takim przypadku – w myśl art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego - wydaje się ponownie decyzję o pozwoleniu na budowę, a organem właściwym jest organ architektoniczno – budowlany.

W odniesieniu do zarzutu skargi kasacyjnej, dotyczącego niezgodności projektu budowlanego z planem miejscowym w zakresie linii rozgraniczającej terenu komunikacji, inwestor wskazał, że obowiązek zweryfikowania projektu wynikał z wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2012 r., który wskazał, iż część podziemna budynku nie może wykraczać poza linię zabudowy i linię rozgraniczającą teren komunikacji. Wykonując powyższy wyrok inwestor poprawił projekt budowlany, likwidując fragment parkingu podziemnego znajdujący się poza linią rozgraniczającą. Zlikwidowano również fragment muru przy zjeździe do garażu, tak aby również żaden element naziemny nie przekroczył tej linii. W celu dokładnego ustalenia przebiegu linii rozgraniczającej uzyskano stosowny dokument z Urzędu m.st. Warszawy, obrazujący przebieg linii rozgraniczającej ulicy P. na mapie geodezyjnej. Zdaniem inwestora, skarżąca Spółdzielnia nie wykazała, aby rysunek ten był nieprawidłowy i że projekt budowlany sytuuje zabudowę w sposób niezgodny z tą linią.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W stanie faktycznym tej sprawy niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące kwestii umorzenia postępowania o pozwolenie na budowę w sytuacji, gdy roboty budowlane zostały już rozpoczęte, tj. zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 i 33 ust. 1 Prawa budowlanego.

W przedmiotowej sprawie inwestor rozpoczął roboty budowlane po uzyskaniu decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2011 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2011 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą mu pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. Roboty budowlane prowadzone były więc legalnie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie o sygn. VII SA/Wa 69/12, uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2011 r. Na skutek tego wyroku pozostawała w obrocie prawnym nieostateczna decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2011 r. o pozwoleniu na budowę, a zatem wystąpiła sytuacja, o której mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. W związku z tym - postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy wstrzymał prowadzenie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę przy spornym obiekcie, nakazując dodatkowo wykonanie niezbędnych zabezpieczeń, jak również opracowanie inwentaryzacji robót budowlanych wykonanych przy obiekcie do czasu wydania tego postanowienia. Inwestor wykonał te obowiązki w terminie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. umorzył postępowanie naprawcze, w związku z tym, że w sprawie brak było podstaw prawnych i faktycznych do wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 oraz w art. 50a pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Zaskarżoną w tej sprawie decyzją, wydaną w dniu [...] grudnia 2012 r. Wojewoda Mazowiecki ponownie utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2011 r. o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Natomiast decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję umarzającą postępowanie naprawcze. Sądowi wiadomo z urzędu, iż wyrokiem z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 493/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Spółdzielni "[...]" na tę decyzję, a wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2184/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Spółdzielni od tego wyroku. Z odpowiedzi na skargę kasacyjną wynika ponadto, że budowa spornego budynku została zakończona w 2013 r. i inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie (decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r.).

W przedstawionym stanie faktycznym sprawy zastosowanie ma art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym rozpoczęcie albo wznowienie budowy, w przypadkach określonych w ust. 1, art. 36a ust. 2 albo w razie stwierdzenia nieważności bądź uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, może nastąpić po wydaniu nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28, albo decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, o której mowa w art. 51 ust. 4. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie, pomimo rozpoczęcia przez inwestora robót budowlanych, istniała podstawa do zakończenia przez organ odwoławczy postępowania poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o pozwolenie na budowę. Przepis art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego stanowi, że nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1, czyli w przypadku wykonywania robót bez ostatecznego pozwolenia na budowę. W tej sprawie roboty budowlane były prowadzone na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Po uchyleniu decyzji organu architektoniczno-budowlanego II instancji organy nadzoru budowlanego nie znalazły podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 oraz w art. 50a pkt 2 ustawy Prawo budowlane, albowiem inwestor wykonywał roboty budowlane na podstawie pozwolenia na budowę i zgodnie z przepisami prawa. W takiej sytuacji, gdy inwestor prowadzi roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i zgodnie z prawem, a decyzja o pozwoleniu na budowę zostaje uchylona przez sąd administracyjny a organy nadzoru budowlanego nie znajdują podstaw do prowadzenia postępowania naprawczego, to brak jest podstaw do umorzenia postępowania o pozwolenie na budowę przez organ architektoniczno-budowlany. W takim przypadku kontynuacja rozpoczętych robót budowlanych realizowanych zgodnie z przepisami prawa następuje poprzez wydanie pozwolenia na budowę. Dotyczy to w szczególności sytuacji, gdy pozwolenie to zostało wydane w ramach kontynuacji postępowania o pozwolenie na budowę prowadzonego w trybie zwykłym. Należy bowiem zauważyć, że w tej sprawie na skutek wyroku Sądu z dnia 13 czerwca 2012 r., VII SA/Wa 69/12, nadal pozostawała w obrocie prawnym nieostateczna decyzja organu I instancji o pozwoleniu na budowę, a sprawa administracyjna powróciła do etapu postępowania odwoławczego.

Podkreślenia również wymaga, że w tej sprawie Wojewoda Mazowiecki – zgodnie z art. 153 p.p.s.a. - związany był oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 20012 r., sygn. akt VII SA/Wa 69/12, który nakazał organowi prowadzenie dalszego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę i dodatkowego wyjaśnienia poszczególnych kwestii merytorycznych związanych m.in. ze zgodnością inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, pomimo tego, że roboty budowlane przy tej inwestycji były już rozpoczęte. Zatem również, wydając ten wyrok, Sąd przyjął, że brak jest podstaw do umorzenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę.

W związku z powyższym za niezasadny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. oraz art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie za prawidłową decyzję, która została wydana bez należytego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, gdyż nie wyjaśniono jaki zakres prac budowlanych został wykonany w okresie po uchyleniu przez sąd administracyjny ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowiącej podstawę do przystąpienia do prac. Jak wskazano powyżej kwestia stopnia zaawansowania robót budowlanych w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, gdyż fakt rozpoczęcia tych robót nie przesądzał o bezprzedmiotowości postępowania o pozwoleniu na budowę, albowiem roboty te wykonywane były na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę i zgodnie z przepisami prawa.

Nietrafny jest również zarzut niewłaściwego zastosowania przez Sąd art. 153 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję, w przypadku gdy organ nie uwzględnił wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r. sygn. VII SA/Wa 69/12 odnośnie ustalenia czy przedmiotową inwestycję zaprojektowano z uwzględnieniem nieprzekraczalnych linii zabudowy określonych w § 23 ust. 2 obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w odległości 5 m od linii rozgraniczającej układ uliczny, jeśli rysunek planu nie stanowi inaczej). Zdaniem skarżącej Spółdzielni, organ gołosłownie stwierdził, że nieprzekraczalna linia zabudowy pokrywa się z linią rozgraniczającą ulicy P. ustaloną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, gdyż nie dysponował czytelną mapą, na której byłyby naniesione jednocześnie te linie i nie przywołał żadnych danych na mapie, świadczących o ich wzajemnym położeniu. Jak wynika z akt sprawy inwestor przedłożył kopię analizy nr [...] z dnia [...].09.2006 r., wykonaną przez Miejską Pracownię Planowania Przestrzennego i Strategii Rozwoju, na której przedstawiono uściślony przebieg linii rozgraniczającej ulicy P. w rejonie dz. ew. nr [...] z obrębu [...] w oparciu o obowiązujący "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego M. II część II" (uchwała Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...].11.2002 r.). Skarżąca Spółdzielnia nie wykazała, aby rysunek ten był nieprawidłowy, zwłaszcza, że został sporządzony przez jednostkę wyspecjalizowaną w zakresie planowania przestrzennego i że projekt budowlany sytuuje zabudowę w sposób niezgodny z linią rozgraniczającą ul. P. Wykonując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 20012 r., sygn. akt VII SA/Wa 69/12, inwestor poprawił projekt budowlany, likwidując fragment parkingu podziemnego znajdujący się poza linią rozgraniczającą i fragment muru przy zjeździe do garażu, tak aby również żaden element naziemny nie przekroczył tej linii (pisma inwestora z dnia 8 października 2012 r. i 10 września 2012 r.). Z akt sprawy wynika, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji linia projektowanej zabudowy została skorygowana w projekcie budowlanym i nie przekracza linii rozgraniczającej ul. P.

Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. oraz art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie za prawidłową decyzję organu odwoławczego, w przypadku gdy organ ten błędnie przyjął, że w badanej sprawie zjazd w formie pochylni do garażu znajduje się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, zatem wymaganej odległości od budynku sąsiedniego nie ustala się (nie stosuje się § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690) nie został przez stronę skarżącą uzasadniony. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać m. in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Brak uzasadnienia w skardze kasacyjnej podniesionych zarzutów uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do nich i dokonanie kontroli wyroku Sądu I instancji pod kątem wskazanych przez stronę naruszeń.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak sentencji.