Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1083/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Protokolant specjalista Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] września 2010 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor UKS") ustalił Skarżącemu - J. K. wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2004 r. w kwocie 1.081.754 zł.

Pismem z 9 listopada 2010 r. pełnomocnik Skarżącego złożył dwa wnioski o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji wraz z odwołaniami, z czego jeden bezpośrednio do Dyrektora Izby Skarbowej w W. (data wpływu – 16 listopad 2010 r.), a drugi za pośrednictwem Dyrektora UKS (data wpływu – 17 listopad 2010 r.). Ponadto 23 listopada 2010 r. wpłynęło do organu I instancji analogiczne odwołanie w stosunku do poprzednio złożonych (datowane na 18 listopada 2010 r.)

We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Skarżący wskazał, że 8 lipca 2010 r. ustanowił pełnomocnikiem w niniejszej sprawie L. L., a następnie 8 października 2010r. wypowiedział to pełnomocnictwo, ustanawiając jednocześnie nowego pełnomocnika w osobie P. O.. Stwierdził, iż w tym samym dniu organ I instancji został poinformowany o zmianie pełnomocnika za pośrednictwem e-maila oraz poprzez nadanie przesyłki listownej. Ponadto pełnomocnik Skarżącego wskazał, iż 8 października 2010 r., za pośrednictwem upoważnionej przez siebie osoby, stawił się celem zapoznania ze zgromadzonym materiałem dowodowym, jednak nie uzyskał informacji o wydaniu decyzji w niniejszej sprawie. Będąc w przeświadczeniu o kontynuacji postępowania, pismem z 11 października 2010 r. oraz z 22 października 2010 r. złożył szereg wniosków dowodowych i wskazał na czynności dowodowe, które winny być przeprowadzone, a także złożył wniosek o zawieszenie postępowania. Ze względu na nie ustosunkowanie się do w/w pism, 4 listopada 2010 r., za pośrednictwem upoważnionej osoby, ponownie zapoznał się z aktami sprawy. Wówczas okazało się, że w aktach znajdowała się koperta adresowana do poprzedniego pełnomocnika L. L. oraz zwrotne potwierdzenie odbioru, z którego wynikało, iż 12 października 2010 r. podjęta została próba doręczenia mu przesyłki zawierającej decyzję Dyrektora UKS z [...] września 2010 r., jednak przesyłka ta została odesłana organowi I instancji z informacją, iż 8 października 2010 r. L. L. nie był już pełnomocnikiem Strony. W ocenie pełnomocnika Skarżącego zdumienie budzi fakt, że podczas dwukrotnego zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, akta sprawy nie zawierały odpisu wydanej w stosunku do Strony decyzji, a także nie ujawniono jej w spisie, ani w innym dokumencie. Pełnomocnik stwierdził również, iż dwukrotne zapoznanie ze zgromadzonym materiałem dowodowym miało na celu zweryfikowanie etapu, na jakim wówczas znajdowało się postępowanie, a w szczególności ustalenie, czy nie zostały przedsięwzięte czynności zmierzające do wydania i doręczenia decyzji poprzedniemu pełnomocnikowi. Ponadto wskazał, iż decyzja, której próba doręczenia miała miejsce 12 października 2010 r., została ponownie nadana na adres nowego pełnomocnika, co – w jego ocenie świadczy o tym, iż zdaniem organu I instancji przedmiotowa decyzja nie została doręczona z powyższą datą. Dodatkowo pełnomocnik wskazał również, iż od czasu wypowiedzenia pełnomocnictwa, L. L. nie kontaktował się ze Stroną, ani jej nowym pełnomocnikiem. Zdaniem pełnomocnika, poprzez dwukrotne stawienie się celem zapoznania z materiałem dowodowym, dołożył wszelkich starań zmierzających do ustalenia czy wydano decyzję, a ewentualne uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy strony.

Postanowieniem z stycznia 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Na wstępie organ wyjaśnił, iż w świetle art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej: "O.p." zainteresowany powinien wykazać, że przy dołożeniu należytej staranności nie można było pominąć przeszkody, która spowodowała niedochowanie terminu. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można bowiem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się więc z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności przez Stronę przy dokonywaniu czynności procesowej.

Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż zgłoszone przez Stronę we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania okoliczności nie stanowią podstawy do jego uwzględnienia. Z akt sprawy wynika bowiem, iż decyzja Dyrektora UKS z [...] września 2010 r. została wysłana 24 września 2010 r. na adres dotychczasowego pełnomocnika Strony, L. L. i odebrana w urzędzie pocztowym 12 października 2010 r. po powtórnym awizowaniu przesyłki. Ponadto organ przyznał, iż powyższa przesyłka została następnie zwrócona w placówce pocztowej z adnotacją L. L. wskazującą, iż z dniem 8 października 2010 r. pełnomocnictwo zostało cofnięte oraz z załączoną kopią odwołania pełnomocnictwa. Kopia w/w odwołania pełnomocnictwa wpłynęła również do Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w formie elektronicznej 11 października 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej nie zakwestionował również tych twierdzeń Strony, z których wynikało, iż 8 października 2010r. w celu zapoznania się z aktami sprawy w Urzędzie Kontroli Skarbowej w W. stawiła się osoba upoważniona, która przedłożyła pełnomocnictwo z 28 września 2010 r., udzielone przez Skarżącego P. O. do działania w niniejszej sprawie, a także upoważnienie z 7 października 2010 r. do zapoznania się z dokumentacją w/w postępowania i sporządzenia jej fotokopii. Ponadto organ przyznał, iż w tym samym dniu wpłynęło również pismo P. O. z 7 października 2010 r. wskazujące jedyny adres pełnomocnika do doręczeń, a 13 października 2010 r. - pismo z 11 października 2010 r. zawierające wnioski dowodowe, zaś 25 października 2010 r. - wniosek z 22 października 2010 r. o zawieszenie postępowania. Organ odwoławczy zwrócił jednak uwagę, iż wszystkie w/w czynności aktualnego pełnomocnika, P. O. i osoby przez niego upoważnionej, zostały podjęte po wydaniu i wyekspediowaniu przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji. Zatem nie tylko wiadomość o zmianie pełnomocnika dotarła po wydaniu decyzji, ale również samo odwołanie i ustanowienie nowego pełnomocnika nastąpiło po tej dacie.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż w postępowaniu podatkowym, jeżeli strona ustanowi pełnomocnika to, zgodnie z zasadą oficjalności, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek dokonywać temu pełnomocnikowi doręczeń wszelkich pism procesowych, w tym również decyzji (art. 145 § 2 O.p.). Momentem, od którego pełnomocnictwo zostaje skutecznie ustanowione jest złożenie do akt sprawy oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa albo też zgłoszenie pełnomocnictwa ustnie do protokołu. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że wprawdzie przepisy O.p. nie zawierają odpowiednika art. 94 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowanie cywilnego (Dz. U. nr 16 z 1964 r. poz. 93 ze zm.) – dalej "k.p.c.", jednak wynikająca z tego przepisu reguła, zgodnie z którą wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę odnosi skutek prawny z chwilą zawiadomienia o tym organu, znajduje także zastosowanie w postępowaniu podatkowym. Ponadto wskazał, iż przepisy O.p. nie regulują kwestii doręczeń pism w przypadku zmiany pełnomocnictwa, natomiast regulują kwestię doręczeń w przypadku zmiany adresu. Wyjaśnił, iż skutek prawny wynikający z art. 146 § 2 O.p. następuje wtedy, gdy spełnione są dwie przesłanki: 1) doręczenie pisma zostało dokonane z zachowaniem obowiązujących przepisów i 2) do dnia ekspedycji pisma organ podatkowy nie został powiadomiony o zmianie adresu.

Powyższe, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, ma analogiczne zastosowanie w przypadku zmiany pełnomocnika. Skuteczność dokonania zawiadomienia o udzieleniu pełnomocnictwa dotyczy bowiem wszelkich czynności podejmowanych przez organ już po powzięciu informacji od pełnomocnika, a zatem czynności przyszłych. W sytuacji natomiast, gdy czynność została podjęta przez organ jeszcze przed skutecznym poinformowaniem o ustanowieniu nowego pełnomocnika, nie jest możliwe postawienie organowi zarzutu naruszenia prawa w związku z niewłaściwym doręczeniem. Skoro zatem odwołanie pełnomocnictwa L. L. nastąpiło 8 października 2010 r., czyli już po wydaniu i wysłaniu przedmiotowej decyzji, to w ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie doszło do skutecznego doręczenia tej decyzji na adres dotychczasowego pełnomocnika w dniu 12 października 2010 r. W konsekwencji organ uznał, iż doręczenie decyzji było prawnie skuteczne wobec Strony, a jego data jest miarodajna dla oceny, czy środek odwoławczy wniesiony został w ustawowym terminie. Skoro zatem doręczenie decyzji organu I instancji zostało dokonane prawidłowo już 12 października 2010 r., to wynikający z art. 223 § 2 O.p. termin do wniesienia odwołania upłynął 26 października.

W opinii Dyrektora Izby Skarbowej skuteczności doręczenia decyzji Dyrektora UKS z [...] września 2010 r. nie podważa również okoliczność ponownego jej wysłania 28 października 2010r. na adres aktualnego pełnomocnika, P.O.. Zdaniem organu odwoławczego kwestią drugorzędną jest również to, czy osoba upoważniona przez aktualnego pełnomocnika miała możliwość zapoznania się z decyzją Dyrektora UKS w W. z [...] września 2010 r. przed skutecznym jej doręczeniem oraz po tym fakcie.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, w rozpatrywanej sprawie zainteresowany przywróceniem terminu do wniesienia odwołania nie spełnił zatem wymogu uprawdopodobnienia, iż przekroczenie terminu nastąpiło bez jego winy, poprzez powołanie okoliczności zmiany pełnomocnika w trakcie toczącego się postępowania i poinformowanie o tym fakcie Dyrektora UKS oraz nie zapoznanie nowego pełnomocnika z treścią decyzji. Strona musiała mieć świadomość, iż na etapie, w którym doszło już do zapoznania się z materiałem dowodowym, organ I instancji miał prawo wydać decyzję i wyekspediować ją do dotychczasowego pełnomocnika. Zatem zmieniając pełnomocnika Strona poniosła ryzyko skutecznego doręczenia decyzji na adres L. L.. W ocenie organu odwoławczego, strona, która wie o toczącym się postępowaniu podatkowym z jej udziałem, powinna bowiem dokonać zawiadomienia o zmianie adresu i pełnomocnika ze stosownym wyprzedzeniem. Wobec zatem nie wskazania przez Stronę wiarygodnych przeszkód do złożenia odwołania w terminie określonym art. 223 § 2 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż złożony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie spełnia wymagań określonych w art. 162 § 1 i 2 O.p., bowiem Strona nie uprawdopodobniła w nim braku swej winy w uchybieniu terminowi do wniesienia wniosku.

W skardze na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 162 § 1 w związku z art. 122 oraz art. 145 § 2, art. 150 § 1 pkt 1, art. 152 § 1 O.p.

Skarżący co do zasady podtrzymał argumentację zawartą we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W rozpatrywanej sprawie zasadnicze znaczenie mają dwie kwestie.

Pierwsza to ta, czy decyzja Dyrektora UKS w W. z [...] września 2010 r. ustalająca Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2004 r. w kwocie 1.081.754 zł. została skutecznie doręczona 12 października 2010 r.

W przypadku uznania, iż decyzja powyższa była skutecznie doręczona we wskazanym terminie należy rozważyć, czy Skarżący występując z wnioskiem o przywrócenie terminu dopełnił warunkom wskazanym w art. 162 §1 i § 2 O.p.

Jak wynika z akt sprawy decyzja Dyrektora UKS z [...] września 2010 r. została wysłana, stosownie do art. 145 § 2 O.p., na adres ustanowionego w sprawie profesjonalnego pełnomocnika – L. L..

Bezspornym w sprawie jest, iż L. L. otrzymał wzmiankowaną przesyłkę 12 października 2010 r., co wynika z adnotacji uczynionej przez niego na kopercie, z której to wynika także, iż w międzyczasie (to jest 8 października 2010 r.) Skarżący wypowiedział udzielone mu pełnomocnictwo.

Istotą problemu jest zatem to, czy w konkretnej sprawie odwołanie pełnomocnictwa dokonane w okresie pomiędzy wysłaniem a doręczeniem decyzji ma wpływ na skuteczność tego doręczenia.

W tym miejscu niezbędne jest odwołanie się do przepisów regulujących instytucję pełnomocnictwa w postępowaniu podatkowym. przy czym należy zauważyć, iż przepisy Ordynacji podatkowej nie zawierają kompleksowej regulacji odnośnie pełnomocników, odsyłając w art. 137 § 4 O.p. w zakresie nieuregulowanym w § 1-3a do przepisów prawa cywilnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 października 2010 r. sygn. akt I FSK 1613/09 " ... prawo cywilne obejmuje zarówno prawo materialne, zawarte przede wszystkim w Kodeksie cywilnym, jak i prawo procesowe zawarte w Kodeksie postępowania cywilnego. Skoro więc ustawodawca w powyższym przepisie Ordynacji podatkowej posłużył się najogólniejszym z możliwych określeniem dziedziny prawa, do której odsyła, dopuszczalnym także będzie zastosowanie w materii nieuregulowanej przepisami zarówno cywilnego prawa materialnego jak i procesowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2005 r., FSK 1976/04, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2008 r., I SA/Ol 223/08, oba orzeczenia http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym skutki wypowiedzenia pełnomocnictwa należy oceniać nie tylko przez pryzmat kodeksu cywilnego, ale przede wszystkim według kodeksu postępowania cywilnego ..." - http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Ponieważ kwestia doręczenia decyzji jest kwestią procesową, ocena skutków jej doręczenia byłemu pełnomocnikowi podatnika powinna być oceniona przez organ podatkowy przez pryzmat unormowań zawartych w art. 94 § 2 k.p.c., który w postępowaniu podatkowym ma zastosowanie na podstawie art. 137 § 4 O.p. Przepis ten stanowi, że adwokat lub radca prawny, który wypowiedział pełnomocnictwo, obowiązany jest działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku. Każdy inny pełnomocnik powinien, mimo wypowiedzenia, działać za mocodawcę przez ten sam czas, jeżeli jest to konieczne do uchronienia mocodawcy od niekorzystnych skutków prawnych. " ... W art. 94 § 1 k.p.c. wyrażona została procesowa skuteczność wobec sądu czynności wypowiedzenia podjętej przez mocodawcę. Zważywszy na treść art. 94 § 2 k.p.c., przewidującego wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego także przez pełnomocnika oraz brak racjonalnych argumentów mogących przemawiać za odmienną skutecznością wobec sądu wypowiedzenia dokonanego przez drugą stronę stosunku pełnomocnictwa procesowego należy przyjąć, że ww. skuteczność została w art. 94 k.p.c. uregulowana jednolicie dla przypadków wypowiedzenia dokonanego zarówno przez mocodawcę, jak i przez pełnomocnika. Dopiero zatem od chwili powzięcia wiadomości o wypowiedzeniu pełnomocnictwa przez mocodawcę lub wygaśnięciu obowiązku działania pełnomocnika, który był stroną wypowiadającą (art. 94 § 2 k.p.c.), sąd ma obowiązek traktowania strony jako działającej bez pełnomocnika. Oznacza to, że czynności procesowe pełnomocnika dokonane wobec sądu przed zawiadomieniem go o wypowiedzeniu pełnomocnictwa lub wygaśnięciu obowiązku działania pełnomocnika są procesowo skuteczne choćby podjęte były w czasie po wypowiedzeniu lub po upływie 2 następnych tygodni, jak również, że skuteczne procesowo są czynności sądu wobec pełnomocnika (a w konsekwencji - wobec strony) dokonane po wypowiedzeniu pełnomocnictwa lub po upływie następnych 2 tygodni, ale przed zawiadomieniem o tym sądu ..." (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 lutego 2006 r., sygn. akt II CK 425/05, publ. M. Prawn. 2006/7/345). Podzielając prezentowane powyżej stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego, Sąd stwierdza, że wobec odwołania przez Skarżącego pełnomocnictwa udzielonego L. L. w dniu 8 października 2010 r. i następnie poinformowania organu o tym fakcie:

- po pierwsze organ podatkowy w sposób zgodny z art. 145 § 2 O.p. adresował decyzję z dnia [...] września 2010 r. ówczesnemu pełnomocnikowi,

- po drugie L. L. jeszcze przez dwa tygodnie licząc od odwołania udzielonego mu pełnomocnictwa (a zatem także w chwili gdy doręczona mu została wzmiankowana decyzja)., był obowiązany działać za Skarżącego.

W konsekwencji należy uznać, iż decyzja Dyrektora UKS w W. z [...] września 2010 r. ustalająca Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2004 r. w kwocie 1.081.754 zł. została skutecznie doręczona 12 października 2010 r. , a odwołany pełnomocnik z tą chwilą był zobowiązany co najmniej do przekazania jej Skarżącemu bądź ustanowionemu przez niego pełnomocnikowi w czasie umożliwiającym wniesienie środka odwoławczego. Okoliczność, iż odesłana przez L. L. decyzja została przez organ podatkowy następnie przesłana nowemu pełnomocnikowi nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, bowiem uznanie, iż została ona skutecznie doręczona Skarżącemu 12 października 2010 r. powoduje, iż z tym dniem weszła ona do obrotu prawnego, rozpoczynając bieg terminu do wniesienia odwołania (art. 223 § 2 pkt 1O.p.).

Wobec powyższego rozważyć należy, czy Skarżący występując z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania dopełnił warunkom wskazanym w art. 162 §1 i § 2 O.p. Stosownie do powołanych wyżej przepisów, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§1). Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). W rozpatrywanej sprawie istotne znaczenie ma to, czy Skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Należy mieć jednak na uwadze, iż uchybienie terminowi na wniesienie odwołania w ocenie Sądu, co wyżej wskazano, miało związek z zaniedbaniem obowiązków przez pełnomocnika Skarżącego. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 czerwca 2005 r. sygn. akt V CZ 77/05 (LEX nr 347345) uznał, że stosownie do treści art. 95 § 2 k.c. nieusprawiedliwiona bezczynność pełnomocnika pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego. Należy także uznać, iż odpowiedzialność związaną z wyborem pełnomocnika do reprezentowania w postępowaniu podatkowym ponosi Skarżący i jego obciąża wina zarówno za wybór pełnomocnika, jak i prawidłowości dokonywanych przez niego czynności procesowych – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 1995 r. sygn. akt SA/Sz 1571/95 (LEX nr 27123). Również Skarżący dokonując zmiany pełnomocnika w końcowym etapie postępowania podatkowego winien był przewidzieć, iż decyzja zostanie doręczona byłemu pełnomocnikowi. Zatem okoliczność wskazana w skardze, że Skarżący nie kontaktował się w tym czasie z byłym pełnomocnikiem zdaniem Sądu świadczy, iż nie dochował on należytej staranności w prowadzeniu swych spraw. Dlatego też należy podzielić pogląd organu podatkowego zawarty w zaskarżonym postanowieni, że wskazywane we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania okoliczności związane z czynnościami procesowymi dokonywanymi przez Skarżącego, jego nowego pełnomocnika jak i brakiem w aktach sprawy informacji o fakcie wydania decyzji nie uprawdopodobniają, że uchybienie to nastąpiło bez winy Skarżącego. Wina ta bowiem wynikała z zaniechania obowiązków zarówno przez Skarżącego jak i pełnomocnika, któremu doręczono decyzję Dyrektora UKS z [...] września 2010 r.

Odnosząc się natomiast do podniesionej w skardze kwestii, iż przesyłka zawierająca wzmiankowaną decyzję została wydana przez pocztę małżonce L. L. należy stwierdzić, iż wobec bezspornych ustaleń, iż ten pełnomocnik Skarżącego otrzymał przedmiotową przesyłkę (co wynika z uczynionej przez niego adnotacji na kopercie), kwestia ta nie ma znaczenia dla oceny skuteczności dokonanego doręczenia.

Tym samym zawarte w skardze zarzuty naruszenia art. 162 § 1 w związku z art. 122 oraz art. 145 § 2, art. 150 § 1 pkt 1, art. 152 § 1 O.p. należało uznać za nieuzasadnione.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.