Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 167/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28,  art. 157  par. 2,  art. 61 a  par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3
journal: Dz.U. 2011 nr 6 poz 18
law: Ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami  administracyjnymi.
article: art. 11 f  ust. 3
journal: Dz.U. 2008 nr 193 poz 1194
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity.
article: art. 125  par. 1,  art. 106  par. 3,  art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi Z. G. i T. G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygn. akt:

VII SA/Wa 167/12

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Minister Infrastruktury utrzymał w mocy

decyzję prezydenta Miasta [...] odmawiającą wszczęcia postępowania w

sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]

maja 2010 r. nr [...], znak [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji

drogowej dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa przedłużenia ulicy [...] od ul.

[...] do ul. [...] (II etap) w [...]".

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

Prezydent Miasta [...], decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r.

orzekł o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na "Budowie

przedłużenia ulicy [...] od ul. [...] do ul. [...] (II etap) w

[...] ".

Pismem z dnia 4 października 2010 r. T. G. (dalej:

wnioskodawca, skarżący) wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o

stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]

maja 2010 r., nr [...] , podnosząc, iż działki objęte decyzją stanowią jego własność,

bezprawnie przejętą przez podmiot publiczny.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. odmówił wszczęcia

postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta

[...] z dnia [...] maja 2010 r. Podstawą rozstrzygnięcie było ustalenie, iż

T. G. nie posiadał tytułu prawnego do którejkolwiek nieruchomości

objętej decyzją z dnia [...] maja 2010 r., co powoduje w ocenie organu, iż nie może

być on uznany za stronę postępowania.

Pismem z dnia 11 marca 2011 r., przekazanym Ministrowi Infrastruktury

przy piśmie Wojewody [...] z dnia 15 kwietnia 2011 r. skarżący zakwestionował

rozstrzygnięcie z dnia [...] lutego 2011 r.

Wobec wniesienia powyższego wystąpienia w terminie odwoławczym,

Minister Infrastruktury pismem z dnia 14 czerwca 2011 r. wystąpił do skarżącego o

sprecyzowanie żądania poprzez jednoznaczne wskazanie, czy stanowi ono

odwołanie czy też wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2011

Pismem z dnia 21 czerwca 2011 r. T. G. sprecyzował, iż jego

wystąpienie jest odwołaniem od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r.

oraz zawiera zaskarżenie postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011

r., odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji.

Minister Infrastruktury w decyzji odwoławczej stanął na stanowisku, iż

T. G. nie posiada tytułu prawny do którejkolwiek nieruchomości objętej

decyzją z dnia [...] maja 2010 r., a tym samym nie może być on uznany za stronę

postępowania.

Organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] lutego 1989 r. Geodeta Miejski w

[...] , działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o

gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99) orzekł o

wywłaszczeniu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...],

oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] , stanowiącej współwłasność Państwa

Z. i T. G. Jednocześnie ustalono odszkodowanie za

wywłaszczoną nieruchomość. Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 1989 r., Dyrektor

Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w [...]

uchylił ww. decyzję Geodety Miejskiego w [...] w części dotyczącej

ustalenia wysokości odszkodowania, natomiast w pozostałej części utrzymał w mocy

zaskarżoną decyzję.

Decyzją z dnia [...] października 1999 r., po ponownym rozpatrzeniu

sprawy, Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast utrzymał w mocy swoją

decyzję z dnia [...] maja 1999 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji

Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w

[...] z dnia [...] kwietnia 1989 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Geodety

Miejskiego w [...] z dnia [...] lutego 1989 r., podkreślając w uzasadnieniu, że

wywłaszczenie stało się konieczne wobec braku zgody właścicieli na zbycie

przedmiotowej nieruchomości w drodze czynności cywilno - prawnej, a w sprawie nie

stwierdzono podstaw do uznania, aby badane decyzje z dnia [...] lutego 1989 r. oraz z

dnia [...] kwietnia 1989 r. obarczone były którąkolwiek z wad określonych w art. 156 §

1 Kpa.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 października 2001 r.,

sygn. akt I SA 1110/01, uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i

Rozwoju Miast z dnia [...] października 1999 r.. znak: [...], oraz

poprzedzającą ją decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...]

maja 1999 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że poważne wątpliwości budzi treść

wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Geodety Miejskiego w

[...] z dnia [...] lutego 1989 r. i decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i

Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] kwietnia

1989 r., a organy administracji rozpoznając sprawę nie poczyniły żadnych ustaleń w

celu jednoznacznego wyjaśnienia, czy Skarżący rzeczywiście składał wniosek o

stwierdzenie nieważności przedmiotowych decyzji. Ponadto, Sąd wskazał, że organ

powinien wezwać skarżącego do jasnego sprecyzowania stanowiska w tej sprawie.

Decyzją z dnia [...] lipca 2002 r., Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju

Miast stwierdził nieważność ww. decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki

Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. i

decyzji Geodety Miejskiego w [...] z dnia [...] lutego 1989 r., wskazując, iż z

akt sprawy nie wynika, aby przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego

prowadzone były rokowania z właścicielami działek nr [...] i nr [...], a ponadto, w

aktach sprawy brak jest decyzji o lokalizacji inwestycji, która stosownie do treści art.

54 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. ( Dz. U. Nr 14, poz. 60, z późn. zm.)

miała stanowić załącznik do wniosku o wywłaszczenie.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił Zarząd Miasta

[...].

Decyzją z dnia [...] września 2002 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i

Rozwoju Miast uchylił w całości swoją decyzję z dnia [...] lipca 2002 r. i stwierdził, że

decyzja Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego

w [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. i decyzja Geodety Miejskiego w

[...] z dnia [...] lutego 1989 r. w części dotyczącej wywłaszczonych działek,

stanowiących obecnie działki nr [...] i nr [...], zostały wydane z naruszeniem

prawa wobec wystąpienia w tym zakresie nieodwracalnych skutków prawnych, a w

pozostałej natomiast części stwierdził nieważność ww. decyzji wywłaszczeniowo -

odszkodowawczych.

Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2004 r., sygn. akt I SA 2632/02, Wojewódzki

Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i

Rozwoju Miast z dnia [...] września 2002 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa

Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lipca 2002 r. w uzasadnieniu

wyroku wskazując, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "P." w [...] nie była

informowana o czynnościach przeprowadzonych przez organ w toku postępowania,

jak również nie zostały jej doręczone decyzje zapadłe w tym postępowaniu, a

ponieważ przysługuje jej prawo użytkowania wieczystego do części nieruchomości

wywłaszczonej, to ma ona interes prawny, w rozumieniu art. 28 Kpa, jako strona do

udziału w postępowaniu nadzorczym, dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji

wywłaszczę n i owych.

Po przeprowadzeniu stosownego postępowania wyjaśniającego decyzją z

dnia [...] maja 2005 r. Minister Infrastruktury odmówił stwierdzenia nieważności ww.

decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego

w [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Geodety

Miejskiego w [...] z dnia [...] lutego 1989 r., znak: [...].

Minister Transportu i Budownictwa, po ponownym rozpatrzeniu sprawy,

decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję Ministra

Infrastruktury z dnia [...] maja 2005 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17

lipca 2006r., sygn. akt I SA/Wa 271/06, odrzucił skargę Pana T. G. na

ww. decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2005 r.

Organ podkreślił, iż wskutek powyższego decyzja Geodety Miejskiego w

[...] z dnia [...] lutego 1989 r. orzekająca o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu

Państwa nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...],

oznaczona w dacie wywłaszczenia jako działki nr [...] i nr [...] o łącznej pow. 0,2599

ha pozostaje w obiegu prawnym.

Jak wynika z akt sprawy działki nr [...] i nr [...]. obręb [...] , obecnie

odpowiadają części nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr

[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...]obręb [...]i

stanowią własność Gminy Miasta [...].

Decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...], z dnia [...] maja 2010 r.

o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej orzeczono w stosunku do działek m.

in. nr [...], nr [...]oraz działek nr [...]i nr [...] (wydzielone z działki nr

[...]) objętych księgą wieczystą KW nr [...] i stanowiących

własność Gminy Miasta [...] . W tej sytuacji, zdaniem organu, T.

G. nie przysługuje do wskazanych nieruchomości żaden tytuł prawny

mogący stanowić podstawę do występowania o stwierdzenie nieważności decyzji

Prezydenta Miasta [...]nr [...], z dnia [...] maja 2010 r. o zezwoleniu na

realizację inwestycji drogowej.

T. i Z. G. złożyli na powyższą decyzje skargę do

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący podnieśli, iż

inwestor nie posiadał i nie posiada tytułu prawnego do dysponowania

nieruchomością, należącą do stron, na cele budowlane.

Stwierdzili, iż teren ich nieruchomości został ogrodzony i nikt nie miał

prawa nim władać. Ponadto Skarżący wskazali, iż Minister rażąco naruszył prawo i

dopuścił się potwierdzenia nieprawdy. Kolejne zarzuty zawarte w ww. skardze

dotyczą decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 1989 r.

Załącznikiem do skargi jest pismo z dnia 16 listopada 2011 r. o treści

niezwiązanej z zaskarżonym rozstrzygnięciem.

Pismem z dnia 30 maja 2012 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, iż

zaskarżona decyzja, jak również decyzja wywłaszczeniowa Geodety Miejskiego w

[...] z dnia [...] lutego 1989 r. zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa,

co Sąd jest w jego ocenie władny przyjąć w niniejszej sprawie pomimo odmowy

stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej na mocy decyzji Ministra

Infrastruktury z dnia [...] maja 2005 r. W sprawie nie zachodzi bowiem przesłanka rei

iudicatae wobec odrzucenia skargi T. G. na tę decyzję przez WSA w

Warszawie, postanowieniem z 17 lipca 2006 r. sygn. akt: I SA/Wa 271/06. Pismem z

dnia 30 maja 2012 r. skarżący "potwierdzili" skargę do WSA. Pełnomocnik

skarżącego pismem z dnia 30 maja 2012 r. ponadto wniósł o dopuszczenie dowodu z

Aktu własności ziemi oraz opisu i mapy na okoliczność prawa skarżących do

nieruchomości, na której ma nastąpić realizacja inwestycji, o przeprowadzenie

dowodu z akt sprawy I SA 2632/02 WSA w Warszawie, w której zaskarżono decyzje

dotyczące wywłaszczenia działek nr [...] i [...] stanowiących własność skarżących.

Pełnomocnik wniósł nadto o zawieszenie postępowania na mocy art. 125 par. 1 ust.

1 P.p.s.a. do czasu zakończenia sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w

[...] I Wydział Cywilny sygn. akt: I C [...] o uzgodnienie treści księgi

wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, podnosząc, że "jej wynik ma znaczenie

dla ustalenia faktu bycia stroną w postępowaniu administracyjnym przez skarżących".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał pogląd o

braku przymiotu strony skutkującym zasadnością odmowy wszczęcia postępowania

w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Na rozprawie w dniu 26 czerwca 2012 r. WSA oddalił wnioski dowodowe

oraz wniosek o zawieszenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o

ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy

administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z

prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr

153, poz. 1270 z późn. zm.) - oznaczana dalej jako" p.p.s.a." odbywa się na

zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności

administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do

badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów

prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym

zarzutami i wnioskami oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę z uwzględnieniem wyżej powołanych reguł, Sąd

doszedł do wniosku o bezzasadności zarzutów skargi.

Zgodnie z art. 157 § 2 Kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia

nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.

Zgodnie z art. 61 a § 1 Kpa, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało

wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn

postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje

postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Stosownie natomiast do art. 3 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie

ustawy - Kodeks Postępowania Administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6 poz. 18, z późn. zm.) w

sprawach, w których do dnia wejścia wżycie niniejszej ustawy została wydana

decyzja, a zgodnie z przepisami Kpa w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

powinno być wydane postanowienie, właściwą formą załatwienia sprawy jest decyzja.

Art. 28 Kpa stanowi, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub

obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na

swój interes prawny lub obowiązek.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym

legitymację prawną do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji

ma nie tylko strona postępowania zwykłego, zakończonego zakwestionowaną

decyzją lecz także inny podmiot, który wykaże w sprawie posiadanie interesu

prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 Kpa.

Zarówno interes prawny jak i prawny obowiązek wynikają z przepisów

prawa materialnego stanowiącego prawa i obowiązki. Warunkiem koniecznym do

występowania podmiotu jako strony postępowania, jest posiadanie interesu

prawnego lub obowiązku związanego z prowadzonym postępowaniem albo żądanie

przez podmiot czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Ustawodawca definiując w art. 28 Kpa pojęcie strony postępowania

administracyjnego wskazał wyraźnie na powiązanie określonego podmiotu z

interesem prawnym. Chodzi tu nie o interes czy obowiązek faktyczny, dający się

nawet racjonalnie uzasadnić, ale o interes lub obowiązek prawny tj. taki, który wynika

z określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego

podmiotu. Tak więc o tym czy określonemu podmiotowi będzie służyło prawo strony

w konkretnym postępowaniu administracyjnym, decydować będzie nie wola osoby

lecz norma prawna, z której dla tego podmiotu będą wynikały wprost określone

prawa lub obowiązki (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12

lutego 2002 r" sygn. akt: V SA 1123/2001).

W postępowaniu nadzorczym, dotyczącym weryfikacji decyzji wydawanej

na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach

przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr

193, poz. 1194, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą", przymiot strony będzie

przysługiwał inwestorowi, dotychczasowym właścicielom i użytkownikom wieczystym

nieruchomości, którymi objęta była zaskarżona decyzja, co wynika z art. 1 If ust. 3

ustawy.

Ponadto, ustalając krąg podmiotów, mieszczących się w pojęciu

"pozostałych stron", należy mieć na uwadze treść art. 12 ust. 4f ustawy, który

stanowi, iż "Odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje

dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym

nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone

prawo rzeczowe". Z treści powyższego przepisu jednoznacznie wynika, iż

"pozostałymi stronami" są podmioty mające inne prawa rzeczowe do nieruchomości

znajdujących się w obszarze objętym liniami rozgraniczającymi projektowanej

inwestycji drogowej.

Jak zostało prawidłowo wywiedzione - i udokumentowane - przez organ,

skarżący czyni starania w kierunku stwierdzenia nieważności decyzji

wywłaszczeniowej, na mocy której utracił prawo własności działek obecnie

zajmowanych pod inwestycję. Nie zmienia to faktu, iż organ ma obowiązek wziąć z

urzędu pod uwagę stan faktyczny oraz prawny obowiązujący w dacie podejmowania

decyzji. Sytuacji nie zmienia w szczególności okoliczność wniesienia do sądu

powszechnego powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym

stanem prawnym, gdyż wpis prawa własności wynikający z księgi wieczystej podlega

ochronie jako objęty rękojmią wiary publicznej na mocy art. 3 Ustawy o księgach

wieczystych i hipotece (Dz.U. 2001 r. Nr 124 poz. 1361 -j.t.). Organ miał więc

obowiązek ustalenia prawa własności do działek objętych inwestycją drogową na

podstawie posiadanego wypisu z księgi wieczystej.

Sąd doszedł do przekonania, iż pozostawanie w toku sprawy o

uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym nie stanowi

przesłanki zawieszenia z urzędu jako kwestia prejudycjalna, o której mowa w

art. 125 §1 P.p.s.a., albowiem rozstrzygnięcie sprawy niniejszej nie zależy od jej

wyniku. Sąd w niniejszej sprawie dokonuje kontroli legalności decyzji

administracyjnej na datę jej wydania, a zatem kwestia późniejszego ewentualnego

rozstrzygnięcia na korzyść skarżących oceny tej zmienić nie może. Wobec

powyższego wniosek o zawieszenie postępowania oddalił. Wnioski dowodowe Sąd

oddalił mając na uwadze treść art. 106 § 3 P.p.s.a., w myśl którego "Sąd może z

urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów,

jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje

nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". W niniejszej sprawie

przeprowadzenie dowodów nie było w ocenie Sądu niezbędne do wyjaśnienia istotnych w sprawie wątpliwości wobec zgromadzenia wszelkich materiałów

koniecznych dla rozpoznania sprawy w aktach postępowania administracyjnego.

Podsumowując stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a

jej wydanie nastąpiło na podstawie obowiązującego prawa. Zatem wobec braku

podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono o jej

oddaleniu.