Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1403/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-12-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie sprzeciwu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw od decyzji
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 64b par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 1 grudnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor Sądowy WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu E. S., R. S., K. D. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 roku, nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia odrzucić sprzeciw K. D.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2021 r. E. S., R. S. i K. D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r. przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Stosownie do art. 64b § 1 P.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Jak natomiast stanowi art. 64b § 2 P.p.s.a., sprzeciw od decyzji powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, żądanie jej uchylenia oraz oznaczenie organu, który wydał zaskarżoną decyzję.

Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi (sprzeciwu) określa art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 2325 – dalej p.p.s.a.). Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi (sprzeciwu) jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (sprzeciwu). Jednocześnie brak legitymacji skargowej powoduje, że sąd administracyjny nie może przejść do rozstrzygnięcia sporu o zgodność z prawem decyzji administracyjnej, a następnie w wyniku tego rozstrzygnięcia stosować środki prawne przewidziane w p.p.s.a. Sprawa sądowoadministracyjna w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. powstaje w razie złożenia skargi (sprzeciwu) na daną decyzję administracyjną, akt czy bezczynność w wydaniu rozstrzygnięcia przez podmiot legitymowany. Gdy skargę na decyzję administracyjną czy bezczynność organu złożył podmiot, który nie ma legitymacji, przedmiot rozpoznania i rozstrzygnięcia sądu administracyjnego jest ograniczony tylko do oceny interesu prawnego skarżącego z wyłączeniem wkroczenia w spór o zgodność z prawem i stosowania środków określonych w ustawie.

W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że uprawnionym do wniesienia skargi jest ten, kto wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną, a normą prawa materialnego, procesowego czy ustrojowego, którą może wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Innymi słowy interes prawny musi znaleźć oparcie w przepisach obowiązującego prawa, a poza tym musi być własny i indywidualny. Mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu – strony postępowania (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. I OSK 2226/12, postanowienie NSA z dnia 1 lipca 2016 r., sygn. II OZ 681/16, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 24 maja 2017 r., sygn. II SA/Kr 230/17).

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdza, że w postępowaniu zakończonym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r., K. D. nie brała udziału jako strona postępowania. Zaskarżona decyzją nie wpływa na indywidualne prawo K. D., które sankcjonowałoby jej udział (odrębny od E. S. i R. S.) w charakterze strony w spornym postępowaniu. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że skoro nie była ona stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją, wobec tego jej sprzeciw w w/w sprawie musiała zostać uznany za wniesiony przez osobę nie mającą przymiotu strony i nie posiadającą legitymacji do jego wniesienia, co czyni sprzeciw niedopuszczalnym i obliguje Sąd do jego odrzucenia.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia