Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 433/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 61a
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 44 pkt 4
journal: Dz.U. 2008 nr 213 poz 1342
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt - tekst jednolity
article: art. 15
journal: Dz.U. 2010 nr 112 poz 744
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej - tekst jednolity
article: art. 9 ust. 1 pkt 2, ust. 2a
journal: Dz.U. 2006 nr 17 poz 127
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dopuszczenia bydła do uboju w celu wprowadzenia na rynek produktów pochodzenia zwierzęcego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...]. do Inspektoratu Weterynarii wpłynął wniosek od Przedsiębiorstwa Sp. zo.o. o wydanie decyzji w przedmiocie dopuszczenia bydła wchodzącego w skład stada nr [...]do uboju celem umożliwienia następczego umieszczenia pochodzącego z niego mięsa na rynku oraz sprzedaży bezpośredniej bądź alternatywnie wydania decyzji nakazującej ubój bydła zgodnie z art. 44 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.

Organ w dniu [...]odmówił wydania wnioskowanej decyzji

z uwagi na brak podstaw do pozytywnego załatwienia wniosku.

Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...]. uchylił powyższe rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji wskazując na konieczność rozważenia wydania decyzji zakazującej wprowadzenia na rynek produktów pochodzenia zwierzęcego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Inspektor Weterynarii

decyzją z dnia [...]Nr [...]zakazał dopuszczenia bydła do uboju w celu wprowadzania na rynek produktów pochodzenia zwierzęcego pochodzących od zwierząt ze stada nr [...]wymienionych w załączniku do decyzji oraz odmówił nakazania uboju bydła.

W podstawie prawnej przytoczył art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 74, ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 12 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2010 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa

i Rozwoju Wsi z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie określania spraw rozstrzyganych

w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii (Dz. U.

z 2007 r. Nr 2, poz. 20) w zw. z art. 54 ust. 2 lit. b rozporządzenia WE nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym

i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U.UE.L.04.165.1 ze zm.) w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r.

o paszach (Dz. U. z 2006 r. Nr 144, poz. 1045 ze zm.) oraz w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U.

z 2006 r. Nr 17, poz. 127 ze zm.) w zw. z art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych gąbczastych encefalopatii (Dz.U.UE.L.01.147.1 ze zm.) oraz art. 44 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342 ze zm.).

Według ustaleń organu, dokonanych na podstawie wyników badań przeprowadzonych w dniu [...]. jak i oświadczenia wnioskodawcy, bydło ze stada wnioskodawcy było karmione paszą zawierającą niedozwolone przez przepisy o paszach białko pochodzenia zwierzęcego w postaci mączki kostno-mięsnej. W takiej sytuacji, w świetle obowiązujących przepisów prawa, niedopuszczalne jest wprowadzenie na rynek produktów pochodzenia zwierzęcego w związku z czym zakazano dopuszczenia do uboju zwierząt w celu wprowadzenia tych produktów na rynek. Ponadto organ stwierdził, iż nie ma podstaw do wydania decyzji nakazującej likwidację stada, gdyż kontrola stanu zdrowia zwierząt przeprowadzona w dniu [...]. nie wykazała objawów choroby zakaźnej.

Spółka zakwestionowała powyższą decyzję w odwołaniu wnosząc o jej uchylenie i wydanie decyzji objętych wnioskiem. W uzasadnieniu strona podniosła, że niezgodności jakie wykryto w trakcie badań kontrolnych w dniu [...]. zostały zniwelowane, gdyż oczyściła i zdezynfekowała linię technologiczną do wyrobu pasz oraz instalacje i maszyny znajdujące się w zakładzie. W związku z tym bydło karmione jest paszami spełniającymi wymogi stawiane prawem i hodowane w warunkach spełniających wymagania określone w przepisach o ochronnie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Spółka zakwestionowała również rzetelność i miarodajność przeprowadzonych ww. badań w Zakładzie Higieny Weterynaryjnej. W jej ocenie do ustalenia stanu faktycznego nie jest wystarczające badanie próbek paszy pod mikroskopem z pominięciem szczegółowych badań laboratoryjnych. Dokonane badania nie dają bowiem podstawy do określenia pochodzenia znalezionych w paszy elementów, jak również do określenia, czy wykryta niezgodność miała charakter ciągły czy incydentalny. Poza tym skarżąca zaznaczyła, iż ograniczenie zakresu wydanej decyzji do sztuk bydła wymienionych w załączniku jest irracjonalne, gdyż nie ma podstaw by sądzić, że to właśnie te sztuki mogły być karmione badaną paszą. W tym względzie podniosła, że próbki paszy, którą karmione były zwierzęta pobrano do badania tylko z niektórych żłobów, co uniemożliwia przesądzenie, że wszystkie zwierzęta ze stada były nią karmione.

Dodatkowo strona podkreśliła, że przy wydawaniu decyzji pominięto jej interes prawny jak i okoliczność wyrażenia przez organ zgody na sprzedaż kilku sztuk bydła

z omawianego stada w celu wprowadzenia pozyskanych z nich produktów do obrotu.

Decyzją z dnia [...]. Nr [...]Wojewódzki Lekarz Weterynarii w oparciu o art. 15 ust.2 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał

w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że stosownie do

art. 7 ust. 1 rozporządzenia WE nr 999/2001 zakazane jest karmienie przeżuwaczy białkami pochodzenia zwierzęcego, zaś w świetle ustawodawstwa polskiego organem uprawnionym do wykonywania decyzji i podejmowania czynności związanych z urzędową kontrolą pasz, w tym określonych w rozporządzeniach unijnych, jest Inspektor Weterynaryjny. Zważono, iż w przypadku stwierdzenia niedozwolonego białka w paszy dla bydła, Lekarz Weterynarii właściwy dla siedziby stada powinien rozważyć wydanie decyzji zakazującej wprowadzania na rynek produktów pochodzenia zwierzęcego na podstawie art. 54 ust. 2 lit.b rozporządzenia 882/2004 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o paszach oraz art. 9ust.1 pkt 2ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego i § 2 pkt 1 rozporządzenia MRiRW w sprawie określania spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii.

W konsekwencji powyższego zwierzęta skarmione paszą skarżoną mogą zostać poddane ubojowi, jednakże produkty pozyskane z tych zwierząt nie mogą zostać wprowadzone na rynek do spożycia przez ludzi.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Lekarz Weterynarii uznał, że skoro bydło wnioskodawcy było karmione skażoną paszą, zatem żądanie podnoszone we wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie dopuszczenia bydła do uboju w celu umożliwienia następczego umieszczenia pochodzącego z niego mięsa na rynek oraz sprzedaży bezpośredniej nie mogło zostać spełnione przez organ I instancji. Inspektor nie dopatrzył się również możliwości wydania decyzji nakazującej likwidację stada w trybie art. 44 § 1 pkt 4 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, z uwagi na brak stwierdzenia w trakcie dochodzenia epizootycznego objawów klinicznych, mogących sugerować wystąpienie choroby zakaźnej zwierząt podlegającej obowiązkowi zwalczania.

Dalej wyjaśniono, że na skutek dokonanej kontroli w Sp. z o.o. stwierdzono obecność niedozwolonego białka zwierzęcego w paszy dla bydła w [...]roku. W związku z tym Lekarz Weterynarii wszczął postępowanie administracyjne w tej sprawie nakładając procedury sanitarne na podmiot oraz objął zakazem przemieszczania zwierzęta pochodzące ze stada, które spożywało paszę zawierającą niedozwolone białko. W trakcie tego postępowania, przyczyna wystąpienia niezgodności nie została ustalona. W podmiocie nie zostały wdrożone odpowiednie procedury naprawcze, skutkiem czego, w [...]roku ponownie została wykryta obecność niedozwolonego białka w paszy dla bydła. Kolejne postępowanie wyjaśniające nie skutkowało ustaleniem przyczyny powtarzalnej niezgodności. W celu weryfikacji dokonanych wcześniej ustaleń oraz określenia, czy podmiot podejmuje właściwe działania zapewniające bezpieczeństwo w trakcie produkcji pasz oraz skarmiania zwierząt gospodarskich pracownicy Wojewódzkiego Inspektoratu Weterynarii dokonali w dniu [...]. kontroli w podmiocie Sp.

z o.o. W oparciu o wyniki kontroli organ odwoławczy ustalił, że pasza przygotowywana jest przez podmiot dla zwierząt gospodarskich różnych gatunków (bydło i indyki) i wykorzystywana na potrzeby własnego przedsiębiorstwa jak i wprowadzana do obrotu. Ponadto na podstawie zaprotokołowanego oświadczenia złożonego przez skarżącego organ stwierdził, że zarówno sposób przygotowywania jak i podawania paszy zwierzętom, wyklucza stawianą w odwołaniu tezę, że nie wszystkie zwierzęta spożywały skażoną paszę. Dodatkowo z ustaleń zawartych w protokole organ wywnioskował, iż za skażenie paszy dla bydła niedozwolonym białkiem pochodzenia zwierzęcego, pełną odpowiedzialność ponosi skarżący, albowiem nie spełnił niezbędnych wymagań weterynaryjnych w zakresie prowadzonej działalności jak i nie podjął odpowiednich działań celem zapewnienia bezpieczeństwa paszy przeznaczonej do żywienia zwierząt gospodarskich przeznaczonych do produkcji żywności.

W tej kwestii organ podniósł, iż spółka nie spełniła wymagań określonych w art. 4, 5 i 9 rozporządzenia WE nr 183/2005 oraz art. 3 i 18 rozporządzenia WE nr 178/2002 w zakresie:

- przestrzegania wymagań higienicznych przez utrzymanie czystości, zapobieganiu niebezpieczeństwu zanieczyszczenia pasz spowodowanego przez zwierzęta czy szkodniki, należytego zabezpieczenia pomieszczeń wykorzystywanych do przechowywania pasz w tym drzwi i okien w celu uniemożliwienia dostępu do pasz innym zwierzętom,

- dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością w zakresie źródła i ilości paszy przyjmowanej, dalszego wykorzystania paszy oraz paszy wydawanej, zabezpieczenia przed szkodnikami i czyszczenia linii produkcyjnej,

- prowadzenia działalności bez wymaganego zgłoszenia,

- zaopatrywania się w pasze oraz stosowania pasz pochodzących wyłącznie

z zakładów uprawnionych,

- poddawania weryfikacji swoich dostawców w celu uniemożliwienia śledzenia żywności, pasz, wszelkich substancji przeznaczonych do dodawania do żywności lub pasz,

- podjęcia wszelkich niezbędnych kroków, w tym skutecznych działań naprawczych w celu wyeliminowania stwierdzonych niezgodności.

Organ podniósł, iż podmioty działające na rynku pasz mają obowiązek zapewnienia, że wszystkie etapy produkcji są zgodne z prawem Wspólnoty oraz przepisami prawa krajowego oraz dobrą praktyką, co ma szczególne znaczenie podczas żywienia zwierząt przeznaczonych do produkcji żywności. Ta zasada dotyczy wszystkich podmiotów prowadzących działalność na rynku pasz, na wszystkich etapach począwszy od produkcji pierwotnej, w tym wytwarzania pasz oraz żywienia zwierząt przeznaczonych do produkcji żywności.

Inspektor wyjaśnił, że nałożenie rygorów sanitarnych przez Lekarza Weterynarii, polegających na czyszczeniu i dezynfekcji linii, pomieszczeń i sprzętu, miało na celu jedynie wyeliminowanie dalszego zanieczyszczenia paszy. Natomiast powstała niezgodność w zakresie skarmiania bydła przetworzonym białkiem pochodzenia zwierzęcego w związku ze stwierdzeniem w paszy fragmentów kości i piór nie mogła już zostać zniwelowana w żaden sposób. W tej sytuacji za w pełni uzasadnione organ odwoławczy uznał wydanie przez organ I instancji decyzji zakazującej dopuszczenia do uboju bydła w celu wprowadzenia na rynek produktów pochodzenia zwierzęcego.

Inspektor nie uwzględnił podniesionego przez skarżącego zarzutu dotyczącego metodyki badania podkreślając, że oparcie się jedynie na badaniu mikroskopowym jest miarodajne i zgodne z przepisami o postępowaniu dowodowym w rozumieniu K.p.a., a zatem nie ma potrzeby przeprowadzania szczegółowych badań laboratoryjnych. Wskazał, że przeprowadzone badanie odwoławcze potwierdziło obecność przetworzonego białka w paszy dla bydła. Odnosząc się do zakwestionowanej przez stronę zasadności objęcia wymienionych sztuk bydła decyzją o blokadzie stada, wskazano, że decyzja o blokadzie stada nie została zaskarżona zgodnie z przysługującym stronie prawem, natomiast w trakcie kontroli ustalono, że sposób przygotowania paszy i sposób karmienia zwierząt powoduje, że nie można wytypować sztuk, które nie spożywałyby skażonej paszy. Poza tym podniesiono, że strona nie przeprowadziła żadnego dowodu na okoliczność, że możliwe jest ustalenie sztuk, które nie spożywały tej paszy.

Za nieprawdziwe uznano twierdzenie strony, że Lekarz Weterynarii wyraził zgodę na ubój sztuk pochodzących ze stada objętego blokadą podając,

że w związku z sytuacją kierowania powyższych sztuk do uboju, zostało złożone do Prokuratury Rejonowej zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa.

Rozpatrując zarzut naruszenia interesu prawnego strony, stwierdzono, że organ I instancji mając na względzie bezpieczeństwo żywności i zabezpieczenie interesów konsumenta, zobligowany był do wydania decyzji administracyjnej, która w pierwszym rzędzie zabezpieczała zdrowie i życie ludzkie - czyli interes społeczny.

Na wyżej opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

złożyła Sp. z o.o. wnosząc o jej zmianę lub uchylenie

i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 84 § 1 w zw. z art. 6 K.p.a. polegające na gromadzeniu materiału dowodowego z naruszeniem prawa oraz art. 7 art. 8 K.p.a. wobec pominięcia słusznego interesu skarżącego, niepodjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w sposób niebudzący zaufania skarżącej do organów Państwa.

Według spółki organ II instancji nie ustalił w toku postępowania wyjaśniającego, czy niezgodności wskazane w decyzji w zakresie wytwórstwa pasz i karmienia zwierząt w ogóle miały miejsce. Żadne bowiem z badań czy też kontroli nie stanowią dowodu ani na skarmianie bydła paszą niespełniającą wymogów stawianych prawem, ani też na wystąpienie w następstwie tego niezgodności, które mogłyby stanowić podstawę do wydania decyzji zakazującej wprowadzenie pozyskanych ze zwierząt produktów na rynek konsumencki. W ocenie strony w oparciu o badania próbek pobranych tylko z niektórych żłobów nie można wywieść tezy o obecności niedozwolonych składników pochodzenia zwierzęcego w całej stosowanej do karmienia zwierząt paszy. Ponadto skarżąca stwierdziła, że nie ustalono pochodzenia znalezionych w paszy elementów, charakteru ich obecności - ciągłego bądź incydentalnego oraz wpływ obecności niedozwolonego białka w paszy na stan zdrowia skarmianych nią zwierząt.

Zdaniem spółki organ winien za pomocą badań weterynaryjnych ustalić u których zwierząt występują niezgodności mogące wpływać na możliwość obrotu produktami pochodzenia zwierzęcego w handlu.

Skarżąca podkreśliła, iż całokształt przyjętych przez organ rozwiązań naraża

ją na straty materialne, gdyż nie jest władna gospodarować stadem zgodnie

z naturalnym gospodarczym przeznaczeniem jakim jest pozyskanie z nich produktów pochodzenia zwierzęcego. Z jednej bowiem strony zwierzęta nie wykazują objawów chorób zakaźnych, co eliminowałoby możliwość przeznaczenia uzyskanych z nich produktów na rynek konsumencki, a z drugiej zaś strony nie mogą zostać przeznaczone do uboju celem pozyskania tychże produktów z uwagi na ustalenia dokonane przez organ w trackie trwania postępowania. W konsekwencji organ zablokował stado, co generuje zwiększone nakłady na jego utrzymanie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że nie ma potrzeby przeprowadzania badań weterynaryjnych, gdyż skażenie paszy zostało udowodnione, a według nauki w sytuacji karmienia zwierząt białkiem zwierzęcym istnieje zagrożenie zdrowia i życia ludzkiego. Ponadto organ wyjaśnił, że badania paszy zawsze dotyczą tylko próbek pobranych z danej partii, a w sprawie skarżący nie wykazał, że ma różne sposoby na skarmianie zwierząt i w każdym żłobie jest pasza z innej partii, jak również nie zakwestionował wyniku badań w toku postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona na podstawie art. 3 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012r. poz. 270 j.t.) doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...]., mocą której utrzymał on w mocy decyzję Lekarza Weterynarii w sprawie zakazu dopuszczenia bydła do uboju w celu wprowadzenia na rynek produktów pochodzenia zwierzęcego pochodzących od zwierząt ze stada [...]wymienionych w załączniku do decyzji.

Nadto Lekarz Weterynarii odmówił nakazania uboju bydła.

Zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego w niniejszej sprawie.

W kwestii dotyczącej prawidłowości zastosowania przepisów procedury administracyjnej Sąd dostrzegł uchybienie, gdyż postępowanie zostało wszczęte na wniosek skarżącej z dnia [...]. skierowany do Lekarza Weterynarii, a podstawa prawna zaskarżonych decyzji dotycząca prawa materialnego, tj. art. 54 ust.2 lit.b rozporządzenia WE nr 882/2004r Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U.UE.L.04.165.1, ze zm.) dalej jako: rozporządzenie 882/2004, wskazuje na działanie organu z urzędu.

Jakkolwiek jest to uchybienie, to z w ocenie Sądu nie na tyle istotne, aby miało mieć wpływ na wynik sprawy.

Ustalony stan faktyczny i wynikające z niego zagrożenie dla osób, które mogły spożywać mięso z przedmiotowego stada wymagał w ocenie Sądu podjęcia działań

z urzędu przez organy weterynaryjne.

Podstawa kompetencyjna dla powiatowego lekarza weterynarii to art. 15 ustawy z 29 stycznia 2004r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. 2010, poz.744 j.t.) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 18 grudnia 2006r. w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii, z którego wynika, że powiatowy lekarz weterynarii

w celu realizacji zadań wynikających z przepisów rozporządzenia WE nr 882/2004 wydaje decyzje administracyjne dotyczące zastosowania środków, o których mowa

w art. 54 ust.2 lit. a-d oraz f i g, rozporządzenia WE nr 882/2004, przy czym w myśl § 4 rozporządzenia z 18 grudnia 2006r. decyzje w tym zakresie wydaje się z urzędu.

Podstawą prawną do podjęcia działań przez powiatowego lekarza weterynarii

w przedmiotowej sprawie jest, jak Sąd wcześniej zaznaczył art. 54 ust.2 lit.b, rozporządzenia WE nr 882/2004, który wśród środków zaradczych jakie podejmuje właściwy organ w przypadku wykrycia niezgodności przewiduje też "zakaz wprowadzania do obrotu zwierząt".

Organ I instancji trafnie też powołał art. 7 ustawy z 22 lipca 2006 r. o paszach jako podstawę przeprowadzenia urzędowych kontroli pasz.

Zdaniem Sądu wniosek Spółki o dopuszczenie bydła do uboju nie mógł być zrealizowany ze względów formalnych gdyż obowiązujące przepisy nie przewidują wydania przez powiatowego lekarza weterynarii decyzji o dopuszczeniu bydła do uboju.

Zgodnie bowiem z art. 9 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005r.

o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006r. Nr 17, poz. 127), produkty pochodzenia zwierzęcego mogą być wprowadzane na rynek, jeżeli zostały pozyskane od zwierząt, które były karmione paszami spełniającymi wymagania określone w przepisach o paszach.

Produkty pochodzenia zwierzęcego wprowadzane na rynek zaopatruje się

w świadectwa zdrowia (art. 9 ust. 2a ww. ustawy).

Istotną podstawą do działania w sprawie przez organ I instancji jest też art. 7

ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych gąbczastych encefalopatii, wynika z niego jednoznaczny zakaz dotyczący karmienia przeżuwaczy białkami pochodzenia zwierzęcego.

Jako odmowę nakazania uboju bydła powiatowy lekarz weterynarii prawidłowo wskazał, w ocenie Sądu, art. 44 ust. pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych zwierząt (tj. Dz. U. z 2008r. Nr 213, poz. 1342 ze zm.), gdyż jak ustalono zwierzęta z przedmiotowego stada nie wykazują klinicznych objawów, mogących sugerować wystąpienie choroby zakaźnej.

Zdaniem Sądu, organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny stwierdzając, iż bydło było karmione paszą z zawartością niedozwolonego białka zwierzęcego. Ustalenie powyższe dokonano w oparciu o sprawozdanie z badania z dnia [...]. oraz protokół kontroli z [...]..

Organ zasadnie uznał badania mikroskopowe za dowód w sprawie.

Bezsporne jest, że w próbce paszy pobranej z koryta do badania w dniu

[...]. wykryto składniki pochodzenia zwierzęcego ze zwierząt lądowych (fragmenty kości i piór), co potwierdzono w sprawozdaniu z badania z dnia [...].

Również w kolejnych sprawozdaniach z badań z dnia [...]. (próbki pobrane z koryt i mieszalni pasz) stwierdzono obecność białka w paszy.

Skarżąca w skardze kwestionuje sposób wykonania badania na obecność białka w paszy, ale nie wskazuje z jakiego powodu badanie z użyciem mikroskopu jest niemiarodajne.

Nie przedstawiono w tej sprawie dowodu przeciwnego, co do ustaleń organu. Sąd stwierdza, że do ustalenia obecności białka w paszy nie jest wymagana opinia biegłego, gdyż organy weterynaryjne posiadają wiedzę specjalną w tym zakresie.

Z protokołu kontroli z dnia [...]. wynika jednoznacznie, że strona zgodziła się z wynikiem badań i nie żądała wysłania próby archiwalnej do laboratorium referencyjnego w [...].

Ważne jest też, w ocenie Sądu, że pasza przygotowywana jest dla wszystkich zwierząt i podawana jest w jednym czasie, co wynika z oświadczenia skarżącego zawartego w protokole z dnia [...].

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest okoliczność, czy obecność niedozwolonego białka w paszy miała charakter ciągły czy incydentalny, albowiem nie wolno stosować nawet najmniejszych ilości mączek mięsno-kostnych w paszach. Bez znaczenia jest też, zdaniem Sądu, dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność dotycząca pochodzenia białka znalezionego w paszy, istotne jest tylko to czy paszami skażonymi były karmione zwierzęta.

Odpowiedzialność skarżącego w zakresie stosowania pasz wolnych od białka pochodzenia zwierzęcego ma charakter obiektywny i niezależny od winy.

Nadto należy zaznaczyć, że organ nie jest obowiązany do ustalenia za pomocą badań weterynaryjnych jaki wpływ miało spożycie paszy skażonej na stan zdrowia zwierząt.

Ustawodawca nie uzależnił wydania zakazu od oceny stanu zdrowia zwierząt. Wystąpienie choroby, jest możliwe nawet po kilku latach, a badania wnioskowane przez skarżącego można wykonać wyłącznie pośmiertnie.

Interes strony, tj. skarżącej Spółki stoi w sprzeczności z interesem społecznym oraz z prawem, zatem nie może być uznany za słuszny.

Orzekanie z uwzględnieniem słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oznacza orzekanie w granicach prawa, zatem interes strony nie może zastępować obowiązujących przepisów prawa.

Wniosek skarżącej dotyczył wydania decyzji w przedmiocie dopuszczenia bydła do uboju w celu wprowadzenia na rynek produktów pochodzenia zwierzęcego i wobec braku podstawy do wydania decyzji należało dokonać analizy wniosku na podstawie art. 61a K.p.a.

Jednak powyższe uchybienie nie może być w ocenie Sądu podstawą do uchylenia, wydanej z urzędu decyzji, gdyż w postępowaniu nie naruszono zasady dwuinstancyjności i zapewniono czynny udział stron w postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.