Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 885/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś –Dębecka Sędziowie WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Aleksandra Borowiec- Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi P. spółka z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2005r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "Splendor" oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] i [...] z dnia [...] stycznia 2005r. Urząd Patentowy RP działając w trybie spornym na wniosek niemieckiej firmy "S. W."/ dalej zwanej "S. W."/ unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "Splendor" [...] należące do firmy "P." spółka z o.o. z siedzibą w G. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym.

Dnia 20 stycznia 1995r. K. Y., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "P.", złożył do Urzędu Patentowego RP wniosek o rejestrację znaku towarowego słowno-graficznego "Splendor" dla towarów w klasie 29 i 32 /owoców i warzyw konserwowych, konserw rybnych, napojów bezalkoholowych i koktajli/. Decyzją z dnia [...] grudnia 1997r. Urząd Patentowy wpisał do rejestru znak towarowy "Splendor" z pierwszeństwem od dnia 20 stycznia 1995r. na rzecz K. Y.

Dnia [...] maja 1999r. firma "S. W." złożyła w Urzędzie Patentowym RP wniosek o rejestrację identycznego znaku towarowego słowno-graficznego "Splendor" dla towarów w klasie 29, 30, 31 i 32. Udzieleniu prawa ochronnego na ten znak stanęło na przeszkodzie udzielone wcześniej na rzecz K. Y. prawo ochronne na znak "Splendor".

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 1999r. firma "S. W." wystąpiła o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "Splendor" udzielonego na rzecz K. Y. i zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz. Jako podstawę prawną wniosku wskazała art. 8 p.1 i 2 oraz art.9 ust.1 p.2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych /Dz.U. nr 5 z 1985r. poz. 17 z późn. zmianami/, dalej zwanej uzt. W uzasadnieniu wniosku podnosiła, że jest następcą prawnym spółki "B." /dalej zwanej "B."/, która nieprzerwanie od 1989r. używała na terytorium Polski znaku "Splendor". Uprawniony do znaku K. Y. był w Polsce dystrybutorem towarów ze znakiem "Splendor", które nabywał od firmy "B.". Jako dystrybutor nigdy nie miał zgody firmy "B." na używanie znaku we własnym imieniu. Nadużył więc zaufania kontrahenta handlowego rejestrując znak na swoją rzecz. Zdaniem wnioskodawcy znak "Splendor" był w Polsce powszechnie znany w rozumieniu art.24 uzt i kojarzony z firmą "B.", której następcą prawnym jest wnioskodawca, zatem udzielenie prawa ochronnego naruszało art.9 ust.1 p.2 uzt. Swój interes prawny do złożenia wniosku o unieważnienie firma "S. W." uzasadniała faktem, iż udzielenie ochrony na rzecz K. Y. narusza jej prawa majątkowe i stanowi przeszkodę do udzielenia ochrony znaku na jej rzecz. Do wniosku dołączyła plik faktur dokumentujących sprzedaż towarów opatrzonych znakiem "Splendor", wystawionych przez firmę "B." oraz firmę "S. H." na rzecz K. Y. w latach 1992-1997.

K. Y. wnosił o oddalenie wniosku, kwestionował interes prawny firmy "S. W." do żądania unieważnienia rejestracji, wskazywał, że wnioskodawca nie jest następcą prawnym żadnej z firm, które opatrywały towary znakiem "Splendor" i podnosił, że był największym dystrybutorem towarów ze znakiem "Splendor" w Polsce i poniósł wielkie nakłady na jego promocję.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2000r. Urząd Patentowy RP, działając w trybie postępowania spornego, unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "Splendor" [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 6 septies Konwencji Paryskiej o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883r. /Dz.U. nr 9 z 1975r. poz.51/ i art.8 p.1 uzt, wskazując w uzasadnieniu, że rejestracji dokonał na swoją rzecz agent właściciela znaku bez jego zgody.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. Y. Skarżący podnosił, że właścicielem znaku "Splendor" była n. firma "M.", której agentem nigdy nie był. Podnosił też, że Urząd wadliwie ustalił, iż wnioskodawca- "S. W." był następcą prawnym firmy "B." oraz firmy "S. H.", z którymi Skarżący handlował. Firma "S. W." powstała dopiero [...] sierpnia 1997r., a firma "B.“ od [...] stycznia 1995r. znajdowała się w likwidacji, zatem wnioskodawca nie mógł być jej następcą prawnym. W okresie rejestracji znaku "Splendor" na rzecz K. Y. tj. w latach 1995-1997 firma "S. W." nie miała żadnych praw do tego znaku.

Odwołanie przekazane zostało przekazane Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jako skarga na decyzję administracyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2003r. sygn.akt II SA 83/02 uchylił zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że Urząd Patentowy nie ustalił, spornej między stronami okoliczności, czy K. Y. był agentem właściciela znaku, a ustalenie tej okoliczności warunkowało zastosowanie art.6 septies Konwencji Paryskiej. Urząd nie ustalił również czy wnioskodawca - firma "S. W." była następcą prawnym właściciela znaku "Splendor".

Rozpoznając sprawę ponownie Urząd Patentowy ustalił, że:

1/ Znak towarowy "Splendor" zarejestrowany był w Urzędzie Patentowym w M. pod nr [...] dla towarów w klasie 29,30 i 32 na rzecz n. firmy "M." /dalej zwana "M."/.

2/ Firma "M." [...] grudnia 1985r. udzieliła licencji na używanie tego znaku dla towarów w klasie 29 firmie "B.". Firma "B." od [...] stycznia 1993r. jest w likwidacji, jednak wedle zaświadczenia przynajmniej do dnia [...] kwietnia 2004r. nie została wykreślona z rejestru handlowego.

3/ Firma "S. H." została wpisana do rejestru handlowego [...] października 1993r. i wykreślona z rejestru [...] lipca 2002r.

4/ Firma "S. W." została wpisana do rejestru handlowego [...] sierpnia 1997r. i działa nadal.

5/ Znak towarowy "Splendor" został zbyty przez firmę "M." firmie "S. W." umową z dnia [...] października 1998r.

6/ Służące K. Y. prawo ochronne do znaku towarowego "Splendor" umową z dnia [...] grudnia 2002r. zostało wniesione do "P." spółka z o.o., a spółka ta decyzją z dnia [...] października 2004r. została wpisana do rejestru znaków towarowych prowadzonego przez Urząd Patentowy jako uprawniona do tego znaku.

W dniu [...] kwietnia 2004r. firma "B." również złożyła do Urzędu Patentowego wniosek, któremu nadano numer [...], o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "Splendor" [...]. Powołała się na art.164 w związku z art.131 ust.1p.1 i p.2, art.132ust.1 p.2 i 165 ust.2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. prawo własności przemysłowej /Dz.U. nr 119 z 2003r. poz.117/, dalej zwana pwp oraz art.3 i art.10 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji /Dz.U. nr 153 z 2003r. poz. 1503/ dalej zwana znk W uzasadnieniu wskazała, że znak został zgłoszony przez K. Y. w złej wierze, bez zgody i wiedzy wnioskodawcy, zatem wniosek może być złożony także po upływie 5 lat od dokonania rejestracji. Wskazała także, że znak "Splendor" był w Polsce powszechnie znany, co spowodowało, że firma "B." nabyła do niego uprawnienia jako do znaku towarowego powszechnie znanego w rozumieniu art.24 uzt. W jej prawa do znaku powszechnie znanego wstąpiły powiązane z nią osobowo i organizacyjnie spółki "S. H." i "S. W.". Wnioskodawca - firma "B." wskazała, że przystępuje do toczącego się już z wniosku "S. W." postępowania o unieważnienie znaku towarowego "Splendor".

Uprawniony K. Y. wniósł o oddalenie tego wniosku. Podniósł, że znak "Splendor" stał się w Polsce powszechnie znany dzięki jego działaniu i nakładom finansowym, a na terytorium Polski nigdy nie należał do wnioskodawcy.

Urząd Patentowy rozpoznał łącznie oba wnioski i zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2005r. nr [...],[...] unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "Splendor" [...] oraz zasądził od "P." spółki z o.o. /następcy prawnego K. Y./ na rzecz "S. W." kwotę 1500zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 8 ust.1 uzt w związku z art. 315 ust.3 pwp i art.98 kpc w związku z 256 pwp. W uzasadnieniu wskazał, że poczynił ustalenia, do których zobowiązał go NSA w wyroku z dnia 7 kwietnia 2003r. Ustawowe warunki wymagane do rejestracji znaku zgodnie z art.315 ust.3 uzt ocenił wg przepisów z daty zgłoszenia do ochrony tj. z dnia 20 stycznia 1995r. tj. wg ustawy o znakach towarowych /uzt/. W ocenie Urzędu Patentowego rejestracja spornego znaku nastąpiła w warunkach określonych w art.8 p.1 uzt tj. z naruszeniem zasad współżycia społecznego obowiązujących w kontaktach handlowych między firmami i opartych na wzajemnym zaufaniu. Uprawniony był świadomy, że zgłasza od ochrony w Polsce cudzy /należący do firmy "M."/ znak towarowy. Uprawnionego łączyły stosunki handlowe z n. licencjobiorcą znaku firmą "B.", a znak został zgłoszony do ochrony w dacie /20 stycznia 1995r./ gdy licencjobiorca legitymował się prawem do używania tego znaku na podstawie licencji. Ta świadomość zgłoszenia do ochrony znaku cudzego świadczy, że zgłoszenie dokonane było w złej wierze. Okoliczność, że żadna z firm n. nie zgłosiła znaku do ochrony w Polsce nie ma znaczenia dla oceny złej wiary. W ocenie Urzędu Patentowego nie ma znaczenia okoliczność następstwa prawnego firm "S. H." i "S. W." po firmie "B." ani powiązania personalne między tymi firmami, bowiem istotna jest tylko świadomość uprawnionego, że zgłasza do ochrony cudzy znak. Urząd Patentowy wyjaśnił także, że w sprawie nie znajduje zastosowania art.6 septies Konwencji Paryskiej, bowiem nie udowodniono, aby uprawniony był agentem firmy "M." /właściciela znaku/. Urząd Patentowy uznał również za niezasadny zarzut naruszenia przez rejestrację prawa do nazwy firmy "S. H.", która już nie istnieje, a jej następstwo prawne po firmie "B." nie zostało wykazane. Urząd uznał również, iż wnioskodawcy nie wykazali w żaden sposób, że znak "Splendor" stał się w Polsce znakiem powszechnie znanym, ani też aby posiadał renomę. Dla uzasadnienia zasądzonych kosztów powołał rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych /Dz.U. nr 154 z 1997r. poz. 1013/.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła "P." spółki z o.o. zarzucając: 1/naruszenie art.7 i 77 KPA przez nieustalenie czy K. Y. świadomie działał na szkodę firmy "M.", czy też firmy "B.", która to firma miała licencję tylko co do towarów klasy 29, 2/brak ustosunkowania się w decyzji do wniosku firmy "B." 3/naruszenie art.8 p.1 uzt przez błędne przyjęcie złej wiary w stosunku do firmy "B.", która działała tylko do [...] stycznia 1993r., a po tej dacie postawiona została w stan likwidacji i w dacie zgłoszenia uprawniony prowadził interesy z firmą "S. H.", która już nie istnieje, 4/nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka E. J., która do 1993r. utrzymywała kontakty handlowe z firmą "B.", 5/ brak uzasadnienia co do kwoty zasądzonych kosztów i niezasądzenie kosztów na rzecz firmy "B.".

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wnosił o jej oddalenie. Argumentował jak dotychczas. Wyjaśnił, że ustalił, iż firma "S. W." jest następcą prawnym właściciela znaku towarowego firmy "M.", natomiast następstwo prawne między firmami "S. H.", "S. W." i "B." nie ma znaczenia w sprawie, bowiem Urząd nie zastosował art.8 p.2 uzt dotyczącego naruszenia prawa do nazwy firmy. Tylko przy tej podstawie prawnej następstwo prawne między firmami miałoby znaczenie prawne. Postawienie firmy "B." w stan likwidacji nie oznacza zaprzestania prowadzenia przez nią działalności o czym świadczą wystawiane przez nią faktury. Zgłoszenie znaku w warunkach określonych w art.8 p.1 uzt /w złej wierze/ odnosi skutek poza podobieństwem towarów, zatem nie ma znaczenia charakter umowy licencyjnej między firmami "M." i "B.". Urząd rozstrzygnął o obu wnioskach, a koszty zasądził tylko na rzecz "S. W.", gdyż firma "B." nie zgłosiła wniosku co do kosztów. Wyjaśnił, że zgodnie z powołanymi w uzasadnieniu decyzji przepisami zasądził na rzecz wnioskodawcy kwotę 1500 zł jako dopuszczalną wielokrotność stawki minimalnej wynoszącej 300zł.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżąca podniosła w uzupełnieniu skargi, iż Urząd nie ustalił, z którym podmiotem uprawniona utrzymywała kontakty handlowe w dacie zgłoszenia znaku do rejestracji. Okoliczność ta jest bardzo istotna, gdyż skoro w 1995r. K. Y. nie utrzymywał kontaktów handlowych ani z firmą "M." ani z firmą "B.", to nie mógł dokonać rejestracji w złej wierze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/, dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona.

Na wstępie wskazać należy, że w sprawie niniejszej zgodnie z art.315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. prawo własności przemysłowej /pwp/ do oceny ustawowych warunków do uzyskania prawa ochronnego znajdują zastosowanie przepisy ustawy obowiązującej w dniu dokonania zgłoszenia tj. przepisy ustawy o znakach towarowych z dnia 31 stycznia 1985r., zatem zasadnie Urząd ocenił ustawowe warunki do uzyskania prawa ochronnego i wniosek o jego unieważnienie w świetle przepisów tej ustawy stosując przepisy procesowe przewidziane ustawą pwp, zgodnie z art.317 pwp.

Po wtóre wskazać należy, że prawidłowo oba wnioski o unieważnienie zostały połączone do wspólnego rozpoznania, bowiem złożone przez dwa podmioty /firmy "S. W." i "B."/ wnioski o unieważnienie prawa ochronnego do znaku "Splendor" spowodowały konieczność rozstrzygnięcia o treści stosunku materialnoprawnego i oceny prawidłowości udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy w świetle przytoczonych przez obu wnioskodawców podstaw unieważnienia prawa ochronnego. Decyzja rozstrzygająca o tym stosunku materialnoprawnym musi być jedna, rozstrzyga ona bowiem nie o każdym z wniosków, tylko o sprawie administracyjnej tj. o unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy. Zasadnie zatem organ objął zakresem rozpoznania całość sprawy w aspekcie przedmiotowym i podmiotowym. Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut skargi naruszenia art.7 i 77 KPA przez nieustalenie czy K. Y. wiedział czyje prawa świadomie naruszał. W ocenie Sądu dla oceny złej wiary zgłaszającego znak do rejestracji nie ma istotnego znaczenia świadomość skarżącego czyje konkretnie prawa naruszał. Istotne jest bowiem, że z całokształtu materiału dowodowego: faktur z lat 1992-1996, a także pism samego skarżącego wynika, że w styczniu 1995r. wiedział doskonale, że zgłasza do rejestracji cudzy znak, którym jego dostawca opatruje dostarczane towary. Nie jest istotne czy obejmował swoją świadomością, że znak był własnością firmy "M.", ani też czy wiedział o zakresie licencji udzielonej firmie "B.". Wiedział bowiem, że znak, który zgłosił do rejestracji funkcjonuje od lat na rynku, z całą pewnością jest c u d z y i jest używany w obrocie gospodarczym. Na marginesie tylko zaznaczyć wypada, że to skarżący broniąc się przed wnioskiem o unieważnienie pochodzącym od firmy "S. W." wskazał, że znak "Splendor" należał na terenie [...] do firmy "M.", zaś firma "B." dysponowała licencją właściciela. Oczywiste jest zatem, że skarżący wiedział, kto jest uprawniony do używania znaku. Te kwestie zostały wyczerpująco zbadane i ustalone, zatem do naruszenia art.7 i 77 KPA nie doszło.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że skarżący od 1992r. związany z firmą "B." i handlujący w Polsce dostarczanymi przez nią wyrobami oznaczonymi znakiem "Splendor" nadużył zaufania kontrahenta i wiedząc o rozpoczętym procesie likwidacji firmy "B." zgłosił do rejestracji znak, którym od lat posługiwał się jego kontrahent. Działanie skarżącego Urząd prawidłowo ocenił jako działanie w złej wierze, sprzeczne z zasadami współżycia społecznego – dobrymi obyczajami kupieckimi i zasadnie uznał, że w sprawie znajduje zastosowanie art.8 p.1 uzt. Orzecznictwo Urzędu Patentowego /por. np. dec. UP RP z [...] września 1994r. nr [...] i dec.Kom.Odw. przy UP RP z dnia [...] maja 1995r. nr [...] w sprawie "Tchibo"/, Naczelny Sąd Administracyjny /np. wyrok z dnia 17 lipca 2003r. sygn.akt II SA 1165/02, lub z dnia 28 marca 2002r. sygn.akt II SA 2971/02/, a także doktryna /por. R.Skubisz "Prawo znaków towarowych. Komentarz" Warszawa 1997, s.74-75, R.Skubisz, E.Traple glosa do wyroku SN z dnia 23 czerwca 1989r. ICR 236/89 w Przegląd Sądowy nr 2/1992/ od lat zgodnie przyjmują, że art.8 p.1 uzt musi być interpretowany rozszerzająco i obejmuje również elementy podmiotowe. Podstawą unieważnienia mogą być zatem nie tylko cechy samego znaku towarowego, ale także naganne zachowania zgłaszającego. Za prawidłowością takiej interpretacji art.8 p.1 uzt przemawia również treść art.31 uzt wprost przewidująca możliwość unieważnienia prawa z rejestracji uzyskanego w wyniku działania w złej wierze. Z powyższego wynika, że Urząd Patentowy zasadnie przyjął, że w dacie zgłoszenia wniosku /20 stycznia 1995r./ istniała negatywna materialnoprawna przesłanka udzielenia ochrony, polegająca na zachowaniu wnioskodawcy sprzecznym z zasadami współżycia społecznego - dobrymi obyczajami kupieckimi. Zachowanie to polegało na świadomym zgłoszeniu do ochrony cudzego znaku towarowego, używanego od lat przez kontrahenta zgłaszającego, bez wiedzy i zgody tego kontrahenta w sytuacji, kiedy między zgłaszającym a uprawnionym istniał stosunek szczególnego zaufania. W ocenie Sądu element istnienia złej wiary zgłaszającego organ ocenił prawidłowo.

W opisanej sytuacji prawo ochronne może być unieważnione, pod warunkiem, że z wnioskiem wystąpi podmiot mający interes prawny do jego złożenia.

W sprawie o unieważnienie prawa ochronnego, oprócz wskazanej wyżej kwestii istnienia negatywnej materialnoprawnej przesłanki rejestracji, czyli istnienia powodu unieważnienia, istotne jest istnienie podmiotu, na którego sytuację prawną ma wpływ dokonana w złej wierze rejestracja znaku towarowego. Tylko wystąpienie podmiotu mogącego wykazać posiadanie interesu prawnego do zgłoszenia żądania unieważnienia prawa ochronnego może być prawnie skuteczne i prowadzić do unieważnienia.

Ustalając uprawnienia wnioskodawców do złożenia wniosku o unieważnienie organ prawidłowo ocenił, że mają oni interes prawny do złożenia wniosku o unieważnienie. Dla jego istnienia nie ma znaczenia kwestia następstwa prawnego między firmami "B.", "S. H." i "S. W.". Do następstwa tego nie doszło, ale nie wpływa to na stan prawny sprawy. W sprawie dla udokumentowania interesu prawnego wnioskodawców istotne jest bowiem nie następstwo prawne firm, tylko przejście praw do znaku "Splendor". Podmiotem mającym interes prawny do złożenia wniosku o unieważnienie jest zarówno "S. W.", który nabył prawo do znaku towarowego od pierwszego właściciela – firmy "M." jak i firma "B." – posiadająca licencję na ten znak od firmy "M.". Firma "S. W." – obecny właściciel znaku "Splendor" i firma "B." – licencjobiorca znaku "Splendor" mają interes prawny do zgłoszenia żądania unieważnienia prawa ochronnego do znaku "Splendor" udzielonego w Polsce dystrybutorowi towarów opatrzonych tym znakiem. Wnioskodawcy nie muszą wykazać, że mieli interes prawny już w dacie zgłoszenia wniosku o rejestrację przez podmiot działający w złej wierze. Muszą go natomiast wykazać w dacie wniesienia wniosku o unieważnienie. Dlatego bez znaczenia jest czy obecni wnioskodawcy w ogóle istnieli i działali w dacie dokonania zgłoszenia przez K. Y. i czy już wtedy byli następcami prawnymi właściciela znaku. Istotne jest jedynie czy obecnie mogą wywieść swoje prawa od właściciela znaku, którego prawa naruszała rejestracja, a co zatem idzie domagać się ochrony swoich praw, tak jak miałby do tego prawo ich poprzednik prawny. Udzielenie prawa ochronnego na terenie Polski podmiotowi innemu niż właściciel znaku uniemożliwia właścicielowi wprowadzanie na polski rynek towarów opatrzonych swoim własnym znakiem i uniemożliwia rozszerzenie ochrony na obszar Polski, wpływa zatem bezpośrednio na jego sferę prawną i zakres korzystania ze służącego mu prawa. Ma więc on interes prawny w unieważnieniu prawa ochronnego udzielonego podmiotowi trzeciemu.

Ustalenia poczynione przez organ pozwalają na niewątpliwe określenie zarówno podmiotów mających interes prawny w unieważnieniu jak i przesłanki unieważnienia, zatem okoliczności ważne dla rozstrzygnięcia zostały wyjaśnione wyczerpująco. W tym stanie rzecz zarzuty skargi co do naruszenia przepisów postępowania i niewystarczającego wyjaśnienia sprawy nie są zasadne.

Organ prawidłowo powołał podstawę prawną zasądzenia kosztów, choć nie wskazał precyzyjnie przepisu rozporządzenia, na którym się oparł. Rozstrzygnięcie o kosztach tj. zasądzenie 5 stawek minimalnych /5x 300zł =1500zł/ jest jednak merytorycznie prawidłowe, zatem brak szczegółowego uzasadnienia tego rozstrzygnięcia nie wystarcza do wzruszenia decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że wszystkie zarzuty skargi są niezasadne i działając na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.