Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 157/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61a par. 1,  art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na broń palną sportową do celów kolekcjonerskich 1. uchyla zaskarżoną decyzję w całości, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego A. W. kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., działając na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) oraz art. 104 i art. 268a Kpa, odmówił wydania A. W. pozwolenia na broń palną sportową do celów kolekcjonerskich.

Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu [...] kwietnia 2014 r. A. W. wystąpił do Komendanta [...] Policji z podaniem o wydanie pozwolenia na zakup i posiadanie 48 sztuk broni palnej sportowej w celach kolekcjonerskich.

Zainteresowany przedstawił aktualne orzeczenie lekarskie i psychologiczne oraz udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze kolekcjonerskim, tj. Sekcji [...] Związkowego Klubu Strzeleckiego w [...], Klubie Strzeleckim "[...]" w [...] i w Polskim Stowarzyszeniu [...] w [...]. Ponadto strona wskazała, że sportem strzeleckim interesuje się od lat młodzieńczych, zaś kolekcjonerstwem od lat szkolnych. Od 1987 r. zainteresowany był zatrudniony w Muzeum [...] w [...] na stanowisku [...] Działu [...] i miał pod opieką m. in. magazyn broni palnej, dzięki czemu pozwala ocenić A. W. za znawcę wczesnych konstrukcji odtylcowych drugiej połowy XIX wieku. Strona podała, że od lat gromadzi literaturę na ten temat a także broń nieobjętą restrykcjami ustawy o broni i amunicji. Przez wiele lat skupiał się na broni sprzed okresu 1850/1885, zaś aktualnie na powojennej broni czechosłowackiej i sowieckiej oraz wytworzonych w Polsce pistoletów TT. Na podstawie posiadanego pozwolenia na broń palną sportową w celu kolekcjonerskim, A. W. tworzył kolekcję broni polskich komunistycznych i postkomunistycznych organizacji paramilitarnych oraz zamierzał rozpocząć kolekcję broni służbowej i interwencyjnej funkcjonariuszy urzędów bezpieczeństwa publicznego. Wskazał na swoje pionierskie dokonania w dziedzinie strzelania z broni czarnoprochowej w Polsce i podkreślił, iż od 2006 roku należy do Związkowego Klubu Strzeleckiego, gdzie w ramach działalności doprowadził m. in. do przeistoczenia Sekcji Czarnoprochowej w Sekcję Kolekcjonersko-Historyczną oraz nawiązania stałej współpracy z innymi kolekcjonerami, stowarzyszeniami oraz muzealnikami, brał aktywny udział w organizowaniu wystaw broni. Ponadto od 2010 roku A. W. należy do Klubu Strzeleckiego "[...]", gdzie również zajmuje się kolekcjonerstwem, a od początku 2010 roku jest członkiem Polskiego Stowarzyszenia [...] oraz jest jednym z twórców Ruchu [...] (aktualnie [...] Zarządu). Od 2010 roku posiada uprawnienia sędziowskie zaś na początku 2013 r. wszedł w skład Kolegium Sędziów [...] Związku Strzelectwa Sportowego. A. W. wskazał na swoje publikacje z zakresu strzelectwa historycznego, historii broni, jak również publikacji z zakresu bezpieczeństwa podczas imprez sportowych i szkoleń strzeleckich.

W dniu [...] lutego 2011 r., decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] , A. W. otrzymał pozwolenie na posiadanie 8 egzemplarzy broni palnej sportowej do celów sportowych, w dniu [...] czerwca 2011 r. pozwolenie na posiadanie 48 egzemplarzy broni palnej sportowej w celu kolekcjonerskim oraz w dniu [...] sierpnia 2012 r. dopuszczenie do posiadanie broni palnej sportowej.

[...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] października

2013 r. cofnął A. W. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej w celu sportowym oraz w celu kolekcjonerskim. Decyzja ta została utrzymana przez Komendanta Głównego Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 279/14 oddalił skargę A. W. w tej sprawie. Wyrok nie jest prawomocny.

Przyczyną wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej w celu sportowym oraz w celu kolekcjonerskim było zdarzenie, które miało miejsce w dniu [...] lipca 2012 r. w miejscowości [...] pod [...]. W wyniku włamania do samochodu zaparkowanego podczas Międzynarodowych Zawodów Strzeleckich na niestrzeżonym i niemonitorowanym parkingu A. W. stracił posiadaną jednostkę broni, którą po zakończeniu zawodów pozostawił w samochodzie w torbie wraz z dwoma pudełkami amunicji, aby wrócić na strzelnicę by spakować resztę sprzętu. W tym czasie nieznani sprawcy wybili tylną lewą szybę samochodu i z bagażnika skradli torbę wraz z bronią i amunicją. Sprawcy włamania, porzucili skradziony pas z ładownicą oraz torbę z dokumentami i częścią amunicji, natomiast broni nie odnaleziono.

Komendant [...] Policji, rozpatrując wniosek A. W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. wskazał na powyższe zdarzenie i uznał, iż fakt ten ma ścisły związek z ochroną bezpieczeństwa porządku publicznego, albowiem sprawca kradzieży broni może ją bowiem użyć do popełnienia innych przestępstw. Następnie organ powołując się na przepisy art. 18 ust. 5 pkt 4, art. 17 ust. 1 i ust. 5 oraz art. 32 ustawy o broni i amunicji uznał, że wnioskodawca nie daje rękojmi zgodnego z przepisami obchodzenia się z bronią, albowiem strona zlekceważyła przepisy ustawy o broni i amunicji poprzez pozostawienie broni w warunkach niezgodnych z przepisami prawa, pomimo iż broń należy zawsze przechowywać w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych do dysponowania nią. Zatem strona nie daje gwarancji - po uzyskaniu ponownego pozwolenia na broń - należytego zadbania o właściwe przechowywanie broni. Nie jest to fakt obojętny dla ochrony bezpieczeństwa porządku publicznego. W ocenie Komendanta [...] Policji, nieodpowiedzialne zachowanie A. W. wyklucza możliwość wydania mu nowego pozwolenia na broń palną.

W wyniku odwołania A. W. sprawę rozpatrzył Komendant Główny Policji, który decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 268a oraz art. 61a § 1 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji wskazał, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdy stronie w wyniku wcześniejszego postępowania cofnięto pozwolenie na broń palną sportową do celów sportowych z uwagi na naruszenie przez nią dyspozycji art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, tj. naruszenie zasad przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji oraz ich noszenia, o których mowa w art. 32 ww. ustawy. To właśnie rozstrzygnięcie jest aktualnie poddawane kontroli sądowoadministracyjnej. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, oddalającego skargę A. W. w powyższej sprawie, skarżący wniósł skargę kasacyjną, która zawisła przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (sygn. akt I OSK 3156/14). Niezależnie od powyższego w dniu [...] kwietnia 2014 r. A. W. złożył ponownie wniosek o wydanie mu pozwolenia na broń palną sportową do celów kolekcjonerskich, a organ I instancji wniosek ten rozpoznał.

W ocenie Komendanta Głównego Policji działanie to nie było niezasadne, bowiem w tej sytuacji na podstawie art. 61 a § 1 Kpa organ winien, mając na uwadze powagę sądu, odmówić wszczęcia postępowania.

Z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, w przypadku zawisłości sprawy przed sądem niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania administracyjnego w trybach nadzwyczajnych, określonych w art. 145, art. 154-156 Kpa. Powyższe ma służyć zachowaniu pewności obrotu prawnego poprzez zapobieżenie możliwości powstawania sytuacji, gdy w dwóch toczących się równolegle postępowaniach dotyczących tej samej decyzji, zapadną niedające się pogodzić rozstrzygnięcia.

Jednocześnie organ wyjaśnił, iż zgadza się ze stroną, że jednorazowe naruszenie w przeszłości zasad dotyczących przechowywania broni, nawet w przypadku, gdy jego skutkiem było przejęcie broni przez osoby nieuprawnione, które mogą jej użyć sprzecznie z prawem, nie przekreśla możliwości uzyskania pozwolenia na broń w przyszłości, o ile do zachowania strony w tym okresie późniejszym m. in. w zakresie przestrzegania prawa Policja nie będzie miała żadnych zastrzeżeń i o ile wskaże ona ważną przyczynę posiadania broni. Jednakże w obecnym postępowaniu administracyjnym strona kwestionuje zasadność poprzedniego cofnięcia jej pozwolenia na broń, co mogłoby doprowadzić do kolizji pomiędzy orzeczeniem sądu administracyjnego a obecnym orzeczeniem.

A. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji, zarzucając jej naruszenie art. 6 i art. 107 § 3 Kpa i wnosząc o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skargi wskazano na fakt umorzenia postępowania karnego w sprawie nieumyślnej utraty przez skarżącego broni w dniu [...] lipca 2012 r., wobec niestwierdzenia cech przestępstwa. Podniesiono, iż organ II instancji nie dokonał zbadania materiału dowodowego w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Nie uwzględniono również takich okoliczności jak legitymowanie się nadal przez skarżącego Europejską Karta Broni Palnej, ze wszystkimi uprawnieniami z tego tytułu wynikającymi.

Skarżący podkreślił, iż zawisła obecnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sprawa dotycząca cofnięcia mu pozwolenia na broń, dotyczy rozstrzygnięcia sprawy według jej stanu na datę wydania decyzji cofającej pozwolenie, a nadto od zdarzenia z dnia [...] lipca 2012 r. upłynął znaczny okres czasu i organy wniosek skarżącego o wydanie mu pozwolenia na broń, złożony w dniu [...] kwietnia 2014 r., powinny rozpatrywać zgodnie z obecnym stanem faktycznym sprawy.

Skarżący zakwestionował także, aby istniał związek pomiędzy tymi postępowaniami w rozumieniu trybów postępowań nadzwyczajnych, na który powołuje się Komendant Główny Policji.

Z tego powodu, w ocenie A. W. zaskarżona decyzja narusza zasadę praworządności.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodał, iż w niniejszej sprawie nie jest możliwe zastosowanie art. 155 Kpa, jak i zawieszenie na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa obecnego postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni, albowiem sprawa zawisła przed tym Sądem nie stanowi zagadnienia wstępnego dla obecnego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Badana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z Komentarza do art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego autorstwa Andrzeja Wróbla, zamieszczonego w LEX-ie: Organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego wtedy, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione do organu administracji publicznej, 2) żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub postępowanie nie może być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn, z wyłączeniem wszakże przyczyn wskazanych w przepisach rozdziału 1 działu II kodeksu, w tych bowiem przypadkach organ administracji publicznej pozostawia podanie bez rozpoznania albo przekazuje sprawę organowi właściwemu w sprawie lub zwraca podanie wnoszącemu z odpowiednim pouczeniem. O ile konieczność wstępnego badania i orzekania w drodze postanowienia przez właściwy organ, czy osoba, która złożyła wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, jest stroną, nie budzi żadnych wątpliwości, a stwierdzenie tego nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 17 czerwca 2005 r., OSK 1534/04; 5 kwietnia 2006 r., I OSK 725/05; 2 października 2009 r., II OSK 1501/08; 10 marca 2010 r., II GSK 433/09; 28 marca 2013 r., II GSK 321/11), także w kontekście przyjętej przez orzecznictwo materialnoprawnej koncepcji strony (zob. komentarz do art. 28), o tyle oparcie takiej odmowy na bardzo ogólnej, nieprecyzyjnej przesłance, jaką jest niemożność wszczęcia postępowania z "innych uzasadnionych przyczyn", budzi zasadnicze wątpliwości i zastrzeżenia, ponieważ odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego, gdy osoba żąda jego wszczęcia, powinna być oparta na jasnych i przejrzystych przesłankach procesowo-prawnych, a nie woluntarystyczno-faktycznych, jak w tym wypadku. To, że na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania służy zażalenie, nie umniejsza wagi powyższego argumentu. Według Z.R. Kmiecika "inne uzasadnione przyczyny" to "przypadki pierwotnej bezprzedmiotowości postępowania, tj.: a) wniesienie żądania przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych; b) wniesienie żądania w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Można tu wyróżnić następujące przypadki: – sprawa należy do zakresu działania organów administracji, ale podlega załatwieniu w innej formie niż decyzja, np. w formie czynności materialno-technicznej, aktu stanu cywilnego lub zaświadczenia, – sprawa ma charakter administracyjny, ale dane uprawnienie lub obowiązek wynika wprost z ustawy (lub wydanego na jej podstawie aktu normatywnego) i nie wymaga konkretyzacji (rozstrzygnięcia) w formie decyzji, – sprawa ma charakter administracyjny, ale nie jest objęta w ogóle regulacją administracyjnoprawną (np. korzystanie z wód niewykraczające poza korzystanie powszechne w granicach określonych przepisami prawa wodnego; wpłaty na fundusze społeczne oparte na zasadzie dobrowolności), – sprawa nie ma charakteru administracyjnego, lecz cywilnoprawny i załatwiana jest w formie umowy albo jednostronnej czynności cywilnoprawnej; c) wniesienie żądania w sprawie rozstrzygniętej już decyzją; d) wniesienie żądania w sprawie, w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji; e) wniesienie żądania po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw (przedawnienie materialnoprawne)"(tenże, Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, Warszawa 2014, s. 211-212).

Powyższe wątpliwości nakazują bardzo ostrożne stosowanie przesłanki "innych uzasadnionych przyczyn" do umorzenia postępowania administracyjnego na zasadzie art. 61a § 1 Kpa, a właśnie do takiej konstrukcji powyższej normy prawnej odwołuje się Komendant Główny Policji w treści zaskarżonej decyzji.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ocenę prawidłowości zastosowanego przez organ II instancji rozstrzygnięcia musi mieć wpływ również specyfika postępowań w zakresie wydawania oraz cofania pozwolenia na broń, uregulowana w zakresie rozstrzygnięć materialnoprawnych przepisami ustawy o broni i amunicji.

Specyfika rozstrzygnięć organów Policji dotyczących pozwolenia na posiadanie broni prowadzi do konstatacji, iż rozstrzygnięcia te (decyzje zarówno zezwalające na posiadanie broni, jak i decyzje cofające takie pozwolenie albo odmawiające jego wydania) nie tworzą praw nabytych. Rozstrzygnięcia te wraz ze zmianą sytuacji faktycznej, nawet przy niezmiennym stanie prawnym, mogą ulegać odpowiednim zmianą.

Raz nadane uprawnienie do posiadania broni może zostać cofnięte, gdy ujawnią się okoliczności wskazane w ustawie jako negatywne przesłanki do uzyskania (posiadania) pozwolenia na broń. Również wydana niegdyś odmowa uzyskania pozwolenia albo wydane niegdyś cofnięcie pozwolenia, wraz z upływem czasu i zmianom okoliczności faktycznych może stać się nieaktualna.

Powyższa specyfika nakłada na organy Policji obowiązek każdorazowego badania czy w dacie rozstrzygania danej sprawy zachodzą negatywne przesłanki do posiadania broni, wskazane w ustawie o broni i amunicji oraz czy i na ile zmieniły się okoliczności faktyczne danego przypadku.

Komendant Główny Policji trafnie wskazuje w odpowiedzi na skargę, iż w sprawach dotyczących pozwolenia na posiadanie broni nie można zastosować art. 155 Kpa. Także trafny jest jego wywód na temat niemożności zastosowania w niniejszej sprawie zawieszenia postępowania (art. 97 § 1 pkt 4 Kpa ) do czasu rozpatrzenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem przedmiot rozpoznawanego przez sądy administracyjne postępowania nie jest zagadnieniem wstępnym wobec obecnego postępowania administracyjnego, wszczętego wnioskiem skarżącego z dnia [...] kwietnia 2014 r.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie, niezależnie od zakresu przedmiotowego (historycznego) podnoszonej argumentacji strony i organu, nie ma obawy, aby rozstrzygnięcia merytoryczne organów Policji w obecnym postępowaniu o wydanie pozwolenia na posiadanie broni mogły pozostawać w jakiejkolwiek sprzeczności, między innymi poprzez tryby postępowań nadzwyczajnych, z dawnymi rozstrzygnięciami cofającymi stronie pozwolenie na broń, ani z wyrokami sądów administracyjnych, kontrolujących tamte decyzje. Powołanie się przez Komendanta Głównego Policji na powyższe obawy jest chybione. Dlatego także chybiony jest zarzut podniesiony przez Komendanta Głównego Policji wobec merytorycznego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, sprowadzający się do stwierdzenia, iż [...] Komendant Policji powinien zamiast merytorycznego rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2014 r., odmówić wszczęcia żądanego przez stronę postępowania.

Przedmiotem rozstrzygania w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń decyzją z dnia [...] października 2013 r. był stan faktyczny istniejący w czasie rozpatrywania sprawy przez organy Policji. Ten też stan powinien być przedmiotem rozpatrywania sprawy przez organ II instancji (decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz przez sądy administracyjne obu instancji) - postępowania o sygn. akt II SA/Wa 279/14 i I OSK 3156/14. Pokreślić tu wyraźnie należy, iż sądowa kontrola rozstrzygnięć administracyjnych odbywa się przede wszystkim z uwzględnieniem stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w dacie wydawania rozstrzygnięć administracyjnych.

Natomiast w niniejszej sprawie, zapoczątkowanej wnioskiem A. W. z dnia [...] kwietnia 2014 r., jej istotą jest zbadanie, czy w chwili obecnej, aktualnie, zainteresowanemu można wydać pozwolenie na posiadanie broni, zgodnie z obowiązującym prawem, w żądanym przez niego przedmiotowym zakresie. Zatem w niniejszej sprawie znaczenie ma obecny stan faktyczny, obecna ocena gwarantowania przez skarżącego należytego obchodzenia się z bronią i poczynione aktualne ustalenia w tej materii przez organy Policji oraz obecnie obowiązujące przepisy prawa - to jest przepisy ustawy o broni i amunicji oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy (w dniu 30 września 2014 r. weszło w życie nowe rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji – Dz. U. z 2014 r., poz. 1224).

W decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. organ I instancji rozstrzygnął sprawę co do meritum, wskazując w uzasadnieniu z jakich powodów wydał decyzję odmowną. Zatem zadaniem organu odwoławczego było merytoryczne zbadanie zasadności odmowy, w oparciu o aktualny stan faktyczny sprawy i w tym zakresie ustosunkowanie się do zarzutów odwołania.

Trafnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komendant Główny Policji wskazał, iż jednorazowe naruszenie w przeszłości zasad dotyczących przechowywania broni, nawet w przypadku, gdy jego skutkiem było przejęcie broni przez osoby nieuprawnione, które mogą jej użyć sprzecznie z prawem, nie przekreśla możliwości uzyskania pozwolenia na broń w przyszłości, o ile do zachowania strony w tym okresie późniejszym m. in. w zakresie przestrzegania prawa Policja nie będzie miała żadnych zastrzeżeń i o ile wskaże ona ważną przyczynę posiadania broni. Ten też kierunek rozpatrywania sprawy, merytoryczne zważenie argumentacji organu I instancji oraz argumentacji zawartej w odwołaniu, powinien stanowić przedmiot rozstrzygnięcia Komendanta Głównego Policji, a nie decyzja sprowadzająca się do umorzenia w całości postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem skarżącego z dnia [...] kwietnia 2014 r. na zasadzie art. 61a § 1 Kpa.

Zastosowane przez Komendanta Głównego Policji rozstrzygnięcie nie było prawidłowe, co czyni skargę zasadną, z przyczyn wyłuszczonych powyżej. Dlatego też zaskarżoną decyzję należało uchylić.

Komendant Główny Policji dokona zatem merytorycznego rozpatrzenia odwołania A. W. od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2014 r.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 132 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 200 przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.