Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1123/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3 par. 2 pkt 6, art. 52 par. 1, par. 3, par. 4, art. 53 par. 1, par. 2, art. 58 par. 1 pkt 2, art. 83 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta Limanowa na czynność Starosty Limanowskiego z dnia 17 września 2013r. Nr KT.7121.52.2013 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zatwierdzenie przedstawionej zmiany organizacji ruchu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 września 2013r. Nr KT.7121.52.2013 Starosta Limanowski odmówił wyrażenia zgody na zatwierdzenie projektu zmiany organizacji ruchu na ulicy Targowej w Limanowej na odcinku między rondami.

W dniu 26 września 2013r. do Starostwa Powiatowego w Limanowej wpłynęło pismo Burmistrza Miasta Limanowa, w którym wezwał on Starostę Limanowskiego do usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie zatwierdzenia projektu zmiany organizacji ruchu na ulicy Targowej w Limanowej.

Starosta Limanowski nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Pismem z dnia 25 listopada 2013r. (nieczytelna data na stemplu pocztowym) Burmistrz Miasta Limanowa wniósł skargę na czynność Starosty Limanowskiego z dnia 17 września 2013r. Nr KT.7121.52.2013 o odmowie wyrażenia zgody na zatwierdzenie projektu zmiany organizacji ruchu na ulicy Targowej w Limanowej na odcinku między rondami.

W odpowiedzi na skargę Starosta Limanowski wniósł o odrzucenie skargi, gdyż została wniesiona z uchybieniem terminu, względnie o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Starosta Limanowski wskazał, iż data stempla pocztowego na kopercie zawierającej skargę jest nieczytelna, jednak jego zdaniem widnieje tam data 26 listopada 2013r. Organ stwierdził, iż przesyłka została nadana listem zwykłym, a w praktyce korespondencja pocztowa na terenie miasta jest przekazywana przez operatora pocztowego dnia następnego po jej nadaniu, co uprawdopodobnia fakt, że skarga została nadana w dniu 26 listopada 2013r., tj. po upływie terminu. Starosta podniósł również, iż zwrócił się do Burmistrza Miasta Limanowa o przesłanie kserokopii potwierdzenia nadania skargi, jednak go nie otrzymał.

Na rozprawie w dniu 7 października 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wezwał pełnomocnika Burmistrza Miasta Limanowa do wykazania zachowania terminu do wniesienia skargi poprzez przedłożenie dowodu nadania skargi w terminie do 25 listopada 2013r., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego nadesłał pismo z dnia 20 października 2014r., w którym wyjaśnił, iż potwierdzeniem zachowania terminu jest data stempla pocztowego na przesyłce. Pełnomocnik dodał, że będący na stażu pracownik Urzędu Miasta Limanowa otrzymał dyspozycję wysłania przedmiotowej przesyłki w dniu 25 listopada 2013r. Z uwagi na to, że list był adresowany do Urzędu "sąsiedniego" nie został wysłany listem poleconym – był to więc błąd pracownika Urzędu. Pełnomocnik skarżącego uważa jednak, że data stempla pocztowego wyraźnie wskazuje, że wysyłka została dokonana w dniu 25 listopada 2013r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Przedmiotem skargi Burmistrza Miasta Limanowa jest czynność Starosty Limanowskiego o odmowie wyrażenia zgody na zatwierdzenie przedstawionej zmiany organizacji ruchu. W uchwale z dnia 28 czerwca 2014r., sygn. akt I OPS 14/13 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r. poz. 1137 z późn. zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. nr 177, poz. 1729), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z § 3 tego przepisu, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei w myśl § 4 art. 52 p.p.s.a. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania. Natomiast zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jednak w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.).

W związku z powyższym należy stwierdzić, że wniesiona przez Burmistrza Miasta Limanowa skarga na czynność Starosty Limanowskiego o odmowie wyrażenia zgody na zatwierdzenie przedstawionej zmiany organizacji ruchu winna być wniesiona, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do Starosty Limanowskiego w dniu 26 września 2013r. Organ ten nie udzielił na nie odpowiedzi, a zatem termin do wniesienia skargi upływał w dniu 25 listopada 2013r.

Wniesiona przez Burmistrza Miasta Limanowa skarga jest wprawdzie datowana na dzień 25 listopada 2013r., jednak wpłynęła do organu 27 listopada 2013r. Została ona wysłana zwykłym listem, o zachowaniu terminu do jej wniesienia decyduje zatem data jej nadania w urzędzie pocztowym. Sąd wezwał skarżącego o wykazanie zachowania terminu do wniesienia skargi, gdyż data na stemplu pocztowym jest niewyraźna. Odpowiadając na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 20 października 2014r. wyjaśnił, że "data stempla pocztowego wyraźnie wskazuje, iż wysyłka została dokonana w dniu 25 listopada 2013r.". Pełnomocnik dodał, że będący na stażu pracownik Urzędu Miasta Limanowa otrzymał dyspozycję wysłania przedmiotowej przesyłki w dniu 25 listopada 2013r., jednak omyłkowo wysłał ją listem zwykłym.

W ocenie Sądu, pełnomocnik skarżącego nie wykazał zachowania terminu do wniesienia skargi. W szczególności należy zauważyć, że pełnomocnik skarżącego nie wykazał daty nadania pocztą. Jego twierdzenie, że data stempla pocztowego wyraźnie wskazuje, że wysyłka została dokonana w dniu 25 listopada 2013r. nie zostało poparte jakimkolwiek dowodem, chociażby np. potwierdzeniem z ewidencji poczty wychodzącej z Urzędu Miasta Limanowa. Nie wiadomo również na jakiej podstawie pełnomocnik skarżącego uznał, że przesyłka została nadana 25 listopada 2013r., skoro data stempla pocztowego jest niewyraźna i nie da się jej odczytać. Twierdzenia pełnomocnika skarżącego, że skarga została wysłana z winy pracownika Urzędu listem zwykłym również nie można uznać za wykazanie zachowania terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z treścią art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Oznacza to, iż dla ustalenia terminu wniesienia pisma do sądu za pośrednictwem urzędu pocztowego decydujące znaczenie ma data stempla pocztowego. Wprawdzie przywołany przepis nie nakłada na stronę obowiązku do uzyskania dowodu nadania przesyłki, jednakże oddanie pisma w sposób określony w art. 83 § 3 p.p.s.a. jest czynnością procesową. To z kolei, zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, rodzi konieczność zadbania przez zainteresowaną osobę o otrzymanie dowodu nadania pisma. Warunek ten spełnia z pewnością nadanie pisma w postaci przesyłki rejestrowanej (poleconej), bowiem zawarcie z Pocztą umowy o świadczenie usługi pocztowej następuje z chwilą wydania nadawcy przez pracownika placówki pocztowej operatora publicznego dowodu przyjęcia przesyłki tego rodzaju (potwierdzenie nadania). Nadanie pisma listem zwykłym w praktyce pozbawia zainteresowanego urzędowego dowodu dokonania tej czynności, aczkolwiek nie wyklucza możliwości przeprowadzenia innych dowodów mających na celu wykazanie terminowości jej spełnienia. Dodać jednak należy, że strona w postępowaniu sądowym ma obowiązek zachowania najwyższej staranności w podejmowaniu czynności, co dotyczy w szczególności czynności, dla których skuteczności zostały określone terminy ustawowe (por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2009r., sygn. akt II GSK 223/09, LEX nr 575340, postanowienie NSA z dnia 19 sierpnia 2010r., sygn. akt II FZ 384/10, LEX nr 663473). W niniejszej sprawie strona tego obowiązku nie wypełniła.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarżący, pomimo wezwania Sądu, nie wykazał, że skarga została wniesiona w terminie, a w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – orzekł ja w sentencji.