Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 4/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 233 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: sędzia WSA Mirella Łent (spr.) sędzia WSA Agnieszka Olesińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lutego 2021 r. sprawy ze skargi D. C. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2016 r. 1. oddala skargę, 2. nakazuje zwrócić D. C. i K. K. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 1080 zł (tysiąc osiemdziesiąt złotych) tytułem nadpłaconego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. Prezydent G. uchylił w całości własną decyzję ostateczną z dnia [...]. ustalającą stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2016r. w kwocie [...]zł i ustalił skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016r. w kwocie [...]zł.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

W uzasadnieniu Kolegium podało, że w okresie od [...]. do [...]. przeprowadzono kontrolę podatkową dotyczącą prawidłowości opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów, budynków i budowli za lata 2015-2019. W trakcie kontroli ujawniono, iż przy ul. [...]:

- zaniżono o 1.909 m2 powierzchni użytkowej budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (było: 4.191 m2, powinno być: 6.100 m2),

- zawyżono o 1.909 m2 powierzchni użytkowej budynków lub ich części gospodarczych zwolnionych od podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019r., poz. 1170 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.", (było: 1.909 m2, powinno być: 0 m2).

Organ podał, że oględziny przeprowadzone podczas kontroli podatkowej nie potwierdziły, aby w budynku przy ul. [...] jakiekolwiek pomieszczenia służyły działalności rybackiej, tj. do ochrony, chowu, hodowli i połowu ryb. Zdaniem organu działania, na które wskazują skarżący w piśmie z dnia [...]., tj. zastrzeżeniach do protokołów kontroli podatkowej, w szczególności rodzaj zgromadzonych przedmiotów i sprzętu, który ma służyć działalności rybackiej i sposób jego wykorzystania do tego celu, nie są działaniami, o których mowa powyżej i tym samym budynki nie służą działalności rybackiej powodującej zwolnienie z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l.

Organ zaznaczył, że co do zasady o sposobie kwalifikacji budynku dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania budynku, ile jego funkcja (przeznaczenie) wskazane w ewidencji budynków. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów (wg stanu na dzień [...].) wynika, że główna funkcja budynku nie została w niej określona (tak samo jak klasyfikacja wg Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych). Została tylko określona klasyfikacja wg Klasyfikacji Środków Trwałych jako budynek handlowo-usługowy. Ewidencja środków trwałych nie jest klasyfikacją prowadzoną według zasad ewidencji gruntów i budynków. Jest ona prowadzona na podstawie przepisów ustawy z dnia [...]. o statystyce publicznej i to na potrzeby tego celu klasyfikuje się zawarte w niej obiekty budowlane. Akt ten nie stanowi przepisów prawa podatkowego i nie może być wykorzystywany do ustalania wymiaru podatków. Zatem zasadnicze znaczenie dla przypisania konkretnemu budynkowi określonej funkcji na gruncie podatku od nieruchomości ma funkcja określona jako "główna" w ewidencji budynków.

Organ w tym zakresie wskazał, że pismem z dnia [...]. skarżący przedstawili stanowisko w sprawie oraz złożyli wnioski dowodowe o przeprowadzenie dowodu: z akt sprawy znajdujących się w ewidencji gruntów i budynków dla nieruchomości przy ul. [...] w G., na okoliczność braku obligatoryjnych danych w ewidencji gruntów i budynków oraz z wypisu z kartoteki budynków na dzień [...]. SKO podało, że z zapisów i dekretacji na piśmie wynika, iż wpłynęło ono do organu podatkowego w dniu [...]. Zostało zadekretowane osobie prowadzącej postępowanie w dniu [...]. Osoba ta potwierdziła jego odbiór w dniu [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...]. Zatem na dzień jej podpisania organ dysponował stanowiskiem strony i złożonymi wnioskami dowodowymi. Z powodu spóźnionego obiegu dokumentów, w uzasadnieniu decyzji organ podatkowy nie odniósł się jednak do zgłoszonych przez skarżących wniosków dowodowych.

Kolegium wskazało, że ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy pierwszej instancji zobowiązany będzie odnieść się w sposób procesowy do złożonych przez skarżących wniosków dowodowych, stanowiska zaprezentowanego w piśmie z dnia [...]., a także wydanej w dniu [...]. decyzji w zakresie przyjęcia zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń magazynowych budynku byłej spedycji pomp na pomieszczenia gospodarcze. W ocenie organu,

w sprawie został naruszony art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020r., poz. 2052 ze zm.).

Dalej Kolegium podało, że kolejnym uchybieniem, co wynika z treści protokołu oględzin z dnia [...]. jest niezałączenie do niego sporządzonej dokumentacji fotograficznej. Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie do dołączenia do akt sprawy sporządzonej dokumentacji. Organ zaznaczył, że oględziny przeprowadzone w dniu [...]. oddają stan faktyczny jaki istniał w dniu ich przeprowadzenia. Postępowanie podatkowe dotyczy natomiast zobowiązania podatkowego za 2015r. Oględziny przeprowadzone w dniu [...]., bez ustalenia, iż stan faktyczny w nich opisany miał miejsce w 2015r. nie mogą stanowić dowodu dla wykazania twierdzeń organu zaprezentowanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, tj. braku uprawnienia do skorzystania ze zwolnienia podatkowego dla 1.909 m2 budynku, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. SKO podało, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy nie wskazał również, jak rozumie zwolnienie od podatku od nieruchomości wskazane w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. 1 u.p.o.l. Taką argumentację organ przedstawił dopiero w stanowisku z dnia [...]. Uchybienie to stanowi naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020r. poz. 1325 ze zm.), dalej: "O.p.". Kolegium wskazało także na naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.

W skardze strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie:

1) art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez przyjęcie, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej nieznane organowi, który wydał decyzję a tym samym zachodziły podstawy do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu podatkowego, podczas gdy jedyną okolicznością nową dla sprawy, na którą powołał się organ pierwszej instancji był sposób użytkowania spornej nieruchomości stwierdzony przez organ w konkretnym dniu, tj. [...]. kiedy to organ przeprowadził oględziny nieruchomości, natomiast organ pierwszej instancji nie powoływał się na żadne okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, tj. w dniu [...].;

2) art. 233 § 2 O.p. wskutek przyjęcia, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, podczas gdy w sprawie zachodziły podstawy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości i umorzenia postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie stosowne zarządzenie Przewodniczącego Wydziału zostało wydane [...]., znajduje się ono w aktach sprawy (k.22).

Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020r. poz.1829) począwszy od [...]. miasto na prawach powiatu B., będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Powyższe oznacza, że odpowiednie zastosowanie ma również zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym (§ 1 w zw. z § 3 tego rozporządzenia).

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 2167), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r. poz. 2325 – t.j., dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa.

Na początek WSA uznał, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy i nie budził wątpliwości Sądu. Poza sporem pozostaje to, że Skarżący uzyskali w 2015r. decyzję ustalającą wysokość podatku od nieruchomości za 2015r., którą to decyzją uwzględniono zwolnienie na mocy art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019r., poz. 1170 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.". Bezspornym jest, że sposób wykorzystania zwolnionego od podatku budynku określono na podstawie informacji złożonej przez Skarżących. Jak wskazano w decyzji, opierała się ona o zebrane dowody oraz ewidencje gruntów i budynków. Decyzja ta jest ostateczna. W 2020r. w ramach kontroli podatkowej dokonano oględzin zwolnionego budynku i stwierdzono, że nie spełnia on warunków zwolnienia. Wznowiono postępowanie, a obecnie kontrolowana decyzja została wydana w odpowiedzi na odwołanie od decyzji uchylającej decyzję ostateczną i ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego na nowo.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020r. poz. 1325 ze zm.), dalej: "O.p.", zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Nie ma wątpliwości, co jest poparte szerokim orzecznictwem sądowoadministracyjnym, to, że w razie konieczności wyeliminowania decyzji organu pierwszej instancji ustawodawca zakreśla granice i formy dopuszczalnych rozstrzygnięć organu odwoławczego, uzależniając ich charakter (decyzja merytoryczna - reformatoryjna czy formalna - kasacyjna) od zakresu stwierdzonych braków postępowania dowodowego. Takie ukształtowanie wyniku postępowania odwoławczego i kierunku rozstrzygnięcia ma na celu zagwarantowanie realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 127 O.p.), tak żeby strona nie została pozbawiona prawa do dwukrotnego rozpoznania sprawy. Oceny, która z decyzji (merytoryczna czy kasacyjna) powinna zapaść, należy dokonywać na tle konkretnego przypadku. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organ odwoławczy winien wykazać spełnienie przesłanek z art. 233 § 2 O.p., tj. potrzebę uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego co najmniej w znacznej części oraz wskazać okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Sąd nie podziela zarzutu skargi, że zaskarżona decyzja kasatoryjna organu odwoławczego wydana została z naruszeniem art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oraz art. 233 § 2 O.p.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. W sprawie był to w szczególności art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego. W sprawie ramy dowodowe zostały zakreślone również poprzez art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż obecnie postępowanie dotyczyło kontroli postępowania zakończonego decyzją ostateczną.

Stosownie do art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Należy przypomnieć, że błędna ocena okoliczności faktycznych nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania, gdyż nie jest tym samym co brak wiedzy o określonej okoliczności. Nowe okoliczności, o jakich stanowi art. 240 § 1 pkt 5 O.p, to zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej od jego wykładni. Okolicznością faktyczną nie może być sam proces myślowy, wnioskowanie, związek między różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa lub wykładnią. Nie jest nową okolicznością nowa ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części służące działalności leśnej lub rybackiej. Przepis ten stanowi, że zwolnieniu podlegają jedynie budynki służące działalności leśnej lub rybackiej. "Służące" oznacza "faktycznie wykorzystywane". Zwolnienie dotyczy zatem tylko tych budynków bądź ich części, które są wykorzystywane przy aktywnym, rzeczywistym prowadzeniu określonego rodzaju działalności. Niewątpliwie więc faktyczne wykorzystywanie jest okolicznością istotną i ustalenia w tym względzie odmienne od deklarowanych przez podatnika (osobę fizyczną) spełniają pojęcie wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję.

Nową okolicznością, nieznaną dotychczas organowi – było to, że w pomieszczeniach zgłaszanych przez Skarżących jako służące działalności rybackiej kontrola podatkowa nie stwierdziła oznak ani śladów działalności rybackiej. To uzasadniało wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną – nie tylko za ten rok, w którym przeprowadzono kontrolę. To, czy brak działalności rybackiej miał miejsce również w roku, za który wydano zaskarżoną decyzję – w słusznej ocenie organu odwoławczego organ podatkowy pierwszej instancji powinien bardziej wnikliwie zbadać i dać temu wyraz w decyzji. Jakkolwiek zatem podstawy do wznowienia istniały, to postępowanie dowodowe było niepełne i to zasadnie organ odwoławczy uznał za przesłankę uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 – 8 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek. Osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania.

Zapis art. 6 ust. 6 u.p.o.l. oznacza, że organ nie ma obowiązku prowadzenia postępowania wyjaśniającego przed każdym wydaniem decyzji w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości, ale może oprzeć się na informacjach pochodzących od podatnika. Ustalając podatek zgodnie z danymi wynikającymi ze złożonej przez podatnika deklaracji, Organ działał zgodnie z art. 21 § 5 O.p. Skoro Skarżący zadeklarowali korzystanie z nieruchomości zgodnie ze złożoną informacją, gdzie wskazane pomieszczenia gospodarcze uznali za służące działalności rybackiej (K. 43 akt administracyjnych), to organ mógł na tej podstawie wydać decyzję ustalającą podatek. Przed wydaniem decyzji, organ podatkowy nie weryfikował okoliczności istotnych dla zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l., ale przyjął je zgodnie z informacją Skarżących. Oznacza to, że ustalenie braku wykorzystania budynku dla działalności, o jakiej mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w następnych okresach rozliczeniowych, po wydaniu decyzji ostatecznej, kwalifikuje się jako wyjście na jaw nowej okoliczności, o jakiej mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i oznacza możliwość wznowienia postępowania (art. 243 § 1 O.p.) w celu dalszego badania istnienia przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 243 § 2 O.p.).

Wbrew temu, co twierdzą Skarżący, takim wyjściem na jaw okoliczności, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., umożliwiających dalsze ich badanie, mogą być okoliczności dotyczące sposobu wykorzystania nieruchomości w okresie późniejszym niż rok, za który wymierzono podatek. Kontrolę podatkową przeprowadzono w 2020 r. i Organ stwierdził, że sposób wykorzystania nieruchomości nie uprawnia do skorzystania z ulgi. Organ pierwszej instancji – jak wynika z decyzji organu pierwszej instancji – wywnioskował z materiału zgromadzonego w toku kontroli, że również sposób wykorzystania nieruchomości w okresie wcześniejszym nie uprawniał do skorzystania z ulgi i na tym się oparł. Zdaniem organu odwoławczego to, czy okoliczności te istniały z całą pewnością w tym roku, za który wymierzono podatek, organ pierwszej instancji zgodnie z zaleceniem zawartym w zaskarżonej decyzji ma ustalić i doprecyzować. Zdaniem Sądu nie podważa to prawidłowości postępowania organu pierwszej instancji w zakresie dopuszczalności wznowienia.

Zatem skoro poprzez oględziny w 2020r. organ doszedł do przekonania, że stan faktyczny mógł wyglądać analogicznie w 2016r., to była podstawa do wznowienia postępowania za ten rok; we wznowionym postępowaniu powinien zostać zweryfikowany stan faktyczny w taki sposób, aby wynikało z niego czy w roku podatkowym 2016 pomieszczenia służyły działalności rybackiej. Ustalenia w tym zakresie – jak słusznie stwierdził organ odwoławczy – wymagają przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części i jeśli organ odwoławczy wskazał okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, to działał stosownie do art. 233 § 2 O.p. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l.

W sprawie zdaniem organu odwoławczego skoro Skarżący złożyli wnioski dowodowe o przeprowadzenie dowodu: 1) z akt sprawy znajdujących się w ewidencji gruntów i budynków dla wskazanej nieruchomości, na okoliczność braku obligatoryjnych danych w ewidencji gruntów i budynków, 2) z wypisu z kartoteki budynków na dzień [...].; to organ podatkowy pierwszej instancji zobowiązany będzie odnieść się w sposób procesowy do złożonych przez Skarżących wniosków dowodowych, stanowiska zaprezentowanego w piśmie z dnia [...]. oraz wydanej w dniu [...]. [...] decyzji w zakresie przyjęcia zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń magazynowych budynku byłej spedycji pomp na pomieszczenia gospodarcze. Ponadto wskazano na niezałączenie do protokołu oględzin z dnia [...]. sporządzonej dokumentacji fotograficznej i ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie do dołączenia do akt sprawy sporządzonej dokumentacji. W decyzji wskazano organowi podatkowemu, że oględziny przeprowadzone w dniu [...]. oddają stan faktyczny jaki istniał w dniu ich przeprowadzenia. Postępowanie podatkowe dotyczy natomiast zobowiązania podatkowego za 2019 rok. Oględziny przeprowadzone w dniu [...]., bez ustalenia, iż stan faktyczny w nich opisany miał miejsce w 2019r. nie mogą stanowić dowodu dla wykazania twierdzeń organu zaprezentowanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, tj. braku uprawnienia do skorzystania ze zwolnienia podatkowego dla budynku, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l.

Zdaniem Sądu powyższe wypełniało wymogi art. 233 § 2 O.p. Nie może być wątpliwości, że stan faktyczny sprawy musi odpowiadać okresom rozliczeniowym podatku oraz zapisom prawa materialnego. Skoro zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 u.o.p.o.l. za istotne uznano to, czy budynek lub jego część jest gospodarcza i służy określonej działalności, to opisany przez organ odwoławczy materiał, jaki miałby być dodatkowo zebrany i oceniony, w tym odpowiedni do złożonych i niezałatwionych wniosków dowodowych, wypełnia pojęcie przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części i zaskarżona decyzja jest prawidłowa w świetle prawa.

Zdaniem Sądu zachodziła konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w szerokim zakresie, stąd też zasadnie zastosowano art. 233 § 2 O.p. Organ odwoławczy nie miał możliwości rozstrzygnięcia sprawy na etapie postępowania odwoławczego. Motywy, które organ podaje w zaskarżonej decyzji, są podstawą do rozstrzygnięcia kasacyjnego. Słusznie sprawa nie została rozpatrzona przez organ odwoławczy pod względem merytorycznym z uwagi na wskazaną przez ten organ konieczność uzupełnienia materiału dowodowego oraz dokładnego ustalenia stanu faktycznego.

Zawarte w skardze żądanie umorzenia postępowania jest bezzasadne. Dopiero prawidłowo przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie dowodowe będzie mogło doprowadzić do ustalenia, czy podatek za badany rok w istocie powinien być wyższy. Na razie nie ma podstaw do definitywnych wniosków w tym zakresie.

Organ odwoławczy odpowiedział też na wszystkie zarzuty sformułowane w odwołaniu. Nie ma jednak racji twierdząc, że organ pierwszej instancji nie przedstawił tego, jak rozumie zwolnienie od podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. W uzasadnieniu decyzji znajduje się szeroki wywód na temat zapisu oraz wykładni tego przepisu prawa. Nie wiadomo czego jeszcze oczekiwałby organ odwoławczy, niemniej w świetle art. 233 § 2 O.p. jest to nieistotne dla kontroli sądowoadministracyjnej.

Podsumowując, rację ma organ odwoławczy wskazując na braki postępowania uniemożliwiające stwierdzenie, że organ pierwszej instancji dokonał ustaleń w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 O.p.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 O.p.).

Z podanych wyżej powodów Sąd uznał skargę za bezzasadną i oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W pkt 2 wyroku nakazano zwrot nadpłaconej części wpisu od skargi ([...]zł), gdyż stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 2193 ze zm.), wpis stały należny w tej sprawie wynosi [...] zł, a wpłacono tytułem wpisu kwotę [...]zł.