Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 789/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Grochowska-Jung (spraw.), Asesor WSA - Jacek Fronczyk, Asesor WSA - Jarosław Trelka, Protokolant - Milada Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2006 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej przydział lokalu mieszkalnego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco.

Nakazem imiennym z dnia [...] listopada 1960 r. Szef Wydziału Zakwaterowania Ministerstwa Obrony Narodowej przydzielił [...] T. W. oraz jego żonie i dwojgu dzieciom kwaterę przy ul. [...] w W. (po zmianie adresu ul. [...]). Po orzeczeniu przez Sąd Wojewódzki w W. wyrokiem z dnia [...] stycznia 1973 r. rozwodu małżonków J. i T. W. byli małżonkowie wystąpili o dokonanie rozkwaterowania. W dniu [...] czerwca 1978 r. T. W. ze względu na wyjazd za granicę przekazał władzom kwaterunkowym zajmowaną kwaterę, natomiast Garnizonowa Administracja Mieszkań w dniu [...] czerwca 1978 r. protokołem przyjęcia i zdania osobnej kwatery przekazała ten lokal mieszkalny J. W.

W dniu [...] listopada 2000 r. J. W. złożyła do Dyrektora Oddziału Terenowego Nr [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniosek o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...] w W.

Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. wydał w dniu [...] sierpnia 2002 r. decyzję nr [...] stwierdzającą, iż J. W. nie nabyła uprawnień do osobnej kwatery stałej. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...].

Po rozpoznaniu skargi J. W. na powyższą decyzję z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 września 2004 r. sygn. akt I SA 487/03 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż rozstrzygnięcia wskazanych decyzji wykroczyły poza przedmiot żądania J. W., gdyż jej wniosek ograniczał się wyłącznie do wydania decyzji potwierdzającej przydział lokalu mieszkalnego w ramach rozkwaterowania rozwiedzionych małżonków. W konsekwencji wskazał, iż rozpoznanie sprawy w innym przedmiocie stanowi rażące naruszenie art. 61 oraz 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz zasad ogólnych wyrażonych w art. 6-16 tej ustawy.

Wskutek powyższego wyroku właściwe organy zobowiązane były do ponownego rozpoznania wniosku skarżącej w zakresie będącym przedmiotem jej żądania, czyli wydania decyzji potwierdzającej przydział lokalu mieszkalnego w ramach rozkwaterowania rozwiedzionych małżonków. W dniu [...] grudnia 2005 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, mając za podstawę art. 105 § 1 Kpa oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.) oraz art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398) wydał decyzję nr [...], którą umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w zakreślonym wyżej zakresie. W uzasadnieniu organ powołał się na art. 19 cyt. wyżej ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw o stosowaniu do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przepisów znowelizowanych. Następnie wskazał, że stosownie do przepisów obowiązujących w dniu wydania tej decyzji realizacja prawa do zakwaterowania w lokalu mieszkalnym przysługuje żołnierzowi w służbie stałej od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i następuje w formie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na czas pełnienia obowiązków na określonym stanowisku służbowym. Jednocześnie, po wejściu w życie wspomnianej wyżej nowelizacji ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w dniu 1 lipca 2004 r. utracił moc obowiązującą przepis stanowiący podstawę przydzielenia osobnej kwatery stałej osobom innym niż żołnierz służby stałej oraz potwierdzania nabycia lub zachowania prawa do zajmowania kwatery. Organ stwierdził zatem, iż obowiązujące przepisy nie zawierają upoważnienia do wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym innej osobie niż żołnierz służby stałej, czyli również J. W. Wskazał natomiast na przepis art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, który przewiduje możliwość wydania w sytuacji wyjątkowej przez dyrektora oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej. Biorąc pod uwagę powyższe Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. uznał, iż skoro brak jest podstaw prawnych do rozpoznania wniosku J. W. o zawarcie umowy najmu i wydania decyzji potwierdzającej przydział lokalu mieszkalnego to w niniejszej sprawie występuje przesłanka bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, co stanowi podstawę jego umorzenia.

W odwołaniu do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] stycznia 2006 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie decyzji Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji potwierdzającej nabyte w dniu [...] czerwca 1978 r. uprawnienia J. W. do lokalu mieszkalnego Nr [...] przy ul. [...] w W. Podniósł, iż w dniu [...] czerwca 1978 r. prawdopodobnie została wydana decyzja przyznająca J. W. wskazany lokal, co potwierdzają późniejsze działania Garnizonowej Administracji Mieszkań, która doręczyła skarżącej protokół przyjęcia i zdania osobnej kwatery stałej oraz zawiadomienie o wymiarze opłat. Zdaniem pełnomocnika skarżącej właściwy organ przydzielił jej wskazany wyżej lokal jako lokal zamienny, jednakże nie doręczył tej decyzji, a w tej sytuacji zobowiązany jest do wydania jej duplikatu. Ponadto, zarzucił niewłaściwe zastosowanie cytowanego wyżej art. 19 ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw, albowiem w dniu wejścia w życie przedmiotowej nowelizacji postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem J. W. zostało zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. Również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2004 r. sygn. akt I SA 487/03 nie upoważniał, zdaniem pełnomocnika skarżącej, do umorzenia postępowania.

Po rozpoznaniu odwołania Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, na podstawie art. 138 § 1 kpa oraz art. 13 ust. 7 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ przedstawił zwięźle stan faktyczny sprawy i stwierdził, iż decyzja wydana w I instancji odpowiada prawu. Wskazał bowiem, iż wniosek J. W. nie dotyczy ani wydania decyzji stwierdzającej nabycie uprawnień do osobnej kwatery stałej, ani wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, lecz obejmuje wydanie decyzji potwierdzającej przydział lokalu mieszkalnego w 1978 r. Stwierdził, iż przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, zarówno obowiązujące w dniu wydania decyzji przez organ w pierwszej instancji, jak również obowiązujące przed dniem 1 lipca 2004 r. nie dają podstawy do wydawania decyzji administracyjnej potwierdzającej przydział lokalu mieszkalnego. Wprawdzie obowiązujące przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stanowią podstawę do żądania przez stronę uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów z akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony (art. 73 § 2 kpa) lub zaświadczenia ze względu na interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 kpa), jednakże wniosek skarżącej nie zawiera takich żądań. Organ I instancji zasadnie zatem nie orzekał na podstawie tych przepisów. Ponadto, Prezes WAM wskazał, iż w aktach nie znajduje się decyzja orzekająca o przydziale J. W. lokalu mieszkalnego Nr [...] przy ul. [...] w W. Skarżąca podniosła jedynie, iż taka decyzja powinna zostać wydana w 1978 r. W konsekwencji, zdaniem organu II instancji, J. W. w istocie wniosła o rozstrzygnięcie, że w 1978 r. powinna otrzymać decyzję przyznającą jej prawo do zajmowanego lokalu mieszkalnego, czego nie przewidują obowiązujące przepisy. W takiej sytuacji postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe, gdyż w sposób oczywisty można stwierdzić brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a to z kolei stanowi podstawę do umorzenia postępowania. Organ I instancji zasadnie zatem zastosował art. 105 § 1 kpa i wydał decyzję zgodnie z prawem.

Powyższa decyzja Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi J. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze pełnomocnik skarżącej wniósł o stwierdzenie nieważności tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi opisał stan faktyczny sprawy i przytoczył ponownie argumenty dotyczące niewłaściwego zastosowania przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. art. 19 ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw. Podniósł, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2004 r. sygn. akt I SA 487/03 został wydany już po wejściu w życie wspomnianej nowelizacji, a zatem przyjęcie jako podstawy prawnej decyzji przepisu art. 19 cyt. ustawy, oznaczałoby, iż wyrok ten jest bezprawny, gdyż został wydany w postępowaniu w którym nie wydano decyzji ostatecznej. Powołanie zatem tej podstawy prawnej stanowi –zdaniem pełnomocnika skarżącej – rażące naruszenie prawa. Ponadto, podniósł, iż argumentacja zawarta w uzasadnieniu decyzji wydanej w I instancji jest całkowicie chybiona, gdyż odnosi się do osób ubiegających się obecnie o przydział kwatery. Tymczasem, J. W. wniosła o wydanie decyzji potwierdzającej stan faktyczny istniejący od [...] czerwca 1978 r. Odnosząc się wprost do zaskarżonej decyzji Prezesa WAM pełnomocnik skarżącej wskazał, że jej uzasadnienie nie zawiera oceny prawnej działań Garnizonowej Administracji Mieszkań, które mogły w istocie potwierdzać przyznanie lokalu mieszkalnego J. W. Organ nie ustalił również, czy wydana została decyzja administracyjna przyznająca lokal mieszkalny J. W., ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż w aktach sprawy brak jest jej kopii.

W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie, powtórzył dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto, stwierdził, iż nie jest rolą organu dowodzić istnienia nakazu imiennego przydziału lokalu mieszkalnego J. W., skoro z faktu tego skutki prawne wywodzi strona przeciwna, a Agencja jednoznacznie wypowiedziała się, iż taki tytuł nie istnieje. Zdaniem organu przekazanie przez wojskowe organy kwaterunkowe, po rozwodzie osoby uprawnionej do kwatery, lokalu mieszkalnego protokołem zdawczo-odbiorczym małżonce byłego żołnierza bez wydania decyzji nie oznacza uregulowanego prawa do zajmowanego lokalu. Przekazanie to bowiem stanowiło czynność materialno-techniczną, podczas gdy podstawą zajęcia kwatery był imienny nakaz stwierdzający przydział kwatery, wydany przez garnizonowy organ kwaterunkowy zgodnie z § 25 i § 27 zarządzenia Ministra Obrony Narodowej nr 17 z dnia 12 marca 1963 r. w sprawie przydzielania, używania, remontów i opróżniania osobnych kwater stałych oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych organów kwaterunkowo-budowlanych (Dziennik Rozkazów Nr 7, poz. 35). Zgodnie z § 122 tego zarządzenia rozwiedziony małżonek żołnierza oraz pozostające przy nim dzieci żołnierza zachowywały prawo do lokalu zastępczego, natomiast w dotychczasowym lokalu mogły pozostać do czasu wydania im imiennego nakazu przydziału innej kwatery lub lokalu zastępczego. Zaniechanie byłych organów kwaterunkowych nie może –zdaniem Prezesa WAM – obciążać Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, która działa od 1 stycznia 1996 r. Jednocześnie –biorąc pod uwagę przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP zarówno w pierwotnym brzmieniu, jak i po nowelizacji z dnia 16 kwietnia 2004 r. – jedyną decyzją o charakterze deklaratoryjnym, która mogła być wydana na wniosek skarżącej była decyzja o zachowaniu lub nabyciu uprawnień przez wskazane w nim podmioty (art. 23 ustawy zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP), jednakże wydanie takiej decyzji wykraczałoby poza wniosek skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona została wydana zgodnie z prawem.

Na wstępie należy odnieść się do zarzutu skargi dotyczącego niewłaściwego zastosowania art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem do spraw wszczętych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, lecz niezakończonych ostatecznymi decyzjami lub umowami, stosuje się przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z wyjątkiem postępowań egzekucyjnych i z zastrzeżeniem ust. 2-5 tego artykułu (wyjątek dotyczy m. in. spraw wszczętych i niezakończonych w sprawie przymusowego wykwaterowania). Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż w niniejszej sprawie znalazł zastosowanie przedmiotowy przepis. Wyeliminowanie z obrotu prawnego, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2004 r. sygn. akt I S.A. 487/03, decyzji Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] oraz decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] spowodowało sytuację, w której wniosek J. W. o zawarcie umowy najmu i potwierdzenie jej prawa do określonego lokalu mieszkalnego musiał zostać rozpoznany od nowa, zaś postępowanie wszczęte na jego podstawie nie było zakończone ostateczna decyzją administracyjną. W takiej sytuacji Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. zobowiązany był rozpoznać wniosek skarżącej w zakresie będącym przedmiotem jej żądania, czyli wydania decyzji potwierdzającej przydział lokalu mieszkalnego w ramach rozkwaterowania rozwiedzionych małżonków w oparciu o przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym pod dniu 1 lipca 2004 r. W konsekwencji Sąd uznał, iż przedmiotowy zarzut nie jest zasadny.

Odnosząc się do istoty sporu, należy zwrócić uwagę na treść wniosku skarżącej z dnia [...] listopada 2000 r. uzupełnionego pismem z dnia [...] listopada 2002 r., które stanowiło podstawę wszczęcia niniejszego postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 61 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wniosek ten dotyczył bezspornie potwierdzenia prawa J. W. do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W., poprzez wydanie decyzji administracyjnej "dopełniającej czynności formalno-prawne dokonane przez Garnizonową Administrację Mieszkań Nr [...] w W. w dniu [...] czerwca 1978 r., kiedy to lokal ten został przyznany J. W. w odpowiedzi na zgodny wniosek J. W. i [...] T. W. z dnia [...] marca 1973 r. o rozkwaterowanie po orzeczonym rozwodzie" (vide pismo pełnomocnika skarżącej z dnia [...] listopada 2002 r.). Jako podstawę prawną wydania decyzji pełnomocnik skarżącej wskazał art. 18 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych oraz art. 28 ustawy z dnia 22 marca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP regulujące uprawnienia małżonka żołnierza zawodowego do zajmowania dotychczasowej kwatery po orzeczonym rozwodzie. Przepis ten utracił ostatecznie moc obowiązującą w dniu 1 lipca 2004 r. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż zarówno przepisy obowiązujące przed nowelizacją ustawy o zakwaterowaniu Sił zbrojnych RP, jak i po nowelizacji z dnia 16 kwietnia 2004 r. nie przewidywały możliwości wydania decyzji administracyjnej potwierdzającej istnienia decyzji potwierdzającej przydział lokalu mieszkalnego.

Podkreślenia wymaga, iż organy rozstrzygające zarówno w I, jak i II instancji związane były wnioskiem skarżącej i nie mogły w świetle obowiązujących przepisów wykroczyć poza jego przedmiot, gdyż – jak zasadnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 września 2004 r. sygn. akt I SA 487/03 - stanowiłoby to rażące naruszenie prawa. Ponadto, zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu, Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. oraz Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej właściwie kierowały się nie tylko obowiązującymi przepisami regulującymi zasady postępowania administracyjnego, ale także wiążącymi ustaleniami zawartymi we wskazanym wyroku z dnia 21 września 2004 r.

Niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący niezbadania, przez organy orzekające w sprawie wniosku J. W., czynności faktycznych podjętych przez Garnizonową Administrację Mieszkań, które mogły w istocie potwierdzać przyznanie lokalu mieszkalnego J. W. oraz wydania decyzji administracyjnej przyznającej lokal mieszkalny J. W. Sąd uznał, iż przedmiotowe okoliczności zostały przez organ wydający decyzję w I instancji zbadane w stopniu odpowiadającym zakresowi żądania zawartego we wniosku skarżącej. Brak w aktach postępowania administracyjnego decyzji przyznającej J. W. prawa do lokalu mieszkalnego został stwierdzony w sposób jednoznaczny. Ponadto – jak zasadnie wskazał Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej – przedmiotem prowadzonego postępowania nie było wydanie zaświadczenia, lecz określonej we wniosku J. W. decyzji.

Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, będącą odzwierciedleniem reguły ustrojowej wyrażonej w Konstytucji jest obowiązek działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Biorąc pod uwagę jednoznacznie ustaloną treść wniosku J. W. należy stwierdzić, iż przepisy obowiązujące w dniu orzekania przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. w sprawie wspomnianego wniosku nie przewidywały możliwości wydania decyzji potwierdzającej istnienia decyzji przyznającej prawo J. W. do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. Skoro natomiast obowiązujące przepisy nie przewidywały możliwości wydania decyzji organ ten słusznie uznał, iż postępowanie administracyjne wszczęte na podstawie wniosku J. W. jest bezprzedmiotowe. W takiej sytuacji zobowiązany był do wydania decyzji umarzającej postępowanie administracyjne. Zgodnie bowiem z art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

Ponadto, w ocenie Sądu organ I instancji w sposób prawidłowy podjął wszelkie kroki niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Prawidłowo i wyczerpująco zebrał, rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Również postępowanie odwoławcze prowadzone było przez Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w sposób właściwy. Zdaniem Sądu organ nie uchybił zasadom postępowania administracyjnego, natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.