Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1390/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

II SA/Kr 1390/21 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 marca 2022 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2021 r. znak [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy I. uchyla zaskarżoną decyzję Wojewody; II. zasądza na rzecz skarżącego 500 złotych (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Na wstępie należy zaznaczyć, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Zgodnie zatem z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach:

1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym,

2) dochowania wymaganej prawem procedury,

3) respektowania reguł kompetencji.

Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stan faktyczny i prawny w sprawie, w której wydana została kontrolowana decyzja przedstawiał się następująco.

Decyzją z dnia 25 lutego 2021 r. znak [...] Starosta [...] wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia budowy trzech wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy 34, 6 m każdy na działkach nr ewid.[...], [...] położonych w miejscowości R.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w ocenie organu pomimo wezwania nadal nie została przedłożona kompletna i wystarczająca dokumentacja. Ponadto wskazano, że planowane zamierzenie inwestycyjne narusza § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ponieważ żaden z dwóch przedstawionych przez Inwestora wariantów dojazdu do terenu inwestycji w ocenie organu nie spełnia warunków określonych przepisami tego rozporządzenia. Od powyższej decyzji Inwestor złożył odwołanie do Wojewody.

Wojewoda decyzją z dnia 12 października 2021 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy trzech wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy 34, 6 m każdy na działkach nr ewid.[...], [...] położonych w miejscowości R.. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy streścił przebieg postępowania w sprawie. Wskazano, że Inwestor przedstawił dwa warianty dojazdu do drogi publicznej. Pierwsza opcja zakładała dostęp do działek inwestycyjnych [...] do drogi krajowej działki [...] w R. przez działki [...], [...], [...], które stanowią drogi dojazdowe będące własnością Gminy B. T. (działka [...]) lub we władaniu Gminy (pozostałe działki). Zgodnie z drugą wersją dostęp do drogi publicznej ma odbywać się od drogi gminnej o nr [...] przez działki [...], które stanowią własność Gminy. Wskazano, że na etapie postępowania odwoławczego Pan A. P. przedstawił trzeci ostateczny wariant zakładający połączenie działek nr [...] z ul. [...] (działki [...] i [...]) przez działki [...], [...]. Na potwierdzenie takiej możliwości Pan A. P. przedłożył kopię pisma z Urzędu Gminy B. T. z dnia 6 września 2021 r. znak [...] W piśmie tym poinformowano, że Gmina nie wnosi zastrzeżeń do takiego rozwiązania, podkreślając jednocześnie, że projektowany dojazd powinien spełniać określone w piśmie warunki dotyczące wymaganej szerokości drogi i jezdni. W ocenie organu odwoławczego z ogólnodostępnych portali internetowych oraz dokumentów przedłożonych przez Inwestora: szkicu zagospodarowania terenu w skali 1 :500, kopii mapy ewidencyjnej w skali 1:2000 z dnia 23 listopada 2020 r. oraz kopii mapy ewidencyjnej w skali 1:2000 z dnia 3 lutego 2021 r. (karty 6, 7, 31, 32 i 38 administracyjnych akt sprawy) szerokość jezdni jest mniejsza od wymaganej przepisami prawa szerokości 3 m, a niekiedy wynosi zaledwie 1, 0 -1, 5 m. Zatem nie można uznać, że przedłożone zgłoszenie odpowiada prawu. Organ odwoławczy wskazał również, że ilość projektowanych budynków rekreacji indywidualnej (3 budynki), ich powtarzalność pod względem wymiarów, powierzchni zabudowy i konstrukcji, a także ich sposób rozmieszczenia na działkach inwestycyjnych (w takich samych odległościach od siebie i od granic z działkami sąsiednimi, posadowionych w identycznych lokalizacjach względem stron świata) oraz utwardzenie terenu w planowanym kształcie wskazują, że zgłoszone budynki nie będą służyć rekreacji indywidualnej. W ocenie organu II instancji zgłoszona inwestycja w istocie stanowić będzie budowę ośrodka wypoczynkowego służącego rekreacji zbiorowej. Ponadto organ II instancji zwraca uwagę, że działki nr [...] w R. stanowią użytki rolne RV i RVI, a zatem Inwestor powinien był uzyskać decyzję o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Taka decyzja nie została jednak przedłożona. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy przyznał, że decyzja organu I instancji dotknięta jest pewnymi wadami albowiem organ I instancji wymagał od Inwestora uzupełnienia zgłoszenia w zakresie wykraczającym poza to, co wynika z art. 30 ust. 5c ustawy prawo budowlane (s. 7-9 uzasadnienia decyzji).

Na powyższą decyzję Wojewody skargę złożył Pan A. P.. Skarżący zarzucił, iż Wojewoda utrzymał w mocy wadliwą decyzję Starosty [...], pomimo przyznania, że niektóre z nałożonych obowiązków wykraczały poza przepisy prawa. Skarżący zarzucił także wydanie decyzji z naruszeniem art. 10 k.p.a. przez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu oraz brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego oraz możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Skarżący uważa, że w przedmiotowej sprawie – wbrew twierdzeniom organu II instancji – brak było obowiązku wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Organ nie zbadał w tym kontekście pochodzenia gleby, ani nie uwzględnił, że działki inwestycyjne stanowią użytek Ls. Skarżący uważa także, że organ nie mógł w przedmiotowej sprawie opierać się na portalach mapowych w celu wykazania, że nie jest spełniony warunek minimalnej szerokości jezdni, zaś opieranie się na mapach sytuacyjnych, które są przestarzałe i były poddawane reambulacji obarczone jest ryzykiem błędnego pomiaru. Organ nie przeprowadził dowodu z przyjęcia w terenie stanu posiadania, a z uzasadnienia decyzji wynika, iż z góry założył, że dowód taki nie przyczyni się do rozstrzygnięcia sprawy, przez co organ naruszył art. 7a i art. 9 kodeksu postępowania administracyjnego. Nie wzięto także należycie pod uwagę dokumentu Wójta Gminy B. T. z dnia 6 września 2021 r. [...] r. w kwestii dojazdu do terenu inwestycji. Skarżący zarzuca także, że szereg obowiązków informacyjnych nałożonych na Skarżącego w celu uzupełnienia zgłoszenia nie ma oparcia w prawie materialnym i ich nałożenie narusza art. 30 ust. 5c ustawy prawo budowlane. Skarżący się zarzuca także, iż bezpodstawnie w skarżonej decyzji wskazano, że planowane zamierzenie inwestycyjne przez swoją powtarzalność i liczebność nie stanowi budowy parterowych budynków rekreacji indywidualnej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu skarżonej decyzji i nie podzielił zarzutów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem skarżonej decyzji stwierdza, co następuje:

Kontrolowana decyzja została wydana w związku ze zgłoszeniem przez Skarżącego Pana A. P. zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie trzech wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy 34, 6 m każdy na działkach nr ewid.[...], [...] położonych w miejscowości R.. Zgłoszenie budowy lub wykonywania innych robót budowlanych zostało uregulowane w art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane. Zgodnie z powołanym przepisem zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych dokonuje się organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres, miejsce i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia oraz dołączyć dokumenty wyliczone w art. 30 ust. 2a ustawy prawo budowlane. Zgodnie z art. 30 ust. 5c tej ustawy w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Ponadto stosownie do art. 30 ust. 6 organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli:

1)zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę;

2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy;

3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje;

4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5.

Zarówno rozpoczęcie, jak i prowadzenie robót budowlanych jest co do zasady możliwe jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Od zasady tej istnieją jednak wyjątki określone w art. 29 ustawy prawo budowlane. Niektóre z nich przed przystąpieniem do realizacji inwestycji, wymagają zgłoszenia właściwemu organowi administracji publicznej zamiaru przystąpienia do realizacji robót budowlanych. Roboty budowlane realizowane na podstawie zgłoszenia należą zazwyczaj do robót o mniejszym znaczeniu, skomplikowaniu i wpływie na otoczenie niż te, które są objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Jeśli w zakreślonym przez przepisy prawa terminie organ nie wniesie sprzeciwu inwestor może z mocy prawa przystąpić do realizacji zamierzenia inwestycyjnego. Do zgłoszenia mają zastosowanie tylko reguły określone w ustawie – Prawo budowlane, a jedynym postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ po jego dokonaniu jest postępowanie w sprawie sprzeciwu, które podejmuje z urzędu, i to tylko wtedy gdy dojdzie do przekonania, że zachodzą ustawowe przesłanki jego wydania (A. Kosicki, Komentarz do art. 30 ustawy prawo budowlane [w:] A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski (red.) Prawo budowlane komentarz, WKP/el. 2021). Analiza tego postępowania prowadzi do wniosku, że charakteryzuje się ono uproszczeniem względem postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Istotnym aspektem warunkującym przystąpienie do realizacji robót budowlanych na podstawie zgłoszenia jest jego kompletność. Stąd nieuzupełnienie zgłoszenia stanowi, jak wskazano powyżej, podstawę wniesienia sprzeciwu. W orzecznictwie wskazuje się jednak, że wniesienie sprzeciwu z uwagi na niepełne zgłoszenie, którego braków nie uzupełniono w terminie jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy dokumenty, których przedłożenia żąda organ, są konieczne w świetle ustaleń faktycznych oraz wymagane przepisami ustawy prawo budowlane lub ustaw szczegółowych (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 czerwca 2021 r. sygn. IV SA/Po 245/21, wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2020 r. sygn. VII SA/Wa 2440/19, wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. VII SA/Wa 2815/17). W szczególności okoliczność, że mamy do czynienia ze zgłoszeniem robót budowlanych nie zwalnia organu administracji architektoniczno-budowlanej z oceny, czy dostęp działki budowlanej do drogi publicznej spełnia wymagania wynikające z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (zob. wyrok NSA z dnia 11 marca 2020 r. sygn. II OSK 1189/18). Dokonując oceny zgłoszenia organy administracji architektoniczno-budowlanej są zobowiązane do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych m.in. w art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć należy, że objęte zgłoszeniem zamierzenie inwestycyjne mieści się w katalogu określonym w art. 29 ustawy prawo budowlane. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 16 ustawy prawo budowlane nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, a wymaga zgłoszenia budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym liczba tych budynków na działce nie może być większa niż jeden na każde 500 m2 powierzchni działki. Zgodnie z § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. przez budynek rekreacji indywidualnej należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie ogranicza liczby budynków rekreacji indywidualnej mogących podlegać zgłoszeniu, o ile każdy z nich spełnia warunki, o których mowa art. 29 ust. 1 pkt 16 odnośnie do powierzchni budynku, jego charakteru (budynek parterowy) oraz liczby budynków na każde 500 m˛ (jeden budynek). Z administracyjnych akt sprawy (k. 41-45) wynika, że teren, na którym ma być realizowane zamierzenie inwestycyjne to łącznie 1540 m˛, powierzchnia każdego z budynków to 34, 6 m˛. Planowane budynki maja mieć wymiary 4,80 x 7, 20 m. Na parterze każdego z obiektów planuje się wykonanie pokoju dziennego z aneksem kuchennym, łazienki i schodów prowadzących na antresolę. Częściowe przekrycie antresolą kondygnacji parteru nie budzi wątpliwości bowiem zewnętrzna krawędź granicy antresoli została wycofana o 2, 74 m od płaszczyzny wyznaczonej przez ściany zewnętrzne kondygnacji parteru od strony północnej. Zatem planowana antresola nie będzie przekrywać pomieszczenia łazienki znajdującego się na parterze. Dodatkowo mając na uwadze szkic zagospodarowania terenu (k. 38) nie ulega wątpliwości, że zgłoszenie obejmuje jeden budynek na każde 500 m˛. Mając powyższe na uwadze należy przychylić się do stanowiska Skarżącego, że wbrew stanowisku organu, w istocie planowane budynki stanowić będą budynki rekreacji indywidualnej. Stanowisko organu II instancji pozostaje w tym zakresie w sprzeczności z art. 29 ust. 1 pkt 16 ustawy prawo budowlane. Brak zatem podstaw do wykluczenia tego zamierzenia inwestycyjnego z kręgu robót podlegających zgłoszeniu.

Jak już wspomniano okoliczność, że zamierzenie inwestycyjne podlega zgłoszeniu nie zwalnia inwestora z zachowania wymogów określonych przepisami ustawy prawo budowlane i mających zastosowanie przepisów szczególnych. Prawidłowo organy wskazują zatem na konieczność posiadania przez teren inwestycji faktycznego i prawnego dostępu do drogi publicznej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. dostęp do drogi publicznej. Z kolei § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nakłada obowiązek zapewnienia dla działek budowlanych oraz budynków i urządzeń z nim związanych dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej, odpowiednich do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania.

W ocenie Sądu organy nie wykazały zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w kodeksie postępowania administracyjnego, iż planowane zamierzenie inwestycyjne takiego dostępu nie posiada. Bezspornym jest, że Inwestor jako trzeci i definitywny wariant obsługi zamierzenia inwestycyjnego wskazał wariant zakładający połączenie działek nr [...] z ul. [...] (działki [...] i [...]) przez działki [...], [...]. Na potwierdzenie takiej możliwości Pan A. P. przedłożył kopię pisma z Urzędu Gminy B. T. z dnia 6 września 2021 r. znak [...] Działki [...], [...] stanowią użytki drogowe (drogi wewnętrzne) w posiadaniu Gminy. W w/w piśmie wskazano jedynie ogólnie, że drogi te mają czynić zadość wymaganiom przepisów prawa, w szczególności minimalna szerokość jezdni powinna wynosić 3 m. Okoliczność, iż warunek ten nie jest spełniony w przedmiotowej sprawie organ wykazuje w oparciu o ogólnodostępne portale internetowe oraz przedłożony przez Inwestora szkic zagospodarowania terenu w skali 1 :500 oraz kopie map ewidencyjnych w skali 1:2000. Na tej podstawie organ II instancji dochodzi do wniosku, że szerokość jezdni jest mniejsza niż 3 m, a na pewnych odcinkach wynosi 1, 0 -1, 5 m. Nie wskazano jednak, które są to odcinki oraz, czy szerokość jezdni jest mniejsza niż 3 m na wszystkich pozostałych odcinkach. Organ nie wskazuje, iż np. z urzędu znany jest mu stan tych dróg, w szczególności ich szerokość. A zatem zagadnienie to, jako istotne dla wyniku sprawy, powinno zostać wyjaśnione, zważywszy, że stan techniczny dróg w istocie na przestrzeni czasu może ulegać zmianom. Zauważyć także należy, że stan dróg opisany w decyzji organu I instancji (niezajeżdżone, częściowo zajeżdżone, ale bez jezdni, na niewielkich odcinkach posiadają jezdnię, o zmiennej szerokości, także poniżej 3 m) odnosił się do dwóch pierwszych wariantów przedstawionych w zgłoszeniu. W toku postępowania przed organem II instancji pojawił się nowy wariant, który Inwestor uznał za ostateczny. Zatem odnośnie do tego wariantu organ II instancji powinien był dokonać samodzielnie ustaleń lub wezwać Stronę do przedłożenia stosownych dokumentów. Podkreślić należy, że w piśmie z dnia 10 września 2021 r. Inwestor przedkładając kopię pisma z Urzędu Gminy B. T. w przedmiocie dojazdu do terenu inwestycji wskazał, że jest "otwarty na ewentualne uzupełnienie zgłoszenia zgodnie z potrzebami i Waszym wezwaniem pod kątem braków w załączonych dokumentach i w razie potrzeby także dołączenia szkiców i rysunków". Jednak organ o nic strony nie wzywał, nie poinformował także o zakończeniu postępowania odwoławczego i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie. Jest to o tyle istotne, że z administracyjnych akt sprawy wynika, iż organ odwoławczy prowadził postępowanie dowodowe m.in. w kierunku istnienia obowiązku wyłączenia gruntów z produkcji rolnej lub leśnej (k. 26-32). Tymczasem w myśl art. 81 k.p.a. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a (w przedmiotowej sprawie takie okoliczności nie zachodzą). W ocenie Sądu w zakresie oceny dostępu zamierzenia inwestycyjnego do drogi publicznej organ II instancji naruszył art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 81 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie bowiem braku zgodnego z przepisami prawa dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej było podstawą zgłoszenia sprzeciwu. Jednocześnie okoliczności tej organ nie wykazał zgodnie z wymogami prawa.

Odnosząc się do kwestii istnienia obowiązku wyłączenia gruntów z produkcji rolnej lub leśnej stwierdzić należy, co następuje. Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Stosownie do art. 11 ust. 4 tej ustawy wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę albo dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zatem w istocie, jeśli grunty Skarżącego podlegałyby wyłączeniu powinien on był przedłożyć taką decyzję. Jednakże w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie ustalił w sposób zgodny z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. czy w przedmiotowej sprawie taki obowiązek powstaje. Na etapie postępowania odwoławczego organ zwrócił się do pracownika Starostwa Powiatowego w Z. i uzyskał informację, z której wynika, że działki nr [...] położone w R. stanowią grunty rolne RV i RVI. (k. 26 akt administracyjnych). Z wypisu z księgi wieczystej nr [...] według stanu na dzień 5 października 2021 r. wynika, że działki [...] stanowią użytki rolne RV i VI, pastwisko V i las Ls IV (k. 31 administracyjnych akt sprawy). Okolicznością, której w ogóle nie badano, jest pochodzenie gleb klasy V i VI, istotne w świetle art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych dla ustalenia istnienia obowiązku wyłączenia z produkcji rolnej lub leśnej. Ponadto organ nie wyjaśnił czy działki objęte zamierzeniem inwestycyjnym stanowią wyłącznie grunty rolne (jak wskazano w notatce z dnia 4 października 2021 r.), czy też mają przeznaczenie mieszane (grunty rolne, leśne i pastwiska), jak wynika z wypisu z księgi wieczystej, ewentualnie, w jakim zakresie. Mając powyższe na uwadze oparcie sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych na braku decyzji o wyłączeniu gruntów rolnych lub leśnych z produkcji uznać należy za przedwczesne i dokonane z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 9, art. 77§ 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć – w świetle art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych - istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć należy, że to właśnie w kontekście istnienia obowiązku wyłączenia gruntów z produkcji rolnej lub leśnej organ na s. 7 u góry uzasadnienia skarżonej decyzji wskazuje, że "organ nie wzywał Inwestora do przedłożenia ww. dokumentów, gdyż po ich ewentualnym uzupełnieniu zapadłoby tożsame rozstrzygnięcie sprawy". Tymczasem z całokształtu przedstawionych powyżej okoliczności wynika, że twierdzenie takie nie jest zasadne i w ocenie Sądu pozostaje w sprzeczności z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, o których mowa w art. 7, art. 8, art. 9 tego kodeksu.

Odnosząc się do kwestii zakresu uzupełnienia zgłoszenia, organ odwoławczy z jednej strony zasadnie wskazuje, że podstawą żądania uzupełnienia zgłoszenia mogą być wyłącznie takie dokumenty, które są wymagane przez przepisy prawa: ustawę prawo budowlane i ustawy szczególne oraz mają zastosowanie w danej sprawie. Zakaz wykraczania poza ten katalog jest uzasadniony konsekwencjami braku uzupełnienia zgłoszenia w postaci zgłoszenia sprzeciwu. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ I instancji nałożył na Skarżącego ponadnormatywne obowiązki, co zauważył także organ II instancji, lecz wskazał, że w zakresie wymaganym przepisami prawa zgłoszenie zostało uzupełnione, zaś brak uzupełnienia zgłoszenia o dokumenty wykraczające poza zakres obowiązków możliwych do nałożenia w świetle art. 30 ust. 5c prawa budowlanego, nie był podstawą sprzeciwu organu I instancji. Pozostaje to jednak w sprzeczności z treścią decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu, skarżona decyzja narusza w tym aspekcie art. 107 § 3 k.p.a.

Przeprowadzona powyżej kontrola zgodności z prawem skarżonej decyzji organu II instancji wykazała istotne naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, jak również nie mające oparcia w przepisach prawa materialnego uznanie, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie stanowi budynku rekreacji indywidualnej.

Z wymienionych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.