Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1266/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2012 r. ze skargi A. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wobec stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o nadanie statusu uchodźcy oddala skargę


UZASADNIENIE

A. A., obywatel R. deklarujący narodowość c. w dniu [...] grudnia 2007 r. wystąpił o nadanie mu statusu uchodźcy. Wskazując zasadnicze okoliczności i przyczyny dla których ubiega się o nadanie statusu w Rzeczypospolitej Polskiej wskazał zagrażającą jemu i jego rodzinie sytuację w C., fakt kilkakrotnego pobicia, nachodzono jego dom.

Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowił odmówić Cudzoziemcowi nadania statusu uchodźcy i orzekł o jego wydaleniu wobec stwierdzenia braku przesłanek dla udzielenia ochrony uzupełniającej i udzielenia zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż A. A. nie podał żadnych wiarygodnych przyczyn uzasadniających jego obawy przed prześladowaniami, o których mówi Konwencja Genewska.

Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji podzielając jego ocenę co do braku podstaw do objęcia Cudzoziemca którąkolwiek z form ochrony międzynarodowej.

Wyrokiem z dnia 4 lutego 2010 r., sygn. V SA/Wa 1431/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2009 r.

Decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2009 r. jest decyzją ostateczną.

Kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy A. A. złożył, nie czekając na rozpoznanie skargi przez WSA, w dniu [...] września 2009 r. Wskazując na istotne zdarzenia będące przyczyną ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy powtórzył okoliczności podawane we wniosku pierwszym a nadto powołał się na fakt, iż na terytorium Polski przebywa, objęta oddzielną procedurą uchodźczą, jego żona i sześcioro małoletnich dzieci.

Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. umorzył postępowanie w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż analiza danych zawartych we wniosku wskazuje, że jest on oparty na tych samych podstawach co poprzedni wniosek, dlatego też należało uznać go za niedopuszczalny w oparciu o art. 40 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. Rada do Spraw Uchodźców odmówiła przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2010 r.

Trzeci wniosek o nadanie statusu uchodźcy A. A. złożył w dniu [...] czerwca 2010 r. Wskazał w nim, iż dom zniszczyła wojna, były trudności z kupieniem jedzenia dla rodziny, W kraju pochodzenia nie da się żyć. Jest wielu bandytów, r. wojsko robi "zaczystki", był zatrzymany, straszony automatem, poddany przemocy fizycznej i psychicznej. Jako powód przyjazdu do Polski wskazał chęć stworzenia dzieciom normalnych warunków życia, możliwości chodzenia do szkoły.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. postanowił umorzyć postępowanie w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Po przeprowadzeniu analizy danych zawartych we wniosku oraz odnosząc się do aktualnej sytuacji w C. organ wskazał, iż wniosek oparty jest na tych samych podstawach co poprzedni, dlatego też postępowanie należało umorzyć w oparciu o art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Od powyższej decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. A. A. złożył odwołanie do organu II instancji. W odwołaniu z dnia [...] listopada 2010 r. zarzucił Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców naruszenie: art. 13 ust. 1, art. 15, art. 18, art. 97 a także art. 40 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, oraz przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 77 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego.

Decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podniósł, że wszystkie okoliczności sprawy powoływane w kolejnym – trzecim- wniosku Cudzoziemca, zostały już rozpatrzone w trakcie uprzedniego postępowania administracyjnego. Podkreślono, iż ustalenie braku nowych okoliczności w sprawie organ oparł na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego, zwłaszcza na analizie oświadczeń zawartych we wnioskach Cudzoziemca.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. A. wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] marca 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2010 r. Zaskarżonej decyzji, powtarzając za odwołaniem, zarzucił naruszenie prawa materialnego tj.: art. 13, art. 15, art. 40 i 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, oraz przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 77 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców w całości podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, odniosła się do zarzutów skargi i wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje stan faktyczny i prawny na dzień wydania decyzji. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny, w ocenie Sądu, został prawidłowo ustalony przez organy orzekające i w zasadzie jest pomiędzy stronami niesporny. Skarżący po wydaniu w jego sprawie ostatecznej decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2009 r. ponownie w dniu [...] września 2009 r. wystąpił z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy opierając go na tych samych okolicznościach ( utrata domu zniszczonego w związku z wojną, trudnościami w utrzymaniu rodziny, niebezpieczeństwem z powodu działania bandytów i r. wojska robiącego tzw. "zaczystki", poddawaniu go przemocy fizycznej i psychicznej). Okoliczności te zostały powtórzone w kolejnym wniosku z dnia [...] czerwca 2010 r., z tym że Cudzoziemiec zaakcentował chęć stworzenia dzieciom warunków do normalnego życia w Polsce i powołał się na uregulowanie w Polsce pobytu innych osób pochodzących z C.. Sąd podkreśla, iż pewne różnice w przedstawianym przez Cudzoziemca opisie zdarzeń i zagrożeń, nie zmieniające istoty faktów, nie mogą być interpretowane jako "nowe podstawy".

Z treści przepisu art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP jednoznacznie wynika, iż wniosek jest niedopuszczalny, gdy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach.

Organy obu instancji właściwie oceniły, iż ta właśnie sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie.

We wniosku z dnia [...] czerwca 2010 r., wszczynającym postępowanie w niniejszej sprawie Wnioskodawca nie wskazał nowych okoliczności faktycznych, które nie byłyby rozpatrywane przez organy administracyjne obu instancji w dwóch poprzednich postępowaniach prowadzonych z wniosków Skarżącego z dnia [...] grudnia 2007 r. i z dnia [...] września 2009 r. Zasadnie stanowiło to podstawę do uznania, na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy, przez organy orzekające obu instancji wniosku za niedopuszczalny.

Zgodnie z treścią art. 32 ust. 3 i 4 Dyrektywy Rady 2005/85/WE z 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich, merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy wszczętej na skutek wniesienia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy jest uzasadnione w sytuacji, gdy po wstępnym rozpatrzeniu tego wniosku zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełnienia przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż podstawę wszystkich składanych przez Skarżącego wniosków o nadanie statusu uchodźcy stanowiła chęć ułożenia normalnego życia rodzinnego poza krajem pochodzenia, w którym warunki życia obiektywnie są bardzo trudne. Cudzoziemiec nie wykazał jednak w najmniejszym nawet stopniu spełnienia przesłanek uzasadniających objęcie go którąś z form ochrony międzynarodowej.

Mając zatem na uwadze, iż kolejny wniosek Skarżącego oparty został na tej samej podstawie, która stanowiła już przedmiot merytorycznego rozpoznania przez organ administracyjny, uznać należy, iż słusznie organ stwierdzając tożsamość okoliczności podnoszonych w kolejnym wniosku, zastosował się do regulacji określonej treścią przepisu art. 40 ust. 1 ustawy, tj. wydał decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu i rozstrzygnięciach organów administracji, które mogłyby doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji i z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.