Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1218/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1212
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M.B. (dalej: strona, skarżący), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...]r., nr [...] w sprawie skierowania strony na badania psychologiczne z zakresu psychologii transportu.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] r. Sąd Rejonowy Wydział [...] Karny w R. przesłał do Prezydenta Miasta R. odpis prawomocnego wyroku tego Sądu z dnia [...] r., sygn. akt [...]. Wymienionym wyrokiem Sąd Rejonowy uznał skarżącego za winnego popełnienia czynu polegającego na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 5 lat.

Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta R., działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 oraz art. 96 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1212) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego skierował skarżącego na badania psychologiczne w celu stwierdzenia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

Odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji wniósł skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, domagając się jej uchylenia. W jego uzasadnieniu wskazano, że obecnie odwołujący przebywa w [...] wraz ze swoją partnerką i nowo narodzonym dzieckiem, w związku z powyższym podróż do Polski w czasach pandemii wiązałaby się z koniecznością odbycia kwarantanny po powrocie do [...] oraz poniesienia wysokich kosztów podróży.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w uzasadnieniu decyzji wskazało, że zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit.a ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Wobec uznania odwołującego za winnego kierowania pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości – na podstawie art. 178a § 4 Kodeksu karnego - orzeczono wobec niego między innymi zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres pięciu lat. W związku z tym, stosownie do przepisu art. 99 ust. 1 pkt 3 lit.a cytowanej ustawy, zaistniały przesłanki do skierowania skarżącego na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu

W ocenie Kolegium okoliczności podniesione w odwołaniu nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ podkreślił, że z samego wyroku Sądu wynika, iż jest on prawomocny i wykonalny. Z kolei taki stan rzeczy obliguje organ administracji publicznej do podjęcia działań w celu wyciągnięcia wobec kierującego konsekwencji administracyjnoprawnych przewidzianych prawem za jazdę w stanie nietrzeźwości.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję Kolegium wniósł skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono obrazę przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 w związku z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący i w całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, a nadto niewzięcie pod uwagę faktu, iż skarżący przebywa obecnie za granicą. Z uwagi na epidemię nie może przyjechać do Polski, wiązałoby się to z koniecznością odbycia kwarantanny i w konsekwencji utratą zarobku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 127), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, kierując się powyższymi przepisami prawa, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustalony przez organy stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości.

Kontrolowane postępowanie administracyjne zostało wszczęte w związku z zawiadomieniem skierowanym do organu o wydaniu przez Sąd Rejonowy w R. wyroku z dnia [...]r., sygn. akt [...], w którym uznano, że skarżący dopuścił się popełnienia czynu z art. 178a § 4 Kodeksu karnego i którym orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 5 lat. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu [...] r. Sąd przesłał powyższy wyrok organowi administracji na podstawie art. 182 § 1 zd. 1 Kodeksu karnego wykonawczego. Przepis ten stanowi, że w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego.

Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit.a cytowanej ustawy starosta wydaje decyzję o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po spożyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Starosta wydaje wymienioną decyzję z urzędu.

Art. 135a omawianej ustawy stanowi, że do dnia 3 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.a, pkt 3 lit. a oraz pkt 5, na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (t.jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 53). W myśl przywołanego powyżej art. 182 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Jeżeli skazany wykonuje zawodowo czynności związane z prowadzeniem pojazdów, o orzeczeniu sąd zawiadamia ponadto bezzwłocznie pracodawcę, u którego skazany jest zatrudniony.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, tj. za czyn z art. 178a § 4 Kodeksu karnego i orzeczono wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 5 lat.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957, która weszła w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.), do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1 (ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3, art. 102 ust. 1b, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2 (tj. ustawy o kierujących pojazdami) nie stosuje się. W ust. 2 przewidziano, że minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Komunikat, o którym mowa w art. 14 ust. 2 wspomnianej wyżej ustawy nowelizującej m.in. ustawę o kierujących pojazdami nie został ogłoszony, należy zatem uznać, że zastosowanie ma w dalszym ciągu art. 135a ustawy o kierujących pojazdami, a w rezultacie organy pierwszej i drugiej instancji w pełni zasadnie orzekły w oparciu o prawomocny wyrok Sądu Rejonowego, że zachodzi przesłanka skierowania skarżącego na badania psychologiczne. Sąd podziela pogląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (wyrok z dnia 21 lipca 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 812/19, CBOSA), że dowodem popełnienia przez kierowcę czynu polegającego na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu, jest wyrok sądu powszechnego. Wyrok sądu powszechnego oraz jego odpisy są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 76 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ratio legis ustawy o kierujących pojazdami oraz zasady demokratycznego państwa prawnego nie mogą dopuścić do sytuacji, w której organ dysponując odpisem prawomocnego wyroku sądu powszechnego winien odstąpić od wydania decyzji administracyjnej o skierowaniu kierowcy na badania psychologiczne wówczas, gdy treść tego wyroku nie została wprowadzona do Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, a sam organ informację o dopuszczeniu się przez kierowcę czynu prowadzenia pojazdu mechanicznego po użyciu alkoholu uzyskał nie z systemu teleinformatycznego a z doręczonego w formie papierowej odpisu wyroku sądu. Dane w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców są bowiem informacją wtórną względem wyroku sądu powszechnego. Podkreślić należy, że do momentu wydania zaskarżonej decyzji nie zostały wprowadzone rozwiązania techniczne umożliwiające przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym i tym samym nie jest możliwe automatyczne przekazywanie informacji i danych w niej zgromadzonych organom orzekającym na podstawie art. 99 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami. Wydanie decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne w sytuacji, gdy dana osoba kierowała pojazdem w stanie po użyciu alkoholu nie zależy od uznania organu administracji publicznej. Jest to bowiem decyzja o charakterze związanym, a stwierdzenie wskazanych w przepisie okoliczności, obliguje starostę do podjęcia wskazanego w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit.a ustawy o kierujących pojazdami rozstrzygnięcia. Co więcej, skierowanie na badania psychologiczne nie zostało przez ustawodawcę uzależnione od jakichkolwiek innych przesłanek niż kierowanie pojazdem po spożyciu alkoholu, (np. wykazania zagrożenia dla ruchu- por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 2135/19, CBOSA), w szczególności nie wyklucza wydania takiej decyzji orzeczony wyrokiem sądu karnego zakaz prowadzenia pojazdów.

Wobec powyższego, podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę. Należy bowiem wskazać, że z powołanych wyżej przepisów ustawy, wynika wprost obowiązek starosty (prezydenta miasta) skierowania skarżącego na takie badania. Okoliczność dopuszczenia się przez skarżącego kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości w niniejszym przypadku wynika z wyroku Sądu Rejonowego. Nie zostało wykazane w toku postępowania administracyjnego, jak również w toku postępowania sądowoadministracyjnego, aby wyrok ten został prawnie skutecznie podważony.

A zatem istnienie w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji prawomocnego wymienionego powyżej wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] r., uznającego skarżącego za winnego popełnienia przestępstwa prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości w dniu [...] r., było konieczną i wystarczającą przesłanką wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Ubocznie tylko podnieść należy, że sytuacja osobista czy majątkowa skarżącego nie mogły mieć żadnego znaczenia dla wyniku tej sprawy, skoro przepisy prawa stanowią o bezwzględnym obowiązku starosty (prezydenta miasta) do wszczęcia postępowania i wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne, nie uzależniając realizacji tego obowiązku od wskazywanych w skardze okoliczności.

Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.