Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 295/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-06-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 09 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zakładu Oczyszczania Terenu "K" A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Zakład Oczyszczania Terenu "K" A. B. (dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej w skrócie: "SKO"), opisaną w rubrum niniejszego postanowienia.

W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając ww. wniosek wskazano, że organ wszczął postępowanie o wykreślenie Skarżącego z rejestru na podstawie art. 9j ust. 2 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, gdyż stwierdzono, że przedsiębiorca po raz drugi przekazuje zmieszane odpady komunalne, odpady zielone lub pozostałości z sortowania odpadów komunalnych przeznaczonych do składowania do instalacji innych niż regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych. W związku z powyższym wykonanie decyzji będzie podstawą do wykreślenia z rejestru, a co się z tym wiąże pozbawi Skarżącego możliwości świadczenia usług na terenie gminy. W efekcie spowoduje to powstanie szkód ekonomicznych, których naprawienie będzie niemożliwe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Wstrzymanie wykonania aktów (czynności) zaskarżonych do sądu administracyjnego stanowi odstępstwo od generalnej zasady wykonalności takich aktów (czynności) i ma na celu ochronę strony skarżącej przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeszcze przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy przez sąd administracyjny. Teoretycznie ochrona tymczasowa obejmuje wszystkie akty i czynności podlegające kontroli sądu administracyjnego (art. 3 § 2 p.p.s.a.), acz zasadniczo dotyczy tych z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.

W związku z tym należy wskazać, że w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności – tj. że w danym przypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewskazanie we wniosku takich okoliczności oznacza, co do zasady, brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, uzasadniający oddalenie wniosku (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 11 do art. 61). Strona skarżąca powinna dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub negatywnych skutków trudnych do odwrócenia zależy orzeczenie sądu (postanowienie NSA z 07.04.2005 r., II OZ 201/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA").

Przedmiotem rozpatrywanego wniosku jest żądanie wstrzymania wykonania decyzji nakładającej na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości (...) zł za nieprzekazanie odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, w okresie II kwartału (...) r. tj. od (...) r. do (...) r.

We wniosku tym Skarżący wskazał jedynie, że wykonanie decyzji będzie podstawą do wykreślenia z rejestru, a co się z tym wiąże pozbawi Skarżącego możliwości świadczenia usług na terenie gminy. W efekcie spowoduje to powstanie szkód ekonomicznych, których naprawienie będzie niemożliwe.

W tym miejscu wskazać należy, że Sąd, oceniając w sprawie w której powstaje obowiązek zapłaty określonej kwoty, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, bierze pod uwagę nie tylko wysokość nałożonej kary pieniężnej ale i całokształt sytuacji finansowej strony wnoszącej o wstrzymanie wykonania decyzji, której skutkiem jest wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej.

Skarżący powinien więc przedstawić konkretne argumenty i dane (dokumenty) dotyczące kondycji finansowej jego firmy. Zatem ani z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani z akt sprawy nie wynika, czy obciążenie Skarżącego kwotą nałożonej kary (w wysokości 500 zł) spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona w późniejszym czasie poprzez przywrócenie do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13.05.2010 r., II FSK 182/10, CBOSA). Zatem brak danych na temat sytuacji ekonomicznej Skarżącego oraz wysokość nałożonej kary nie pozwalają na uwzględnienie żądania Skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Również argumentacja Skarżącego o możliwości wykreślenia z rejestru, w przypadku o którym mowa w art. 9j ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r. poz. 391, dalej: "ustawa o utrzymaniu porządku i czystości w gminach") nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący upatruje bowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia jemu znacznej szkody, nie na skutek wykonania samej decyzji nakładającej karę pieniężną w wysokości 500 zł, lecz ewentualnego zdarzania mogącego nastąpić w przyszłości. Zgodnie bowiem z art. 9j ust. 2 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, wykreślenie z rejestru następuje w przypadku, gdy stwierdzono, że przedsiębiorca po raz drugi przekazuje zmieszane odpady komunalne, odpady zielone lub pozostałości z sortowania odpadów komunalnych przeznaczonych do składowania do instalacji innych niż̇ regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych. Jak więc wynika z treści cytowanego przepisu, wykreślenie z rejestru działalności regulowanej nie jest skutkiem wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 9x ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, lecz stwierdzenia, że przedsiębiorca nie dochowuje warunków związanych z przekazywaniem odpadów komunalnych wynikających z przepisów ustawy. Ponadto, wykreślenie z rejestru wymagać będzie podjęcia stosownego rozstrzygnięcia przez właściwy w sprawie organ. Ewentualnie na etapie tego postępowania Skarżący będzie mógł podejmować działania prawne zmierzające do udzielenia jemu ochrony tymczasowej przed skutkami wykreślenia z rejestru (postanowienie NSA z 18.09.2014 r., II OZ 943/14, z 02.12. 2014 r., II OZ 1291/14, CBOSA).

Wskazać również należy, że podnoszone przez Skarżącego zarzuty dotyczące niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia do wstrzymania jej wykonania, gdyż w tym zakresie Sąd może jedynie rozważać, czy zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Podniesione przez Skarżącego zarzuty zostaną natomiast przez Sąd ocenione w ramach merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji, to jest przy rozpoznawaniu skargi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że w przedmiotowym wniosku Skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, nie można w realiach niniejszej sprawy przyjąć, że zapłata administracyjnej kary pieniężnej wywrze nieodwracalny skutek. Przeciwnie, uiszczenie kary administracyjnej w pieniądzu jest czynnością odwracalną, w tym sensie, że w razie wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji, będzie mógł nastąpić zwrot nienależnie zapłaconej kwoty.

Mając to wszystko na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia, przy czym na mocy art. 61 § 5 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.