Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 126/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: dz. 86 ust. 1 i  ust. 2 pkt 1 lit. a i  art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.) Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski Protokolant: sekr. sąd. Aleksandra Osipowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi K. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2013 r. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 listopada 2019 r., wydaną wobec K. Ż., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 22 maja 2019 r. i umorzył postępowanie w zakresie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za I, II, III, X i XI 2013 r. oraz kwoty podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za miesiące III, X i XI 2013 r. oraz określił nadwyżki podatku naliczonego nad należnym oraz kwoty podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT za miesiące IV, V, VI, VII, VIII, IX i XII 2013 r.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w toku kontroli przeprowadzonej w firmie K. Ż. – F.H. T. E. w O. w zakresie rzetelności deklarowania podstaw opodatkowania oraz obliczania podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 maja 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. stwierdził szereg nieprawidłowości w zakresie rozliczania podatku od towarów i usług. W wyniku poczynionych zarówno w toku kontroli jak i postępowania podatkowego ustaleń stwierdzono, że w kontrolowanym okresie wystąpiły nieprawidłowości w zakresie:

- odliczenia podatku od towarów i usług z faktur dotyczących nabycia towarów handlowych wystawionych przez firmy: A. P. S.. z o.o. w C. oraz PHU R. J.,

- odliczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia oleju napędowego w firmie R. Sp. z o. o. we W. (luty 2013r.),

- odliczenia podatku od towarów i usług przy braku dokumentu źródłowego z firmy Z. w C.,

- odliczenia podatku od towarów i usług z tytułu nabycia wyposażenia w JYSK Sp. z o. o. w Gdańsku oraz nabycia wyposażenia w Leroy Merlin Polska Sp. z o. o., sklep w Sosnowcu, a także oleju napędowego do pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...]

Ponadto organ podatkowy I instancji stwierdził, iż Skarżąca ujęła w ewidencji sprzedaży i deklaracji VAT faktury wystawione na rzecz szeregu podmiotów, stwierdzające czynności, które faktycznie nie zostały wykonane.

Biorąc pod uwagę poczynione ustalenia organ podatkowy I instancji wydał w dniu 22 maja 2019 roku decyzję, w której określił kwoty nadwyżek podatku naliczonego nad należnym w innych wysokościach niż wykazane przez Skarżącą w deklaracjach podatkowych za poszczególne miesiące 2013 roku, a także określił wysokości kwot podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za okres marzec-grudzień 2013 roku.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i orzekł w sposób wyżej opisany.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił kwestie związane z przedawnieniem zobowiązań podatkowych i stwierdził, że za miesiące styczeń, luty, marzec, październik i listopad 2013 r. doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, zatem nie było możliwe orzekanie w tym zakresie, co skutkowało uchyleniem decyzji organu I instancji i umorzeniem postępowania.

Organ odwoławczy podał, że Skarżąca w okresie od stycznia 2013 r. do maja 2014 r. prowadziła działalność w zakresie świadczenia usług transportu samochodowego towarów na terenie kraju i poza terytorium kraju oraz w zakresie handlu prętami żebrowanymi, walcówką i pyłem cynku. W 2013 r. Skarżąca na cele prowadzonej działalności nie wynajmowała żadnych lokali użytkowych oraz placów. Organ podał, że za miesiące styczeń i luty 2013 r. Skarżąca wykazała podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług (obrót) w kwotach 76.188 zł (styczeń 2013r.), 51.512 zł (luty 2013r.), następnie począwszy od miesiąca marca wykazywane obroty wzrastają: w marcu 2013r. wykazano kwotę 793.113zł, zaś w kolejnych miesiącach wysokość podstawy opodatkowania kształtuje się na poziomie kilku milionów złotych. Od miesiąca października 2013r. wysokość obrotu wraca do poziomu z początku roku, wykazane kwoty to: 78.687 zł (październik 2013r.), 74.329 zł (listopad 2013r.) i 66.931 zł (grudzień 2013r.).

Analiza składanych przez Skarżącą deklaracji podatkowych dla podatku od towarów i usług w powiązaniu z ewidencjami sprzedaży prowadzonymi dla potrzeb podatku od towarów wskazuje, iż wzrost obrotów związany jest z rozpoczęciem w miesiącu marcu 2013r. obrotu towarami takimi jak: pręty żebrowane, walcówka oraz pyły cynku. Działalność w zakresie obrotu tymi towarami trwała do miesiąca września 2013r., a następnie Skarżąca świadczyła jedynie usługi transportowe, tak jak i w miesiącach styczniu i lutym 2013r.

Dokonując analizy transakcji dokonywanych przez Skarżącą w zakresie wykazywanych transakcji zakupu i sprzedaży, organ podał, że Skarżąca miała dokonywać zakupów prętów żebrowanych, walcówki i pyłów cynku w dwóch firmach: A. P. Sp. z o. o. w C. (do 20 sierpnia 2013r. – zestawienie faktur VAT na str. 14-18 decyzji organu I instancji) oraz PHU J. R. w Z. (od 21 sierpnia 2013r. - zestawienie faktur VAT znajduje się w decyzji organu I instancji na str.29-31).

Na podstawie analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, obszernie przedstawionego na str. 13-33 zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że wystawcy przedmiotowych faktur nie mogli dokonać sprzedaży wykazanych w nich towarów na rzecz Skarżącej, co wynika z następujących okoliczności:

1. A. P. S.. z o.o w dniu 13 lutego 2013 r. została zarejestrowana w Urzędzie Skarbowym w C. jako podatnik VAT oraz VAT-UE, zaś z dniem 23 września 2013 r. została wykreślona z rejestru podatników VAT i wpisana do Bazy Podmiotów Szczególnych. Pod wskazanym adresem siedziby spółka nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. podjął kontrolę podatkową w tej firmie, jednakże Prezes Zarządu Spółki - A. D. nie przedłożył do kontroli żadnych dokumentów źródłowych oraz oświadczył, że nie wyraża zgody na przesłuchanie w charakterze strony. Z zeznań Skarżącej wynika, że nie zawierała ona z tą firmą żadnej umowy, współpraca została nawiązana za pośrednictwem jej męża R. Ż.. Zamówienie towaru następowało telefonicznie lub mailowo. Skarżącej nic nie wiadomo na temat działalności tej firmy, z Prezesem tej firmy spotkała się dwa razy, jednak spotkania te nie dotyczyły spraw biznesowych. Towar ładowany był w Czechach i jechał bezpośrednio do klienta Skarżącej, tj. firmy V. do C. lub R. oraz do firmy P. S.. Nabywanego towaru - poza kilkoma wyjątkami - Skarżąca nie widziała. Organ odwoławczy podał, że w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego nie okazano żadnych dowodów potwierdzających przewóz towarów z Czech do Polski oraz do końcowych odbiorców. Prezes Firmy A. P. - A. D. przesłuchany w toku postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w G. zeznał, że spółka nie prowadziła działalności gospodarczej, firmę założył za namową kolegi R. i właściwie sam jej nie prowadził, nie wystawiał faktur, nie dokonywał żadnych operacji na rachunku bankowym i nie prowadził ksiąg firmy. Jego rola ograniczyła się jedynie do założenia firmy, podpisywania faktur, podpisania deklaracji podatkowych i przesłania ich pocztą do urzędu skarbowego. Faktury, jak wskazał, przywoziła mu kobieta "blondyna", jednak nie wie kto faktury te drukował. Wszystkie faktury, w których podatek został wykazany jako podatek należny, wystawiane były całkowicie bez wiedzy i jego zgody. Nigdy nie widział towaru, nic nie potrafił powiedzieć na temat organizacji transportu towaru. Wszystkim zajmował się R. i ww. kobieta. W trakcie przesłuchania A. D. w charakterze podejrzanego w dniu 25 lutego 2014 roku, po okazaniu mu tablic poglądowych z wizerunkami rożnych osób wskazał na osobę, o której zeznawał jako o R., za namową którego założył firmę i który zorganizował i wciągnął go w cały proceder. Organ z urzędu stwierdził, że był to wizerunek R. Ż..

2. PHU J. R. został zarejestrowany jako podatnik VAT od 12 sierpnia 2013 r., zaś wykreślony z rejestru w dniu 9 czerwca 2014 r. W złożonym zeznaniu PIT-37 za 2013 r., w którym rozliczał się wspólnie z żoną nie wykazał przychodów i kosztów z tytułu działalności gospodarczej. Pod adresem wskazanym jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Z., J. R. nie prowadził żadnej działalności gospodarczej. Lokal ten, wynajęty od spółki R. E. D. C. Sp. z o. o. na podstawie umowy najmu zawartej w dniu 4 września 2013 r. do dnia 9 stycznia 2014 r. był pusty, nie było w nim wyposażenia ani

dokumentów. J. R. nie uregulował czynszu za najem lokalu, a podatnik jest nieuchwytny pod ww. adresem zgłoszonym w Urzędzie Skarbowym w Z.. Innych miejsc prowadzenia działalności gospodarczej, w tym miejsc, w których przechowuje towar nie zgłosił. Z zeznań Skarżącej złożonych w dniu 30 lipca 2015 r. wynika, że kontakt z firmą PHU J. R. nawiązała po zakończeniu współpracy z firmą A. P., a kontakt do tej firmy otrzymała od pracownika tej firmy - Grzegorza. Na temat działalności firmy PHU J. R. nic nie wie. Skarżąca nie zawierała żadnej umowy, a kontaktowała się wyłącznie z J. R., którego osobiście nigdy nie widziała. Nie była w siedzibie tej firmy, ani nie wiedziała czy firma ta dysponuje bazą magazynową czy placem. Zapłaty za nabyty towar dokonywała na rzecz PHU J. R. po otrzymaniu zapłaty od nabywcy. Faktury były wystawiane i przekazywane drogą mailową i pocztą. W sprawach dostaw towaru, uzgodnień co do ilości i ceny Skarżąca kontaktowała się tylko z J. R. telefonicznie lub mailowo. Towar ładowany był w Czechach w Ostrawie, Skarżąca nie zna dokładnego adresu. Transport odbywał się samochodami Skarżącej, a następnie towar był przewożony bezpośrednio do odbiorców. Nigdy nie była w miejscu załadunku towaru i nie uczestniczyła w załadunku. W toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego Skarżąca nie okazała żadnych dowodów potwierdzających przewóz towarów z Czech do Polski oraz do końcowych odbiorców. W trakcie postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wobec podmiotu PHU J. R., kontrolowany nie przedłożył żadnych dokumentów księgowych ani rejestrów, a w szczególności faktur VAT sprzedaży i zakupów oraz innych dowodów służących do ustalenia podatku należnego od dokonanych transakcji sprzedaży, a także danych niezbędnych do obliczania podatku naliczonego. Dla firmy PHU J. R. wydana została decyzja w zakresie podatku od towarów i usług za okres od lipca 2013 r. do czerwca 2014 r., w której oceniono, że PHU J. R. nie wykonywała odpłatnej dostawy towarów, a wystawione przez niego faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Rozstrzygnięcie decyzji zostało dokonane na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego wyłącznie przez organ kontroli skarbowej. Największym dostawcą PHU J. R. miała być firma D. Organ odwoławczy podał, że z decyzji wydanej dla J. R. wynika, że D. K. przesłuchany na okoliczność współpracy z tą firmą stwierdził, że możliwe, że współpracował, ale nie pamięta żadnych szczegółów.

Organ badaniu poddał również kwestie transportu towarów, które miały być nabyte w firmie A. P. Sp. z o.o. oraz PHU J. R. (str. 24 -28).

DIAS w K. wskazał, że oba te podmioty w bardzo krótkim czasie po zarejestrowaniu zaczęły deklarować bardzo wysokie obroty. Spółka A. P. została zarejestrowana w dniu 13 lutego 2013 r., a już za II kwarta 2013 r. wykazała wartość dostaw krajowych w kwocie 27 031 580 zł netto, zaś dostaw wewnątrzwspólnotowych w kwocie 13 166 538 zł. J. R. zarejestrowany został w Urzędzie Skarbowym w dniu 12 sierpnia 2013 r., a w deklaracji za III kwartał 2013 r. wykazał wartość dostaw krajowych w kwocie 4 366 860 zł netto, zaś dostaw wewnątrzwspólnotowych w kwocie 2 640 248 zł. Obie firmy działały w stosunkowo krótkim czasie: A. P. – 7 miesięcy, J. R. – 10 miesięcy. Organ odwoławczy wskazał, że poza wystawionymi przez ww. firmy, tj. A. P. Sp. z o. o. i PHU J. R. fakturami brak jest innych dokumentów potwierdzających fakt przeprowadzenia transakcji handlowych o znacznej wartości, w tym korespondencji handlowej, zleceń, ofert, umów, zamówień, protokołów odbioru towarów mogących świadczyć o rzeczywistym przebiegu transakcji. Podmioty te ujęte zostały w stosownych ewidencjach, ale na podstawie nieprawdziwych, nieodpowiadających rzeczywistości danych, co do tożsamości, miejsca prowadzenia działalności lub siedziby. Podmioty te w rzeczywistości stwarzały pozory podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, ograniczając się tylko do wystawiania fikcyjnych faktur.

Z tego względu w oparciu o art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej "ustawa o VAT", organ odwoławczy stwierdził, że faktury wystawione przez wskazane wyżej podmioty, jako niepotwierdzające faktycznych transakcji, nie uprawniają odbiorcy faktur do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich wykazany. Stan faktyczny ustalony na podstawie zebranego materiału dowodowego nie pozwalał na przyjęcie, że pomiędzy Skarżącą, a jej kontrahentami wskazanymi w zakwestionowanych fakturach doszło do jakiejkolwiek transakcji. W ocenie organu odwoławczego, analiza materiałów zgromadzonych w sprawie wykazała, iż zakwestionowane faktury nie potwierdzają faktycznych zdarzeń gospodarczych. DIAS podał także, że ustalony stan faktyczny sprawy wykluczał nieświadome działanie Skarżącej. Wyjaśnił również, że w sytuacjach gdy transakcje nie mają w ogóle miejsca, zła czy dobra wiara podatnika nie jest okolicznością, która wymaga ustalenia w postępowaniu, co oznacza, że organ podatkowy nie musi udowadniać złej wiary podatnika, aby pozbawić go prawa do odliczenia VAT ze spornych faktur. Prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego na poprzednim etapie obrotu. Jeśli brak jest takiej faktycznej czynności u wystawcy faktury, nie może z jej tytułu powstać obowiązek podatkowy, a tym samym odbiorca faktury nie nabywa prawa do odliczenia podatku z takiej faktury. W takim przypadku kwota wykazana na fakturze jako podatek nie jest faktycznym podatkiem należnym Skarbowi Państwa. DIAS w K. przedstawił także regulacje unijne wskazującego na brak możliwości odliczenia podatku naliczonego z faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych operacji gospodarczych.

Organ podał również, że w toku postępowania stwierdzono nieprawidłowości w zakresie deklarowania w kontrolowanym okresie podstaw opodatkowania oraz wartości podatku należnego. Skarżąca deklarowała sprzedaż towarów handlowych tj. - prętów żebrowanych, walcówki, cynku oraz pyłu cynkowego, które zakupić miała od firm - A. P. Sp. z o. o. i P.H.U. J. R. na rzecz : P. S. Sp. z o. o., V. S.A. w P., K. w K., A. w G., R. W. w O.. Organ odwoławczy wyjaśnił, że skoro Skarżąca nie dokonała zakupu przedmiotowych towarów od spółki A. P. i PHU J. R., to nie mogła również dokonać ich odsprzedaży ma rzecz ww. firm. Organ na stronach 45 – 56 zaskarżonej decyzji obszernie przedstawił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który potwierdza, że Skarżąca nie dokonała zbycia towarów na rzecz ww. firm. Za taką oceną tych transakcji przemawiały w szczególności okoliczności takie jak: nawiązywanie kontaktów z odbiorcami przez internet, brak umów pisemnych, składanie zamówień telefonicznie lub mailowo; transport towarów odbywać się miał bezpośrednio od dostawcy Skarżącej do jej odbiorcy, towar przewożony miał być środkami transportu Skarżącej, jednakże nie uczestniczyła ona ani w załadunku, ani w rozładunku, nie widziała zatem towaru, którym miała handlować. Towar nigdzie nie był składowany, Skarżąca nigdy fizycznie nie była w jego posiadaniu. Skarżąca nie inwestowała w te transakcje środków własnych, a zapłaty za towary dokonywała z chwilą uregulowania należności przez odbiorcę. Nie była w stanie wskazać osób, ani okoliczności nawiązania współpracy z odbiorcami towarów, nie zna nikogo z tych firm osobiście. Organ wskazał, że odnośnie podmiotów P. S. oraz V. ustalono, że brały one udział w transakcjach o charakterze karuzelowym, osoby reprezentujące te firmy w rzekomych transakcjach nie mają wiedzy na temat transakcji z firmą Skarżącej, bądź też podają informacje o charakterze ogólnym. DIAS wskazał także, że firmy K. i A. S. rozliczyły wystawione przez Skarżącą faktury w rejestrach i deklaracjach VAT, jednakże nie można było zweryfikować okoliczności tych transakcji, gdyż przedstawiciele tych firm nie stawili się na przesłuchania.

W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że kwoty podatku należnego wykazane w deklaracjach VAT-7 za okres od kwietnia do września 2013 r. nastąpiło zawyżenie kwot obrotu i podatku należnego za poszczególne miesiące. W związku z wystawieniem przez Skarżącą faktur VAT dokumentujących nierzeczywisty obrót gospodarczy, organy zastosowały unormowanie zawarte w art. 108 ust. 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług.

Organ odwoławczy przedstawił także ustalenia (strony 59 – 73 zaskarżonej decyzji) dotyczące świadczonych w kontrolowanym okresie przez Skarżącą usług transportowych na rzecz firmy R. J., F. Sp. z o. o. (także bezpośrednich kontrahentów spółki F. oraz pośredniego dostawcy/odbiorcy F., tj. D. oraz T. s.r.o. w B. W oparciu o analizę zebranego materiału dowodowego organ wskazał, że faktury dotyczące wskazanych wyżej usług transportowych nie odzwierciedlają ujętych w nich transakcji. Wystawienie przez firmę FH T. E. faktur dotyczących transportu miało jedynie uprawdopodobnić istnienie transakcji sprzedaży towarów.

W skardze na decyzję DIAS w K. z dnia 28 listopada 2019 r. zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:

a. art. 122, art. 187 § 1 i art. 180 w związku z art. 235 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nieprzeprowadzenie w szczególności następujących dowodów:

i. przesłuchania A. D. i J. R. w charakterze świadków w celu zweryfikowania, czy dostawy towarów przez firmy A. P. sp. z o.o. i P.H.U. J. R. na rzecz Skarżącej, udokumentowane fakturami VAT zakwestionowanymi przez organ pierwszej instancji, faktycznie miały miejsce;

ii. przesłuchania K. K., A. P., S. K., R. T. i P. K. w charakterze świadków w celu zweryfikowania, czy osoby te uczestniczyły w nabyciu przez Skarżącą towarów od A. P. sp. z o.o. i P.H.U. J. R. oraz w dostawach usług i towarów przez Skarżącą na rzecz dalszych nabywców towarów nabytych przez Skarżącą od A. P. sp. z o.o. i P.H.U. J. R., a tym samym, czy transakcje udokumentowane fakturami VAT zakwestionowanymi przez organ pierwszej instancji miały miejsce w rzeczywistości - mimo, iż konieczność przeprowadzenia tych dowodów wynikała m.in. z treści zeznań złożonych przez Skarżącą w toku kontroli podatkowej oraz zastrzeżeń do protokołu kontroli podatkowej;

iii. okazania świadkowi R. P. dokumentów WZ dotyczących dostaw towarów od Skarżącej w celu wyjaśnienia, czy podpisy pod tymi dokumentami pochodzą od świadka i czy w związku z tym może on potwierdzić lub zaprzeczyć, iż ujęte w nich zdarzenia miały miejsce w rzeczywistości, jak również przesłuchania w charakterze świadków M. B. i E. P. w celu ustalenia, czy współpraca ze Skarżącą w 2013 roku miała miejsce w rzeczywistości, a tym samym, czy Skarżąca faktycznie dysponowała towarem nabytym od A. P. sp. z o.o. lub P.H.U. J. R. - mimo, iż konieczność przeprowadzenia wszystkich wymienionych dowodów wynikała m.in. z treści zeznań świadka R. P.

oraz pisma V. S.A. z dnia 25 kwietnia 2017 r.;

iv. okazania świadkowi P. N. dokumentów WZ dotyczących dostaw towarów od Skarżącej w celu wyjaśnienia, czy podpisy pod tymi dokumentami pochodzą od świadka i czy w związku z tym może on potwierdzić lub zaprzeczyć, iż ujęte w nich zdarzenia miały miejsce w rzeczywistości, a także ustalenia w siedzibie V. S.A., czy zachowały się nagrania monitoringu zainstalowanego w obiekcie V. S.A. w C. z roku 2013 i ewentualnie przeprowadzenia dowodów z ich oględzin w celu zweryfikowania, czy współpraca V. S.A. ze Skarżącą w 2013 roku miała miejsce w rzeczywistości, a tym samym, czy Skarżąca faktycznie dysponowała towarem nabytym od A. P. sp. z o.o. lub P.H.U. J. R. - mimo, iż konieczność przeprowadzenia wszystkich wymienionych dowodów wynikała m.in. z treści zeznań świadka P. N.;

v. przesłuchania w charakterze świadków C. J. i J. S. w celu zweryfikowania, czy współpraca V. S.A. ze Skarżącą w 2013 roku miała miejsce w rzeczywistości, a tym samym, czy Skarżąca faktycznie dysponowała towarem nabytym od A. P. lub PHU J. R. – mimo że taka konieczność wynikała z treści zeznań świadka J. N.;

vi. ustalenia w siedzibie V. S.A. danych ewentualnych pozostałych handlowców zajmujących się kontaktem z dostawcami tej spółki, a następnie przesłuchania ich w charakterze świadków w celu zweryfikowania, czy współpraca V. S.A. ze Skarżącą w 2013 roku miała miejsce w rzeczywistości, a tym samym, czy Skarżąca faktycznie dysponowała towarem nabytym od A. P. sp. z o.o. lub P.H.U. J. R. - mimo, iż konieczność przeprowadzenia wszystkich wymienionych dowodów wynikała z treści zeznań świadka P. N., R. P. i J. N.;

vii. zażądania od P. S. sp. z o.o. udostępnienia nagrań monitoringu zainstalowanego w obiektach handlowych tej firmy w celu zweryfikowania, czy dostawy towarów od Skarżącej faktycznie miały miejsce, a tym samym, czy Skarżąca faktycznie dysponowała towarem nabytym od A. P. sp. z o.o.;

viii. ustalenia w P. S. sp. z o.o. aktualnych danych osobowych i adresowych J. W., a następnie przesłuchania jej w charakterze świadka w celu zweryfikowania, czy współpraca P. S. ze Skarżącą w 2013 roku miała miejsce w rzeczywistości, a tym samym, czy Skarżąca faktycznie dysponowała

towarem nabytym od A. P. sp. z o.o.;

b. art. 122 o.p., art. 123 § 1 o.p. i art. 190 § 2 w związku z art. 235 o.p. poprzez poczynienie ustaleń faktycznych w oparciu o treść protokołu przesłuchania A. D. w charakterze podejrzanego w postępowaniu karnym i zaniechanie przesłuchania go w charakterze świadka w niniejszym postępowaniu podatkowym, przez co strona została pozbawiona możliwości wzięcia udziału w przesłuchaniu i zadawania kluczowemu świadkowi pytań, a ponadto depozycje A. D. nie zostały złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, co znacząco obniża ich walor dowodowy i przydatność dla niniejszego postępowania;

c. art. 123 § 1 o.p. i art. 190 § 2 o.p. poprzez zaaprobowanie przez organ drugiej instancji uniemożliwienia stronie wzięcia udziału w przeprowadzeniu dowodów w postaci przesłuchania świadka J. S. i M. S.;

d. art. 191 w zw. z art. 235 O.p. poprzez nieprawidłową ocenę zebranych dowodów, w szczególności w postaci:

i. protokołu przesłuchania podejrzanego A. D. w postępowaniu karnym, którego treść nie daje podstaw do stwierdzenia, że spółka A. P. nie prowadziła rzeczywistej, legalnej działalności gospodarczej, nawet jeśli na prezesa zarządu tej spółki mógł zostać powołany figurant;

ii. zeznań świadków J. S., R. P., M. K., M. S., P. N. oraz J. N. i uznanie, że depozycje tych osób świadczą o tym, iż Skarżąca nie realizowała dostaw na rzecz podmiotów zatrudniających te osoby, pomimo iż zeznań wymienionych świadków nie sposób wyprowadzić takich wniosków, ponieważ osoby te zeznały m.in., iż z uwagi na rozmiar prowadzonej działalności i upływ czasu nie są w stanie wskazać wszystkich kontrahentów zatrudniających ich spółek i szczegółów dotyczących współpracy, zaś świadkowie M. K., M. S. i P. N. potwierdzili, iż współpraca ze Skarżącą faktycznie miała miejsce, co pośrednio oznacza, że Skarżąca faktycznie dysponowała towarem nabytym od A. P. sp. z o.o. lub od P.H.U. J. R.;

iii. oświadczenia B. C. A.-S. z dnia 24 czerwca 2014 r. oraz wyniku czynności sprawdzających przeprowadzonych u tego podatnika, potwierdzających, iż współpraca ze Skarżącą faktycznie miała miejsce, a tym samym, że Skarżąca faktycznie dysponowała towarem nabytym od A. P. sp. z o.o. lub PHU J. R.;

iv. oświadczenia K. C. A.-S. z dnia 19 sierpnia 2014 r. potwierdzającego, iż współpraca ze Skarżącą faktycznie miała miejsce, a tym samym, że Skarżąca faktycznie dysponowała towarem nabytym od A. P. sp. z o.o. lub od P.H.U. J. R.;

v. wyniku czynności sprawdzających przeprowadzonych u podatnika P. S. sp. z o.o., potwierdzających, iż współpraca ze Skarżącą faktycznie miała miejsce, a tym samym, że Skarżąca faktycznie dysponowała towarem nabytym od A. P. sp. z o.o. lub od P.H.U. J. R.;

vi. pism Naczelnika Ś. Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia 21 grudnia 2017 r. opisującego wyniki postępowania kontrolnego w zakresie transakcji handlowych zawartych między Skarżącą a V. S.A., a także V. S.A. z dnia 25 kwietnia 2017 r., potwierdzających, iż współpraca V. S.A. ze Skarżącą faktycznie miała miejsce, a tym samym, że Skarżąca faktycznie dysponowała towarem nabytym od A. P. sp. z o.o. lub od P.H.U. J. R.;

vii. zeznań K. Ż. złożonych w toku kontroli podatkowej;

viii. wiadomości e-mail od k. do a. wysyłanych między marcem 2013 r. a sierpniem 2013 r. (przedstawionych w załączeniu do zastrzeżeń do protokołu kontroli podatkowej nr [...]), potwierdzających, że współpraca handlowa między Skarżącą a A. P. sp. z o.o. miała miejsce w rzeczywistości;

e. art. 121 §1 O.p. i art. 192 O.p. poprzez zaaprobowanie przez organ II instancji zaniechania stworzenia stronie realnej możliwości wypowiedzenia się odnośnie do zebranego materiału dowodowego;

2. poczynienie błędnych ustaleń faktycznych polegających na:

a. uznaniu, że transakcje polegające na nabyciu od A. P. sp. z o.o. towarów w postaci prętów żebrowanych, walcówki oraz pyłu cynku w okresie od marca do sierpnia 2013 r., jak również towarów w postaci opon, akumulatorów, wtrysków paliwa oraz lodówki samochodowej w miesiącu październiku 2013 r. w rzeczywistości nie miały miejsca;

b. uznaniu, że transakcje polegające na nabyciu towarów w postaci prętów żebrowanych, walcówki oraz pyłu cynku od PHU J. R. w okresie od sierpnia do września 2013 r. w rzeczywistości nie miały miejsca;

c. uznaniu, że transakcje polegające na dostawie towarów w postaci prętów żebrowanych, walcówki i pyłu cynku na rzecz P. S. sp. z o.o., V. S.A., F.H. "K. , A.-S. B. C. oraz R. W. w okresie od marca do września 2013 r. w rzeczywistości nie miały miejsca;

d. uznaniu, że transakcje polegające na dostawie usług transportowych na rzecz C.-T. sp. z o.o., PHU J. R., F. sp. z o.o., stwierdzone fakturami szczegółowo wskazanymi w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, w rzeczywistości nie miały miejsca;

e. uznaniu że transakcje polegające na dostawie usług transportowych na rzecz D. T s.r.o., K. s.r.o., S. s.r.o., Z. s.r.o. oraz T. s.r.o. stwierdzone fakturami szczegółowo wskazanymi w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, w rzeczywistości nie miały miejsca;

3. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 70 §1 i §6 O.p. poprzez uznanie, że nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych za miesiące od kwietnia 2013 r. do września 2013 r. z uwagi na to, iż zdaniem organu drugiej instancji miało dojść do zawieszenia biegu terminu przedawnienia z powodu wszczęcia postępowania zabezpieczającego, mimo że okoliczność taka nie znajduje potwierdzenia w treści zebranych materiałów, udostępnionych stronie bezpośrednio przed zakończeniem postępowania.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji i o zasądzenie od DIAS w K. na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Odpowiadając na skargę DIAS w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Sąd stwierdza, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowody, który został rzetelnie i wnikliwie oceniony, stosownie do treści art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 191 O.p. Organy podjęły szereg działań mających na celu odtworzenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń mających wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług. Postępowanie było prowadzone poprawnie. Sposób wywodzenia wniosków, które legły u podstaw rozstrzygnięcia jest logiczny i został jasno przedstawiony w obszernym, liczącym ponad osiemdziesiąt stron, uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy wyraźnie podkreślić, że strona skarżąca miała zapewnioną możliwość zapoznania się z całością materiału dowodowego. Materiał ten był kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd wskazuje, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania adekwatnych dowodów, może dokonać prawidłowego ustalenia - procesowego odtworzenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego (dopuszczenie każdego dowodu proponowanego przez stronę) nie jest zasadne (zob. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. II FSK 1313/08, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dopuszczalne jest to przede wszystkim w razie stwierdzenia, że istotna dla rozstrzygnięcia okoliczność została dostatecznie wyjaśniona, a zgłoszenie nowych wniosków dowodowych spowoduje przewlekanie postępowania lub że nowe dowody nie miałyby istotnego znaczenia w danej sprawie. W związku z powyższym Sąd dokonane przez organy ustalenia stanu faktycznego w całości aprobuje i przyjmuje za własne, podobnie jak ocenę prawną tego stanu faktycznego. Obszerny materiał dowodowy poddany wszechstronnej analizie utworzył spójny obraz transakcji pomiędzy stroną skarżącą a Spółką A. P. oraz PHU J. R.. Zakres ustaleń faktycznych był bardzo szeroki, dlatego nie ma możliwości dokonania ponownego pełnego ich opisu. Najistotniejsze kwestie, wnioski wyciągnięte ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd przedstawił w części wstępnej niniejszego uzasadnienia. Całokształt zebranego materiału dowodowego pozwolił na ustalenie, że wskazane wyżej firmy, które miały dostarczać towar do firmy Skarżącej faktycznie nie prowadziły działalności gospodarczej, nie kupowały ani nie sprzedawały żadnych towarów, a jedynie wystawiały faktury, które nie odzwierciedlają czynności rzeczywiście dokonanych. O tym, że mamy do czynienia z fikcyjnymi transakcjami świadczą w szczególności następujące okoliczności:

- deklarowana działalność gospodarcza spółki A. P. i PHU J. R. nie miała oparcia w jakiejkolwiek infrastrukturze (aktywa ruchome i nieruchome) niezbędnej do działalności zarobkowej,

- obie firmy działały na rynku bardzo krótko wykazując stosunkowo wysokie obroty,

- brak dowodów świadczących o tym, że towar wskazany na fakturach wystawionych przez powyższe firmy faktycznie istniał i został sprzedany do firmy Skarżącej,

- brak możliwości ustalenia faktycznego źródła pochodzenia towaru,

- szybki obrót towarem pomiędzy kolejnymi podmiotami uczestniczącymi w łańcuchu transakcji i analogiczne szybkie przepływy gotówkowe pomiędzy poszczególnymi podmiotami biorącymi udział w łańcuchu transakcji,

- brak rzeczywistej struktury biznesowej, umów, kontraktów handlowych, dowodów wskazujących na negocjacje cenowe,

- zastępowanie jednej firmy kolejną - gdy A. P. zakończył współpracę ze Skarżącą w dniu 20 sierpnia 2013 r., od następnego dnia tj. 21 sierpnia 2013r. dokonywała ona transakcji z firmą PHU J. R., do której kontakt otrzymała od przedstawiciela spółki A. P. – Grzegorza, który był osobą niemożliwą do zidentyfikowania,

- Skarżąca nie spotkała nigdy J. R., zaś A. D. widziała zaledwie dwa razy i, jak zeznała, spotkania te nie dotyczyły spraw biznesowych,

- Skarżąca nie widziała towaru, którym miała handlować, poza kilkoma przypadkami, kiedy widziała towar na samochodzie przy okazji przekazywania dokumentów kierowcy; nie była w miejscu załadunku towaru,

- firma PHU J. R. wskazała jako miejsce prowadzenia działalności lokal, w którym nie można było nawiązać kontaktu z kontrolowanym,

- nie ma możliwości potwierdzenia transakcji sprzedaży, jakie miały być dokonane na

rzecz PHU J. R. przez dostawców zagranicznych - w tym D. ,

- Skarżąca nie wskazała żadnych faktów, ani wiarygodnych dowodów lub okoliczności, które świadczyłyby, że dostawa opisana w spornych fakturach została zrealizowana przez firmy A. P. Sp. z o. o. i PHU J. R.,

- Skarżąca nigdy nie była w siedzibach swoich kontrahentów, wszystkie formalności związane z zakupem towarów miały być załatwiane za pomocą internetu, nie zawierano żadnych umów,

- Skarżąca nie była w stanie nic powiedzieć na temat zakresu prowadzonej działalności gospodarczej swoich kontrahentów, dysponowania przez nich bazami magazynowymi czy placami do składowania towarów, nie była więc w stanie podać podstawowych informacji na temat swoich kontrahentów,

- A. D. - prezes spółki A. P. - stanowczo zaprzeczał, że prowadził działalność gospodarczą. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że do założenia Spółki został namówiony przez R. Ż., natomiast jego aktywność ograniczała się do podpisywania przygotowanych wcześniej dokumentów,

- wobec J. R. organ kontroli skarbowej wydał decyzję, w której określił na podstawie przepisów art. 108 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług podatek do zapłaty z tytułu wprowadzenia do obrotu prawnego faktur VAT nieodzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Sąd stwierdza, że w oparciu o dokonane przez organy ustalenia uprawnione było stwierdzenie, że nie mogło dojść do przeniesienia prawa do dysponowania towarem jak właściciel na rzecz Skarżącej przez spółkę A. P. jak i PHU J. R.. Ustalenia wynikające z zebranego materiału dowodowego są jednoznaczne w swej wymowie i nie pozostawiają wątpliwości, że kontrahenci strony skarżącej nie prowadzili faktycznej działalności gospodarczej. Należy podkreślić, że organ miał prawo korzystać w niniejszym postępowaniu z materiałów zgromadzonych w postępowaniu karnym czy wykorzystać w sprawie decyzję (wynikające z niej ustalenia) wydaną wobec "kontrahenta" strony skarżącej. Z treści art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej wynika bowiem, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W myśl przepisu art. 181 O.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Art. 194 §1 tej ustawy stanowi natomiast, że dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Sąd zaznacza jednak, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. podjął próbę przesłuchania A. D., jednak ten nie wyraził zgody na przesłuchanie. Należy wyraźnie podkreślić, że z przesłuchania A. D. w charakterze podejrzanego przeprowadzonego w toku postępowania karnego w dniu 25 lutego 2014 r. jasno wynika, że miał on pełną świadomość, że uczestniczy w nielegalnym procederze, że był tylko "słupem". Z uzasadnienia włączonej do akt sprawy decyzji Dyrektora UKS w K. z dnia 12 stycznia 2017 r. również jasno wynika, że PHU J. R. nie wykonywała czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Faktury VAT wprowadzenia do obrotu prawnego w okresie od lipca 2013 r. do czerwca 2014 r. zostały uznane w związku z tym za nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zaś podatek w nich wykazany jako podlegający wpłacie zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

Sąd stwierdza, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadniał zatem podjęte przez organ wnioski co do fikcyjności zakwestionowanych faktur VAT. Skarżąca przyjęła do odliczenia, jak również wystawiła i wprowadziła do obrotu faktury VAT, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji zakupu i sprzedaży towarów. Stwierdzone w tym zakresie nieprawidłowości skutkowały zastosowaniem w sprawie norm wynikających z przepisów art. 86 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy VAT. Sąd podkreśla, że faktura stanowiąca podstawę uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego musi być poprawna nie tylko z formalnego punktu widzenia, ale przede wszystkim musi odzwierciedlać prawdziwy przebieg zdarzeń gospodarczych. Prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego nie wynika bowiem z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru lub usługi. Dla powstania prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony istotne jest to, czy faktura zawierająca podatek naliczony rzeczywiście dokumentuje określoną czynność między wskazanymi w niej podmiotami. Uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie istnieje, gdy wystawiona faktura w rzeczywistości nie odpowiada faktycznemu zdarzeniu gospodarczemu. Należy także podkreślić, że zgromadzony materiał dowody nie pozostawia także wątpliwości, że Skarżąca miała świadomość uczestnictwa w fikcyjnych transakcjach, o czym w szczególności świadczy to, że nie interesowała się źródłem pochodzenia towaru, nie ustaliła tożsamości osób, z którymi zawierać miała transakcje (jak wynika z materiału dowodowego z firmy A. P. nie był to A. D.), nie zawierała żadnych umów mimo długotrwałej współpracy i dokonywaniu wielu transakcji z tymi samymi podmiotami. Skarżąca nie podjęła żadnych działań zmierzających do sprawdzenia wiarygodności kontrahentów (którzy dopiero rozpoczęli działalność gospodarczą, nie mając zatem żadnej historii na rynku), nie interesowała się działalnością tych firm, nie była w ich siedzibie, nie sprawdzała czy dysponują one jakimikolwiek środkami, zapleczem, do prowadzenia działalności gospodarczej. Zresztą zapleczem takim nie dysponowała także Skarżąca, która nie wynajmowała na cele działalności gospodarczej żadnych lokali użytkowych czy placów.

Sąd zauważa, że ustalenia dotyczące firm A. P. i PHU J. R., były właściwie wystarczające dla stwierdzenia, że Skarżąca nie mogła dokonać sprzedaży zakupionych od nich towarów na rzecz P. S. Sp. z o. o., V. S.A., K. , A. i R. W., mimo to jednak organy poczyniły ustalenia dotyczące poszczególnych firm, co znalazło odzwierciedlenie na stronach od 45 do 55 zaskarżonej decyzji. Wnioski wynikające z tych ustaleń Sąd przedstawił we wstępnej części niniejszego uzasadnienia. Należy podkreślić, że Skarżąca nie była w stanie wskazać osób, ani okoliczności nawiązania współpracy z odbiorcami towarów, nie znała nikogo z tych firm osobiście, nie zawierała umów pisemnych, nie posiada więc podstawowej wiedzy na temat swoich kontrahentów. Towar nigdzie nie był składowany, Skarżąca nigdy fizycznie nie była w jego posiadaniu. Z zebranego materiału dowodowego, w szczególności materiałów zgromadzonych w trakcie postępowań kontrolnych w firmach P. S. oraz V. wynika, że podmioty te brały udział w transakcjach o charakterze karuzelowym, a osoby je reprezentujące nie posiadały informacji na temat transakcji z firmą Skarżącej, bądź też podawały informacje o charakterze ogólnym. Należy w związku z tym stwierdzić, że dokonane przez organy ustalenia dawały podstawę do zastosowania unormowania zawartego w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. W myśl bowiem tego przepisu w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku jest obowiązana do jego zapłaty. Sąd za prawidłowe uznaje również ustalenia dotyczące świadczonych przez Skarżącą usług transportowych na rzecz podmiotów, które nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej, a jedynie uczestniczyły w łańcuchu transakcji celem wyłudzenia podatku VAT. Również faktura wystawiona na rzecz spółki T. s.r.o., z uwagi na brak dowodów potwierdzających wywóz towarów i dostarczenie ich do miejsca przeznaczenia, nie mogła być uznana za potwierdzającą faktycznie wykonaną usługę transportową.

Sąd stwierdza również, że organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych. Z uwagi na doręczenie zawiadomienia w trybie art. 70c ustawy Ordynacja podatkowa pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 4 stycznia 2019 r. nie doszło do skutecznego zawieszenia, na podstawie art. 70 §6 pkt 1 O.p., biegu terminu przedawnienia za okres styczeń-listopad 2013 r. Należy jednak wskazać, że stosownie do treści art. 70 § 6 pkt 4 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym. W myśl przepisu art. 70 § 7 pkt 5 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w O., działając w oparciu o art. 207 oraz art. 33 §1, § 2 pkt 2, § 4 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa wydał w dniu 9 października 2014 r. decyzje, w których określił przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do września 2013 r., przybliżoną kwotę odsetek za zwłokę od wyliczonych zobowiązań podatkowych na dzień 9 października 2014 r. oraz dokonał zabezpieczenia na majątku Skarżącej zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług. Decyzje z dnia 9 października 2014 r. zostały doręczone Skarżącej w dniu 13 października 2014 r. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzjami z dnia 29 kwietnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. W sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za okresy od kwietnia do września 2013r. objętych zarządzeniami zabezpieczenia z dnia 17 października 2014 r., przy czym nie stwierdzono okoliczności świadczących o zakończeniu postępowania zabezpieczającego prowadzonego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Spełniona więc została przesłanka zawieszająca bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za okres od kwietnia do września 2013r. i tym samym istniała podstawa do merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy za te okresy rozliczeniowe. Natomiast za miesiące styczeń, luty, marzec, październik i listopad 2013r. doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, dlatego zasadnie organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w tym zakresie.

Mając na uwadze ww. okoliczności, działając na zasadzie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) Sąd skargę oddalił.