Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1273/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Skarżony organ: Rada Radców Prawnych
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2007 r. sprawy ze skargi W. W. na uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego wpisu na listę aplikantów radcowskich postanowił odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych wznowiło postępowanie w sprawie odmowy wpisu W. W. na listę aplikantów radcowskich, uchyliło uchwałę KRRP z dnia [...] września 2002 r. nr [...] utrzymującą w mocy uchwałę Rady OIRP w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. odmawiającą wpisu na listę aplikantów radcowskich i przekazało sprawę Radzie OIRP w [...] do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu uchwały, w którym przedstawiono kolejne uchwały związane z wnioskiem W. W. z dnia [...] lutego 2002 r. o przyjęcie na aplikację radcowską, wskazano iż wznowiono postępowanie w sprawie odmowy wpisu na listę aplikantów radcowskich na podstawie art. 145 a k.p.a. Podano również, iż Rada OIRP w [...] winna ocenić zasadność wniosku o wpis na listę aplikantów radcowskich biorąc pod uwagę orzecznictwo sądów administracyjnych.

W skardze na powyższą uchwałę skarżący W. W. zarzucił:

1) rażące naruszenie przepisów prawa o postępowaniu administracyjnym – art. 15 k.p.a. i 145 a k.p.a., 146-151 k.p.a. poprzez pominięcie, błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności pominięcie dwuinstancyjności postępowania,

2) rażące naruszenie przepisów art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, poprzez błędne przyjęcie, że wyrok TK o braku zgodności z konstytucją aktu prawnego będącego podstawą wydania ostatecznej uchwały nie może być podstawą do wydania w jego toku decyzji pozytywnej.

3) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez nieuwzględnienie wniosku o przyjęcie na aplikację radcowską w związku ze spełnieniem ustawowych przesłanek określonych w ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych.

Wobec postawionych zarzutów wnosił o uchylenie zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych wnosiło o oddalenie skargi, wywodząc jak w zaskarżonej uchwale.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W przedmiotowej sprawie wobec treści wyroku WSA z dnia 12 sierpnia 2005 r. uchylone zostały uchwały Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] października 2004 r. i [...] czerwca 2004 r. odmawiające wznowieniu postępowania. Sprawa wróciła zatem na etap rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2004 r., w którym wnosił o wznowienie postępowania i po przeprowadzeniu postępowania o wydanie decyzji rozstrzygającej w przedmiocie wpisu na listę aplikantów radcowskich.

Organem właściwym do rozpoznania wniosku była Krajowa Rada Radców Prawnych, gdyż organ ten wydał decyzję w ostatniej instancji w sprawie wniosku o wpis na listę aplikantów radcowskich.

Aktualnie zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż sprawa wznowienia postępowania jest sprawą administracyjną podlegającą rozpatrzeniu zgodnie z regułami wyznaczonymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzja uchylająca dotychczasową decyzję ostateczną i rozstrzygająca o istocie sprawy jest decyzją wydaną w I instancji, od której odwołanie przysługuje stosownie do art. 127 k.p.a. (tak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2004, str. 674 i powołane tam orzecznictwo, R. Kędziora Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2005, str. 402 i powołane tam orzecznictwo).

Uznać zatem należy, że uchwała Prezydium KRRP z dnia [...] marca 2006 r. była uchwałą wydaną w I instancji, od której przysługują środki zaskarżenia wskazane w art. 127 k.p.a. Skarżący zgodnie z zawartym w uchwale pouczeniem wystąpił ze skargą do sądu administracyjnego, nie wszczął natomiast postępowania odwoławczego. Tryb zaskarżenia w toku postępowania administracyjnego nie został więc wyczerpany i tym samym zaszła przesłanka do odrzucenia skargi z powodu jej niedopuszczalności (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.).

W tym miejscu wskazać trzeba na regulację zawartą w art. 112 k.p.a. zgodnie z którą, błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Przepis ten winien znaleźć zastosowanie przy ewentualnym podejmowaniu przez skarżącego czynności procesowych w sprawie.

Zwrócić również należy uwagę organu na potrzebę rozważenia ponownie treści przepisu art. 149 § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z orzeczeniem NSA z 26 maja 1989 r. (sygn. akt IV SA 339/89 ONSA 1989, Nr 1 poz. 50) postępowanie zmierzające do wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej może być prowadzone tylko po wydaniu przez organ i doręczeniu wszystkim stronom niezaskarżalnego postanowienia o wznowieniu postępowania. Dotyczy to również treści przepisu art. 149 § 2 k.p.a. i art. 151 § 1 k.p.a., albowiem zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie NSA podkreśla się obowiązek rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej. Zgodnie bowiem z rozwiązaniami przyjętymi w kodeksie postępowania administracyjnego postępowanie w sprawie wznowienia postępowania nie jest tylko postępowaniem weryfikacyjnym, ale obejmuje również rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Wynik tego postępowania musi nastąpić w formie decyzji rozstrzygającej istotę sprawy (tak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2004, str. 670-671 i powołane tam orzecznictwo). W wyroku z dnia 26 września 1983 r. (sygn. akt I SA 634/83, ONSA 1983/2/76) NSA wskazał, iż z art. 149 § 2 i art. 151 § 1 k.p.a. wynika, że decyzja zapadła w wyniku wznowienia postępowania musi rozstrzygać istotę sprawy, nie może natomiast orzekać o przekazaniu sprawy organowi niższej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznając, iż skarga jest niedopuszczalna wobec niewyczerpania środków zaskarżenia na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.