Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 761/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2014 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] w przedmiocie uzupełnienia postanowienia w sprawie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w [...] na rzecz skarżącej Fundacji [...] z siedzibą w [...] kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.) oraz art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia Fundacji [...]" - utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] dotyczące nieprzyznania wynagrodzenia za sprawowanie w okresie od dnia 19 listopada 2005 r. do dnia 12 stycznia 2013 r. dozoru nad samochodem marki Fiat 170 o numerze rejestracyjnym [...].

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...]Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] przyznał Fundacji [...] wynagrodzenie za sprawowanie dozoru samochodu osobowego marki Fiat 170 o numerze rejestracyjnym [...]za okres od dnia 29 września 2005 r. do dnia 18 listopada 2005 r. w kwocie 470,73 zł (w kwocie brutto 9,23 zł za dobę przechowywania).

Wnioskiem z dnia 28 sierpnia 2014 r. Fundacja [...] zwróciła się do Urzędu Skarbowego [...] o uzupełnienie postanowienia z dnia [...] sierpnia 2014 r. co do jego rozstrzygnięcia w przedmiocie całości wniosku Fundacji z dnia 17 stycznia 2013 r. odnośnie tego w jakim zakresie organ odmówił przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór samochodu marki Fiat 170 o numerze rejestracyjnym [...].

Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] działając na podstawie art. 111 k.p.a., Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] uzupełnił postanowienie z dnia [...] sierpnia 2013 r. w ten sposób, że: postanowił nie przyznać wynagrodzenia za dozór ww. samochodu w okresie od dnia 19 listopada 2005 r. do dnia 12 stycznia 2013 r. W uzasadnieniu wskazując, że parkingowy na polecenie Zarządu Fundacji odmówił wydania samochodu osobie upoważnionej przez Urząd, ponieważ Urząd nie określił kwestii płatności, oraz że ponosi koszty przechowywania od dnia zabezpieczenia do dnia odbioru pojazdu.

Pismem z dnia 23 października 2013 r. Fundacja [...] reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego złożyła zażalenie na postanowienie z dnia [...] października 2013 r., w którym zaskarżyła część odnośnie zakresu w jakim zostało przyznane wynagrodzenie za dozór i zarzucając nie przeprowadzenie postępowania dowodowego.

Po rozpoznaniu zażalenia Fundacji [...] - Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] października 2013 r.

Organ odwoławczy powołując się na art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazał, że zwrot wydatków oraz wynagrodzenie za dozór następuje w momencie wykazania koniecznych wydatków i wynagrodzenia poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego przedmiotu, dodatkowo to na dozorcy ciąży obowiązek wykazania owych poniesionych kosztów, jak również obowiązek wydania przechowywanej rzeczy na wezwanie organu egzekucyjnego. Zwrot wydatków może zatem nastąpić za kres dokonywania dozoru a więc od chwili przekazania ruchomości dozorcy aż do momentu kiedy wyda on rzecz właściwemu organowi. Odmowa wydania rzeczy powoduje, iż dozorca traci uprawnienia do żądania zwrotu wydatków za okres liczony od chwili w której zobligowany by on do wydania rzeczy.

Organ wskazał, że z dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie wynika, że pismem nr [...] z dnia 15.11.2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] upoważnił J. F. do odbioru w dniu 18 listopada 2005 r., z parkingu depozytowego Fundacji [...] w [...] samochodu marki Fiat 170 o numerze rejestracyjnym [...]. W dniu 18 listopada 2005 r., osoba posługująca się pieczęcią Parkingu Depozytowego przy ul. [...] w [...], sporządziła pismo w którym wniosła, aby organ likwidacyjny określił czy ponosi koszty przechowywania m.in. samochodu marki Fiat 170 o numerze rejestracyjnym [...], za okres od dnia jego zabezpieczenia do dnia odbioru. Na podstawie powyższych dokumentów należy stwierdzić, że w dniu 18 listopada 2005 r., przedstawiciel organu likwidacyjnego był na terenie parkingu depozytowego w sprawie odbioru m.in. przedmiotowego pojazdu i otrzymał powyższe pismo. Okoliczność, iż sporządzono i przekazano powyższy wniosek o określenie okresu płatności, zaprzecza podnoszonym w pismach Fundacji stwierdzeniom, iż J. F. "pominął i zapomniał"' o odebraniu samochodu. Faktem natomiast jest, iż pojazd nie został odebrany z parkingu w dniu 18 listopada 2005 r. i dopiero w dniu 19 grudnia 2012 r. Fundacja wezwała organ likwidacyjny do odbioru ww. samochodu. Powyższe czyni prawdopodobnymi twierdzenia organu likwidacyjnego, że w pewnym okresie parkingowi zatrudnieni przez Fundację [...], na polecenie swoich przełożonych odmawiali wydania pojazdu z parkingu z uwagi na brak zobowiązania się organu likwidacyjnego do zapłaty kosztów przechowywania pojazdów.

Konkludując, organ wskazał, że odmowa wydania samochodu marki Fiat 170 o numerze rejestracyjnym [...], spowodowała wykluczenie możliwości dochodzenia przez Fundację [...] kosztów dozoru za okres następujący po dacie 18 listopada 2005 r., w której sprzeciwiła się odbiorowi rzeczy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie z dnia [...] lutego 2014 r. złożyła Fundacja [...] w [...], wnosząc o jego uchylenie, oraz uchylenie postanowienia z dnia [...] października 2013 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W skardze Fundacja zarzuciła organowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia wyrażający się w błędnym przyjęciu że w niniejszej sprawie Fundacja odmówiła wydania pojazdu z parkingu, co więcej Dyrektor Izby Skarbowej potwierdził, że brak jest dowodu potwierdzającego tę okoliczność, a organ I instancji ją wystarczająco uprawdopodobnił. Fundacja zaprzecza aby kiedykolwiek odmówiła wydania z parkingu przedmiotowego pojazdu marki Fiat 170 o numerze rejestracyjnym [...].

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, kontrolując postępowanie oraz akty administracyjne wydane przez organy administracji publicznej, uwzględnia skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeśli miały one istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej.

Zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu rażącym i dlatego należało stwierdzić jego nieważność.

W niniejszym postepowaniu Sąd kontrolował postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] którym organ, na podstawie art. 111 k.p.a. uzupełnił swoje postanowienie z dnia [...] sierpnia 2013 r.

Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia nie ma bytu samodzielnego, a pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Ponadto z uwagi na to, że decyzja o uzupełnieniu decyzji stanowi dodatkowy składnik decyzji podstawowej, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje ani możliwości wniesienia odwołania od decyzji uzupełniającej, ani zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji, gdyż środek zaskarżenia przysługuje jedynie od decyzji będącej przedmiotem wniosku o jej uzupełnienie. (por postanowienie NSA z dnia 19 września 2010 r. I OSK 1486/10, LEX nr 741551; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2012 r. VI SA/Wa 956/12 LEX nr 1294282; wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2013 r. I SA/Wa 2034/12, LEX nr 1311446; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 875/07, LEX nr 505244).

Złożenie wniosku w trybie art. 111 § 1 k.p.a. służy zatem usunięciu braków nieistotnych, w przeciwieństwie do środków odwoławczych, skargi czy powództwa, które zmierzają do zakwestionowania samej istoty rozstrzygnięcia. (por. postanowienie NSA z dnia 10 marca 2010 r. II OSK 373/10, LEX nr 606587).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że organ pierwszej instancji w postanowieniu z dnia [...] października 2013 r. uzupełniającym swoje postanowienie z dnia [...] sierpnia 2013 r. zawarł prawidłowe pouczenie o możliwości zaskarżenia tego postanowienia w zażaleniu na postanowienie z dnia [...] sierpnia 2013 r., którego dotyczy uzupełnienie.

Strona skarżąca nieprawidłowo złożyła zażalenie na uzupełniające postanowienie, na które zażalenie nie przysługuje. Organ odwoławczy natomiast - zamiast stwierdzić niedopuszczalność zażalenia (art. 134 k.p.a.), rozpoznał je merytorycznie, czym rażąco naruszył art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 141 § 1 k.p.a.

Konkludując, na postanowienie wydane w trybie art. 111 k.p.a. zażalenie nie przysługuje i należy stwierdzić jego niedopuszczalność (art. 134 k.p.a.). Skoro zaś organ drugiej instancji rozpoznał niedopuszczalne zażalenie, to tym samym rażąco naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżone postanowienie, o czym orzekł w pkt I wyroku. W kwestii wykonalności orzeczenia Sąd orzekł w pkt II wyroku na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. czyli jak w pkt III wyroku.