Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 572/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 51 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Teza: Usytuowanie obiektu budowlanego na innej działce, niż było to określone w pozwoleniu na budowę, nie jest istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. 2013, poz. 1409 ze zm.), lecz samowolę budowlaną do której mają zastosowanie przepisu art. 48 powyższej ustawy.

TEZY

Usytuowanie obiektu budowlanego na innej działce, niż było to określone w pozwoleniu na budowę, nie jest istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. 2013, poz. 1409 ze zm.), lecz samowolę budowlaną do której mają zastosowanie przepisu art. 48 powyższej ustawy.


SENTENCJA

Dnia 13 listopada 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ Sędziowie sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon sędzia del. WSA Czesława Nowak - Kolczyńska Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 990/13 w sprawie ze skargi K. L. i E. S. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty legalizacyjnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 990/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę K. L. i E. S. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty legalizacyjnej.

Jak wynika z akt sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Żyrardowie wszczął postępowanie administracyjne w sprawie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] położonej w m. B., ul. [...] gm. M., której współwłaścicielami są K. L. i E. S. W dniu 7 marca 2012 r. PINB w Żyrardowie przeprowadził oględziny na ww. działce podczas których ustalił, że na nieruchomości zlokalizowanej jak wyżej wykonany jest w konstrukcji drewnianej o dachu dwuspadowym krytym blachą budynek mieszkalny z poddaszem użytkowym, częściowo podpiwniczony, przy czym w części podpiwniczonej znajduje się garaż. W trakcie oględzin organ ustalił, że obiekt ten w bryle głównej posiada wymiary 7,20 m x 5,20 m, wysokość w kalenicy ok. 7,00 m. Do budynku od strony działki nr ew. [...] przylega zadaszenie o wym. ok. 4,30 m x 7,26 m z wspólną z bryłą główną połacią dachu krytą blachą od strony działki nr ew. [...] znajduje się taras o wym. ok. 7,20 m x 4,00 m i wysokości do poziomu terenu ok. 1,50 m, częściowo zadaszony, przy czym wymiary zadaszenia również o wspólnej połaci z budynkiem wynoszą ok. 4,00 m x 3,90 m. Pod tarasem znajduje się garaż. Do budynku od strony działki nr ew. [...] dobudowany został ganek o wym. ok. 2,50 m x 3,00 m, z dachem jednospadowym krytym blachą. Według oświadczenia K. L. budynek w części podpiwniczenia i ganku wykonany został jako murowany, w pozostałej części jako drewniany, deskowany, ocieplony w ścianach zewnętrznych wełną, a na zewnątrz styropianem. Wyposażony jest w instalację elektryczną, wodę, ujęcia własnego oraz kanalizację z odprowadzeniem do szamba. W budynku brak jest instalacji centralnego ogrzewania. Według oświadczenia inwestora budowa obiektu została rozpoczęta ok. 1995 r., w 2007 r. trwały roboty wykończeniowe, a na przełomie 2009 r. i 2010 r. dobudowano ganek.

W toku prowadzonego postępowania organ powiatowy ustalił, że inwestor uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego z dnia [...] sierpnia 1994 r. znak: [...] Decyzja ta udzielała K. i T. L. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego według projektu indywidualnego na działce położonej w m. [...] o nr ew. gr. [...]. Według dokumentacji technicznej zatwierdzonej ww. decyzją budynek pierwotnie parterowy w części z poddaszem użytkowym, nie posiadał podpiwniczenia. Obiekt zaprojektowany został w dwóch bryłach: budynku o wym. 8,20 m x 15,00 m (parterowego z poddaszem użytkowym krytego dachem dwuspadowym) oraz garażu i pomieszczenia gospodarczego o wym. zewnętrznych 4,00 m x 9,70 m (parterowego krytego dachem jednospadowym). W wyniku powyższych ustaleń organ uznał, że inwestor przy realizacji budynku dopuścił się nie tylko zmiany charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, ale przede wszystkim samowoli budowlanej, bowiem inwestor posiadał pozwolenie na budowę budynku na działce położonej w m. B. o nr ew. gr. [...], a wykonał budowę na działce położonej w m. B. o nr ew. gr. [...].

Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Żyrardowie, na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) nałożył na K. L. oraz E. S. obowiązek przedstawienia w organie powiatowym dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 2 w terminie 3 miesięcy licząc od daty otrzymania postanowienia.

Następnie, po wykonaniu powyższego obowiązku, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Żyrardowie na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 Pr.bud. nałożył na K. L. oraz E. S. opłatę legalizacyjną w wysokości 50 000 zł z tytułu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego bez wymaganego pozwolenia na budowę zlokalizowanego na działce o nr ew. [...], położonej w m. B., ul. [...] gm. [...].

K. L. wniosła zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Żyrardowie z dnia [...] stycznia 2013 r.

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Żyrardowie z dnia [...] stycznia 2013 r.

Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie inwestor przystąpił do robót budowlanych polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego bez uzyskania uprzednio decyzji o pozwoleniu na budowę. Wprawdzie K. L. okazała decyzję o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego z dnia [...] sierpnia 1994 r. znak: [...], jednakże decyzja ta zezwalała ona na budowę budynku na działce położonej w m. B. o nr ew. gr. [...], natomiast skarżąca wykonała budynek na działce położonej w m. B. o nr ew. gr. [...]. Przesądziło to w ocenie organu o ustaleniu, iż omawiany budynek stanowi samowolę budowlaną. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał na treść art. 48 i art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego i stwierdził, że z materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie wynika, że nie zaistniały przesłanki uniemożliwiające zalegalizowanie wykonanych prac, stąd organ powiatowy po zweryfikowaniu dokumentów złożonych przez inwestora prawidłowo nałożył obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Organ odwoławczy wskazał także na treść art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego stwierdzając, że skarżone postanowienie organu powiatowego zostało podjęte na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz w oparciu o prawidłową interpretację przepisów prawa materialnego i procesowego, a zatem brak jest podstaw do podważania jego treści.

Powyższe postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez K. L. i E. S.,

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 990/13, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Prawo budowlane określa zasadę, zgodnie z którą obiekty wzniesione bez wymaganego pozwolenia na budowę podlegają przymusowej rozbiórce, z tym zastrzeżeniem, że organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności rozważyć możliwość legalizacji dokonanej samowoli budowlanej. Przepis art. 48 ust. 1 ma bowiem wprawdzie charakter restytucyjny, czyli ma na celu przywrócenie do stanu pierwotnego terenu, na którym doszło do tzw. samowoli budowlanej, czyli robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia, jednakże ustawodawca umożliwił legalizację w przypadku, gdy wzniesiony lub budowany obiekt jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W takim bowiem przypadku organ zobowiązany jest wstrzymać prowadzenie robót budowlanych i zażądać od inwestora przedłożenia w określonym terminie odpowiednich dokumentów, które pozwalałyby wydać decyzję zatwierdzającą projekt budowlany oraz pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, ewentualnie – w odniesieniu do obiektów, których budowa została zakończona – decyzję o zatwierdzeniu projektu. Dopiero niespełnienie tego warunku przez inwestora dokonującego samowolnie robót budowlanych skutkuje wydaniem nakazu o rozbiórce danego obiektu. Natomiast po przedłożeniu wymaganych prawem dokumentów organ nadzoru budowlanego przed wydaniem wspomnianych decyzji bada ich prawidłowość i jednocześnie jest zobowiązany ustalić w drodze postanowienia opłatę legalizacyjną. Nie ulega zatem wątpliwości, iż ustalenie tej opłaty stanowi jeden z obowiązkowych elementów postępowania legalizacyjnego prowadzonego w stosunku do obiektu wzniesionego bez wymaganego prawem pozwolenia.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie bezsporne jest, iż w dniu 7 marca 2012 r. PINB w Żyrardowie przeprowadził oględziny dotyczące budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...]. Z oględzin tych wynika, że na działce znajduje się budynek mieszkalny z poddaszem użytkowym, częściowo podpiwniczony. Poza sporem jest również, że inwestor uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego z dnia [...] sierpnia 1994 r. znak: [...] Decyzja ta udzielała K. i T. L. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego według projektu indywidualnego na działce położonej w m. B. o nr ew. gr. [...]. W związku z powyższym w niniejszej sprawie organ ustalił ponad wszelką wątpliwość – czego nie kwestionują skarżące – że inwestor przy realizacji budynku dopuścił się nie tylko zmiany charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, ale posiadał pozwolenie na budowę budynku na działce położonej w m. B. o nr ew. gr. [...], a wykonał budowę na działce położonej w m. B. o nr ew. gr. [...].

W ocenie Sądu powyższy stan faktyczny wypełnia całkowicie dyspozycję art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, albowiem nie ulega wątpliwości, że inwestor nie dysponował ostatecznym pozwoleniem na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ew. [...]. Nie można natomiast zupełnie podzielić poglądu zaprezentowanego w skardze oraz piśmie uzupełniającym skargę, że powyższe okoliczności stanowią podstawę do prowadzenia postępowania w sprawie odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Wprawdzie w niniejszej sprawie doszło do istotnych odstępstw, jednakże najistotniejsze znaczenie ma fakt realizacji budynku na określonej działce bez ostatecznego pozwolenia na budowę dotyczącego tej działki budowlanej. W takiej sytuacji niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania w oparciu o art. 50 i 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Czym innym jest dokonanie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego co można ocenić dopiero w toku analizy sposobu realizacji inwestycji przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie, a czym innym samowolna realizacja zatwierdzonego wprawdzie projektu budowlanego ale w zupełnie innym miejscu, niż wskazane w ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Takie działanie inwestora nie jest odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego, lecz samowolą budowlaną w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Potwierdza to również brzmienie art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego, który zawiera katalog istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu. Zgodnie z powołanym przepisem jako istotne odstępstwa ustawodawca traktuje zmiany w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu, charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skoro ustawodawca jako istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego traktuje zmiany projektu zagospodarowania działki lub terenu to nie można twierdzić, że taką zmianą jest dokonanie realizacji inwestycji na zupełnie innej działce lub terenie. Tego rodzaju wykładnia prowadziłaby do wręcz absurdalnych wniosków pozwalających na przyjęcie, że dysponowanie przez inwestora ostatecznym pozwoleniem na budowę umożliwia mu realizację tej inwestycji na dowolnej działce w dowolnym miejscu, bez względu chociażby na sposób zagospodarowania terenu.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2013 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła K. L. zaskarżając wyrok w części, tj. w pkt I i zarzucając mu naruszenie:

1. przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik spawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy WSA w Warszawie powinien był uchylić zaskarżone postanowienia jako naruszające art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Naruszenie przytoczonych przepisów polegało na braku podjęcia przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ nie ustalił bowiem ponad wszelką wątpliwość kiedy budynek będący przedmiotem postępowania został zrealizowany oraz jakie przepisy obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994 r. czy też przepisy ustawy z dna 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia obowiązku organu dochodzenia w ramach postępowania administracyjnego do prawdy obiektywnej, przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów oraz granic uznania administracyjnego;

2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego przez ich niezastosowanie oraz naruszenie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego przez jego zastosowanie, w sytuacji, w której okolicznościach danego przypadku mamy do czynienia z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego co uzasadnia stosowanie trybu legalizacji określonego w art. 50 i 51 Prawa budowlanego a nie trybu legalizacji określonego w art. 48 i 49 ust. 2 Prawa budowlanego;

3. prawa materialnego, tj. art. 49 ust. 2 w zw. z art. 59g ust. 2 Prawa budowlanego przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że opłata legalizacyjna powinna być uiszczona w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia o nałożeniu opłaty legalizacyjnej, podczas gdy termin, o którym mowa w art. 59g ust. 2 Prawa budowlanego nie ma zastosowania do opłaty legalizacyjnej;

4. przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.ps.a., tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonego wyroku przejawiające się tym, że WSA nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów i nie ocenił ich zasadności, jak również nie zawarł stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w części pkt 1 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz przyznanie pełnomocnikowi z urzędu nieopłaconej pomocy prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że budowa budynku, którego dotyczy zaskarżane postanowienie, została rozpoczęta w 1995 r. a więc po wejściu w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, nie ma więc tu znaczenia data ukończenia budowy bowiem w takim stanie faktycznym nie ma zastosowania art. 103 ust. 2 Pr.bud. W związku z tym nietrafny jest zarzut zamieszczony w pkt 1 skargi kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie wybudowano budynek mieszkalny na zupełnie innej działce niż przewidywało to pozwolenie na budowę, w dodatku z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego, co w tym przypadku ma drugorzędne znaczenie, bowiem wybudowany obiekt w świetle przepisów prawa nie posiada decyzji, o której mowa w art. 28 ust. 1 Pr.bud. Decyzja z dnia [...] sierpnia 1994 r. o pozwoleniu na budowę, dotycząca budowy na działce nr [...] nie została przez inwestora zrealizowana.

W takiej sytuacji, kiedy faktycznie obiekt budowlany został zrealizowany na innej działce niż przewidywało to pozwolenie na budowę, nie ma podstaw do traktowania tego jako istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 36a ust. 5 Pr.bud., gdyż taką zmianę usytuowania obiektu trudno uznać jedynie jako odstępstwo w projekcie zagospodarowania działki lub terenu.

Należy zauważyć, że określenie granic działki przewidzianej pod budowę wyznacza się w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która jest wiążąca dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. 2015, poz. 199 ze zm., dalej u.p.z.p.) w przypadku braku planu miejscowego.

Poza tym dokładne określenie usytuowania obiektu budowlanego na konkretnej działce, znajduje się w zatwierdzonym projekcie budowlanym (projekcie zagospodarowania działki), z konkretnym usytuowaniem obiektu budowlanego na określonej działce budowlanej wiąże się oświadczenie, o którym mowa w art. 33 ust. 2 Pr.bud., dokumenty wymienione w art. 34 ust. 3 pkt 3 i 4 Pr.bud., opinie, uzgodnienia i pozwolenia wymienione w art. 35 ust. 1 pkt 4 Pr.bud. oraz spełnienie warunków technicznych określonych w § 12, 13, 60 i innych rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zatwierdzając projekt budowlany oraz udzielając pozwolenia na budowę na konkretnie określonej działce organ musi sprawdzić czy działka ta spełnia wymagania działki budowlanej w rozumieniu art. 2 pkt 12 u.p.z.p. oraz czy nie będą naruszone uzasadniane interesy osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr.bud.

W świetle powyższych rozważań uzasadnione było w tym przypadku zastosowanie kwalifikacji prawnej na podstawie art. 48 Pr.bud., a nie art. 50, 51 Pr.bud., jak błędnie przyjmuje się w pkt 2 skargi kasacyjnej. Nie można przyjęć poglądu, który wynika ze skargi kasacyjnej, że wystarczy mieć pozwolenie na budowę i można realizować tę budowę na dowolnie wybranej działce i w dowolnym kształcie, gdyż w takiej sytuacji nie można mówić o samowoli budowlanej, a jedynie o konieczności przeprowadzenia w ostateczności postępowania naprawczego w oparciu o przepisy art. 50-51 Pr.bud., co nie wymaga uiszczenia opłaty legalizacyjnej. O błędnej kwalifikacji prawnej odsyłającej do art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. w przypadku samowolnej zmiany usytuowania obiektu budowlanego, może świadczyć chociażby to, że nie ma możliwości w oparciu o w/w przepis nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, które by mogły zmienić usytuowanie obiektu budowlanego zgodnie z pierwotnie wydanym pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym. Usytuowanie obiektu budowlanego na innej działce, niż było to określone w pozwoleniu na budowę, nie jest istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. 2013, poz. 1409 ze zm.), lecz samowolą budowlaną do której mają zastosowanie przepisy art. 48 powyższej ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również naruszenia art. 49 ust. 2 w związku z art. 59g ust. 2 Pr.bud. przez ich błędną wykładnię, jak zarzuca się w pkt 3 skargi kasacyjnej, gdyż odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących kar w art. 59f ust. 1 Pr.bud. zgodnie z tym przepisem prowadzi do dalszego odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących kar a więc art. 59g Pr.bud. Zresztą w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie art. 59g ust. 2 Pr.bud., nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, podobnie jak i to, że do tej kwestii nie odniósł się Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku, co podnosi się w pkt 4 skargi kasacyjnej.

Argumentacja, że działki nr ewid. [...] i [...] stanowią jedną nieruchomość w rozumieniu wieczystoksięgowym, nie może być uzasadniona w świetle wcześniej powołanych przepisów Prawa budowlanego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258–261 p.p.s.a. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć w wojewódzkim sądzie administracyjnym stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.