Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 951/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49 par. 1, art. 57 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. na decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. - G. w przedmiocie skargi na decyzję dotyczącą blokady kont postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

[...] r. E. B. złożyła skargę "na decyzję (której nie mam) Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. dotyczącą blokady kont i wszystkie postanowienia i decyzje (...), które do tego doprowadziły". W motywach skargi wskazała m.in., że [...]r. otrzymała informację, że bank, w którym posiada rachunki, nie wykonuje zleceń stałych z uwagi na brak wystarczających środków. W rozmowie z pracownikiem banku skarżąca ustaliła, że jej rachunki zostały zablokowane przez urząd skarbowy.

Zarządzeniem z [...] r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności, w terminie 60 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Pismem datowanym na [...] r., a doręczonym do sądu [...] r. skarżąca, odnosząc się do ww. wezwania, wskazała na dwa postanowienia Prezydenta Miasta Ł., oba z [...] r. (pierwszym Prezydent wyraził zgodę na umorzenie zaległości podatkowej skarżącej, drugim — odmówił udzielenia takiej zgody) oraz na bezczynność pracowników Wydziału Finansowego Urzędu Miasta, a także pracowników Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) — powoływanej dalej jako p.p.s.a. — skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać m.in. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Niespełnienie powyższych wymagań stanowi brak formalny skargi, który podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji przewodniczący wzywa do uzupełnienia skargi pod rygorem jej odrzucenia (art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie skarga — co wynika wprost z jej treści — dotyczy aktu lub czynności, w której wyniku zajęciu uległy rachunki bankowe strony. Podatniczka nie wskazała jednak żadnych danych (numeru, daty), które pozwoliłyby zidentyfikować taki akt lub taką czynność. Co więcej z treści skargi wynika, że strona nie tylko nie zna tych danych ale również, że w ogóle nie wie z jakiego tytułu posiada zaległości podatkowe.

W tej sytuacji sąd wystąpił do strony z wezwaniem do usunięcia powyższego braku formalnego, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca wskazała wprawdzie dwa postanowienia Prezydenta Miasta Ł., a także powołała się na bezczynność tego organu oraz urzędu skarbowego, jednak żaden ze wskazanych aktów (a tym bardziej bezczynność organów administracji) nie mógł stanowić podstawy zajęcia jej rachunków bankowych. Skarżąca zdaje się sugerować, że egzekwowane należności były wcześniej objęte jej wnioskami o umorzenie zaległości podatkowych, jednak z treści załączonych dokumentów, m.in. zawiadomień banku o braku możliwości realizacji zleceń stałych, nie wynika ani przyczyna braku wystarczających środków na pokrycie tych zleceń, ani nawet, że rachunki zostały zajęte. Co więcej przyjmując, że udzielona stronie (ustna) informacja o zajęciu rachunków bankowych jest zgodna z prawdą, sama wiedza o wszczęciu jakiegoś bliżej nieokreślonego postępowania egzekucyjnego nie świadczy jeszcze o tym jakie należności są egzekwowane. W szczególności za zbyt daleko idący należy uznać wniosek strony, że egzekucja dotyczy zaległości podatkowych, o których umorzenie skarżąca bezskutecznie ubiegała się wcześniej.

Reasumując, skoro skarżąca nie wypełniła nałożonego przez sąd obowiązku wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności, nie usunęła braku formalnego skargi i tym samym uniemożliwiła nadanie jej dalszego biegu.

W konsekwencji sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę w niniejszej sprawie.

P.Z.-C.