Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2849/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: § 1 uts. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1130
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad  przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.) sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. NSA Jerzy Krupiński Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 785/13 w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Komendanta Główny Policji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 785/13 oddalił skargę P. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Na podstawie rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] P. M. rozpoczął służbę w Komendzie Powiatowej Policji dla Powiatu Warszawskiego Zachodniego z siedzibą w Starych Babicach.

W związku z tym przeniesieniem złożył do Komendanta Powiatowego Policji dla Powiatu Warszawskiego Zachodniego z siedzibą w Starych Babicach oświadczenie mieszkaniowe, oznaczone datą 22 marca 2006 r., w przedmiocie ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości – od dnia 1 lutego 2006 r., wyjaśniając, że posiada wraz z żoną B. W. dom jednorodzinny w P. przy ul. [...]. Czas dojazdu do miejsca pełnienia służby publicznymi środkami komunikacji, łącznie z przesiadkami, przekracza 2 godziny w obie strony, zgodnie z rozkładem jazdy. W powyższym oświadczeniu mieszkaniowym P. M. ponadto wykazał, że jego żona B. W. (funkcjonariusz pełniący służbę w KRP Warszawa II) w 2002 r. skorzystała z pomocy finansowej z resortu na uzyskanie lokalu mieszkalnego, pełniąc wówczas służbę w Komendzie Powiatowej Policji w Pruszkowie.

Komendant Powiatowy Policji dla Powiatu Warszawskiego Zachodniego z siedzibą w Starych Babicach decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] przyznał P. M. wnioskowane świadczenie od dnia 1 lutego 2006 r. Decyzja ta uzyskała przymiot ostateczności.

Pismem z dnia 28 grudnia 2012 r. Komendant Powiatowy Policji dla Powiatu Warszawskiego Zachodniego z siedzibą w Starych Babicach z siedzibą w Starych Babicach zwrócił się z wnioskiem do Komendanta Stołecznego Policji o stwierdzenie nieważności własnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], na podstawie której P. M. został przyznany równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 lutego 2006 r.

Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji dla Powiatu Warszawskiego Zachodniego z siedzibą w Starych Babicach z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], uznając, że wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie organu, w sprawie pominięto § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 ze zm.), wydanego na podstawie art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm., obecnie Dz. U. 2011 r. Nr 287 poz. 1687 ze zm.). Wskazany przepis rozporządzenia stanowi, że równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli jego małżonek otrzymał pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem policjanta przeniesionego do służby w innej miejscowości. W świetle powyższego organ uznał, że ważną okolicznością dla niniejszej sprawy jest fakt, iż małżonka strony – B. W. (obecnie W.), na mocy decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Pruszkowie z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] otrzymała pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego w P.

Zdaniem Komendanta Stołecznego Policji, zasadą wynikającą z cytowanego przepisu jest nieprzyznawanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w sytuacji, gdy małżonek otrzymał pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Jedyny wyjątek to sytuacja, w której policjant został przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości. Jednak w niniejszej sprawie on nie występuje, a ponadto, w ocenie organu, okoliczność, iż pomoc została udzielona przed wstąpieniem w związek małżeński nie ma znaczenia dla sprawy. W myśl bowiem § 6 ww. rozporządzenia, decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego wydaje się, jeżeli policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1 rozporządzenia, lub zmienił się jego stan rodziny, albo jego małżonek otrzymał pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Wobec wystąpienia przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., Komendant Stołeczny Policji uznał za konieczne stwierdzenie nieważności ww. decyzji

Od powyższej decyzji P. M. złożył odwołanie.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lutego 2013 r.

Organ II instancji zgodził się w całości z ustaleniami faktycznymi i argumentacją prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazując, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczy przede wszystkim sprawdzenia, czy decyzja objęta kontrolą nadzorczą jest obarczona kwalifikowanymi wadami prawnymi, co odróżnia to postępowanie od postępowań zwykłych. Natomiast organ nadzorczy nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy, co postuluje strona.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. M. zarzucił naruszenie art. 6a ustawy o Policji w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.), art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., § 1 ust. 2 pkt 2 i 3 powołanego rozporządzenia w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, § 6 ww. rozporządzenia oraz art. 77 § 1 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że w rozpoznawanej sprawie jej istota nie koncentruje się wokół niewłaściwej interpretacji art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, lecz dotyczy błędu w subsumpcji, jako że stan faktyczny sprawy na moment wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] nie uprawniał Komendanta Powiatowego Policji dla Powiatu Warszawskiego Zachodniego z siedzibą w Starych Babicach do przyznania P. M. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 lutego 2006 r.

Artykuł 92 ust. 2 ustawy o Policji stanowi delegację dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych, który w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określił, w drodze ww. rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania, sposób ustalania wysokości równoważnika, wzory wymaganych dokumentów, organy właściwe do jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego zwrotu, a także sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania. Wspomniane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest więc rozwinięciem regulacji ustawowej w tym względzie i jego przepisy w sposób szczegółowy normują sytuacje, w jakich równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przysługuje lub nie przysługuje, w jakich przyznane prawo do tego świadczenia podlega cofnięciu i w jakich przypadkach funkcjonariusz Policji winien świadczenie to zwrócić.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że skarżący ubiegając się o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w swym oświadczeniu mieszkaniowym wskazał, że jego żona w 2002 r. skorzystała z pomocy finansowej z resortu na uzyskanie lokalu mieszkalnego, pełniąc wówczas służbę w Komendzie Powiatowej Policji w Pruszkowie. Okoliczność ta ma w sprawie decydujące znaczenie, bowiem zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli jego małżonek otrzymał pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie odrębnych przepisów. Zarówno w chwili ubiegania się o przedmiotowe świadczenie, jak i w momencie wydania decyzji przyznającej równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, skarżący pozostawał w związku małżeńskim z B. W., co spełnia dyspozycję cytowanej normy, jako że małżonka skarżącego uzyskała pomoc finansową na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych i bez znaczenia jest fakt, że w chwili jej otrzymania nie byli jeszcze małżeństwem. Prawodawca wyklucza bowiem możliwość pobierania przez małżonków równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli jedno z nich otrzymało już pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu. Nie może budzić wątpliwości, że w chwili wydania decyzji przyznającej równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego stan faktyczny sprawy wykluczał tego rodzaju rozstrzygnięcie, zważywszy że istotnie przyznana małżonce skarżącego pomoc finansowa uniemożliwiała przyznanie mu przedmiotowego świadczenia.

Dlatego też, w ocenie Sądu I instancji, orzekające w sprawie organy zasadnie uznały, że w analizowanym przypadku wystąpiła przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż brak podstaw do przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego uniemożliwiał przyznanie stronie tego rodzaju świadczenia, a jego przyznanie w zaistniałych okolicznościach pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią § 1 ust. 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia, co świadczy o rażącym naruszeniu prawa.

Sąd I instancji zwrócił także uwagę, że § 6 rozporządzenia, regulujący kwestię cofania uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego, nie ma w sprawie zastosowania, gdyż cofnięcie przyznanego skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego mogłoby nastąpić jedynie w sytuacji, gdyby jego małżonka nie przed przyznaniem mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, lecz po jego przyznaniu otrzymała pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu. Natomiast w sytuacji, gdy małżonka funkcjonariusza Policji otrzymała już pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu w chwili ubiegania się przez niego o równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, to jemu prawo do tego równoważnika nie przysługuje, a jeśli prawo takie zostało mocą decyzji przyznane – wbrew regulacji zawartej w § 1 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia – to rozstrzygnięcie takie dotknięte jest kwalifikowaną wadą prawną (rażące naruszenie prawa) i podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jego nieważności, nie zaś poprzez cofnięcie przyznanego uprawnienia.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. M., zarzucając naruszenie:

1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym:

a) art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, mimo że decyzja ta została wydana w oparciu o przepis nie dający podstawy prawnej do orzekania w przedmiocie przyznania lub cofnięcia równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, tj. w oparciu o art. 6a ustawy o Policji w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, zamiast w oparciu o art. 6a ustawy o Policji w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez podtrzymanie stanowiska Komendanta Głównego Policji oraz Komendanta Stołecznego Policji, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2006 r. w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 lutego 2006 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

2) naruszenie prawa materialnego, w tym:

a) § 1 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego poprzez ich błędną wykładnię polegająca na uznaniu, iż fakt przyznania żonie skarżącego pomocy na uzyskanie lokalu mieszkalnego w okresie przed zawarciem związku małżeńskiego ze skarżącym stanowił podstawę do odmowy przyznania skarżącemu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, mimo że skarżący został przeniesiony do służby w innej miejscowości;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego poprzez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi mimo, że § 6 powołanego rozporządzenia w oparciu, o który została wydana decyzja organu I instancji, nie mógł mieć zastosowania w sprawie, gdyż przepis ten dotyczy spraw w przedmiocie cofnięcia równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, nie zaś decyzji w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego;

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:

1) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2013 r.;

ewentualnie gdyby Sąd nie znalazł podstaw do orzeczenia zgodnie z pkt 1, skarżący kasacyjnie wniósł o:

2) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lutego 2013 r.;

3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że rozpatrywana przez Sąd I instancji sprawa prowadzona była w trybie nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie istnienia bądź braku przesłanek wskazujących na to, że kontrolowana w tym postępowaniu decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Organ, wszczynając takie postępowanie nadzorcze, uruchamia to postępowanie w nowej sprawie, nie orzeka natomiast co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kwestionowanej decyzji. Skoro zatem istotą postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy zachodzi którakolwiek z przesłanek nieważności, nie zaś merytoryczna kontrola podjętego w postępowaniu zwykłym rozstrzygnięcia, to również Sąd I instancji nie może prowadzić postępowania zamierzającego do skontrolowania legalności merytorycznej decyzji ostatecznej. W konsekwencji podniesione w skardze zarzuty mogą być rozważane jedynie w zakresie, który nie dotyczy meritum sprawy administracyjnej, a jedynie oceny, czy zachodzą przesłanki nieważności wskazane w art. 156 § 1 k.p.a. Obowiązkiem Sądu I instancji na gruncie rozpoznawanej sprawy nie było zatem dokonywanie własnej wykładni art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, lecz jedynie dokonanie oceny, czy przepis ten nie był zastosowany przez organy administracji wadliwie i czy ewentualna wadliwość nie miała charakteru kwalifikowanego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z powyższego obowiązku Sąd I instancji wywiązał się prawidłowo. W zaskarżonym wyroku trafnie bowiem wskazano, że w sprawie nie chodzi o wykładnię stosowanego przepisu prawa materialnego, gdyż literalne brzmienie § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1130 ze zm.) nie nastręcza problemów interpretacyjnych, lecz o niemożność przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w zaistniałym stanie faktycznym. Dodać również należy, że rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1994 r., sygn. akt III ARN 13/94, OSN 1994, nr 3, poz. 36; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 1994 r., sygn. akt V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który ma być stosowany w bezpośrednim rozumieniu. (zob. glosa B. Adamiak do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2006 r., sygn. akt I FSK 439/05, OSP 2007, z. 9, poz. 100).

Taka sytuacja bezspornie miała miejsce na gruncie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.). Art. 92 ust. 2 powołanej ustawy zawiera delegację dla właściwego ministra do wydania rozporządzenia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w oparciu o tę delegację wydał rozporządzenie z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia - równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli jego małżonek otrzymał pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem policjanta przeniesionego do służby w innej miejscowości. Z powyższego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że istnienie negatywnej przesłanki w postaci przyznania pomocy finansowej małżonkowi policjanta wyłącza możliwość przyznania funkcjonariuszowi równoważnika pieniężnego. Mając zatem na uwadze treść § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. uznać należy, że skoro małżonka skarżącego otrzymała pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego w 2002 r., to skarżącemu kasacyjnie nie przysługiwało prawo do uzyskania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszalnego.

W tej sytuacji zasadnie Sąd I instancji uznał, że brak było podstawy prawnej do przyznania skarżącemu spornego równoważnika, w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.