Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 737/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 września 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2990/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11 września 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2990/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Sąd wskazał, że skarżąca złożyła dokumentację finansową obrazującą jej kondycję gospodarczą (bilans, rachunek zysków i strat za 2014 r.). Spółka wskazała, że obecna wysokość nałożonych kar wynosi 21.621.850,00 zł, a konieczność zapłaty tej kwoty wpłynie na możliwości płatnicze strony w realiach gospodarczych wyznaczanych przedmiotem jej działalności. Podniosła, że w latach 2014-1015 nastąpi wygaśnięcie wszystkich zezwoleń na punkty gier na automatach o niskich wygranych oraz na salony gier na automatach (upłynie 6-letni okres ich ważności), co spowoduje regres w kondycji finansowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. biorąc pod uwagę wskazany zysk spółki za 2014 r., tj. 436 227,28 zł. i stratę z pierwszego kwartału 2015 r. w wysokości -1 893 031,61 zł oraz fakt, że główne źródło dochodu skarżącej opiera się na działalności prowadzonej w oparciu o zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych - przy czym w dużej mierze zezwolenia te w tym roku wygasają - przyjął, że bezpośrednim skutkiem natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji (w połączeniu z innymi karami), będzie wzrost strat ekonomicznych przedsiębiorstwa skarżącej. Następstwem powyższego będzie z kolei ograniczenie zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, utrata płynności finansowej przedsiębiorstwa.

W zażaleniu złożonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego Dyrektor Izby Celnej w W. domagał się uchylenia powyższego postanowienia. Organ zarzucił, że Sąd nie zbadał dostatecznie sytuacji majątkowej skarżącej, w szczególności czy posiada papiery wartościowe, obligacje środki pieniężne, nieruchomości. Dyrektor wskazał, że nałożona kara jest następstwem prowadzenia działalności niezgodnej z przepisami, a WSA uwzględniając wniosek skarżącej nie uwzględnił interesu publicznoprawnego wierzyciela.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jak wynika z treści cytowanego przepisu przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, że szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznaczyć trzeba, że skutki te mają mieć znaczenie potencjalne. Nie jest wymagane, żeby w jakimś mniejszym lub większym zakresie rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, Monitor Prawniczy, 2006 r., nr 14, s. 677).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można uznać, że zaskarżone postanowienie narusza prawo. Biorąc pod uwagę przede wszystkim stratę spółki z pierwszego kwartału 2015 r. w wysokości -1 893 031,61 zł oraz fakt, że główne źródło dochodu skarżącej opiera się na działalności prowadzonej w oparciu o zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych (które w znacznej części wygasają do końca 2015 r.), a także uwzględniając wysokość należności pieniężnych wynikających z załączonych do akt odpisów tytułów wykonawczych, WSA zasadnie uznał, że istnieje prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ocena Sądu I instancji opiera się na konkretnych informacjach zawartych we wniosku i w aktach sprawy i została odpowiednio uzasadniona.

Wstrzymanie wykonania decyzji jest instytucją procesową i nie ma nic wspólnego z kontrolą zaskarżonej decyzji, ale służy zabezpieczeniu interesów strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym aż do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. Chybiony jest argument podniesiony w zażaleniu, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę interesów wierzyciela publicznoprawnego. Przepisy ustawy procesowej nie przewidują obowiązku uwzględnienia takiej okoliczności. Nietrafna jest zatem argumentacja Dyrektora odnosząca się do tego, że nałożenie na skarżącego kary było następstwem prowadzenia przez niego działalności niezgodnej z przepisami.

W tym stanie rzeczy oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjnej postanowił jak w sentencji.