Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 2185/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2004-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 607  Gospodarka mieniem państwowym i komunalnym, w tym gospodarka nieruchomościami nierolnymi
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2004r. sprawy ze skargi B. i L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości /. uchyla zaskarżoną decyzję, lI. nie orzeka w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...]., Nr [...], na podstawie art. 1 ust.1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości /Dz.U. Nr 113, poz. 1209/,a art. 104 kpa po rozpatrzeniu wniosku L. i B. S. oraz G. R. odmówił nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości położonej w [...]przy ul. [...], pozostającej w użytkowaniu wieczystym wnioskodawców.

Zdaniem organu wnioskodawcy nie spełniają warunków określonych w art. 1 ust.1 cytowanej wyżej ustawy.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli L. i B. S. oraz G. R., w którym domagają się uchylenia decyzji z dnia [...]. W uzasadnieniu odwołania powołują się na przykłady nieodpłatnego, względnie za symboliczną opłatą przekazania nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...]. na podstawie art.

- art.138 § 1 pkt 1 kpa.

* art.2 ustawy z dnia 12 październik 1994r. r. o samorządowych kolegiach odwoławczych /Dz.U. z 2001 r. Nr 79.poz.856/.

* art.1 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości

utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję

W uzasadnieniu decyzji podano, że przepisy ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości odnoszą się do osób fizycznych będących w dniu 26 maja 1990 r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 24 października 2001 r. użytkownikami wieczystymi lub współ użytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych na obszarach wskazanych w dekrecie z 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych /Dz.U. z 1951r. nr 45, poz. 340 ze zm./.

Z przedłożonych akt administracyjnych wynika .że powyższe warunki spełniają tylko L. i B. S., którzy prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości nabyli w [...]r. /akt not. Rep. [...]Nr [...]z [...]r./. Natomiast G. R., prawo użytkowania wieczystego omawianej nieruchomości, nabył od wyżej wymienionych, w obrocie cywilnoprawnym aktem notarialnym Rep. [...]z dnia [...]r. (udział do 1/2 części).

Z powyższego wynika, że pan G. R. w, dniu [...]r. nie był użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...].

Nieodzownym warunkiem nabycia prawa własności jest to, aby wszyscy użytkownicy wieczyści danej nieruchomości legitymowali się prawem użytkowania wieczystego zarówno w dniu [...]r. jak i w dniu [...]r.

Powołane w odwołaniu przykłady nieodpłatnego, względnie za symboliczną opłatą przekazania nieruchomości dotyczą decyzji wydanych na podstawie ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności /Dz.U. z 2001 r. Nr 120,poz.1299/.Ustawa ta została w zakresie opłat dość gruntownie zmieniona.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli L. i B. małżonkowie S. i G. R., którzy domagają się uchylenia decyzji organów obu instancji.

Decyzje uważają za niesprawiedliwe i krzywdzące. Podnoszą, że prawo wieczystego użytkowania działki nabyte przez S. w [...]. winno być przeniesione na G. R.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.

Skargę należało uwzględnić, choć z innych powodów niż wskazują to skarżący. Działając w trybie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wszystkim wymogom stawianym decyzjom administracyjnym. W myśl art. 107 § 1 i 3 k.p.a. decyzja winna m.in. zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, które polega na wyjaśnieniu podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Sformułowanie użyte w art. 107 § 3 k.p.a. dotyczące wyjaśnienia podstawy prawnej wskazuje, że ustawodawca nie pozwala na ograniczenie się do samego przytoczenia przepisu, lecz nakazuje dlaczego ma on zastosowanie i jaki jest jego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Organ odwoławczy uznał, że skarżący B. i L. S. posiadają uprawnienia do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, ponieważ byli użytkownikiem przedmiotowej nieruchomości w dniu [...]. oraz w dniu [...]r. Nie mogą jednak zrealizować swojego uprawnienia, dlatego że oprócz nich ubiega się o przekształcenie współużytkownik wieczysty G. R., który nie spełnia warunków wymaganych w ustawie, ponieważ stał się użytkownikiem tej nieruchomości dopiero [...]r. Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności jest możliwe, zdaniem organu odwoławczego, tylko wtedy, gdy wszyscy współużytkownicy spełniają wymogi ustawowe.

Pogląd wyrażony przez organ nie został jednak wsparty wywodem prawnym, z którego wynikałoby, że w takiej sytuacji skarżący B. i L. S. tracą uprawnienia do przekształcenia dotychczas przysługującego im prawa w prawo własności. W ustawie z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości nie sformułowano tego wymogu, a organ poprzestał jedynie na kategorycznym stwierdzeniu, że jeżeli brak jest uprawnień wszystkich współużytkowników wieczystych to nie dostrzega możliwości dokonania stosownego przekształcenia na rzecz małżonków S.

W związku z tym organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien przeprowadzić stosowny wywód prawny wskazując jednocześnie podstawę prawną uzasadniającą odmowę przekształcenia prawa użytkowania wieczystego przysługującego skarżącym - w prawo własności. Należy podkreślić, że uzasadnienie decyzji administracyjnej ma szczególne znaczenie dla strony, bowiem z uzasadnienia strona winna dowiedzieć się o wszystkich aspektach prawnych, które wpłynęły na sposób rozstrzygnięcia. Zwłaszcza, że decyzja jest niekorzystna dla strony. Wysoką rangę uzasadnienia decyzji wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyroki NSA z 28. 06. 1982r. I SA 47/82, PiP 1985, Nr 1, s.147 oraz z 30.06.1983 r., I SA 178/83 ONSA 1983, Nr 1, poz. 51, z 14.12.1999r. III SA 1756/99, z 6.01.1994r. SA/Wr 806/93). Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji, a jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną jej część. Brak podania w uzasadnieniu decyzji (orzeczeniu/ motywów rozstrzygnięcia z jednej strony uniemożliwia Sądowi dokonanie o ceny legalności decyzji, a z drugiej strony może być powodem zaskarżenia do Sądu decyzji nie zawierających prawidłowego uzasadnienia wobec niemożności poznania motywów takiego, a nie innego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.