Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 31/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Podatek od spadków i darowizn
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53a, art. 67a par. 1 pkt 2, art. 67b, art. 122, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak, Bogumiła Kalinowska, , Protokolant Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn oddala skargę.


UZASADNIENIE

Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla W. F. z dnia [...] (sygn. akt [...]) J. K. (zwany dalej skarżącym) nabył w całości spadek po zmarłej Z.T. Przedmiotem spadku było spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego o powierzchni [...] m2, położonego we W. przy ul. J. [...], o wartości [...] zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – F. decyzją z dnia [...], nr [...] ustalił i wymierzył J. K. należne zobowiązanie podatkowe od spadku w kwocie [...] zł.

Pismem z dnia [...], sprecyzowanym następnie pismem z [...], skarżący złożył wniosek o umorzenie lub rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn. Zaznaczył przy tym, że miesięczna rata mogłaby wynosić nie więcej niż [...] zł. Wniosek ten został przesłany do Prezydenta W. celem zajęcia stanowiska w sprawie.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Prezydent W. nie wyraził zgody na całkowite umorzenie wymierzonego podatku. Wyraził natomiast zgodę na rozłożenie zaległości podatkowej na jedenaście rat miesięcznych po [...] zł i dwunastą ratę w wysokości [...] zł.

W toku postępowania administracyjnego, na podstawie złożonych przez J. K. dokumentów ustalono, że skarżący nie pracuje, a jego dochód stanowi renta w wysokości [...] zł netto. Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe z żoną, która uzyskuje wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w kwocie [...]zł netto oraz z dwójką uczących się dzieci. Córka skarżącego jest zatrudniona na pół etatu jako pomoc nauczycielska i otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenie w wysokości [...] zł netto (połowę tej kwoty przeznacza na czesne za studia). Koszty utrzymania zamieszkiwanej nieruchomości wynoszą około [...] zł wliczając w to opłatę czesnego za studia córki oraz czynsz za odziedziczone mieszkanie. Ponadto skarżący podał, że miesięcznie wydaje około [...] zł na leki. Oświadczył także, że poza odziedziczonym lokalem nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Skarżący oświadczył, że nieruchomość nabyta w drodze spadku stoi pusta i nie bierze on pod uwagę możliwości sprzedaży lub wynajmu tego lokalu.

Decyzją z dnia [...], nr [...], [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. - F. orzekł o rozłożeniu na 12 rat zaległości podatkowej z tytułu podatku od spadków i darowizn w następujący sposób: 11 rat po [...] zł, ostatnia 12 rata w wysokości [...] zł oraz odsetki w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji przywołano treść art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Wskazano przy tym, że przepis ten skonstruowany jest na zasadzie uznania administracyjnego, a zatem nie zobowiązuje organu podatkowego do zastosowania ulgi. Organ pierwszej instancji dokonał analizy sytuacji majątkowej skarżącego i przyjął, że stabilna sytuacja materialna podatnika oraz okoliczności natury społecznej uzasadniają rozłożenie należności podatkowej na raty.

Decyzją z dnia [...] r. (nr [...], [...]) odmówiono umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od spadków i darowizn.

Pismem z dnia [...] J. K. złożył odwołanie od decyzji orzekającej o rozłożeniu na raty jego zaległości podatkowej, wnosząc o zmianę tej decyzji i zmniejszenie wysokości rat oraz maksymalne wydłużenie okresu spłaty lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art.. 122 ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji, mimo że nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne i prawne, a w szczególności w sposób nieprawidłowy ustalono jego sytuację materialną i finansową. Skarżący podniósł, że łączny dochód uzyskiwany przez jego czteroosobową rodzinę wynosi [...] zł, a po potrąceniu kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania oraz czesnego za naukę córki pozostaje [...] zł. Po uiszczeniu wszystkich kosztów utrzymania (odzież, żywność, środki higieny osobistej, lekarstwa, zeszyty, podręczniki szkolne i koszty dojazdu dzieci do szkoły) nie pozostają mu już żadne środki, z których mógłby spłacić należny podatek.

Organ odwoławczy po dokonaniu analizy całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie stwierdził, że nie ma podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, a zarzuty strony wniesione w odwołaniu są niezasadne. W konsekwencji decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ powołał treść art. 67 a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Wskazał przy tym, że w systemie polskiego prawa podatkowego zwolnienia i ulgi podatkowe są wyjątkiem, odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej polegającej na powszechności i równości opodatkowania, ponadto regułą jest wywiązywanie się podatników z ciążących na nich zobowiązań. Organ podkreślił, że z konstrukcji art. 67 a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej wynika, że rozstrzygnięcia podejmowane przez organy podatkowe mają charakter indywidualny w oparciu o przeprowadzone postępowanie pozwalające określić istnienie przesłanek, bądź też ich brak do zastosowania określonej ulgi. Podejmując rozstrzygnięcie w sprawie, organ podatkowy analizuje powołane we wniosku argumenty z uwzględnieniem sytuacji ekonomicznej podatnika oraz celów polityki finansowej państwa.

W zaskarżonej decyzji organ zaznaczył także, że zasadnicze znaczenie w udzieleniu ulgi w podatku od spadków i darowizn ma stanowisko właściwego przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego co do możliwości rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. g ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego podatek od spadków i darowizn stanowi źródło dochodów własnych gminy. Stosownie do art. 18 ust. 1 w/w ustawy do udzielania ulg podatkowych, umarzania, rozkładania na raty i odraczania terminów płatności należności z tytułu podatków i opłat stanowiących dochody jednostek samorządu terytorialnego, a także zwalniania z obowiązku pobrania bądź ograniczenia poboru tych należności mają zastosowanie przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Na podstawie art. 18 ust. 2 i ust. 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w przypadku pobieranych przez urząd skarbowy podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, naczelnik tego urzędu może umarzać, odraczać termin zapłaty lub rozkładać na raty należności oraz zwalniać płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczać pobór należności wyłącznie za zgodą przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego, a zgoda wydawana jest w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej organ pierwszej instancji przeanalizował przesłanki ważnego interesu podatnika oraz ważnego interesu publicznego i orzekł zgodnie z postanowieniem Prezydenta W. W konsekwencji organ drugiej instancji uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że organ podatkowy związany jest zakresem postanowienia Prezydenta W., nie może on wykroczyć poza jego ramy merytoryczne i czasowe. Organ samorządowy wyraził zgodę na wydanie pozytywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia jednak zawęził ją ramami w stosunku co do wysokości rat oraz ich ilości. Strona w swoim pierwszym wniosku skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - F. zaznaczyła, że może spłacać przedmiotową należność w wysokości [...] zł miesięcznie. Pomijając stabilną sytuację finansową Strony, która według organu drugiej instancji umożliwia spłatę zaległości podatkowej w udzielonym układzie ratalnym, to wysokość zaległości Pana J. K. wobec Skarbu Państwa jest tak wysoka, że ich spłata w proponowanej przez niego wysokości trwałaby kilkanaście lat. Dyrektor Izby Skarbowej we W. zaznaczył także, że w postanowieniu Prezydenta W. znajduje się pouczenie o przysługującym stronie prawie do ponownego ubiegania się o ulgę w postaci rozłożenia zaległości podatkowej na raty, co umożliwiłoby zapłatę pozostałej w ostatniej racie zaległości w nowym układzie ratalnym.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem J. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że organy podatkowe dokonały błędnej oceny jego sytuacji finansowej i możliwości spłaty zaległego podatku. Podkreślił, że ustalona wysokość rat i krótki okres spłaty przekraczają jego możliwości płatnicze.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu [...] skarżący podał, że wynajmuje odziedziczony lokal i uzyskuje z tego tytułu kwotę [...] zł, od której należy odliczyć podatek. Twierdzi, że więcej nie może osiągnąć, ponieważ lokal jest w złym stanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.").

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c").

Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji zauważyć na wstępie trzeba, iż w rozpatrywanej sprawie decyzje organu pierwszej i drugiej instancji zostały wydane w oparciu o przepis art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005, nr 8, poz. 60 ze zm., dalej w skrócie: "o.p."). Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a.

Z powołanego przepisu wynika, że rozłożenie na raty zaległości podatkowej może nastąpić w razie zaistnienia ściśle określonych przesłanek, tj. ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Każdy z tych warunków samodzielnie, jak również oba łącznie mogą stanowić podstawę rozłożenia na raty zobowiązania podatkowego. Zaakcentować przy tym należy, iż decyzje dotyczące rozłożenia na raty zaległości podatkowych podejmowane są w ramach tzw. uznania administracyjnego, które polega na przyznaniu organom podatkowym możności dokonania wyboru między dwoma równowartościowymi rozwiązaniami. Zakres uznania administracyjnego nie jest jednak uprawnieniem nieograniczonym, a dowolność w rozpoznawaniu wniosków o rozłożenie na raty zaległości podatkowych jest niedopuszczalna. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub interes publiczny oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Kontroli Sądu nie podlega zatem uznanie samo w sobie, ale sposób, w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, uzasadnienie stanowiska organu, a także to czy swobodne uznanie organu podatkowego nie przekształciło się w uznanie dowolne (por. m.in. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt SA/Sz 2548/00, LEX nr 78302, wyrok NSA z 28 listopada 2001 r., sygn. akt SA/Sz 1292/00, LEX nr 78300). W doktrynie oraz utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że ocena, czy istnieją przesłanki udzielenia ulgi podatkowej w konkretnej sprawie, może być dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego oraz dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2002 r., sygn. akt III SA 2302/00). Obowiązki te bezpośrednio wynikają z art. 122, 187 § 1 i 191 o.p. Natomiast, jeżeli mimo istnienia przesłanek z art. 67a § 1 pkt 2 o.p., podejmuje się decyzję polegającą na odmowie rozłożenia na raty zobowiązania podatkowego, winny zostać określone motywy takiego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony został także pogląd, iż kontroli nie podlega uznanie samo w sobie, ale kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2002 r., sygn. akt III SA 830/00). "Sądowa kontrola decyzji dotyczących udzielania ulg w spłacie zaległości podatkowych jest ograniczona i sprowadza się jedynie do badania, czy organ rozstrzygający badał sprawę pod kątem wymienionych w przepisie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej dyrektyw ustawowych (ważny interes podatnika lun interes publiczny), jak również czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w danej sprawie" (por.wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 września 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 538/07, LEX nr 297127, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/GI 574/09, LEX 570504).

Podnieść także trzeba, iż ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego dokonana przez organ winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Brak prawidłowego uzasadnienia decyzji, zwłaszcza tych o charakterze uznaniowym, jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 14 kwietnia 2005 r. (sygn. akt III SA/Wa 180/05, LEX nr 166546), uniemożliwia – w przypadku jej zaskarżenia – ustalenie, "(...). czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego (...)". Swobodne uznanie nie może być bowiem tożsame z dowolnością. Z tego chociażby względu uzasadnienie winno być wnikliwe i logiczne oraz zawierające dostatecznie zindywidualizowane przesłanki występujące w sprawie.

Zauważyć przy tym należy, że formułując ustawowe przesłanki przyznania ulgi podatkowej, ustawodawca jednocześnie nie podał ustawowej definicji "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego". W literaturze przyjmuje się, że ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku. Przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji, itp.. Zasadą pozostać musi bowiem płacenie podatków w sposób i w terminach przewidzianych przez prawo. Jedynie nadzwyczajne okoliczności mogą spowodować odstępstwo od tej reguły (por. B. Dauter S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007).

Odnosząc powołane wyżej uwagi ogólne na grunt sprawy będącej przedmiotem skargi oraz rozpoznania organów podatkowych, uznać należy, że organy podatkowe obu instancji sprostały wskazanym wyżej wymaganiom. Organy te, w szczególności przeprowadziły dokładną analizę obecnego stanu finansowego i osobistego strony i następnie należycie oceniły te okoliczności w kontekście przesłanek, określonych w przepisie art. 67a § 1 pkt 2 o.p., tj. z punktu widzenia ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego i nie przekroczyły przy tym, zasady swobodnej oceny dowodów. Analiza akt postępowania administracyjnego pozwala stwierdzić, iż w niniejszej sprawie organ podatkowy ponownie rozpatrując sprawę nie naruszył przepisów Ordynacji podatkowej. Stosownie do treści art. 122 w związku z art. 187 § 1 o.p. organy odwoławczy, rozpoznając sprawę dokładnie przeanalizował sytuację finansową skarżącego i uznał, że zebrane w sprawie materiały dowodowe, a także stanowisko zajęte przez Prezydenta W. uzasadnia zastosowanie wobec skarżącego ulgi podatkowej przez rozłożenie zaległości na 12 rat: 11 rat po [...] zł, ostatnia 12 rata w wysokości [...] zł.

Na marginesie powyższych rozważań zauważyć trzeba, że niewątpliwie sytuacja materialna skarżącego nie jest łatwa, niemniej jednak trudna sytuacja finansowa sama w sobie nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi (rozłożenie na raty zaległości podatkowej w wysokości nie przekraczającej [...] zł miesięcznie), a tym bardziej nie można jej utożsamiać z ważnym interesem podatnika. W przeciwnym razie prowadziłoby to do absurdu. Zawsze bowiem ulga w zapłacie zobowiązania podatkowego jest w interesie (faktycznym) podatnika. W rezultacie każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłankę przyznania ulgi na warunkach przez siebie wskazanych. Dlatego ważne jest wykazanie nadzwyczajności sytuacji, w której znalazł się podatnik (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 706/09, LEX nr 584656). Ponadto jak słusznie zauważyły organy, powołując się w tym zakresie na stanowisko zajęte przez Prezydenta W., sytuacja finansowa skarżącego jest stabilna, a wysokość zaległości podatkowej jest tak wysoka, że jej spłata w proponowany przez skarżącego sposób (raty wynoszące [...] zł miesięcznie) trwałaby kilkanaście lat. Zauważyć także trzeba, że w toku postępowania administracyjnego skarżący oświadczył, że odziedziczona nieruchomość stoi pusta, a jej sprzedaż lub wynajem nie wchodzą w rachubę, co wobec twierdzenia strony o jej trudnej sytuacji finansowej i niemożliwości uregulowania zobowiązania podatkowego, jest całkowicie niezrozumiałe. Na rozprawie przed Sądem skarżący oświadczył natomiast, że aktualnie wynajmuje przedmiotową nieruchomość za kwotę [...] zł, co – w ocenie Sądu – niewątpliwie poprawiło jego sytuację materialną. Podkreślić również należy, że w rozpoznawanej sprawie obowiązek podatkowy po stronie skarżącego powstał wskutek nabycia w drodze spadku nieruchomości lokalowej, w więc przysporzenia majątkowego i powiększenia tym samym stanu posiadania.

Zdaniem Sądu organ podatkowy w zaskarżonej decyzji prawidłowo również zaznaczył, że zasadnicze znaczenie w udzieleniu ulgi w podatku od spadków i darowizn ma stanowisko właściwego przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego co do możliwości rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. g ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r., nr 80 poz. 526 ze zm.) podatek od spadków i darowizn stanowi źródło dochodów własnych gminy. Stosownie do art. 18 ust. 1 powołanej ustawy do udzielania ulg podatkowych, umarzania, rozkładania na raty i odraczania terminów płatności należności z tytułu podatków i opłat stanowiących dochody jednostek samorządu terytorialnego, a także zwalniania z obowiązku pobrania bądź ograniczenia poboru tych należności mają zastosowanie przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Na podstawie art. 18 ust. 2 i ust. 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w przypadku pobieranych przez urząd skarbowy podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, naczelnik tego urzędu może umarzać, odraczać termin zapłaty lub rozkładać na raty należności oraz zwalniać płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczać pobór należności wyłącznie za zgodą przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego, a zgoda wydawana jest w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Prawidłowo zatem organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego i zebraniu materiału pozwalającego na rozpoznanie wniosku podatnika, zwrócił się do Prezydenta W. o zajęcie stanowiska w tej sprawie. Zasadnie także przyjął, że przyznanie ulgi podatkowej może nastąpić tylko w granicach i na zasadach określonych postanowieniem przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego.

Reasumując powyższe wywody należy zauważyć, że organy podatkowe prawidłowo i w sposób wyczerpujący ustaliły stan faktyczny sprawy i oceniły wszystkie argumenty podniesione przez skarżącego. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia art. 67a § 1 o.p., a postępowanie, wbrew zarzutom skargi, przeprowadzono z zachowaniem zasad wynikających z art. 122 o.p. Organy podatkowe umożliwiły stronie czynny udział w prowadzonym postępowaniu i kierując się zasadą prawdy obiektywnej wydały rozstrzygnięcia w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, który w sposób wyczerpujący został przez nie oceniony. Świadczy o tym zarówno treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i dokonana ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w kontekście przesłanek warunkujących zastosowanie ulgi.

Ponieważ sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia prawa, należało – stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a, – orzec, jak w sentencji.