Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 366/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 32,  art. 34 ust. 3 pkt 1,  art. 35,  art. 5,  art. 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Władysław Kulon, Sędziowie: sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.), asesor WSA Wojciech Śnieżyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 marca 2021 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 29 maja 2020 r. nr IF-O.7840.570.2019.KMB-2 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu oraz budową linii kablowych nn i oświetlenia terenu, kanalizacji teletechnicznej, kanalizacji deszczowej, przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 8 lipca 2020 r. B. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (strona skarżąca, skarżąca, spółka) reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 29 maja 2020 r. r., nr IF-O.7840.570.2019.KMB-2 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu oraz budową linii kablowych niskiego napięcia i oświetlenia terenu, kanalizacji teletechnicznej, kanalizacji deszczowej, przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Decyzją z dnia 29 października 2019 r. Nr 5115/2019 Prezydent Wrocławia na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej jako "p.b.") i na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca, 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2019r. poz. 511), po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 13 września 2017 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla spółki R. Sp. z o.o. Sp. Kom. z siedzibą przy ulicy [...] we W., obejmujące budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu oraz budową linii kablowych nn i oświetlenia terenu, kanalizacji teletechnicznej, kanalizacji deszczowej, przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego przy ul. [...] we W., na części działki numer [...] (dawniej działka nr [...]), AM-[...], obręb K.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że planowana inwestycja, przewidziana do zlokalizowania na terenie oznaczonym [...]MW-U obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] we W. (uchwała nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] listopada 2012 r.), jest zgodna z warunkami planu miejscowego.

Organ wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 35 ust. 1 p.b., stwierdził że, projekt budowlany spełnia wymagania określone w tym przepisie, tj.: projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a w tym:

- spełnia wymagania przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2015r. poz. 1422 z późn. zm.),

- spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018r. poz. 1935),

- jest kompletny i posiada wymagane opinie i uzgodnienia oraz informację dotyczącą

bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b.),

- jest wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1 pkt 4 p.b.).

Z decyzją Prezydenta Wrocławia z dnia 29 października 2019 r. Nr 5115/2019 nie zgodziła się B. sp. z o.o. z siedzibą w W. W odwołaniu z dnia 26 listopada 2019 r. zaskarżyła decyzję w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. (dalej "kp.a."), polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji, pomimo istotnych braków w dokumentacji i wadliwości projektu budowlanego oraz pomimo nieważności decyzji innych organów oraz warunków technicznych określających dostawę mediów do projektowanej inwestycji;

2. naruszenie § 60 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (...), poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego inwestora, w którym projektowany budynek zakwalifikowany został do zabudowy śródmiejskiej uzupełniającej, pomimo iż projektowana zabudowa nie spełnia warunków kwalifikujących ją do takiej zabudowy, ponieważ nie została zaprojektowana z zachowaniem ciągłości pierzei, jak również miejscowy plan zagospodarowania nie wskazuje na taką możliwość,

3. naruszenie § 40 ust. 1 warunków technicznych, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który jest częścią wieloetapowej inwestycji, a który to projekt nie przewiduje placu zabaw, a zatem organ I instancji zatwierdził projekt niezgodnie z wymogami warunków technicznych,

4. brak uzgodnienia drogi pożarowej dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora, z uwagi na brak jakichkolwiek dokumentów w aktach sprawy poświadczających, iż organ ustalał spełnienie tego wymogu przez planowaną inwestycję,

5. zaakceptowanie przez organ wyliczenia powierzchni zabudowy, do której nie wliczono loggii oraz wykuszy, a zatem nie można uznać za wiarygodną wykazaną wyliczeniami powierzchnię i może to skutkować tym, że zaakceptował projekt budowalny z przekroczeniem określonego w planie miejscowym współczynnika powierzchni zabudowy,

6. niespełnienie warunków technicznych projektowanej zabudowy, poprzez niespełnienie warunków przesłaniania dla okna w sypialni w mieszkaniu zlokalizowanym pomiędzy osiami 9 i 10 w kondygnacjach powyżej przyziemia, ponadto z akt sprawy nie wynika, aby inwestor dołączył analizę graficzną spełnienia warunków dotyczących przesłaniania,

7. zaakceptowanie przez organ inwestycji, która spełnia warunki w zakresie nasłonecznienia jak dla zabudowy śródmiejskiej uzupełniającej (zgodnie z obowiązującymi na czas złożenia projektu przepisami), podczas gdy projektowana budynki nie powinny być uznane za zabudowę śródmiejską uzupełniającą, w związku z tym nie można zmniejszyć wymaganego czasu nasłonecznienia mieszkań planowanej przez inwestora zabudowy,

8. brak prawidłowego zatwierdzenia dokumentacji geologiano-inżynierskiej dla inwestycji, a ponadto decyzja w tej sprawie straciła ważność w dniu 31.03.2018 r.

9. naruszenie § 206 ust. 1 warunków technicznych, poprzez nie poprzedzenie ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, tj. zrealizowanego etapu 2 projektu inwestora znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji inwestora,

10. niespełnienie bilansu miejsc postojowych dla inwestycji, tj. zaprojektowano 10 miejsc zewnętrznych postojowych, wszystkie przeznaczone dla osób niepełnosprawnych, a w projektowanym budynku nie przewidziano ani jednego mieszkania dostosowanego do potrzeb osób niepełnosprawnych, co prowadzi do wniosku, że po odliczeniu ilości miejsc przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych bilans miejsc postojowych nie jest spełniony,

11. zaprojektowanie w północno-zachodnim narożniku działki miejsc postojowych, które nie mają zapewnionego dostępu z drogi publicznej, tym bardziej że droga nie jest objęta wnioskiem inwestora, ani nie została zatwierdzona zaskarżoną decyzją o pozwoleniu na budowę,

12. wydanie zaskarżonej decyzji mimo braku aktualnego i wystawionego na poprawne działki pozwolenia na prowadzenie prac archeologicznych,

13. nieprzedstawienie analizy, w jaki sposób projektowana zabudowa ogranicza możliwości zabudowy działek sąsiednich, tj. działek nr [...], [...], a także działki nr [...], które należą do innego podmiotu niż inwestor,

14. załączenie do akt sprawy nieaktualnej decyzji na obsługę komunikacyjną, która jest wystawiona na inny podmiot niż inwestor i wydana została w 2013 r. i była ważna przez 3 lata od wydania, a ponadto dotyczy etapu 1 inwestycji inwestora na działkach nr [...], [...] AM-[...] obręb K. nie objętych wnioskiem inwestora.

Pismem z dnia 11 grudnia 2019 r. B. sp. z o.o. z siedzibą w W. uzupełniła odwołanie z dnia 26 listopada 2019 r. W uzupełnieniu odwołania została zawarta rozszerzona argumentacja dotycząca zarzutów: 2, 3, 4, 5, 9, 14. Należy zwrócić uwagę, że zarzut 6 został powtórzony. Spółka przedstawiła nowe zarzuty:

1. naruszenie art. 34 ust. 3 pkt 4 p.b. w związku z § 11 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (...), poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo braku w aktach sprawy prawidłowego zatwierdzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej dla inwestycji oraz braku w opisie technicznym projektu budowlanego oceny technicznej obejmującej aktualne warunki geotechniczne i stan posadowienia obiektu;

2. naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 2 p.b. w związku z art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz.1568 z poźn. zm.), poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo braku aktualnej decyzji o pozwoleniu na prowadzenie badań archeologicznych, pomimo iż planowana inwestycja znajduje się na terenie strefy ochrony konserwatorskiej wyznaczonej w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego,

3. naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 2 p.b. w związku z § 26 ust. 1 warunków technicznych, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, pomimo iż warunki przyłączenia planowanej inwestycji do sieci elektroenergetycznej, wodociągowej i kanalizacji sanitarnej straciły ważność przed jej wydaniem,

4. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. w związku z art. 6 i art. 8 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo niedokonania przez inwestora analizy, w jaki sposób projektowana inwestycja oddziałuje na działki sąsiednie tj. działki nr [...], [...], a także działkę nr [...], co powoduje naruszenie zasady praworządności, zgodnie z którą organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa oraz zasady równego traktowania stron, a zatem poprzez niewypełnienie przez organ wymogu uwzględnienia przy projektowaniu obiektu budowlanego obowiązku uwzględniania możliwości zabudowy działek sąsiednich zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Wobec tak sformułowanych zarzutów spółka B. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i odmowę zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestorowi - R. Sp.z o.o. Sp. kom. z siedzibą we W., ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu odwołująca się wskazała, że w projekcie budowlanym wielokrotnie pojawia się informacja, że analizowany projekt jest częścią wieloetapowej inwestycji. Przy zespole budynków wielorodzinnych, jakim niewątpliwie jest zespół budynków realizowany przy ul. [...] występuje zatem potrzeba zaprojektowania placu zabaw. Inwestor nie podał informacji w obrębie, którego z etapów jest realizowany plac zabaw. Strona skarżąca w kwestii uznania inwestycji za zabudowę śródmiejską uzupełniającą wskazała, że przez zabudowę uzupełniającą należy rozumieć już istniejącą tkankę miejską, np. plomby czy budynki w bliskim sąsiedztwie innych budynków. Nie można zatem uznać za taką zabudowę planowanego przez inwestora budynku wolnostojącego, który nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie innego istniejącego budynku.

Wojewoda Dolnośląski, po rozpatrzeniu odwołania spółki B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Prezydenta Wrocławia Nr 5115/2019 z dnia 29 października 2019 r., decyzją z dnia 29 maja 2020 r. nr IF-O.7840.570.2019.KMB-2 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji, organ nadzoru wskazał na okoliczność przedłożenia w postępowaniu odwoławczym przez inwestora wyjaśnienia projektanta oraz dodatkowych dokumentów. Organ II instancji dokonał szczegółowej analizy przedmiotowej inwestycji.

Wskazał, że teren inwestycji zajmuje wschodnią część działki nr [...]. Od wschodu graniczy ona z działką nr [...], na której usytuowany jest budynek mieszkaniowy wielorodzinny, realizowany przez tego samego inwestora w ramach etapu II. Odległość budynku objętego niniejszą decyzją od wschodniej granicy działki jest nie mniejsza niż 7,57 m. Od północy teren inwestycji graniczy z działką nr [...]. Odległość projektowanego budynku od granicy z tą działką jest nie mniejsza niż 10,43 m. Od południa teren inwestycji graniczy z działką drogową. W tym stanie rzeczy organ uznał, że odległości budynku od granic z działkami budowlanymi spełniają wymagania, sformułowane w § 12 warunków technicznych budynków.

Na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty uchwałą Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] we W. Inwestycja zlokalizowana jest w jednostce obszarowej oznaczonej symbolem [...]MW-U . Ustalenia szczegółowe dla tej jednostki zawarte są w § 17 planu. Obowiązujący plan miejscowy przewiduje dla terenu [...]MWU m. in. zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Organ dokonał oceny zgodności inwestycji z planem miejscowym. Wskazał, że projektowany budynek posiada zróżnicowaną wysokość: część najwyższa liczy 9 kondygnacji nadziemnych, część najniższa -6,część pozostała - 7 kondygnacji. Na parterze przewidziano pomieszczenie na odpadki. Pozostałą powierzchnię parteru oraz kondygnacje nadziemne zajmują mieszkania. Część podziemna liczy 2 kondygnacje. Zlokalizowano tam garaż wielostanowiskowy, pomieszczenia techniczne i pomocnicze. Na dachu, przy poszczególnych klatkach schodowych znajdują się wentylatory i komory z wylotami kanałów wywiewnych obudowane miejscowo ścianą osłonową o wysokości 2,5 m. Wymiar pionowy budynku, zdefiniowany w § 17 ust. 2 pkt 4 obowiązującego planu miejscowego jako wymiar mierzony od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia dachu, dla części najwyższej (9-kondygnacyjnej) jest równy 27,29 m. Natomiast wymiar pionowy części najniższej (6-kondygnacyjnej) jest równy 18,26 m. Część 7-kondygnacyjna ma wymiar pionowy równy 21,25 m. Wymiary pionowe części 6-kondygnacyjnej i 7- kondygnacyjnej spełniają warunek zawarty w § 17 ust. 2 pkt 4 planu miejscowego. Wymiar pionowy części najwyższej nie przekracza 32 m. Stosownie do ustalenia § 17 ust. 2 pkt 6 planu powierzchnia tej części nie może być większa niż 50% powierzchni obszaru zabudowanego, tj. 50% x 1618,6 m², co daje 809,3 m². Powierzchnia użytkowa tej części (najwyższej) to ok. 275 m², zatem powierzchnia zabudowy tej części znacząco odbiega od wyznaczonej planem wielkości i jej nie przekracza. Udział powierzchni zabudowanej równy 1618,6 m², stanowi 1618,6 : 4152,7 = 0,390 (39%) powierzchni działki budowlanej, spełnia zatem ustalenie § 17 ust. 2 pkt 7 planu. Kolejno organ podał, że ustalenie § 17 ust. 2 pkt 8 planu stanowi, że powierzchnia terenu biologicznie czynnego musi stanowić co najmniej 25% powierzchni działki budowlanej. Przy wielkości działki równej 4046,5 m², wymagana wielkość powierzchni biologicznie czynnej to 1011,62 m². Suma powierzchni biologicznie czynnej jest równa 1028,28 m², w tym: zieleń na gruncie rodzimym 221,94 m², zieleń na stropodachu garażu 609,06 m² i zieleń na dachu budynku – 197,27 m².

Zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 22 warunków technicznych budynków, teren biologicznie czynny to "teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m², oraz wodę powierzchniową na tym terenie". Wobec takiej definicji projektant do powierzchni biologicznie czynnej zaliczył zieleń na stropodachu garażu o powierzchni 1218,13 m², co daje 609,06 m² powierzchni biologicznie czynnej oraz zieleń na dachu budynku o powierzchni 394,57 m², co daje 197,27 m² powierzchni biologicznie czynnej. Tak obliczona całkowita powierzchnia biologicznie czynna spełnia wymagania obowiązującego planu miejscowego.

Następnie organ poddał analizie miejsca postojowe. W projektowanym garażu podziemnym dwukondygnacyjnym zlokalizowano łącznie 179 miejsc postojowych (63+106), a "na powierzchni" 10 miejsc postojowych dla niepełnosprawnych. Zgodnie z ustaleniem § 12 pkt 1 lit. a planu miejscowego, wymagana liczba miejsc parkingowych to 1,1 miejsce parkingowe na 1 mieszkanie. W budynku zaprojektowano 158 mieszkań, zatem wymaganych jest nie mniej niż 174 miejsca parkingowe. Liczba zaprojektowanych miejsc spełnia te wymagania.

Ponadto w obowiązującym planie miejscowym ustalono także wymagania dotyczące miejsc postojowych dla rowerów, w liczbie 0,4 miejsca na 1 mieszkanie (§ 12 pkt 5 planu). W projekcie budowlanym przewidziano 32 stojaki rowerowe dla 64 rowerów.

Miejsca postojowe są zlokalizowane na terenie i działce budowlanej, na których usytuowany jest obiekt, któremu te miejsca towarzyszą, co spełnia wymagania § 12 pkt 2 planu w odniesieniu do miejsc postojowych dla samochodów osobowych i pkt 6 planu w odniesieniu do rowerów. Większość miejsc postojowych dla samochodów znajduje się w parkingu podziemnym, co wypełnia dyspozycję § 12 pkt 3 planu, zgodnie z którym co najmniej 30% miejsc postojowych, o których mowa w pkt 1 lit. a, należy usytuować w podziemnych obiektach do parkowania.

Wojewoda ponadto wskazał, że inwestycja obsługiwana będzie drogami wewnętrznymi projektowanymi dla etapu II i IV, a następnie przez ulicę [...]KDW/[...], przez zjazd z drogi publicznej gminnej – ul. [...] (działka nr [...], AM [...], obręb K.). Do obsługi komunikacyjnej budynku przewidziano realizowaną w ramach II etapu drogę wewnętrzną szerokości 6,0 m na terenie oznaczonym jako [...]KDW/[...] oraz drogę prowadzącą wzdłuż dłuższego boku budynku, prowadzącą do wjazdu do garażu podziemnego. Drogę o szerokości 5,0 m zaprojektowano w ramach II etapu inwestycji z wewnętrznym promieniem skrętu 6, co umożliwi sprawną komunikację dwukierunkową. Wzdłuż drogi od strony inwestycji zaprojektowano 10 miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. Drogi pożarowe realizowane w ramach II oraz IV etapu inwestycji zaprojektowane zostały wzdłuż obu dłuższych boków budynku od wschodu oraz zachodu, na całej długości, zgodnie z wymaganiami przepisów ochrony pożarowej. Wyjścia z budynku mają połączenia z drogą pożarową realizowaną w ramach IV etapu inwestycji. Drogi pożarowe zostały zaprojektowane z zakończeniem zawrotką na terenie oznaczonym zgodnie z planem miejscowym [...]KDZ, która po realizacji drogi zbiorczej [...]KDZ pozostanie docelowym wyjazdem pożarowym.

Po sprawdzeniu i analizie projektu budowlanego z planem miejscowym organ stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Zgodny z przepisami jest także przebieg dróg pożarowych. Drogi pożarowe usytuowane są wzdłuż obu dłuższych boków budynku w odległości nie mniejszej niż 5 m i nie większej niż 15 m, dzięki czemu spełniają wymagania § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 124 poz. 1030). Dodatkowo organ zauważył, że przepisy nie wymagają, aby jedna droga pożarowa służyła jednemu obiektowi. Podkreślił, że projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Należy zatem uznać, że jest zgodny z przepisami w tym zakresie.

W projekcie budowlanym został opisany również sposób odprowadzania ścieków deszczowych oraz wód opadowych i roztopowych. Dla przedmiotowej inwestycji objętość wód, którą̨ należy zagospodarować, to 88,86 m². Inwestor przewidział zbiornik na 100 m³, co daje jeszcze 12% rezerwę. Wskazano, że projektowany układ dróg

odwadniany będzie poprzez układ pochyleń podłużnych i poprzecznych sprowadzających powierzchniowo wodę̨ do wpustów deszczowych. Wody opadowe zostaną zatem zagospodarowane w sposób zgodny z przepisami i gwarantujący ochronę interesów osób trzecich, przede wszystkim ochronę przed kierowaniem tych wód na teren sąsiedniej nieruchomości (§ 29 warunków technicznych).

Jak wynika z projektu budowlanego, budynek, którego dotyczy niniejsza decyzja usytuowany będzie pomiędzy dwoma innymi budynkami, których inwestorem jest także R. sp. z o.o. Wszystkie budynki (projektowane są cztery, budynek objęty niniejszą decyzją nazywany jest etapem III) usytuowane są w przybliżeniu wzdłuż osi północ - południe. Projektant zanalizował wzajemne oddziaływanie budynków. Zgodnie z § 6 pkt 1 planu miejscowego teren oznaczony symbolem [...]MW-U stanowi obszar zabudowy śródmiejskiej. W myśl przepisu § 13 ust. 4 warunków technicznych, dotyczącego przesłaniania budynków, odległości wyznaczane według ust. 1 pkt 1 tego paragrafu, mogą̨ być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. W przypadku określania minimalnego czasu nasłoneczniania lokali mieszkalnych istotne jest, czy budynek znajduje się w zabudowie śródmiejskiej. Przepis § 60 ust. 2 warunków technicznych stanowi, że w mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. Stosownie natomiast do § 60 ust. 3, w przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Przytoczone brzmienie jest po zmianach, które weszły w życie w dniu 1 stycznia 2018 r. W tym miejscu konieczne jest przypomnienie, że wniosek o pozwolenie na budowę dla omawianej inwestycji złożony został w dniu 13 września 2017 r. Stosownie doprzepisu § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać́ budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r., poz. 1422) dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, wniosek o zmianę pozwolenia na budowę̨ lub wniosek o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z przytoczonych powyżej przepisów rozporządzenia ws. warunków technicznych, w wersji obowiązującej w dniu złożenia wniosku § 13 ust. 4 miał takie samo brzmienie jak cytowane powyżej, natomiast przepis § 60 ust. 3 brzmiał: w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. W rozporządzeniu nie zdefiniowano pojęcia zabudowy uzupełniającej. Wynika z tego, że projektant słusznie zakwalifikował budynek do zabudowy śródmiejskiej. Wobec braku definicji zabudowy uzupełniającej oraz uwzględniając kierunek późniejszych zmian rozporządzenia w kwestii zabudowy śródmiejskiej należało uznać, że brak podstaw do kwestionowania - jak to uczyniła odwołująca się spółka - prawidłowości zaklasyfikowania projektowanej zabudowy do zabudowy śródmiejskiej, w której dopuszczalne jest ograniczenie wymagań sformułowanych w przepisach § 13 i § 60 warunków technicznych. Zatem analizy obu aspektów oddziaływania budynków w kwestii przesłaniania i zacieniania należało uznać za prawidłowe.

Kolejno Wojewoda Dolnośląski wskazał, że obiekt zaliczono do II kategorii geotechnicznej przy panujących w podłożu złożonych warunkach gruntowych. Warunki geotechniczne posadowienia przedstawione zostały w projekcie budowlanym. Budynek zdecydowano się posadowić w sposób bezpośredni, na płycie fundamentowej o grubości 70 cm i 100 cm z lokalnymi pogłębieniami pod trzonami komunikacyjnymi. Brak zatem przesłanek do uznania, że w tym zakresie projekt jest niekompletny.

Podsumowując organ stwierdził, że spełnione zostały wszystkie wymagania, określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b., a więc - w myśl art. 35 ust. 4 p.b. właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wojewoda odnosząc się do zarzutów odwołania nieomówionych stwierdził, że odwołująca się utrzymuje, że przedmiotowa inwestycja narusza przepis art. 40 ust. 1 warunków technicznych poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który jest częścią wieloetapowej inwestycji inwestora, a który to projekt nie przewiduje placu zabaw. Przywołany przepis głosi, że w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę należy, stosownie do potrzeb użytkowych, przewidzieć place zabaw dla dzieci i miejsca rekreacyjne dostępne dla osób niepełnosprawnych. Z samego brzmienia przepisu wynika, że po pierwsze - znajduje on zastosowanie jedynie w przypadku, gdy cały zespół budynków jednorodzinnych objęty jest jednym pozwoleniem na budowę, co w niniejszym przypadku nie zachodzi, a po drugie, że należy przewidzieć "stosownie do potrzeb". Zatem wskazanie do zaprojektowania placu zabaw (jak i miejsc rekreacyjnych dla osób niepełnosprawnych) zależy od przewidywań inwestora i projektanta i nie jest obligatoryjne.

Organ odnosząc się do "sensowności" zaprojektowania miejsc postojowych dla osób z niepełnosprawnością, podczas gdy brak mieszkań przystosowanych do potrzeb takich osób - stwierdził, że miejsca parkingowe mogą być - będą użytkowane także przez gości mieszkańców budynku, wśród których mogą się znaleźć osoby legitymujące się prawem do użytkowania takich miejsc. Natomiast w kwestii mieszkań, przeznaczonych czy przystosowanych do potrzeb osób z niepełnosprawnościami, brak przepisów ustalających te wymagania w odniesieniu do zabudowy wielorodzinnej. Wymagania dotyczące przystosowania mieszkania do potrzeb osób z niepełnosprawnościami mogą być tak indywidualne, że ich zaspokojenie może nastąpić dopiero w drodze indywidualnych ustaleń pomiędzy projektantem a użytkownikiem na etapie wykańczania wnętrz.

Spółka B. zarzuciła również naruszenie § 206 ust. 1 warunków technicznych. Przepis ten brzmi: w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Przepis § 204 ust. 5, do którego nawiązano, głosi, że wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Jednak okoliczności przedmiotowej inwestycji nie wskazują na zasadność zastosowania cytowanych powyżej przepisów. Odwołująca się ponadto utrzymuje, że inwestor powinien zanalizować, w jaki sposób projektowana inwestycja oddziałuje na działki sąsiednie, tj. działki nr [...], [...] i działkę nr [...], co powoduje naruszenie zasady praworządności, zgodnie z którą organy administracji, działają na podstawie i w granicach prawa oraz zasady równego traktowania stron, a zatem poprzez niewypełnienie przez organ wymogu uwzględnienia przy projektowaniu obiektu budowlanego obowiązku uwzględniania możliwości zabudowy działek sąsiednich zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wbrew twierdzeniom odwołania, z przepisów, których spełnienie wymagane jest przy udzielaniu pozwolenia na budowę, nie wynika konieczność przeprowadzenia takiej analizy. Należy zwrócić uwagę, że wymienione przez odwołującą się działki, pozostające w jej władaniu, nie graniczą bezpośrednio z działką, na której usytuowany jest projektowany budynek. Oddzielone są od tej działki nr [...] i działką nr [...], należącą do spółki D. S.A. (szerokość ok. 10 m). Projektowany budynek oddziałuje na niewielką część obszaru, złożonego z tych działek należących do odwołującej się (nr [...], nr [...] i nr [...]), zatem w niewielkim stopniu powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W tym stanie rzeczy zarzut odwołującej się jest całkowicie niezasadny.

Odwołująca się podważyła także sposób obliczania powierzchni zabudowy projektowanego budynku. Zdaniem spółki B. projektant nie wliczył do tej powierzchni – powierzchni loggi. Organ wyjaśnił, że loggia to rodzaj krytego balkonu, stanowiącego wnękę w elewacji budynku, utworzonego poprzez cofnięcie ściany zewnętrznej budynku, przekrytej stropem właściwym budynku. Pod loggią znajduje się zabudowa - czyli część budynku. Balkony, zaprojektowane dla omawianego budynku, stanowią wypełnienie przestrzeni między ryzalitami, artykułującymi elewacje budynku. Są̨ one nadwieszone - tzn. nie ma pod nimi zabudowy (w parterze). Nie można ich zatem uznać za loggie, a w konsekwencji wliczać do powierzchni zabudowy.

Ponadto B. zarzuciła nieaktualność warunków przyłączenia inwestycji do sieci elektroenergetycznej, wodociągowej i kanalizacji sanitarnej oraz cieplnej. Organ zwrócił uwagę, że inwestor przedłożył w postępowaniu odwoławczym: 1) pismo M. z dnia 17 marca 2020 r. zawierające zapewnienie o dostawie wody oraz odbiorze ścieków; 2) umowę z dnia 18 września 2017 r. podpisaną z T. S.A. o przyłączeniu budynku do sieci dystrybucyjnej. Inwestor poinformował także o zawarciu w dniu 14 czerwca 2018 r., a zatem w okresie ważności warunków umowy ze spółką F. sp. z o.o. o przyłączenie budynku do sieci ciepłowniczej. Podpisane umowy konsumują wydane warunki techniczne przyłączenia inwestycji do sieci, a te, które nie zostały uwieńczone umową, zostały przedłużone. W związku z powyższym zarzut nieaktualności warunków technicznych do sieci nie jest zasadny. Uzupełniając organ dodał, że przyłącze ciepłownicze objęte będzie odrębnym opracowaniem

Prawidłowość decyzji wydanej w tej sprawie w postępowaniu odwoławczym zakwestionowała B. Spółka z o. o. z siedzibą w W., która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 4 p.b., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w powieleniu, a więc w utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, wydanej pomimo nie podjęcia przez organ wszystkich czynności zmierzających do wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, co skutkowało przedwczesnym wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie;

2. art. 33 ust. 1 p.b., polegające na udzieleniu pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego (etap III) wchodzącego w skład zespołu czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych pomimo niespełnienia wymogu w zakresie możliwości samodzielnego funkcjonowania tego obiektu zgodnie z przeznaczeniem z uwagi na: a) brak niezależnej komunikacji z drogi publicznej (brak zjazdu dla budynku realizowanego w ramach etapu III i IV); b) brak przedłożenia przez inwestora projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego; c) brak zaprojektowania dla przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego realizowanego w ramach etapu III - drogi pożarowej - z jednoczesnym powołaniem się na drogę pożarową, która ma powstać na etapie realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego, planowanego do wybudowania w ramach etapu IV i w odniesieniu do którego nastąpiło wydanie odrębnej decyzji o pozwoleniu na budowę,

3. art. 32 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej "ustawa o drogach") w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej jako "rozporządzenia WT") oraz art. 29 ust. 1 ustawy o drogach, poprzez: a) zatwierdzenie niekompletnego projektu budowlanego, który nie zawiera wymaganego prawem uzgodnienia z zarządcą drogi obsługi komunikacyjnej, w sytuacji gdy w wyniku realizacji planowanej inwestycji dojdzie do zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, z czym łączy się konieczność włączenia planowanej inwestycji do ruchu drogowego; b) wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o decyzję Prezydenta Wrocławia nr 318/13 z dnia 13 października 2014 r. zezwalającą inwestorowi na lokalizację zjazdu z drogi publicznej gminnej we W. – ul. [...] (dz. nr [...] AM [...], obręb K.) poprzez dz. nr [...], [...] AM [...], obręb K. na dz. nr [...] AM [...], obręb K. dla potrzeb obsługi komunikacyjnej budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym oraz elementami niezbędnej infrastruktury technicznej na dz. nr [...], [...] AM [...] przy ul. [...] we W., a zatem dla innego budynku niż objęty zaskarżoną decyzją; c) bezpodstawne oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia jedynie na wyjaśnieniach inwestora, który powołuje się na uzgodniony - wyłącznie dla potrzeb obsługi komunikacyjnej budynku mieszkalnego wielorodzinnego, o którym mowa w pkt 4 lit. b) skargi - zjazd, które to uzgodnienie nie zezwala na obsługę komunikacyjną kolejnych budynków, tj. zarówno objętego skarżoną decyzją, jak również budynku planowanego do realizacji w ramach etapu IV;

4. art. 35 ust. 5 w zw. z art. 35 ust. 3 p.b., poprzez jego błędne niezastosowanie i nie wydanie decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę ze względu na brak przedłożenia przez inwestora uzgodnienia obsługi komunikacyjnej dla planowanej inwestycji, do czego organ I instancji zobowiązał inwestora postanowieniem Prezydenta Wrocławia z dnia 26 października 2017 r. nr 3359/2017 (pkt 5);

5. art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b., polegające na błędnym uznaniu, iż dla działek nr [...] i nr [...], [...], AM-[...], obręb K., nie zachodzi konieczność oceny oddziaływania planowanej inwestycji, podczas gdy jednocześnie organ nadzoru stwierdził, że planowana inwestycja powoduje ograniczenia w ich zagospodarowaniu;

6. § 40 rozporządzenia WT w zw. z art. 6 p.b., poprzez jego błędną wykładnię i w rezultacie niezastosowanie, wyrażające się w uznaniu wyłącznie dla potrzeb badania omawianego zarzutu, że inwestor nie realizuje budowy zespołu budynków wielorodzinnych i w związku z tym nie ma obowiązku zaprojektowania placu zabaw i miejsc rekreacyjnych dostępnych dla osób niepełnosprawnych, gdy tymczasem zachodzi przesłanka "stosownych potrzeb użytkowych" przyszłych mieszkańców budynku realizowanego w ramach zespołu budynków wielorodzinnych;

7. § 17 ust. 2 pkt 7 w zw. z § 2 ust. 6 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] we W., poprzez błędne uznanie, że do obliczenia powierzchni zabudowy nie wlicza się powierzchni loggi zaprojektowanych w przedmiotowym budynku, co skutkowało wadliwym wyliczeniem powierzchni obszaru zabudowanego i uznaniem, że nie doszło do przekroczenia określonego w planie miejscowym wspólczynnika udziału obszaru zabudowanego w powierzchni działki budowlanej;

8. art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. w zw. § 13 w zw. z § 57 ust. 1 w zw. z § 60 ust. 2 rozporządzenia WT, poprzez udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy planowana przez niego inwestycja nie spełnia minimalnych wymagań związanych z zapewnieniem naturalnego oświetlenia lokalom przeznaczonym na stały pobyt ludzi znajdującym się w sąsiadujących z nią budynkach;

9. § 60 ust. 2 rozporządzenia WT, polegające na wydaniu pozwolenia na budowę wobec faktu, że planowana zabudowa nie ma charakteru zabudowy uzupełniającej, podczas, gdy generalnie za zabudowę uzupełniającą uznaje się tzw. plomby wstawiane w miejsca pomiędzy już istniejącymi budynkami (w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zabudową obszaru kolejnymi etapami inwestycji nie uzupełnienie zabudowy);

10. przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: a) niewywiązanie się z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności poprzez niezebranie i niedokonanie jego wszechstronnej całościowej oceny; b) wyprowadzenie przez organ odwoławczy określonych ustaleń dotyczących stanu faktycznego z dokumentów budzących wątpliwość w zakresie ich ważności, a w konsekwencji uznanie, że inwestor spełnił wymóg przyłączenia planowanej inwestycji do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej; c) niewyjaśnienie przez Wojewodę̨ Dolnośląskiego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zakresu ograniczenia w zagospodarowaniu działek nr [...], nr [...], nr [...], pomimo stwierdzenia, że planowana inwestycja powoduje ograniczenie w tym zakresie; d) niewyjaśnienie przez organ rozbieżności w częściach opisowych projektu budowlanego odnoszących się do liczby miejsc parkingowych co uniemożliwia bezsprzeczne stwierdzenie, iż liczba zaprojektowanych miejsc parkingowych spełnia minimalna liczbę miejsc określoną w planie miejscowym, jak również niewyjaśnienie kwestii miejsc postojowych, zaprojektowanych w północno-zachodnim narożniku działki, które nie mają zapewnionego dostępu z drogi publicznej; e) pominięcie okoliczności, iż projektowana zabudowa nie spełnia warunków przesłaniania dla okna w sypialni w mieszkaniu zlokalizowanym pomiędzy osiami 9 i 10 w kondygnacjach powyżej przyziemia; f) brak wyczerpującego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie prawidłowości obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji i oparcie się wyłącznie na piśmie inwestora bez jakiejkolwiek weryfikacji dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, g) zaniechanie rozważenia interesu społecznego wyrażającego się w uwzględnieniu potrzeb przyszłych mieszkańców budynku realizowanego w ramach zespołu budynków wielorodzinnych, polegających na odpowiednim zagospodarowaniu terenu poprzez zaprojektowanie placu zabaw i miejsc rekreacyjnych dostępnych dla osób niepełnosprawnych.

Powołując się na tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 29 maja 2020 r., jak również poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Wrocławia nr 5115/2019 z dnia 29 października 2019 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu II instancji zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca bardzo obszernie rozwinęła każdy z wyżej przedstawionych zarzutów. Przytoczyła wiele orzeczeń sądowych. Wskazała, że sposób prowadzenia przedmiotowej sprawy jednoznacznie narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Realizacja zasady pogłębionego zaufania obywateli do organów państwa wymaga przede wszystkim ścisłego przestrzegania prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśniania okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń́ stron oraz uwzględnianie w treści decyzji interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Zasadom tym nie odpowiada takie prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie, w której występują sprzeczne interesy stron, gdy organy prowadzące postępowanie, bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uwzględniają tylko jeden z interesów, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków stron reprezentujących inne interesy. Zdaniem skarżącej spółki przedstawiona przez organ ocena materiału dowodowego nie spełniała wymogów wynikających z art. 80 k.p.a. Organ przedwcześnie orzekł o utrzymananiu w mocy decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, bez dokonania prawidłowej oceny poszczególnych dowodów i całego materiału zgromadzonego w sprawie w kwestii kompletności i zgodności z przepisami projektu budowlanego zatwierdzonego tą decyzją.

W doręczonej Sądowi odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie skargi. Wskazał, że po zapoznaniu się ze skargą nie znalazł podstaw do uchylenia swojej decyzji. Organ wyjaśnił, że oceniając, czy dana inwestycja spełnia wymogi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej związany jest przepisem art. 35 ust.

4 p.b., zgodnie z którym organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku spełnienia wymagań, określonych prawem. Brak przy tym przepisów uniemożliwiających uwzględnienie pozwoleń i decyzji, wydanych dla inwestycji sąsiadujących z analizowanym przedsięwzięciem. Przeciwnie, organ winien uwzględnić również projektowane obiekty - zwłaszcza te, dla których wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Według art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy ad-ministracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczy-mi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwana dalej upsa – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w tym także na decyzje wydane na pod-stawie norm prawa budowlanego. Z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Dodać jeszcze należy, że w myśl treści art. 134 § 1 upsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Jak wynika z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych, orzekając w sprawie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej (wbrew odmiennym twierdzeniom skargi) przeprowadził postępowanie administracyjne w pełnym zakresie, badając całokształt okoliczności sprawy z punktu widzenia Prawa budowlanego. W myśl przepisu art. 32 ust. 1 tej ustawy pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska, 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Z ko-lei ust. 4 tego artykułu wyjaśnia, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącz-nie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z prze-pisami o zagospodarowaniu przestrzennym, 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dalej, stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawodawca nakłada na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek zbadania (przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z: zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach za-budowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu i wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i po-siadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wskazać jeszcze należy, że w myśl ust. 4. przytaczanego przepisu w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dołączone do odpowiedzi na skargę akta administracyjne wskazują, że organy architektoniczno-budowlane wykonały wszystkie nałożone przez normodawcę, w toku postępowania administracyjnego, dotyczącego pozwolenia na budowę, obowiązki.

Przechodząc do omówienia szerokich zarzutów skargi Sąd wskazuje, że nie podziela zarzutu uczestnika postępowania, jakoby wojewoda naruszył 138 kpa w zw. z 34 ust. 4 pb, poprzez powielenie decyzji organu I instancji, mimo braku podjęcia przez prezydenta wszelkich kroków niezbędnych dla prawidłowego załatwienia sprawy. Artykuł 34 ustawy Prawo budowlane stanowi, że projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane. W świetle zaś zarzutu skargi trzeba dodać, że wedle ust. 4 tego artykułu (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji ostatecznej) projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany podlegają zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do tego zarzutu, zdaniem sądu, nie może on zostać uwzględniony, bowiem organy obu instancji wykonały ciążące na nich obowiązki normatywne i prawidłowo uznały, że wniosek inwestora, a przede wszystkim dołączony do niego projekt budowlany podlega zatwierdzeniu. Należy bowiem przypomnieć, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego jest decyzją związaną co oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza jedynie, czy są spełnione przesłanki normatywne do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę jeśli tak, to wydaje decyzję korzystną dla inwestora. Dalej strona zarzuca naruszenie 33 ust. 1 pb poprzez pozwolenie na budowę budynku wielorodzinnego (III etap - łącznie 4 budynki mieszkalne wielorodzinne), mimo braku zjazdu dla bud. III i IV etapu i braku projektu zagospodarowania terenu dla całej inwestycji, braku przedłożenia przez inwestora projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego oraz brak zaprojektowania drogi pożarowej dla obiektu, z jednoczesnym wybudowaniem jej dla budynku realizowanego w IV etapie, (która to decyzja została zaskarżona również do sądu). W świetle tego zarzutu trzeba wskazać, że art.33 P. b. stanowi, iż 1 pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przed-stawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Zdaniem sądu analiza projektu budowlanego wskazuje, że inwestor przedłożył i włączył do projektu zagospodarowanie terenu dla całej, planowanej inwestycji, wskazując na kolejne jej etapy i wyróżniając graficznie na projekcie zagospodarowania działki poszczególne etapy realizacji zamierzenia (I-IV) zatem, wbrew zarzutom strony skarżącej, zadośćuczynił wymogom normatywnym w tym zakresie. Kolejno skarga zarzuca naruszenie art. 35 ust. 5 w zw. z art. 35 ust. 3 pb. Ten zarzut także nie podlega uwzględnieniu. Wydanie decyzji w oparciu o decyzję Prezydenta Wrocławia nr 318/13 z 13 X 2014 r. zezwalającej na zjazd z drogi publicznej gminnej ul. [...] (dz. nr [...] a.m. [...] obręb K. przez dz. [...], [...] am. [...] przy [...] przez dz. [...], [...] am. [...] na dz. [...] dla inwestycji na dz. [...], [...] am. [...], czyli dla innego budynku niż objęty decyzją nie jest trafne. Strona podnosi oparcie decyzji jedynie na oświadczeniu inwestora o uzgodnieniu zjazdu, a uzgodnienie to zezwala na obsługę komunikacyjną budynku mieszkalnego, wielorodzinnego Na dz. [...] i [...] (dec. dotyczy części działek [...] i [...] – dawniej [...] oraz cz. działki nr [...] am. [...]), podczas gdy uzgodnienie nie dotyczy budynku etapu III i IV. W tym zakresie trzeba wskazać, że stosownie do treści przywołanego przepisu ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane po uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Natomiast w art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (aktualny stan prawny: Dz. U. 2020.470 t. j. z dnia 2020.03.18) ustawodawca wskazał, że 1) budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu (....). Natomiast, przywołany w skardze § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019.1065 t. j. z dnia 2019.06.07) stanowi, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. 2) dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. 3) do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. 4 dojścia i dojazdy do budynków, z wyjątkiem jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, powinny mieć zainstalowane oświetlenie elektryczne, zapewniające bezpieczne ich użytkowanie po zapadnięciu zmroku. Zdaniem sądu, przedłożona przez inwestora i znajdująca się w aktach decyzja Prezydenta Wrocławia Nr 5957/2019 z dnia 19 grudnia 2019 r., dotycząca budowy zjazdu z ulicy [...] jest wystarczająca dla planowanej inwestycji. Istotnie w decyzji mówi się o jednym budynku, ale przecież inwestor nie ma podstaw ani prawnych, ani faktycznych aby zwracać się do kompetentnego organu o kolejne zjazdy. Pojęcie zjazdu zostało uregulowane w przepisach u.d.p. Zgodnie z przepisem art. 4 pkt 8 tej ustawy, zjazdem jest połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mowa jest zatem o nieruchomości gruntowej, a nie np. nieruchomości budynkowej. Zupełnym nieporozumieniem jest zarzut naruszenia skarżoną decyzją art. 35 ust. 3 ustawy o drogach. Zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Uzgodnienie takie dotyczy etapu ustalania warunków zabudowy (a nie pozwolenia na budowę), następuje poprzez wydanie przez właściwego zarządcę drogi postanowienia w trybie art. 106 kpa, a dotyczy przede wszystkim zgodności planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym będącej główną przesłanką tego uzgodnienia i wiąże organ wydający decyzje o warunkach zabudowy (art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W niniejszym postępowaniu istotne jest, że inwestycja ma podstawę w planie miejscowym (por. art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.). Na terenie oznaczonym w § 17. 1 na rysunku planu symbolem [...]MW-U , dla którego ustala się przeznaczenie 1) zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna; a 3) dojazd do terenu, o którym mowa w ust. 1, dopuszcza się wyłącznie od terenów [...]KDW/[..., [...]KDW/[...] oraz od terenu [...]KDZ. Dla inwestycji nie ma zastosowania procedura związana z decyzją o warunkach zabudowy.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu strony wskazać trzeba, że art. 5 ust. 1 Pb stanowi, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidy-wany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, za-pewniając: (p.9) poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi pu-blicznej; z kolei art. 3 pkt 20 pb – (na dzień wydawania decyzji ostatecznej) w brzmieniu zmiany, wprowadzonej ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.443 z dnia 2015.03.27) stanowił, że pkt 20 otrzymuje brzmienie: "20) obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu;". Zgodnie z tym obowiązkiem organy architektoniczno-budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, są obowiązane zbadać, na podstawie przepisów odrębnych ograniczenia w zagospodarowaniu terenów w otoczeniu obiektu. Organ drugiej instancji, to prawda, że dość lakonicznie, ale odniósł się do omawianej kwestii i skonstatował, że wpływ inwestycji na teren uczestnika (co potwierdza organoleptyczna analiza zagospodarowania terenu) jest marginalny. Należy tu zwrócić uwagę, że działki "rozdziela" działka [...]. Zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem sądów administracyjnych należy rozróżnić "oddziaływanie na nieruchomość" i "oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie", a w konkluzji wojewoda uznał, że niewielkie oddziaływanie nie ogranicza zagospodarowania terenu uczestnika. Można jeszcze dodać, że w wyroku z dnia 21 lutego 2019 r. (II SA/Lu 1275/16 LEX nr 2683259) wyraził pogląd, który sąd w tym składzie podziela, że "orzekające organy nie są związane z obszarem oddziaływania obiektu wyznaczonym przez projektanta w projekcie budowlanym na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 1c i art. 34 ust. 3 pkt 5 p.b. Odróżnić bowiem należy obowiązek projektanta od obowiązku organu administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, rozumianego jako określenie kręgu stron postępowania, a także ustalenie obszaru oddziaływania obiektu, należy tylko i wyłącznie do organu administracji architektoniczno-budowlanej prowadzącego postępowanie".

Kolejny zarzut skargi, dotyczący art. 6 pb w zw. z § 40 r.w.t. W świetle tego przepisu ustawy Prawo budowlane "dla działek budowlanych lub terenów, na których jest przewidziana budowa obiektów budowlanych lub funkcjonalnie powiązanych zespołów obiektów budowlanych, należy zaprojektować odpowiednie zagospodarowanie, zgodnie z wymaganiami art. 5 ust. 1-2b, zrealizować je przed oddaniem tych obiektów (zespołów) do użytkowania oraz zapewnić utrzymanie tego zagospodarowania we właściwym stanie techniczno-użytkowym przez okres istnienia obiektów (zespołów) budowlanych. Z kolei w § 40 rozporządzenia nomenklaturowego podniesiono, że 1) w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę należy, stosownie do potrzeb użytkowych, przewidzieć place zabaw dla dzieci i miejsca rekreacyjne dostępne dla osób niepełnosprawnych, przy czym co najmniej 30% tej powierzchni powinno znajdować się na terenie biologicznie czynnym, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej". W świetle tego unormowania trzeba wyraźnie powiedzieć, że przepis operuje pojęciem należy, stosownie do potrzeb użytkowych, przewidzieć place zabaw dla dzieci. Z tego wynika wprost, że do kompetentnego organu należy ocena zaistnienia lub nie "potrzeb użytkowych", zatem, jeśli nie widzi takiej potrzeby, to tak jak w kontrolowanym przypadku nie ma podstaw, korzystając z dostępnych środków prawnych (i zobowiązaniem przez ustawodawcę do wydania w określonych warunkach decyzji korzystnej dla inwestora) zobligować zaprojektowania takiego miejsca, choć niewątpliwie społecznie byłoby to bardzo wskazane.

Odnośnie do zarzutu naruszenia § 17 ust. 2 pkt 7 oraz § 2 ust.6 uchwały RM W. nr [...] plan ul. [...]. Przepis art. 35. Pb w ust. 1 pkt stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: (tu:) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. Strona skarżąca zwraca, w tym kontekście, uwagę na ust. 2 § 17 uchwały o planie, który stanowi, że udział powierzchni obszaru zabudowanego II w powierzchni działki budowlanej nie może być większy niż 40%; w zw. z § 2 ust. 6 uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...] listopada 2012 r. (nr [...]) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] we W., w świetle którego określenia stosowane w uchwale oznaczają: 6) obszar zabudowany II - obszar zajęty przez budynek lub budynki, ograniczony zewnętrznym obrysem ścian zewnętrznych kondygnacji nadziemnej w jego lub ich rzucie o największej powierzchni. Uszło zatem uwagi strony skarżącej, że plan posługuje się alternatywnie pojęciem "rzutu (budynku) o największej powierzchni. Tym wymogom budynek odpowiada.

Następnym zarzutem strony jest naruszenie (jej zdaniem) art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 13, 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 60 ust. 2 rozporządzenia W.T. W związku z tym zarzutem trzeba powiedzieć, że kwestie oświetlenia regulują przepisy, przywołanego już wcześniej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków; § 13 ust. 1 stanowi, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m. W projekcie zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Zgodnie z tymi przepisami wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego prze-słaniającej części. 3 dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna.4) odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Dalej w § 60 ust. 2 rozporządzenie stanowi, że w mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przy-najmniej dla jednego pokoju. Zdaniem strony, mimo że planowana inwestycja nie ma charakteru zabudowy uzupełniającej, bo jest to kolejny etap inwestycji, w taki sposób nasłonecznienie nie zostało dotrzymane. W związku z zarzutem skargi trzeba dodać, że w aktach normatywnych nie ma definicji legalnej "zabudowy uzupełniającej", natomiast obowiązujący plan miejscowy wskazuje na budowę śródmiejską.

Na koniec strona podnosi zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 kpa, w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Jeśli chodzi o zarzucane w tej części skargi zarzuty zaniechania rozważenia interesu społecznego i obsługi komunikacyjnej inwestycji, a także możliwości zagospodarowania działek [...], [...] i [...], to zdaniem sądu, nie podlegają one uwzględnieniu. Trzeba bowiem wskazać, że mamy do czynienia z III etapem inwestycji, z budynkiem położonym we wschodnie części działki, zatem należy się zgodzić z organem drugiej instancji, że jej wpływ na działki skarżącej jest niewielki.. Natomiast, jak wynika z akt administracyjnych kwestia przyłączenia do sieci wod-kan planowanej inwestycji zostały wyjaśniona. Pismo z dnia 17 marca 2020 r. M. zawiera zapewnienie o dostawie wody na cele bytow-gospodarcze oraz przeciwpożarowe oraz odbiór ścieków dla III etapu inwestycji(k. 6.1 akt II instancji).

Odnosząc się do zarzutu błędnej oceny przewidzianych przez projektanta miejsc parkingowych trzeba wskazać, w projekcie budowlanym w przewidziano miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych , jednakże (jak prawidłowo wskazał na s. 11 uzasadnienia decyzji wojewoda) oprócz tych miejsc w części podziemnej jest przewidywana dostateczna liczba miejsc postojowych, dlatego projektowany stan nie narusza prawa. Organ w tej części motywów decyzji wskazał taże iż zaprojektowano ostatecznie 179 miejsc postojowych w garażu poziemnym, co odpowiada wymogom planu.

W zakresie prawidłowości skomunikowania inwestycji w zakresie dostępu do drogi publicznej trzeba wskazać, że pozwolenie na budowę może być wydane po uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Natomiast w art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (aktualny stan prawny: Dz. U. 2020.470 t. j. z dnia 2020.03.18) ustawodawca wskazał, że 1) budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu (....). Zaś § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019.1065 t. j. z dnia 2019.06.07) stanowi, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Zdaniem sądu, przedłożona przez inwestora i znajdująca się w aktach decyzja Prezydenta Wrocławia Nr 5957/2019 z dnia 19 grudnia 2019 r., dotycząca budowy zjazdu z ulicy [...] jest wystarczająca dla planowanej inwestycji. Istotnie w decyzji mówi się o jednym budynku, ale przecież inwestor nie ma podstaw ani prawnych, ani faktycznych aby zwracać się do kompetentnego organu o zgodę na kolejne zjazdy. Pojęcie zjazdu zostało uregulowane w przepisach u.d.p. Zgodnie z przepisem art. 4 pkt 8 tej ustawy, zjazdem jest połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mowa jest zatem o nieruchomości gruntowej, a nie np. nieruchomości budynkowej. W niniejszym postępowaniu istotne jest, że inwestycja ma podstawę w planie miejscowym (por. art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.). Na terenie oznaczonym w § 17. 1 na rysunku planu symbolem [...]MW-U , dla którego ustala się przeznaczenie 1) zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna; a 3) dojazd do terenu, o którym mowa w ust. 1, dopuszcza się wyłącznie od terenów [...]KDW/[...], [...]KDW/[...] oraz od terenu [...]KDZ. Stąd zarzut w tym zakresie należy uznać za niezasadny. Kolejny zarzut dotyczy błędnego uznania, że dla działek [...] i [...], [...] am. 6 nie za-chodzi obowiązek oceny, podczas gdy organ II instancji stwierdził, że inwestycja po-woduje ograniczenie ich zagospodarowania. Odnosząc się do kolejnego zarzutu strony wskazać trzeba, że art. 5 ust. 1 Pb stanowi, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: (p. 9) poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej; z kolei art. 3 pkt 20 pb – (na dzień wydawania decyzji ostatecznej) w brzmieniu zmiany, wprowadzonej ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.443 z dnia 2015.03.27) stanowił, że pkt 20 otrzymuje brzmienie: "20) obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu;". Zgodnie z tym obowiązkiem organy architektoniczno-budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, jest obowiązany zbadać, na podstawie przepisów odrębnych ograniczenia w zagospodarowaniu terenów w otoczeniu obiektu. Organ drugiej instancji, to prawda, że dość lakonicznie, ale odniósł się do omawianej kwestii i skonstatował, że wpływ inwestycji na teren uczestnika (co potwierdza organoleptyczna analiza zagospodarowania terenu) jest marginalny. Należy tu zwrócić uwagę, że działki "rozdziela" działka [...]. Zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem sądów administracyjnych należy rozróżnić "oddziaływanie na nieruchomość" i "oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie", a w konkluzji wojewoda uznał, że niewielkie oddziaływanie nie ogranicza zagospodarowania terenu uczestnika. Można jeszcze dodać, że w wyroku z dnia 21 lutego 2019 r. (II SA/Lu 1275/16LEX nr 2683259) wyraził pogląd, który sąd w tym składzie podziela, że "orzekające organy nie są związane z obszarem oddziaływania obiektu wyznaczonym przez projektanta w projekcie budowlanym na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 1c i art. 34 ust. 3 pkt 5 p. b. Odróżnić bowiem należy obowiązek projektanta od obowiązku organu administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, rozumianego jako określenie kręgu stron postępowania, a także ustalenie obszaru oddziaływania obiektu, należy tylko i wyłącznie do organu administracji architektoniczno-budowlanej prowadzącego postępowanie". Tak właśnie postąpił organ w tym przypadku.

Kolejny zarzut skargi, dotyczący art. 6 pb w zw. z § 40 r.w.t. W świetle tego przepisu ustawy Prawo budowlane "dla działek budowlanych lub terenów, na których jest przewidziana budowa obiektów budowlanych lub funkcjonalnie powiązanych ze-społów obiektów budowlanych, należy zaprojektować odpowiednie zagospodarowanie, zgodnie z wymaganiami art. 5 ust. 1-2b, zrealizować je przed oddaniem tych obiektów (zespołów) do użytkowania oraz zapewnić utrzymanie tego zagospodarowania we właściwym stanie techniczno-użytkowym przez okres istnienia obiektów (zespołów) budowlanych. Z kolei z § 40 rozporządzenia nomenklaturowego wynika, że 1) w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę należy, stosownie do potrzeb użytkowych, przewidzieć place zabaw dla dzieci i miejsca rekreacyjne dostępne dla osób niepełnosprawnych, przy czym co najmniej 30% tej powierzchni powinno znajdować się na terenie biologicznie czynnym, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej". W świetle tego unormowania trzeba wyraźnie powiedzieć, że przepis operuje pojęciem należy, stosownie do potrzeb użytkowych, przewidzieć place zabaw dla dzieci. Z tego wynika wprost, że do kompetentnego organu należy ocena zaistnienia lub nie "potrzeb użytkowych", zatem, jeśli nie widzi takiej potrzeby, to tak jak w kontrolowanym przypadku nie ma podstaw, korzystając z dostępnych środków prawnych (i zobowiązaniem przez ustawodawcę do wydania w określonych warunkach decyzji korzystnej dla inwestora) zobligować zaprojektowania takiego miejsca, choć niewątpliwie społecznie byłoby to bardzo wskazane. Trudno także podzielić zarzut nieuwzględnienia interesu społecznego.

Odnosząc się na koniec do pisma strony skarżącej z dnia 7 grudnia 2020 r. i zgłoszonego w nim wniosku dobowego trzeba wskazać, że niczego on do sprawy nie wnosi. Z pisma z dnia 13.10 2014 r. wynika jedynie, że chodzi o uzgodnienie projektu budowlanego zjazdu, a nie inwestycji mieszkaniowej.

Reasumując, skarga podlegała oddaleniu, stosownie do treści art. 151 ppsa.