Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1017/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, art.104
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Janusz Walawski, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. sprawy ze skargi G. S. na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Dnia [...] stycznia 2013 r. G. S. złożył do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w O. raport o wyrównanie zaległego dodatku stażowego z tytułu wysługi lat.

W odpowiedzi na powyższy raport, Komendant przesłał do strony pismo z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], w którym wyjaśnił przyczyny, dla których nie może uwzględnić jej żądania.

Od tej odpowiedzi strona złożyła odwołanie.

[...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w dniu [...] marca 2013 r., działając na podstawie art. 134 K.p.a. wydał postanowienie nr [...], stwierdzając niedopuszczalność powyższego odwołania. W uzasadnieniu wyjaśnił, że odwołanie zostało wniesione od pisma, a nie od decyzji i stąd nie może zostać rozpoznane.

Od powyższego postanowienia skargę wywiódł G. S., wnosząc o jego uchylenie. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów:

- art. 127 § 1 i 2 K.p.a.,

- art. 134 K.p.a.,

- art. 104 § 1 K.p.a.,

- art. 107 § 3 K.p.a.,

- art. 7 i 8 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w skarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, jako wadliwe.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, w jakiej formie winien zostać rozpoznany wniosek strony o wyrównanie zaległego dodatku stażowego z tytułu wysługi lat.

Punktem wyjścia dla rozważań jest art. 61 § 1 K.p.a., zgodnie z którym postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.

Tak więc od momentu złożenia wniosku przez stronę zaczyna się toczyć postępowanie administracyjne w sprawie zakreślonej przez granice przedmiotowe wniosku. Moment zakończenia postępowania administracyjnego został zaś określony w art. 104 K.p.a., w myśl którego organ administracji załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej.

W świetle wyżej powołanych regulacji prawnych sprawa zawisła przed organem, wskutek złożenia wniosku przez stronę, winna się zakończyć stanowczym rozstrzygnięciem organu, czyli wydaniem decyzji dotyczącej istoty sprawy.

Przechodząc na grunt niniejszego postępowania wskazać należy, że okolicznością niesporną jest to, że strona zwróciła się do organu o dokonanie wyrównania zaległego dodatku stażowego z tytułu wysługi lat. Wniosek ten spowodował zaś wszczęcie postępowania administracyjnego w zakresie zgłoszonego żądania. Postępowanie to, zgodnie z wymogiem art. 104 K.p.a., winno natomiast skończyć się wydaniem przez organ decyzji administracyjnej. Organ winien bowiem rozstrzygnąć sprawę co do istoty.

Kolejną kwestią, którą należało rozstrzygnąć w niniejszej sprawie było dokonanie oceny formalnej pisma organu z dnia [...] lutego 2013 r. stanowiącego odpowiedź na wniosek strony.

W ocenie tutejszego Sądu, pismo to spełnia minimalne wymagania formalne, umożliwiające potraktowanie go jako decyzji administracyjnej. Zawiera bowiem oznaczenie organu administracji, datę wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, stanowisko merytoryczne organu i jego uzasadnienie, a także zostało podpisane przez piastuna organu, do którego wniosek został skierowany, a więc przez osobę upoważnioną do wydawania decyzji.

Powyższe sprawia, że mimo braku nazwania spornego pisma decyzją, stanowi ono w istocie decyzję administracyjną. To zaś powoduje, że stanowisko organu wyrażone w skarżonym postanowieniu, jawi się jako błędne. Sporne odwołanie zostało bowiem złożone od decyzji, a nie jedynie od pisma. Stąd więc odpadła przesłanka wskazywana przez organ, dla uzasadnienia stanowiska wyrażonego w skarżonym postanowieniu.

Organ będzie więc zobligowany do rozpoznania odwołania strony od decyzji z dnia [...] lutego 1013 r.

W związku z powyższym, uznając że skarżone postanowienie narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.