Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2081/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 53 ust 4, 61
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art 44 ust 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody
article: art 145 par 1, 135, 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr., sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi R. O. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego R. O. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r., znak [...], na podstawie art. 138 § 1 w zw. z art. 144 i 106a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2012r., poz. 267 z późn. zm.), dalej K.p.a., art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r, poz. 647 ze zm.), dalej p.z.p., po rozpatrzeniu zażalenia od postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] czerwca 2014 r, znak: [...], dalej postanowienie organu I instancji, którym nie uzgodniono warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w zabudowie wolnostojącej wraz z przyłączeniami na działce o nr. ew. [...], obręb N., gmina P., daiej planowana inwestycja, utrzymano je w mocy.

Powyższe było wynikiem następujących ustaleń i ocen organu.

1. Pismem z 22 maja 2014 r. Wójt Gminy P. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. o uzgodnienie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego w zabudowie wolnostojącej wraz z przyłączeniami na działce o nr. ew. [...], obręb N., gmina P.

2. Postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] czerwca 2014r, znak: [...], odmówiono uzgodnienia, gdyż planowana inwestycja położona jest na terenie zespołu przyrodniczo- kraj ob razowego "Z." dla którego obowiązuje Rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "Z." (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2007 r, Nr [...], poz. [...]), dalej Rozporządzenie. Budowa naruszyłaby zakaz zmiany sposobu użytkowania ziemi na terenie chronionym - § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia.

3. Inwestor R. O., dalej skarżący, wniósł zażalenie, zarzucając naruszenie art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 p.z.pł, § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia,

art. 7, 77, 107 § 3 w zw. z art. 126 i 11 K.p.a. wywodząc, że zapisy Rozporządzenia, a w konsekwencji rozstrzygnięcie organu I instancji, narusza jego prawo własności w sytuacji w której rozporządzenie nie ustanawia na tym terenie zakazu zabudowy lub rozbudowy; rozszerzające traktowanie zakazów wprowadzonych w stosunku do chronionego krajobrazu Rozporządzeniem poprzez odniesienie tych zakazów do konkretnej inwestycji znajdującej się na terenie zespołu a nie do całości chronionego obszaru; niewyjaśnienie wpływu planowanej inwestycji na walory przyrodnicze i krajobrazowe terenów poiodowcowych o zróżnicowanej rzeźbie i szczególnych wartościach kulturowych, co do których ustanowiono ochronę; nieuwzględnienie, że działka inwestycyjna była w latach 80-tych zabudowana a do 2005 r. istniały na niej pozostałości po fundamentach; brak ustalenia jak działka inwestycyjna i działki sąsiednie wyglądają w terenie i wreszcie odmienne orzekanie w podobnych stanach faktycznych (art. 8 K.p.a.).

4. Organ II instancji utrzymując w mocy postanowienie I instancji wskazał, że działka inwestycyjna jest, zgodnie z zapisami w ewidencji gruntów, działką rolną. Zmianą sposobu użytkowania będą wszelkiego rodzaju czynności, jednorazowe lub ciągłe na skutek których ustaje dotychczasowy sposób użytkowania ziemi, niezależnie od jego charakteru a jego miejsce zastępuje nowy, dokonany poprzez wprowadzenie zmian. Zmiana sposobu użytkowania ziemi nie jest tym samym co zmiana przeznaczenia gruntów. Przeznaczenie gruntów jest pojęciem z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, której celem jest ochrona zasobów i jakości gruntów rolnych i leśnych. Inne cele zostały określone w ustawie o ochronie przyrody. Z porównania tych celów można, zdaniem organu, wnioskować, że na gruncie ustawy o ochronie przyrody ochroną ustawową mogą zostać objęte przedmioty ochrony przyrody ale tylko te wyróżniające się szczególnymi wartościami krajobrazowymi i przyrodniczymi, wymagające innego rodzaju ograniczeń w gospodarowaniu gruntami. Porównując cełe obu ustaw nie można przenosić pojęcia z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych na płaszczyznę ustawy o ochronie przyrody. W przeciwnym wypadku należałoby uznać przepisy o ochronie przyrody za zbędne.

Skoro zatem termin "zmiany sposobu użytkowania ziemi" został ukształtowany w naukach przyrodniczych i geograficznych, jego znaczenie jest ugruntowane. Zgodnie z zasadą wykładni prawa, należy przyjąć, że termin specjalistyczny ma takie znaczenie, jak w określonej dziedzinie wiedzy lub praktyki społecznej. Na rozumienie pojęcia "zmiany sposobu użytkowania" organ powołał orzecznictwo sądowoadministracyjne. Dalej, organ wywodził, że w niniejszej sprawie nie zachodzą wyjątki od zakazu, wymienione w § 3 ust. 2 pkt 1-4.

5. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ II instancji, w odniesieniu do zarzutu nie dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania przestrzennego terenu wskazał, że przedmiotem postępowania uzgodnieniowego jest konkretny projekt decyzji o warunkach zabudowy. Co do zarzutu dotyczącego ograniczenia prawa własności skarżącego organ wskazał, że przepisy prawa dopuszczają ograniczenie prawa własności, co znajduje umocowanie w art 31 ust. 3 Konstytucji R.P., który przewiduje iż ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw stosuje się w demokratycznym państwie m.in. dfa ochrony środowiska. Zgodnie z art. 130 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2013, poz. 1232), dalej Poś, ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości może nastąpić m.in. poprzez poddanie ochronie obszarów lub obiektów na podstawie ustawy o ochronie przyrody. Tym samym ograniczenie prawa własności wprowadzone przepisem prawa miejscowego, wydanego na podstawie ustawy, ze względu na wymóg ochrony środowiska - ma rangę ustawową.

6. Ponadto, z uwagi na to, że organ uzgadniający ma obowiązek całościowej oceny przedstawionego projektu, organ może lub go pozytywnie zaopiniować lub odmówić jego uzgodnienia. Organ nie bada projektu pod kątem wpływu planowanej inwestycji na walory przyrodnicze i krajobrazowe terenów polodowcowych (jak zarzuca skarżący) ale pod kątem ochrony o jakiej mowa w Rozporządzeniu - zakazów wskazanych w tym akcie prawa miejscowego.

7. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt, że działka była wcześniej zabudowana, bowiem organ opiera się na aktualnym stanie faktycznym.

Organ ustalił ten stan na podstawie ortofotomapy, wypisu z ewidencji gruntów, zdjęć przedstawionych przez samego skarżącego. Organ I instancji sposób wyczerpujący i

dokładny zebrał więc materiał dowodowy i następnie go ocenił.

8. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł skarżący

Ryszard Olchowik, zarzucając postanowieniu organu II instancji:

-naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie czy planowania inwestycja stanowi uzupełnienie istniejącej zabudowy mieszkalno- usługowej oraz czy przyległe i sąsiednie działki są zabudowane, brak przeprowadzenia kontroli w terenie i opieranie się jedynie na zdjęciach lotniczych, bez wskazania choćby daty ich wykonania oraz bez umieszczenia tych ustaleń w aktach sprawy uniemożliwiając stronie zapoznanie się z całością materiału dowodowego;

-naruszenie art. 8 i 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie postanowienia z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnikowych stwierdzeń, co uniemożliwia realizacją zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i uniemożliwienie kontroli zaskarżonego postanowienia;

- naruszenie art. 9 i 11 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji;

-naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez wydawania odmiennych postanowień w podobnych stanach faktycznych;

-naruszenie § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia, poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że zakazy mogą ograniczać właściciela w korzystaniu z jego nieruchomości (jego zabudowy), podczas gdy ta forma ochrony takiego zakazu nie ustanawia;

-traktowanie zakazów wprowadzonych Rozporządzeniem w sposób rozszerzający, odnosząc ochronę obszaru i wynikające z niej zakazy do konkretnego miejsca inwestycji budowlanej znajdującej się na terenie zespołu a nie do całości chronionego obszaru;

-błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że planowana inwestycja spowoduje zmianę sposobu użytkowania ziemi w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia i negatywnie wpłynie na krajobraz naturalny czy kulturowy zespołu przyrodniczo-krajobrazowego. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie obu postanowień i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty jak w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga jest zasadna, gdyż przy rozstrzyganiu sprawy organ dopuścił się naruszenia art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia.

Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010r.f sygn. akt I GSK 982/08 LEX nr 594803).

Podstawę do odmowy uzgodnienia projektu decyzji stanowił przepis § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] w sprawie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "Z.".

Rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 44 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. nr 92, poz. 880 z 2005 r., ze zm.), dalej u.o.p., w brzmieniu sprzed zmiany artykułem 44 ust. 1 mocą art. 21 pkt 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz.U.2009.92.753) z dniem 1 sierpnia 2009 r. (obecnie kompetencja ta przysługuje razie gminy).

Zespół przyrodniczo -krajobrazowy stanowi jedną z form ochrony przyrody (art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy o ochronie przyrody). Jak stanowi art. 43 tej samej ustawy zespoły przyrodniczo-krajobrazowe są to "fragmenty krajobrazu naturalnego i kulturowego zasługujące na ochronę ze względu na ich walory widokowe lub estetyczne". W odniesieniu do tej formy ochrony mogą być wprowadzone różnego rodzaju zakazy (art. 45 u.o.p.). Katalog ustawowy tych zakazów jest zamknięty, co oznacza że nie można go rozszerzać. W wypadku zespołów przyrodniczo-krajobrazowych ustawodawca nie wymienił w nim zakazu zabudowy a jedynie zakaz zmiany sposobu użytkowania ziemi (art. 45 ust. 1 pkt 7 u,o.p.), niszczenia, uszkadzania lub przekształcania obiektu lub obszaru (art. 45 ust. 1 pkt 1 u.o.p.), czy uszkadzania lub zanieczyszczania gleby (art. 45 ust. 1 pkt 3 u.o.p.). Należy zatem wnosić, że wolą ustawodawcy nie było, co do zasady, ograniczanie prawa zabudowy, ponieważ wola taka nie została przez niego wyrażona wprost w ustawie.

Przepisy ustawy o ochronie przyrody stanowią przepisy rangi ustawowej o jakich mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji R.P. na mocy których, może dojść do ograniczenia konstytucyjnych wolności i praw (w tym wypadku prawa własności), ale tylko gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony środowiska. W wypadku zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "Z." obszar położony w gminach P. i S. o pow. 1335 ha obejmujący środkową część dorzecza K. wraz z jeziorami Z. i Z. jest chroniony z uwagi na konieczność zachowania walorów przyrodniczych i krajobrazowych terenów polodowcowych o zróżnicowanej rzeźbie i o szczególnych wartościach kulturowych (§ 1 i 2 Rozporządzenia). Ochroną objęte są: środkowe dorzecza K. i dwa jeziora a więc pozostałe polodowcowe obszary z których wody powierzchniowe spływają do określonej rzeki (dorzecza) i jeziora.

Stosownie do § 3 pkt 7 Rozporządzenia na terenie zespołu zabrania się m.in. zmiany sposobu użytkowania ziemi. Organ, dokonując wykładni tego przepisu i pojęcia doszedł do przekonania, że wobec tego, iż teren planowanej inwestycji ma charakter rolny w związku z tym, na skutek budowy budynku mieszkalnego i gospodarczego, dojdzie do zmiany sposobu użytkowania ziemi, ponieważ ustanie dotychczasowy sposób jej użytkowania (rolniczy) i w jego miejsce pojawi się inny (budowlany).

Nie polemizując z wykładnią pojęcia "zmiana sposobu użytkowania" użytym w Rozporządzeniu, a zaprezentowaną przez organ wskazać należy, że po pierwsze na gruncie rozporządzenia nie sposób wyprowadzić wniosku co do równoznaczności pojęcia "zmiana sposobu użytkowania" i "zakaz zabudowy" - bo tak w istocie należy rozumieć wywody organu. Gdyby ustawodawca tak to postrzegał to tak by to wyraził w ustawie i wydanym na jej podstawie rozporządzeniu. Tymczasem w rozporządzeniu brak jest w odniesieniu do zespołów krajobrazowo-przyrodniczych zakazu zabudowy, bo i być nie może skoro ustawa o ochronie przyrody takiego zakazu nie definiuje. Nie można zatem skutecznie wywodzić, że każda zmiana sposobu użytkowania ziemi w kontekście planowanej zabudowy, będzie w istocie stanowiła przyczynę do odmownego uzgodnienia z uwagi na to, że zawsze nowa zabudowa na gruncie innym niż budowlany będzie stanowiła zmianę sposobu użytkowania o jakiej mowa w § 7 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia. Takie rozumowanie stanowiłoby w istocie obejście przepisów ustawy o ochronie przyrody w zakresie w jakim nie wymieniają one w odniesieniu do tej formy ochrony przyrody zakazu zabudowy.

W ocenie Sądu nie ma podstaw prawnych do uznania, że zmiana sposobu użytkowania ziemi zawsze prowadzi do zakazu zabudowy. Takie rozumienie tego zakazu o jakim mowa w art. 45 ustawy o ochronie przyrody, powtórzonego w rozporządzeniu, stanowi nie znajdujące podstawy prawnej rozszerzenie pojęcia ustawowego - co jest niedopuszczalne.

Dlatego obowiązkiem organu odmawiającego było wykazanie dlaczego przedmiotowa inwestycja powoduje zmianę sposobu użytkowania ziemi a w konsekwencji prowadzi do negatywnego zaopiniowania decyzji. Dokonana przez organ wykładnia pojęcia "zmiana sposobu użytkowania" nie jest wystarczająca. Organ zaprezentował wykładnię tego pojęcia natomiast nie dokonał oceny, dlaczego w tym konkretnym przypadku, na skutek zabudowy praktycznie jedynej działki niezabudowanej na tym terenie, co wynika z map i zdjęć, dojdzie do naruszenia, chronionych § 2 rozporządzenia, "walorów przyrodniczych i krajobrazowych terenów polodowcowych o zróżnicowanej rzeźbie i o szczególnych wartościach kulturowych". Czyni to zasadnymi zarzuty skargi dotyczące rozszerzającego traktowania zakazów wprowadzonych rozporządzeniem, nie odniesienia się przez organ do konkretnej inwestycji i nie wyjaśnienia jaki wpływ na krajobraz terenów polodowcowych będzie ona miała.

Sąd w pełni podziela zarzuty skargi, że wprowadzane zakazy muszą być rozpoznawane w kontekście celu dla którego został ustanowiony zespół przyrodniczo-krajobrazowy. Tym samym organ powinien, mając na uwadze te cele ocenić w jaki sposób planowana zabudowa wpłynie na cały obszar prawnie chroniony.

Oczywistym jest, że zabudowa generalnie stanowi ingerencję w krajobraz. Aby jednak uznać, że planowaną inwestycją dojdzie do naruszenia zakazu o jakim mowa w § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia, organ miał obowiązek odniesienia się do konkretnej, planowanej inwestycji, projektu decyzji o warunkach zabudowy i ocenienia jej w kontekście celów utworzenia zespołu przyrodniczo- krajobrazowego. Tymczasem organ niejako a priori przyjął, że każda zmiana sposobu użytkowania gruntu a raczej zmiana jego przeznaczenia z rolnego na inny stanowi wystarczającą podstawę do odmowy pozytywnego uzgodnienia. Organ, wbrew zapewnieniom o należytym i wyczerpującym zebraniu materiału dowodowego i jego oceny, tego nie uczynił. Z uzasadnienia organu II instancji w ogóle nie wynika aby organ, poza ustaleniem, że grunt ma przeznaczenie rolnicze, dokonał innych ustaleń faktycznych w powiązaniu z celami ochrony. Tymczasem z mapy dołączonej do akt i mapy stanowiącej załącznik do projektu decyzji o warunkach zabudowy, wynika że działki położone w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestycyjnej jak i działki położone po drugiej stronie drogi są zabudowane wieloma budynkami o charakterze mieszkalnym jak i gospodarczym. Widać to także na zdjęciach z Geoprotalu i zdjęciach działki znajdujących się na płycie CD. Nawet gdyby zabudowa ta powstała przed utworzeniem zespołu przyrodniczo- krajobrazowego to stanowi element krajobrazu którego nie można pominąć na etapie uzgadniania planowanej inwestycji. Organ nie wyjaśnił co zmieni się w istniejącym krajobrazie na skutek zrealizowania planowanej inwestycji i nie dokonał oceny wpływu planowanej inwestycji na niewielkim skrawku zespołu (działka o pow. 0,1217 ha) na obszar całego zespołu o pow. 1335 ha. Mówiąc inaczej, jak na tej inwestycji ucierpi krajobraz w zakresie chronionym rozporządzeniem w sytuacji w której po pierwsze teren działki to grunty klasy VI - a więc generalnie nie nadające się do wykorzystania rolniczego a po drugie położony jest wśród innych działek zabudowanych. Nie przekonał, że ten fragment terenu ma te cechy charakterystyczne o jakich mowa w § 2 rozporządzenia (zróżnicowana rzeźba terenu polodowcowego), aby uzasadnione było ograniczenie prawa własności skarżącego. Uzasadnienie decyzji odpowiedzi na to pytanie nie zawiera.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd uznał, że organ rozpoznając sprawę naruszył także zasady wyrażone w art. 8 i 11 K.p.a. (zasada zaufania obywateli do organów państwa jako powiązana z zasadą praworządności, prawdy obiektywnej i uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu strony), bowiem nie zbadał w sposób dokładny okoliczności sprawy i nie rozważył interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Nie wyjaśnił w sposób należyty co legło u podstaw ograniczenia prawa własności skarżącego, chronionego konstytucyjnie, (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2006 r., i! GSK 183/06, LEX nr 290139).

Sąd nie stwierdził aby w toku postępowania organ naruszył art. 9 K.p.a., wyrażający zasadę informowania stron o okolicznościach faktycznych. Analiza akt sprawy wskazuje, że skarżący był informowany o czynnościach procesowych, w tym zawiadomiony w trybie art. 10 K.p.a.

Stwierdzone uchybienia w zakresie ustalenia stanu faktycznego i jego oceny uniemożliwiając ocenę zarzutu naruszenia § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia. Wskazać należy, że skarżący ma generalnie rację, że przepisy rozporządzenia nie przewidują zakazu zabudowy, o czym była mowa we wcześniejszej części uzasadnienia. Takiego zakazu wprost nie przewiduje przepis rangi ustawowej - art. 45 ustawy o ochronie przyrody. Nie wyklucza to jednak, pod pewnymi warunkami, przyjęcia, że poprzez wybudowanie budynku na gruncie o charakterze rolnym dojdzie do zmiany przeznaczenia ziemi o ile jednak jednocześnie wpłynie negatywnie na walory przyrodnicze i krajobrazowe terenów polodowcowych, ich rzeźbę czy szczególne wartości kulturowe terenu prawnie chronionego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, mając na względzie wyżej wskazane uwagi w sposób prawidłowy i wyczerpujący dokona ustaleń faktycznych na podstawie konkretnych dowodów, które oceni a nie tylko je powoła, mając na uwadze przede wszystkim cele ochrony zespołu przyrodniczo krajobrazowego "Z." o jakich mowa w § 2 rozporządzenia. Zadba, aby uzasadnienie postanowienia, poza warstwą teoretyczną, zawierało także stanowisko organu w odniesieniu do konkretnej inwestycji i spełniało pozostałe wymogi art. 107 § 3 K.p.a.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 c, 135 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. z 2012 r. poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.