Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 750/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 15 stycznia 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant: asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2020 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz G. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 364/17 w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. oddala skargę kasacyjną G. sp. z o.o. z siedzibą w W.; 3. zasądza od G. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 grudnia 2017 r., sygn. VII SA/Wa 364/17 uwzględnił skargę G. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca spółka) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i uchylił zaskarżoną decyzję.

1.2. Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2016 r. nr [...] umorzył, wszczęte na wniosek H. B., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2012 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G. sp. z o.o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nr [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. [...]i [...]w miejscowości [...], obręb [...], gmina [...], i przeniesionej decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] na G. sp. z o.o.. Wojewoda uznał bowiem, że wnioskodawca nie posiada legitymacji procesowej do skutecznego złożenia ww. żądania.

1.3. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: Kpa), po rozpatrzeniu odwołania H. B., decyzją z [...] grudnia 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku elektrowni wiatrowych obszar oddziaływania, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej Pb) będzie, co do zasady, wyznaczany w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961; dalej uizew). Zgodnie z tym przepisem odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane: budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej).

Z analizy projektu budowlanego wynika, że całkowita wysokość elektrowni wiatrowej [...]wynosi 148 m, natomiast promień równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami wynosi 46,5 m. W konsekwencji GINB podał, że działki zlokalizowane w odległości mniejszej niż 1480 m od okręgu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 uizew, mogą podlegać ograniczeniom w zagospodarowaniu.

Z posiadanych akt sprawy, w tym z projektu zagospodarowania terenu wynika, że w odległości mniejszej niż 1480 m od przedmiotowej elektrowni wiatrowej znajdują się należące do H. B. działki o nr ew. [...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...]. Tym samym, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, H. B. ma interes prawny w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji.

Organ odwoławczy wskazał, że rzeczą organu wojewódzkiego przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie prawidłowe ustalenie aktualnego kręgu stron niniejszego postępowania.

1.4. W skardze do Sądu na ww. decyzję skarżąca spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 28 ust. 2 Pb w zw. z art. 3 pkt 20 Pb w zw. z art. 28 Kpa w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 uizew w zw. z art. 5 ust. 1 uizew, w zw. z art. 138 § 2 w zw. z art. 105 § 1 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 6 Kpa oraz w zw. art. 7 Konstytucji RP; art. 13 ust. 2 i ust. 3 uizew w zw. z art. 28 ust. 2 Pb w zw. z art. 3 pkt 20 Pb, w zw. z art. 28 Kpa w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 uizew w zw. z art. 6 Kpa w zw. z art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 16 § 1 w zw. z art. 138 § 2 Kpa.

1.5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

1.6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem z 13 grudnia 2017 r. powyższą skargę uwzględnił i uchylił zaskarżoną decyzję, jako wydaną z naruszeniem art. 3 pkt 20 Pb w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 uizew.

Przywołując treść przepisów przejściowych art. 14 i 15 uizew, Sąd wyjaśnił, że przez okres 36 miesięcy od dnia wejścia w życie uizew (tj. do 16 lipca 2019 r.) właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w odległości mniejszej od elektrowni objętej udzielonym pozwoleniem na budowę niż dziesięciokrotność wysokości tej elektrowni (także już istniejącej elektrowni, bądź dopuszczonej dopiero w planie miejscowym), mogą zagospodarować swoje nieruchomości na dotychczasowych warunkach. Jeżeli na terenie, na którym znajduje się ich nieruchomość, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza zabudowę mieszkaniową w odległości mniejszej niż dziesięciokrotność wysokości elektrowni wiatrowej, to niezachowanie tej odległości nie może być powodem odmowy wydania przez organ administracji architektoniczno - budowlanej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego lub budynku o funkcji mieszanej, w tym mieszkalnej. Jeżeli natomiast na danym terenie nie obowiązuje plan miejscowy (bo np. tak, jak w przedmiotowej sprawie, stwierdzono jego nieważność), to mogą wystąpić o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, zaś ustalenie w takiej decyzji warunków zabudowy z naruszeniem wymogu wynikającego z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, także nie może być powodem odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższe regulacje, w stanie faktycznym i prawym niniejszej sprawy, nie skutkują ograniczeniem (określonym obecnie w art. 4 w zw. z art. 5 uizew) możliwości zagospodarowania nieruchomości znajdujących się bliżej elektrowni wiatrowej objętej pozwoleniem na budowę udzielonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. niż dziesięciokrotność jej wysokości. Tym samym nie sposób z nich wyprowadzić interesu prawnego H. B. w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności rzeczonej decyzji. Brak jest bowiem związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków H. B., a stosunkiem administracyjnoprawnym powstałym na mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Nie ma więc mowy o rzeczywistym i aktualnym interesie prawnym.

W ocenie Sądu nie ma racji skarżąca spółka wywodząc, że z istoty postępowania nieważnościowego wynika, iż kontroli poddawana jest decyzja wydawana w przeszłości w trybie zwykłym, a wobec tego ustalenie kręgu stron tego postępowania nadzwyczajnego, co do zasady, powinno odbywać się przy uwzględnieniu stanu prawnego wówczas obowiązującego. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że nie ma jednoznacznych i uniwersalnych zasad w zakresie posiadania przymiotu strony i interesu prawnego na tle art. 28 Kpa, które można by zastosować automatycznie w każdej sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Kwestie te należy rozważyć indywidualnie, odpowiadając na pytanie, jakiego interesu prawnego, czy faktycznego podmiotu domagającego się stwierdzenia nieważności, mogłyby dotyczyć skutki ewentualnego stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Udział określonego podmiotu w postępowaniu administracyjnym, jako strony tego postępowania, ma na celu uwzględnienie prawnie chronionych interesów tego podmiotu w procesie prowadzącym do władczego rozstrzygnięcia organu administracji. Wprowadzone przez ustawodawcę w ustawie o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych normy intertemporalne, wyłączając czasowo zastosowanie nowych przepisów, chronią te interesy w stopniu uznanym przez ustawodawcę za wystarczający, a zarazem akceptowalny z punktu widzenia zasadniczego celu ustawy. Przepisy przejściowe skutkują zatem wyłączeniem nowych rozwiązań, jako właściwych dla ustalenia statusu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.

2. W skardze kasacyjnej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Warszawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 13 ust. 2 i 3 oraz art. 14 ust. 1 uizew w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 uizew, art. 5 ust. 1 pkt 4 uizew w powiązaniu z art. 156 § 1 pkt 1–7 Kpa a także art. 28 Kpa w zw. z art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 Pb, poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu, że zastosowane przez ustawodawcę przepisy intertemporalne zawarte w uizew w zakresie elektrowni wiatrowych uniemożliwiają wzięcie pod uwagę ograniczeń wynikających z art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 tej ustawy przy ustalaniu interesu prawnego podmiotu wnoszącego o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej.

3. Skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku wniosła także G. sp. z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając go w całości. Spółka podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj.:

1) art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm. - dalej: Pusa) i art. 1 § 2 Pusa w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej: Ppsa) i art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa w zw. z art. 153 Ppsa w zw. z art. 141 § 4 Ppsa w zw. z art. 138 § 2 Kpa w zw. z art. 105 § 1 Kpa w zw. z art. 7 Kpa i art. 77 § 1 Kpa poprzez:

- błędne przyjęcie znajdujące wyraz w uzasadnieniu wyroku, że nie może budzić wątpliwości, iż w świetle nowych rozwiązań, wynikających z uizew, w szczególności art. 4 ust. 1 pkt 2 uizew, art. 5 ust. 1 pkt 4 i 5 uizew oraz art. 5 ust. 2 uizew, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w odległości od elektrowni wiatrowej objętej udzielonym pozwoleniem na budowę mniejszej niż dziesięciokrotność wysokości tej elektrowni, będą mieli interes prawny w postępowaniach nadzwyczajnych (w tym w sprawie stwierdzenia nieważności), dotyczących tego pozwolenia na budowę, podczas, gdy nie jest uprawnione odgórnie, w oderwaniu od określonego stanu faktycznego i prawnego sprawy przesądzenie o posiadaniu legitymacji do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności danej decyzji tylko z uwagi na fakt znajdowania się danej nieruchomości w określonej odległości od elektrowni wiatrowej, zwłaszcza przy jednoczesnym pominięciu w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia przez Sąd momentu (stanu prawnego), na jaki (w jego opinii) powinna być oceniana legitymacja uprawniająca do wszczęcia przedmiotowego postępowania po stronie podmiotu występującego z żądaniem na podstawie art. 157 § 2 Kpa, zwłaszcza, iż pozwolenie na budowę zostało wydane przed wejściem w życie uizew, również przed tą datą został złożony wniosek o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę, a dodatkowo także przed tą datą orzekał Wojewoda;

- błędne przyjęcie znajdujące wyraz w uzasadnieniu wyroku, że postępowanie zakończone decyzją z [...] grudnia 2016 r. nie było postępowaniem w przedmiocie pozwolenia na budowę, lecz postępowaniem nadzwyczajnym w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę, a w konsekwencji do takich postępowań w uizew nie zawarto przepisu przejściowego wprost nakazującego stosowanie dotychczasowych przepisów do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy;

w takiej sytuacji (zdaniem Sądu - braku przepisów przejściowych w uizew), zastosowanie znajduje zasada bezpośredniego działania nowego prawa, polegająca na tym, że od dnia wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do wszelkich stosunków prawnych, zarówno tych, które dopiero powstaną, jak i tych, które powstały przed wejściem w życie nowych przepisów;

podczas, gdy w świetle art. 13 ust. 3 uizew "postępowania w przedmiocie pozwoleń na budowę", wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie uizew prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych, co zdaniem skarżącej obejmuje również postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tych decyzji, bowiem ustawodawca nie ograniczył się w art. 13 ust. 3 uizew do wskazania, iż dotyczy on tylko postępowań w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, co przesądza o tym, że przepis ten ma też zastosowanie w postępowaniach nadzwyczajnych dotyczących decyzji w przedmiocie pozwoleń na budowę, a w konsekwencji również interes prawny innych podmiotów nie może być oceniany w takim postępowaniu z uwzględnieniem przepisów uizew i wprowadzonych nią odległości elektrowni wiatrowych od budynku mieszkalnego;

- nie ma racji skarżąca wywodząc w uzasadnieniu skargi, że z istoty postępowania "nieważnościowego" wynika, iż kontroli poddawana jest decyzja wydawana w przeszłości w trybie zwykłym, a wobec tego ustalenie kręgu stron tego postępowania nadzwyczajnego, co do zasady, powinno odbywać się przy uwzględnieniu stanu prawnego wówczas obowiązującego podczas, gdy interes prawny w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę powinien być wywodzony z art. 28 Kpa w zw. z art. 28 ust. 2 Pb w zw. z art. 3 pkt 20 Pb, a miarodajne są w tym względzie przepisy prawa materialnego, obowiązujące wdacie wydania pozwolenia na budowę. Powyższe doprowadziło do wniosków, iż przepisy uizew nie wprowadzają obecnie ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości należącej do H. B.(a zatem jedynie w okresie 36 miesięcy od dnia wejścia w życie uizew), przy jednoczesnym pominięciu przez Sąd w uzasadnieniu Wyroku konkluzji, że nawet po upływie tego okresu interes prawny H. B. w niniejszej sprawie nie będzie mógł być wywodzony z przepisów uizew (tj. art. 4 ust. 1 pkt 2 uizew w zw. z art. 5 ust. 1 uizew), wobec jej wejścia w życie po wydaniu Pozwolenia na budowę, a także po złożeniu przez niego wniosku w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę, przy jednoczesnym wprowadzeniu przepisów przejściowych, dotyczących postępowań w przedmiocie pozwolenia na budowę (dotyczących też postępowań nadzwyczajnych), tj. art. 13 ust. 3 uizew, który nie został uwzględniony przez Sąd;

b) brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku przez Sąd, w ramach sądowej kontroli decyzji z [...] grudnia 2016 r. (o charakterze kasacyjnym) do tego, czy zaistniały podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji, w tym oceny tego Sądu pod kątem wskazanego przez organ wobec decyzji Wojewody z [...] maja 2016 r. naruszenia art. 105 § 1 Kpa w zw. z art. 7 Kpa i art. 77 § 1 Kpa podczas, gdy podstawowym obowiązkiem Sądu w ramach sądowej kontroli decyzji z [...] grudnia 2016 r. była weryfikacja, czy decyzja Wojewody jest dotknięta wadami, które zarzucił Wojewodzie organ, a które legły u podstaw uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej, zwłaszcza przy jednoczesnym uwzględnieniu, iż w momencie wydania decyzji z [...] maja 2016 r. (tj. na dzień [...] czerwca 2016 r.) uizew nie stanowiła jeszcze obowiązującego prawa, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku.

W oparciu o powyższe wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej poprzez jej oddalenie w całości i zmianę błędnego uzasadnienia wyroku w sposób określony przez skarżącą kasacyjnie spółkę oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Skarga kasacyjna Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego okazała się zasadna.

4.2. Skarga kasacyjna G. sp. z o.o. z siedzibą w W. nie zawierała natomiast usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym podlegała oddaleniu.

4.3. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

4.4. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wskazać należy, że w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny podzielił w całości pogląd wyrażony w wyroku NSA z 25 lipca 2019 r., sygn. II OSK 1923/18, co do odrębności postępowania nadzwyczajnego od postępowania zwykłego i braku podstaw do zastosowania do postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności art. 13 ust. 3 uizew, jak i konieczności uwzględnienia przepisów tej ustawy dla wyprowadzenia interesu prawnego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji.

4.5. O ile bowiem w postępowaniu zwykłym rozpoznaje się i rozstrzyga sprawę indywidualną w formie decyzji, to przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest ustalenie czy decyzja wydana w postępowaniu zwykłym została wydana z ciężkim kwalifikowanym naruszeniem prawa, którego rodzaje wylicza enumeratywnie art. 156 § 1 Kpa. Ta odrębność postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma znaczenie w sprawie dla ustalenia zakresu obowiązywania przepisów prawa wyznaczenia przymiotu strony. Zgodnie z art. 13 ust. 3 uizew "Postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych". Przepis ten, jak i następne art. 13 tej ustawy regulują stosowanie przepisów dotychczasowych do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygania spraw wydania i zmian pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych. Nie oznacza to wyłączenia stosowania tej nowej regulacji do wyprowadzenia interesu prawnego jednostek żądających udzielenia ochrony prawnej. Zasadnie zatem zarzucono w skardze kasacyjnej naruszenie art. 13 ust. 2 i ust. 3 uizew.

4.6. W konsekwencji zasadny jest również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 157 § 2 w związku z art. 28 Kpa i art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 Pb. Zgodnie z art. 157 § 2 Kpa, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony. Przesłanki przyznania jednostce statusu strony wyznacza art. 28 Kpa stanowiąc, że stroną w sprawie jest każdy, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przy tym art. 28 Kpa nie zawiera normy prawnej samoistnej, a wymaga zastosowania łącznie z normą materialnego prawa administracyjnego, która jest podstawą do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, w której jednostka żąda udzielenia jej ochrony prawnej przez jej rozstrzygnięcie na drodze prawa, a następnie na drodze prawa poddania weryfikacji. W sprawach pozwolenia na budowę normą prawną wyznaczającą interes prawny jest art. 28 ust. 2 Pb. Dla ustalenia obszaru oddziaływania obiektu podstawą jest art. 3 pkt 20 Pb, stanowiący, że ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu – należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że do przepisów odrębnych należą przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. W wyroku z 26 września 2018 r., sygn. akt II OSK 106/18 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że przy analizie przepisów odrębnych w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pb mogących wprowadzać ograniczenia w zabudowie nie można pomijać przepisów uizew, nawet jeśli postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, zostało wszczęte przed wejściem w życie tej ustawy.

4.7. Podkreślić nadto należy, że w myśl art. 13 ust. 3 uizew pod pojęciem "przepisów dotychczasowych" należy rozumieć te przepisy, które dotychczas, czyli do dnia wejścia w życie uizew, regulowały materię, podlegającą następnie unormowaniu w przepisach ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Chodzi tu niewątpliwie o zagadnienia stricte merytoryczne, podlegające dotychczas regulacjom Prawa budowlanego np. warunki i tryb lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych czy warunki lokalizacji elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie istniejącej albo planowanej zabudowy mieszkaniowej. O ile zatem, inwestor na gruncie rozpoznawanej sprawy nie będzie związany odległościami określonymi w art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5 uizew, a jego projekt budowlany nie będzie weryfikowany z punktu widzenia zgodności z przepisami tej ustawy, to już zrealizowanie inwestycji (wybudowanie elektrowni wiatrowej) może wprowadzać istotne, znacznie dalej idące ograniczenia w możliwości zagospodarowania sąsiednich nieruchomości, w tym nieruchomości odwołujących i tych zagadnień nie można marginalizować na tle rozpoznawanej sprawy. Z chwilą wejścia w życie ustawy o elektrowniach wiatrowych mogły zaktualizować się przewidziane w tych przepisach ograniczenia w zagospodarowaniu (zabudowie) nieruchomości. Zatem przepisy rozważanej ustawy powinny zostać uwzględnione przez Wojewodę w toku ponownie prowadzonego postępowania. Analogiczny pogląd na tle rozważanych przepisów wyraził Naczelny Sąd Administracyjny ww. wyroku z 25 lipca 2019 r. oraz w wyroku z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1697/17.

4.8. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił to stanowisko. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowych do przepisów odrębnych, mających zastosowanie dla wyprowadzenia interesu prawnego, należy zaliczyć przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Zasadnie zatem w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 105 § 1 Kpa, ponieważ postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych nie było bezprzedmiotowe. Zastosowanie więc art. 138 § 2 Kpa było w pełni zasadne, bowiem organ pierwszej instancji umorzył postępowanie z powodu błędnej oceny braku interesu prawnego żądających stwierdzenia nieważności decyzji.

4.9. W kontekście powyższych rozważań, nie mogła odnieść zamierzonego skutku argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej G. sp. z o.o., bowiem stanowisko Sądu I instancji w kwestii podniesionej przez spółkę jest prawidłowe.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna organu została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, na mocy art. 188 i 151 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w punkcie 1 sentencji. W oparciu o art. 184 Ppsa skarga kasacyjna G. sp. z o.o. została oddalona (punkt 2 wyroku). O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w punkcie na podstawie art. 203 pkt 2 tej ustawy.