Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 68/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 par. 1, art. 122, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 3 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 9a, art. 31 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 41 poz 214
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej - tekst jednolity
article: art. 9 ust. 1, art. 14
journal: Dz.U. 2004 nr 269 poz 2681
law: Ustawa z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 15 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 roku sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku [...] o umożliwienie zapoznania się z dokumentami wyłączonymi z akt postępowania kontrolnego ze względu na interes publiczny oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 188 i art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – w skrócie: "O.p.") w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 41, poz. 214 ze zm. - w skrócie: "u.k.s."), odmówił uwzględnienia wniosku M. W. o umożliwienie zapoznania się z dokumentami, wyłączonymi przez ten organ z akt postępowania kontrolnego ze względu na interes publiczny.

W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że organ wyłączył z akt prowadzonego wobec M. W. postępowania kontrolnego, w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od towarów usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007 r., materiały otrzymane z Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji Wydział w [...] - z uwagi na interes publiczny. Odmawiając uwzględnienia wniosku strony z dnia [...] grudnia 2012 r. o umożliwienie zapoznania się z materiałami wyłączonymi z akt postępowania, organ wskazał na zastrzeżenia Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji, ograniczające jawność tych materiałów.

Kwestionując powyższe postanowienie w zażaleniu z dnia [...], wniesionym, zgodnie z pouczeniem, do Dyrektora Izby Skarbowej w [...], podatnik zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów art. 178 § 1, art. 179 § 1, art. 210 § 6 w zw. z art. 219 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 u.k.s.

Wobec wątpliwości dotyczących właściwości miejscowej organów prowadzących postępowanie w sprawie, w toku postępowania zażaleniowego Dyrektor Izby Skarbowej w [...] podjął czynności mające na celu ustalenie miejsca wykonywania przez podatnika czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz miejsca zamieszkania. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, tj. dokumenty przekazane przez: Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. wraz z pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r., Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. wraz z pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. wraz z pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r., sporządzone na podstawie danych z ewidencji i rejestrów znajdujących się w dyspozycji tych organów, Dyrektor Izby Skarbowej w [...] stwierdził, że zarówno w dacie wydania postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego (postanowienie z dnia [...] lutego 2012 r. doręczone w dniu [...] lutego 2012 r.), jak i w dacie wydania zaskarżonego postanowienia organu I instancji, tj. w dniu [...] stycznia 2013 r. (doręczonego w dniu [...] stycznia 2013 r.) - miejsce zamieszkania M. W. znajdowało się w C., przy [...], powiat [...], województwo [...]. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej w [...] uznał, że nie jest organem właściwym miejscowo do rozpatrzenia zażalenia M. W. na zaskarżone postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...]. Stąd, działając na podstawie art. 15 i art. 170 § 1 O.p,. przekazał powyższe zażalenie wraz z aktami sprawy, zgodnie z właściwością, Dyrektorowi Izby Skarbowej w [...].

Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...], nr [...], uchylił w całości zaskarżone postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...], opisane na wstępie i przekazał sprawę do rozpatrzenia właściwemu organowi I instancji, tj. Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w [...].

W motywach rozstrzygnięcia podniesiono, że zebrany w toku postępowania materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż M. W., wykonuje działalność gospodarczą na terenie województwa [...], tj. w A. (10 adresów wykonywania działalności) oraz na terenie województwa [...] - w C., D., ul. [...], powiat [...]. Podkreślono przy tym, że z wydruków z ewidencji i rejestrów znajdujących się w dyspozycji Naczelnika Urzędu Skarbowego w A., Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. wynika bezspornie, że zarówno w dacie wydania postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego (postanowienie z dnia [...] lutego 2012 r.), jak i w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, tj. w dniu [...] stycznia 2013 r. - miejsce zamieszkania M. W. znajdowało się w C., przy [...], powiat [...], województwo [...]. Adres ten - jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] kwietnia 2013 r. - został zgłoszony przez podatnika we wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i jest ważny od dnia [...] grudnia 2011 r. Zaznaczono również, że w Urzędzie Skarbowym w C. M. W. rozlicza podatek od towarów i usług, figurując w ewidencji podatników VAT od miesiąca grudnia 2011 r. (zgłoszenie rejestracyjne z dnia [...] stycznia 2012 r.), a także podatek dochodowy od osób fizycznych. Dodatkowo zauważono, że adres podatnika: [...]-[...] C., [...], wskazany jest we wszystkich pismach jego pełnomocnika przesłanych do organu I i II instancji.

W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że skoro od dnia [...] grudnia 2011 r. miejsce zamieszkania M. W. znajduje się w C., w województwie [...] - objętym terytorialnym zasięgiem działania Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] – to należy uznać, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] nie był organem właściwym miejscowo w sprawie.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Prokurator Okręgowy w [...] wniósł o stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia z dnia [...] Dyrektora Izby Skarbowej w [...], zarzucając naruszenie:

- art. 17 ust. 1 O.p. w z w. z art. 26 i 31 ust. 1 u.k.s. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm. - w skrócie: "u.p.t.u.") poprzez rozpoznanie zażalenia M. W. na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] z uchybieniem przepisów o właściwości miejscowej poprzez błędne przyjęcie, w oparciu o niepełny materiał dowodowy i błędną jego ocenę, miejsca zamieszkania podatnika M. W., co determinowało ustalenie właściwości miejscowej organu uprawnionego do rozpoznania zażalenia;

- art. 122 O.p. polegające na zaniechaniu podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, do czego organy podatkowe są zobowiązane, a w szczególności ustalenia miejsca zamieszkania podatnika, pomimo posiadanych informacji o dostępnych źródłach dowodowych, skutkiem czego nastąpiło rozstrzygnięcie organu podatkowego z naruszeniem przepisów o właściwości.

W uzasadnieniu skargi organ skarżący zarzucił m.in., że w toku postępowania należało dokonać weryfikacji, czy u.p.t.u. nie określa w sposób odmienny, niż wskazany w art. 17 O.p., właściwości organów podatkowych. Prokurator stanął na stanowisku, że ustalając miejsce zamieszkania M. W. organ podatkowy oparł się wyłącznie na zadeklarowanym przez stronę adresie - C., [...], pomijając okoliczności wskazujące na rzeczywiste miejsce zamieszkania i prowadzenia działalności gospodarczej, odmiennie od zadeklarowanego, w tym np. danych dotyczących ilości miejsc prowadzenia działalności gospodarczej przez M. W.: 10 w A. w województwie [...] (w tym adres do doręczeń i adres głównego miejsca prowadzenia działalności) i tylko 1 w województwie [...]. Autor skargi powołał się na treść art. 25 Kodeksu cywilnego, zarzucając Dyrektorowi Izby Skarbowej w [...] zaniechanie ustalenia, gdzie znajduje się centrum interesów życiowych podatnika. Natomiast z akt sprawy, zawierających materiały z czynności prowadzonych przez funkcjonariuszy CBŚ i Prokuraturę Okręgową w [...] wynika, że centrum interesów osobistych M. W., w okresie poprzedzającym aresztowanie, jak też w dniu wszczęcia postępowania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] była i jest nadal, A., ul. [...]. Zaznaczono, że pod tym adresem znajdowały się rzeczy osobiste i ten adres M. W. wskazywał jako swoje miejsce zamieszkania w trakcie prowadzonych czynności procesowych z jego udziałem. Według autora skargi w mieszkaniu pod adresem: C., [...], nikt nie zamieszkuje, a lokal jest do wynajęcia, co potwierdza załączona do skargi kserokopia notatki urzędowej z dnia [...] września 2013 r., sporządzonej przez funkcjonariusza KPP w C. Organ skarżący wyraził przekonanie, że o pozorności zamieszkiwania M. W. w C. i wyłącznym ograniczeniu tego zamieszkiwania do formalnego zameldowania pod tym adresem, świadczy też treść telegramu KPP w C. z dnia [...] sierpnia 2011 r. z którego wynika, że w mieszkaniu "od około 3 m-cy nikt nie mieszka". Z notatki Prokuratora Rejonowego w A. wynika, że w sprawach prowadzonych przeciwko podejrzanemu deklaruje on swoje miejsce zamieszkania w A. W opinii strony skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej w [...] oparł swoje rozstrzygnięcie jedynie na deklaracji M. W. i danych wynikających z ewidencji i rejestrów znajdujących się w dyspozycji naczelników urzędów skarbowych, zaktualizowanych na podstawie wniosku M. W. o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej RP z dnia [...] grudnia 2011 r., natomiast w tym dniu M. W. był pozbawiony wolności (tymczasowo aresztowany). W konkluzji autor skargi uznał, że Dyrektor Izby Skarbowej w [...] nie był uprawniony do rozpoznania zażalenia M. W. na postanowienie z dnia [...], a rozpatrując je naruszył przepisy o właściwości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym akcie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Badając zaskarżone postanowienie według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a.") Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jej zarzutom zaskarżony akt nie narusza prawa materialnego, a jego wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że wbrew zawartemu w skardze żądaniu stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia Prokurator Okręgowy nie wykazał oczywistego naruszenia przepisów prawa, czyli uchybienia wbrew ich jednoznacznemu brzmieniu, które rodziłoby konieczność zastosowania tak daleko idących konsekwencji prawnych. Sąd badając zaskarżony akt z urzędu również takich kwalifikowanych naruszeń prawa nie stwierdził.

Istota sporu w badanej sprawie dotyczy właściwości miejscowej organów podatkowych. I tak według strony skarżącej organem właściwym do prowadzenia postępowania kontrolnego i jednocześnie do wydania postanowienia w I instancji, w przedmiocie odmowy umożliwienia zapoznania się z wyłączonymi dokumentami, jest Urząd Kontroli Skarbowej w [...], a organem II instancji winien być Dyrektor Izby Skarbowej w [...]. Natomiast według Dyrektora Izby Skarbowej w [...] zarówno postępowanie kontrolne, jak i postanowienia "wpadkowe" w jego toku, winny być wydawane w niniejszej sprawie przez organy w [...], czyli właściwe miejscowo dla C.

Przechodząc w pierwszej kolejności do oceny prawidłowości przeprowadzonego przez organy obu instancji postępowania, Sąd stwierdza, że postępowanie to, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, czyniło zadość fundamentalnym zasadom procesowym przewidzianym w przepisach O.p.

Zarzuty skargi koncentrują się w istocie wokół naruszenia przez organy podatkowe przepisów dotyczących zasady prawdy materialnej (art. 122 O.p.), zupełności materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.) i jego oceny (art. 191 O.p.) pod kątem ustalania właściwości miejscowej. W ocenie Sądu żadna z powyższych zasad ogólnych postępowania podatkowego nie została naruszona przez organy w trakcie prowadzenia przedmiotowego postępowania. W analizowanej sprawie organy działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa, zgromadziły obszerny materiał dowodowy w zakresie badania właściwości miejscowej, a następnie dokonały wszechstronnej jego oceny, a więc w sposób obiektywny, logiczny i przy wykorzystaniu wiedzy z zakresu prawa podatkowego. Konkluzja w zakresie ustaleń faktycznych wywiedziona przez organy, znajduje pełne odzwierciedlanie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który we wzajemnym powiązaniu treści poszczególnych dokumentów pozwala na przyjęcie tych ustaleń jako prawidłowych, zgodnych z logiką i doświadczeniem życiowym. W ocenie Sądu organ II instancji w toku postępowania odwoławczego nie naruszył norm prawa procesowego, uchylając postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] oraz decydując o właściwości miejscowej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] jako organu I instancji w rozpatrywanej sprawie.

W ocenie Sądu wszystkie zgromadzone w sprawie dowody były wystarczające i pozwalały na prawidłowe ustalenie niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego. W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, że organem I instancji był dyrektor urzędu kontroli skarbowej. Określenie jego właściwości miejscowej zostało dokonane, zgodnie z art. 17 § 1 O.p. i art. 9a u.k.s., według miejsca zamieszkania (adresu siedziby) kontrolowanego podatnika w dniu wszczęcia postępowania. Z akt sprawy wynika, że uczestnik postępowania M. W. niemal do końca 2011 r. posiadał miejsce zamieszkania w A. (podał też 10 adresów wykonywania działalności w A.), czyli na terenie województwa [...], ale na terenie województwa [...] - w C., również prowadził działalności gospodarczą. Jednak we wniosku z dnia [...] grudnia 2011 r. o wpis do centralnej ewidencji i informacji o działalności gospodarczej CEIDG podatnik zgłosił adres zamieszkania: C., [...] oraz miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w A. oraz C., D., ul. [...]. Co istotne od [...] stycznia 2012 r. podatnik figuruje w ewidencji podatników podatku od towarów usług Urzędu Skarbowego w C., gdzie złożył zgłoszenie rejestracyjne z dnia [...] stycznia 2012 r. i terminowo składa deklaracje VAT-7, a ostatnia deklaracja złożono za miesiąc luty 2013 r.

Uwzględniając powyższe wbrew stanowisku autora skargi, zebrany w toku postępowania zażaleniowego materiał dowodowy, zawierający wiarygodne informacje znajdujące się w bazach danych organów podatkowych, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w C., Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego w A. - jednoznacznie potwierdza, że w dniu [...] grudnia 2011 r., to jest przed wszczęciem postępowania kontrolnego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], M. W. skutecznie zawiadomił organ podatkowy o zmianie miejsca zamieszkania. Organy podatkowe nie miały żadnych podstaw, ani kompetencji do kwestionowania i badania zgodności z rzeczywistością danych opisanych powyżej, a zawartych we wniosku o wpis i w zgłoszeniu rejestracyjnym. To na podatniku ciąży ustawowy obowiązek zgłoszenia danych, w tym do organów podatkowych, które prowadzą Rejestr Podmiotów Krajowej Ewidencji Podatników, na podstawie ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 269, poz. 2681 ze zm.). Stosownie bowiem do art. 9 ust. 1 tej ustawy - na podatnikach ciąży obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym, w tym danych dotyczących miejsca zamieszkania. Przepis art. 14 tej ustawy stanowi, że Minister właściwy do spraw finansów publicznych prowadzi w formie elektronicznej CRP KEP (Centralny Rejestr Podatników Krajowej Ewidencji Podatkowej). Zatem obowiązkiem podatnika jest aktualizowanie danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym, co rodzi wobec niego określone konsekwencje i organy podatkowe, w przeciwieństwie do organów ścigania nie mają obowiązku poszukiwania podatnika. Są one uprawnione do posługiwania się danymi ewidencyjnymi, znajdującymi się w ich dyspozycji. Taka konstrukcja systemu podatkowego powoduje, że to podatnik narażony jest na negatywne skutki unikania kontaktu z organami podatkowymi, np. nieodbierania korespondencji. Należy ponownie wyraźnie podkreślić, że Dyrektor Izby Skarbowej w [...] nie posiadał uprawnień poszukiwawczych podatnika i zasadnie wskazał, że brak jest podstaw do podważenia wiarygodności treści dokonanego przez podatnika zgłoszenia, do złożenia którego był on ustawowo zobowiązany. Organy podatkowe mają nie tylko prawo, ale ustawowy obowiązek działać w oparciu o dane, zgłoszone przez podatników, a wynikające z prowadzonych rejestrów (CRP KEP), w przeciwnym razie nastąpiłby paraliż w działalności tych organów.

Wprawdzie przepisy podatkowe znajdujące zastosowanie w przedmiotowej sprawie nie zawierają definicji "miejsca zamieszkania", ale całkowicie nieuprawione jest w realiach analizowanej sprawy powoływanie się w skardze na treść art. 25 Kodeksu cywilnego. Dla organów podatkowych miejscem zamieszkania jest to, które podatnik zgłosił we właściwym urzędzie i próba kwestionowania rzetelności danych dotyczących miejsca zamieszkania M. W., wynikających z urzędowych rejestrów tylko dlatego, że zostały one zadeklarowane przez samego podatnika jest nieporozumieniem.

Mając na uwadze fakt, że ponad dwa miesiące przed wydaniem przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego, podatnik skutecznie zgłosił zmianę miejsca zamieszkania, organ ten nie był właściwy do wszczęcia postępowania, a w konsekwencji do wydania postanowienia z dnia [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku M. W. o umożliwienie zapoznania się z dokumentami.

Zdaniem Sądu próba dowodzenia, w oparciu o załączone do skargi dokumenty, że M. W. posiadał miejsce zamieszkania w A., w dacie wszczęcia przedmiotowego postępowania przez organ kontroli skarbowej jest bez znaczenia, w świetle danych wynikających z prowadzonych rejestrów podatkowych (CRP KEP). Z prowadzonych rejestrów wynika bowiem jednoznacznie, że podatnik wykonuje działalność gospodarczą na terenie objętym zakresem działania różnych urzędów skarbowych, przy czym podatek VAT - zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u. - rozlicza w Urzędzie Skarbowym w C., właściwym według miejsca zamieszkania, zgodnie ze zgłoszeniem rejestracyjnym z dnia [...] stycznia 2012 r. Nie sposób pominąć, że w tym samym urzędzie skarbowym M. W. rozlicza także podatek dochodowy (PIT), co znajduje potwierdzenie w przytoczonych wyżej informacjach organów podatkowych.

Autor skargi powołał się na treść przepisu art. 3 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u., który stanowi, że jeżeli czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług są wykonywane na terenie objętym zakresem działania dwóch lub więcej urzędów skarbowych, właściwość miejscową dla osób fizycznych ustala się ze względu na miejsce zamieszkania. Oczywistym jest i pożądanym z punktu widzenia działania zgodnie z prawem, że chodzi o faktyczne i aktualne miejsce zamieszkania, stąd ustawodawca nałożył obowiązek aktualizowania takich informacji, z czego M. W. wywiązał się, składając wniosek z dnia [...] grudnia 2011 r.

W ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 O.p. w zw. z art. 26 i 31 ust. 1 u.k.s. w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.t.u. nie zasługuje na uwzględnienie. Przyjmując jako oczywistą omyłkę powołanie jako jednostki redakcyjnej ust. 1 art. 17 O.p., zamiast prawidłowo art. 17 § 1 O.p., Sąd zauważa, że miejsce zamieszkania M. W. ustalono prawidłowo w oparciu o prowadzone na podstawie przepisów prawa stosowne rejestry i ewidencje. Był to materiał niezbędny i wystarczający do ustalenia właściwości miejscowej organów w niniejszej sprawie. Wbrew twierdzeniom Prokuratora Okręgowego w [...] organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie nie brał od uwagę miejsca zameldowania. Organ prawidłowo oparł się na danych, wynikających z prowadzonych ewidencji i rejestrów, aktualizowanych przez podatników, albowiem sam nie mógł czynić żadnych ustaleń faktycznych w tym zakresie. Jak wskazano wyżej nie ma bowiem uprawnień co do weryfikacji prawdziwości danych przekazanych przez podatnika. Zatem dane zgłoszone organowi przez podatnika co do określonego adresu, wyznaczają ramy miejscowe prowadzonego wobec niego postępowania podatkowego. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze wielość zgłoszonych przez podatnika miejsc prowadzenia działalności gospodarczej i fakt, że większość z nich (10) jest na terenie A. nie przesądza o właściwości miejscowej organu skarbowego czy podatkowego. Chodzi bowiem o najbardziej aktualną informację co do miejsca zamieszkania podatnika, a ta bezspornie została zgłoszona w grudniu 2011 r., czyli przez wszczęciem postępowania kontrolnego.

Reasumując Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w [...], że był on organem właściwym miejscowo do rozpatrzenia zażalenia M. W. na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...].

W ocenie Sądu organy podatkowe obu instancji działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa, zgromadziły obszerny materiał dowodowy i dokonały jego oceny, ustalając prawidłowo właściwość miejscową organów w sprawie, w sposób obiektywny, logiczny i spójny. Wysunięte wnioski znalazły poparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, a organy wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody którym dały wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiły wiarygodności, a także wyjaśniły podstawę prawną postanowienia z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w sposób prawidłowy koresponduje z treścią rozstrzygnięcia i dostarcza stronie informacji o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając powyższą kwestię. Natomiast różnica w ocenie materiału dowodowego między organami podatkowymi a stroną skarżącą nie może być podstawą do uznania naruszenia art. 122 O.p.

Konkludując Sąd stwierdza, że materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwalał na wydanie zaskarżonego postanowienia. Stąd też Sąd nie podzielił zarzutów skargi i uznał, że organy podatkowe nie naruszyły zasad postępowania podatkowego.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.