Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 91/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: Art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, lit. s, art. 92 ust. 1, art. 92 a ust. 1, ust. 6, art. 92b, art. 92c
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: Art. 23a
journal: Dz.U. 2005 nr 180 poz 1494
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych
article: Par. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 159 poz 1128
law: Rozporzadzenie Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart  kierowców oraz warunków przechowywania tych danych.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 Art. 8 ust. 1-5, ust. 8, art. 10 ust. 2, ust. 5 pkt a
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Janusz Bociąga Protokolant Starszy referent Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2015 r. sprawy ze skargi J. K. P.P.H. "A" J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe "A" J. K. z siedzibą w N karę pieniężną w wysokości 700 zł. Kara ta stanowiła sumę kar nałożonych na przedsiębiorcę za stwierdzone w toku kontroli drogowej w dniu 16 kwietnia 2014 r. następujące naruszenia: 1) naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd (lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) – 500 zł i 2) skrócenie dziennego czasu odpoczynku – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny (lp. 5.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) – 2 x 100 zł. Organ I instancji podał, że w dniu 16 kwietnia 2014 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości L przeprowadzono kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z pojazdu ciężarowego marki Volvo o nr rej. [...] i naczepy o nr rej. [...], którym kierował J. K. W pojeździe był zainstalowany tachograf cyfrowy typu Siemens AG SV nr [...], nr seryjny [...]. Podczas kontroli ustalono, że przedsiębiorca nie pobiera danych z tachografu zamontowanego w kontrolowanym pojeździe. Ponadto stwierdzono brak zalogowanej karty przedsiębiorstwa w tym tachografie, która umożliwia sczytywanie danych z urządzenia rejestrującego zablokowanego za pomocą tej karty. W czasie przeprowadzonej kontroli ustalono również, że kierowca w okresie od 2 kwietnia 2014 r. do 3 kwietnia 2014 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 40 minut. Skrócenie dziennego czasu odpoczynku miało miejsce również w okresie od 3 kwietnia 2014 r. do 4 kwietnia 2014 r. o 44 minuty. Ustalenia z przeprowadzonej kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...].

W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji przedsiębiorca J. K. - Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe "A" J. K. z siedzibą w N wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie wskazano obowiązku sczytywania danych z tachografu w określonym terminie. Dlatego odwołujący się uważa, że wystarczającym jest jeżeli taki obowiązek w ogóle będzie spełniany. Strona stwierdziła, że obowiązek ten spełnia i posiada sczytane dane. Jednak sczytania danych nie dokonała w terminie wskazanym w decyzji, gdyż nie wiedziała o terminie sczytywania danych. Natomiast skrócenie dziennego czasu odpoczynku jest, zdaniem odwołującego się, wynikiem działania kierowcy bez jego wiedzy i zgody. Strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 9, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 21 listopada 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 4 pkt 22, art. 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm.), art. 8, art. 10 ust. 5a pkt i rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. nr 159, poz. 1128) oraz Ip. 5.3.1 i Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2014 r. nr [...]. Odnośnie naruszenia lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego organ II instancji podał, że § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. wyraźnie wskazuje kiedy i w jakich sytuacjach należy pobierać dane z tachografu cyfrowego, przy czym dane te muszą być pobierane co najmniej raz na 90 dni. Organ odwoławczy podał - w ślad za organem I instancji - że podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 16 kwietnia 2014 r. dokonano pobrania danych z zamontowanego w kontrolowanym pojeździe tachografu cyfrowego typu Siemens AG SV nr [...], nr seryjny [...], a ich analiza wykazała, że przedsiębiorca nie pobierał danych z tego tachografu. Stwierdzono również brak zalogowanej karty przedsiębiorstwa w tym tachografie, która umożliwia sczytywanie danych z urządzenia rejestrującego. Organ II instancji uznał zatem, że odwołujący się nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku odczytu danych z pamięci tachografu cyfrowego. Odnośnie z kolei naruszenia lp. 5.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. skrócenie dziennego czasu odpoczynku – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny - organ II instancji wskazał, że podczas kontroli dokonano również sprawdzenia karty kierowcy, a analiza zawartych na niej danych wykazała, że w dniu 02.04.2014 r. o godzinie 06:19 kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w którym powinien odebrać 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. Jednak w tym okresie kierowca odebrał tylko 10 godzin i 20 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 19:59 dnia 02.04.2014 r. do godziny 06:19 dnia 03.04.2014 r. Tym samym kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 40 minut. Organ odwoławczy stwierdził, że analiza danych zawartych na karcie kierowcy wykazała, że również w kolejnym okresie rozliczeniowym miało miejsce skrócenie dziennego czasu odpoczynku. Mianowicie w dniu 03.04.2014 r. o godzinie 07:10 kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w którym także powinien odebrać 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. Kierowca odebrał tylko 10 godzin i 16 minut odpoczynku, tj. od godziny 20:19 dnia 03.04.2014 r. do godziny 06:35 dnia 04.04.2014 r. Tym samym kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 44 minuty. Podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu organ II instancji stwierdził, że przedsiębiorca nie przedłożył żadnych dowodów na wykonywanie obowiązku sczytywania danych z tachografu. Do obowiązków przedsiębiorcy transportowego należy także właściwa organizacja przewozu i musi tak zaplanować przejazd kierowcy, aby był bezpieczny i uwzględniał regularnie występujące na drogach utrudnienia oraz zapewniał kierowcom przestrzeganie obowiązujących przepisów. Na przedsiębiorcy ciąży również obowiązek szkoleniowy i przymus umożliwienia przestrzegania przez kierowców zasad bezpieczeństwa transportowego. Organ odwoławczy zaznaczył, że nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia przesłanek, o których mowa w art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Organ podkreślił, że właściwa organizacja i dyscyplina pracy ogólnie wymagana w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych nakłada obowiązek bezwzględnego przestrzegania nakazu odbierania przez kierowców wymaganych przerw i odpoczynków oraz respektowania norm prowadzenia pojazdów, a w niniejszej sprawie doszło do naruszenia tych nakazów. Według organu odwoławczego, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje również podstaw do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż nie zaszła żadna okoliczność, która wyłączałaby odpowiedzialność przedsiębiorcy. Organ II instancji podniósł, że to przedsiębiorca organizuje pracę swojego przedsiębiorstwa i on zatrudnia pracowników, zawiera umowy na wykonanie usług, a więc powinien zadbać o właściwy dobór współpracowników, aby nie dochodziło do naruszenia obowiązujących przepisów. Zatrudniani kierowcy powinni być szkoleni w zakresie przestrzegania obowiązujących przepisów, a później także kontrolowani, aby zapobiec ewentualnym naruszeniom prawa.

Z powyższą decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie zgodził się przedsiębiorca J. K. - Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe "A" J. K. z siedzibą w N i pismem z dnia 22 grudnia 2014 r. wniósł na nią skargę, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją organu I instancji, gdyż – jego zdaniem – wydane decyzje są niesłuszne i krzywdzące. Strona skarżąca podniosła, że w załączniku nr 3 Ip. 6.3.12. U.T.D. nie ma opisu naruszenia polegającego na obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego co 90 dni czy w wyznaczonym terminie. Znajduje się jedynie opis wskazujący naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego. Zdaniem strony skarżącej, opis tego naruszenia został sformułowany w ten a nie inny sposób aby wskazywać tylko i wyłącznie naruszenie za brak wczytywania danych przy kontroli wewnętrznej firmy, gdy za dany okres kontroli jest całkowity brak danych. Strona skarżąca stwierdziła, że przedmiotowy pojazd jest sczytywany regularnie i posiada te dane, a zatem obowiązek sczytywania danych jest zachowywany zgodnie z przepisami oraz jest zgodny z opisem zawartym w załączniku nr 3 Ip. 6.3.12 ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem strony skarżącej, stwierdzone naruszenie powstało na skutek okoliczności, których przy zachowaniu należytej staranności nie można było przewidzieć i nie wynikło z zaniedbania firmy, tylko wyłącznie z pomyłki i złej interpretacji załącznika nr 3 do wymienionej wyżej ustawy przez organ kontrolny. Strona skarżąca uważa zatem, że decyzje administracyjne wydane w przedmiotowej sprawie są decyzjami nieważnymi, ponieważ stwierdzono je błędnie i omyłkowo. Odnosząc się do naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku strona skarżąca stwierdziła, że nie ponosi za nie odpowiedzialności, gdyż doszło do niego bez jej wiedzy i w wyniku samodzielnego, nieodpowiedzialnego, nieprawidłowego działania oraz zaniedbania ze strony kierowcy. Strona skarżąca podała, że po przedmiotowej kontroli kierowca oświadczył na piśmie, że dopuścił się skrócenia dziennego czasu odpoczynku z powodu swojej nieuwagi i nieostrożności i tym samym naruszył obowiązki pracownicze. Zdaniem strony skarżącej, to oświadczenie kierowcy powoduje, że zgodnie z art. 92 ustawy o transporcie drogowym, przedsiębiorca nie ponosi odpowiedzialności i nie wszczyna się przeciwko niemu postępowania administracyjnego za stwierdzone naruszenie, a karę należało nałożyć tylko na kierowcę. Strona skarżąca zarzuciła organom obu instancji, że uchybiły podstawowej zasadzie postępowania administracyjnego, tj. zasadzie praworządności i prawdy obiektywnej (art. 6 kpa i art. 7 kpa), gdyż nie rozpatrzyły i nie wzięły pod uwagę jej wyjaśnień oraz argumentów. Strona skarżąca uważa, że organ I instancji naruszył art. 10 § 1 kpa nie zapewniając jej możliwości czynnego udziału w postępowaniu, art. 77 § 1 i art. 9 kpa, gdyż powinien czuwać nad interesem strony, aby nie poniosła ona szkody na skutek nieznajomości prawa. Podsumowując strona skarżąca podkreśliła, że dochowała wszelkich starań, aby przewóz odbył się zgodnie z przepisami, zaś stwierdzone naruszenie powstało na skutek okoliczności, których przy zachowaniu należytej staranności, nie można było przewidzieć i nie wynikło z zaniedbania firmy, tylko w wyniku nieprawidłowego działania oraz pomyłki ze strony organu kontrolnego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ II instancji stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i uwzględnia wszystkie istotne okoliczności sprawy. Strona w toku prowadzonego postępowania administracyjnego została zaś pouczona o przysługujących jej prawach. Odnosząc się natomiast do naruszenia art. 10 § 1 kpa. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że strona została pouczona o przysługujących jej prawach oraz zakresie prowadzonego postępowania administracyjnego. Ponadto, wbrew twierdzeniom strony, organ I instancji poddał analizie pismo strony z dnia 19 maja 2014 r., co znalazło odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji organu I instancji. Organ II instancji stwierdził, że ani w odwołaniu, ani w skardze strona skarżąca nie wykazała, że ewentualne uchybienie przepisowi art. 10 § 1 kpa mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca nie podała, jakich czynności została pozbawiona w postępowaniu administracyjnym, ani nie skonkretyzowała, jakie dowody zgłosiłaby w postępowaniu administracyjnym i jakie to okoliczności mogłyby zostać dzięki nim wyjaśnione w sposób odmienny od przyjętego przez organ stanu faktycznego sprawy. Wobec powyższego w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego organ I instancji nie naruszył art. 10 § 1 kpa. Organ II instancji wyjaśnił, że brak wskazania w Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym okresu, w jakim przedsiębiorca jest zobowiązany sczytywać dane z urządzenia rejestrującego nie oznacza, że obowiązek ten nie został przez ustawodawcę skonkretyzowany. Zasady prawidłowej legislacji nie wymagają bowiem, ażeby w ramach jednego aktu prawnego określać wszystkie normy zachowań w sytuacji, gdy istnieje akt prawny precyzujący obowiązki danego podmiotu w tym zakresie. W odniesieniu do obowiązku sczytywania danych z urządzeń rejestrujących aktywność kierowcy, prędkość pojazdu i przebytą drogę aktem prawnym regulującym obowiązki podmiotów zobowiązanych z tego tytułu jest ustawa o systemie tachografów cyfrowych oraz akty wykonawcze do niej. W ocenie organu II instancji, w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć i nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Zdaniem organu, prowadzenie właściwej kontroli pracy kierowców leży w interesie przedsiębiorcy, a jego obowiązkiem jest prawidłowe zabezpieczenie i zorganizowanie zadania przewozowego, a następnie jego właściwa kontrola. Organ II instancji podkreślił przy tym, że odpowiedzialności za popełnienie naruszenia ustawy o transporcie drogowym nie można przerzucić na pracownika strony. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał zatem, że organy I i II instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego a kara pieniężna za powyższe naruszenia została wymierzona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (kpa) organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Na wstępie rozważań Sąd zwraca uwagę na to, że warunki wykonywania transportu drogowego określone są nie tylko w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 z późn. zm.), ale także w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.2006.102.1 z późn. zm.)oraz w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 z późn. zm.).

Na wstępie rozważań należy zaznaczyć także, że stan faktyczny sprawy jest niesporny. W szczególności skarżący nie kwestionuje, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 16 kwietnia 2014 r. dokonano pobrania danych z zamontowanego w kontrolowanym pojeździe tachografu cyfrowego typu Siemens AG SV nr [...], nr seryjny [...].

Skarżący nie kwestionuje braku zalogowanej karty przedsiębiorstwa w tym tachografie, która umożliwia sczytywanie danych z urządzenia rejestrującego, a jedynie uważa, że wystarczającym jest sczytanie tych danych kiedykolwiek. Sąd stwierdza, że rację mają organy administracyjne obu instancji, albowiem – zdaniem Sądu – twierdzenia skarżącego są niezgodne z obowiązującymi przepisami.

Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 5 pkt a lit. i rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (...), który to przepis znajduje się w Rozdziale III tego rozporządzenia zatytułowanym "Odpowiedzialność przedsiębiorstw transportowych": "Przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego;"

Należy zauważyć, że polska ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów w art. 23a stanowi:

"Art. 23a. Minister właściwy do spraw transportu, kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywania tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem wymagań, określonych w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), określi, w drodze rozporządzenia, częstotliwość pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunki ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe".

Na podstawie powyższej delegacji ustawowej Ministra Transportu wydał rozporządzenie z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. nr 159, poz. 1128 z późn. zm.), które w § 3 ust. 1 pkt 1, przy uznaniu za podmiot, o którym mowa w tym przepisie uważa się przedsiębiorcę wykonującego przewóz drogowy (§ 1 pkt 1), stanowi:

"§ 3. 1. Dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera:

1) co najmniej raz na 90 dni;"

W świetle przytoczonych wyżej przepisów nie sposób podzielić poglądu skarżącego, jakoby częstotliwość pobierania danych z tachografów cyfrowych nie była określona. Z kolei wysokość kar pieniężnych za naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego określa w załączniku nr 3 (Lp. 6.3.12) ustawa z dnia 6 września o transporcie drogowym, która w art. 4 pkt 22 lit. a, h i s oraz w art. 92a ust. 1 i ust. 6 oraz w Lp. 6.3.12 załącznika nr 3 stanowi:

"Art. 4. Użyte w ustawie określenia oznaczają: (...)

22) obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz:

a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21), (...)

h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, (...),

s) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494, z późn. zm.),"

"Art. 92a. 1. Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.(...)

6. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy."

|Lp. | Wyszczególnienie naruszeń | Wysokość kary pieniężnej |

| | |w złotych |

|6.3.12. | Naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego - za każdy pojazd | 500 |

Wobec bezspornego stanu faktycznego i przytoczonej powyższej podstawy prawnej, organy administracyjne obu instancji słusznie więc – zdaniem Sądu - nałożyły na skarżącego przedsiębiorcę karę w wysokości 500 zł.

Sąd zwraca uwagę także na to, że w odróżnieniu od art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w którym mowa o przedsiębiorcy jako podmiocie wykonującym przewóz drogowy, art. 92 ust. 1 mówi o kierowcy jako kierującym wykonującym przewóz drogowy, który wykonując go z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze grzywny w wysokości do 2.000 złotych, a wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 1 tego art. 92, oraz wysokości grzywien za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 1 do ustawy.

Należy zaznaczyć, że skarżący nie zakwestionował także skrócenia przez kierowcę dziennego czasu odpoczynku, w dwóch kontrolowanych okresach o czas powyżej 15 minut do jednej godziny, a jedynie uznał, że odpowiedzialność za taki stan rzeczy ponosi wyłącznie sam kierowca, a nie on jako przedsiębiorca, który – jego zdaniem – nie miał żadnego wpływu na powstałe naruszenia. I w tym zakresie skarżący nie ma racji, albowiem to do obowiązków przedsiębiorcy transportowego należy właściwa organizacja przewozu i takie zaplanowanie przejazdu kierowcy, aby przejazd ten był bezpieczny i zapewniał kierowcom przestrzeganie obowiązujących przepisów. Wskazuje na to wprost artykuł 10 ust. 2 i ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego w związku z artykułem 8 ust. 1 – 5 i ust. 8 tego rozporządzenia, który znajduje się w Rozdziale II zatytułowanym "Załoga, czas prowadzenia pojazdu, przerwy i okresy odpoczynku". Wymienione wyżej przepisy stanowią:

"Artykuł 10

(...) 2. Przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia.

Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia.

3. Przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim."

"Artykuł 8

1. Kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku.

2. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku.

Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku.

3. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku.

4. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

5. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin. (...)

8. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju."

Z treści przytoczonych wyżej przepisów wynika więc wprost, że to do obowiązków przedsiębiorcy transportowego należy właściwa organizacja przewozu i zapewnienie kierowcom przestrzeganie obowiązujących przepisów, w tym dotyczących przestrzegania czasu pracy kierowców w tym dziennego czasu odpoczynku.

Sąd ponownie zwraca uwagę na to, że wysokość kar pieniężnych za naruszenie przepisów związanych z wykonywaniem przewozu drogowego jest ściśle określona w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i Lp. 5.3.1. tego załącznika stanowi:

|Lp. | Wyszczególnienie naruszeń | Wysokość kary pieniężnej |

| | |w złotych |

|1 | 2 | 3 |

|5. | NARUSZENIE PRZEPISÓW O CZASIE PROWADZENIA POJAZDU, OBOWIĄZKOWYCH PRZERWACH I ODPOCZYNKU |

|5.1. | Przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu: | |

|5.1.1. | - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny | 100 |

| | | |

Zdaniem Sądu, słusznie organy obu instancji przyjęły brak podstaw do uwzględnienia przesłanek, o których mowa w art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym, albowiem to przedsiębiorca organizuje pracę swojego przedsiębiorstwa i on zatrudnia pracowników, zawiera umowy na wykonanie usług, i on powinien zadbać o taki dobór współpracowników, aby nie dochodziło do naruszenia obowiązujących przepisów.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że w zaskarżonej decyzji zostały prawidłowo zastosowane i zinterpretowane obowiązujące przepisy prawa oraz, że skarga J. K. nie zawiera żadnego zarzutu mogącego być uwzględnionym, a zatem na podstawie powołanych przepisów i art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.