Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 590/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2011-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18 art. 23a ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Pietrasz, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 02 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 w pomniejszonej wysokości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pan M. B. (dalej powoływany także jako Skarżący), w dniu

17 kwietnia 2009 r. złożył do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa (dalej w skrócie: ARiMR) w B. wniosek

o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2009, w którym ubiegał się

o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) do działek rolnych o powierzchni 50,17 ha oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grup upraw podstawowych (UPO) do działek rolnych o powierzchni 50,17 ha.

W związku, z rozbieżnością pomiędzy powierzchnią działki ewidencyjnej nr [...] zadeklarowanej we wniosku a powierzchnią referencyjną działki, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wystosował zawiadomienie, w którym poinformował, że powierzchnia referencyjna działki ewidencyjnej nr [...] została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej zgodnie z art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Jednocześnie w odpowiedzi na pismo organu, Starostwo Powiatowe w S. w piśmie z dnia 19 października 2009 r. wskazało, iż powierzchnia całkowita działek ewidencyjnych należących do Skarżącego wynosi w odniesieniu do działki nr [...] - 16,52 ha, działki nr [...] - 15,5353 ha zaś działki nr [...] - 18,9470 ha.

W związku, z nieprawidłowościami stwierdzonymi podczas kontroli administracyjnej wniosku, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wystosował do Skarżącego wezwanie do złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi na wezwanie, Skarżący złożył korektę wniosku oraz oświadczenie, w którym stwierdził, iż użytkuje przedmiotowe działki ewidencyjne na powierzchni zgodnej z deklaracją we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2009.

W celu ustalenia stanu faktycznego, w gospodarstwie Skarżącego w dniu

24 marca 2010 r. została przeprowadzona kontrola na miejscu, z której sporządzono raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Raport

z kontroli wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia zastrzeżeń został doręczony Skarżącemu.

Do powyższego raportu Skarżący zgłosił szereg zastrzeżeń, wskazując

iż zmierzone powierzchnie działek rolnych z zastosowaniem GPS nie przedstawiają rzeczywistych powierzchni działek zgłaszanych do wniosku o przyznanie płatności. Zdaniem Skarżącego, powierzchnie zmierzone przez osoby kontrolujące są zaniżone i nie prawdziwe, co świadczy o niestarannym przeprowadzeniu kontroli. Wskazał,

iż w dniu dokonania kontroli na działkach rolnych zalegała częściowo pokrywa śniegu i woda, co sprawiło, że osoby kontrolujące nie widziały dokładnie granic działek rolnych. Kierownik Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego ARiMR odniósł się do zastrzeżeń Skarżącego w piśmie z dnia 28 kwietnia 2010 r.

Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. przyznał Skarżącemu płatność w ramach systemu wsparcia bezpośredniego w pomniejszonej wysokości. Zmniejszenie płatności nastąpiło z powodu stwierdzonej różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną, która wynosiła 4,2169 %.

Z powyższą decyzją nie zgodził się Skarżący i w złożonym odwołaniu wskazał, że nie zgadza się z wynikami kontroli na miejscu. Dodatkowo zaznaczył, że w celu wykazania zgodności pomiarów zlecił pomiary geodezyjne upraw i na tę okoliczność dołączył do odwołania dwie karty wystawione przez G. [...] z wyrysowanymi działkami ewidencyjnymi i zaznaczoną powierzchnią upraw.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor [...] Oddziału ARMiR w Ł., decyzją z dnia [...] września 2010 r. Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy, wskazując na kontente regulacje prawne prawa krajowego jak i wspólnotowego, stwierdził, iż po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym wyników kontroli na miejscu (zdjęć fotograficznych i pomiarów wykonanych na działkach należących do Skarżącego), należało przyjąć, że Skarżący zawyżył deklarowaną powierzchnię do JPO i UPO o 4,21%. Powierzchnia zadeklarowana przez Skarżącego we wniosku o przyznanie płatności wynosiła 50,17 ha natomiast stwierdzona w wyniku kontroli - 48,14 ha.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu organ wskazał, iż w toku postępowania Skarżący podawał jako prawidłowe różne powierzchnie działek (inna powierzchnia działek została wskazana we wniosku o przyznanie płatności, przy dokonaniu samodzielnych pomiarów przez Skarżącego i pomiarów dokonanych przez uprawnionego geodetę). Z uwagi na powyższe organ uznał wskazywane przez Skarżącego powierzchnie poszczególnych działek za niewiarygodne i oparł się

na pomiarach wykonanych przez Inspektorów Biura Kontroli na Miejscu, albowiem pomiary te zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi w ARiMR procedurami obowiązującymi przy kontrolach na miejscu i przy użyciu wyspecjalizowanego sprzętu GPS. Organ podkreślił, że wykorzystywane przez inspektorów urządzenia pomiarowe GPS zostały poddane ekspertyzie, z której wynika, że odpowiadają one wymaganiom wynikającym z Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, art. 30, ust. 1 i mogą być wykorzystywane do kontroli obszarowych IACS.

Organ odwoławczy podkreślił, iż M. B. składając przedmiotowy wniosek oświadczył, że zna zasady oraz tryb realizacji płatności, jednocześnie zobowiązał się do niezwłocznego informowania na piśmie ARiMR o każdym fakcie, który ma wpływ na przyznawanie, przedłużanie, korzystanie lub dalsze wypłacanie płatności bezpośrednich, jak również do informowania o każdej zmianie powstałej

w okresie trwania złożonych zobowiązań, a w szczególności jeżeli zmiana dotyczy: wykorzystania gruntów rolnych, wielkości powierzchni oraz przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego na rzecz innego rolnika.

Na powyższą decyzję Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej

ją wydanie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz. 427, ze zm.) poprzez niedokonanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia

26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi strona potrzymała dotychczasowe stanowisko

w sprawie, wskazując iż dokonany przez inspektorów pomiar powierzchni działek,

w trakcie kontroli na miejscu, był nierzetelny. Powtórzył, iż na działkach zalegała pokrywa śnieżna, a w niektórych miejscach stała woda, co sprawiło, że osoby kontrolujące nie widziały dokładnie granic działek. Skarżący wskazał, iż organ ustalając stan faktyczny w sprawie powinien wziąć pod uwagę pomiar dokonany przez uprawnionego geodetę, który ma szczególną moc dowodową, jako pomiar wykonany przez najbardziej kompetentny organ.

Uzasadniając naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r.

o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, Skarżący wskazał,

że błędne jest stanowisko organów, jakoby warunkiem przyznania płatności jest zgodność numerów działek z numerami wskazanymi na wyrysach geodezyjnych. Zaznaczył, iż składając wniosek o przyznanie płatności zadeklarował również

tę część uprawnianych działek, która wykraczała poza granice ewidencyjne działek 28/5 i 22/11, skoro przyznanie płatności jest uzależnione od faktycznego posiadania danej powierzchni gruntu.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor [...] Oddziału ARMiR w Ł., podtrzymując dotychczasowe ustalenia wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach

w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w stanie prawnym obowiązującym

w 2009 r., rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na grunty rolne, jeżeli na dzień 31 maja posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr XX do rozporządzenia

nr 1973/2004 r. z dnia 29 października 2004 r. (Dz. U. UE l 345 str. 1 ze zm.), wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, a także został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Ponadto na podstawie art. 86 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE)

nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007

w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. UE L 316 str. 65 ze zm.), który stanowi,

iż rozporządzenie nr 796/2004 utraciło moc z dniem 1 stycznia 2010 r. jednakże rozporządzenie to stosuje się nadal w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2010 r., w niniejszej sprawie zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia Komisji WE nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych

w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. U. UE L 141 str. 18 ze zm.).

Zgodnie z art. 23a ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004 z dnia

21 kwietnia 2004 r. kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, jeżeli nie zagraża

to celowi kontroli. Zawiadomienie o kontroli następuje z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do koniecznego minimum, nieprzekraczającym 14 dni. Z kolei art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych

i płatności cukrowej (Dz.U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.) czynności kontrolne mogą być wykonywane podczas nieobecności rolnika, także wówczas, gdy rolnik został zawiadomiony o kontroli zgodnie z art. 23a ust. 1 rozporządzenia Komisji 796/2004.

W opinii Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni uzasadniał ustalenie przez organy ARiMR, że Skarżący we wniosku o przyznanie płatności

w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na rok 2009 zadeklarował zawyżoną powierzchnię działek rolnych A, B i C położonych odpowiednio na działkach ewidencyjnych nr [...], [...] i [...]. Przeprowadzone w tym zakresie postępowanie odpowiada przepisom prawa.

Zasady procedowania w sprawach dotyczących przyznania pomocy m.in.

w postaci w ramach wsparcia bezpośredniego (JPO i UPO) zostały w istotny sposób zmodyfikowane stosunku do reguł przewidzianych w k.p.a., czyli w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z 7 marca

2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich - zwanej dalej ustawą,

z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej,

o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń,

co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom,

na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Natomiast w myśl postanowień art. 21 ust. 3 ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące

w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu – co należy podkreślić - spoczywa

na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

W tej sprawie, zdaniem Sądu, organy podjęły wszelkie niezbędne czynności zmierzające do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności wypełniły obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

I tak, ze względu na stwierdzone rozbieżności pomiędzy danymi pozostającymi w dyspozycji Agencji, a wnioskiem złożonym przez Skarżącego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wystąpił do Starostwa Powiatowego w S. Wydziału Geodezji o podanie powierzchni całkowitej działek ewidencyjnych wykazanych we wniosku oraz wydanie części mapy tych działek. Dane te zostały przedstawione wraz z pismem z 19 października 2010 r.

Następnie w celu ustalenia rzeczywistej powierzchni rolnych zadeklarowanych w przedmiotowym wniosku gospodarstwo rolne skarżącego zostało skierowane

do kontroli na miejscu. Z przeprowadzonej w dniu 23 kwietnia 2010 r. kontroli sporządzono raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Kontrola wykazała nieprawidłowości odnośnie działek A/A1, B/B1 i C/C1 – kod DR 13+, który oznacza, że zadeklarowana powierzchnia całkowita działki rolnej jest większa od powierzchni całkowitej stwierdzonej. Jak wyjaśniono w "Raporcie

z weryfikacji w terenie w związku z podtrzymaniem deklaracji złożonej we wniosku" na gruncie stwierdzono znaczne rozbieżności pomiędzy stanem użytkowania

a granicami działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...]. Brak jest na gruncie drogi między działkami nr [...] i [...], granicę ewidencyjną między tymi działkami ustalono metodą digitalizacji, nadto działka nr [...] jest położona w lesie. Jeden

z załączników do Raportu stanowi płyta CD ze zdjęciami wykonanymi

na kontrolowanych działkach, które wskazują, że stan gruntów umożliwiał dokonanie pomiarów. Raport z powyższych czynności wraz z załącznikami w sposób szczegółowy dokumentuje zatem podjęte ustalenia. Sąd podziela ocenę, iż pozwala on na wyciągnięcie wniosku, że kontrola została przeprowadzona w sposób prawidłowy, zaś jej wyniki stanowią wiarygodny dowód pozwalający na określenie powierzchni spornych działek.

Odnośnie twierdzenia strony skarżącej, iż dokonane przez inspektorów pomiary działek były nierzetelne z uwagi na zalegającą pokrywę śnieżną i stojącą wodę, wskazać należy, że powyższe twierdzenia nie znajdują oparcia

w dokumentacji fotograficznej, stanowiącej załącznik do raportu z kontroli.

Z załączonej dokumentacji wynika, iż stan gruntów umożliwiał przeprowadzenie pomiarów, zaś śnieg zalegał jedynie w niewielkim fragmencie kontrolowanych działek.

Rację ma organ odwoławczy, iż wyników kontroli na miejscu nie podważają dowody przedstawione przez stronę skarżącą. Otóż M. B. w toku postępowania przed organami dwukrotnie przedkładał różniące się od siebie pomiary spornych działek rolnych. Według pomiarów dokonanych przez samego skarżącego przedłożonych wraz z zastrzeżeniami do raportu z czynności kontrolnych powierzchnia użytkowana rolniczo na działce ewidencyjnej nr [...] wynosiła

18,70 ha, natomiast na działce nr [...] - 15,40 ha. Z kolei przedłożone wraz

z odwołaniem pomiary dokonane przez geodetę (nie oznaczono daty ich dokonania) określały powierzchnie upraw: na działce ewidencyjnej nr [...] - 18,68 ha,

na działce nr [...] -15,76 ha oraz na działce nr [...] - 15,15 ha. Tymczasem deklarowana we wniosku powierzchnia działek rolnych przedstawiała się następująco: na działce ewidencyjnej nr [...] - 18,43 ha, na działce nr [...] -

15,52 ha, na działce nr [...] - 16,22 ha.

Mając na uwadze zarzuty skargi należy stwierdzić, że organ drugiej instancji

w uzasadnieniu decyzji odniósł się do przywołanego powyżej dowodu przedłożonego wraz z odwołaniem w postaci pomiarów dokonanych przez geodetę (został

on włączony do akt sprawy), jednakże nie uznał przedstawionych tam wyników pomiarów powierzchni działek rolnych. Organ, w ocenie Sądu prawidłowo, uwzględnił natomiast wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej przez uprawnione osoby dokonujące w pomiarów w ramach stosownych procedur przy pomocy sprzętu odpowiadającego obowiązującym normom. Rozbieżności w przedstawianych danych, nie określenie daty pomiarów i sposobu określenia powierzchni upraw, brak dowodu legalizacji urządzenia GPS nie pozwalają uznać natomiast za miarodajne wyników przedłożonych przez skarżącego. Ponadto, jak wskazał organ odwoławczy, także z przedstawionego wyrysu działki ewidencyjnej nr [...] wynika, że powierzchnia uprawy wykracza poza granice tej działki, co oznacza, że część powierzchni działki rolnej położona jest na działce ewidencyjnej nie zgłoszonej we wniosku. Trzeba

w tym zakresie wyjaśnić, że jeżeli rolnik deklaruje do płatności działkę rolną (zwarty obszar gruntów, na których prowadzi jedną grupę upraw) na określonej działce ewidencyjnej, pomocą może zostać objęta jedynie powierzchnia znajdująca się

w granicach działki ewidencyjnej. Organ nie może bowiem przyznać płatności

do powierzchni upraw znajdujących się poza granicami ewidencyjnymi, a zatem

w istocie nie deklarowanych we wniosku. Jeżeli uprawa prowadzona jest również

na innych sąsiednich działkach ewidencyjnych dla uzyskania pomocy konieczne jest zgłoszenie we wniosku działek rolnych położonych na tychże działkach ewidencyjnych.

W tym stanie rzeczy, nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na mocy

art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.