Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 794/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-08-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 6 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2018 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] maja 2018 roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - postanawia – odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Opisaną w sentencji decyzją, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (organ II instancji) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] o wymierzeniu A. R. (skarżący) kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W skardze na powyższą decyzję, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, uzasadniając to ryzykiem utraty płynności finansowej i wyrządzeniem znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek jej wykonania, co może prowadzić do dalej idących negatywnych skutków zarówno dla skarżącego, jak i jego rodziny.

W uzasadnieniu wniosku podał, że jego dochód za 2017 r. wyniósł 15.695,52 zł, co w przeliczeniu na jeden miesiąc daje kwotę ok. 1.300 zł.

Dalej skarżący podał, że wskazane kwoty nie obrazują stanu finansowego jego rodziny, albowiem nie uwzględniają wydatków związanych ze spłatą kredytu zaciągniętego na kwotę 500.000,00 zł, które wynoszą ok. 2.600 zł miesięcznie, a także miesięcznych płatności za gaz i wodę w kwotach po 300 zł.

Na potwierdzenie powyższych okoliczności skarżący przedłożył kopię umowy kredytowej wraz z potwierdzeniami przelewów, zeznanie podatkowe za 2017 r. oraz faktury VAT obejmujące płatności za gaz.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednak stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej w skrócie: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku strony skarżącej. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej.

Utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych jest pogląd, że uiszczenie kary pieniężnej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji (tak m. in. postanowieniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 46/17, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1585/16, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 205/17). Obowiązkiem skarżącego, domagającego się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek pieniężny jest więc wykazanie wystąpienia szczególnych okoliczności uzasadniających uwzględnienie jego wniosku, w szczególności, że na skutek jego wykonania grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Skarżący powinien przedstawić szczegółowe informacje o swojej sytuacji majątkowej, w tym o osiąganych dochodach, rodzaju i charakterze posiadanego majątku.

Należy bowiem podkreślić, że powstanie skutków finansowych dla strony stanowi normalną konsekwencję prowadzonej egzekucji administracyjnej. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji nie może służyć zabezpieczeniu strony przed wszystkimi skutkami egzekucji, lecz wyłącznie przed takimi, których ewentualne korzystne dla niej rozstrzygniecie sprawy przed sądem by nie naprawiło (tak w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2014 r. sygn. akt II FZ 1741/14).

W ocenie Sądu skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Zaskarżona decyzja dotyczy wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł, która to kwota stanowi jedynie niewielką część przychodu, jaki skarżący osiąga z prowadzenia działalności gospodarczej. Przychód ten bowiem w 2017 r. wyniósł 189.558,37 zł. Wprawdzie skarżący wskazał, że jego dochód za 2017 r. wyniósł jedynie 15.695,52 zł, jednakże twierdzenia te nie są wiarygodne. Dochód w rozumieniu przepisów podatkowych, wykazywany w zeznaniach rocznych, nie odzwierciedla rzeczywistego wyniku finansowego prowadzonej działalności. Jest to bowiem jedynie różnica wysokości przychodów i kosztów ich uzyskania, które obejmują między innymi poczynione nakłady i odpisy amortyzacyjne, a więc wydatki bilansowe.

Ponadto należy wskazać, że skarżący w uzasadnieniu wniosku o udzielenie mu ochrony tymczasowej pominął całkowicie kwestię swojego stanu majątkowego, uniemożliwiając tym samym ocenę, czy wynikający z zaskarżonej decyzji obowiązek pieniężny nie znajduje pokrycia w zgormadzonym przez skarżącego majątku.

Dlatego też na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.