Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1143/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 1, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi T. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

T. S.A. z siedzibą [...], reprezentowana przez doradcę podatkowego A. C., złożyła w dniu 29 kwietnia 2013 r. wniosek do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Kolegium z dnia 2 kwietnia 2013 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza z dnia 28 kwietnia 2008 r. w przedmiocie określenia spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r.

We wniosku spółka wskazała, że decyzja Kolegium rażąco narusza przepisy art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej zwanej: "u.p.o.l.", gdyż opodatkowaniem objęto obiekty - linie kablowe, które nie są budowlami podlegającymi podatkowi od nieruchomości, co stanowi przesłankę stwierdzenia jej nieważności na podstawie przepisu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Ocena ta, według spółki, pozostaje w sprzeczności z wykładnią przedstawioną przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt P 33/09 dotyczącym wyrobisk górniczych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie decyzją z dnia 4 czerwca 2013 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Kolegium z dnia 2 kwietnia 2013 r. nr [...], stwierdzając, że decyzja ta nie jest objęta żadną wadą prawną wymienioną w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej.

Spółka złożyła odwołanie od decyzji Kolegium, wnosząc o jej uchylenie oraz uwzględnienie wniosku o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji Kolegium. W odwołaniu spółka zarzuciła Kolegium rażące naruszenie prawa z argumentacją jak we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium.

Decyzją z dnia 12 sierpnia 2013 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 4 czerwca 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Uzasadniając decyzję, Kolegium wskazało na brak oczywistej sprzeczności orzeczenia z obowiązującymi przepisami prawa. Uznało, że nie dokonało rażącej nieprawidłowości w zakresie interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Kolegium podtrzymało stanowisko poprzedniego składu orzekającego, odnośnie do definiowania pojęcia budowli i przyjęło, że linia kablowa umieszczona w kanalizacji kablowej stanowi całość techniczno-użytkową, podlegająca opodatkowaniu jako budowla. Odnosząc się szczegółowo do pojęcia budowli w kontekście elementów technicznych linii kablowych i ich przeznaczenia, Kolegium uznało, że zarzuty spółki w tym zakresie są nieuprawnione i, że interpretacji powołanych przepisów prawa nie dokonano z rażącym naruszeniem. In fine uzasadnienia decyzji Kolegium stwierdziło, że nie znalazło innych podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, spółka ponowiła argumentację i zarzuty podniesione we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji i w odwołaniu od decyzji, wnosząc o uchylenie obu decyzji Kolegium.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b), c) p.p.s.a.).

Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek, dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest odmowa stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 2 kwietnia 2013 r. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza z dnia 28 kwietnia 2008 r., określającą skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2007 r.

Z tych względów w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest instytucją procesową, dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej (od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania), jeżeli taka decyzja zawiera wadę (podstawę stwierdzenia nieważności) określoną w art. 247 Ordynacji podatkowej.

W postępowaniu nieważnościowym nie rozstrzyga się jednak sprawy na nowo, przeprowadzając kolejne pełne postępowanie wyjaśniające, jak ma to miejsce w trybie odwoławczym, a jedynie bada, czy w dacie wydania kontrolowanej decyzji nie doszło do kwalifikowanego naruszenia obowiązujących wówczas przepisów prawa. Dlatego stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić jedynie w razie wystąpienia przesłanki określonej art. 247 Ordynacji podatkowej. Powyższe wynika z obowiązku respektowania zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych.

Zgodnie z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, na którym skarżąca oparła żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 2 kwietnia 2013 r., organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest oczywisty charakter tego naruszenia. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, tzn. istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek.

Rażącego naruszenia prawa skarżąca upatruje w fakcie opodatkowania obiektów, które w jej ocenie, w sposób oczywisty nie są budowlami podlegającymi podatkowi od nieruchomości, o czym ma świadczyć treść uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09.

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, iż przywołany wyrok dotyczy, co zauważyła sama skarżąca, podziemnych wyrobisk górniczych a nie opodatkowania linii kablowych. Nadto brak jest podstaw, aby uznać, że wykładnia prawa dokonana przez Trybunał Konstytucyjny nakazuje przyjąć, że poszczególne elementy budowli sieciowej, muszą być jednostkowo wpisane wprost do art. 3 pkt 3 u.p.b., do innych przepisów tej ustawy lub załącznika do niej, aby uznać je za budowle i opodatkować podatkiem od nieruchomości.

Za utrwalony zaś należy uznać w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, zgodnie z którym przewody telekomunikacyjne (linie) ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno-użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych (wyroki NSA z dnia: 13 maja 2010 r., o sygn. akt: II FSK 1932/09, II FSK 2142/09, II FSK 2167/08, II FSK 1117/09, II FSK 1581/09, II FSK 858/09, II FSK 1119/09, II FSK 1066/09, II FSK 252/09, II FSK 1584/09, II FSK 1931/09, II FSK 2143/09, II FSK 2168/08; 17 sierpnia 2010 r., o sygn. akt: II FSK 1601/09, II FSK 481/09, II FSK 482/09; 29 października 2010 r., o sygn. akt: II FSK 1010/09, II FSK 1011/10, II FSK 1078/10, II FSK 1464/09, II FSK 1649/10, II FSK 1468/09, II FSK 1231/09, II FSK 867/09, II FSK 1349/09; 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1499/09; 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 1572/09; 19 stycznia 2011 r. o sygn. akt: II FSK 543/10, II FSK 1693/09; II FSK 743/10; 25 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 1881/09; 13 kwietnia 2011 r., o sygn. akt: II FSK 1310/10, II FSK 144/10; 10 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 215/10. W zaprezentowaną linię orzeczniczą wpisują się też wyroki NSA z dnia 30 listopada 2010 r., o sygn. akt: II FSK 1422/09, II FSK 616/10 i II FSK 2120/09.

Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który ma być stosowany w bezpośrednim rozumieniu. Sankcja w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie jest zatem możliwa do zastosowania, gdy decyzja wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze. O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić w przypadku norm prawnych nie budzących wątpliwości interpretacyjnych. W takich przypadkach błąd w wykładni prawa nie może stanowić przesłanki do uznania, że decyzja ostateczna wydana została z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej i stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie tegoż przepisu.

Z tych względów nawet gdyby przyjąć za słuszną zaprezentowaną przez skarżącą wykładnię - w myśl której linie kablowe nie są budowlami podlegającymi podatkowi od nieruchomości, gdyż nie są jednostkowo wpisane wprost do art. 3 pkt 3 u.p.b., do innych przepisów tej ustawy ani załącznika do niej – nie stanowiłoby to przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej.

O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić tylko w przypadku norm prawnych nie budzących wątpliwości interpretacyjnych, zaś sama konieczność dokonania ww. wykładni przepisu prawa materialnego oznacza, iż przepis ten nie jest jednoznaczny.

W konsekwencji nie można uznać, iż doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.