Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 361/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2007-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2004 nr 6 poz 40
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska,, Asesor WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Dominik Gajek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 lutego 2007r. sprawy ze skargi I. C. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2004r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Ke 361/06

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] (w sposób omyłkowy wskazując datę [...] nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 11 czerwca 2004r. I.C. złożyła w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004, w którym zadeklarowała użytkowanie czternastu działek rolnych o łącznej powierzchni 189,88 ha, oznaczonych literami od A do M, położonych na trzech działkach ewidencyjnych o numerach 196/4, 194, 195 w obrębie C., na jednej działce ewidencyjnej o numerze 83 w obrębie G., na pięciu działkach ewidencyjnych o numerach 423/2, 443, 458, 457/4, 457/1 w obrębie M. w gminie R., na jednej działce ewidencyjnej o numerze 131/1 w obrębie K. trzech działkach ewidencyjnych o numerach 425, 432, 435 w obrębie P., na jednej działce ewidencyjnej o numerze 14/9 w obrębie S. w gminie P. (powiat k., województwo ś.).

W dniu 7 września 2004r. przeprowadzono kontrolę w gospodarstwie rolnym I.C. Kontrola ta wykazała różnice pomiędzy zadeklarowaną powierzchnią działek rolnych A, B, C, D, E, G, H, I a powierzchnią faktyczną. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...]., nr [...], odmówił wnioskodawczyni płatności bezpośrednich na rok 2004, z sankcjami na okres trzech lat. Na skutek odwołania I.C. Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...]., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W dniach 25 i 26 kwietnia 2006r. przeprowadzono ponowną kontrolę w gospodarstwie rolnym I.C. Kontrola ta wykazała nieprawidłowości na działkach rolnych oznaczonych literami A, D, E, Ł oraz różnice pomiędzy zadeklarowaną powierzchnią działek rolnych B, C, F, G, H, I, K, L, M a powierzchnią faktyczną tych działek. W przypadku działki rolnej A zadeklarowano łąkę o powierzchni 9,51 ha, gdy podczas kontroli na miejscu stwierdzono na całej powierzchni las. Na działce oznaczonej literą B powierzchnia deklarowana wynosiła 21,94 ha, a stwierdzona podczas kontroli 12,23 ha. W przypadku działki rolnej C powierzchnia zadeklarowana wynosiła 13,99 ha, a stwierdzona 11,67 ha. Na działce rolnej oznaczonej literą D stwierdzono nie deklarowaną przez producenta łąkę o powierzchni 67,71 ha a ugór o powierzchni 34,22 ha. Dla działki rolnej oznaczonej literą E kontrola na miejscu wykazała brak użytkowania rolniczego. W przypadku działki rolnej F powierzchnia deklarowana wynosiła 4,81 ha, zaś powierzchnia stwierdzona 2,36 ha. Powierzchnia zadeklarowana działki rolnej oznaczonej literą G wynosiła 18,05 ha, a powierzchnia stwierdzona podczas kontroli 6,04 ha. Na działce rolnej H powierzchnia zadeklarowana wynosiła 6,84 ha, powierzchnia stwierdzona 0,61 ha. W przypadku działki rolnej I powierzchnia zadeklarowana wynosiła 3,94 ha, a stwierdzona podczas kontroli 1,74 ha. Powierzchnia zadeklarowana działki oznaczonej literą K wynosiła 6,3 ha, a stwierdzona 4,73 ha. Producent zadeklarował powierzchnię działki rolnej L jako 5,61 ha, podczas kontroli stwierdzono zaś powierzchnię 3,06 ha. W przypadku działki Ł, na której zadeklarowano łąkę, kontrola wykazała ugór. Dla działki rolnej M, zadeklarowana powierzchnia wynosiła 7,42 ha, zaś powierzchnia stwierdzona 3,87 ha.

W wyniku tej kontroli Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...]., nr [...], odmówił I.C. płatności bezpośrednich na rok 2004, z sankcjami w okresie trzech lat. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach swej decyzji podniósł, że szczegółowe warunki i tryb udzielania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych określają przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz.U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40, ze zm.) wraz z wydanymi na jej podstawie aktami wykonawczymi oraz przepisy unijne, a w szczególności Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003r. ustanawiające przejściowe środki działania dla celów stosowania w roku 2004 rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie mechanizmu jednolitej płatności powierzchniowej wobec Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 328 z 2003r., z późn. zm.) i Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. ustanawiające szczegółowe przepisy w zakresie stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych schematów pomocowych Wspólnoty ustanowionego na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.U. L 327 z 2001r., z późn. zm.). Zgodnie z art. 5 wskazanego rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003r., jeżeli w wyniku kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu stwierdza się, że ustalona różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią określoną jest większa niż 30 % powierzchni określonej nie jest przyznawana żadna pomoc na dany rok. Jeżeli różnica jest większa niż 50% rolnik jest ponownie wykluczany z możliwości otrzymania pomocy do kwoty równej kwocie, która odpowiada różnicy między powierzchnią zadeklarowaną działek rolnych, a powierzchnią stwierdzoną. Kwota ta jest potrącana z płatności pomocy, do której producent rolny jest uprawniony z tytułu wniosków składanych przez niego w ramach jakichkolwiek programów pomocowych, do których jest uprawniony, złożonych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym wykrycia różnicy. I.C. ubiegała się o płatności bezpośrednie do działek rolnych o łącznej powierzchni 189,88 ha. Powierzchnia działek rolnych uprawnionych do jednolitej płatności obszarowej wynosi natomiast 64,31 ha, a zatem zawyżenie powierzchni działek rolnych we wniosku równa się 195,26 % w stosunku do powierzchni stwierdzonej, co skutkowało odmową przyznania płatności na 2004 rok i nałożeniem sankcji w wysokości [...] zł (iloczyn powierzchni zawyżonej 125,57 ha i stawki jednolitej płatności obszarowej 210,53 zł).

W myśl natomiast art. 32 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. jeżeli różnica wynosi więcej niż 20% określonej powierzchni dla odnośnej grupy upraw nie jest przyznawana żadna pomoc. Jeżeli różnica wynosi więcej niż 50 % producent jest ponownie wykluczany z możliwości otrzymania pomocy do kwoty równej kwocie, która odpowiada różnicy między powierzchnią zadeklarowaną działek rolnych, a powierzchnią stwierdzoną. Kwota ta jest potrącana z płatności pomocy, do której producent rolny jest uprawniony z tytułu wniosków składanych przez niego w ramach jakichkolwiek programów pomocowych, do których jest uprawniony, złożonych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym wykrycia różnicy. I.C. wnioskowała o przyznanie uzupełniającej płatności obszarowej do działek o łącznej powierzchni 189,88 ha. W wyniku kontroli na miejscu ustalono, że uprawnione do uzupełniającej płatności są działki rolne o łącznej powierzchni 64,31 ha, a więc zawyżenie powierzchni wyniosło 195,25 % obszaru uprawnionego do płatności uzupełniających, co skutkowało odmową przyznania uzupełniającej płatności obszarowej na 2004 rok i nałożeniem sankcji w wysokości [...] zł (iloczyn powierzchni zawyżonej 125,57 ha i stawki uzupełniającej płatności obszarowej 292,78 zł).

Odnosząc się do zarzutów I.C. organ odwoławczy stwierdził, że podczas kontroli na miejscu ustala się powierzchnię stwierdzoną działek rolnych, a nie działek ewidencyjnych, gdyż zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003r. oraz rozporządzeniem Komisji 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. wysokość należnych płatności lub podstaw ich odmowy ustala się na podstawie powierzchni zadeklarowanych przez producenta rolnego albo powierzchni stwierdzonych w kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu działek rolnych. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie zastosował w decyzji sankcji wynikających ze świadomie popełnionych nieprawidłowości określonych w art. 5 ust 2 rozporządzenia Komisji (WE) z 16 grudnia 2003r. oraz w art. 33 rozporządzenia Komisji 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. Na mocy tych przepisów sankcje wieloletnie stosuje się, gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną wynosi więcej niż 20 %. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 107 § 3 kpa i zawarł w uzasadnieniu decyzji wszystkie wymagane przez prawo elementy. W uzasadnieniu decyzji wskazał dowody, na których podstawie ustalił stan faktyczny. Decyzja zawiera również fakty, które zostały uznane przez organ za uzasadnione oraz podstawę prawną wraz przytoczeniem przepisów. Zgodnie zaś z wyrokiem NSA z 5 marca 1990 roku, sygn. IV SA 546/89, organ pierwszej instancji nie jest związany wskazówkami organu odwoławczego w takim zakresie, w jakim mogłyby one wpłynąć na istotę rozstrzygnięcia, pozbawiając tym samym organ pierwszoinstancyjny niezbędnej niezależności przy ponownym załatwianiu sprawy. Organ odwoławczy może jedynie wskazać, jakie okoliczności stanu faktycznego sprawy mają istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. O wiążącym charakterze zaleceń organu odwoławczego można mówić tylko w sensie obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych, natomiast sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co do istnienia tych okoliczności i oceny dowodów w tym celu uzyskanych należy do wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze I.C. wniosła o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając naruszenie art. 8, art. 81 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadniając swe stanowisko podniosła, że organ drugiej instancji przyjął za udowodnione okoliczności faktyczne ustalone przez organ pierwszej instancji, nie uwzględniając zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu. Zdaniem skarżącej ustalenia co do powierzchni poszczególnych działek uniemożliwiały wypowiedzenie się w przedmiocie wyników przeprowadzonej kontroli. W szczególności zaś nie pozwalały na określenie, które powierzchnie działek przyjęte zostały jako uprawnione do otrzymania dopłat, a którym odmówiono tych dopłat i z jakich przyczyn. Świadczy to w ocenie skarżącej o nieudowodnieniu przez organy istotnych okoliczności faktycznych, tj. powierzchni działek uprawnionych i nieuprawnionych do dopłat, a zarazem o naruszeniu art. 81 oraz art. 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu decyzji nie wyjaśniono dlaczego niektóre działki wykluczono z dopłat i z jakich przyczyn. Ponadto, na podstawie wyników kontroli wskazywano powierzchnię stwierdzoną, nie określając pozostałej powierzchni określonej działki. Uniemożliwiało to skarżącej właściwą ocenę okoliczności faktycznych będących podstawą wydania decyzji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji podniósł, że przeprowadzona ponowna kontrola na działkach A, D, E i Ł wykazała nieprawidłowości, zaś na działkach B, C, F, G, H, I, K, L i M stwierdzono różnice pomiędzy zadeklarowaną powierzchnią działek a powierzchnią faktyczną. Tymczasem w powołanym w decyzji Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003r. mowa jest jedynie o różnicach między zadeklarowanym obszarem a wyznaczonym obszarem (art.5), nie ma zaś mowy o nieprawidłowościach na działkach rolnych. Organy administracyjne obu instancji nie ustosunkowały się także do zarzutu dotyczącego prawidłowości naliczenia sankcji pieniężnej w świetle art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003 z 16 grudnia 2003r. i art. 32 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z 11 grudnia 2001r. Przepisy te zdaniem skarżącej określają jedynie podstawy do wyłączenia, a nie nałożenia kar pieniężnych. Tego typu działania nie pogłębiają w ocenie skarżącej zaufania obywateli do organów państwa, stanowiąc naruszenie zasady wynikającej z art. 8 kpa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi podniósł dodatkowo, że podczas kontroli na miejscu ustala się powierzchnię stwierdzoną działek rolnych a nie działek ewidencyjnych, gdyż zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003r. oraz rozporządzeniem Komisji 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. wysokość należnych płatności lub podstaw ich odmowy ustala się na podstawie powierzchni zadeklarowanych przez producenta rolnego albo powierzchni stwierdzonych w kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu działek rolnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Skarżąca zwróciła się o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2004r., deklarując we wniosku użytkowanie czternastu działek rolnych o łącznej powierzchni 189,88 ha. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż część z zadeklarowanych działek ma powierzchnię mniejszą od wskazanej we wniosku, część z nich zaś nie spełnia warunków wymaganych dla przyznania płatności. Ustaliwszy ostateczną, łączną powierzchnię działek uprawnionych do przyznania jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej, w każdym przypadku na 64,31 ha, organy obu instancji w sposób prawidłowy oparły swe rozstrzygnięcia na treści art. 5 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003r. ustanawiającego środki przejściowe dla stosowania w odniesieniu do roku 2004 rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz. U. L 328 z 2003r., ze zm.) i art. 32 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. L 327 z 2001r., ze zm.). Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, z wyjątkiem przypadków siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności w rozumieniu art. 48 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001, jeśli w wyniku kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu stwierdza się, że ustalona różnica między zadeklarowanym obszarem a wyznaczonym obszarem w znaczeniu art. 2 lit. r) rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 jest większa niż 3 %, ale nie większa niż 30 % wyznaczonego obszaru, kwota, jaka ma zostać przyznana na podstawie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej jest zmniejszona za dany rok o dwukrotność kwoty ustalonych funduszy dla tej różnicy. Jeśli różnica jest większa niż 30 % wyznaczonego obszaru, żadna pomoc nie jest przyznawana za dany rok. Jeśli różnica jest większa niż 50 %, rolnik jest ponownie wyłączony z przyznania pomocy do wysokości kwoty odpowiadającej różnicy między zadeklarowanym obszarem a wyznaczonym obszarem. Ta kwota jest potrącana o płatności pomocowe, do których rolnik jest uprawniony w ramach wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono tę różnicę. Drugi ze wskazanych przepisów stanowi, że jeżeli w odniesieniu do całości ustalonego obszaru objętego wnioskiem o pomoc w ramach systemów pomocy, określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, zadeklarowany obszar przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 31 ust. 2 (tj. w wyniku kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu) o więcej niż 30 %, rolnikowi odmawia się udzielenia pomocy, do jakiej byłby uprawniony na podstawie art. 31 ust. 2 w danym roku kalendarzowym w ramach tych systemów pomocy. Jeżeli różnica jest większa niż 50 %, rolnik jest ponownie wykluczony od otrzymywania pomocy (do kwoty ustalonej jak w zdaniu poprzedzającym). Kwota ta podlega odliczeniu od wszelkich wypłat pomocy w ramach jakichkolwiek systemów pomocy, określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, do których rolnik jest uprawniony w kontekście składanych przez niego wniosków w okresie trzech lat następujących po zakończeniu roku kalendarzowego, w którym dokonane zostały ustalenia.

Zważywszy na fakt, że zawyżenie powierzchni zadeklarowanej w stosunku do ustalonej wyniosło w obu wypadkach 195,26%, przytoczone uregulowania w pełni uprawniały organy administracji do odmowy płatności i zastosowania przewidzianych w nich sankcji.

Nie można uznać za zasadny podniesiony w skardze zarzut, zgodnie z którym w cyt. art. 5 Rozporządzenia nr 2199/2003 mowa jest jedynie o różnicach między zadeklarowanym obszarem a wyznaczonym obszarem, brak natomiast mowy na temat nieprawidłowości na działkach rolnych, co było powodem odmowy przyznania płatności i zastosowania sankcji w odniesieniu do części działek zgłoszonych przez skarżącą. Wskazany przepis art. 5 ust. 1 stanowi bowiem o różnicy "między zadeklarowanym obszarem a wyznaczonym obszarem w znaczeniu art. 2 lit. r) rozporządzenia (WE) nr 2419/2001". Obszarem wyznaczonym, zgodnie z przepisem art. 2 lit. r) rozporządzenia (WE) nr 2419/2001, jest obszar, dla którego zostały spełnione wszystkie warunki ustanowione w regułach przyznawania pomocy. Wbrew twierdzeniom skarżącej objęcie płatnością nie może zatem dotyczyć jakiegokolwiek obszaru rolnego, a tylko takiego, który spełnia warunki, o jakich mowa w ostatnio cyt. przepisie.

Za trafny nie można uznać również zarzutu dotyczącego nałożenia na skarżącą przez organy sankcji pieniężnej, podczas gdy, zdaniem skarżącej, art. 5 Rozporządzenia nr 2199/2003 i art. 32 Rozporządzenia nr 2419/2001 określają jedynie podstawy do wyłączenia, a nie do nałożenia kar pieniężnych. Z zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że sankcje nałożone na skarżącą opierają się w obu wypadkach, tj. płatności jednolitych, jak i płatności uzupełniających, na treści odpowiednio art. 5 Rozporządzenia nr 2199/2003 oraz art. 32 Rozporządzenia nr 2419/2001, a owe "sankcje" polegają właśnie na potrąceniu prawidłowo wyliczonych kwot ([...] zł i [...]zł) z płatności pomocy, do której skarżąca jest uprawniona z tytułu wniosków składanych przez nią w ramach jakichkolwiek programów pomocowych uzyskanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym wykrycia różnicy, nie zaś na egzekwowaniu tych sum z majątku skarżącej. Z tych samych powodów nie można uznać za zasadny podniesionego w powyższym kontekście (tj. niewłaściwego zastosowania sankcji) zarzutu naruszenia art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Na uwzględnienie skutkujące możliwością uchylenia zaskarżonej decyzji nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 81 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt administracyjnych skarżąca miała zapewniony udział przy wszystkich czynnościach postępowania oraz możliwość wypowiedzenia się co do jego wyników. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera natomiast prawidłowe przytoczenie ustaleń faktycznych, jak i podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom skarżącej w decyzji precyzyjnie określono, które działki i z jakich powodów nie mogą w całości bądź w określonej części być potraktowane jako uprawnione do dopłat, przytoczono także wskazywane wyżej przepisy stanowiące podstawę podjętego rozstrzygnięcia.

Analiza legalności zaskarżonej decyzji, uwzględniająca także całość zarzutów skargi, doprowadziła Sąd do wniosku, że wydając rozstrzygnięcie organy administracyjne nie naruszyły prawa, co spowodowało konieczność oddalenia skargi.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.