Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 346/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 b
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędzia WSA Adam Nita, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant Specjalista Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z [...] r. nr [...], stwierdził, że stanowisko M. K. przedstawione we wniosku z 25 października 2017 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczące podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia dla świadczonych usług oraz gotowości do świadczenia usług - jest prawidłowe.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca, jako zarejestrowany podatnik VAT czynny, świadczy jako podwykonawca usługi na zlecenie Przedsiębiorstwa A S.A. będącego podatnikiem VAT czynnym, polegające na wykonywaniu prac w zakresie zabudowy oraz demontażu maszyn i urządzeń górniczych umiejscowionych w wyrobiskach górniczych, a także montażu oraz demontażu rurociągów w wyrobiskach górniczych. Przedsiębiorstwo A S.A. uzyskało informację Urzędu Statystycznego z L. z 25 sierpnia 2017 r., zgodnie z którą w oparciu o PKWiU z 2008 r. usługi wykonywane na odrębne zlecenie dla podmiotu zajmującego się wydobyciem, mieszczą się w grupowaniach: - zbrojenie/likwidacja ścian, - drążenie (wykonywanie) wyrobisk górniczych, - przebudowa wyrobisk górniczych, - wzmacnianie wyrobisk chodnikowych PKWiU 42.99.21.0 Roboty ogólnobudowlane związane z budową obiektów produkcyjnych i górniczych - montaż/demontaż, zabudowa/likwidacja rurociągów w wyrobiskach podziemnych PKWiU 43.22 Roboty związane z wykonywaniem instalacji wodno-kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych i klimatyzacyjnych. Przedsiębiorstwo A S.A. nabywa od Wnioskodawcy usługi w celu ich świadczenia na rzecz podmiotu trzeciego. Zgodnie z zawartą z Przedsiębiorstwem A S.A. umową za wykonywane usługi Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie godzinowe, przy czym w przypadku, gdyby w danym miesiącu Wnioskodawca nie świadczył usług przysługuje mu wynagrodzenie za gotowość do ich świadczenia.

W złożonym uzupełnieniu Wnioskodawca wskazał, że:

1. Świadczone przez niego na rzecz Przedsiębiorstwa A S.A. usługi dotyczące zabudowy oraz demontażu maszyn i urządzeń górniczych umiejscowionych w wyrobiskach górniczych oraz usługi dotyczące montażu oraz demontażu rurociągów w wyrobiskach górniczych objęte są symbolem PKWiU 2008 - 42.99.21.0 "Roboty ogólnobudowlane związane z budową obiektów produkcyjnych i górniczych".

2. Świadczone przez Przedsiębiorstwo A S.A. na rzecz podmiotu trzeciego usługi dotyczące zabudowy oraz demontażu maszyn i urządzeń górniczych umiejscowionych w wyrobiskach górniczych oraz usługi dotyczące montażu oraz demontażu rurociągów w wyrobiskach górniczych objęte są symbolem PKWiU 2008 - 42.99.21.0 "Roboty ogólnobudowlane związane z budową obiektów produkcyjnych i górniczych".

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1. Czy opisane usługi świadczone przez Wnioskodawcę na rzecz Przedsiębiorstwa A S.A. są objęte mechanizmem odwróconego obciążenia?

2. Czy gotowość do świadczenia opisanych usług na rzecz Przedsiębiorstwa A S.A. objęta jest mechanizmem odwróconego obciążenia?

Zdaniem Wnioskodawcy, usługi świadczone przez niego na rzecz Przedsiębiorstwa A S.A., jak i gotowość do świadczenia tych usług objęte są odwrotnym obciążeniem, gdyż wykonuje on usługi budowlane w rozumieniu załącznika nr 14 do ustawy VAT, a ponadto wykonuje je jako podwykonawca w rozumieniu art. 17 ust. 1 h ustawy VAT, gdyż są one wykonywane na rzecz innego podmiotu niż odbiorca końcowy tych usług. Oznacza to, że obowiązek rozliczenia podatku VAT od świadczonych przez Wnioskodawcę usług, w tym gotowości do ich świadczenia ciąży na Przedsiębiorstwie A S.A.

W zaskarżonej interpretacji indywidualnej organ stwierdził, że świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Na wstępie interpretacji organ zauważył, że dla prawidłowości opodatkowania danej czynności istotne jest właściwe jej zaklasyfikowanie wg symbolu PKWiU. Tym samym wydając przedmiotową interpretację organ oparł się na podanej przez Wnioskodawcę klasyfikacji. Wynika to z pkt. 1 komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS z 2005 r. nr 1, poz. 1 I), zgodnie z zasadami metodycznymi klasyfikacji zasadą jest, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność, produkty (wyroby, usługi), towary, środki trwałe i obiekty budowlane według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach i nomenklaturach, wprowadzonych rozporządzeniem Rady Ministrów lub stosowanych bezpośrednio na podstawie przepisów Wspólnoty Europejskiej. W związku z tym, że organy podatkowe nie są właściwe do klasyfikowania usług, a dla prawidłowego ich opodatkowania niezbędne jest ich zaklasyfikowanie do prawidłowego grupowania statystycznego, obowiązek ten spoczywa na Wnioskodawcy.

Zatem interpretacja nie rozstrzyga prawidłowości klasyfikacji usług w świetle PKWiU i została wydana przy założeniu, że Wnioskodawca poprawnie zakwalifikował usługi będące przedmiotem wniosku do odpowiedniego grupowania PKWiU. Organ nie jest bowiem uprawniony, w ramach określonych w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, do zajmowania stanowiska w zakresie prawidłowości formalnego przyporządkowania usług do grupowań statystycznych. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów opisanego stanu faktycznego (w szczególności w przypadku błędnej klasyfikacji PKWiU wymienionych we wniosku czynności) lub zmiany stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Następnie organ przywołał treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 5a, art. 15 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 8 oraz art. 17 ust. 1h i ust. 2 ustawy VAT.

Organ wyjaśnił też, że załącznik nr 14 do ustawy, obowiązujący od 1 stycznia 2017 r., zawiera (w poz. 2-48) zamkniętą listę usług identyfikowanych przy pomocy Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) podlegających mechanizmowi odwrotnego obciążenia w przypadku świadczenia tych usług przez podwykonawców. W załączniku nr 14 do ustawy pod poz. 15 zostały wymienione usługi o symbolu PKWiU 42.99.21.0 - Roboty ogólnobudowlane związane z budową obiektów produkcyjnych i górniczych.

Organ przywołał też art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy VAT wprowadzający mechanizm polegający na przesunięciu obowiązku rozliczenia podatku VAT na nabywcę usług wymienionych w poz. 2-48 załącznika nr 14 do ustawy, świadczonych przez podwykonawcę, który staje się odpowiedzialny za rozliczenia podatku VAT od tych usług. Odnosząc te przepisy do przedstawionego stanu faktycznego organ uznał, że stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe.

W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnioskodawca działając przez pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji podatkowej, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez brak precyzyjnej kwalifikacji stanu faktycznego zawartego we wniosku skarżącego o wydanie interpretacji ze względu na wydanie "interpretacji warunkowej", tj. interpretacji, gdzie organ interpretujący podejmuje ocenę prawną stanowiska skarżącego z zastrzeżeniem, od wystąpienia którego zależy spełnienie się jakiegoś następstwa,

2. art. 14c § 1 i art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie "interpretacji warunkowej", która nie zawiera jednoznacznej oceny prawidłowości działania skarżącego, co nie wypełnia standardów budowy uzasadnienia interpretacji indywidualnej, a także nie spełnia podstawowej funkcji polegającej na ochronie skarżącego jako podatnika, albowiem tylko interpretacja indywidualna, która jest jednoznaczna, precyzyjna oraz bezwarunkowa wypełnia funkcję informacyjną i gwarancyjną nadaną interpretacji indywidualnej,

3. art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej będącego organem podatkowym zasady działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa oraz zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych ze względu na wydanie "interpretacji warunkowej".

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że w związku z treścią wskazanych powyżej warunków sformułowanych przy wydawaniu interpretacji indywidualnej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej zaskarżona interpretacja indywidualna narusza przepisy postępowania. Szeroko przywołując orzecznictwo sądowoadministracyjne i doktrynę prawa, pełnomocnik zaakcentował, że podatnik ma prawo oczekiwać definitywnego wyjaśnienia przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nasuwającej się wątpliwości prawnej dotyczącej regulacji dotyczącej zastosowania na gruncie podatku od towarów i usług mechanizmu odwrotnego obciążenia dla świadczonych przez niego usług oraz gotowości do ich świadczenia, a bezwzględnym wymogiem jest, aby indywidualna interpretacja podatkowa była jednoznaczna i wyjaśniała stronie w sposób zupełny jej sytuację prawną. Do kompetencji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej należy ustalenie odpowiedniego sposobu opodatkowania uzależnionego od zaklasyfikowania określonej usługi według systematyki tych klasyfikacji. Wskazane w przepisach podatkowych klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i w procesie stosowania prawa przez organy podatkowe podlegają także procesowi wykładni dokonywanej przez te organy.

Zatem nie do zaakceptowania jest pogląd prezentowany w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie jest uprawniony w ramach określonych w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, do zajmowania stanowiska w zakresie prawidłowości formalnego przyporządkowania usług do grupowań statystycznych, że w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów opisanego stanu faktycznego (w szczególności w przypadku błędnej klasyfikacji PKWiU wymienionych we wniosku czynności) udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Skoro poprzez interpretację indywidualną organ interpretacyjny powinien dokonywać precyzyjnej kwalifikacji stanu faktycznego opisanego przez stronę, to wydanie indywidualnej "interpretacji warunkowej", tj. interpretacji, gdzie organ interpretujący podejmuje ocenę prawną stanowiska podatnika z zastrzeżeniem, od wystąpienia którego zależy spełnienie się jakiegoś następstwa, narusza przepis art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ w "interpretacji warunkowej" brakuje kwalifikacji stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji.

Wydanie "interpretacji warunkowej" nie zawierającej jednoznacznej oceny prawidłowości działań podatnika nie tylko nie wypełnia standardów budowy uzasadnienia z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, ale także nie spełnia podstawowej funkcji indywidualnej interpretacji, czyli nie chroni podatnika.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi, uznał, że są one bezzasadne. Zaakcentował, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie stanowi "interpretacji warunkowej". Wydanie przedmiotowej interpretacji oparto na przedstawionym przez Skarżącego opisie stanu faktycznego (w tym na podanych przez niego symbolach PKWiU usług będących przedmiotem wniosku). Jest to działanie w granicach i na podstawie obowiązujących przepisów prawa, tj. przepisów Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej p.p.s.a.), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Kontrola zgodności z prawem dotyczy właściwości organu administracyjnego w sprawie, jego kompetencji do załatwienia spraw decyzjami administracyjnymi, poprawnego zastosowania przepisów postępowania administracyjnego oraz załatwienia sprawy na podstawie prawidłowo stosowanych, pod względem zakresu obowiązywania i treści, przepisów prawa materialnego.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach.

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że interpretacja przepisów prawa podatkowego to czynność władcza uprawnionego organu, która w odróżnieniu od aktu nie jest (co do zasady) skierowaniem wprost na wywołanie skutków prawnych, lecz osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (Z. Kmiecik glosa OSP 2005.4.50). Osiągnięcie owego "stanu rzeczy" obejmuje, w przypadku interpretacji w zakresie prawa podatkowego – ocenę stanowiska wnioskodawcy bądź wskazanie prawidłowego stanowiska, z uzasadnieniem prawnym przy uwzględnieniu stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych przedstawionych przez zainteresowanego we wniosku o interpretację. Zastosowanie się do wydanej interpretacji ("pisemnej" lub "milczącej") wpływa na prawa i obowiązki, w tym podatkowe, wnioskodawcy oraz postępowanie organów podatkowych. Tym samym sąd administracyjny kontrolując legalność pisemnych interpretacji prawa podatkowego bada prawidłowość wydania oraz poprawność merytoryczną wyrażonej w niej oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z jej prawnym uzasadnieniem.

Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, biorąc pod uwagę wskazane powyżej przepisy, a także kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego w postaci pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnych sprawach, określone w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie.

Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy rozstrzygnięcia, czy wydając sporną interpretację organ zobowiązany był zająć stanowisko w kwestii, prawidłowego zakwalifikowania usług przez wnioskodawcę do PKWiU 2008 – 42.99.21.0, w sytuacji, kiedy sam wnioskodawca przedstawiając stan faktyczny sprawy nie wskazał, czy ma w tym zakresie jakieś wątpliwości.

Na wstępie trzeba przypomnieć, że w myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Na mocy art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej - składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jeśli we wniosku o wydanie interpretacji wnioskodawca przedstawił stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) w sposób uniemożliwiający dokonanie oceny prawnej jego stanowiska, organ podatkowy - w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej - wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia braków wniosku.

Zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej - interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.

Przenosząc treść tych przepisów na grunt rozpoznawanej sprawy, wyjaśnić przyjdzie, że we wniosku z 25 października 2017 r. wnioskodawca w opisie stanu faktycznego zakwalifikował wykonywane przez siebie usługi do symbolu PKWiU 2008 – 42.99.21.00 i w związku z tym opisem zadał pytania:

1. Czy opisane usługi świadczone przez wnioskodawcę na rzecz Przedsiębiorstwa A S.A. są objęte mechanizmem odwróconego obciążenia?

2. Czy gotowość do świadczenia opisanych usług na rzecz Przedsiębiorstwa A S.A. objęta jest mechanizmem odwróconego obciążenia?

Zatem z treści wniosku, nie wynika, aby wnioskodawca miał wątpliwości co do zakwalifikowania wykonywanych usług do symbolu PKWiU 2008 – 42.99.21.00. Symbol ten przedstawił w opisie stanu faktycznego, uzupełnionego pismem z 3 stycznia 2018 r. Pytanie wnioskodawcy dotyczyło prawidłowości zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy VAT, przy wskazaniu przez stronę klasyfikacji PKWiU.

Oceniając z tego punktu widzenia zaskarżoną interpretację, stwierdzić przyjdzie, że spełnia ona dyspozycję art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.

Słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, że wydając interpretację indywidualną organ nie może wykraczać poza informacje stanowiące opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), jak również nie może samodzielnie oceniać zgodności opisu tego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) z rzeczywistością. Obowiązkiem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej przy wydawaniu interpretacji indywidualnych jest uwzględnienie wyłącznie opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę w złożonym wniosku (uzupełnieniu wniosku). Dodać przy tym należy, że organ nie może udzielać interpretacji wykraczającej poza pytania wnioskodawcy. Zatem skoro wniosek z 25 października 2017 r. nie zawierał pytania o prawidłowość klasyfikacji wykonywanych usług, organ nie był uprawniony do oceny tej klasyfikacji.

Organ wydając zaskarżoną interpretację nie naruszył także art. 14c § 1 w zw. z art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej.

Przepis art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej wskazuje na podstawową funkcję jaką spełniają indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, to jest ich funkcję ochronną. W myśl art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej - zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Zastosowanie się do interpretacji ogólnej przed jej zmianą nie może szkodzić temu, kto się do niej zastosował, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej (art. 14k § 2). W zakresie związanym z zastosowaniem się do interpretacji, która uległa zmianie, której wygaśnięcie stwierdzono, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się oraz nie nalicza się odsetek za zwłokę. (art. 14k § 3).

Oceniając z tego punktu widzenia sporną interpretację nie można zarzucić organowi, że wydana interpretacja tej funkcji nie spełnia, gdyż jest warunkowa.

Ponownie przywołać przyjdzie poczynione wyżej spostrzeżenia, akcentując, że przy wydawaniu interpretacji indywidualnych miarodajny jest wyłącznie stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawione przez wnioskodawcę, ewentualnie uzupełnione. Nie można domagać się od organu, aby dopowiadał stan faktyczny i ustalał symbolu PKWiU, w sytuacji gdy wnioskodawca nie pyta, czy jest on prawidłowy.

Zatem słuszne jest stwierdzenie organu, przedstawione na str. 3 zaskarżonej interpretacji, że: "Niniejsza interpretacja nie rozstrzyga prawidłowości klasyfikacji usług w świetle PKWiU. Wobec tego została ona wydana przy założeniu, że Wnioskodawca poprawnie zakwalifikował usługi będące przedmiotem wniosku do odpowiedniego grupowania PKWiU". Takie stanowisko organu nie czyni spornej interpretacji warunkową, jak to zarzuciła strona skarżąca. Z kolei stwierdzenie, że: "w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów opisanego stanu faktycznego (w szczególności w przypadku błędnej klasyfikacji PKWiU wymienionych we wniosku czynności) lub zmiany stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność", (str. 3) czyni zadość wymogom cytowanego wyżej art. 14k Ordynacji podatkowej.

Reasumując, zgodnie z dyspozycją art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej zaskarżona interpretacja zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny.

Przechodząc do głównego zarzutu skargi, w kwestii braku odniesienia się organu, co prawidłowego zakwalifikowania do PKWiU, świadczonych przez wnioskodawcę usług, to jeszcze raz wskazać przyjdzie, że wnioskodawca nie zwrócił się o taką interpretację do organu. Dlatego też stanowisko organu, iż organy podatkowe nie są właściwe do klasyfikowania usług, nie ma żadnego wpływu na prawidłowość wydanej interpretacji. Zatem rozstrzyganie przez Sąd tego sporu jest zbędne w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Ocena zaś prawidłowości tego stanowiska nie ma wpływu na stwierdzenie, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie.

Niezasadne okazały się także zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, że wydanie zaskarżonej interpretacji indywidualnej na podstawie obowiązujących przepisów prawa nie stanowi naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej. Organ nie naruszył także zasady zaufania, o której mowa w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ zbadał sprawę i ocenił jednoznacznie stanowisko wnioskodawcy - jako prawidłowe, opierając się na przedstawionym przez niego opisie sprawy.

Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.