Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 72/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6343 Świadczenia pieniężne z tytuły pracy przymusowej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 2, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1 pkt 3, art. 154 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień do świadczenia pieniężnego; I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] 2011 r. nr [...] II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

W dniu 17 grudnia 2004 r. J. K. złożyła w Urzędzie do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniosek o przyznanie świadczenia pieniężnego na podstawie ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich z tytułu deportacji do pracy przymusowej.

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395, ze zm.) odmówił J. K. przyznania uprawnienia do wyżej wskazanego świadczenia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że strona nie spełniła wymaganego przepisami warunku deportacji do pracy przymusowej poza terytorium II Rzeczpospolitej Polskiej.

Z decyzją powyższą nie zgodziła się J. K. składając w terminie prawem przewidzianym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po rozpoznaniu podania J. K. o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2005 r., Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż strona w latach 1940-1945 przebywała na wysiedleniu wraz z matką w miejscowości N. W., powiat K., a więc na terytorium Polski w jej granicach sprzed 1 września 1939 r.

Powyższa decyzja ostateczna została doręczona J. K. 22 czerwca 2005 r. i nie została przez nią zaskarżona do sądu administracyjnego.

W dniu 31 stycznia 2011 r. J. K. skierowała do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych kolejny wniosek o przyznania świadczenia określonego w ustawie z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich z tytułu deportacji do pracy przymusowej w miejscowości N. W.. Wniosek ten został zakwalifikowany przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych jako wniosek o uchylenie decyzji własnej w trybie art. 154 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych działając na podstawie art. 154 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 2 pkt 2 lit. a, art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich i wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt K 49/07 (Dz. U. z dnia 23.12.2009 r. Nr 220, poz. 1734):

- uchylił decyzję własną z dnia [...] czerwca 2005 r., Nr [...] oraz decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] kwietnia 2005 r. [...];

- przyznał J. K. uprawnienie do świadczenia pieniężnego przewidzianego w ustawie z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich w maksymalnym wymiarze określonym w art. 3 ust.1 tej ustawy.

Decyzja ta stała się ostateczna wobec nie zaskarżenia jej przez stronę.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że pojęcie represji w rozumieniu ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, zawiera przepis art. 2 pkt 2 lit. a tejże ustawy. Stosownie do tej regulacji represją jest deportacja /wywiezienie/ do pracy przymusowej na okres co najmniej 6 miesięcy z terytorium państwa polskiego, w jego granicach sprzed 1 września 1939 r. na terytorium III Rzeszy i terenów przez nią okupowanych w okresie wojny w latach 1939-1945. Przepis ten podlegał ocenie w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym, który wyrokiem z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt K 49/07 stwierdził niezgodność z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przepisu art. 2 pkt 2 powołanej wyżej ustawy, w zakresie, w jakim pomija przesłankę deportacji (wywiezienia) do pracy przymusowej w granicach przedwojennego państwa polskiego.

Nadto Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podniósł, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że strona w okresie od czerwca 1940 r. do grudnia 1944 r. przebywała z rodzicami wykonującymi pracę przymusową w warunkach wysiedlenia poza miejscem stałego zamieszkania, w miejscowości N. W.. Pobyt ten przybrał zatem szczególnie dotkliwą formę o której mówi Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r., to znaczy był połączony z wysiedleniem (przymusową zmianą miejsca pobytu).

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną [...] czerwca 2005 r., Nr [...] ze względu na uzyskanie nowych dowodów w postaci zeznań świadków B. R. i S. J. oraz pojawienie się nowych okoliczności faktycznych, bowiem w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie rodzeństwa strony: C. R., J. W. oraz L. B. uzyskano informacje, iż władze niemieckie po wysiedleniu pozwoliły zamieszkać stronie wraz z matką i rodzeństwem u dziadka T.J..

Decyzją z dnia [...] września 2011 r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 2 pkt 2, lit. a i art. 4 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uchylił własną decyzję z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] oraz odmówił przyznania J. K. uprawnienia do świadczenia pieniężnego przewidzianego w powołanej wyżej ustawie.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w sprawie uzyskano nowe dowody oraz pojawiły się nowe okoliczności faktyczne co uzasadniało wznowienie postępowanie w sprawie. Zdaniem organu z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż J. K. w maju 1940 r. była zmuszona opuścić swoje miejsce zamieszkania, lecz nie była to deportacja do pracy przymusowej w rozumieniu przepisów ustawy. Wnioskodawczyni wraz z całą rodziną w maju 1940 r. wysiedlona została z gospodarstwa rolnego znajdującego się w miejscowości Ł. M.. Gospodarstwo zostało przejęte pod zarząd niemiecki (sąsiad H. B.), a rodzina wnioskodawczyni trafiła do obozu przejściowego w O.. Z uwagi na ilość dzieci w rodzinie nie zostali oni jednak deportowani do pracy przymusowej. Władze niemieckie pozwoliły im zamieszkać u dziadka strony T. J.. Ojciec strony po zwolnieniu z obozu podjął pracę w firmie niemieckiej w Kępnie, a matka pracowała w różnych gospodarstwach rolnych.

W ocenie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych fakt zamieszkania w domu rodzinnym matki nie był równorzędny z represjami jakich doznały osoby deportowane w obce sobie środowisko. Podnoszona przez stronę okoliczność, jaką była utrata gospodarstwa w miejscowości Ł. M. była niewątpliwie formą represji. Jednakże zdaniem organu uprawnienie do świadczenia pieniężnego nie przysługuje z tytułu wysiedlenia (a co się z tym wiąże utratą domu czy gospodarstwa i brakiem możliwości korzystania z rzeczy codziennego użytku, sprzętu, mebli, ubrań zgromadzonych w domu), lecz z tytułu deportacji do pracy przymusowej. Wysiedlenie z miejsca zamieszkania w czasie wojny nie stanowi represji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich. Nie został bowiem spełniony zawarty w art. 2 pkt 2 lit. a tej ustawy warunek deportacji do pracy przymusowej. Zdaniem organu również pobyt w obozie przesiedleńczym nie jest represją w rozumieniu przepisów ustawy i nie stanowi podstawy do przyznania świadczenia.

Z decyzją powyższą nie zgodziła się J. K., która w terminie prawem przewidzianym złożyła wniosek o ponowne rozpoznania sprawy.

Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2011 r., Nr [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że przepisy procedury administracyjnej, co do zasady hołdują zasadzie trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a., zgodnie z którym uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach określonych w przepisach ustawy. Powyższa norma wyraża zasadę trwałości decyzji ostatecznych i wynika z niej, że decyzja ostateczna nie może być w zasadzie wzruszona w trybie postępowania administracyjnego, z wyjątkami określonymi w k.p.a. Jednym z takich wyjątków jest przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Oznacza to, iż w przypadku zaistnienia tej przesłanki organ ponownie przeprowadza postępowanie wyjaśniające i rozstrzyga uwzględniając zmieniony stan faktyczny. Zgodnie z dyspozycją art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej po przeprowadzeniu wskazanego w art. 149 § 2 k.p.a. postępowania wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Uchylenie decyzji ostatecznej może więc nastąpić wtedy, gdy okoliczności stanowiące podstawę wznowienia okażą się na tyle istotne, że wywrą bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej.

Zdaniem organu zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż strona była wprawdzie zmuszona opuścić swoje miejsce zamieszkania, lecz nie była to deportacja do pracy przymusowej w rozumieniu przepisów ustawy. Organ wskazał, iż dowody w oparciu, o które ustalono, iż z uwagi na ilość dzieci w rodzinie rodzice J. K. nie zostali deportowani do pracy przymusowej, a władze niemieckie pozwoliły im zamieszkać u dziadka strony T. J., ojciec strony podjął pracę w firmie niemieckiej w Kępnie, a matka pracowała w różnych gospodarstwach rolnych nie były znane urzędowi, w momencie wydawania decyzji pozytywnej, zostały natomiast ujawnione podczas postępowań, które dotyczyły rodzeństwa J. K., przy czym J. K. ubiegając się o przyznanie świadczenia nie wskazała, iż w czasie pobytu na wysiedleniu mieszkała w domu swojego dziadka.

Stąd też Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, uchylił swoja decyzję, którą wydano bez znajomości tych istotnych dowodów

Organ wskazał nadto, iż wprawdzie członkowie rodziny strony twierdzą, iż warunki mieszkaniowe u dziadka były trudne, a miejscowość N. W. była im całkowicie nieznana, to jednak zamieszkanie w domu rodzinnym jej matki nie jest równorzędne z represjami jakimi doznały osoby deportowane w obce sobie środowisko.

Z decyzją powyższą nie zgodziła się J. K., która wywiodła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W obszernej skardze J. K. podniosła, iż jej ojca odizolowano od rodziny również po zwolnieniu z obozu w O., wskazała na dolegliwości związane z pobytem w obozie w O. oraz z przymusowym pobytem u dziadka w miejscowości N. W. i wskazała, że w jej ocenie spełnia kryteria wskazane w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 grudnia 2009 r. i co za tym idzie winna zachować uprawnienia do świadczenia pieniężnego przyznanego jej decyzją z dnia 17 lutego 2011 r.

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o oddalenie skargi powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wskazując, iż niezależnie od ciężkich warunków podczas represji stosowanych przez okupanta niemieckiego, obowiązujące przepisy pozwalają przyznać świadczenia jedynie osobie, która wykonywała pracę przymusową w warunkach deportacji.

Nie negując w faktu ciężkiej sytuacji strony podczas wojny Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podkreślił, iż nie został w jej przypadku spełniony zawarty w art. 2 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich warunek deportacji do pracy przymusowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) kontrola sądu administracyjnego, ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega na badaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

W realiach niniejszej sprawy podkreślić nadto trzeba, iż sąd administracyjny nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi i zawartą w skardze argumentacją. Obowiązany jest natomiast, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty i ich uzasadnienie nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2004 r. sygn. akt I SA 2027/02, publ. Lex 146756 i z dnia 29 czerwca 2004 r. sygn. akt I SA 2819/02, publ. Lex 146750).

Rozpatrując sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] listopada 2011 r. oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja tegoż organu z dnia [...] września zostały wydane z naruszeniem prawa dającym podstawę do stwierdzenia ich nieważności, albowiem dotyczyły sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.).

W pierwszym rzędzie zauważyć należy, iż zgodnie z art. 154 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przepis ten w przypadku uchylenia na jego podstawie decyzji ostatecznej nie nakłada zatem na organ, odmiennie niż chociażby art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., obowiązku wydania decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.

Dalej wskazać należy, iż decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 17 lutego 2011 r. zawierała dwa odrębne rozstrzygnięcia, to jest:

- wydane na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. rozstrzygnięcie dotyczące uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 13 czerwca 2005 r. odmawiającej J. K. przyznania świadczenia pieniężnego,

- wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich rozstrzygnięcie dotyczące przyznania J. K. uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu podlegania represjom określonym w ustawie.

W tej sytuacji procesowej w następstwie uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. w całości – a więc w zakresie obu zawartych w niej rozstrzygnięć – do obrotu prawnego powróciła decyzja ostateczna Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] czerwca 2005 r. odmawiająca przyznania J. K. świadczenia pieniężnego z tytułu podlegania represjom określonym w ustawie z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich i co za tym idzie brak było podstaw prawnych do ponownego orzekania w zakresie już uprzednio tą decyzją rozstrzygniętym.

Inaczej rzecz ujmując sposób sformułowania sentencji decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] września 2011 r., utrzymanej w mocy decyzją ostateczną tego samego organu z dnia[...] listopada 2011 r. doprowadził do niedopuszczalnej z punktu widzenia zasad praworządności sytuacji, w której w obrocie prawnym pozostają dwie decyzje ostateczne dotyczące tego samego zagadnienia i wydane w następstwie rozpoznania tego samego wniosku J. K., to jest decyzja z dnia [...] czerwca 2005 r. oraz decyzja z dnia [...] listopada 2011 r., obie odmawiające przyznania J. K. tego samego świadczenia pieniężnego.

Uchybienie powyższe stanowiło jak się wydaje następstwo pominięcia przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych dwojakiego charakteru rozstrzygnięć zawartych w decyzji z dnia [...] lutego 2011 r.

Na taką przyczynę zaistniałego uchybienia wskazuje zdaniem Sądu okoliczność, iż organ nie sprecyzował w żaden sposób odnośnie którego z rozstrzygnięć zawartych w decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. zachodzą w jego ocenie przesłanki wznowienia postępowania. O ile bowiem przesłanki wznowienia postępowania zaistniałyby w stosunku do rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. właściwym byłoby uchylenie przedmiotowej decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. w postępowaniu wznowieniowym w całości i orzeczenie o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r., zaś o ile przesłanki wznowienia zaistniałyby w stosunku do orzeczenia o przyznaniu J. K. uprawnienia do świadczenia pieniężnego przewidzianego w ustawie z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich właściwym byłoby uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. w części dotyczącej tego rozstrzygnięcia i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy. Jedynie bowiem uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. we wskazanej wyżej części nie skutkowałoby powrotem do obrotu prawnego decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. i co za tym idzie rodziłoby po stronie organu obowiązek orzeczenia w przedmiocie wniosku J. K. o przyznanie świadczenia pieniężnego.

W tej sytuacji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I sentencji orzeczenia.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie wydanie decyzji po wyeliminowaniu wskazanych w niniejszym wyroku uchybień.

Stanowczo przy tym podkreślić należy, iż Sąd w żadnym stopniu nie przesądza jakiej treści decyzję ma wydać organ administracji w następstwie przeprowadzonego postępowania wznowieniowego, albowiem prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego może nastąpić jedynie wtedy, gdy postępowanie przeprowadzone zostanie zgodnie z obowiązującą procedurą.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że wskazane uchybienie w procedowaniu jakiego dopuścił się Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uniemożliwiło Sądowi dokonanie merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji.

Ocena taka byłaby bowiem wobec wadliwości przeprowadzonego postępowania przedwczesna, a nadto równoznaczna z zastąpieniem przez sąd jurysdykcji zastrzeżonej organom administracyjnym, których działanie sąd administracyjny jedynie kontroluje pod względem zgodności z prawem, a których w rozstrzyganiu spraw nie zastępuje (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. I OSK 558/09, z dnia 13 lutego 2007r. sygn. akt II OSK 12/06 i z dnia 20 grudnia 2006r. sygn. akt I FSK 259/06 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 152 p.p.s.a.