Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 700/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 art. 27 ust. 4
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.), , Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Anna Świątek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 listopada 2010 r. sprawy ze skargi K. E.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2002 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2002 r. i listopad 2002 r., 2. oddala skargę w pozostałej części, 3. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w części określonej w punkcie 1, 4. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej [...] złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia 29 lutego 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w S wydaną w trybie odwoławczym, utrzymał w mocy trzy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S z 17 grudnia 2007 r. określające K E B

w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym

za październik 2002 r. oraz zobowiązanie podatkowe za listopada i grudzień 2002 r.

W kwotach innych niż wynikające z deklaracji VAT – 7. Podstawą weryfikacji rozliczenia podatkowego było ustalenie, że podatniczka nierzetelnie prowadziła ewidencję podatkową gdyż nie wykazała całości sprzedaży detalicznej z naruszeniem art. 15 ust. 1 i art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Tym samym uznano, że nierzetelne księgi nie mogą być dowodem tego, co wynika z zawartych w nich zapisach (art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej) i określono podstawę opodatkowania szacunkowo na podstawie art. 23 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przy zastosowaniu metody porównawczej wewnętrznej, gdyż istniała możliwość porównania wysokości obrotów z poprzedniego okresu od stycznia do maja 2002 r. w którym udział sprzedaży detalicznej w sprzedaży ogółem wynosił 14,18%. Równocześnie ustalono, że podatniczka przekroczyła kwotę obrotu netto [....] zł ze sprzedaży detalicznej w sierpniu 2002 r., wobec czego od listopada 2002 r. obowiązana była rozpocząć ewidencjonowanie obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas fiskalnych (art. 29 ust. 1 ustawy o VAT). Ponieważ obowiązku tego nie wykonała, utraciła prawo do obniżenia podatku należnego o 30% podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług.

2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S na skutek skargi podatniczki wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Sz 241/08 (k 73) uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 29 lutego 2008 r. Sąd uznał za uzasadnione stanowisko organów skarbowych, że księgi podatkowe, tj. ewidencja sprzedaży dla potrzeb podatku VAT w zakresie sprzedaży detalicznej, prowadzone były przez podatniczkę w sposób niezgodny z rzeczywistością, a zatem były nierzetelne, wobec czego zasadne było ustalenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Jednakże, zdaniem Sadu, nie został spełniony wymóg, by szacunek był jak najbardziej zbliżony do rzeczywistości, gdyż nie uwzględniono, że w okresie porównywalnym od stycznia do maja 2002 r. podatniczka prowadziła sprzedaż różnych towarów w wielu punktach podczas gdy w październiku i listopadzie 2002 r. tylko w dwóch punktach. Ze wskazań Sądu wynikało, że przy wyliczeniu średniej sprzedaży detalicznej za okres od stycznia do maja 2002 należy uwzględnić ilość punktów sprzedaży i rodzaj towaru.

3. Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez Dyrektora Izby Skarbowej, Naczelny Sąd Administracyjny w W wyrokiem z 26 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 2064/08 (k 123) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

z 27 sierpnia 2008 r. (pkt 2) i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji, w tej części, że organy skarbowe nieprawidłowo zastosowały wybraną metodę, gdyż nie uwzględniły wszystkich danych zebranych w toku postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że argumentacja organów skarbowych w zakresie dokonanego oszacowania jest logiczna, przekonywująca i oparta na całości zebranego materiały dowodowego. Podane przez organ uzasadnienie sposobu określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania i wskazane okoliczności, które brał przy tym pod uwagę, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazują na właściwe zastosowanie wybranej metody, bowiem organ wziął pod uwagę wszystkie dowody zebrane w toku postępowania i dokonał wyliczenia w sposób korzystny dla podatniczki. Za niezrozumiałe Naczelny Sąd Administracyjny uznał wskazania Sądu I instancji, gdyż trudno sobie wyobrazić w jaki sposób organ podatkowy miałby w ponownie dokonanym szacunku uwzględnić dane dotyczące rodzaju towarów sprzedawanych w różnych punktach.

4. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sądu Administracyjny

w S uchylił zaskarżona decyzje w części dotyczącej nadwyżki i zobowiązania w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2002 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ze względu

na to, że w odniesieniu od tych miesięcy, zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, należało uwzględnić upływ terminu przedawnienia z dniem 31 grudnia 2007 r.

W aktach sprawy brak jest danych wskazujących na przerwanie bądź zawieszenie biegu terminu przedawnienia (art. 70 § 2,3,4,6 Ordynacji podatkowej). Okoliczności te wymagają wyjaśnienia bowiem jeśli nie miało miejsca przerwanie bądź zawieszenie terminu przedawnienia, to decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy niedostateczne decyzje organu I instancji, wydana w dniu 29 lutego 2008 r., narusza art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż zobowiązanie podatkowe (nadwyżka podatku naliczonego nad należnym) w wysokości innej niż wynikająca z deklaracji podatkowej, uległy przedawnieniu, wobec czego organ odwoławczy nie był uprawniony do wymiaru podatku (nadwyżki), który uległ wygaszeniu (art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej).

5. Natomiast w odniesieniu do zobowiązania podatkowego za grudzień 2002 r., którego wymagalność następowała 25 stycznia 2003 r., nie można stwierdzić upływu terminu przedawnienia przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy.

W tym zakresie Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W toku postępowania skarbowego wykazane zostało w sposób przekonywujący, że skarżąca popełniła szereg nieprawidłowości i że ewidencja sprzedaży detalicznej dla potrzeb podatku VAT prowadzona była w sposób niezgodny z rzeczywistością, a więc była nierzetelna. Zasadna zatem była odmowa uznania za dowód zapisów nierzetelnej ewidencji i ustalenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Wybrana metoda oszacowania nie budzi zastrzeżeń i została zaakceptowana w wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 2064/08, który uznał argumentację organów skarbowych za logiczną, przekonywującą i oparta na całości zebranego materiału dowodowego.

Zarzucane w skardze naruszenie prawa nie występuje, wobec czego nieuzasadniona

w tym zakresie skarga podlega oddaleniu.

O wstrzymaniu wykonania decyzji w oznaczonym zakresie orzeczono

na podstawie art. 152 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

a o kosztach na podstawie art. 200 tej ustawy.