Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 418/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 63 ust. 1, art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 7, art. 11, art. 77, art. 107, art. 138 par. 1 pkt 3, art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 20 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Asystent sędziego Daria Przybylska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 roku sprawy ze skargi B. K.-U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniosku o wydanie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę. B.A.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28 oraz art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 80 ust. 2, art. 84 i art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "u.i.o.ś.", § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b i 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 71) – powoływanego dalej jako: "rozporządzenie", umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do P.Z., a po rozpatrzeniu pozostałych odwołań uchyliło decyzję Burmistrza K. z dnia [...] nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. sprostowało ww. decyzję z dnia [...].

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] organ I instancji, po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez S.A. Pracownia Projektowa A, S.A., M. M., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie Parku A wraz z towarzyszącą infrastrukturą w K. ul. A na działce nr [...].

Odwołania od powyższej decyzji organu I instancji złożyli: J.K., B.J., M. Z., M.K., P.Z., P.S. i P.W.-S., wnosząc o jej uchylenie i wydanie decyzji o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań bądź o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Odwołujący się wnieśli także o uchylenie postanowienia Burmistrza K. z dnia [...] o odstąpieniu od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz o zawieszenie postępowania odwoławczego do momentu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi skarg na uchwałę Rady Miejskiej Konstantynowa Łódzkiego z dnia 13 listopada 2014 r. nr LII/393/2014 w sprawie uchwalenia zmiany planu miejscowego dla części obszaru Konstantynowa Łódzkiego w rejonie ul. Łódzkiej /Warzywniczej/ Spółdzielczej z uwagi na jej niezgodność ze studium.

W uzasadnieniu odwołań wskazano, że organ I instancji decyzję z dnia [...] oparł na przedłożonej przez wnioskodawcę - przedstawiciela inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Organ odstąpił od konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania wyżej opisanego przedsięwzięcia na środowisko pomimo jednoznacznego stanowiska Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. zalecających przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. Zaskakujące jest, zdaniem odwołujących się, że przy takiej skali inwestycji przy jednoczesnej bliskości domów mieszkalnych nie dokonano weryfikacji założeń inwestora z rzeczywistym oddziaływaniem na środowisko inwestycji tego rodzaju. Dodali także, że organ I instancji uznał za zasadne przeprowadzenie takiej oceny dla wcześniej planowanej na tej samej nieruchomości inwestycji MLP. Ponadto odwołując się wskazali, że w tym postępowaniu nie dość, że organ nie był bezstronny, to jeszcze praktycznie nie starał się uzyskać wiedzy specjalistycznej, pozwalającej na zweryfikowanie stanowiska inwestora ograniczając się jedynie do przeciwstawiania argumentom przeciwników inwestycji, danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i wskazywania, że te zawarte tam informacji są prawidłowe.

Biorąc pod uwagę powyższe względy odwołujący się wskazali, że zasadność przeprowadzenia oceny oddziaływania wynika w szczególności z tego, iż:

1. obszar oddziaływania planowanej inwestycji nie zamyka się w granicach działki [...]. Inwestycja o tak wielkim rozmiarze - 8,7669 ha łącznej pow. zabudowy, o przewidywanym ruchu pojazdów na dobę 100 ciężarowych i 452 osobowych na pewno nie zamyka się w granicach działki, ponieważ emisja hałasu, zanieczyszczeń oraz natężenie ruchu samochodowego nie dotyczy jedynie tej działki. Podobnie poza teren działki [...] oddziaływać będzie projektowana inwestycja w zakresie zanieczyszczenia światłem (konieczność oświetlenia inwestycji ze względu na zapewnienie bezpieczeństwa, czy ochrony obiektu). Wątpliwości odwołujących się budzi także przewidywane natężenie ruchu, ponieważ jego planowana wielkość wyraźnie kłóci się z planowaną ilością miejsc parkingowych, miejsc dla rozładunku i planowaną liczbą zatrudnionych tam osób. W odwołaniu wskazano także, że ruch kołowy z i do inwestycji z założenia ma być powiązany z projektowaną trasą [...]. Aktualnie trasa ta na interesującym odcinku (okolice K. ) nie została jeszcze wybudowana. co więcej, nie zostały jeszcze nawet rozpoczęte prace budowlane i trwa dopiero procedura przetargowa (dotychczasowe przetargi nie wyłoniły wykonawcy). W sytuacji braku trasy [...] cały zwiększony ruch kołowy zostanie poprowadzony dotychczas istniejącą infrastrukturą drogową (ulicami A, B, C) i oznacza to, że także pośrednio projektowana inwestycja będzie oddziaływała na całe miasto (zwiększony hałas, powolny ruch pojazdów, korki, a co za tym idzie zwiększona emisja spalin). Organ w decyzji pomija tę okoliczność, ograniczając się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że komunikacja będzie realizowana ulicą A (brak słowa o możliwych problemach z komunikacją i zwiększoną emisją zanieczyszczeń). Pośrednio fakt znacznego oddziaływania inwestycji potwierdza wystąpienie przedstawiciela inwestora do Prezydenta Miasta Ł. (Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta Ł.) w związku z planowaną inwestycją, pomimo że nie leży ona na terenie miasta Ł., a jedynie blisko granicy pomiędzy K. a Ł.;

2. tereny w otoczeniu inwestycji, zgodnie z planem miejscowym, przeznaczone są na cele mieszkaniowe. Fakt ten winien też być uwzględniany przy ocenie oddziaływania, a jest pomijany przez inwestora, który skupia się jedynie na zabudowie mieszkalnej na wschód i południowy wschód od planowanej inwestycji;

3. planowana inwestycja nie może być oceniana bez uwzględnienia działalności gospodarczej prowadzonej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej ([...]SSE), która zwłaszcza poprzez zwiększoną emisję hałasu i zanieczyszczeń znacząco oddziałuje na okoliczne nieruchomości. W [...]SSE ciągle lokalizuje się wiele nowych przedsięwzięć, także produkcyjnych, które stają się nowymi źródłami hałasu. Kumulacja oddziaływania dotyczy w szczególności osiedli A i B, które znajdą się pomiędzy planowaną inwestycja a [...]SSE i tym samym będą narażone na skumulowane ich oddziaływanie. Z kolei nieruchomości należące do odwołujących się znajdują się także w takiej strefie skumulowanego oddziaływania w przypadku wybudowania drogi [...](nie planuje się ekranów akustycznych na wysokości naszej nieruchomości, a jedynie ekran przeciwolśnieniowy chroniący ptaki. Zaniechanie dokonania oceny powiązań zamierzonego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami (kumulowania się oddziaływań) powoduje, że decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), poprzez brak wyjaśnienia i oceny okoliczności określonych w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.o.ś.;

4. wadą postępowania jest też brak ustaleń co charakteru planowanej produkcji oraz związanych z nią ścieków i odpadów przemysłowych;

5. wnioskodawca nie uwzględnia faktu istniejącej melioracji, a w tej sytuacji ewentualna inwestycja może naruszyć stosunki wodne w całej okolicy, w tym także na nieruchomości należącej do odwołujących się. Nie chodzi tylko o istniejące rowy melioracyjne, ale o system drenażu w postaci sączków istniejący na całym terenie;

6. wnioskodawca nie uwzględnia występowania nietoperzy jako gatunku chronionego.

W odwołaniach wskazano ponadto, że zastrzeżenia budzi fakt nieprzyznania statusu strony mieszkańcom osiedla B, którzy zgłosili chęć uczestniczenia w charakterze stron (P.P., M. M., J.K.). Osiedle to znajduje się nie tylko pod wpływem potencjalnego oddziaływania planowanej inwestycji, ale także oddziaływania inwestycji posadowionych na terenie [...]Specjalnej Strefy Ekonomicznej. W ocenie odwołujących się, zastrzeżenia budzi także fakt nieprzyznania statusu strony mieszkańcom osiedla A - P. S. i P. W.-S., pomimo zamieszkiwania bardzo blisko planowanego przedsięwzięcia i bez wątpienia odczuwania jego skutków na co dzień oraz P.Z., pomimo podpisania przez niego umowy deweloperskiej w formie aktu notarialnego.

Nadto odwołujący się dodali, że w upublicznionej dokumentacji brak jest załącznika ani jakiegokolwiek innego dokumentu, z którego wynika, w jaki sposób organ ustalił strony toczącego się postępowania. Organ wskazał, że stron jest ponad 20, ale brak jest możliwości stwierdzenia, kogo zaliczono do stron postępowania. W ocenie odwołujących się, zorganizowane w dniu 18 grudnia 2016 r. spotkanie z mieszkańcami K. z udziałem Burmistrza K. nie miało na celu wyjaśnienie ewentualnych wątpliwości dotyczących prowadzonego postępowania, ale jedynie przekonanie mieszkańców do inwestycji. Spotkanie to z racji jego charakteru w żaden sposób nie może być traktowane jako rozprawa administracyjna.

Odwołujący się zakwestionowali także stwierdzony przez Burmistrza K. brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w sytuacji gdy Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. uznali potrzebę wykonania oceny oddziaływania wyżej opisanego przedsięwzięcia na środowisko.

Ponadto odwołujący się podnieśli argumenty na uzasadnienie wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez WSA w Łodzi skarg na uchwałę Rady Miejskiej Konstantynowa Łódzkiego z dnia 13 listopada 2014r. nr LII/393/2014 w sprawie uchwalenia planu miejscowego dla części obszaru Konstantynowa Łódzkiego w rejonie ul. Łódzkiej /Warzywniczej/ Spółdzielczej, w której wskazali na niezgodność uchwały z obowiązującym studium.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania P.Z. umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do P.Z. (pkt 1), a po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez: J.K., B.J., M.Z., M.K., P.S. i P.W.-S., uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium w pierwszej kolejności odniosło się do legitymacji P.Z. do skutecznego złożenia odwołania od decyzji organu I instancji, stwierdzając, że przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn: Dz. U. z 2016 r. poz. 353) nie zawierają szczegółowych unormowań dotyczących sposobu ustalania stron postępowania, zatem zastosowanie znajdują ogólne zasady wynikające z art. 28 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Kolegium wskazało, że w sprawach dotyczących wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przyjmuje się, że stroną postępowania jest niewątpliwie inwestor, podmiot mający tytuł prawny do nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja, a także właściciele i użytkownicy wieczyści działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, jak również właściciele działek dalej położonych, jeśli zamierzona inwestycja będzie miała wpływ na ich interesy chronione przepisami prawa, które są nierozerwalnie związane z obszarem oddziaływania planowanej inwestycji. W ocenie Kolegium, P.Z. nie posiada tytułu prawnego do działki położonej w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia. Względem jednej z takich działek legitymuje się wprawdzie umową deweloperską, jednakże ten rodzaj umowy nie może przesądzać o przymiocie strony w tym postępowaniu.

Następnie Kolegium, odwołując się uprzednio do treści art. 59 ust. 1 u.i.o.ś. oraz § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b i pkt 56 lit. b rozporządzenia, wskazało, że planowana budowa Parku A wraz z towarzyszącą infrastrukturą w K. przy ul. A, na działce nr ewid. [...] w obrębie [...], należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustalenie zaś, że planowane przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (należy bowiem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) musiało skutkować dokonaniem oceny zgodności tej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na przedmiotowym terenie, stosownie do art. 80 ust. 2 u.i.o.ś.

Zdaniem Kolegium, w rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że dla przedmiotowego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - uchwała Nr LII/393/2014 Rady Miejskiej w Konstantynowie Łódzkim z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru Konstantynowa Łódzkiego. Zgodnie z tym planem teren inwestycji położony jest na obszarze oznaczonym symbolem [...]. Przeznaczenie podstawowe stanowią: tereny zabudowy usługowej oraz obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, usługi komercyjne, usługi handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży większej niż 2000 m2, elektrownie fotowoltaiczne. Natomiast dopuszczalne przeznaczenie uzupełniające stanowią: wolnostojące budynki towarzyszące dla zapewnienia ochrony obiektów o przeznaczeniu podstawowym, drogi wewnętrzne, parkingi, stacje transformatorowe, przepompownie ścieków, inne obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej, zieleń urządzona. W tym stanie rzeczy ustalenia planu miejscowego nie mogą stanowić podstawy do odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji opisanej we wniosku inwestora.

W dalszej kolejności Kolegium podkreśliło, że stwierdzenie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obligowało organ I instancji do podjęcia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym do uzyskania opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. (RDOŚ) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. (PPIS) co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w ramach której sporządza się raport oddziaływania na środowisko. W postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji organu I instancji Burmistrz K. uzyskał wymagane prawem opinie organów, o których mowa wart. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 u.i.o.ś., tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. (postanowienie z dnia [...] - data widniejąca w treści postanowienia) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. (pismo z dnia 10 listopada 2016 r.). Organ II instancji dodał przy tym, że stanowiska ww. organów były w tej sprawie analogiczne i wyrażały opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że na podstawie informacji zawartych w załączonej dokumentacji, a także biorąc pod uwagę lokalizację, bliskie sąsiedztwo zabudowy mieszkaniowej, należy stwierdzić, że przedmiotowa inwestycja może wpłynąć w znaczący sposób na pobliskie tereny, przede wszystkim z uwagi na oddziaływanie akustyczne oraz emisje. Ważnym aspektem determinującym konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania jest również brak istotnych danych na temat planowanej produkcji w części przedmiotowego obiektu, która nie pozwala organowi ocenić możliwe oddziaływanie na środowisko. W związku z czym ocena oddziaływania na środowisko, wykonana w raporcie oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji, pozwoli określić zasięg oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, a także oddziaływania skumulowanego i wpływ na pobliskie tereny, w tym chronione.

Kolegium wskazało, że powyższe stanowiska organów współdziałających, jako wyrażające jedynie opinię, nie mają charakteru wiążącego dla organu właściwego do orzekania o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że ostateczne stanowisko w tej sprawie należało do Burmistrza K. ,który postanowieniem z dnia [...] nr [...] odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Kolegium zwróciło przy tym uwagę, że brak związania organu właściwego opinią wyrażoną przez organ opiniujący nie oznacza jednak braku obowiązku odniesienia się organu rozpoznającego wniosek o udzielenie pozwolenia do stanowiska organu opiniującego w uzasadnieniu decyzji. Opinia stanowi bowiem element materiału dowodowego, który podlega ocenie organu orzekającego w ramach obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, wypływającego dla niego z przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., nakazującego danie temu wyrazu w uzasadnieniu decyzji, wymaga tego również obowiązek realizowania przez organ zasady przekonywania wskazanej w art. 11 k.p.a.

Kolegium zwróciło przy tym uwagę, że organ I instancji odwołując się do opinii RDOŚ w Ł. stwierdził, po analizie informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, iż oddziaływania nie przekroczą dopuszczalnych norm zarówno w obrębie terenu działki, na którym ma powstać planowane przedsięwzięcie, jak i nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych norm na terenach sąsiednich, np. w zakresie hałasu czy też zanieczyszczeń powietrza. Do karty informacyjnej zostały załączone szczegółowe obliczenia w tym zakresie.

Zdaniem Kolegium, nie można nie zauważyć, że RDOŚ w Ł. w postanowieniu z dnia [...], odnosząc się do tej samej analizy akustycznej, wskazał, że funkcjonowanie przedmiotowej inwestycji nie powinno przyczynić się do przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach sąsiednich chronionych akustycznie. Jednakże, w ocenie RDOŚ w Ł., biorąc pod uwagę bliskie sąsiedztwo planowanej inwestycji z terenami chronionymi akustycznie, przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest konieczne. W związku z tym, w ocenie organu odwoławczego, wskazując na zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko organ opiniujący za jego kluczowy element uznał analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem.

Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że możliwość powstania konfliktów społecznych nie uzasadnia nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Nie można jednak pominąć faktu, że opinia RDOŚ w Ł. sprowadza się w istocie do stwierdzenia, iż przedmiotowa inwestycja może wpłynąć w znaczący sposób na pobliskie tereny, przede wszystkim z uwagi na oddziaływanie akustyczne oraz emisje, zaś rzeczywisty zasięg oddziaływania pozwoli określić dopiero raport oddziaływania na środowisko.

Organ odwoławczy podkreślił, że stanowisko organu I instancji odmienne od wyrażonego przez organy opiniujące (w tej sprawie oba organy wyspecjalizowane stwierdziły potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko) co do zasady jest możliwe. Zdaniem Kolegium, jest ono odmienne nie tylko od wyrażonego przez organy opiniujące, ale także od stanowiska organu I instancji wyrażonego w analogicznej sprawie dotyczącej określenia środowiskowych uwarunkowań na tym samym terenie (dawniej działka nr [...]). Fakt ten znany jest organowi odwoławczemu z urzędu.

W ocenie organu odwoławczego, nie można wprawdzie wykluczyć, że w obu przypadkach dokumenty (w szczególności karta informacyjna przedsięwzięcia) mogły zawierać treści uzasadniające odmienne rozstrzygnięcia w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jednakże brak odniesienia się do tej kwestii, w szczególności wobec wątpliwości zgłaszanych przez strony postępowania w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji organu I instancji, oznacza nieuwzględnienie zasady przekonywania w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, czego wyrazem są m. in. zarzuty zawarte w odwołaniach.

Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji powinien rozważyć okoliczności wskazane w uzasadnieniu postanowienia RDOŚ w Ł. z dnia [...] oraz stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. Organ II instancji dodał przy tym, że planowana inwestycja, aczkolwiek zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przewidziana jest do realizacji w bezpośrednim sąsiedztwie terenów już zagospodarowanych na cele mieszkalne, a także przeznaczonych na ten cel w planie miejscowym.

W dalszej kolejności odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego określenia kręgu stron postępowania Kolegium podkreśliło, że organ I instancji przeprowadził postępowanie, które, przyjmując za podstawę załączoną do akt sprawy kartę informacyjną, pozwala na ustalenie przewidywanego zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym ustalenia właścicieli nieruchomości znajdujących się w zasięgu tego oddziaływania. Organ odwoławczy dodał przy tym, że w aktach sprawy znajduje się mapa określająca z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie oraz wypisy z rejestru gruntów pozwalające na ustalenie właścicieli nieruchomości zlokalizowanych w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia. Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że z uwagi na stanowisko RDOŚ w Ł. zawarte w postanowieniu z dnia [...], to ocena oddziaływania na środowisko, wykonana w raporcie oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji, pozwoli na określenie zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Nie można wykluczyć, iż zasięg oddziaływania określony na załączonej mapie nie uwzględnia wszystkich terenów pozostających pod jego wpływem. Wobec tego Kolegium uznało, że przyjęcie ustaleń dokonanych przez organ I instancji co do kręgu stron postępowania należało uznać za przedwczesne.

Z kolei w odniesieniu do zarzutu odwołujących się dotyczącego skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia Kolegium stwierdziło, że zarówno z karty informacyjnej przedsięwzięcia, jak decyzji organu I instancji, wynika jednoznacznie, iż takie oddziaływanie w przypadku planowanej inwestycji nie występuje. Co prawda w uzasadnieniu postanowienia RDOŚ w Ł. wskazano na potrzebę uwzględnienia skumulowanego oddziaływania w raporcie oddziaływania na środowisko, jednakże w tym zakresie stanowisko organu opiniującego nie zostało w żaden sposób uzasadnione. Zdaniem Kolegium, wobec wyjaśnień zawartych w złożonych dokumentach oraz w decyzji Burmistrza K. należało uznać zarzut ten za oparty wyłącznie na subiektywnych przekonaniach odwołujących się.

W ocenie organu odwoławczego, nie można też podzielić zarzutu odwołujących się w kwestii braku ustaleń co do charakteru planowanej produkcji oraz związanych z nią ścieków i odpadów przemysłowych. Zarówno bowiem w uzasadnieniu postanowienia RDOŚ w Ł. z dnia [...], jak też w postanowieniu Burmistrza K. z dnia [...], jednoznacznie wskazano, że "działalność w zakresie produkcji nie będzie z zakresu co do rodzaju, która mogłaby zakwalifikować je do przedsięwzięć produkcyjno-przemysłowych ze względu na rodzaj specyfiki przemysłu do przedsięwzięć mogących wpłynąć na pogorszenie stanu środowiska naturalnego lub klasyfikacji zgodnie z obecnym rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71).

W podnoszonej zaś w odwołaniach kwestii dotyczącej przeprowadzenia rozprawy administracyjnej organ odwoławczy podkreślił, że jej przeprowadzenie nie jest wymagane w każdej sprawie, a jedynie wtedy, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania oraz gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła B.K.-U., zarzucając:

a) naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 7, 77 i 107 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności wystarczającego wyjaśnienia zarzutów podnoszonych przez odwołujących się jeszcze w samej decyzji Burmistrza K. z dnia [...], a w efekcie zajęcie stanowiska jakoby organ I instancji nie sprostał wymogom zawartym w zasadzie przekonywania wskazanej w art. 11 k.p.a., podczas gdy dochował on należytej staranności w wyjaśnieniu stronom zasadności podjętego rozstrzygnięcia,

b) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. poprzez przyjęcie, że w sprawie konieczne jest dokonanie oceny oddziaływania na środowisko w związku z możliwością wystąpienia konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem, podczas gdy wskazany przepis ustawy zawiera zamknięty katalog uwarunkowań, które mogą być brane podczas wydawania decyzji środowiskowej, a możliwość powstania konfliktów społecznych nie jest w nim zawarta.

Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b oraz 56 lit. b rozporządzenia. Zdaniem skarżącej, organ I instancji oceniając kwestię obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia stanął na słusznym stanowisku, iż dokonanie takiej oceny nie jest konieczne, co poprzedziła szczegółowa analiza danych zawartych również w przedłożonej karcie informacyjnej przez inwestora, a zostało to dokładnie uzasadnione w decyzji organu I instancji i poprzedzającym ją postanowieniu z dnia 9 grudnia 2016 r. Jednocześnie skarżąca podniosła, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu II instancji, w którym zalecono ponowne rozważenie okoliczności wskazanych w uzasadnieniu postanowienia RDOŚ z dnia [...] oraz stanowisko PPIS, kiedy wszystkie argumenty przedstawione we wskazanych opiniach zostały już przez Burmistrza dostatecznie ocenione.

Skarżąca zwróciła uwagę, że w sytuacji gdy w interesie pozostałych uczestników postępowania jest, aby ostateczne rozstrzygnięcie było odmienne niż to zaprezentowane w decyzji Burmistrza, nie jest możliwe osiągnięcie rezultatu w postaci "przekonania" o słuszności decyzji. Natomiast, aby ocenić, czy Burmistrz dochował należytej staranności, wystarczy spojrzeć na zarzuty podniesione przez odwołujących się, które są bezzasadne.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego obszaru oddziaływania planowanej inwestycji i okoliczności, że nie zamyka się on w granicach działki [...] pod kątem emisji hałasu i zanieczyszczeń, skarżąca zwróciła uwagę, że organ I instancji odniósł się do podniesionego argumentu wskazując, że do wniosku wszczynającego całe postępowanie została załączona mapa z zaznaczonym zasięgiem oddziaływania przedsięwzięcia. Skarżąca dodała przy tym, że z danych przekazanych przez inwestora wynika, że oddziaływanie poza obszar działki owszem występuje, ale nie przekracza określonych norm. Ponadto skarżąca wskazała, że organ I instancji zobowiązał wnioskodawcę do uwzględnienia rozwiązań projektowych, które dodatkowo mają nie dopuścić do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu na terenach chronionych akustycznie. Podobne rozstrzygnięcie dotyczyło również zaprojektowania oświetlenia inwestycji w sposób uniemożliwiający oślepienie terenów mieszkalnych w sposób ponadnormatywny w porze nocnej.

W zakresie drugiego z zarzutów podniesionego przez odwołujących się, tj. nieuwzględnienia zabudowy mieszkaniowej położonej od planowanej inwestycji w kierunku innym niż wschodni i południowo-wschodni, skarżąca podniosła, że organ I instancji wskazał, iż analiza przedstawiona w karcie informacyjnej odnosi się również do tych terenów. Również w zakresie zarzutu co do wzajemnego oddziaływania planowanej inwestycji, a działalności prowadzonej w [...] Specjalnej Strefie Ekonomicznej, w ocenie skarżącej zarzuty odwołujących się są bezzasadne. Dodała przy tym, że organ I instancji stwierdził, iż tereny [...]SSE znajdują się w zbyt dalekiej odległości, aby skumulowane oddziaływanie mogło wystąpić, a organ II instancji wskazał, że wynika jednoznacznie, iż skumulowane oddziaływanie w przypadku planowanej decyzji nie występuje. Zdaniem skarżącej, chybiony jest również argument związany z brakiem planowanych ekranów akustycznych przy budowie drogi [...]. Jak wynika z uzasadnienia decyzji Burmistrza, montaż ekranów akustycznych na wysokości działki nr [...]obręb [...] jest planowany. Ponadto w ocenie skarżącej, nietrafione są również argumenty odwołujących się co do nieuwzględnienie występowania nietoperzy na przedmiotowym terenie oraz nieuwzględnienia istniejącej melioracji. Zarówno jedna, jak i druga kwestia, zostały omówione w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i zwrócił na to uwagę organ I instancji. W zakresie występowania nietoperzy zostały również przeprowadzone profesjonalne badania, wykazujące ich brak na terenie inwestycji.

Skarżąca podniosła także, że zarówno w uzasadnieniu postanowienia RDOŚ w Ł., jak i w uzasadnieniu postanowienia Burmistrza z dnia [...] jednoznacznie wskazano, że działalność w zakresie produkcji nie będzie z zakresu co do rodzaju, która mogłaby zakwalifikować je do przedsięwzięć produkcyjno-przemysłowych ze względu na rodzaj specyfiki przemysłu do przedsięwzięć mogących wpłynąć na pogorszenie stanu środowiska naturalnego. Zdaniem skarżącej, planowana inwestycja wprost wpisuje się w ustalone miejscowym planem przeznaczenie. Ponadto legitymację do złożenia przedmiotowej skargi skarżąca uzasadniła faktem, że jest właścicielką nieruchomości położonej w K. przy ul. A, dz. nr [...], na której ma powstać inwestycja objęta przedmiotowym postępowaniem.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 209/17 ze skarg na uchwałę Rady Miejskiej w Konstantynowie Łódzkim z dnia 13 listopada 2014 r. Nr LII/393/2014 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru Konstantynowa Łódzkiego. Następnie w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2019 r., II OSK 129/18, uchylającym wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 209/17, oddalającym skargę B.J. i odrzucającym skargi M.Z. i M.K. na powyższą uchwałę Rady Miejskiej w Konstantynowie Łódzkim z dnia 13 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia [...] w związku z ustaniem przyczyny zawieszenia postępowania podjął zawieszone w niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego w stosunku do P.Z. (pkt 1) i uchyleniu decyzji Burmistrza K. z dnia [...] stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie Parku A wraz z towarzyszącą infrastrukturą w K. przy ul. A na działce nr [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (pkt 2).

Sąd dokonując kontroli tej decyzji w granicach wyżej nakreślonej kognicji w pierwszej kolejności podzielił stanowisko Kolegium w kwestii zasadności umorzenia w kontrolowanej sprawie postępowania odwoławczego wobec P.Z. .

Jako podstawę decyzji w tym zakresie Kolegium przyjęło art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Na tle powołanego przepisu w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że tego rodzaju rozstrzygnięcie zapada, gdy organ odwoławczy ustali, iż postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe, a sytuacja ta wystąpi m. in. wówczas, gdy odwołanie zostanie wniesione przez podmiot niebędący stroną (zob. np. W. Chróścielewski, J. P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2016, s. 179, R. Hauser, W. Piątek, A. Skoczylas [w:] K. Celińska-Grzegorczyk, R. Hauser, W. Piątek, W. Sawczyn, A. Skoczylas, Postępowanie administracyjne, sądowoadministracyje i egzekucyjne, Warszawa 2013, s. 103, a także wyrok NSA z dnia 5 lipca 2006 r., II OSK 942/05, ONSAiWSA 2007, nr 2, poz. 50, dostępny pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Analiza akt kontrolowanej sprawy z perspektywy tego przepisu wskazuje, że P.Z. legitymuje się względem jednej z działek położonych w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia umową deweloperską. Niewątpliwie ten rodzaj umowy nie może przesądzać o przymiocie strony w analizowanym postępowaniu. Rację ma bowiem Kolegium, że zawarcie umowy deweloperskiej nie daje nabywcy żadnego prawa do nieruchomości, która jest jej przedmiotem. Prawo takie daje dopiero zawarcie późniejszej umowy przenoszącej prawo własności. Umowa deweloperska jedynie zobowiązuje dewelopera do zawarcia z nabywcą takiej umowy, co z kolei uzależnione jest od realizacji inwestycji. Stąd też na aprobatę zasługuje stanowisko Kolegium, że z uwagi na fakt, iż w dacie wydania decyzji organu I instancji, ani w dacie podjęcia rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy do zawarcia takiej umowy nie doszło, P.Z. jako podmiot niebędacy stroną przedmiotowego postępowania nie mógł skutecznie kwestionować decyzji organu I instancji w drodze odwołania, co tym samym uzasadniało umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Zauważyć przy tym należy, że w przedmiotowej sprawie wniosek inwestora został złożony w dniu 25 października 2016 r. Tym samym dla ustalenia kręgu stron postępowania zastosowanie znajdował, jak trafnie wskazało Kolegium w podstawie decyzji, art. 28 k.p.a. Nie może przy tym umykać uwadze fakt, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2018 r. krąg stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określony został przepisem art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. Przepis ten nie znajdował jednak zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż zgodnie z art. 509 pkt 8 w zw. z art. 545 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 z późn. zm.) do postępowań wszczętych i niezakończonych przed 1 stycznia 2018 r. zasadniczo stosuje się przepisy ustawy o udziale społeczeństwa obowiązujące przed tą datą, czemu Kolegium dało prawidłowy wyraz w zaskarżonej decyzji.

Z kolei w części dotyczącej uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia (pkt 2 rozstrzygnięcia Kolegium) zaskarżona decyzja została wydana m.in. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W orzecznictwie sądowym ukształtowanym na tle przytoczonej normy prawnej jednoznacznie stwierdza się, iż decyzja kasacyjna, powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, może być podjęta tylko w sytuacjach określonych w art.138 § 2 k.p.a. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Taki rodzaj decyzji organu odwoławczego, stanowiący wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Co do zasady bowiem, orzeczenie organu odwoławczego powinno mieć charakter reformacyjny (art. 138 § 1 k.p.a.), zaś uprawnienia kasacyjne tego organu mają charakter wyjątkowy. W sprzeczności z art.138 § 2 k.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające I instancji jest dotknięte brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym. Przepis art. 138§ 2 k.p.a. nie będzie miał zastosowania wtedy, gdy materiał dowodowy wymagany do rozstrzygnięcia sprawy zostanie zgromadzony, a kwestią sporną będzie wyłącznie jego ocena (vide: wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2003 r., sygn. akt IV SA 1496/02; z dnia 2 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA 632/99; z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt I SA 2127/98 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Szczecinie z dnia 25 maja 201 r., sygn. akt I SA/Sz 1255/13; w Poznaniu z dnia 23 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 152/14; w Łodzi z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 560/13 oraz z dnia 17 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 798/14, dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy w ocenie Sądu stwierdzić należy, że organ odwoławczy, wydając decyzję z dnia [...], nie naruszył w żadnym zakresie regulacji zawartej w art. 138 § 2 k.p.a. Oparcie bowiem rozstrzygnięcia na tej podstawie było konsekwencją ustalenia, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a co za tym idzie ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji powinien rozważyć okoliczności wskazane w uzasadnieniu postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...] oraz stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. Trafnie również Kolegium wywiodło, że planowana inwestycja, aczkolwiek zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przewidziana jest do realizacji w bezpośrednim sąsiedztwie terenów już zagospodarowanych na cele mieszkalne, a także przeznaczonych na ten cel w planie miejscowym.

Słusznie przy tym Kolegium wskazało, mając na uwadze § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b i pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, że przedmiotowe przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodzić się przy tym należy z Kolegium, że takie ustalenie powinno skutkować dokonaniem oceny zgodności tej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na przedmiotowym terenie, stosownie do art. 80 ust. 2 u.i.o.ś.

Jednocześnie Kolegium trafnie wskazało, że dla przedmiotowego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - uchwała Nr LII/393/2014 Rady Miejskiej w Konstantynowie Łódzkim z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru Konstantynowa Łódzkiego. Zgodnie z tym planem teren inwestycji położony jest na obszarze oznaczonym symbolem [...]. Organ ustalił, że przeznaczenie podstawowe stanowią: tereny zabudowy usługowej oraz obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, usługi komercyjne, usługi handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży większej niż 2000 m2, elektrownie fotowoltaiczne. Natomiast dopuszczalne przeznaczenie uzupełniające stanowią: wolnostojące budynki towarzyszące dla zapewnienia ochrony obiektów o przeznaczeniu podstawowym, drogi wewnętrzne, parkingi, stacje transformatorowe, przepompownie ścieków, inne obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej, zieleń urządzona. W tym stanie rzeczy należało zgodzić się z Kolegium, że ustalenia planu miejscowego nie mogą stanowić podstawy do odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji opisanej we wniosku inwestora. Jednocześnie w rozważanym aspekcie należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 209/17, stwierdził nieważność ww. uchwały. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 129/18, uchylił ww. wyrok i oddalił skargę B.J. oraz odrzucił skargę M.Z. i M.K. Oznacza to więc, że ww. miejscowy plan zagospodarowania nie został wyeliminowany z obrotu prawnego i tym samym planowana inwestycja podlega ocenie zgodności z tym planem.

Rację należy przyznać także Kolegium, że na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wskazują opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. Uzasadniając powyższe stanowiska organy wskazały, m.in. na lokalizację, bliskie sąsiedztwo zabudowy mieszkaniowej i tym samym przedmiotowa inwestycja może wpłynąć w znaczący sposób na pobliskie tereny, przede wszystkim z uwagi na oddziaływanie akustyczne oraz emisje.

Nadto, w ocenie Sądu, Kolegium zasadnie zwróciło uwagę na wadliwie przeprowadzoną analizę materiału dowodowego, wskazując, że organ I instancji odwołując się do opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. stwierdził, po analizie informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, że oddziaływania nie przekroczą dopuszczalnych norm zarówno w obrębie terenu działki, na którym ma powstać planowane przedsięwzięcie, jak i nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych norm na terenach sąsiednich, np. w zakresie hałasu czy też zanieczyszczeń powietrza. Natomiast RDOŚ w Ł. w postanowieniu z dnia [...] odnosząc się do tej samej analizy akustycznej wskazał, że funkcjonowanie przedmiotowej inwestycji nie powinno przyczynić się do przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach sąsiednich chronionych akustycznie. Jednakże, w ocenie RDOŚ w Ł., biorąc pod uwagę bliskie sąsiedztwo planowanej inwestycji z terenami chronionymi akustycznie, przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest konieczne. Sąd w pełni podziela to stanowisko w kontrolowanej sprawie.

W odniesieniu do poruszanej kwestii właściwego ustalenia kręgu stron postępowania, zdaniem Sądu, organ II instancji zasadnie wskazał, że rzeczywisty zasięg oddziaływania pozwoli określić dopiero raport oddziaływania na środowisko, a to z kolei pozwoli prawidłowo określić strony postępowania. Do tych wskazań miał się zastosować organ w ramach ponownego rozpoznania sprawy.

Na kanwie powyższych rozważań Sąd uznał za niezasadne zarzuty podniesione w skardze, a dotyczące naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a oraz naruszenia art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 2 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, w sytuacji gdy z treści uzasadnienia decyzji wynika, że organ mógł wydać decyzję, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Jak wykazano powyżej, okoliczności niniejszej sprawy wypełniały dyspozycję art. 138§ 2 k.p.a. i organ zasadnie taką podstawę decyzji przyjął w tej sprawie. Zastrzeżeń nie budzi także zastosownie w sprawie w art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w odniesieniu do postępowania wywołanego odwołaniem P.Z.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

IB