Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1298/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1, art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 97 § 1 pkt. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji [..] z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. akt: II SA/Wa 1658/18 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [..] z siedzibą w W. na postanowienie Fundacji [..] z siedzibą w W. z dnia [..] lipca 2018 r., nr [..] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. akt: II SA/Wa 1658/18 uchylił zaskarżone przez Stowarzyszenie [..] z siedzibą w W. postanowienie Fundacji [..] z siedzibą w W. z dnia [.] lipca 2018 r., nr [..] w przedmiocie zawieszenia postępowania oraz zasądził zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego Stowarzyszenia.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Pismem z dnia 23 maja 2018 r. Stowarzyszenie [..] z siedzibą w W. wniosło o udostępnienie przez ww. Fundację informacji publicznej w zakresie:

1) odpowiedzi na pytanie, czy [..] zakupiła jacht, który ma służyć promowaniu Polski poprzez udział w regatach żeglarskich?

2) skanu umowy kupna jachtu, który ma służyć Polski poprzez udział w regatach żeglarskich.

3) kwoty, za jaką został nabyty jacht.

Fundacja [..] postanowieniem z dnia [..] lipca 2017 r., nr [..] w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zawiesiła postępowanie w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprawy o sygn. akt: II SA/Wa 2069/17 na decyzję Fundacji [..] z dnia [..] października 2017 r., nr [..] odmawiającą dostępu do informacji publicznej.

W uzasadnieniu postanowienia Fundacja stwierdziła, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, ponieważ jej cele statutowe nie są zadaniami publicznymi, a jej działania nie są działaniami władzy publicznej. Fundacja posiada jedynie status podmiotu finansującego konkretne działania objęte statutem oraz jego celami, a działanie to nie jest nakierowane na odbiorcę powszechnego, lecz indywidualnego. Nadto Fundacja nie jest organizacją pożytku publicznego i nie prowadzi działalności gospodarczej. Dalej uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, Fundacja stwierdziła, że do postępowania w sprawie dostępu do informacji publicznej stosuje się przepisy k.p.a. w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, co oznacza konieczność stosowania przepisów k.p.a. regulujących postępowanie prowadzące do wydania decyzji, a więc także może znaleźć zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., który obliguje organ do zawieszenia postępowania w przypadku, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zdaniem Fundacji zasadne było zatem zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprawy ze skargi na decyzję Fundacji z dnia [..] października 2017 r., nr [..], którą Fundacja odmówiła dostępu do informacji publicznej. Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Fundacji z dnia [..] października 2017 r., niemniej jednak w ocenie Fundacji Sąd nie przesądził, że jest ona podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Fundacja uznając, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej złożyła skargę kasacyjną, która nie została jeszcze rozpoznana, a zatem kwestia oceny, że Fundacja jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej nie została jeszcze prawomocnie przesądzona.

Stowarzyszenie [..] z siedzibą w W. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając Fundacji błędne przyjęcie, że możliwe jest zawieszenie postępowania w toku rozpoznawania wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz także błędne przyjęcie, że rozpatrzenie sprawy jest zależne od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt: II SA/Wa 2069/17.

W odpowiedzi na skargę Fundacja wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na brak wystosowania przez Stowarzyszenie ponaglenia, bądź ewentualnie oddalenie skargi z przyczyn wynikających z dotychczasowego stanowiska Fundacji prezentowanego w sprawie, oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie uwzględniając wniosku o odrzucenie skargi, uznał skargę za zasadną i wskazał, że za zagadnienie wstępne, o którym mowa w przepisach k.p.a. można byłoby uznać sytuację, w której inny Sąd lub organ określałby, czy Fundacja jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. W ocenie Sądu nie można uznać za zagadnienie wstępne oczekiwania na rozstrzygnięcie w innej sprawie administracyjnej – a więc do czasu rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku WSA z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt: II SA/Wa 2069/17.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Fundacja [..] z siedzibą w W. zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o uchylenie wyroku w całości i odrzucenie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zrzekając się rozprawy oraz zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na niezastosowaniu art. 61 ust. 1 i ust. 3, art. 51 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 1 ust. 1 i ust. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 4 ustawy o fundacjach, art. 45 ustawy o finansach publicznych, art. 3 ust. 2 i 3 ustawy o fundacjach w zw. z art. 888 § 1 kodeksu cywilnego oraz § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a statutu Fundacji (po nowelizacji) oraz § 12 aktu założycielskiego Fundacji z dnia 16 listopada 2016 r. (Rep. A nr [..]) a to wszystko w związku z art. 7 Konstytucji RP polegające na nie przyjęciu, że [..] nie jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem [..], jako odrębna osoba prawna nie wykonuje zadań lub funkcji publicznych i nie gospodaruje środkami publicznymi, a jedynie środkami statutowymi jako podmiot obdarowany i obciążony poleceniem, nie podlega wpływowi Rządu RP na funkcjonowanie (podlega wyłącznie ustawowemu nadzorowi ze strony Ministra Kultury i Ochrony Dziedzictwa Narodowego), bowiem wybór członków pierwszego kadencyjnie Zarządu Fundacji nastąpił wyłącznie przez Fundatorów (bez zgody Ministra), nie zaspokaja potrzeb publicznych i nie jest organizacją pożytku publicznego i w konsekwencji [..] nie może być uznana podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na gruncie ustawy i w konsekwencji powyższego naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 ew. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 3 § 2 pkt 1-3 w zw. z art. 3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mające wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez jego niezastosowanie i uznanie [..] jako organu administracji publicznej i nie odrzucenie skargi wobec jej niedopuszczalności;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w sprawie niniejszej nie było podstaw do zawieszenia postępowania i poprzez wadliwe przyjęcie, że rozpoznanie wniosku skarżącej nie było uzależnione od uprzedniego prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy II SA/Wa 2069/17 i prawomocnego przesądzenia statusu [..] na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej;

- art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewyjaśnienie przyczyn stwierdzenia bezzasadności wniosku o odrzucenie skargi ze względu na jej niedopuszczalność, a to wobec nie zbadania, czy [..] posiada status podmiotu obowiązanego na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do jej udostępnienia w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i w konsekwencji nie wyjaśnienie, czy [..] posiada status podmiotu określonego w art. 3 § 2 pkt 1-4a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nadto przez brak odniesienia się do zacytowanego w postanowieniu rozstrzygnięcia NSA dotyczącego możliwości odpowiedniego stosowania przepisów o zawieszeniu, jak i poprzez brak wyjaśnienia tak faktycznego, jak i prawnego stanowiska, iż nie było podstaw do zawieszenia i że rozpoznanie wniosku skarżącej nie było uzależnione od uprzedniego prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy II SA/Wa 2069/17 – a w konsekwencji poprzez ogólnikowe uzasadnienie wyroku w/w obszarach, a przez to uniemożliwienie oceny toku rozumowania sądu, a w konsekwencji faktyczne udaremnienie kontroli instancyjnej orzeczenia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono szereg okoliczności mających w ocenie strony skarżącej kasacyjnie uzasadniać trafność podniesionych zarzutów.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutami naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do istoty problemu zarysowującego się na tle granic sprawy, w której wniesiono skargę do Sądu I instancji, tj. udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy podmiot, do którego złożono wniosek o udostępnienie informacji publicznej może skutecznie domagać się weryfikacji jego stanowiska o tym, że nie jest podmiotem zobowiązanym, poprzez wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie z wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odpowiedź na powyższe pytanie jest negatywna.

Należy przypomnieć, że postępowanie zainicjowane wnioskiem o udostepnienie informacji publicznej, obliguje adresata wniosku w pierwszej kolejności do ustalenia, czy jest on podmiotem właściwym do rozpatrzenia tego wniosku. Tylko bowiem po przesądzeniu tej kwestii dopuszczalne i konieczne jest "procedowanie" w sprawie, tj. ustalanie, czy informacja, której domaga się wnioskodawca jest czy też nie jest informacją publiczną. W zależności od tych ustaleń adresat wniosku informuje wnioskodawcę w drodze zwykłego pisma, że wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, albo wprawdzie ma charakter informacji publicznej, lecz nie znajduje się w posiadaniu adresata wniosku, bądź udostępnia w drodze zwykłego pisma wnioskowaną informację publiczną, bądź wreszcie odmawia w drodze decyzji udostępnienia informacji publicznej, jeśli zachodzą ku temu podstawy prawne. Nie ma podstaw do podejmowania wskazanych wyżej działań, jeśli adresat wniosku nie jest w ogóle podmiotem właściwym do rozpatrywania takiego wniosku. W takiej sytuacji adresat wniosku powinien poinformować wnioskodawcę o swojej niewłaściwości w drodze zwykłego pisma, a drogą weryfikacji tego stanowiska jest droga postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi na bezczynność adresata wniosku (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 7 stycznia 2005 r., II SAB/Ol 53/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2015 r., II SAB/Wa 1116/14; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 7 października 2014 r., II SAB/Bd 61/14; I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Lex 2016, Komentarz do art. 4, teza 6). Również wszystkie inne wskazane wyżej działania adresata wniosku podejmowane w formie zwykłego pisma oraz jego zaniechania weryfikowane są przez sądy administracyjne w postępowaniach zainicjowanych skargą na bezczynność adresatów wniosku.

Jeśli w sprawie wydana została decyzja administracyjna, wówczas postępowanie sądowoadministracyjne może być wszczęte na skutek skargi na tę decyzję. Pamiętać jednak należy, że zgodnie z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1429) – dalej: u.d.i.p., formę decyzji ustawodawca przewidział wyłącznie dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz dla umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy przez organ władzy publicznej bądź inny podmiot obowiązany do udostępnienia informacji. Oznacza to, że tylko wówczas, gdy adresat wniosku nie kwestionuje swojej właściwości i zmierza do wydania decyzji, a zatem nie widzi merytorycznych podstaw do udostępnienia przez siebie informacji publicznej, obowiązany jest do wszczęcia postępowania w trybie kodeksu postępowania administracyjnego i zapewnienia wnioskodawcy tych gwarancji procesowych wynikających z k.p.a., które mogą być uwzględniane ze względu na specyfikę postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Innymi słowy, w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej nie jest dopuszczalne z powołaniem się na przepisy k.p.a. i jego instytucje kwestionowanie przez organ swojej właściwości w sprawie.

Zgodnie z unormowaniami k.p.a. zawieszenie postępowania może mieć miejsce w toku postępowania, a zatem po jego wszczęciu. Odnosząc to do postępowania w sprawie dostępu do informacji publicznej należy dojść do wniosku, że w tego rodzajach uproszczonych postępowaniach brak podstaw do wydawania postanowień o jego zawieszeniu. Do czasu bowiem, gdy organ nie zamierza wydać w sprawie decyzji, przepisy k.p.a. w ogóle nie mają zastosowania. Z kolei do wszczęcia postępowania w trybie k.p.a. dochodzi w istocie wyłącznie ze względu na zapewnienie adresatowi wniosku niezbędnych gwarancji procesowych, gdyż treść rozstrzygnięcia jest oczywista, skoro może być wydana wyłącznie decyzja negatywna w stosunku do żądania wniosku, tj. decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy, przy czym umorzenie to związane jest niemożliwością udostępnienia informacji we wnioskowanej formie i niezaakceptowaniem przez wnioskodawcę formy udostępnienia wskazanej przez adresata wniosku. Jeżeli istotą zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest stwierdzenie przez organ administrujący, że "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd", to w sytuacji, gdy w sprawach dostępu do informacji publicznej treść decyzji jest w pełni zdeterminowana prawnie i może być wydana wyłącznie decyzja negatywna w stosunku do żądania wniosku (innymi słowy nie ma podstaw do wydawania decyzji pozytywnej tj. decyzji o udostępnieniu informacji publicznej), brak jakichkolwiek podstaw do wstrzymywania biegu postępowania w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie innego organu lub sądu, skoro rozstrzygnięcie to – należące do adresata wniosku – jest w pełni zdeterminowane prawnie.

W realiach niniejszej sprawy Fundacja kwestionując swój status podmiotu zobowiązanego powinna poinformować o tym wnioskodawcę i w ten sposób zakończyć postępowanie zainicjowane wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Tymczasem przystępując do procedowania w sprawie, a zatem przyjmując swoją właściwość do rozpoznania merytorycznego wniosku, Fundacja wydając postanowienie o zawieszeniu postępowania z uzasadnieniem konieczności oczekiwania na prawomocne przesądzenie w innym postępowaniu sądowoadministracyjnym jej właściwości, w istocie właściwość tę kwestionuje. Stanowisko to jest co najmniej niezrozumiałe i stanowi pozbawiony podstaw prawnych przejaw działania utrudniającego wnioskodawcy uzyskanie odpowiedzi na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, który powinien być rozpoznany w terminach wskazanych w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Stanowisko to, w którym adresat wniosku wydaje akt administracyjny z przekonaniem, że nie jest podmiotem do tego właściwym, a następnie poszukuje ochrony sądowoadministracyjnej, przedstawia się również jako niedopuszczalna próba uzyskania w drodze skargi na akt o charakterze procesowym, tj. na postanowienie o zawieszeniu postępowania, weryfikacji sądowoadministracyjnej merytorycznych kwestii podlegających badaniu bądź w postępowaniu ze skargi na decyzję administracyjną bądź w postępowaniu w sprawie ze skargi na bezczynność Fundacji (z zastrzeżeniem specyfiki uproszczonych postępowań w sprawach z zakresu dostępu do informacji). Dlatego też nie mógł odnieść skutku ani zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, skoro naruszenia tych przepisów strona skarżąca kasacyjnie upatruje w "nie przyjęciu że [..] nie jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej", ani pierwszy z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów postępowania, skoro strona skarżąca kasacyjnie stoi na niezasadnym z wyżej wskazanych powodów stanowisku, że w sprawie dostępu do informacji publicznej istniały podstawy do zawieszenia postępowania ze względu na konieczność uprzedniego prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. II SA/Wa 2069/17 i prawomocnego przesądzenia statusu [..] na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Mając na uwadze wszystkie wskazane wyżej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że postanowienie Fundacji [..] z siedzibą w W. z dnia [..] lipca 2018 r., nr [..] w przedmiocie zawieszenia postępowania zasadnie zostało uchylone przez Sąd I Instancji.

Zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę w granicach wyznaczonych zarzutami skargi kasacyjnej i stwierdzając z wyżej wskazanych przyczyn, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu oddalił skargę kasacyjną pomimo lapidarności uzasadnienia zaskarżonego wyroku i będącej konsekwencją tej lapidarności błędnej sugestii o tym, że w pewnych sytuacjach możliwe byłoby zawieszenie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania w sprawie dostępu do informacji publicznej. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako zarzut podniesiony w ramach drugiej podstawy kasacyjnej może osiągnąć skutek wyłącznie wtedy, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. determinować treść orzeczenia Sądu I instancji. Strona skarżąca kasacyjnie takiego wpływu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. nie wykazała.

Na marginesie można jedynie zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 2020 r., I OSK 894/19, stwierdził, że [..], jako dysponent środków publicznych przekazywanych przez 17 spółek, w których pozycję dominującą posiada Skarb Państwa, jest - stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej - podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Informacja będąca w dyspozycji Fundacji odnosząca się do publicznej sfery działalności jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu".