Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1491/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A.C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia ze skargi A. C. na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. nr [....] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny technicznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 12 czerwca 2015 r. A.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny technicznej. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazując, iż wykonanie zaskarżonego aktu narazi stronę na nieuzasadnione koszty a wykonana ocena techniczna nie udzieli odpowiedzi o przyczynach dawnych przecieków lokalu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługiwał na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09, opubl.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zatem przyjąć, że przywołany przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. ustanawia dwie przesłanki, które dają możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego postanowienia: pierwszą z nich jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a drugą niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba też zauważyć, że wstrzymanie wykonalności aktu przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie wykonania aktu przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – opubl.: CBOSA).

W rozpoznawanej obecnie sprawie Sąd doszedł do przekonania, że w skardze zawierającej wniosek nie wykazano, jakie szkody może ponieść skarżący, czy też inne osoby, na skutek wydania zaskarżonego postanowienia, a co za tym idzie nie wykazano, czy szkody owe mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Samo przywołanie okoliczności, że skarżący poniesie ewentualne koszty sporządzenia oceny technicznej robót budowlanych nie może być uznane za dostateczne uprawdopodobnienie tego, że poniesienie tych kosztów będzie dla skarżącego wiązać się z doznaniem znacznej szkody. Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. GZ 138/04, opubl.: CBOSA). W niniejszej sprawie we wniosku szkody takiej (i jej rozmiarów, np. konkretnych kwot w zestawieniu z możliwościami ich poniesienia przez skarżącego) nie wskazano. Nadto nie wskazano również, jakie trudne do odwrócenia skutki niesie ze sobą wykonanie zaskarżonego postanowienia.

Na marginesie trzeba wskazać, że wszelkie zarzuty dotyczące zaskarżonego postanowienia będą podlegały ocenie Sądu na etapie merytorycznego rozpoznania skargi, jednak na obecnym etapie – wobec niewykazania przez skarżącego, jakie szkody miałby ponieść na skutek wydania postanowienia [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego – Sąd nie znalazł podstaw, aby uwzględnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie wskazanych wyżej przepisów prawa oraz na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.