Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 647/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA P. Kiss (spr.), Sędziowie W. Jarzębowski, T. Porczyńska, Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi M. S., J. S. na decyzję Izba Skarbowa w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie Podatek dochodowy od osób fizycznych za 1996 r. Uchylono zaskarżoną decyzję Zasądzono od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 70 (siedemdziesiąt złotych) z tytułu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 207 par.1, art. 220 par.1 i art. 233 par.1 pkt. 2 lit. a ustawy z dn.29.08.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm./ Izba Skarbowa w Ł. po rozpatrzeniu odwołania M. i J. małż. S. uchyliła w całości zaskarżoną decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dn.[...] w sprawie określenia dla podatników za rok 1996 straty z tytułu najmu lokali w wysokości "O" i jednocześnie określiła dla wymienionych podatników wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1996 w wysokości "O". W motywach wydanej decyzji organ stwierdził, że zgodnie z niekwestionowanym stanem faktycznym sprawy podatnicy w 1996r. prowadzili działalność gospodarczą w ramach firmy "A.", a także osiągali przychody z tytułu wynajmu lokali w budynku położonym w Ł. przy ul. B, odnośnie której to nieruchomości byli współwłaścicielami w odpowiednich częściach /M.S. – 38,19% udziałów, a J.S. – 15,97% udziałów/. Na podstawie umowy najmu zawartej w dn.02.01.1996r. z zarządcą powyższej nieruchomości podatnicy wynajmowali w budynku przy A. lokal użytkowy /sklep/ o powierzchni 159,5 m2 oraz lokal mieszkalny, adaptowany na lokal użytkowy, a ogólna kwota czynszu zapłacona przez podatników na rzecz zarządcy nieruchomości wyniosła w 1996r. kwotę 29.150,40 zł.

W związku z tym, ze podatnicy nie ujęli części zapłaconego czynszu do swoich przychodów z tytułu wynajmu lokali, organy podatkowe w oparciu o art. 11 ust. 1 ustawy z dn.26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych / T.j. Dz.U. z 1993r. nr 90, poz. 416 ze zm./ zaliczyły odpowiednią część czynszu do przychodów podatników z wynajmu lokali, stwierdzając, iż zgodnie z powołanym przepisem przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku podatkowym pieniądze oraz wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W złożonej skardze pełnomocnik podatników wnosząc o uchylenie decyzji Izby Skarbowej w całości zarzucił, iż została ona wydana z naruszeniem art.11 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez niezasadne przyjęcie, że podatnicy otrzymali jakiekolwiek pieniądze z tytułu najmu lokali położonych w Ł. przy ul. A., a także z naruszeniem art.122 Ordynacji podatkowej poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Według strony skarżącej opłacany przez podatników czynsz najmu stanowił przychód jedynie pozostałych współwłaścicieli nieruchomości oraz koszt prowadzonej działalności gospodarczej podatników, natomiast nie mógł stanowić przychodu samych podatników z wynajmu lokali, albowiem nie można zawrzeć umowy z "samym sobą". Zdaniem strony organy podatkowe bez przeprowadzenia odpowiedniego postępowania wyjaśniającego bezzasadnie przyjęły, iż zarządca nieruchomości zawierając umowę najmu ze skarżącymi, działał również w ich imieniu i na ich rzecz.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w Ł. wnosząc o jej oddalenie podtrzymała w całości swoje stanowisko i argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., stając się na podstawie art. 97 par.1 ustawy z dn.30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U nr 153, poz.1271/ właściwym do rozpatrzenia niniejszej skargi, zważył, co następuje;

Zaskarżona decyzja Izby Skarbowej w Ł. podlega uchyleniu, jednakże z powodów całkowicie innych od tych, które zostały powołane w skardze.

Sąd wychodząc na podstawie art. 134 par.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ poza granice wniesionej skargi stwierdził, że zaskarżona decyzja, dotycząca określenia dla skarżących zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1996 została wydana z naruszeniem art. 70 par.1 ustawy z dn. 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.). Zgodnie z wyżej powołanym przepisem Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, a więc przedmiotowe zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2002r. Natomiast zaskarżona decyzja Izby Skarbowej, uchylająca na podstawie art. 233 par. 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej w całości decyzję organu pierwszej instancji z dn. [...] i określająca zobowiązanie podatkowe skarżących z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1996 została wydana w dn. 31.03.2001r., tj. po upływie okresu przedawnienia tego zobowiązania. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem sądowym zobowiązanie podatkowe przedawnia się , jeżeli termin przewidziany w art.70 par.1 Ordynacji podatkowej upłynął przed wydaniem decyzji organu odwoławczego /por. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dn.06.10.2003r. FPS 8/03, opubl. w ONSA z 2004r. nr 1, poz.7/.

Dodatkowo należy stwierdzić, iż z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że nie wystąpiły określone w przepisach art. 70 par. 2 i 3 Ordynacji podatkowej przesłanki powodujące brak rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia, jego zawieszenia lub przerwania.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 par.1 pkt 1 oraz art.200 wymienionej wyżej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.