Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1168/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 1,2, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a-c i  pkt 2, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 107 par. 1 i 3, art. 7,15,80, art. 77 par. 1, art. 140, art. 138 par. 1 pkt 1, art. 10 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 4 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 50 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 6
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wójt Gminy D., po rozpoznaniu wniosku Spółki A (dalej określonej jako "Spółka" lub "[...]") ustalił na jej rzecz lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie gazociągu średniego ciśnienia DZ 63 PE na działkach nr [...] obr. S., gm. D., których współwłaścicielem jest A. A., oraz na działce nr [...].

Organ określił rodzaj inwestycji jako obiekt infrastruktury technicznej.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył, działający w imieniu A. A. radca prawny D. S., zarzucając zaskarżonej decyzji: naruszenie

art. 10 i art. 11 K.p.a., poprzez nieudostępnienie stronie analizy, naruszenie art.7, 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności niewyjaśnienie, czy planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego oraz naruszenie art. 50 ust. 1 , art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 , art. 54 pkt 2 lit "d", art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez niezapewnienie należytej ochrony interesów osób trzecich, nie wykazanie niezbędności tej inwestycji, nie przedstawienie przebiegu inwestycji na wymaganej mapie w skali 1:2000, wskazując granice inwestycji na mapie w skali 1:500. Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz

o zasądzenie od organu administracji publicznej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w S. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 50 ust.1, art. 51, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity : Dz. U. z 2012r. poz. 647), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia SKO wskazało, iż stosownie

do art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym za inwestycję celu publicznego, ustawodawca uznał działania

o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim

i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 tej ustawy z dnia

21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.). W punkcie 2 art. 6 ustawy za cel publiczny uznano budowę

i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Takim urządzeniem, jest bez wątpienia sporny gazociąg. Według rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) stanowi on urządzenie infrastruktury technicznej (§ 2 pkt 1 lit. "h").

Warunki i tryb wydawania takiej decyzji określone zostały w przepisach ustawy

z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W decyzji lokalizacyjnej stwierdza się jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Zgodnie bowiem z art. 54 pkt 2 powołanej ustawy przedmiotowa decyzja określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych powszechnie obowiązujących, a właściwy organ przed jej wydaniem jest zobowiązany do analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w kontekście treści tych przepisów (art. 53 ust. 3 pkt 1). Korelatem tego obowiązku organu jest publiczne prawo podmiotowe inwestora do żądania ustalenia warunków realizacji inwestycji wynikających z przepisów obowiązującego prawa. Organ, rozpatrując wniosek inwestora, bada zatem czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa i stwierdzając brak przesłanek negatywnych do wydania decyzji (tj. jej zgodność z przepisami odrębnymi). Zgodnie z art. 56 ustawy planistycznej nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Oznacza to, że nie od uznania organu zależy możliwość realizacji inwestycji na danym terenie, ale od treści przepisów odrębnych. Decyzja lokalizacyjna jest rozstrzygnięciem związanym

i deklaratoryjnym (potwierdzającym, a nie kształtującym). Po zapoznaniu się

z zebranym w sprawie materiałem dowodowym Kolegium stwierdziło, iż organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że sporny gazociąg średniego ciśnienia jest inwestycją celu publicznego , co ewidentnie wynika z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami (budowa przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu) i słusznie wdrożył procedurę wydania decyzji lokalizacyjnej w myśl przedstawionych wyżej regulacji. Z akt sprawy wynika także, że planowane przedsięwzięcie nie zostało zaliczone do mogących oddziaływać na środowisko, wobec czego planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...]r. Wbrew zarzutom odwołania decyzja zawiera (w pkt 2) szczegółowe warunki z zakresu ochrony środowiska i zdrowia ludzi, wskazane także w powyższym postanowieniu RDOŚ. Zawiera również wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Zgodnie z przepisem § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zapisuje się w szczególności poprzez określenie ochrony przed: a) pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu do światła dziennego, b) uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie , c/ zanieczyszczeniem powietrza wody i gleby, /.../. Takie ustalenia zostały zapisane w pkt 5 zaskarżonej decyzji. Kolegium podkreśla też, że postępowanie w sprawie lokalizacji inwestycji jest tylko jednym z elementów procesu inwestycyjnego, w którym ochrona interesów osób trzecich jest realizowana przede wszystkim na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Na etapie postępowania w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego ochrona interesów osób trzecich jest więc ograniczona i nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno-budowlanej. W ocenie Kolegium nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 10 i 11 K.p.a., bowiem decyzja lokalizacyjna wydana przez Wójta Gminy jako organ I instancji zawiera wszystkie elementy określone w art. 54 tej ustawy. Jej wydanie poprzedzono zawiadomieniem o wszczęciu postępowania poprzez jego wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy, a indywidualne zawiadomienia doręczono stronom zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy planistycznej. Skarżący takie zawiadomienie otrzymał w dniu 30 maja 2014 r. W taki sam sposób zawiadamiano o kolejnych czynnościach podejmowanych w toku postępowania oraz o wydanej decyzji. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji udostępnił akta sprawy B. K., działającej z upoważnienia pełnomocnika skarżącego radcy prawnego K. K. Na żadnym etapie skarżący nie zgłaszał zastrzeżeń do inwestycji. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Integralną częścią decyzji jest analiza warunków i zasad zagospodarowania oraz stanu faktycznego i prawnego, z której wynika, że organ przeprowadził niezbędny, wymagany ustawą planistyczną zakres oceny przedsięwzięcia, a sposób tego działania nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia zasad wynikających z art. 8 i 11 K.p.a. Decyzja lokalizacyjna może być wydana wyłącznie w granicach wniosku inwestora, określającego przebieg planowanego przedsięwzięcia. Zasadny jest zarzut braku przedstawienia planowanej inwestycji na mapie w skali 1: 2000, ale - zdaniem Kolegium -uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Jak stwierdzono m.in. w wyroku WSA w Łodzi II SA/ Łd 1273/11 z dnia 23 lutego 2012 r. " kopia mapy ewidencyjnej w skali 1:2000 ma na celu przedstawienie zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji i ustalenie kręgu stron postępowania. Ze względu jednak na długość projektowanego gazociągu (w działkach Nr [...] to ok. 270 m, w działce Nr [...] to długość ok. 150 m) ustalenie zasięgu oddziaływania i kręgu stron postępowania było możliwe w oparciu o kopię mapy zasadniczej w skali 1:500 i wypisy z rejestru gruntów. Dlatego organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji.

Powyższą decyzję pełnomocnik A. A. radca prawny K. K. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., zarzucając skarżonej decyzji :

I. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:

1. art. 10 i 11 k.p.a. w zw. z art. 140 kpa, poprzez nieprzeprowadzenie przez organ

II instancji analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu na jakim zostanie ulokowana inwestycja celu publicznego, stanu faktycznego i prawnego gruntu przed wydaniem decyzji, nieudostępnienie stronie tej analizy przed wydaniem zaskarżonej decyzji organu II instancji, niedoręczenie stronie decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wraz z załącznikami stanowiącymi jej integralną całość, tj. wraz z analizą faktyczną i prawną warunków i zasad zagospodarowania terenu, oraz załącznikiem graficznym, co stanowi istotne naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym i uniemożliwiło jej wypowiedzenie się co do całości zebranego w sprawie materiału, a nadto doprowadziło do zaniechania wyjaśnienia przez organ II instancji przesłanek, którymi kierował się przy ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2. art. 7,15, 77 § 1 i 80 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez naruszenie przez organ II instancji zasady prawdy obiektywnej i zasady dwuinstancyjności, tj. nie rozpatrzenie ponownie sprawy a jedynie przeprowadzenie kontroli polegającej na rozważeniu czy decyzję organu I instancji utrzymać w mocy, niepoczynienie własnych ustaleń w sprawie oraz wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, wyrażające się w nieprzeprowadzeniu przez organ II instancji postępowania dowodowego w zakresie objętym wnioskiem i niewyjaśnienie czy wnioskowana przez Spółkę A inwestycja spełnia wymogi inwestycji celu publicznego, poprzestanie w tym zakresie wyłącznie na materiałach przedłożonych przez inwestora i ustaleniach organu I instancji, które były niepełne i niewszechstronne i nie wykazanie przez organ II instancji żadnej inicjatywy dowodowej, co zaważyło na nieustaleniu przez organ II instancji bezspornego stanu faktycznego i prawnego sprawy, a ponadto na braku wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i oceny charakteru stosowanych procedur pod kątem ewentualnej ingerencji w prawo własności nieruchomości, przez które ma przebiegać planowana inwestycja, a przez to dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego,

3. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 138 § 2 K.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i nie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, pomimo zaistnienia przesłanek do podjęcia takiej decyzji, oraz wydanie przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji,

4. art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 140 K.p.a, wskutek tego, że skarżona decyzja organu

II instancji pozbawiona jest uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności organ II instancji nie wskazał konkretnych przesłanek faktycznych oraz przepisów prawa, na podstawie których wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w szczególności nie wykazał że inwestycja zamierzona przez Spółkę A, spełnia wymogi inwestycji celu publicznego, a nadto nie zawiera rozważenia wpływu planowanej inwestycji na prawo własności nieruchomości przez które ma przebiegać.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

5. art. 50 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez arbitralne uznanie przez organ II instancji, że inwestycja planowana na nieruchomości skarżącego przez Spółkę A, jest inwestycją celu publicznego, choć nie przemawia za tym zgromadzony w toku postępowania administracyjnego przed organem II instancji materiał dowodowy;

6. art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ww. ustawy, poprzez nie przeprowadzenie przez organ

II analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu jego stanu faktycznego

i prawnego przed wydaniem decyzji, co uniemożliwia prawidłową ocenę, czy planowane przez Spółkę A zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obiektywnym porządkiem prawnym, co powoduje, że decyzja organu II instancji, nie zawierająca w swym uzasadnieniu wyników poprawnie sporządzonej analizy, podjęta została z istotnym naruszeniem przytoczonych wyżej przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia;

7. art. 54 pkt. 3, w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez uznanie przez organ II instancji,

że sporządzenie mapy stanowiącej integralną część decyzji i określającej granice terenu objętego wnioskiem o ustalenie inwestycji celu publicznego i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać wyłącznie w skali 1:500 nie stanowi uchybienia dla rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy inwestycja liniowa, a taką jest przedmiotowa inwestycja, wymaga jej przedstawienia również na mapie w skali 1:2000.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., a także decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] r. w całości, i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W uzasadnieniu skargi skarżący szeroko rozwinął powyższe zarzuty.

W ocenie skarżącego fakt, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego złożył inwestor zajmujący się dystrybucją paliwa gazowego a wnioskowana inwestycja polega na budowie pewnego odcinka sieci gazowej nie oznacza automatycznie, że zostały spełnione przesłanki do uznania tej inwestycji za "inwestycję celu publicznego, a organ został zwolniony z obowiązku przeprowadzenia postępowania w tym zakresie. Nie każda bowiem inwestycja z zakresu energetyki jest celem publicznym. Inwestycją celu publicznego jest wyłącznie taka inwestycja, która zaspokaja potrzeby społeczności lokalnej albo ponadlokalnej, a zatem inwestycją celu publicznego może być tylko takie działanie, które jest technicznie konieczne do realizacji celu publicznego, a nie np. takie, które ma mu tylko sprzyjać. Chodzi więc o inwestycje bezpośrednio prowadzące do urzeczywistnienia określonego celu publicznego. Jednocześnie inwestor powołujący się na cel publiczny powinien udowodnić, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego — indywidualnego lub grupowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. jak i uprzednio rozpatrujący sprawę Wójt Gminy D. nie przeprowadził żadnego postępowania dotyczącego uszczegółowienia charakterystyki inwestycji zawartej we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, w szczególności takiego które by zmierzało do uzyskania informacji o celu tej inwestycji - tymczasem obowiązkiem organu jest poddać dane będące charakterystyką inwestycji własnej ocenie, nie wykluczając dowodu przeciwko treści dokumentu przedłożonego przez inwestora. Ponieważ oba organy rozpatrujące sprawę w toku instancji takiego postępowania nie przeprowadziły, nie można na podstawie wydanych przez nie decyzji stwierdzić z cała pewnością - a z pewnością nie może tego uczynić strona skarżąca - czy dana inwestycja w istocie spełnia kryteria inwestycji celu publicznego.

Podobnie skarżący rozwinął pozostałe zarzuty skargi.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wskazując,

iż zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia decyzji przez Kolegium i nie zachodziły przyczyny dla których byłoby konieczne uzupełnienie zebranego przez organ I instancji materiału dowodowego, wobec czego organ odwoławczy odstąpił od wezwania strony skarżącej do zapoznania się

z materiałami sprawy, a skarżący nie wykazał, iż uniemożliwiło mu to dokonanie konkretnych czynności procesowych które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje :

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. Nr 153, poz. 1369 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej : P.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym wyeliminowaniu z obrotu prawnego przez sąd administracyjny podlegał będzie akt, który narusza przepis prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepis postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też, poprzez naruszenie prawa, daje podstawę do wznowienia postępowania, jak również gdy obarczony jest wadą nieważności (art. 145 § 1pkt 1 lit. a-c i pkt 2 P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonana wg wskazanego wyżej kryterium sądowa kontrola zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do uwzględnienia skargi.

Wywody skarżącego, iż w zaskarżonej decyzji nie wykazano, iż zamierzona przez inwestora inwestycja jest inwestycją celu publicznego uznać należy za całkowicie abstrakcyjne, tj. oderwane od istoty sprawy. Należy w pełni zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż, stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym za inwestycję celu publicznego uznaje się działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – dalej: u.g.n. (Dz. U. z 2010 r.Nr 102, poz. 651 z późn. zm.). W punkcie 2 art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami za cel publiczny uznano budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej,

a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów

i urządzeń. Takim urządzeniem, jest bez wątpienia sporny gazociąg. Zatem w każdym przypadku budowy obiektów i urządzeń wskazanych w art. 6 ugn., spełniającej wymogi art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego.

Okoliczność tę inwestor wykazał, zaś skarżący, poza ogólnym stwierdzeniem,

iż organy tego w swych decyzjach nie przeanalizowały i nie wykazały, nie przytoczył

w tej kwestii żadnego istotnego argumentu.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 pkt 1 oraz art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej określanej także jako ustawa planistyczna), rozmieszczenie inwestycji celu publicznego następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z ustawy planistycznej wynikają dwie podstawowe cechy rozstrzygnięcia lokalizacyjnego - jego związany i deklaratoryjny charakter.

W decyzji lokalizacyjnej stwierdza się jedynie, czy w świetle obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Zgodnie bowiem z art. 54 pkt 2 ustawy planistycznej przedmiotowa decyzja określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych powszechnie obowiązujących, a właściwy organ przed jej wydaniem jest zobowiązany do analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w kontekście treści tych odrębnych przepisów (art. 53 ust. 3 pkt 1). Korelatem tego obowiązku organu jest publiczne prawo podmiotowe inwestora do żądania ustalenia warunków realizacji inwestycji wynikających z przepisów obowiązującego prawa. Organ, rozpatrując wniosek inwestora, bada zatem czy dana inwestycja spełnia przesłanki określone przepisami prawa i stwierdzając brak przesłanek negatywnych do wydania decyzji (w szczególności jej zgodność z przepisami odrębnymi) - nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 56 ustawy planistycznej). Oznacza to, że nie od uznania organu zależy możliwość realizacji takiej inwestycji na danym terenie, ale od treści przepisów odrębnych. W tym sensie decyzja lokalizacja jest rozstrzygnięciem związanym i deklaratoryjnym.

Bezzasadny jest też podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 i 11 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu na jakim zostanie ulokowana inwestycja celu publicznego, jego stanu faktycznego i prawnego przed wydaniem decyzji, nieudostępnienie stronie tej analizy przed wydaniem zaskarżonej decyzji, niedoręczenie stronie decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego wraz z załącznikami stanowiącymi jej integralną całość, wraz z analizą warunków i zasad zagospodarowania terenu i analizą faktyczną i prawną, oraz załącznikiem graficznym. Jak wynika z akt sprawy pierwszej instancji skarżący miał zapewnione prawo czynnego udziału w postępowaniu, był powiadamiany o wszystkich czynnościach a przed wydaniem decyzji organ pierwszej instancji udostępnił akta sprawy osobie, działającej z upoważnienia pełnomocnika skarżącego radcy prawnego K. K. Kolegium rozpatrując odwołanie uznało, że nie zachodzą uzasadnione przyczyny, dla których byłoby konieczne uzupełnienie zebranego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego, wobec czego mając na uwadze przepis art. 12 K.p.a. odstąpiło od wezwania strony do zapoznania się z aktami sprawy. Można to oczywiście uznać za naruszenie art. 10 ust.1, jednakże jest to naruszenie niemające wpływu na wynik sprawy. Skarżący zresztą nie wykazał, uniemożliwiło mu to przedsięwzięcie konkretnych czynności procesowych które mogłyby mieć istotny wpływ na treść wydanej decyzji. Jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 grudnia 2007 r. sygn. IV SA/Wa 1966/07 zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 K.p.a. przez nie zawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas , gdy stawiająca go strona wykaże , iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Brak jest podstaw do przyjęcia , iż taka okoliczność wystąpiła w sytuacji, gdy organ II instancji przeprowadził wyłącznie dowody z akt sprawy, tj. dokumentów znanych już skarżącemu, materiał ten został prawidłowo oceniony i był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy.

W przedmiotowej sprawie taka potrzeba nie zachodziła. Przebieg i warunki realizacji przedmiotowej inwestycji zostały przedstawione we wniosku inwestora, spełniającym zasadnicze warunki określone w art. 52 ust. 2 ustawy planistycznej poza pkt 1 tego przepisu zawierającym wymóg przedstawienia terenu inwestycji liniowej również na mapie o skali 1: 2000. W niniejszej sprawie inwestor ograniczył się do mapy w skali 1:500, jednakże nie miało to istotnego znaczenia dla treści rozstrzygnięcia, co organ odwoławczy w swej decyzji przekonywująco uzasadnił. Zgodnie z at. 52 ust.1 tej ustawy ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, co oznacza, że organ rozpatrujący wniosek nie może go modyfikować i inaczej określić tę lokalizację. Może jedynie odmówić wydania wnioskowanej decyzji ale tylko w przypadku, gdy jest ona niezgodna z przepisami odrębnymi (art. 56 ustawy planistycznej).

Również zarzut naruszenia art. 7, 15, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a., zależy uznać za bezzasadny, gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia decyzji przez Kolegium. W związku z wywodami skargi stwierdzić też należy, iż na etapie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego organ nie bada kwestii własności poszczególnych działek, przez które inwestycja ma przebiegać. Kwestie te są przedmiotem odrębnego postępowania. Zarzut skarżącego, że organ odwoławczy nie zajmował się kwestią ingerencji projektowej inwestycji w prawo własności jest zatem nietrafny.

W tym stanie rzeczy za bezpodstawne uznać należy zarzuty naruszenia przez organ II instancji art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 138 § 2 K.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i nie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia pomimo zaistnienia przesłanek do podjęcia takiej decyzji. Nie można także zgodzić się z zarzutem, naruszenia art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 140 K.p.a., oraz

że skarżona decyzja organu II instancji pozbawiona jest uzasadnienia faktycznego

i prawnego, w szczególności, że organ II instancji nie wskazał konkretnych przesłanek faktycznych oraz przepisów prawa, na podstawie których wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w szczególności nie wykazał że inwestycja zamierzona przez inwestora - Spółkę A, spełnia wymogi inwestycji celu publicznego. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dostatecznie wykazało, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, a uzasadnienie wydanej przez ten organ decyzji jest zgodne z wymogami art. 107 K.p.a. W tym stanie rzeczy uznać należało, iż skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.