Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2745/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54, art. 1a pkt 2, art. 89
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2020 r. sprawy ze skargi R. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. (dalej zwany "Naczelnikiem US") w toku prowadzonego, na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia [...] lipca 2018 r., którymi objęto należności z tytułu podatku dochodowego w wysokości 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 01/2014-12/2014, wynikające z decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r. w kwocie należności głównej 2.624.298,00 zł i odsetek od tej kwoty w wysokości 672.970,70 zł oraz odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek z tytułu podatku dochodowego w wysokości 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w łącznej kwocie 120.694,00 zł, wobec majątku R. G. (dalej zwany "Stroną", "Zobowiązanym" lub "Skarżącym") postępowania egzekucyjnego, w celu wyegzekwowania dochodzonych należności, dokonał szeregu czynności egzekucyjnych, m.in. zawiadomieniami z dnia 19 lipca 2018 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego Strony odpowiednio w Banku [...]. S.A., P. S.A. oraz [...]. Bank S.A. Niniejsze zawiadomienia wraz z odpisami przedmiotowych tytułów wykonawczych doręczono Skarżącemu w dniu 25 lipca 2018 r., natomiast dłużnicy zajętych wierzytelności odebrali zawiadomienia o zajęciu w dniu 19 lipca 2018 r. W odpowiedzi na zajęcia Bank [...]. S.A., [...]. S.A. oraz [...]. Bank S.A. poinformowali organ egzekucyjny o przeszkodzie w realizacji zajęć z uwagi na brak środków pozwalających na ich realizację.

Ponadto Naczelnik US dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej zawiadomieniem z dnia 28 maja 2019 r. w F. Sp. z o.o. Niniejsze zawiadomienie doręczono Stronie w dniu 4 czerwca 2019 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 13 czerwca 2019 r. W aktach sprawy brak odpowiedzi dłużnika zajętej wierzytelności na dokonane zajęcie.

Skarżący pismem z dnia 18 czerwca 2019 r. złożył na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.; dalej "u.p.e.a.") skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, dokonaną zawiadomieniem z dnia 28 maja 2019 r. Zaskarżonej czynności egzekucyjnej zarzucił naruszenie art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. poprzez dokonanie czynności egzekucyjnej, podczas, gdy w niniejszej sprawie Naczelnik US wznowił postępowanie w sprawie na podstawie art. 216, art. 240 § 1 pkt 4 i pkt 5, art. 241 § 2 pkt 1, art. 243 § 1 i § 2, art. 244 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.; zwanej dalej: "O.p."), wobec czego zajęcie wierzytelności jest niezasadne.

Ponadto Skarżący wskazał na błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na niezasadnym przyjęciu istnienia podstaw do zajęcia wierzytelności w sytuacji, gdy postępowanie w przedmiocie ustalenia zobowiązań podatkowych zostało wznowione. W konsekwencji powyższego wniósł o uchylenie zajęcia wierzytelności pieniężnych i zwolnienie z egzekucji wskazanych składników majątkowych, oraz o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika US.

Naczelnik US postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r., po rozpatrzeniu wniosku Strony z dnia 18 czerwca 2019 r. w części odnoszącej się do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na fakt, iż okoliczność wznowienia postępowania, na którą powołuje się Strona w złożonym wniosku, nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Natomiast postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r., po rozpatrzeniu skargi na czynność egzekucyjną zawartą we wniosku z dnia 18 czerwca 2019 r., na podstawie art. 54 § 1, § 4 i § 5 u.p.e.a. oddalił skargę na czynność egzekucyjną dokonaną zawiadomieniem z dnia 28 maja 2019 r.

W uzasadnieniu wskazał, iż skarga wymieniona w art. 54 § 1 u.p.e.a. służy zaskarżaniu czynności wykonawczych postępowania i może być wniesiona zarówno na czynności organu egzekucyjnego, jaki i czynności egzekutora. Zauważył przy tym, że poprzez wniesienie skargi można kwestionować jedynie działania faktyczne organu egzekucyjnego podjęte w ramach postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu w sprawie skargi na czynność egzekucyjną kontrolą objęta jest jedynie prawidłowość zaskarżonej czynności egzekucyjnej, a nie działania będące podstawą egzekucji.

Naczelnik US, analizując sposób przeprowadzenia czynności egzekucyjnej zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, nie dopatrzył się nieprawidłowości, które skutkowałyby uznaniem skargi za uzasadnioną, mając na uwadze, że sporządzone zawiadomienie o zajęciu z dnia 28 maja 2019 r. spełniało wszystkie wymogi odnośnie pouczeń, sporządzone zostało na właściwym formularzu zgodnie z art. 89 u.p.e.a. i przesłane zostało zarówno dłużnikowi zajętej wierzytelności, jak i Stronie.

Skarżący w zażaleniu z dnia 19 sierpnia 2019 r., na postanowienie Naczelnika US z [...] lipca 2019 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną, zarzucił naruszenie art. 13 § 1 u.p.e.a. poprzez jego błędne zastosowanie i niezasadne uznanie, iż nie zachodzą przesłanki wskazujące na zasadność zastosowania instytucji zwolnienia z egzekucji zajętych wierzytelności, a w konsekwencji odmowę zwolnienia spod egzekucji zajętych wierzytelności z rachunków bankowych, zajęć innych wierzytelności i zajęć wynagrodzenia za pracę.

Ponadto zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej zwany "K.p.a.") poprzez nieprzeprowadzenie w sposób należyty postępowania dowodowego, a w konsekwencji niepoczynienie istotnych ustaleń w sprawie, w szczególności w zakresie aktualnej sytuacji przedsiębiorstwa prowadzonego przez Skarżącego, które wskazują na istnienie jego ważnego interesu, uzasadniającego w stopniu wystarczającym zastosowanie instytucji zwolnienia spod egzekucji wskazanych numerów rachunków bankowych, co powoduje, iż nie można zaaprobować zaskarżonej decyzji.

W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zwolnienie z egzekucji wskazanych składników majątkowych.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej zwany "Dyrektorem") postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu, mając na uwadze, że zbadaniu pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami podlegać będą czynności faktyczne podjęte przez organ egzekucyjny, polegające na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, uznał, iż przedmiotowej czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej dokonano zgodnie z art. 89 § 1 u.p.e.a., poprzez doręczenie dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej Strony wraz z wezwaniem, aby należnej kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał Skarżącemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności.

Zwracając uwagę, że przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu doręczono Skarżącemu w dniu 4 czerwca 2019 r., natomiast tytuły wykonawcze z dnia [...] lipca 2018 r. w dniu 25 lipca 2018 r., z kolei dłużnik zajętej wierzytelności, tj. F. Sp. z o.o. odebrał zawiadomienie o zajęciu w dniu 13 czerwca 2019 r., a w aktach sprawy brak odpowiedzi dłużnika zajętej wierzytelności na dokonane zajęcie, Dyrektor uznał, iż czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Odnosząc się do argumentów podniesionych w zażaleniu, dotyczących naruszenia art. 13 § 1 u.p.e.a. poprzez jego błędne zastosowanie i dowolne uznanie, iż nie zachodzą przesłanki wskazujące na zasadność zastosowania instytucji zwolnienia z egzekucji zajętych wierzytelności, a w konsekwencji odmowę zwolnienia spod egzekucji zajętych wierzytelności z rachunków bankowych, zajęć innych wierzytelności i zajęć wynagrodzenia za pracę, Dyrektor wyjaśnił, iż przedmiotem postanowienia Naczelnika US z dnia [...] lipca 2019 r. wydanego w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. było zbadanie, w związku ze złożoną skargą na czynność egzekucyjną, prawidłowości dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej w F. Sp. z o.o. zawiadomieniem z dnia 28 maja 2019 r.

Wskazał końcowo, że wniosek o zwolnienie spod egzekucji, o którym mowa w art. 13 § 1 u.p.e.a., na który to przepis powołuje się Strona w zażaleniu z dnia 19 sierpnia 2019 r., jest przedmiotem odrębnego postępowania toczącego się przed Dyrektorem. Ponadto na gruncie przedmiotowej sprawy nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., na które powołuje się Strona w złożonym zażaleniu.

W skardze z 14 listopada 2019 r. Strona, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zwolnienie z egzekucji wskazanych składników majątkowych, a także zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:

art. 13 § 1 u.p.e.a. przez jego błędne zastosowanie i niezasadne dowolne uznanie, iż zachodzą przesłanki wskazujące na zasadność zajęcia wierzytelności pieniężnej z rachunku, podczas gdy do czasu rozstrzygnięcia tego odrębnego postępowania toczącego się w niniejszej sprawie powinno nastąpić zawieszenie egzekucji w niniejszej sprawie, gdyż wynik tego odrębnego postępowania wpływa na kwestie egzekucyjne w niniejszej sprawie, a przeprowadzenie egzekucji w takim stanie faktycznym i prawnym naraża podatnika na niepowetowaną szkodę,

art. 7, art. 77 § 1, art. 84 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób należyty postępowania dowodowego, w konsekwencji niepoczynienie istotnych ustaleń w sprawie w szczególności w zakresie aktualnej sytuacji przedsiębiorstwa prowadzonego przez Skarżącego, które wskazują na istnienie jego ważnego interesu uzasadniającego w stopniu wystarczającym zastosowania instytucji zwolnienia spod egzekucji wskazanych wierzytelności pieniężnej co powoduje, że zaskarżonej decyzji nie sposób zaaprobować,

art. 89 § 2 u.p.e.a. - poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że organ egzekucyjny skutecznie zajął wierzytelności wskazane w zaskarżonym postanowieniu;

art. 7 § 2 u.p.e.a. poprzez dokonanie czynności egzekucyjnej w sposób niezgodny z zasadą wyrażoną w tym art. tj. brak zastosowania środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego;

art. 54 § 5a u.p.e.a. w zakresie w jakim organ egzekucyjny nie uwzględnił zażalenia pomimo istnienia obiektywnych przesłanek uzasadniających uchylenie zajęcia innej wierzytelności pieniężnej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawione w nim argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy).

W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Posiadając tak określony zakres swojej kognicji, Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. oddalające skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, dokonaną zawiadomieniem z dnia 28 maja 2019 r.

Zaznaczyć przy tym trzeba, że choć w złożonej skardze pełnomocnik Strony wyraźnie wskazał, że zaskarża postanowienie w przedmiocie oddalenia zażalenia na oddalenie skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, dokonaną zawiadomieniem z dnia 28 maja 2019 r., to jednak ani podniesione zarzuty, ani uzasadnienie skargi nie odnosi się do zagadnień mogących być przedmiotem postanowienia wydanego w wyniku wniesienia skargi na czynność egzekucyjną.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia był art. 54 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania czynności; przepis uległ zmianie z dniem 30 lipca 2020 r.). Przepis § 1 stanowił, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Zgodnie zaś z art. 54 § 4 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej.

W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ‒ stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego ‒ ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2008 r., III SA/Wa 69/08, Lex nr 486251). Zwrócić należy ponadto uwagę, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne (art. 54 u.p.e.a.) można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, bądź egzekutora, mając na względzie przepisy regulujące sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 stycznia 2017 r., I SA/Bd 789/16, Lex nr 2227159; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13, Lex nr 1783606).

Określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie czy zarzuty (por. wyroki NSA: z dnia 8 grudnia 2017 r., II FSK 3048/15, Lex nr 2416502; z dnia 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13, Lex nr 1774564).

Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach której dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (por. wyroki NSA: z dnia 24 października 2014 r., II GSK 1377/13, Lex nr 1592003; z dnia 31 stycznia 2018 r., II GSK 2972/17, Lex nr 2561873).

Zatem skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego. W kontekście tych uwag organ odwoławczy prawidłowo dokonał oceny zajęcia wierzytelności pieniężnej przysługującej Skarżącemu przez pryzmat przepisów określających wymagania formalnoprawne danej czynności egzekucyjnej.

W świetle art. 1a pkt 2 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o czynności egzekucyjnej – rozumie się przez to wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc środka wymienionego w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Do czynności egzekucyjnych zalicza się więc wszelkie czynności zajęcia prawa majątkowego strony, takie jak np. zajęcie wynagrodzenia, renty, rachunku bankowego bądź innej wierzytelności pieniężnej, a także zajęcia ruchomości lub nieruchomości oraz dalsze czynności związane z realizacją tych środków egzekucyjnych takie jak np. odebranie zajętych ruchomości bądź ich licytacja (por. wyrok WSA w Warszawie z 4 marca 2016 r., III SA/Wa 880/15, Lex nr 2113619). Zatem taką czynnością jest także zajęcie wierzytelności z tytułu innej wierzytelności, tj. przysługujących Skarżącemu wierzytelności należnych od F.H.U. S. Sp. z o.o. (art. 1a pkt 12 lit. a) tiret 5 u.p.e.a.).

Egzekucja z innej wierzytelności została przewidziana w art. 1a pkt 12 lit. a) tiret piąty i uregulowana w art. 89 u.p.e.a. W ocenie Sądu, w ramach zastosowanego środka czynności zostały dokonane zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Organ egzekucyjny, dokonując zajęcia innej wierzytelności pieniężnej należnej Skarżącemu od F. Sp. z o.o., przesłał do dłużnika Zobowiązanego zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej Zobowiązanego i jednocześnie wzywał dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał Zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. W zawiadomieniu o zajęciu zostało zawarte wezwanie dłużnika odpowiadające wymaganiom określonym w art. 89 § 3 pkt 1 u.p.e.a. oraz zawiadomienie zobowiązanego, o jakim mowa w art. 89 § 3 pkt 3 tej ustawy. Zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności 8 czerwca 2019 r., zaś Zobowiązanemu 13 czerwca 2019 r. (k. 33 akt administracyjnych). Następnie 24 lipca 2019 r. dłużnikowi zajętej wierzytelności doręczono ponaglenie do udzielenie odpowiedzi na zawiadomienie o zajęciu, zaś pismem z 2 sierpnia 2019 r. F.H.U. S. Sp. z o.o. poinformowała, że nie posiada zobowiązań wobec Skarżącego.

Stosownie do art. 89 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług.

W skardze wniesionej do tutejszego Sądu pełnomocnik Skarżącego zarzucił organom naruszenie art. 89 § 2 u.p.e.a. – poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że organ egzekucyjny skutecznie zajął wierzytelności wskazane w zaskarżonym postanowieniu – jednakże nie zawarł żadnego uzasadnienia tego zarzutu. W związku z tym Sąd – działając także z urzędu i kontrolując zgodność zaskarżonego postanowienia z przepisami prawa procesowego i prawa materialnego – nie dostrzegł naruszenia prawa, które dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Pozostałe zarzuty podniesione w skardze przez pełnomocnika Skarżącego skupiają się na kwestiach niezwiązanych z przedmiotem rozpoznawanej sprawy. Są to zarzuty, które nie mogą być przedmiotem rozpoznania w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. Część z nich mogłoby stanowić podstawę wniesienia zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a. (brak zastosowania środka egzekucyjnego najmniej uciążliwego), a część była przedmiotem analizy w związku z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, w sprawie toczącej się przed tutejszym Sądem pod sygnaturą akt III SA/Wa 2744/19. Zawarte w skardze rozważania dotyczące zwolnienia z egzekucji też nie są trafne, gdyż – jak wskazuje organ w zaskarżonym postanowieniu, a czego nie kwestionuje Skarżący – zwolnienie spod egzekucji, o którym mowa w art. 13 § 1 u.p.e.a., na który to przepis powołuje się Strona w skardze do tutejszego Sądu, jest przedmiotem odrębnego postępowania toczącego się przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w W.

Jeszcze raz podkreślić należy, iż nie ma podstaw do przyjęcia, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2018 r., I GSK 1994/18, Lex nr 2587966).

Tym samym prawidłowo skarga na czynności egzekucyjne została uznana za niezasadną. Konsekwencją tego było niezastosowanie przez organy art. 54 § 5a u.p.e.a., co Sąd w pełni akceptuje.

Nie są także zasadne podniesione przez Skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Działanie organów nie naruszało zasady prawdy obiektywnej. Zarzut naruszenia art. 77 § 1 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie w sposób należyty postępowania dowodowego na okoliczność istnienia ważnego interesu Skarżącego w stopniu wystarczającym do zastosowania zwolnienia spod egzekucji, jest bezzasadny, skoro zwolnienie od egzekucji nie było przedmiotem postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie. Wreszcie podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 84 § 1 K.p.a., stanowiącego, że gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii, jest zupełnie niezrozumiały w okolicznościach niniejszej sprawy, nie został on również w żaden sposób uzasadniony przez pełnomocna Skarżącego.

Wobec zawartego w skardze wniosku o orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zwolnienie z egzekucji wskazanych składników majątkowych, należy jeszcze raz podkreślić, że zwolnienie z egzekucji nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, a Sąd nie posiada ustawowych instrumentów prawnych uprawniających do zwolnienia z egzekucji składników majątkowych zobowiązanego.

Sąd stwierdza, po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, że sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty nie mogą stanowić podstawy do zakwestionowania stanowiska organu odwoławczego wyrażonego w skarżonym postanowieniu. Zawarte w postanowieniu ustalenia dowodzą, że postępowanie administracyjne nie zostało obarczone żadnymi istotnymi wadami, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Inna ocena sprawy przez stronę skarżącą nie przesądza, że ustalenia organów są błędne.

Biorąc pod uwagę powyższe, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.