Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 63/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 175 poz 1459
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości

SENTENCJA

Dnia 25 marca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Joanna Sekunda – Lenczewska Sędziowie Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA: Czesława Nowak – Kolczyńska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2009 roku przy udziale --- sprawy ze skargi E. C. i A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości - oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. Nr 175, poz. 1459 ze zm.) odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w Ł., przy ul. A [...], oznaczonej jako działka nr 28/31, posiadającej urządzoną księgę wieczystą Kw [...], stanowiącej własność Gminy Ł., będącej w użytkowaniu wieczystym A.C.

W uzasadnieniu organ przypomniał, iż na wniosek A.C. z dnia 14 sierpnia 2002 r. wszczęte zostało postępowanie w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr 28/31. Postanowieniem z dnia [...] r. postępowanie zostało zawieszone z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę Ł. własności przedmiotowej nieruchomości. Po ustaniu przyczyny zawieszenia i wydaniu przez Wojewodę [...] w dniu [...] r. decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Gminę Miasto Ł. własności opisanej nieruchomości, postanowieniem z dnia [...] r. postępowanie w sprawie zostało podjęte.

Prezydent Miasta wyjaśnił, iż stosownie do art. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, przekształcenie może nastąpić, jeśli dotyczy prawa do nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych. Jak ustalono, na podstawie zebranej dokumentacji, działka nr 28/31 zabudowana jest obiektami przemysłowymi, w ewidencji gruntów oznaczona jest symbolem Bi, który określa inne tereny zabudowane, co oznacza, "że rodzaj tej nieruchomości nie wchodzi w zakres przedmiotowy" przytoczonego przepisu.

W terminie prawem przewidzianym A.C. wniósł odwołanie, zarzucając naruszenie art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niewskazanie stron postępowania, dowodów, na jakich organ oparł się przy ustaleniu charakteru zabudowy nieruchomości oraz brak wyjaśnienia podstawy prawnej, art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niezałatwienie sprawy w terminie miesięcznym od dnia złożenia wniosku o przekształcenie prawa, który upłynął w dniu 15 września 2002 r., art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Uzasadniając odwołujący podkreślił, iż przekroczenie terminu z art. 35 Kpa spowodowało przerzucenie na stronę negatywnych konsekwencji wynikających z faktu zmiany stanu prawnego. W dacie składania wniosku o przekształcenie obowiązywała bowiem ustawa z 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności, zgodnie z którą strona spełniała wszystkie warunki by nabyć prawo własności. Zdaniem strony wątpliwości budzi konstytucyjność art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, art. 1 ust. 1, art. 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Kolegium w pierwszej kolejności wyjaśniło, iż przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności weszły w życie w dniu 13 października 2005 r. Stosownie do art. 9 tej ustawy utraciły moc ustawy wcześniejsze, równolegle obowiązujące, a dotyczące tej samej materii, czyli ustawa z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności i ustawa z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości. Zgodnie zaś z art. 8 w/w ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. do spraw wszczętych na podstawie uchylonych ustaw i niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W dniu wejścia w życie przepisów z 2005 roku postępowanie z wniosku stron było wszczęte i nie zostało zakończone decyzją ostateczną, zatem zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku.

Przywołując treść art. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania w prawo własności, wyjaśnił, iż możliwość przekształcenia dotyczy wyłącznie nieruchomości tych użytkowników wieczystych, których prawo istniało w dniu wejścia w życie ustawy, czyli w dniu 13 października 2005 r., dotyczy to wszystkich kategorii nieruchomości podlegających przekształceniu i wszystkich kategorii podmiotów uprawnionych do przekształcenia, natomiast termin, do jakiego można wystąpić z wnioskiem do właściwego organu to dzień 31 grudnia 2012 r. Zakresem przedmiotowym zostały zaś objęte nieruchomości zabudowane na cele mieszkaniowe, nieruchomości zabudowane garażami, nieruchomości przeznaczone pod zabudowę na cele mieszkaniowe, nieruchomości przeznaczone pod zabudowę garażami oraz nieruchomości rolne. Nieruchomość oznaczona nr 28/31 była w użytkowaniu wieczystym strony w dacie wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., była działką zabudowaną w sposób inny niż zabudowa mieszkaniowa lub pod garaże. Z zapisów w akcie notarialnym z dnia 30 stycznia 1998 r. wynika, iż na działce znajduje się budynek o kubaturze 7560 m³. Z zapisów w karcie inwentaryzacyjnej wynika, z kolei, że działka jest zabudowana jednak nie ma zapisów o zabudowie lokalami mieszkalnymi. Przedmiotowa nieruchomość oznaczona była symbolem Bi, tzn. inne tereny zabudowane, zabudowa mieszkaniowa oznaczona jest symbolem B. Organ podniósł, iż wobec poczynionych ustaleń zasadne jest stwierdzenie, że w dniu 13 października 2005 r. nieruchomość gruntowa oznaczona nr 28/31 nie była zabudowana na cele mieszkaniowe lub garażami, bądź miała przeznaczenie pod tego rodzaju zabudowę.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnił, iż zarzut przewlekłości postępowania nie jest zasadny gdyż z przyczyn niezależnych od organu I instancji a związanych z kwestią wyjaśnienia spraw własnościowych i przeprowadzenia postępowania komunalizacyjnego, postępowanie musiało zostać zawieszone, jednocześnie po ustaniu przyczyny zawieszenia zostało podjęte z urzędu. Jako nieuzasadnione uznał również pozostałe zarzuty, wskazując, iż organ I instancji uzasadniając motywy rozstrzygnięcia oparł się na danych z ewidencji gruntów, co wynikało z uzasadnienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E. C. i A. C. powtórzyli zarzuty odwołania, naruszenia art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewskazanie stron postępowania i dowodów, na jakich organ oparł się przy ustalaniu charakteru zabudowy nieruchomości oraz brak wyjaśnienia podstawy prawnej, art. 35 Kpa przez niezałatwienie sprawy w terminie jednego miesiąca od dnia złożenia wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, art. 8 Kpa przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do obywateli do organów Państwa. Dodatkowo wskazując na naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, z uwagi na nieuzasadnione utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przekształcenie prawa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania co do zgodności art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Uzasadniając postawione wnioski skarżący powtórzyli argumentację odwołania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.).

Podkreślić należy, iż sąd administracyjny zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż sąd może dokonać oceny zaskarżonej decyzji także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała decyzję strona skarżąca.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o właściwą podstawę prawną, na podstawie szczegółowo ustalonego stanu faktycznego, z uwzględnieniem zasad procesowych określonych w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż skarga E. C. została oddalona z uwagi na brak interesu prawnego we wniesieniu skargi. Stosownie do art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, uprawnione ustawą podmioty działające na prawach strony, jak też inne podmioty, którym ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. O "interesie prawnym" w rozumieniu komentowanego przepisu mówimy wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa, o tym czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa materialnego. Od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi.

O istnieniu legitymacji do wniesienia skargi decyduje zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego, a nie interes prawny, którego istotę stanowi żądanie oceny przez sąd zgodności zaskarżonego aktu z obiektywnym stanem prawnym. Interes prawny we wniesieniu skargi winien być rozumiany jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków autora skargi a zaskarżonym aktem, który powinien być doprowadzony do stanu zgodności z obiektywnym porządkiem prawnym (wyrok WSA z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn.akt I SA/Wa 603/07, dostępny w Systemie informacji Prawnej LEX, Lex nr 354695). Sąd orzekający analizując sprawę pod kątem ustalenia interesu prawnego E. C. do wniesienia skargi ustalił, iż nie posiada ona legitymacji skargowej. Jak wynika z akt sprawy prawo użytkowania wieczystego nieruchomości będącej przedmiotem postępowania przysługuje wyłącznie A. C. E. C. nie wskazała przepisu prawa, którego naruszenie przesądzałoby o naruszeniu jej interesu prawnego. Brak przymiotu strony, a więc uprawnienia do złożenia skargi jest przesłanką materialnoprawną, która skutkuje jej oddaleniem.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. odmawiającą A. C. przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr 28/31. Analizując akta sprawy i zgromadzony w nich materiał dowodowy oraz zastosowane w sprawie przepisy prawne należy podzielić argumentację organu administracji i zgodzić się z wydanym rozstrzygnięciem. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459 ze zm.), przede wszystkim przepis art. 1 ust. 1 zgodnie z którym osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Ustawodawca określił w przywołanym przepisie zakres przedmiotowy i podmiotowy jego zastosowania, analiza stanu faktycznego sprawy uzasadnia stwierdzenie, iż skarżący nie spełnia przesłanek umożliwiających zastosowanie tego trybu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż jak wynika z akt sprawy niewątpliwie skarżącym przysługiwało w dniu wejścia w życie powyższej ustawy, tj. w dniu 13 października 2005 r., prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości, ponieważ nabyli je na mocy umowy zawartej w formie aktu notarialnego z dnia 30 stycznia 1998 r. Przesłanka podmiotowa została spełniona, jednakże w zakresie przesłanki przedmiotowej podzielić należy stanowisko organu administracji, iż przedmiotowa nieruchomość nie była w dniu 13 października 2005 r. zabudowana na cele mieszkaniowe lub garażami albo przeznaczona pod tego rodzaju zabudowę. Z zapisów w akcie notarialnym z dnia 30 stycznia 1998 r. wynika, że na działce znajduje się budynek o kubaturze 7 560 m³. Natomiast z karty inwentaryzacyjnej działki oraz raportu o działce wynika, że działka nr 28/31 jest zabudowana budynkiem mającym funkcję szpitala i zakładu opieki medycznej, oznaczona jest symbolem "Bi" co odpowiada "innym terenom zabudowanym". Nieruchomości przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową oznaczane są symbolem "B" – zgodnie rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Ponieważ ustawa o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie definiuje, co należy rozumieć przez zamieszczony w jej art. 1 ust. 1 zwrot "nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami", ustalając znaczenie tego zwrotu, odwołać się należy do przepisów zamieszczonych w innych aktach prawnych. Pomocniczo można się odwołać do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) - Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), zgodnie z którą budynki mieszkalne to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych; w przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem. Nieruchomość jest zabudowana na cele mieszkaniowe, jeżeli zasadniczym lub przeważającym elementem w ocenie charakteru zabudowy jest jej funkcja mieszkaniowa. Omawiana ustawa nie definiuje również pojęcia "garaż" i tutaj pomocniczo odwołać należy się do §65 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Zgodnie z którym ze względu na podstawową funkcję użytkową budynki dzieli się m.in. na następujące rodzaje: 1) budynki mieszkalne, 2) budynki przemysłowe, 3) budynki transportu i łączności, 4) budynki handlowo-usługowe, 5) zbiorniki, silosy i budynki magazynowe. Natomiast w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 112, poz. 1317 ze zm.) garaże zaliczone zostały do grupy budynków transportu i łączności. Analizując charakter zabudowy znajdującej się na przedmiotowej nieruchomości przez pryzmat powyższych przepisów stwierdzić należy, iż niewątpliwie zabudowa znajdująca się na nieruchomości nie ma charakteru zabudowy mieszkaniowej, ani też nie jest zabudową garażową.

W kwestii ustalania przeznaczenia nieruchomości objętej wnioskiem o przekształcenie Sąd orzekający podziela wykształcone na tym tle orzecznictwo, iż przy ustalaniu, czy grunt oddany w użytkowanie wieczyste jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową bądź pod zabudowę garażami, należy w pierwszej kolejności kierować się treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w chwili wejścia w życie ustawy, a więc w dniu 13 października 2005 r. Wymóg przeznaczenia nieruchomości pod zabudowę mieszkaniową i zabudowę garażami nie może oznaczać bezwzględnego zakazu wykorzystywania nieruchomości na inne cele, o ile nie spowoduje to utraty przez daną nieruchomość jej podstawowej funkcji, jaką jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych (wyrok NSA z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1676/07, dostępny w Systemie informacji Prawnej LEX, Lex nr 469391). Jednocześnie jednak w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, organ ustala przeznaczenie nieruchomości na podstawie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ale taką decyzją skarżący nie legitymował się. W tej sytuacji organ administracji uprawniony był do określenia charakteru zabudowań i przeznaczenia nieruchomości na podstawie umowy sprzedaży, wypisu z rejestru gruntów, raportu o budynkach i karty inwentaryzacyjnej nieruchomości. Wszystkie te dokumenty należy zakwalifikować jako dokumenty urzędowe, które mają istotną moc dowodową i stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści, organ administracji jest zobowiązany uznać za udowodnione to co wynika z treści dokumentu urzędowego, z tych względów stwierdzić należy, iż organ prowadzący postępowanie administracyjne ustalając charakter zabudowy na przedmiotowej nieruchomości zasadnie oparł swoje ustalenia na przywołanych dokumentach urzędowych, wyczerpując tym samym procedurę w zakresie ustalania i wyjaśniania stanu faktycznego sprawy.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż organ administracji prawidłowo ustalił, iż w sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, a następnie na ich podstawie rozstrzygnął sprawę, w oparciu o wnikliwie zebrany i obiektywnie oceniony materiał dowodowy. Nie można podzielić zarzutów skargi, iż zaskarżona decyzja narusza art. 107 § 1 Kpa, ponieważ strony postępowania zostały prawidłowo ustalone i doręczana im była wszelka korespondencja. Również za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 107 § 3 Kpa, owszem decyzja organu I instancji nie zawiera pełnych wyjaśnień w tym zakresie, jednakże organ odwoławczy przywołał pełną podstawę prawną, wyjaśnił zastosowane przepisy w świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego sprawy, z podaniem dowodów, na których oparł swoje rozstrzygniecie. W tej sytuacji brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia uchybień w tym zakresie, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Z kolei odnośnie naruszenia art. 35 Kpa i stanowiska strony skarżącej, iż sprawa winna zostać załatwiona w terminie miesięcznym, który upłynął w dniu 15 września 2002 r. przypomnieć należy, iż po złożeniu przez skarżących wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, postępowanie w sprawie zostało zawieszone, postanowieniem z dnia 3 października 2002 r., z uwagi na toczące się postępowanie komunalizacyjne w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę Miasto Ł. własności przedmiotowej nieruchomości. Po ustaniu przyczyny zawieszenia, wydaniu przez Wojewodę [...] w dniu 31 marca 2008 r. decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa przedmiotowej nieruchomości, postanowieniem z dnia 20 maja 2008 r. postępowanie w sprawie przekształcenia zostało podjęte. Istotne jest, iż do terminów określonych w art. 35 § 2 Kpa nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu – art. 35 § 5 Kpa. W tej sytuacji przekroczenie terminu do załatwienia sprawy może być liczone w okresie od złożenia wniosku do zawieszenia postępowania oraz od podjęcia postępowania do wydania decyzji i jeżeli w ocenie skarżących, powstałe opóźnienie spowodowało szkodę, to mogą z roszczenie wystąpić do sądu powszechnego.

W kwestii zaś wniosku strony skarżącej o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. nr 102, poz. 643), każdy sąd może przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Wyłącznie wątpliwości sądu, a nie skarżącego, mogą uzasadnić przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, od odpowiedzi na które zależy rozstrzygnięcie sprawy sądowo-administracyjnej. Dlatego też skarżący nie ma uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia przez sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu (postanowienie WSA z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II SA/Ol 861/07, dostępny w Lex nr 303725). Strona skarżąca argumentuje, iż rozwiązanie przyjęte w art. 8 w/w ustawy, zgodnie z którym do spraw wszczętych na podstawie ustaw, o których mowa w art. 9 tj. ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności i ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości i niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy niniejszej ustawy, prowadzi do sytuacji, w której wniosek strony złożony pod rządami poprzedniej ustawy rozpoznawany będzie według nowych przepisów, których strona nie brała pod uwagę w chwili wystąpienia o przekształcenie. Sąd podziela stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który wypowiadał się wielokrotnie, iż bezpieczeństwo prawne nie jest najwyższą wartością konstytucyjną i pozostaje czasami w kolizji z innymi wartościami. Zmiana prawa bywa podyktowana zmianą warunków społecznych lub gospodarczych i w tym zakresie istnieje swoboda prawodawcy w kształtowaniu materialnych treści prawa. Bywa również podyktowana tymi zmianami konieczność niezwłocznego wprowadzenia w życie nowych regulacji prawnych. W takiej sytuacji obowiązek poszanowania przez ustawodawcę interesów podmiotów nie ma charakteru bezwzględnego, zmienność prawa jest elementem, z którym muszą się liczyć obywatele (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 listopada 1997 r., sygn. akt K 26/97, OTK ZU 1997 r., nr 5-6, s. 450 oraz z dnia 7 lutego 2001 r., sygn. akt K 27/00).

Wszczęcie postępowania w określonej sytuacji prawnej nie oznacza, że jej rozstrzygniecie nastąpi na podstawie tej samej regulacji prawnej, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, lecz z taką sytuacją musi liczyć się jednostka, tym bardziej, iż Konstytucja nie gwarantuje niezmienności prawa, przy ciągłej zmianie stosunków społeczno-gospodarczych, które niewątpliwie mają wpływ na kształtowanie sytuacji prawnej i faktycznej obywatela. Niezmienne reguły prawne również prowadziłyby do sytuacji, w których jednostka ponosiłaby negatywne skutki określonych sytuacji, następowałyby bowiem zmiany społeczno-gospodarcze do których przepisy prawa nie byłyby dostosowane i nie regulowałyby wszystkich stanów faktycznych. W ocenie Sądu art. 8 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nie narusza zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, ani standardów demokratycznych państwa wynikających z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. W konsekwencji, wobec braku uzasadnionych wątpliwości co do zgodności przywołanego przepisu z Konstytucją, brak jest podstaw prawnych do skierowania przez Sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego we wnioskowanym przez skarżącego zakresie.

W tym stanie faktycznym i prawnym sprawy stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ argumentacja i wykładnia zastosowanych przepisów zasługują na uwzględnienie. Podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

ar

.