Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 438/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 80 § 1 i § 2.
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod (sprawozdawca) sędzia WSA Renata Kantecka Protokolant stażysta Joanna Lasek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2015r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Spółka A., poprzednio Spółka Z. (dalej powoływana jako "skarżąca", "podatnik", "spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej powoływane również jako "SKO", "Kolegium", "organ II instancji") z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2008.

Jak wynika z przedstawionych akt podatkowych, Kolegium zaskarżoną decyzją, sprostowaną następnie z urzędu postanowieniem z dnia 22.06.2015r., uwzględniło skargę Prokuratora Rejonowego z dnia 2.04.2015r. i uchyliło własną decyzję z dnia 7.01.2015r. nr "[...]", którą uchylono w całości decyzję Burmistrza (dalej "Burmistrz", "organ I instancji") z dnia 12.12.2013r. nr "[...]" w sprawie określenia podatku od nieruchomości za rok 2008 w wysokości 256.877 zł i umorzono postępowanie w sprawie. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" SKO uchyliło też w całości powołaną decyzję Burmistrza z dnia 12.12.2013r., i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.".

SKO w uzasadnieniu decyzji przedstawiło przebieg postępowania i wskazało, że w decyzji z dnia 7.01.2015r. Kolegium wadliwie uznało, iż w przedmiotowej sprawie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego. Opierało się bowiem na niepełnej informacji organu I instancji, według której tytuły wykonawcze dotyczące poszczególnych rat podatku od nieruchomości za rok 2008 w wysokości określonej przez organ decyzją z dnia 12 grudnia 2013r. zostały wystawione w dniu 16.12.2013r. W toku realizacji tych tytułów Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. (dalej "organ egzekucyjny") przekazał w dniu 14.01.2014r. na rzecz organu podatkowego kwotę 89362 zł wraz z odsetkami. Kwota ta została pobrana z konta podatnika w dniu 7.01.2014r.

Natomiast z dołączonych przez Prokuratora Rejonowego do skargi kserokopii dokumentów wynikało, że w dniu 31 grudnia 2014r. (data sprostowana na "31 grudnia 2013r." w postanowieniu SKO z 22.06.2015r.) organ egzekucyjny zawiadomił Bank B. w W. o zajęciu rachunku bankowego spółki na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Urząd Miejski oraz w tym samym dniu zawiadomił zobowiązaną spółkę o zajęciu rachunku bankowego.

Stąd też w świetle powyższych dokumentów, nieznanych wcześniej Kolegium z uwagi na niepełną informację, udzieloną przez organ podatkowy I instancji, organ II instancji uznał, iż w sprawie doszło do przerwania biegu przedawnienia w rozumieniu art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Decyzja z dnia 7.01. 2015r., w której ze względu na przedawnienie zobowiązania za 2008 rok uchylono decyzję organu I instancji i umorzono postępowanie podatkowe okazała się błędna i dlatego, na skutek skargi Prokuratora, została uchylona.

Natomiast, w ocenie Kolegium zaistniały podstawy do uchylenia decyzji Burmistrza z dnia 12.12.2013r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. SKO stwierdziło, że organ podatkowy I instancji nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego. Ograniczył się jedynie do wydania postanowienia z dnia 28.11.2013r. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2008, oraz postanowienia z dnia 29.11.2013r. o wyznaczeniu podatnikowi siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Burmistrz przyjął jako miarodajne do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w roku 2008 dane wynikające z pierwszej deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2007, nie uzasadniając jednak powodów takiego stanowiska. Poza deklaracjami na podatek od nieruchomości za rok 2007 jedną deklaracją na podatek od nieruchomości na rok 2008 brak jest jakichkolwiek dokumentów. Organ podatkowy w postanowieniu z dnia 28.11.2013r. o wszczęciu z urzędu postępowania stwierdził, że spółka w 2008r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości, w której w poz. BUDOWLE wykazała wartość budowli w kwocie 7.184,340 zł, natomiast w deklaracji na dzień 1.01.2007r. wykazała wartość budowli w kwocie 11.652.444 zł. Zatem w deklaracji na 2008r. wartość budowli została zaniżona. SKO uznało, że twierdzenie to nie znajduje żadnego odbicia w aktach sprawy. Narusza zasady prowadzenia postępowania dowodowego zawarte w Ordynacji podatkowej - art. 187 § 1. Burmistrz naruszył także art. 188 Ordynacji podatkowej, gdyż odmówił przeprowadzenia dowodu z ewidencji gruntów i budynków, o co wnosił pełnomocnik podatnika. Odmowę uzasadnił tym, że wniosek zmierza jedynie do przedłużenia postępowania, a miarodajne w mierze ustalenia zobowiązania podatkowego za rok 2008 są dane zawarte w deklaracji podatnika za rok 2007. Jak oceniło Kolegium Burmistrz nie wykazał, aby okoliczności, na które wskazywała pełnomocnik, były stwierdzone w sposób wystarczający innym dowodem. Natomiast pełnomocnik podatnika kwestionował w postępowaniu przed organem I instancji wartości przyjęte przez ten organ i wnosił o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych. Organ podatkowy winien zatem wezwać podatnika do przedłożenia ksiąg - ewidencji środków trwałych, celem ustalenia podstawy opodatkowania - mając na uwadze treść art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także przeprowadzić dowód z ewidencji gruntów i budynków. Organ podatkowy bowiem jest obligowany do zebrania i dokonania w sposób jasny i wyczerpujący oceny dowodów w sprawie, a stanowisku zajętemu w sprawie winien dać wyraz w prawidłowym uzasadnieniu decyzji.

W skardze z dnia 17.06.2015r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia "[...]" i o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W ocenie strony zaskarżona decyzja naruszyła art. 54 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 70 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji w trybie tzw. autokontroli i uznanie za zasadną skargę prokuratora, w której powołano się na przerwanie biegu terminu przedawnienia, choć z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie wystąpiły okoliczności wywołujące ten skutek.

Skarżąca podniosła, że w sprawie nastąpiło przedawnienie, co oznacza, że prawidłowe było rozstrzygnięcie Kolegium z dnia 7 stycznia 2015r. o uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej oraz o umorzeniu postępowania podatkowego w tej sprawie.

Dokonane w dniu 31 grudnia 2014r. czynności organu egzekucyjnego nie mogły przerwać biegu terminu przedawnienia, skoro przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2008 nastąpiło z końcem roku 2013.

Spółka podniosła, że materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie nie uzasadnia twierdzenia, że zawiadomienie skarżącej o dokonanym zajęciu zostało jej doręczone. Również zatem z tego powodu nie można przyjąć, aby doszło do sytuacji określonej w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, a tym samym nie można przyjąć, iż wystąpił określony w tym przepisie skutek przerwania biegu terminu przedawnienia.

Kolegium nie miało zatem podstaw aby przyjąć, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia i w trybie autokontroli uchylić własną decyzję z dnia 7 stycznia 2015r..

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyjaśniło, że z akt sprawy wynika bezspornie, że organ egzekucyjny zawiadomił o zajęciu rachunku bankowego spółkę w dniu 31 grudnia 2013r. Natomiast organ omyłkę, polegającą na podaniu w uzasadnieniu decyzji, że nastąpiło to 31 grudnia 2014r. sprostował z urzędu wydając postanowienie z 22.06.2015r..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 133 § 1 i 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sąd administracyjny, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem rozstrzyga na podstawie akt administracyjnych, w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a sąd może uchylić zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Analiza akt sprawy doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom, decyzja wydana na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze: 1) uchyliło własną decyzję z dnia 7 stycznia 2015r. uchylającą decyzję Burmistrza z dnia 12 grudnia 2013r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2008 rok Spółce Z. i umarzającą postępowanie, oraz 2) uchyliło ww. decyzję Burmistrza i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania nie narusza prawa.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że zgodnie z art. 8 p.p.s.a Prokurator może wziąć udział w każdym postępowaniu, a także wnieść skargę (...) jeżeli według jego oceny wymaga tego ochrona praworządności (...). W takim wypadku przysługują mu prawa strony. Natomiast zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy (w brzmieniu obowiązującym przed 15.08.2015r.).

W skardze z dnia 2.04.2015r. Prokurator Rejonowy zarzucił decyzji SKO z dnia 7.01.2015r. obrazę art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 80 § 1 i 2 ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez uznanie, że przerwa biegu terminu przedawnienia zobowiązania występująca przez zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z rachunku bankowego następuje z chwilą pobrania przez organ egzekucyjny środków z rachunku bankowego i przekazania wierzycielowi należności objętych tytułem wykonawczym i zajętych na rachunku bankowym dłużnika, podczas, gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów wskazuje, że do zaistnienia skutku prawnego w postaci przerwy biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego dochodzi na skutek zajęcia rachunku bankowego dłużnika przez organ egzekucyjny, a więc zawiadomienia banku prowadzącego rachunek bankowy dłużnika o zajęciu oraz poinformowania dłużnika przez organ egzekucyjny o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Wniósł o uchylenie decyzji w całości. W załączeniu przedłożył: 1) poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności z dnia 30.12.2013r., 2) poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię z.p.o. zawiadomienia Banku B. w W. o zajęciu rachunku bankowego dłużnika, 3) poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię z.p.o. zawiadomienia Spółki Z. o zajęciu rachunku bankowego.

W ocenie Sądu powyższe zarzuty były uzasadnione, zatem istniały podstawy do dokonania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze autokontroli zaskarżonej decyzji w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Z akt sprawy dotyczących postępowania w I instancji (nie ponumerowanych) wynika, że decyzja Burmistrza z dnia 12 grudnia 2013r. określająca Spółce Z. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008r. została doręczona stronie w dniu 16.12.2013r., a także odebrana w dniu 30.12.2013r. przez osobę uprawnioną do odbioru korespondencji w Kancelarii Adwokackiej, (w której prowadzi działalność pełnomocnik reprezentujący stronę w postępowaniu), której adres podano organowi. Podobnie postanowienie Burmistrza z dnia 13 grudnia 2013r. o nadaniu ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zostało doręczone stronie w dniu 16.12.2013r., a Kancelarii Adwokackiej w dniu 31.12.2013r.

Z przedłożonych przez Prokuratora odpisów dokumentów bezspornie wynika, że w dniu 31 grudnia 2013r. organ egzekucyjny doręczył dłużnikowi zajętej wierzytelności – Bankowi B. w W., jak i zobowiązanemu - Spółce Z. "Zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelności z rachunku bankowego (...)". W jego treści wskazano, że należności za poszczególne okresy roku 2008 dochodzone są na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w dniu 16.12.2013r.

Do zastosowania środka egzekucyjnego takiego jak zajęcie wierzytelności na rachunku bankowym dochodzi z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności, a więc bankowi zawiadomienia o zajęciu wierzytelności, o czym stanowią przepisy art. 80 § 1 i § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Według § 2 "Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1(...)".

W dniu 31 grudnia 2013r. wypełniona została więc dyspozycja art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą "bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony". W ostatnim dniu upływu terminu przedawnienia zobowiązania za 2008r. nastąpiła przerwa biegu tego terminu i od dnia 1.01.2014r. bieg terminu przedawnienia rozpoczął się na nowo.

Nieuzasadnione jest zatem stanowisko skarżącej Spółki, że nie nastąpiła przerwa biegu terminu przedawnienia zobowiązania. Jak wskazano na wstępie, Sąd orzeka na podstawie akt. W świetle dowodów w sprawie tj. dokumentów takich jak zwrotne potwierdzenia odbioru poszczególnych pism organu podatkowego i organu egzekucyjnego kierowanych do strony, dłużnika zajętej wierzytelności, oraz pełnomocnika, wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przerwa biegu terminu przedawnienia nastąpiła w dniu 31 grudnia 2014r. stanowi oczywistą pomyłkę (sprostowaną postanowieniem z dnia 2.06.2015r.).

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.