Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1231/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5, art. 7
journal: Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych

SENTENCJA

Dnia 9 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie odbiorników telewizyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr "(...)" z dnia "(...)" marca 2020 r. Minister Infrastruktury (dalej "Minister", ,,Organ") utrzymał w mocy decyzję nr "(...)"z dnia "(...)"stycznia 2020 r. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej ,,Organ I instancji"), którą ustalona została względem "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)" (dalej ,,Skarżąca", ,,Strona", ,,Spółka") opłata za używanie trzydziestu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 20. 430 złotych (dalej ,,decyzja I instancji).

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U z 2019 r. poz. 1801 ze zm., dalej ,,u.o.a.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r., poz. 2096 ze zm., dalej ,,K.p.a.").

W dniu (...) sierpnia 2019 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 u.o.a. przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w "(...)" (dalej także ,,Lokal", ,,Hotel") ) przy ul. "(...)", zajmowanym na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącą. Kontrola została przeprowadzona w obecności M. B. - Prezesa Zarządu Spółki.

W trakcie kontroli ujawniono w lokalu 30 odbiorników telewizyjnych: 1 odbiornik TV marki (...) w recepcji oraz 28 odbiorników TV w pokojach i 1 odbiornik TV marki (...) w kręgielni. Do odbiorników doprowadzona była antena naziemna. W trakcie kontroli odbiornik (...) w recepcji był włączony i odbierał program (...). Stwierdzony okres używania odbiorników w kontrolowanym Lokalu wynosił dwa miesiące i został ustalony na podstawie oświadczenia M. B.. W protokole z kontroli odnotowano pouczenie o obowiązku rejestracji odbiorników RTV zgodnie z ustawą o opłatach abonamentowych oraz okoliczność braku ich rejestracji. Ponadto protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez M. B. – Prezesa Zarządu Skarżącej. Do protokołu załączono oświadczenie M. B., opatrzone datą (...) sierpnia 2019 r., z którego wynika, iż 30 odbiorników telewizyjnych w lokalu zajmowanym przez Stronę jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, przy czym uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe albowiem 28 TV znajduje się w pokojach, w których są goście.

Po dokonanej kontroli, w dniu (...) sierpnia 2019 r. Strona dokonała rejestracji 30 odbiorników telewizyjnych.

W dniu (...) stycznia 2020 r. Organ I instancji wydał decyzję I instancji ustalającą opłatę za używanie 30 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 20 430 zł.

W dniu (...) lutego 2019 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego) pełnomocnik Strony wniósł odwołanie od decyzji I instancji, w którym zarzucił naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.) oraz przepisów prawa materialnego tj.: art. 7 ust. 6 u.o.a. oraz § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych ( Dz. U. z 2013 r. poz. 1676, dalej ,,rozporządzenie").

Organ, powołując się na ustalenia dokonanej kontroli potwierdził prawidłowość rozstrzygnięcia zawartego w decyzji I instancji. Minister zauważył, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie z art. 2 ust. 2 w/w ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle w/w uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5 u.o.a. Wskazać przy tym, zdaniem Organu, należy, że zgodnie z art. 2 ust. 5 i ust. 6 tej ustawy niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub samochodzie stanowiącym ich własność uiszcza się tylko jedną opłatę abonamentową. Podkreśla się przy tym, że opłacenie abonamentu w ramach gospodarstwa domowego nie obejmuje używania odbiorników w lokalu o charakterze handlowym, usługowym czy produkcyjnym.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez Skarżącą dotyczącego zasadności ustalenia przez Organ I instancji liczby i stanu posiadanych przez nią odbiorników telewizyjnych bez podjęcia próby policzenia i uruchomienia tych odbiorników, czyli w sposób pośredni a nie bezpośredni, Minister podkreślił, że ustalenia kontroli co do obecności odbiorników RTV mogą być dokonane w drodze bezpośredniej obserwacji na miejscu albo pośrednio - w formie oświadczenia wiedzy osób biorących udział w kontroli. Nie ulega wątpliwości, że kontrolerzy w pierwszej kolejności próbują wykorzystać sposób bezpośredni jako najprostszy i najlepszy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej ,,NSA") z dnia 19 maja 2016r., sygn. akt IIGSK 2925/14). Jednak w realiach kontroli wykonywanej u przedsiębiorców i obejmujących hotele lub samochody służbowe prawie nigdy nie mają takiej możliwości. Kontrola wykonywana jest w sezonie, kiedy pokoje "pracują", czyli są zajęte przez gości. Kontrolerzy nie mają uprawnień, aby kontrolować zajęte pokoje i taka informacja jest równoznaczna z odmową ich okazania, którą kontrolerzy są związani. Ustalenia kontroli muszą więc opierać się na oświadczeniach wiedzy osób biorących udział w kontroli. Jest to sytuacja typowa dla hoteli czy pensjonatów, a ustalenia oparte na oświadczeniu kontrolowanego (pośrednie) zostały uznane za równoważne z bezpośrednią obserwacją. Innymi słowy kontrolerzy nie muszą sami zobaczyć i włączyć telewizorów w pokojach hotelowych lub odbiorników radiowych w samochodach służbowych, aby stwierdzić ich obecność i sprawność. Zastępuje je oświadczenie, które musi jednak pochodzić od osoby niewątpliwie posiadającej stosowną wiedzę. Taki też schemat został powielony w przedmiotowej sprawie. Prawdą jest, że kontrolerzy w miejscu kontroli zobaczyli tylko TV w recepcji (nadawanie (...)), jednak w przedmiotowej sprawie okoliczność ta nie miała znaczenia. Ustalenia kontroli oparto na wiedzy M.B. – Prezesa Zarządu Spółki, która przekazała kompletne i jasne informacje, że Hotel posiada 30 telewizorów i okres ich używania to 2 miesiące.

Organ podkreślił, iż osoba uczestnicząca w kontroli ma zupełną swobodę, jeśli chodzi o treść przekazywanych informacji i złożenie podpisu. Może poinformować, że nie jest osobą właściwą w przedmiocie kontroli, że nie ma wiedzy albo jej wiedza jest niepełna, ma wątpliwości, musi sprawdzić niektóre informacje itd. Jednakże w przedmiotowej sprawie tak się nie stało, treść protokołu jak i oświadczenie kontrolowanego były jednoznaczne i zostały uznane jako w pełni wiarygodne. Analiza treści protokołu kontroli nie wskazuje na okoliczność jakoby M. B.nie rozumiała znaczenia składanych oświadczeń w zakresie zdolności odbiorników do natychmiastowego odbioru programu oraz okresu ich używania.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a. i art. 80 K.p.a. Minister wskazał, że w toku czynności kontrolnych M. B. miała możliwość złożenia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia kontroli, czy też okoliczności w nim wskazanych tj. w zakresie używania przez Stronę 30 odbiorników telewizyjnych, a także okresu ich używania. Mogła także oświadczyć, że nie posiada wiedzy w przedmiocie objętym kontrolą. W związku z tym, zdaniem Organu, M. B. uczestnicząc w dniu (...) sierpnia 2019 r. w kontroli dysponowała wiedzą niezbędną dla ustalenia okoliczności faktycznych stanowiących podstawę dla Organu I instancji do wydania decyzji administracyjnej. Organ I instancji zasadnie zatem uznał za wiarygodne oświadczenia składane w toku kontroli przez Prezesa Zarządu Skarżącej, co do używania przez Stronę 30 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, okresu używania jak i ich stanu umożliwiającego natychmiastowy odbiór programu a zatem prawidłowo zastosowano domniemanie z art. 2 ust. 2 u.o.a.

W przedmiotowej sprawie nie było zdaniem Ministra podstaw, żeby kwestionować oświadczenie osoby uczestniczącej w kontroli, albowiem nie sposób zakładać, że wiedza Prezesa Zarządu nie obejmowała tak elementarnych dla funkcjonowania obiektu wiadomości, jak rodzaj i standard oferowanych w nim usług, który wyznaczają m.in. składniki wyposażenia udostępnianych klientom pomieszczeń a telewizory są istotnym elementem tych składników. W sprawie nie zostały przedstawione przez Stronę żadne dowody podważające ustalenia kontroli. W ocenie Ministra dokonana przez Organ I instancji ocena materiału dowodowego, a w szczególności protokołu z kontroli nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów wobec czego nie ma podstaw do podważenia dokonanych w ten sposób ustaleń.

Minister podkreślił, że Organ I instancji nie ma obowiązku przeprowadzania oględzin obiektu i odbiorników TV co do których ustalono, iż nie są zarejestrowane. Jak podkreśla się bowiem w orzecznictwie, ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. Zarówno jeden jak i drugi sposób ustalenia jest dopuszczalny, jednak informacja o tym fakcie musi znaleźć się w protokole z kontroli podpisanym przez kontrolujących i przez osobę uczestniczącą w kontroli (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1615/12).

Minister zwrócił nadto uwagę, że zgodnie z zapisami § 2 i § 3 rozporządzenia rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, dokonuje operator wyznaczony, na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki, zwanego dalej "użytkownikiem". Zgłoszenie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników. Podczas kontroli ustalono, iż okres używania ujawnionych odbiorników wynosił dwa miesiące. Tymczasem Strona w odwołaniu od decyzji I instancji twierdzi, że w dniu kontroli nie upłynął jeszcze 14-dniowy termin na rejestrację odbiorników od momentu wejścia w ich posiadanie. Spółka dokonała rejestracji 30 odbiorników przez Internet w dniu (...) sierpnia 2019 r. i stoi na stanowisku, że udało się jej zmieścić w tym terminie.

Minister uznał te twierdzenia za całkowicie niewiarygodne, wskazując, że:

- po pierwsze coś zupełnie innego wynika z informacji przekazanych przez M. B. - Prezesa Zarządu;

- po drugie już (...) maja 2014 r. Lokal został zaszeregowany do obiektów trzy gwiazdkowych posiadających 29 izb mieszkalnych. Obiekt jest hotelem całorocznym - nie sposób przyjąć, że doposażenie w telewizory nastąpiło 5 lat po rozpoczęciu działalności, w dniu kontroli a Prezes Zarządu o tym nie wie;

- po trzecie Spółka nie przedstawiła żadnego dowodu na poparcie swoich twierdzeń jak np. faktura zakupu odbiorników.

Organ podkreślił, że kwestie związane z obowiązkiem uiszczania abonamentu są powszechnie znane a ponadto uregulowane obowiązującymi przepisami prawnymi. Strona powinna znać przepisy prawa, zważywszy, że obowiązek rejestracji odbiorników ciąży na każdej osobie używającej odbiornika, zaś uregulowania dotyczące terminu, w którym należy dokonać rejestracji są tożsame dla wszystkich.

Organ dokonał także weryfikacji prawidłowości ustalonej przez Organ I instancji opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Minister wskazał w tym zakresie, że w myśl postanowień art. 7 ust. 6 u.o.a. w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników kierownik jednostki operatora wyznaczonego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 w/w ustawy, opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Natomiast wysokość opłaty abonamentowej za używanie odbiornika telewizyjnego albo radiofonicznego i telewizyjnego określona została w § 1 pkt 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 10 maja 2018 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2019 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1013) i wynosi 22,70 zł za jeden miesiąc. Tak więc należna opłata z tytułu używania niezarejestrowanych odbiorników w niniejszej sprawie wynosi łącznie 20 430,00 zł (30 x 22,70 zł x 30). Uznając zatem decyzję I instancji za wydaną zgodną z prawem Minister utrzymał ją w mocy w całości na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Od decyzji wydanej przez Organ została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której Skarżąca zarzuciła Ministrowi, że przy jej wydaniu naruszył:

1. przepisy prawa materialnego tj.:

a) art. 7 ust. 6 u.o.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie skutkujące błędnym stwierdzeniem, że Skarżąca jest posiadaczem trzydziestu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych umożliwiających natychmiastowy odbiór programu, podczas gdy Organ nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego, co skutkowało niesłusznym obciążeniem Skarżącej opłatą za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych;

b) § 2 i 3 rozporządzenia w związku z art. 7 ust. 6 u.o.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie skutkujące uznaniem, że Skarżąca nie zarejestrowała trzydziestu odbiorników telewizyjnych w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie, które to ustalenia Organ poczynił na podstawie własnych założeń i domysłów, nie biorąc pod uwagę stanowiska strony Skarżącej.

2. przepisy prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie skutkujące:

a) uznaniem, że Skarżąca była w momencie kontroli w posiadaniu trzydziestu niezarejestrowanych i umożliwiających natychmiastowy odbiór programu odbiorników telewizyjnych, podczas gdy z żadnego materiału dowodowego nie wynika, aby wskazana liczba odbiorników została potwierdzona, jak również czy wskazane odbiorniki umożliwiały odbiór programu, co skutkowało niesłusznym obciążeniem Skarżącej opłatą za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych;

b) uznaniem, że Skarżąca była w momencie kontroli w posiadaniu trzydziestu niezarejestrowanych i umożliwiających natychmiastowy odbiór programu odbiorników telewizyjnych przez okres dwóch miesięcy, a krótszego okresu posiadania ww. odbiorników Skarżąca nie wykazała ponieważ nie przedstawiła faktury ich zakupu, podczas gdy Organ którego rolą jest zgromadzenie materiału dowodowego pozwalającego rozstrzygnąć sprawę, o takie dokumenty do Skarżącej się nie zwrócił;

c) uznaniem, że Skarżąca była w momencie kontroli w posiadaniu trzydziestu niezarejestrowanych i umożliwiających natychmiastowy odbiór programu odbiorników telewizyjnych, ponieważ Hotel prowadzony przez Skarżącą został zaszeregowany jako obiekt trzygwiazdkowy i nie jest prawdopodobne aby przez pięć lat nie został doposażony w odbiorniki telewizyjne o czym na pewno wiedziała Prezes Zarządu Skarżącej, podczas gdy samo zaszeregowanie Hotelu nie oznacza automatycznego doposażenia pokoi w odbiorniki telewizyjne umożliwiające odbiór programu, a wobec trwającej rozbudowy Hotelu możliwe były opóźnienia w doposażaniu pokoi.

W odwołaniu do tych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz.

Uzasadniając zarzuty skargi Spółka podniosła, że Obowiązek rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych ciąży na faktycznym użytkowniku tych odbiorników w terminie 14 dni, liczonym od dnia wejścia w posiadanie odbiorników, o ile odbiorniki te znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Oznacza to, że relewantną prawnie na gruncie art.7 ust. 6 u.o.a. okolicznością w sprawie nakazania rejestracji odbiornika oraz ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanego odbiornika jest stwierdzenie, że w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiornika użytkownik nie dokonał jego rejestracji, (wyrok NSA z dnia 22 października 2018 r. sygn. akt II GSK 970/18). Co istotne, dokonanie prawidłowych ustaleń dotyczących faktycznego okresu posiadania odbiorników telewizyjnych, a także oceny zebranych dowodów nie może nastąpić z odwołaniem się jedynie do decyzji nadającej Hotelowi kategorię, zgodnie z którą każdy z jego pokoi musi być wyposażony w telewizor (wyrok NSA z dnia 11sierpnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3139/15). Posiadanie w rozumieniu u.o.a. zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, przy czym dla nałożenia stosownych obowiązków na pracodawcę określonych w art. 7 ust. 6 cyt. ustawy wystarczające jest wykazanie, że odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowym zajmowanym przez jego firmę (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 180/16). W niniejszej sprawie Organ nieprawidłowo uznał, że Skarżąca znajduje się w posiadaniu trzydziestu niezarejestrowanych odbiorników umożliwiających natychmiastowy odbiór programu. Organ nie sprawdził, czy są to odbiorniki telewizyjne umożliwiające natychmiastowy odbiór programów. Nie ustalił, czy i od kiedy wskazane odbiorniki znajdują się w posiadaniu Skarżącej. Samo uznanie, że odbiorniki były niezarejestrowane ponieważ 7 dni po kontroli Skarżąca dokonała rejestracji odbiorników jest nieprawidłowe i sprzeczne z przepisem § 2 i 3 rozporządzenia. Zgodnie z jego treścią posiadacz odbiorników może je zarejestrować w terminie 14 dni od wejścia w posiadanie. Tym samym ww. twierdzenie jest o tyle niepoparte żadnym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, co przedwczesne.

W ocenie Strony, w przedmiotowej sprawie Organ nie zebrał w całości materiału potrzebnego do wydania decyzji zgodnej z prawem oraz w nienależyty sposób przeanalizował dowody znajdujące się w aktach sprawy. Skutkiem wskazanych działań było nieprawidłowe uznanie, że Skarżąca posiada trzydzieści umożliwiających odbiór programu odbiorników telewizyjnych. W ocenie Strony Organ nie ustalił, czy Skarżąca w rzeczywistości posiada ww. liczbę odbiorników.

Zdaniem Skarżącej, Minister poczynił nadto samodzielne ustalenia, zgodnie z którymi uznał, że skoro hotel prowadzony przez Skarżącą zaszeregowany jest jako trzygwiazdkowy od pięciu lat, to musiał posiadać odbiorniki telewizyjne, o czym na pewno wiedziała Prezes Zarządu Skarżącej. Organ głosząc ww. tezy nie zauważył, że samo zaszeregowanie Hotelu nie oznacza automatycznego doposażenia pokoi w odbiorniki telewizyjne, jak również tego że Hotel pozostaje w stanie budowy i mogły w tym zakresie wystąpić opóźnienia w kwestii doposażania pokoi.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie wskazując na zasadność argumentacji przyjętej w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym, w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości, czy słuszności. Ponadto, w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej ,,p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu, w niewadliwie ustalonym przez Organ stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie, Minister miał uzasadnione podstawy do tego, aby utrzymać w mocy decyzję I instancji obciążającą Skarżącą opłatą za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w wysokości przyjętej w tej decyzji.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

Na gruncie u.o.a. przyjęta została zasada, że opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (art. 2 ust. 4 u.o.a.). Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w art. 2 ust. 5 u.o.a. określając krąg podmiotów, które - niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych - zobowiązane są do uiszczania tylko jednej opłaty abonamentowej.

Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza (art. 2 ust. 2 u.o.a.).

W myśl zaś art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 u.o.a. a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności.

W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 u.o.a. (Poczta Polska S.A.), przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3 u.o.a. w wysokości trzydziestokrotności miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności (Minister Infrastruktury) (art. 7 ust. 6 i 7 u.o.a.).

Przechodząc do oceny prawidłowość ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zastosowania przepisów prawa materialnego w zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji I instancji należy zauważyć, że z protokołu kontroli z dnia (...) sierpnia 2019 r. znajdującego się w aktach sprawy oraz załączonego do niego oświadczenia wiedzy osoby uczestniczącej w kontroli – M. B. pełniącej funkcję Prezesa Zarządu Spółki, wynika, że w Lokalu, w którym Skarżąca prowadzi swoją działalność hotelarską, w chwili kontroli znajdowało się 30 odbiorników telewizyjnych, które były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów.

Z protokołu wynika nadto, że w trakcie kontroli kontrolowany nie dysponował dowodem zarejestrowania ww. odbiorników pomimo, że zgodnie z oświadczeniem wiedzy M. B. – Prezesa Zarządu Spółki okres ich używania wynosił dwa miesiące. Dodać przy tym należy, że zgodnie z odpisem z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego Spółki aktualnym na dzień przeprowadzenia kontroli, Prezes Zarządu jest uprawniony do jednoosobowej reprezentacji Strony a zatem oświadczenie takie należałoby traktować jako oświadczenie strony postępowania, co do okoliczności istotnych sprawie a nadto przyjętych w zaskarżonej decyzji zgodnie z twierdzeniami Spółki przedstawionymi w toku kontroli.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, Organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że w niniejszej sprawie, bez wątpienia, upłynął czternastodniowy termin przewidziany na zarejestrowanie wspomnianych odbiorników. Zgodnie bowiem z zapisami § 2 i § 3 rozporządzenia rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, dokonuje operator wyznaczony, na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki, przy czym zgłoszenie takie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników. W sytuacji gdy przedmiotowe odbiorniki były używane od 2 miesięcy przed dniem dokonania kontroli, to należy uznać, że Strona uchybiła terminowi ich rejestracji przewidzianemu we wspomnianych przepisach prawa.

Ponadto, zgodnie z ustaleniami kontroli i oświadczeniem Prezesa Zarządu Spółki w Lokalu znajdowało się 30 sprawnych odbiorników. W świetle okoliczności, że oświadczenie w przedmiocie ilości odbiorników telewizyjnych znajdujących się w Hotelu, daty od jakiej są używane i ich sprawności zostało złożone przez M.B. – Prezesa Zarządu Spółki uprawnioną do jednoosobowej reprezentacji Skarżącej, zasadnie wraz z poczynionymi ustaleniami kontrolujących, oświadczenie to, załączone do protokołu kontroli, stało się podstawą przyjęcia za zaistniałe faktów w nim zaświadczonych. Trzeba bowiem raz jeszcze podkreślić, że z racji osoby składającej to oświadczenie powinno być ono uznane za oświadczenie samej Strony w przedmiocie okoliczności istotnych w świetle niniejszej sprawy. Okoliczności zaś znajdujące potwierdzenie w tym oświadczeniu i zgodnie z jego treścią stały się następnie podstawą ustaleń faktycznych Organów, przy czym Organy zasadnie uznały, że nie zaistniały żadne okoliczności pozwalające odmówić im wiarygodności i mocy dowodowej w tej sprawie.

Trzeba nadto stwierdzić, że protokół został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.

Dane wymagane w tej sprawie dla wydania decyzji wynikają zatem z prawidłowo sporządzonego protokołu i załączonego do tego protokołu oświadczenia Skarżącej. Nadto trzeba zauważyć, że Strona kwestionując fakty wynikające z tych dokumentów, nie przedłożyła żadnych przeciwdowodów, które skutkować mogłyby inną oceną wyniku postępowania dowodowego niż przyjęta przez Organy i nie uczyniła tego ani w toku postępowania administracyjnego ani w samej skardze. Nie przedłożyła np. dowodu zakupu telewizorów, czy montażu anteny w terminie poprzedzającym, nieprzekraczającym ustawowego, 14-dniowego terminu przewidzianego na zgłoszenie, czy też dowodu rejestracji odbiorników przed datą kontroli, co zresztą nie byłoby możliwe albowiem rejestracja nastąpiła po dniu kontroli tj. w dniu (...) sierpnia 2019r. Fakt dokonania tej rejestracji został uwzględniony przez Organy obu instancji i z tego też powodu Strona zasadnie nie została zobowiązana do rejestracji odbiorników na zasadzie art. 7 ust. 6 u.o.a.

W niniejszej sprawie, w zarysowanym na wstępie mechanizmie odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego, podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo bowiem jedynie na tym etapie – kontroli, istnieje jedyna możliwość ustalenia czy istotnie w danym przypadku doszło do używania niezarejestrowanego odbiornika, czy też nie. Zauważyć należy przy tym, że protokół kontroli obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, lub wręcz niemożliwy do odtworzenia, i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie ustalenia realizacji obowiązku abonamentowego, na podstawie którego wszczyna się postępowanie administracyjne. Taki protokół kontroli obowiązku rejestracyjnego, zdaniem Sądu i jak słusznie podkreślił Organ, zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 K.p.a., traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Sąd stwierdza, że przyjęty w sprawie stan faktyczny należy uznać za wiarygodny, znajdujący oparcie w aktach administracyjnych i ustalony w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Nie można zatem skutecznie postawić Organom zarzutu braku, bądź niewłaściwego zgromadzenia pełnego materiału dowodowego. Dowody zebrane w aktach stanowiły kompletny i spójny materiał dowodowy, wystarczający do poczynienia istotnych ustaleń faktycznych w sprawie. Organy nie miały też obowiązku poszukiwania z urzędu dalszych dowodów w sprawie, ponad te wynikające z oświadczenia samej Skarżącej a ujęte w złożonym oświadczeniu albowiem zawierały one oświadczenie wiedzy Strony, co do wszystkich okoliczności istotnych w sprawie tj. ile odbiorników niezarejestrowanych znajdowało się w lokalu spółki, od kiedy i czy umożliwiony był natychmiastowy odbiór programu. Organ nie miał przy tym obowiązku i potrzeby poszukiwania dowodów kwestionujących twierdzenia Skarżącej złożone w toku kontroli w sytuacji gdy nie było żadnych wątpliwości co do ich zgodności z faktycznym stanem rzeczy. Nie można też w tym kontekście czynić zasadnego zarzutu Organowi co do nieusprawiedliwionego odwołania się w zaskarżonej decyzji do okoliczności związanej z zaszeregowaniem Hotelu do obiektów trzygwiazdkowych i twierdzenia co do wyposażenia Lokalu w telewizory, czy też nieprzedstawienia przez Stronę dowodów poświadczających zakup telewizorów. Są to bowiem okoliczności, które słusznie w ocenie Sądu zostały uznane przez Ministra za poświadczające dodatkowo za zgodnym z prawdą oświadczeniem złożonym przez Spółkę w osobie Prezesa Zarządu, co do ww. okoliczności.

Zasadnie zatem, z uwagi na powyższe, w oparciu o materiał dowodowy akt administracyjnych Organy uznały, że w dniu kontroli tj. w dniu (...) sierpnia 2019r. w Lokalu Skarżącej, znajdowało się 30 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, w stanie umożliwiającym od dwóch miesięcy przed dokonywaną kontrolą odbiór programów.

Prawidłowo także została wyliczona opłata za używanie trzydziestu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 u.o.a., opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Natomiast wysokość opłaty abonamentowej za używanie odbiornika telewizyjnego określona została w § 1 pkt 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 10 maja 2018 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2019 r. i wynosi 22,70 zł za jeden miesiąc. Tak więc należna opłata z tytułu używania niezarejestrowanych odbiorników w niniejszej sprawie wynosić musiała łącznie 20 430,00 zł (30 x 22,70 zł x 30). Taka też, prawidłowo zatem wyliczona wysokość opłaty, została przyjęta w zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji I instancji.

Z uwagi na powyższe skarga nie zasługiwała na uwzględnienie albowiem prawidłowo zebrane w sprawie dowody w zakresie okoliczności istotnych w sprawie zostały następnie szczegółowo przeanalizowane przez Organy, co stanowiło realizację obowiązku wynikającego z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. W działaniu Organów Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Z powyższych względów nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi naruszenia przez Organ, przy wydaniu zaskarżonej decyzji, przepisów prawa procesowego albowiem stan faktyczny sprawy w zakresie okoliczności mających istotny wpływ na podejmowane rozstrzygnięcie został ustalony niewadliwie a nadto zgodnie ze stanowiskiem Strony zajętym w toku kontroli, którego wiarygodność zasadnie nie została przez Organ zakwestionowana. Organ właściwie w związku z tym, do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, zastosował przepisy prawa materialnego, stąd też nie są także zasadne zarzuty skargi naruszenia art. 7 ust. 6 u.o.a. oraz § 2 i § 3 rozporządzenia. Zdaniem Sądu, należycie wyjaśnione zostały także motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wystarczająca, co odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.