Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 188/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II inst
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c,art. 135, art. 153, art. 200
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 122, art. 187
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.) WSA Waldemar Michaldo Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2018 r. ze skargi B. F. przy uczestnictwie: T. F. i A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 grudnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 4.100 zł ( cztery tysiące sto złotych), III. zarządza zwrot z kasy tutejszego Sądu na rzecz skarżącej kwoty 17 zł (siedemnaście złotych) tytułem nadpłaconego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

I.

Zaskarżoną decyzją z 11 grudnia 2017r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Wójta Gminy G. z 4 sierpnia 2017r. nr [...] ustalające B. F., A. P. i T. F. łączne zobowiązanie pieniężne za 2015 r. w kwocie 16.083,00 zł.

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wójt Gminy G. - rozpoznając sprawę ponownie-decyzją z 4 sierpnia 2017r. wskazał, że zespół dworsko - parkowy w C. , w skład którego wchodzą działki nr [...] i [...], został wpisany do rejestru zabytków na podstawie decyzji z 5 października 1984r. nr [...] W rejestrze zabytków figuruje budynek dworu, park oraz trzy budynki gospodarcze. Z uwagi na stanowisko [...], z którego wynika, iż zarówno nieruchomości gruntowe jak i zabudowania nie są utrzymywane stosownie do przepisów o ochronie zabytków, organ podatkowy nie zastosował zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U z 2016r., poz. 716 ze zm., dalej - u.p.o.l.).

Organ I instancji opodatkował budynek dworu stawką dla budynków lub ich części mieszkalnych, budynki rządcówki i wozowni - stawką dla budynków lub ich części pozostałych, a budynki stajni, obór i stodoły objął zwolnieniem z uchwały nr XXXIII/217/2012 Rady Gminy Gdów z 28 listopada 2012r. Grunty zostały opodatkowane przy uwzględnieniu zapisów ewidencji gruntów i budynków.

W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy (tj. min. postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] w K. z 30 lipca 2015r., sygn. akt: [...] a także akty notarialne) Wójt Gminy G. stwierdził, że w okresie od 22 stycznia 2015r. do 10 grudnia 2015r. współwłaścicielami dz. Nr [...], [...] i [...] wraz z posadowionymi na nich zabudowaniami byli B. F., A. P. i T. F..

W odwołaniu od ww. rozstrzygnięcia B. F. i A. P. zakwestionowały stwierdzenie przez organ podatkowy, iż sporne nieruchomości są zaniedbane i popadają w ruinę. Zdaniem odwołujących, w każdym z protokołów pokontrolnych widnieje adnotacja o należytym utrzymywaniu parku. Strony podkreśliły, że w 2013r. zostało wydane zaświadczenie o konserwowaniu i zabezpieczeniu zabytku zgodnie z ustawą o ochronie zabytków. Odwołujące wskazały, iż inwestują w obiekt niemałe pieniądze. To, że dwór nie został jeszcze odrestaurowany wynika przede wszystkim z faktu, iż od 2009r. właściciele starają się o dotację ze środków [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W ocenie odwołujących, ustawa z 15 lutego 1962r. o ochronie dóbr kultury nie nakazuje inwestowania w zabytkową nieruchomość, a jedynie nakłada obowiązek utrzymywania zabytku w stanie niepogarszającym jego kondycji. Nadto odwołujące zauważyły, że podane przez Wójta Gminy G. powierzchnie gruntów i budynków różnią się w sposób znaczący od powierzchni określonych w protokole uzgodnień z 19 października 2001r. B. F. i A. P. zarzuciły organowi I instancji nie wzięcie pod uwagę wpłaty tytułem podatku rolnego i nie odliczył nadpłaty.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wyjaśniło, że przedmiot opodatkowania w analizowanej sprawie stanowi, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. oraz art. 1 ustawy z 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 1381 ze zm.; dalej-u.p.r.) nieruchomość gruntowa, obejmująca działki nr: [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni 14,71 ha, położona w Cichawie. Podstawą wymiaru podatków i świadczeń są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, stosownie do przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2015r. poz. 520 ze zm.; dalej-u.p.g.k.).

Powołując się na stanowisko NSA (wyrok z 30 marca 2010r., sygn. akt: II FSK 1914/08) organ odwoławczy wskazał, że informacje ujęte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194§1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2017r. poz.201 ze zm. dalej- O.p.). Kwestionowanie zapisów w ewidencji gruntów i budynków odbywa się w postępowaniu odrębnym od postępowania podatkowego. Dopóki podatnik nie wystąpi do właściwego organu o zmianę danych zamieszczonych w ewidencji i dopóki to nie nastąpi, dopóty nie może skutecznie zarzucić organom podatkowym błędnych ustaleń co do przedmiotu i podstawy opodatkowania. (...)

W oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków, wyjaśniono, że w skład opodatkowanej nieruchomości gruntowej wchodzą użytki o łącznej powierzchni 14,71 ha, tj.: grunty orne (RII) o powierzchni 4,28 ha, grunty orne (RJIIa) o powierzchni 0,53 ha, sady (S-RII) o powierzchni 2,71 ha, łąki trwałe (LIII) o powierzchni 1 ,46 ha, pastwiska trwałe (PsIV) o powierzchni 0,10 ha, inne tereny zabudowane (Bi) o powierzchni 3,65 ha, nieużytki (N) o powierzchni 0,12 ha, grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi (Ws) o powierzchni 1,86 ha.

Uznając za organem I instancji, że powierzchnia przedmiotowej nieruchomości gruntowej została ustalona prawidłowo, Kolegium nie podzieliło zarzutu odwołujących w tym zakresie.

W dalszej części uzasadnienia wyjaśniono, że na ww. nieruchomości gruntowej znajdują się: dwór (pow. użytkowa 720 m2), rządcówka (pow. użytkowa 98 m2), wozownia (pow. użytkowa 130 m2), stajnie (pow. użytkowa 361 m2), obory (pow. użytkowa 926 m2) i stodoła (pow. użytkowa 400 m2). Wykorzystywanie budynków do przechowywania płodów rolnych i chowu inwentarza, wg Kolegium implikuje zastosowanie wobec nich zwolnienia od podatku od nieruchomości określonego w §1 ust. 1 pkt 1 uchwały nr [...] Rady Gminy G. z 28 listopada 2012r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości.

Powołując się na brzmienie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., SKO zaznaczyło, że zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zatem obok wpisu do rejestru zabytków dla zastosowania zwolnienia istotne znaczenie ma spełnienie warunku utrzymania i konserwacji nieruchomości w sposób przewidziany przez przepisy o ochronie zabytków. W świetle stanowiska judykatury ocena zachowania podatnika polegającego na utrzymywaniu i konserwacji gruntów i budynków powinna być dokonywana z punktu widzenia przepisów o ochronie zabytków (tj. art. 5 pkt 2, 3, 4, art. 3 pkt 6 ustawy z 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami). Zaznaczono przy tym, że z art. 38 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wynika, iż kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami prowadzą organy nadzoru konserwatorskiego - wojewódzki konserwator zabytków lub działający z jego upoważnienia pracownicy wojewódzkiego urzędu ochrony zabytków.

Organ podatkowy powołał się na wydane przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w dniach 3 września 2015r. i 23 listopada 2015r. zaświadczenia nr [...] i nr [...], w których organ ten nie potwierdził utrzymywania i konserwowania przedmiotowej nieruchomości stosownie do przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ww. zaświadczenia odnoszą się do stanu przedmiotowej nieruchomości w roku 2015, czyli roku podatkowym, którego dotyczy niniejsze postępowanie. Nadto SKO uznało, że zaświadczenia te jako dokumenty urzędowe - nie podlegają swobodnej ocenie organów podatkowych i za udowodnione trzeba przyjąć to, co wynika wprost z ich treści.

Zatem, w ocenie organu odwoławczego, zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy miało to, czy strony utrzymywały i konserwowały nieruchomość (grunt wraz z zabudowaniami) z uwzględnieniem przepisów o ochronie zabytków, a nie, czy podejmowały dowolne działania w tym zakresie.

Następnie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, organ administracyjny stwierdził, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości i podatku rolnym w stosunku do zobowiązanych powstał od 1 lutego 2015r., a wygasł z upływem dnia 31 grudnia 2015r. (art. 6 ust.: 1, 4 i 5 u.p.o.l. oraz art. 6a ust.: 1, 2 i 3 u.p.r.).

W konsekwencji, po przytoczeniu brzmienia przepisów powołanych w podstawie materialnoprawnej rozstrzygnięcia, uzasadniających m.in. sposób wyliczenia oraz wysokość przedmiotowego zobowiązania, tj. art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 4, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 1 u.p.o.l. art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 5, art. 4 ust. 4, art. 4 ust. 5, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 3, art. 6c u.p.r. organ II instancji stwierdził, że zostało ono dokonane w sposób prawidłowy.

Mając na uwadze przeliczniki powierzchni użytków rolnych dla drugiego okręgu podatkowego, wskazano, że w kontrolowanej sprawie opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają użytki rolne o łącznej powierzchni 14,0775 ha przeliczeniowego. Podatek rolny obliczony stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.r. - z uwzględnieniem średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy 2015, obniżonej uchwałą nr [...] Rady Gminy G. z 13 listopada 2014r. - równa się kwocie [...]zł ([...]). Natomiast podatek od nieruchomości przy zastosowaniu stawek z uchwały nr [...] Rady Gminy G. z 28 listopada 2012r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości wynosi: od gruntów pozostałych kwotę [...]zł ([...]); od budynków lub ich części mieszkalnych kwotę [...]zł ([...]); od budynków lub ich części pozostałych kwotę [...]zł ([...]). Grunt stanowiący nieużytek o powierzchni 1.200 m2 jest zwolniony od podatku od nieruchomości (art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.).

II.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. F., zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 210§1 pkt 6 i §4 O.p. poprzez:

- sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób uniemożliwiający poznanie motywów podjętego rozstrzygnięcia wskutek nieodniesienia się do zarzutów skarżącej;

- przekroczenie uprawnień przez organ II instancji polegające na dokonaniu ustaleń w oparciu o okoliczności nieznane organowi I instancji, w efekcie czego zakłócony został porządek dwuinstancyjny;

b) art 122, art. 187§1 oraz art. 191 w zw z art. 235 O.p. poprzez nierzetelne i niedokładne przeprowadzenie postępowania podatkowego, które doprowadziło do błędnego przyjęcia, że skarżąca i pozostali następcy prawni J. F. nie dopełnili obowiązków utrzymania i konserwacji zespołu dworsko-pałacowego w C. , zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad nimi;

2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. i art. 12 ust. 1 pkt 11 u.p.r. przez ich niezastosowanie i błędną wykładnię przejawiającą się w pominięciu sposobu nabycia własności zabytku oraz wartości i znaczenia wykonanych przez skarżącą robót, które wypełniają depozycje ww. przepisów oraz pojęcie należytego "utrzymania i konserwacji".

Mając powyższe na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Kolegium w całości jako naruszającej prawo oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji, ewentualnie zaś o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi i instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu powołano się na wydane 30 października 2013r. zaświadczenie Urzędu Ochrony Zabytków (zał. nr [...] do odwołania), z którego wynika, że zabytek jest konserwowany i zabezpieczony zgodnie z ustawą o ochronie zabytków, a także na protokół kontrolny z 1 lutego 2016r., w którym nie ma wzmianki o pogorszeniu się stanu technicznego zabytku (zał. nr [...] do odwołania). Powyższe, zdaniem skarżącej, świadczy o tym, że zachodzą ustawowe przesłanki do zwolnienia. W ocenie skarżącej, organy administracyjne prowadziły w tej sprawie postępowanie w oparciu o różny materiał dowodowy. Nadto zarzucono Kolegium, że nie odniosło się do dołączonych do odwołania dokumentów, które jednoznacznie wskazują na występującą sprzeczność między wydanymi w sprawie rozstrzygnięciami. Dalej skarżąca wskazała, że odbudowa zabytku jest jej prawem i zamiarem, ale nie obowiązkiem. Podała również, że nie otrzymała żadnego wsparcia od Gminy w tym zakresie (...). Skarżąca uważa, że wywiązuje się z zaleceń Konserwatora, utrzymuje oraz zabezpiecza wpisane do rejestru zabytków obiekty. Na poparcie tej tezy powołano się na przedstawioną przy odwołaniu opinię techniczną biegłego skarbowego [...] z 16 sierpnia 2017 r. wraz z kosztorysem prac i wydatków poniesionych przez skarżącą w latach 2001-2017r., z której wynika jakie prace zostały podjęte w celu utrzymania i konserwacji zabytku.

Następnie zarzucono organowi brak wyczerpującego odniesienia do podniesionych w odwołaniu zarzutów w kontekście ustosunkowania się do prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organ I instancji.

Na koniec autor skargi uzasadnił stanowisko, że zarówno cel jak i założenia ustawodawcy nie znalazły odbicia w podjętych w tej sprawie rozstrzygnięciach.

Odpowiadając na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

III.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1§1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz.2261) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi-tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. dalej-p.p.s.a.). Ponadto, Sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 145§1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 247§1 O.p.). Nadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134§1 p.p.s.a.).

Skarga zasługiwała zatem na uwzględnienie.

Istota kontrowersji w sprawie, sprowadza się do tego czy nieruchomość położona na terenie Gminy G., w C. podlega zwolnieniu z opodatkowania jako Zespół parkowo-pałacowy wpisany do rejestru zabytków na podstawie decyzji z 5 października 1984r. nr [...] czy też podlega opodatkowaniu bowiem nieruchomości gruntowe jak i zabudowania nie są utrzymywane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.

W pierwszej kolejności należy jednak zaakcentować, że osobą zobowiązaną do uregulowania należności podatkowej jest podatnik. Podatników podatku od nieruchomości zdefiniowano w art. 3 ust. 1 u.p.o.l., w którym wskazano, że są nimi osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych,

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych,

3) użytkownikami wieczystymi gruntów,

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa; lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem osób fizycznych posiadających lokale mieszkalne niestanowiące odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego.

Przepis zaś art. 3 u.p.o.l. stanowi, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na właścicielu nieruchomości.

Powyższe oznacza, że organ podatkowy powinien ustalić ponad wszelką wątpliwość, kto w przedmiotowej sprawie jest podatnikiem.

Jak wynika z akt sprawy, organy I i II instancji jako współwłaścicieli wskazali: B. F., A. P. i T. F., każdy po [...] części i wobec tego wydano decyzję, orzekając o ich solidarnej odpowiedzialności.

Tymczasem z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że organ podatkowy dysponował ,,treścią księgi wieczystej z 26 sierpnia 2016r." z przeglądarki internetowej i w tym wydruku księgi wieczystej nr [...], jako właściciel uwidoczniona jest tylko B. F.. Co więcej, z aktu notarialnego z 10 grudnia 2015r. wynika, że zawarto umowę o częściowy dział spadku i stawający do czynności (B. , A. P. i T. F.), oświadczyli w §1 ust. 1 aktu notarialnego, że dokonują działu części spadku po J. F. w ten sposób, ze nieruchomości opisane w tym dokumencie przypadają na wyłączną własność B. F.. W §5 zaznaczono, że B. F. staje się samoistnym posiadaczem nieruchomości objętych umową.

Strony wniosły o dokonanie wpisów w księgach wieczystych oraz usunięcia ostrzeżenia o niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym.

Zaznaczyć także trzeba, że A. P., w toku prowadzonego postępowania podatkowego, złożyła w dniu 22 maja 2017r. do organu podatkowego I instancji pismo informujące, że nie jest właścicielem ani współwłaścicielem nieruchomości.

Oznacza to, że do dnia 9 grudnia 2015r. nieruchomość miała trzech współwłaścicieli a od 10 grudnia 2015r. jedynym właścicielem jest B. F.. Organy podatkowe obu instancji pominęły tę okoliczność a to oznacza, że nie ustalono prawidłowo, kto i w jakim okresie roku 2015 był podatnikiem. Kwestia ta jest fundamentalna w przedmiotowej sprawie.

Godzi także zauważyć, że wszystkie ustalenia w przedmiotowej sprawie począwszy od kręgu podmiotów na których ciąży obowiązek podatkowy a skończywszy na danych adresowych tych podmiotów, powinny opierać się na dokumentach urzędowych. Organy powinny pozyskać odpisy z ksiąg wieczystych obrazujących stan nieruchomości w 2015r., wypisy z ewidencji gruntów i budynków oraz prawidłowe dane adresowe podmiotów, które mają przymiot podatnika. Posłużenie się adresami podatników z lata wcześniejszych (przykładowo adres T. F. z 2015r. zaczerpnięty z aktu notarialnego) może być niewystarczające bowiem organ winien posługiwać się danymi adresowymi aktualnymi na moment prowadzenia postępowania podatkowego w sprawie. Adresy uwidocznione we wcześniejszych dokumentach były wtedy aktualne i prawidłowe ale obecnie mogą być zdezaktualizowane.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że organy w sposób niepełny przeprowadziły postępowanie w tej sprawie, w zakresie dotyczącym ustalenia kręgu osób na których ciążył obowiązek podatkowy, czym naruszono art. 122 i art. 187 O.p. w zw z art. 3 u.p.o.l.

Biorąc pod uwagę, iż w sprawie wymagane jest prawidłowe określenie podatników/podatnika, Sąd uznał jako przedwczesne ustosunkowywanie się do kwestii naruszenia przepisów prawa materialnego.

Na podstawie art. 153 p.p.s.a., w toku ponownego postępowania podatkowego organ winien wziąć pod uwagę ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw z art. 122, art. 187 O.p. uchylił zaskarżoną decyzję. Działając zaś na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł o wyeliminowaniu z obrotu prawnego także decyzji organu I instancji gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga.

O kosztach postępowania w sprawie orzeczono w myśl art. 200, art. 205§2 w zw z art. 209 p.p.s.a. Na kwotę 4.100,00 zł składa 483,00 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi, opłata za pełnomocnictwo w wysokości 17,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika adwokata w wysokości 3.600,00 zł określone na podstawie §14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw z §2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U z 2016r. poz. 1668).

O zwrocie nadpłaconego wpisu w wysokości 17,00 zł orzeczono na podstawie art. 225 p.p.s.a.