Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 433/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 24, art. 27
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska - Pietrzak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz, Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi U.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...] [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz U.W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku U. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 127 § 3 kpa utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], [...] stwierdzającą nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] maja 2007 r., znak: [...] ustalającej na wniosek J. W., warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku gospodarczego o powierzchni do 25 m˛ na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości N. K., gmina M..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiło następujący stan sprawy.

Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku J. W., organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku gospodarczego o powierzchni do 25 m2 na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości N. K., gmina M.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż planowana inwestycja, zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji; jej realizacja zaś na wymienionej działce nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi i spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 powołanej wyżej ustawy, nie narusza także interesu osób trzecich.

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2013 r. S. S. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności powyżej opisanej decyzji z dnia [...] maja 2007 r.

W wyniku przeprowadzonego postępowania nadzwyczajnego, Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...],[...] stwierdziło nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2007 r. sygn. akt [...] [...] r. i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] maja 2007 r. znak: [...] ustalającej, na wniosek J. W., warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku gospodarczego o powierzchni do 25 m2 na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości N. K., gmina M..

W piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. U. W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie art. 157 § 3 kpa poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie z sygn. akt II SA/Lu 680/07 powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania oraz naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa polegające na zastosowaniu tego przepisu, podczas gdy w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności powyższych decyzji. W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazano, iż decyzją Wójta Gminy M. z dnia [...] maja 2007 r. zostały ustalone warunki zabudowy dla opisanej powyżej inwestycji budowlanej. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł S. S., kwestionując m.in. podstawę jej wydania z uwagi na uchylenie planu miejscowego dla tego obszaru. Decyzja wydana w I instancji została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2007 r. Następnie S. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L.. Skarga została oddalona (sygn. akt II SA/Lu 680/07), a wyrok stał się prawomocny. Skarżąca podniosła, iż nie budzi wątpliwości, że organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, a także Sąd rozpatrywały sprawę wydanej decyzji ustalającej warunki zabudowy, a zatem także w aspekcie dopuszczalności wydania tej decyzji, zwłaszcza w sytuacji, gdy sam skarżący - S. S. nawiązywał do ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, który wygasł. Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności wyżej powołanych decyzji. W pierwszej kolejności skarżąca wskazała, że funkcjonowanie w obrocie prawnym prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego - zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), wiąże nie tylko strony i Sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Ponadto, oddalenie skargi przez sąd administracyjny zamyka organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności decyzji, ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku sądu w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego. Próba stwierdzenia nieważności decyzji kontrolowanej już wcześniej przez sąd (oddalający skargę na niezgodność tej decyzji z prawem) jest w istocie w odniesieniu do rozstrzygnięcia sądowego niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie sądu (np. wyrok NSA z 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 517/00). Orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wydane w sprawie sygn. akt II SA/Lu 680/07 oddalające skargę oznacza nie tylko, że skarga nie była uzasadniona, ale również, że w sprawie zaskarżonej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla działki nr [...] położonej w miejscowości N. K. gmina M. nie nastąpiło naruszenie prawa (w szczególności powodujące nieważność decyzji). Skoro bowiem sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi, powinien dokonać kontroli decyzji na podstawie zgodności z prawem, biorąc pod uwagę wszelkie możliwe uchybienia, nawet nieujęte w skardze. Ponadto skarżąca wskazała, iż zgodnie z uchwalą składu 7 Sędziów NSA z dnia 7 grudnia 2009 r. (sygn. I OPS 6/09) "żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 Kpa) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym".

Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że decyzja Kolegium z dnia [...] lipca 2007 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy M. z dnia [...] maja 2007 r. obarczone są wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Organ odwoławczy podkreślił, iż w myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do ust. 2 powyższego artykułu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 powyższej ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Z regulacji powyższej wynika, że decyzja o warunkach zabudowy może zostać wydana jedynie wówczas gdy na danym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli natomiast plan istnieje, brak jest podstaw prawnych do wydania takiej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż w myśl art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem [...] stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia [...] grudnia 2003 r.

W rozpatrywanym przypadku, w dacie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, na terenie gminy M. obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - uchwała Nr [...] Rady Gminy M. z dnia [...] lutego 2001 r. w sprawie uchwalenia I etapu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 23, poz. 403 z dnia 26 kwietnia 2001 r.).

Przed uchwaleniem powyższego aktu prawa miejscowego, na terenie gminy M. obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwala Gminnej Rady N. z dnia [...] grudnia 1987 r. nr [...]). Uchwałą z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...] Rada Gminy M. wprowadziła nowe ustalenia ogólne dotyczące terenu całej gminy (§ 2 pkt I) oraz dopuściła na terenach o funkcji zabudowy zagrodowej (MR) realizację funkcji zabudowy jednorodzinnej w formie wolnostojącej lub bliźniaczej wraz z nieuciążliwymi usługami; warunki zabudowy i zagospodarowania terenu analogicznie dla ustaleń funkcji MR (§ 3). W § 5 powyższej uchwały, wskazano, iż tracą moc ustalenia miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjęte uchwałą Nr [...] Gminnej Rady N. w M. , z dnia [...] grudnia 1987 roku (Dziennik Urzędowy Województwa L. Nr [...] z dnia [...] marca 1988 roku z późn. zm.) - w zakresie zmian określonych w § 2 i 3 niniejszej uchwały. Oznacza to, że nowy plan wprowadził nowe zapisy, określone w § 2 i § 3, pozostawiając jednocześnie w mocy nieobjęte nowym planem zapisy planu dotychczasowego.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w dacie orzekania przez organy administracji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...], położonej w miejscowości N. K., na terenie gminy M. obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony po dniu [...] grudnia 2003 r. (uchwała Rady Gminy M. z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...]), co wykluczało możliwość wydania decyzji w powyższym przedmiocie. W istniejącej sytuacji prawnej (obowiązywania planu zagospodarowania przestrzennego) inwestor pragnący zrealizować projektowane zadanie inwestycyjne mógł złożyć wprost do starosty powiatu wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego inwestycji i udzielenie mu pozwolenia na budowę, bądź też z uwagi na rodzaj inwestycji zgłosić zamiar wykonania określonych robót budowlanych wolnych od powinności uzyskania pozwolenia na budowę.

W tym stanie rzeczy Samorządowe Kolegium Odwoławczego wskazało, że powyżej opisane decyzje obarczone są wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa i podlegają wyeliminowaniu z obrotu prawnego.

Odnosząc się do zarzutu zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ odwoławczy wskazał, iż w razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie przez stronę stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem wydanym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 kpa, czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 kpa), wymaga zbadania, co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Niezbędne jest stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 kpa), wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji. Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej. Uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o okolicznościach sprawy istotnych dla wyniku postępowania spowoduje, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie. W takim wypadku prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania żądania złożonego do organu administracji (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7. grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/09). Sprawa ze skargi S. S. na decyzję SKO w Lublinie z dnia [...] lipca 2007 r. rozpoznawana była przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z dnia 16 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 680/07 oddalił skargę. Z uwagi na to, że żadna ze stron nie złożyła wniosku o uzasadnienie tego wyroku, wyrok powyższy uzasadnienia nie zawiera, nie są znane motywy podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia. Nie jest zatem wiadomo czy rozpatrując sprawę, Sąd faktycznie zbadał istnienie przesłanek nieważności czy też nie. Nie jest także wiadomo czy okoliczność istnienia planu była sądowi znana w dacie orzekania.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie U. W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który zaskarżonej decyzji zarzucił wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1. art. 157 § 3 kpa poprzez jego niezastosowanie przez organ, w sytuacji gdy żądanie stwierdzenia nieważności, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 680/07 powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji przez organ o odmowie wszczęcia postępowania,

2. art. 156 § 1 pkt 2 kpa polegające na zastosowaniu tego przepisu, podczas gdy w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy M. z dnia [...] maja 2007 r., znak: GPB - [...] ustalającej na wniosek J. W., warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku gospodarczego o powierzchni do 25 m˛ na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości N. K., gmina M.,

3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przez co organ błędnie uznał, że z uwagi na brak uzasadnienia wyroku WSA w Lublinie z dnia [...] stycznia 2008 r. ma możliwość rozpatrzenia sprawy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2007 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] maja 2007 r. ustalającej warunki zabudowy.

Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej opisała stan sprawy, rozwijając szczegółowo wskazane zarzuty. Powołując się na uchwalę składu 7 Sędziów NSA z dnia 7 grudnia 2009 r. (sygn. I OPS 6/09) wskazała, że "żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 Kpa) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym". Podkreśliła, że decyzje z 2007 r. jednoznacznie wskazywały na możliwość ustalenia warunków zabudowy z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek w tym zakresie, a więc także z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, były już przedmiotem rozstrzygnięcia, w tym Sądu - niedopuszczalne jest zatem rozpatrywanie sprawy na nowo.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej organ nie ma wiedzy, czy faktycznie Sąd zbadał istnienie przesłanek nieważności czy też nie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Celem instytucji prawnej wyłączenia organu jest zapewnienie realizacji zasady prawdy obiektywnej przez stworzenie warunków do rozpoznania i rozstrzygania sprawy przez pracownika organu administracji lub sam organ. Instytucji prawnej wyłączenia pracownika organu należy przypisać dwie funkcje: funkcję obiektywizmu postępowania i funkcję pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Pierwsza ze wskazanych funkcji ma służyć temu, aby osoby, które rozstrzygają w sprawie, kierowały się tylko przepisami prawa i zebranym materiałem dowodowym. Rozstrzygnięcie to ma być zgodne z prawem i oparte na dowodach obrazujących rzeczywisty stan sprawy. Działanie takie sprzyja realizacji drugiej funkcji, czyli pogłębianiu zaufania obywateli do organów państwa. Obywatele muszą mieć pewność, że rozstrzygnięcia są podejmowane przez osoby, które opierają się na zebranym w sprawie materialne dowodowym oraz kierują się tylko przepisami prawa, a nie na przykład stanowiskiem uprzednio wyrażonym w sprawie.

Zgodnie z brzmieniem art. 24 § 1 pkt 5 kpa pracownik organu podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że przepis ten, zgodnie z art. 27 § 1 kpa, dotyczy również członków organów kolegialnych, a więc także członków Samorządowych Kolegiów Odwoławczych. Ustawodawca rozróżnił dwie sytuacje: gdy członek organu brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji (art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 kpa) oraz gdy brał udział w wydaniu decyzji, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 27 § 1a kpa).

Wykładnia art. 24 § 1 pkt 5 kpa dokonana w zgodzie z art. 7 i 8 kpa wymaga, aby pod pojęciem "sprawy, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" rozumieć również sytuację, w której członek organu kolegialnego kontroluje w trybie rozpoznawania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, prawidłowość wydanej z jego udziałem decyzji w postępowaniu zwyczajnym. Kontrola decyzji w trybach nadzwyczajnych ograniczona jest do określonych przesłanek, jednak zasada praworządności wymaga, aby tej oceny dokonał bezstronny organ (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1374/13, Lex 1493102).

Taka sytuacja ma miejsce w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu.

W wydaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] maja 2007 r., znak: GPB - [...] ustalającej warunki zabudowy dla powyżej opisanej inwestycji uczestniczył członek Kolegium W. S.. Następnie w składzie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydającego decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], [...] stwierdzającej nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2007 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] maja 2007 r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej również uczestniczył członek Kolegium W. S..

Podkreślenia wymaga, iż omawiana przesłanka wyłączenia członka Kolegium ma charakter bezwzględny i nie podlega jakiejkolwiek ocenie, co do jej wpływu na obiektywne rozpatrzenie sprawy.

Stwierdzenie w rozpatrywanej sprawie naruszenia formalnego skutkowało tym, że Sąd nie odniósł się do merytorycznych zarzutów, gdyż w zaistniałej sytuacji okazały się one przedwczesne.

Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zobowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], [...] O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa.