Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1585/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2006 r. sprawy ze skargi K. O. i M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących K. O. i M. O. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2006r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania K. O. i M. O. od decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] marca 2005 r. orzekającej o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia obejmującego budowę odcinka linii napowietrznej [...], stacji trafo, linii kablowej NN w ul. [...], [...] i [...] w S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż dla terenu odjętego wnioskiem Zakładu Energetycznego [...] S.A. Rejon Energetyczny L. nie sporządzono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a więc zgodnie z art. 54 i art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. ( Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm. ) celem postępowania administracyjnego jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w oparciu o przepisy w/w ustawy, przepisy wykonawcze oraz przepisy odrębne. Zgodnie z art. 53 ust. 1 cyt. ustawy zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczenia. W odpowiedzi na zastrzeżenia zgłoszone przez K. O. i M. O. uzyskano opinię inwestora, iż projektowana linia [...] nie ma wpływu na działki wyżej wymienionych osób. Planowana inwestycja spowoduje likwidację istniejącej stacji słupowej trafo zlokalizowanej przy granicy w/w działek, likwidację istniejącej linii napowietrznej [...] przebiegającej m.in. nad tymi działkami oraz likwidację istniejących fragmentów linii napowietrznej NN nad działkami zapewniając jednocześnie zaopatrzenie w energię elektryczną dotychczasowych i nowych odbiorców w rejonie przedmiotowej stacji transformatorowej. Zgodnie rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ w decyzji o warunkach zabudowy ma obowiązek ustalić m.in. linię zabudowy w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. nr 71, poz. 838 ze zm. ). Zgodnie z art. 43 ust 1 w/w ustawy obiekty budowlane przy drogach gminnych powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 6 m, a więc większej niż odległość oddziaływania projektowanej stacji słupowej trafo na działki należące do K. O. i M. O.

W złożonym odwołaniu K. O. podniosła, iż w decyzji nie zostały uwzględnione wcześniej wniesione przez nią wnioski oraz wyrok sądowy nakazujący przywrócenie działki do poprzedniego stanu.

Odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta S. wniósł także M. O. Podniósł zarzut nierespektowania przez organ wyroku Sądu Rejonowego nakazującego przywrócenie naruszonego posiadania. Wskazał, iż Urząd Miasta jest właścicielem działki nr [...] o pow. 418 m. na której mogłaby być zrealizowana przedmiotowa inwestycja. W decyzji nie podano żadnych odległości dotyczących zlokalizowania stacji w stosunku do jezdni oraz szerokości strefy ochronnej związanej ze stacją transformatorową. Odległości te nie wynikają też z załączonej mapy. Powierzchnia wyłączona przez strefy ochronne będzie bezużyteczna.

Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy nie podzielił zarzutów skarżących i podtrzymał stanowisko organu I instancji. Dodatkowo wskazał, iż argumentacja skarżących mieści się w sferze hipotetycznych obaw co do wpływu planowanej inwestycji na działki sąsiednie i nie wskazuje przepisu prawa materialnego, który inwestycja ta mogłaby naruszać. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ I instancji dokonał niezbędnych uzgodnień, jak również prawidłowo wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził jego analizę.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. O. i M. O., zwani dalej skarżącymi, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego podnieśli, iż organ odwoławczy nie sprawdził przedmiotowej decyzji pod względem merytorycznym, Burmistrz Miasta S. nie zastosował się do wyroku Sądu Rejonowego nakazującego inwestorowi usunięcie stacji transformatorowej z ich działki i przywrócenie stanu poprzedniego przez co naruszyły art. 7 Konstytucji RP oraz art. 64 Konstytucji zgodnie z którym każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz dziedziczenia, które podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Dodali, iż ich obawy są realne albowiem strefy ochronne będą znajdować się na ich działce a planowana inwestycja będzie kolidowała z ich planami zagospodarowania działek których są właścicielami.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze przez skarżących.

Zgodnie z art. 52. ust. 1. w/w ustawy ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, przy czym ust. 2 określa treść wniosku który powinien zawierać:

1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na

kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy

katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i

kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i

obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub

1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu

odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w

zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu

unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz

charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym

przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych,

przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych

inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Jak stanowi ust. 3 nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków.

Wymieniony w art. 52 ust. 2 pkt 2c zespół danych charakteryzujący wpływ na środowisko planowanej inwestycji jest elementem fakultatywnym. Staje się on obowiązkowy w przypadku, gdy zamierzenie nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Tak więc wniosek musi zawierać określenie oddziaływań na środowisko, w szczególności negatywnych a organ jest zobowiązany do badania wskazanego oddziaływania.

Pojęcie oddziaływania musi być rozumiane szeroko zarówno jako wpływ na środowisko przyrodnicze jak i nieruchomości sąsiednie przy czym granice obszaru oddziaływania wyznacza oddziaływanie faktyczne.

Należy wskazać, iż organ administracji publicznej jest związany wnioskiem i merytoryczne rozpoznanie sprawy możliwe jest wyłącznie w oparciu o wniosek spełniający wymogi formalne. Art. 64 kpa przewiduje dwa rodzaje braków formalnych, przy czym drugi obejmuje te braki w treści wniosku, które są wymagane przez przepisy prawa powszechnie obowiązującego. W takim przypadku organ winien wezwać wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie ich w terminie skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Czynności wstępne w tym zakresie należą do obowiązków organu I instancji. Ich uzupełnienie w toku postępowania odwoławczego prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności a nadto wykraczałoby poza zakres kompetencji organu odwoławczego określonych w art. 136 kpa.

O treści decyzji o warunkach zabudowy stanowi art. 54. cyt ustawy zgodnie z którym decyzja określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego

zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w

zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

a) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i

zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

b) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

c) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

d) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w

odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Tak więc należy stwierdzić, iż podstawę rozstrzygnięcia stanowi opis inwestycji zawarty we wniosku, przy czym treść decyzji winna nawiązywać także do merytorycznego rozpoznania sprawy. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż złożony przez inwestora wniosek jest niekompletny i nie odpowiada przepisom wynikającym z przedmiotowej ustawy. Przede wszystkim brak jest podania przez inwestora danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko.

W tej sytuacji organ I instancji nie rozważył, czy przedmiotowa inwestycja może oddziaływać na środowisko a brak takich rozważań nie pozwala podjąć rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy wnioskowanej inwestycji.Tym bardziej, iż skarżący podnieśli zarzut negatywnego oddziaływania inwestycji na ich nieruchomość.

W konsekwencji rozpoznania przez organ niekompletnego wniosku decyzja organu I instancji nie spełnia wymogów wynikających z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto należy zauważyć, iż wniosek inwestora dotyczy wyłącznie ulicy Wczasowej podczas gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ustala budowę odcinka linii napowietrznej [...], stacji trafo słupowej, linii NN kablowej w ul. [...], [...] i [...]. Jak już wskazano wyżej podstawą rozstrzygnięcia jest opis inwestycji zawarty we wniosku. Organ jest związany zakresem złożonego wniosku, co wynika z istoty ustalenia warunków zasad zabudowy i zagospodarowania terenu na potrzeby konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Oznacza to, iż organ bada pod kątem zgodności z prawem projektowane zamierzenie a nie zamierzenie jakiekolwiek. Tak więc w tej konkretnej sprawie należy stwierdzić, iż decyzja wykracza poza treść wniosku.

Dodatkowo Sąd zauważa, iż uzasadnienie organu odwoławczego nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienie jest integralną częścią decyzji a jego funkcją jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia i przekonanie strony o jego prawidłowości. Obowiązkiem organu odwoławczego jest ustosunkowanie się w uzasadnieniu do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. W niniejszej sprawie organ odwoławczy ograniczył się do przytoczenia przepisów przedmiotowej ustawy i stwierdzenia, iż dla obszaru którego dotyczy przedmiotowa inwestycja nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W szczególności nie zostały rozważone przez organ zarzuty podniesione przez skarżących.

W świetle powyższych wywodów należy uznać, iż organy administracji nie wyjaśniły sprawy w sposób wymagany przez art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa.

Reasumując należy stwierdzić, iż zarówno zaskarżona decyzja jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając ponownie sprawę Burmistrz Miasta S. wezwie inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku, rozważy czy planowana inwestycja będzie oddziaływać na środowisko a następnie orzeknie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 p.p.s.a.