Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 34/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Budowlanego [...] w W. na bezczynność Wójta Gminy Tarnowo Podgórne w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. /-/ P. Miładowski


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 6 marca 2009r. Przedsiębiorstwo Budowlane [...] w W. zwróciło się do Wójta Gminy Tarnowo Podgórne o wskazanie dla jakich działek zostały wydane dwie ostateczne decyzje o warunkach zabudowy o których mowa w piśmie z 26 lutego 2009r., oraz o przekazanie kopii tych decyzji. Jako podstawę prawną wniosku skarżąca spółka podała przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001r., nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej: u.d.i.p.).

Pismem z 23 marca 2009r. organ odmówił przekazania kopii wnioskowanych decyzji wskazując, że skarżąca nie była stroną postępowania a nadto dane zawarte w tych decyzjach podlegają ochronie wynikającej z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz.U. z 2002r., nr 101, poz. 926 ze zm., dalej: u.o.d.o.)

Skarżąca pismem z 31 marca 2009r. wezwała do usunięcia naruszenia prawa i udzielenia wnioskowanej przez nią informacji publicznej, a organ w odpowiedzi z dnia 7 kwietnia 2009r. wskazał, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, a ponadto podlega ochronie zgodnie z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych.

Wobec powyższego skarżąca wniosła skargę na bezczynność domagając się zobowiązania organu do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 6 marca 2009r.

Organ wniósł o jej odrzucenie albo ewentualnie o oddalenie, wskazując na to że żądana informacja nie jest informacją publiczną, a ponadto nie mogłaby zostać udzielona wobec ochrony prywatności osoby fizycznej przewidzianej w art. 5 ust. u.d.i.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269, dalej: u.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola, o której mowa w art.1 §1 u.s.a., sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 u.s.a. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Podstawowym przepisem gwarantującym obywatelowi prawo dostępu do informacji mającej charakter publiczny jest art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Dalej art. 61 ust. 4 Konstytucji RP stanowi, że tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że dokonując interpretacji pojęcia informacji publicznej, należy mieć na uwadze zarówno powołane przepisy Konstytucji RP, jak i regulacje zawarte w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Wskazana ustawa w art. 1 ust. 1 zawiera definicję informacji publicznej rozumianej jako każdą informację o sprawach publicznych. Artykuł 6 u.d.i.p. stanowi przykładowe wyliczenie informacji, które mają charakter informacji publicznej i podlegają udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" u.d.i.p. udostępnieniu podlegają dane publiczne, przez które rozumieć należy treść i postać dokumentów urzędowych, w tym w szczególności treść aktów administracyjnych lub innych rozstrzygnięć. Tak więc decyzje administracyjne – o dostęp do których wnioskowała skarżąca spółka – są informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Jest to bowiem informacja wytworzona przez organ jednostki samorządu terytorialnego, będący organem władzy publicznej. Okoliczność, że przedmiotowe decyzje wydane zostały w sprawie indywidualnej, nie może – w kontekście powołanych przepisów – mieć wpływu na zakwalifikowanie ich jako informacji publicznej.

Z tego względu należy wskazać, że organ pozostaje w błędzie uznając, że decyzje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie Sąd wskazuje, że przepisy wykluczają zajęcie stanowiska prezentowanego przez organ w niniejszej sprawie. Nie można jednocześnie twierdzić, że informacja nie ma charakteru informacji publicznej i odmawiać dostępu do niej w oparciu o art. 5 u.d.i.p. Powołanie się na przesłanki wskazane w tym przepisie oznacza, że organ uznaje że wnioskowana informacja jest informacją publiczną, ale z określonych przyczyn nie może zostać udzielona. Zajęcie takiego stanowiska winno zaś skutkować wydaniem decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Powyższe rozważania były konieczne dla ustalenia, że bezczynność organu dotyczy wniosku o udostępnienie informacji o charakterze publicznym. W tym miejscu podnieść należy jednak, że powołanie się przez organ na ochronę prywatności i ochronę danych osobowych skutkuje wyłączeniem kontroli sądowoadministracyjnej działania organu. Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.d.i.p. podmiotowi, któremu odmówiono prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż państwowa, służbowa, skarbowa lub statystyczna, przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji. Z powyższego wynika, że o tym czy właściwy w danej sprawie jest sąd administracyjny, czy sąd powszechny decyduje podstawa faktyczna odmowy udostępnienia informacji publicznej. Innymi słowy o trybie dochodzenia praw związanych z odmową dostępu do informacji przesądza wskazana przez organ podstawa tej odmowy. Zdaniem Sądu forma odmowy dostępu do informacji publicznej, jak również to czy jest ona zgodna z przepisami ustawy, wobec brzmienia art. 22 ust. 1 u.d.i.p. nie ma znaczenia dla ustalenia, czy właściwa jest droga postępowania sądowoadministracyjnego, czy cywilnego.

Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie wskazujący, że droga sądowoadministracyjna i cywilna wykluczają się nawzajem, a podmiot wnoszący o udostępnienie informacji publicznej poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie może decydować o tym, w jakim trybie mają być dochodzone jego prawa. Ani przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak też Konstytucja RP nie dopuszczają dualizmu w zakresie przysługujących środków prawnych (por. postanowienie NSA z 19.02.2008r., sygn. akt I OSK 1640/07, publ.: LEX nr 453409).

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 22 ust. 1 u.d.i.p.

/-/ P. Miładowski

MZ