Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 325/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 53 § 1, art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Fundacji [A] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 września 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 686/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Fundacji [A] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranej dotacji do budżetu powiatu postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 7 września 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 686/20, odrzucił skargę Fundacji [A] w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie określenia oraz zwrotu nienależnie pobranej dotacji.

Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej trzykrotnie: w dniu 23 grudnia 2019 r. za pośrednictwem przesyłki kurierskiej Pocztex, a następnie listami poleconymi doręczonymi w dniach 7 i 13 stycznia 2020 r. Odbiór przesyłek za każdym razem kwitowała pracownica kancelarii G. K.

Fundacja, reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła w dniu 12 lutego 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję.

W piśmie procesowym z dnia 22 kwietnia 2020 r. pełnomocnik skarżącej podniosła, że zaskarżoną decyzję otrzymała w dniu 13 stycznia 2020 r., nie mogła jej natomiast otrzymać w dniu 23 grudnia 2020 r., w tym czasie w związku z okresem świątecznym nie przebywała w kancelarii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; alej: p.p.s.a.) z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.

Zdaniem WSA, zaskarżona decyzja doręczona została na adres kancelarii pełnomocnika skarżącej w dniu 23 grudnia 2019 r. przesyłką kurierską. Obiór przesyłki pokwitowała G. K., pracownica kancelarii. Pełnomocnik skarżącej nie wykazała, by odbiór przesyłki przez G. K. był nieprawidłowy. Sąd zauważył, że osoba ta odebrała również pozostałe przesyłki kierowane na adres kancelarii, w tym także przesyłkę doręczoną w dniu 13 stycznia 2020 r., na którą powołuje się pełnomocnik. Upoważnienie G. K. do odbioru kierowanej na adres pełnomocnika korespondencji nie budzi w tej sytuacji wątpliwości.

Wprawdzie decyzja wydana wobec skarżącej Fundacji doręczana była pełnomocnikowi jeszcze dwukrotnie w dniach 7 i 13 stycznia 2020 r., niemniej jednak dla rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi miarodajna jest data pierwszego skutecznego doręczenia, tj. 23 grudnia 2019 r. Termin do wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie upływał w dniu 22 stycznia 2020 r. W przedmiotowej sprawie termin ten nie został dochowany, bowiem skarga wniesiona została w dniu 12 lutego 2020 r.

Nawet gdyby z jakichkolwiek przyczyn uznać dokonane w dniu 23 grudnia 2019 r. doręczenie za nieskuteczne, do czego jednak brak jest podstaw, to należy zauważyć, że także termin 30 dni liczony od daty 7 stycznia 2020r., upływając w dniu 6 lutego 2020 r., nie zostałby dochowany.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji celem rozpoznania skargi.

Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, tj. art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne stwierdzenie przez WSA w Gdańsku, że pełnomocnik skarżącego uchybiła terminowi na wniesienia skargi administracyjnej, w sytuacji gdy odpis decyzji organu II instancji, otwierający 30-dniowy termin na wniesienie skargi, został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 13 stycznia 2020 r.

W uzasadnieniu podniesiono, że pracownica kancelarii G. K. w dniu 23 grudnia 2019 r. przebywała na urlopie zagranicznym, zaś kancelaria w tym czasie była zamknięta. Nie jest więc możliwe, by w tej dacie pokwitowała odbiór przesyłki. Do zażalenia dołączono bilety lotnicze, potwierdzające, że w dniu 19 grudnia 2019 r. G. K. odbyła podróż na trasie Warszawa – Amsterdam – Portland – Los Angeles, zaś powrót nastąpił w dniach 5-6 stycznia 2020 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.

W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną jest ustalenie daty prawidłowego doręczenia zaskarżonej decyzji z 19 grudnia 2019 r., od której to daty rozpoczął bieg 30-dniowy termin do wniesienia skargi. Zdaniem Sądu, decyzję skutecznie doręczono 23 grudnia 2019 r., skarżąca zaś twierdzi, iż nastąpiło to dopiero w dniu 13 stycznia 2020 r.

Wobec tak zarysowanej istoty sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że organ trzykrotnie dokonywał doręczenia tej samej decyzji. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że termin do wniesienia skargi należy liczyć od pierwszego skutecznego doręczenia decyzji. Z akt administracyjnych wynika, że w dniu 23 grudnia 2019 r. odbiór decyzji pokwitowała G. K. (k. 42 akt administracyjnych), jednakże wobec argumentów zażalenia, a przede wszystkim dowodów dokumentujących, iż w dniach 19 grudnia 2019 – 6 stycznia 2020 r. osoba ta przebywała poza granicami Polski, a także wobec faktu, iż podpis na potwierdzeniu odbioru decyzji istotnie różni się od podpisów na innych dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy (np. ZPO z 7 stycznia 2020 r., k. 37 akt adm., ZPO z 13 stycznia 2020 r., k. 38 akt adm.), jak również wobec kolejnych prób doręczenia przez organ zaskarżonej decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dowód doręczenia decyzji w dniu 23 grudnia 2019 r. nie jest wiarygodny i nie może skutkować rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi.

Uszło jednak uwadze wnoszącej zażalenie, że w aktach sprawy znajduje się dowód doręczenia zaskarżonej decyzji w dniu 7 stycznia 2013 r., podpisany przez G. K. W ocenie NSA, brak jest podstaw do zakwestionowania skuteczności doręczenia decyzji w tym dniu, sama skarżąca z resztą nie podjęła nawet próby podważenia tego dokumentu. W tej sytuacji należało uznać, iż termin, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s..a. rozpoczął bieg w dniu 8 stycznia 2020 r., a upłynął 6 lutego 2020 r. Zatem skarga wniesiona dopiero 12 lutego 2020 r. podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co też Sąd I instancji słusznie uczynił.

W tych okolicznościach, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.