Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2108/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6292 Przymusowy zarząd państwowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1, art. 59 § 2, art. 137 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Gospodarki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 947/10 w sprawie ze skargi S.K. na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...]kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od S.K. na rzecz Ministra Gospodarki kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 947/10 uwzględniając skargę S.K. uchylił postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...]kwietnia 2010 r. nr [...]w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że postanowieniem z dnia [...]kwietnia 2010 r. Minister Gospodarki, działając na podstawie art. 59 § 2 w związku z art. 58 Kpa, odmówił S.K. przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

W uzasadnieniu organ podał, iż wnioskiem z dnia 25 stycznia 2010 r. S.K. zwróciła się do Ministra Gospodarki o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją Ministra Gospodarki z dnia 5 listopada 2008 r., mocą której odmówiono stwierdzenia nieważności orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia 19 czerwca 1962 r. w sprawie stwierdzenia przejścia na własność Państwa przedsiębiorstwa pn. [...], K.P., Czarnocin, pow. Łódź, woj. Łódź. Wnioskodawczyni wskazała, że pomimo, iż uprzednio złożony w terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został przez nią cofnięty pismem z dnia 17 grudnia 2008 r., to jednak cofnięcie nastąpiło bez zrzeczenia się roszczenia w tym zakresie. Podniosła również, że ewentualne uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, albowiem w uzasadnieniu decyzji z dnia 5 listopada 2008 r. Minister Gospodarki zasugerował jej błędnie, aby wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia 19 czerwca 1962 r. S.K. wskazała także, że żądanie od niej pismem z dnia 8 grudnia 2008 r., abym jednoznacznie określiła, czy domaga się wznowienia postępowania, czy też ponownego rozpatrzenia sprawy, wprowadziło ją w błąd, gdyż jej zdaniem wnioskowi o ponowne rozpatrzenie sprawy winien zostać nadany bieg, natomiast sprawa z wniosku o wznowienie postępowania winna być co najwyżej zawieszona, o ile nie rozpatrywana równolegle. Reasumując powyższe wnioskodawczyni stwierdziła, że jej oświadczenie woli o cofnięciu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, było złożone wskutek błędu, to jest przyczyny wady oświadczenia, określonej w Kodeksie Cywilnym .

Wraz z ww. wnioskiem z dnia 25 stycznia 2010 r. S.K. złożyła równolegle wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z dnia 5 listopada 2008 r.

Rozpoznając przedmiotowy wniosek o przywrócenie uchybionego terminu Minister Gospodarki wyjaśnił na wstępie, że działając na wniosek S.K. z dnia 2 maja 2008 r., złożony w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia 19 czerwca 1962 r., po przeprowadzeniu w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, wydał decyzję z dnia 5 listopada 2008 r., w której odmówił stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia.

Podstawą tego rozstrzygnięcia było ustalenie, iż stwierdzenie nieważności zarządzenia Nr 117/16 Ministra Skupu z dnia 21 marca 1955 r., w sprawie ustanowienia przymusowego zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem pn. [...] pow. Łódź, woj. Łódź, przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi - decyzją z dnia 17 kwietnia 2008 r., czyli uznanie za nieważne z mocą ex tunc, tj. od dnia jego wydania, nie stanowi obligatoryjnej przesłanki stwierdzenia nieważności orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia 19 czerwca 1962 r., lecz może być rozważane w ramach dyspozycji art. 145 § 1 pkt 8 kpa - wznowienie postępowania.

Pismem z dnia 18 listopada 2008 r. S.K. złożyła, w trybie art. 127 § 3 kpa, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej ww. decyzją z dnia 5 listopada 2008 r. Dodatkowo pismem z tej samej daty, tj. 18 listopada 2008 r. skarżąca, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa, zwróciła się o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia 19 czerwca 1962 r. i o uchylenie w/w decyzji. W uzasadnieniu swojego wystąpienia, S.K. podniosła, iż uchylenia zakwestionowanej decyzji domaga się na podstawie art. 151 §1 pkt 2 kpa.

Pismem z dnia 8 grudnia 2008 r. organ prowadzący niniejsze postępowanie wyjaśniające zwrócił się do S.K. z prośbą o sprecyzowanie treści ww. wniosków, poprzez jednoznaczne wskazanie, czy stanowią one żądanie wznowienia postępowania, w trybie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, zakończonego wydaniem orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia 19 czerwca 1962 r., czy żądanie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z dnia 5 listopada 2008 r. Przedmiotowe wystąpienie zawierało również stosowne pouczenie prawne, że w przypadku braku jednoznacznej odpowiedzi, wniosek zostanie potraktowany - jako wniosek w trybie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa - wznowienie postępowania. Na skutek powyższego pisma, skarżąca pismem z dnia 17 grudnia 2008 r. - cofnęła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i podtrzymała wniosek o wznowienie postępowania. Z uwagi na brak zaskarżenia ww. rozstrzygnięcia z dnia 5 listopada 2008 r. przez strony tego postępowania, stało się ono ostateczne w rozumieniu art. 16 § 1 Kpa.

Mając na uwadze powyższe ustalenia organ stwierdził, że norma prawna wyrażona w art. 58 Kpa - nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, tym samym czynności podejmowane przez S.K. w trybie tego artykułu, cechuje bezskuteczność. W ocenie organu rzeczą niezaprzeczalną jest, że wnioskodawczyni kierując w dniu 18 listopada 2008 r. wniosek do Ministra Gospodarki skorzystała już z przysługującego jej prawa remonstracji. Wniosek S.K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z dnia 5 listopada 2008 r., został złożony przez wnioskodawczynię w ustawowym 14 - dniowym terminie, bez uchybienia terminu procesowego, przewidzianego przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższe potwierdziła również sama S.K., stwierdzając we wniosku z dnia 25 stycznia 2010 r., że wniosek uprzedni o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony w terminie.

Jednocześnie Minister Gospodarki uznał, że w tym stanie faktycznym i prawnym nie znalazł podstaw do badania, czy zostały spełnione przesłanki, uzasadniające przywrócenie terminu do złożenia przez S.K. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albowiem podkreślono, że instytucja regulowana zapisami art. 58 Kpa służy wyłącznie przywróceniu terminu, ale jedynie w przypadku gdy został on uchybiony. Przywrócenie terminu do wniesienia środków odwoławczych, prowadzące do pozbawienia przymiotu ostateczności orzeczenia administracyjnego, w sytuacji gdy oczywiście brak było ku temu przesłanek, stanowi rażące naruszenie zarówno art.58 § 1 Kpa jak i zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, przez co godzi równocześnie w zasadę pewności prawa, stanowiącą jedną z podstaw praworządnego państwa.

Organ wskazał również, że nie można oświadczeniu woli złożonemu przez S.K. w przedmiocie cofnięcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przypisać negatywnych skutków - wobec uznania, iż dokonane zostało ono pod wpływem błędu, w sytuacji gdy Minister Gospodarki kierując w dniu 8 grudnia 2008 r. pismo do wnioskodawczyni, mając na względzie słuszny interes strony wskazał, że trybem najkorzystniejszym dla załatwienia jej wniosku z dnia 2 maja 2008 r., jest tryb z art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, a nie zaś z art. 156 § 1 Kpa. Ponadto organ zaznaczył, że art. 137 Kpa wyraźnie sytuuje cofnięcie odwołania jako czynność procesową polegającą na zrzeczeniu się przez stronę swojego uprawnienia do żądania wydania decyzji przez organ odwoławczy. W konsekwencji uznaje, że cofnięcie odwołania przez stronę przed wydaniem decyzji przez organ II instancji jest skuteczne, chyba że organ odwoławczy nie uwzględni cofnięcia odwołania z przyczyn określonych w art. 137 Kpa zdanie drugie.

Minister wskazał również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w treści wiążącego w niniejszej sprawie prawomocnego orzeczenia z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1593/09 zauważył, że organ naczelny prawidłowo uznał, iż zaistniała przyczyna wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, a wobec dyspozycji wynikających z art. 6 i 7 Kpa, należało wznowić postępowanie zakończone orzeczeniem Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia 19 czerwca 1962 r. Jednoczenie Sąd podniósł, że ponieważ Minister Gospodarki stwierdził w swojej decyzji, iż orzeczenie Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia 19 czerwca 1962 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, to takie rozstrzygnięcie umożliwia wystąpienie uprawnionym stronom z roszczeniem odszkodowawczym na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego.

Skargę na powyższe postanowienie z dnia 14 kwietnia 2010 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S.K..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że zgodnie z art.137 k.p.a. strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny.

Powyższa regulacja ma odpowiednie zastosowanie do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art.127§3 k.p.a.).

Z treści przepisu art. 137 k.p.a. wynika wprost, że cofnięcie odwołania podlega kontroli organu odwoławczego i w przypadku, kiedy w wyniku przeprowadzonej przez ten organ kontroli ustalone zostałoby, że cofnięcie odwołania doprowadzi do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny - organ odwoławczy obowiązany byłby do uznania, że czynność ta nie wywołuje skutku prawnego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 maja 1998 r., sygn. akt IV SA 1196/96 LEX nr 43272).

Postępowanie odwoławcze może zakończyć się decyzją o umorzeniu postępowania odwoławczego (art. 138 § 1 pkt 3 kpa) gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 kpa). Będzie to miało miejsce m.in. wtedy, gdy strona cofnie odwołanie (art. 137 kpa). Wypełnia to przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 1998 r., sygn. akt I SA 440/98 LEX nr 44545).

Następstwem skutecznego cofnięcia odwołania jest umorzenie postępowania odwoławczego (art.138§1 pkt 3) – Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel Komentarz do art. 137 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", LEX, 2009, wyd. III.

Z powyższego wynika, że organ odwoławczy ma obowiązek bądź to odmówić we właściwej formie procesowej uznania cofnięcia odwołania za skuteczne (tj. odmówić umorzenia postępowania odwoławczego), bądź to, w razie niestwierdzenia zastrzeżeń co do takiej skuteczności, wydać orzeczenie o umorzeniu postępowania odwoławczego.

W ocenie Sądu I instancji, czynności tych Minister Gospodarki nie dopełnił, w związku z czym postępowanie w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 18 listopada 2008 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia 5 listopada 2008 r. nie zostało zakończone.

Sąd I instancji podkreślił, że organ zobowiązany jest zatem do formalnego rozpoznania pisma skarżącej z dnia 17 grudnia 2008 r. w przedmiocie cofnięcia wniosku z dnia 18 listopada 2008 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia 5 listopada 2008 r.

Z uwagi na fakt, że procedowanie we wskazanym wyżej zakresie nie nastąpiło bezpośrednio po złożeniu przez skarżącą oświadczenia z dnia 17 grudnia 2008 r., a nastąpi dopiero po upływie znacznej ilości czasu od faktu dokonania tej czynności procesowej, organ będzie zobowiązany do wzięcia pod uwagę również zdarzeń mających miejsce pomiędzy wpłynięciem do niego wskazanego wyżej oświadczenia a datą orzekania w sprawie. Oznacza to konieczność uwzględnienia faktu, że skarżąca wyraziła wolę wycofania się z oświadczenia z dnia 17 grudnia 2008 r. (taki wniosek należy wywieść z uzasadnienia wniosku z dnia 25 stycznia 2010 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia 5 listopada 2008 r.). Ostateczne wyjaśnienie stanowiska skarżącej w tej kwestii (poprzez zwrócenie się do skarżącej ze stosownym wezwaniem) winno być obligatoryjnym elementem postępowania w przedmiocie rozpatrzenia oświadczenia skarżącej z 17 grudnia 2008 r.

Przyjąć należy, że ewentualne wycofanie się przez skarżącą z oświadczenia z dnia 17 grudnia 2008 r. będzie dla organu wiążące. Skuteczne wycofanie przez skarżącą oświadczenia z dnia 17 grudnia 2008 r. pociągnie za sobą konieczność nadania biegowi wnioskowi skarżącej z dnia 18 listopada 2008 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej orzeczeniem z dnia 5 listopada 2008 r. To zaś z kolei wywoła bezprzedmiotowość wniosku skarżącej o przywrócenie terminu z dnia 25 stycznia 2010 r.

W świetle powyższych uwarunkowań merytoryczne rozpatrzenie wniosku z dnia 25 stycznia 2010 r. było przedwczesne. Nastąpiło ono z naruszeniem art.7 i 77§1 k.p.a., tj. bez wyczerpującego wyjaśnienia i rozpatrzenia przez organ stanu faktycznego oraz materiału dowodowego sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Gospodarki i zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie:

1) art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 153 P.p.s.a., poprzez przekroczenie granic niniejszej sprawy i uczynienie przedmiotem rozpoznania także ewentualną bezczynność Ministra Gospodarki wynikającą z braku rozstrzygnięcia w związku z cofnięciem przez skarżącą pismem z dnia 17 grudnia 2008 r. wniosku z dnia 18 listopada 2008 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją Ministra Gospodarki z dnia 5 listopada 2008 r., znak: BOL-R-461-23-GM-08/1528/08, a tym samym zawarcie w zaskarżonym wyroku wskazań przede wszystkim w związku z ewentualną bezczynnością Ministra Gospodarki, których wykonanie przez organ spowoduje bezprzedmiotowość wniosku skarżącej z dnia 25 stycznia 2010 r. o przywrócenie terminu, co będzie uzasadniało wydanie przez Ministra Gospodarki takiego samego rozstrzygnięcia, tj. postanowienia o odmowie przywrócenia terminu,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 w związku z art. 59 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że stwierdzone przez Sąd I instancji naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji nie wykazał, aby stwierdzone przez niego naruszenia przepisów miały istotny wpływ na wynik sprawy, tym bardziej, że w okolicznościach niniejszej sprawy w wyniku rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 25 stycznia 2010 r. o przywrócenie terminu Minister Gospodarki nie miałby możliwości wydania orzeczenia innego niż postanowienie o odmowie przywrócenia terminu,

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku w związku z art. 59 § 1 i 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że Minister Gospodarki nie miał podstaw do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 25 stycznia 2010 r. o przywrócenie terminu i wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, z uwagi na przedwczesność powyższego wniosku, podczas gdy zaskarżone postanowienie organu jest zgodne z prawem, ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy Minister Gospodarki nie miałby możliwości rozpoznania tegoż wniosku w inny sposób i w innej formie, niż postanowieniem o odmowie przywrócenia terminu.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy.

Przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczyniono postanowienie Ministra Gospodarki z dnia 14 kwietnia 2010r., którym na podstawie art. 58 Kpa odmówiono S.K. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia odmowa przywrócenia terminu wynikała z faktu, iż termin o przywrócenie którego wystąpiła skarżąca nie został uchybiony. Poza sporem jest bowiem okoliczność, że w dniu 18 listopada 2008r. S.K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy załatwionej decyzją Ministra Gospodarki z dnia 5 listopada 2008r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia 19 czerwca 1962r.

Na mocy w/wym orzeczenia stwierdzono przejście na własność Państwa na podstawie ustawy z dnia 25 lutego 1958r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym ( Dz. U. Nr. 11, poz. 37 ) [...].

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony w ustawowym terminie, nie doszło jednak do jego rozpoznania wobec złożonego w dniu 17 grudnia 2008r. oświadczenia S.K. o cofnięciu wniosku.

Nie jest też kwestionowane, że Minister Gospodarki po cofnięciu przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie podjął jak słusznie to zauważył Sąd I instancji czynności zmierzających do oceny dopuszczalności cofnięcia ( art. 137 Kpa ) i ewentualnego umorzenia postępowania odwoławczego.

Na gruncie takiego stanu sprawy S.K. złożyła w dniu 25 stycznia 2010r. do Ministra Gospodarki wniosek o przewrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy , a więc o przywrócenie terminu do złożenia wniosku cofniętego w dniu 17 grudnia 2008r.

Wniosek ten podlegał rozpoznaniu na podstawie art. 58 § 1 Kpa.

Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie do art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania luz zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.

Z cytowanego przepisu wynika, że koniecznym warunkiem uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej jest : uchybienie terminu i uprawdopodobnienie, że uchybienie nastąpiło bez winy strony. W przypadku niespełnienia choćby jednego z warunków, wniosek nie może zostać uwzględniony.

W takiej sytuacji organ odmawia przywrócenia terminu.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżone postanowienie jest wadliwe, gdyż wydane zostało przedwcześnie, ponieważ Minister Gospodarki nie ocenił skuteczności cofnięcia przez skarżącą środka zaskarżenia i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm. ) Sąd uchylił zaskarżone postanowienie.

Trzeba jednak przypomnieć, że w myśl powołanego przepisu Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należało zatem zadać sobie pytanie, czy niedokonanie przez Ministra Gospodarki oceny w zakresie cofnięcia przez Stefanię Krupę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy , które niewątpliwie naruszało art. 137 Kpa, miało istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, czy miałoby znaczenie dla ustalenia co do tego, że skarżąca nie uchybiła terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić stanowisko skarżącego kasacyjnie, że stwierdzone nieprawidłowości nie miały żadnego wpływu na wynik sprawy, co uzasadnia zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Ppsa.

Zarówno bowiem w przypadku gdyby Minister Gospodarki uznał cofnięcie za dopuszczalne i na podstawie art. 138 § 1 pkt. 3 Kpa umorzył postępowanie odwoławcze, jak i w sytuacji wydania przez organ postanowienia o niedopuszczalności cofnięcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez S.K. w dniu 18 listopada 2008r., wniosek o przywrócenie terminu nie mógłby zostać uwzględniony, ponieważ wymieniona nie uchybiła terminowi do złożenia środka zaskarżenia. Oznacza to, że na gruncie art. 58 § 1 Kpa Minister Gospodarki będąc zobowiązany do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu nie mógł wydać innego postanowienia jak postanowienie o odmowie przywrócenia terminu.

Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wyjaśnił również jaki istotny wpływ na wynik sprawy ( sprawy w przedmiocie przywrócenia terminu ) miały spostrzeżone nieprawidłowości, co czyni zasadnym także zarzut naruszenia przez Sąd art. 141 § 1 Ppsa.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nawet przy hipotetycznym założeniu, że Minister Gospodarki w związku z cofnięciem przez S.K. środka zaskarżenia nie uwzględnił tego cofnięcia na podstawie art. 137 Kpa., co skutkowałoby pozostawaniem do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, to i tak nie mógłby wydać innego rozstrzygnięcia, niż uczynił to w zaskarżonym postanowieniu.

Na podstawie art. 58 § 1 Kpa możliwe do wydania są bowiem wyłącznie dwa postanowienia, pierwsze o przywróceniu terminu do dokonania czynności procesowej, drugie o odmowie jego przywrócenia.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego odmowa przywrócenia terminu dotyczyć będzie nie tylko przypadku, gdy strona mylnie sądzi, że uchybiła terminowi do dokonania określonej czynności procesowej, czy nie uprawdopodobniła braku swej winy w uchybieniu terminu, ale dotyczyć tez będzie wszystkich innych sytuacji, w których wniosek o przywrócenie terminu nie może być uwzględniony np. wniosek jest bezprzedmiotowy. Trzeba bowiem zauważyć, że nie istnieje możliwość, w razie stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania z wniosku o przywrócenie terminu jego umorzenia , a to z mocy art. 126 Kpa.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt. 2 Ppsa w zw. z § 14 ust. 2 pkt. 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr. 163, poz. 1349 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.