Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2559/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 61 ust. 8 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant specjalista - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2016 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. w K. na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia ... sierpnia 2016 r. nr ... w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest ocena wniosku o dofinansowanie realizacji projektu złożonego przez I. Sp. z o.o. w K. (dalej jako: "skarżąca" lub "spółka") w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój, Oś priorytetowa III: Wsparcie innowacji w przedsiębiorstwach, Działanie 3.2 Wsparcie wdrożeń wyników prac B+R, poddziałanie 3.2.1 Badania na rynek.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pt. "Wdrożenie innowacyjnej technologii systemu projektującego i produkującego implanty, kaski ochronne oraz opracowującego operacje chirurgiczne", który został zarejestrowany pod nr [...].

Po przeprowadzeniu oceny merytorycznej spółka została poinformowana pismem z [...] maja 2016 r., że projekt nie został zakwalifikowany do wsparcia, gdyż uzyskał 10 punktów, podczas gdy minimalna liczba punktów umożliwiająca wybranie projektu do dofinansowania w ramach konkursu wynosi 12. W uzasadnieniu tej informacji wskazano w szczególności, że projekt nie spełnił kryterium "Wnioskodawca posiada zdolność do sfinansowania projektu". W ocenie Komisji Oceny Projektów (dalej KOP) wnioskodawca nie uwierzytelnił posiadania odpowiednich zasobów finansowych. W przepływach finansowych wpływy z tytułu kredytów i pożyczek w roku 2016 miały opiewać na łączną kwotę 25 mln zł, podczas gdy załączona do wniosku umowa pożyczki opiewa na niespełna 18 mln zł. Ponadto z informacji uzyskanych przez członków KOP wynika, że pożyczkodawca posiada w przepływach pieniężnych na koniec 2015 r. środki finansowe w kwocie 31 mln zł, a obie pożyczki – dotyczące złożonych przez wnioskodawcę dwóch projektów – opiewają na 48 mln zł.

W konsekwencji nie zostało również spełnione kryterium "Przygotowanie projektu do realizacji".

W odniesieniu do kryterium "Innowacyjność produktu" wnioskodawcy przyznano 3 punkty na 5 możliwych wskazując, że proponowane rozwiązanie jest łatwe do powielenia z uwagi na brak ochrony patentowej. Poza tym potencjał przedstawionego rozwiązania w dalszym rozwoju branży oraz powiązanego z nią rynku jest ograniczony ze względu na nie najwyższy poziom innowacyjny.

W kwestii oceny kryterium "Potencjał rynkowy produktu będącego efektem projektu" wskazano natomiast, że wnioskodawca ma szanse odnieść sukces na rynku krajowym, jednak nie może uwierzytelnić przyrzeczenia kredytów lub pożyczek z banków o których wspomniał podczas prezentacji projektu. Z tego względu za wspomniane kryterium przyznano 1 punkt na 3 możliwe do uzyskania.

Nie zgadzając się z powyższą informacją w przedmiocie oceny projektu, pismem z 13 czerwca 2016 r. skarżąca złożyła protest. W jej ocenie kryteria merytoryczne: "Przygotowanie projektu do realizacji", "Wnioskodawca posiada zdolność do sfinansowania projektu", "Innowacyjność produktu", "Potencjał rynkowy produktu będącego efektem projektu" – zostały spełnione i powinna być za nie przyznana maksymalna ilość punktów.

W odniesieniu do kryterium "Przygotowanie projektu do realizacji" skarżąca – powołując się na zapisy zawarte w załączniku nr 1 do Regulaminu konkursu zatytułowanym "Kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia" (dalej jako Kryteria wyboru projektów) – wskazała, że definicja ww. kryterium nie obejmuje kwestii związanych z finansami. Kwestie te obejmuje natomiast kryterium "Wnioskodawca posiada zdolność do sfinansowania projektu". Pomimo tego eksperci oceniając spełnienie kryterium "Przygotowanie projektu do realizacji" stwierdzili, że wnioskodawca nie wykazał odpowiednich środków finansowych zabezpieczających realizacje projektu, wobec czego nie został spełniony warunek zabezpieczenia finansowego projektu.

Odnosząc się do kryterium "Wnioskodawca posiada zdolność do sfinansowania projektu" skarżąca wskazała, że zgodnie z Kryteriami wyboru projektów wnioskodawca musi dysponować środkami finansowymi wystarczającymi na realizację projektu, na zapewnienie jego płynności finansowej, z uwzględnieniem dofinansowania. W przypadku finansowania projektu również z innych zewnętrznych źródeł (np. kredyt, pożyczka) ocenie podlega wiarygodność/realność pozyskania takich zewnętrznych źródeł finansowania, w tym wiarygodność osób/podmiotów potwierdzających zapewnienie finansowania. Ocena ta ma być dokonana na podstawie informacji zawartych w dokumentacji aplikacyjnej oraz dołączonych kopii dokumentów potwierdzających zapewnienie finansowania.

W ocenianym przypadku całkowita wartość projektu wyniosła 34.121.575,00 zł w tym wartość dofinansowania wynosiła 16.216.625,00 zł. Pozostała kwota w wysokości 17.904.950,00 zł miała w całości zostać pokryta pożyczką. Z tego względu nie może być mowy o rzekomym braku 7 mln zł w kontekście przedmiotowego projektu. Wnioskodawca powinien bowiem wykazać w dokumentacji aplikacyjnej dokumenty dotyczące właśnie przedmiotowego projektu, a nie całości swojej działalności. Skarżąca wskazała, że ww. 7 mln zł dotyczy pożyczek na inne jej przedsięwzięcia, które nie powinny podlegać ocenie ekspertów w ramach przedmiotowego wniosku.

Skarżąca wskazała ponadto, że eksperci oceniający spełnienie powyższego kryterium stwierdzili, iż umowa pożyczki została podpisana z L. S.A., który jednocześnie zobowiązał się do udzielenia pożyczki w drugim projekcie złożonym przez skarżącą. Z informacji uzyskanych przez członków KOP wynika, że pożyczkodawca ten posiada w przepływach pieniężnych na koniec 2015 r. środki finansowe w kwocie 31 mln zł, podczas gdy obie pożyczki na projekty skarżącej mają wynieść w sumie 48 mln zł. Odnosząc się do tych informacji skarżąca podniosła, że ocena przedmiotowego kryterium powinna zostać dokonana wyłącznie na podstawie danych zawartych w dokumentacji aplikacyjnej oraz dołączonych kopii dokumentów potwierdzających zapewnienie finansowania.

W odniesieniu do kryterium "Innowacyjność produktu" skarżąca ponownie powołując się na treść Kryteriów wyboru projektu podniosła, że wsparcie mogły uzyskać projekty dotyczące innowacji produktowej, co najmniej na skalę polskiego rynku. W trakcie oceny premiowane miały być projekty o innowacyjności przekraczającej skalę kraju, z dużym potencjałem rozwojowym z punktu widzenia branży i rynku oraz projekty z zakresu wysokich i średnio-wysokich technologii lub zaawansowanych technologicznie i wiedzochłonnych usług, zgodnie z klasyfikacją Eurostat. Ocena tego kryterium dokonywana była w skali od 0 do 5 punktów. W ocenie skarżącej zasadne było przyznanie maksymalnej liczby punktów, ponieważ zastrzeżenia zgłaszane przez KOP w ramach ww. kryterium nie były zasadne. Po pierwsze skarżąca wskazała we wniosku, że ma zamiar zgłosić do ochrony patentowej produkty wdrażane w ramach realizacji projektu. Natomiast do czasu jej uzyskania wdrażane rozwiązanie korzystało by z ochrony przewidzianej przepisami ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 1994 r., nr 24, poz. 83).

Dodatkowo skarżąca, odnosząc się do nie najwyższego w opinii ekspertów poziomu innowacyjności przedstawionego rozwiązania podniosła, że realizacja projektu pozwoli jej na zwiększenie innowacyjności i konkurencyjności na rynku światowym. Świadczą o tym przeprowadzone na zlecenie skarżącej badania B+R.

W odniesieniu do oceny spełnienia kryterium "Potencjał rynkowy produktu będącego efektem projektu" skarżąca wskazała, że eksperci dokonujący tej oceny odnieśli się pozytywnie do wszystkich aspektów wymienionych w kryteriach wyboru projektów. Jednocześnie jednak eksperci wykroczyli poza te aspekty wskazując, że wnioskodawca nie może na obecnym etapie uwierzytelnić przyrzeczenia kredytów lub pożyczek z banków, o których wspomniał podczas prezentacji projektu.

Pismem z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], PARP poinformowała skarżącą, że protest został uznany za niezasadny w odniesieniu do kryteriów: "Wnioskodawca posiada zdolność do sfinansowania projektu", "Innowacyjność produktu" oraz "Potencjał rynkowy produktu będącego efektem projektu". Natomiast w odniesieniu do kryterium "Przygotowanie projektu do realizacji" protest został uznany za zasadny.

Uznając zasadność części protestu organ zgodził się ze skarżącą, iż KOP uzasadniła negatywną ocenę kryterium "Przygotowanie projektu do realizacji" brakiem udokumentowania środków na sfinansowanie projektu, a jednocześnie zaznaczyła, że pozostałe zasoby nie budzą wątpliwości oceniających. W ocenie organu trafne było stanowisko skarżącej, że zdolność do sfinansowania projektu jest przedmiotem oceny w ramach kryterium "Wnioskodawca posiada zdolność do sfinansowania projektu".

Odpowiadając na zarzuty skarżącej kwestionujące prawidłowość oceny kryterium "Wnioskodawca posiada zdolność do sfinansowania projektu" organ podkreślił, że skarżąca założyła finansowanie kosztów realizacji projektu z dotacji oraz z pożyczki od L. S.A. Do wniosku o dofinansowanie załączono umowę pożyczki od L. S.A. w wysokości 17.928.000,00 zł, jednak nie przedstawiono żadnych dokumentów pozwalających na ocenę wiarygodności i realności pozyskania finansowania od ww. podmiotu. Nie załączono także żadnych dokumentów, które by pozwalały na ocenę kondycji finansowej ww. pożyczkodawcy. W tej sytuacji należało uznać, że w dokumentacji aplikacyjnej nie uwierzytelniono w wystarczający sposób (zgodnie z warunkami konkursu) wiarygodności dysponowania przez pożyczkodawcę odpowiednimi zasobami finansowymi.

W odniesieniu do zarzutów w zakresie oceny kryterium "Innowacyjność produktu" organ podkreślił, że poziom wynalazczy technologii nie budzi zastrzeżeń, jednak oceniana jest innowacja produktowa. Wnioskodawca planuje wdrożyć następujące produkty: FORMY do wypełnień czaszki, IMPLANT wypełniający ubytek czaszki po kraniektomii, indywidualne KASKI OCHRONNE dla pacjentów po zabiegu kraniektomii. Deklarowane jako produkty do wdrożenia zabiegi nie mogą być wdrożone u wnioskodawcy - wnioskodawca nie jest placówką medyczną i nie ma uprawnień do przeprowadzania zabiegów medycznych. W tym wypadku produktem jest system inżynierskiego projektowania wspomagającego, a nie sam zabieg. Reasumując planowane do wytwarzania w wyniku realizacji projektu produkty, stanowią znacząco ulepszony produkt od dotychczas wytwarzanych przez wnioskodawcę (ulepszony produkt spełnia wymogi oraz wpisuje się w definicję zawartą w Podręczniku OSLO), ale nie są produktem zupełnie nowym na rynku, bowiem są już dostępne wypełnienia formy do wypełnienia czaszki, implanty wypełniające czy indywidualne kaski ochronne. Pomimo znaczących ulepszeń produktu w stosunku do konkurencji planowane do wytwarzania produkty nie mogą być określone jako przełomowe z punktu widzenia branży, zatem stanowisko KOP, że wszystkie planowane do wdrożenia produkty będą miały średni wpływ na rozwój branży, jest prawidłowe. Co do kwestii ochrony patentowej organ wskazał, że utwór naukowy jest objęty prawem autorskim, jednakże to prawo dotyczy rozpowszechniania i udostępniania utworu, nie zabezpiecza jednak rozwiązania technologicznego/technicznego, jak w przypadku rozwiązania będącego przedmiotem zgłoszenia patentowego.

Odnosząc się do zarzutu zaniżenia punktacji przy ocenie kryterium "Potencjał rynkowy produktu będącego efektem projektu" organ podkreślił, że twierdzenie skarżącej jakoby eksperci w uzasadnieniu pierwotnej oceny odnieśli się pozytywnie do wszystkich aspektów (wszystkich kwestii), które podlegają ocenie w tym kryterium, jest nieprawdziwe. Aspekty ocenione pozytywnie dotyczyły wyłącznie kwestii szans skarżącej do odniesienia sukcesu na rynku polskim oraz realności i wiarygodności przyjętych założeń dotyczących sprzedaży w kontekście przyjętej strategii i grupy docelowej, co uzasadnia przyznanie 1 punktu w tym kryterium.

W skardze na ocenę zawartą w powyższym piśmie z dnia 25 sierpnia 2016 r. skarżąca podniosła zarzuty błędnej oceny kryteriów: "Wnioskodawca posiada zdolność do sfinansowania projektu", "Innowacyjność produktu" oraz "Potencjał rynkowy produktu będącego efektem projektu". Skarżąca powołała się w tym zakresie na argumentację analogiczną do tej, którą zawarła w uzasadnieniu protestu.

W przypadku pierwszego z powołanych kryteriów skarżąca stwierdziła zatem w szczególności, że dokonanie oceny spełnienia tego kryterium powinno mieć miejsce na podstawie informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie. KOP jak i Instytucja Pośrednicząca nie mają więc potrzeby ani uprawnień do kontrolowania podmiotów trzecich w zakresie ich możliwości finansowych do udzielenia kredytów lub pożyczek.

W zakresie drugiego z powołanych kryteriów skarżąca podniosła, że Regulamin konkursu nie zdefiniował pojęcia "poziomu innowacyjności". Z opisu tego kryterium wynika natomiast, że objęty wdrożeniem produkt charakteryzuje się nowością w odniesieniu do posiadanych przez niego nowych cech i funkcjonalności w porównaniu do rozwiązań dostępnych na rynku polskim. Wynika z tego, że innowacyjność może być również rozumiana jako ulepszenie cech i funkcjonalności w stosunku do produktów już dostępnych na rynku, a premiowane będą projekty wykraczające poza skalę rynku krajowego. W tej sytuacji zarzuty Instytucji Pośredniczącej dotyczące braku innowacyjności rozumianej jako brak "nowości" (istnieją już produkty o podobnym przeznaczeniu) są sprzeczne z treścią opisu ww. kryterium. Ponadto skarżąca dodała, że w treści wniosku wyraźnie podkreśliła, iż wyniki przeprowadzonych badań B+R świadczą o tym, że objęte wdrożeniem rozwiązanie charakteryzuje się nowością w odniesieniu do posiadanych przez nie cech i funkcjonalności w skali globalnej. Skarżąca odniosła się również do kwestii braku ochrony patentowej wskazując, że zarzut IP jest niezgodny z treścią dokumentacji aplikacyjnej.

W odniesieniu do trzeciego z kwestionowanych kryteriów skarżąca wskazała, że KOP odniósł się pozytywnie do wszystkich aspektów, które powinny podlegać ocenie. Nie było zatem przeszkód do przyznania skarżącej maksymalnej liczby 3 punktów za spełnienie tego kryterium.

W odpowiedzi na skargę Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości wniosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej informacji.

Na pytanie Sądu zadane pełnomocnikowi organu podczas rozprawy w dniu 19 października 2016 r., czy drugi złożony przez skarżącą wniosek uzyskał dofinansowanie, pełnomocnik oświadczył, że tak oraz zobowiązał się do złożenia załącznika do protokołu. W załączniku tym z dnia 25 października 2016 r. szczegółowo wyjaśniono kwestie dotyczące pożyczek skarżącej, które miały być zaciągnięte w L. S.A. na realizację dwóch projektów zgłoszonych przez skarżącą w ramach konkursu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna

Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 61 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 w związku z art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

W myśl art. 61 ustawy sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego. W przepisach tych przewidziano uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1. Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 50, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony wątpliwości budzi kwestia, jaka jest dopuszczalna sądowa ocena procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Praktyka sądów administracyjnych wypracowana na podstawie ustawy z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2014r., poz. 1649 ze zm.) wskazywała, że przy interpretacji przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie – postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie sądu tę wypracowaną praktykę należy stosować w odniesieniu do rozpoznawania spraw na podstawie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, z uwzględnieniem zmian wskazanych w tej ustawie.

Uznać należy, co będzie stanowić wzorzec kontroli sądowej, że prawo, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy ustawy, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego.

Kontrolując zatem legalność oceny projektu dokonanej przez PARP, jak również legalność jego działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w informacji z [...] sierpnia 2016 r., stwierdzić trzeba, iż odpowiadają one prawu.

Ocena Sądu sprowadza się do zbadania zgodności postępowania Instytucji Pośredniczącej (PARP) z prawem powszechnie obowiązującym, w tym zgodności z:

- ustawą o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020;

- Regulaminem konkursu wraz z załącznikami w szczególności nr 1 "Kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia" i nr 3 "Instrukcja wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu";

- Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowych Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój 2014-2020.

Dokonując oceny zaskarżonej informacji w pierwszej kolejności należy zauważyć, że projekt skarżącej nie spełnił kryterium merytorycznego "Wnioskodawca posiada zdolność do sfinansowania projektu" oraz nie uzyskał maksymalnej liczby punktów w kryteriach: "Innowacyjność produktu" oraz "Potencjał rynkowy produktu będącego efektem projektu".

Odnosząc się do zakwestionowanego kryterium "Wnioskodawca posiada zdolność do sfinansowania projektu" Sąd stwierdza, że skarżąca trafnie wskazuje, że zgodnie z Kryteriami wyboru projektów, wniosek powinien być oceniony jedynie na podstawie informacji zawartych w dokumentacji aplikacyjnej oraz dołączonych kopii dokumentów potwierdzających zapewnienie finansowania. Z powołanego zapisu skarżąca wyprowadza jednak błędne wnioski podkreślając, że ani KOP ani Instytucja Pośrednicząca nie mają potrzeby ani uprawnień do kontrolowania podmiotów trzecich i ich możliwości finansowych w zakresie udzielania pożyczek lub kredytów. Taka argumentacja skarżącej stoi w zasadniczej sprzeczności z opisem omawianego kryterium, zgodnie z którym "W przypadku finansowania projektu również z innych niż dotacja zewnętrznych źródeł (np. kredyt, pożyczka) ocenie podlega wiarygodność/realność pozyskania takich zewnętrznych źródeł finansowania, w tym wiarygodność osób/podmiotów potwierdzających zapewnienie finansowania. Ocena zostanie dokonana na podstawie informacji zawartych w dokumentacji aplikacyjnej oraz dołączonych kopii dokumentów potwierdzających zapewnienie finansowania.".

Z zacytowanego fragmentu opisu ww. kryterium jednoznacznie wynika, że organ ma obowiązek weryfikacji zdolności pożyczkodawcy do zapewnienia finansowania projektu i jego wiarygodności, a weryfikacji tej musi dokonać na podstawie dokumentów aplikacyjnych. Weryfikacja ta odbywa się w oparciu o dokumenty pochodzące od wnioskodawcy. Pochodną zobowiązania organu do weryfikacji pożyczkodawcy, jest więc ciążący na wnioskodawcy obowiązek przedstawienia dokumentów umożliwiających przeprowadzenie tej weryfikacji. Konsekwencją uznania za prawidłową argumentacji skarżącej – jakoby z faktu, że organ ocenia wiarygodność pożyczkodawcy jedynie na podstawie informacji z dokumentów aplikacyjnych nie wynikało, iż wnioskodawca musi takie informacje w dokumentach aplikacyjnych zawrzeć – byłoby w zasadzie uniemożliwienie organowi dokonania tej weryfikacji.

W rozpoznawanej sprawie – co miało kluczowe znaczenie dla ostatecznej oceny projektu – skarżąca, pomimo istnienia ww. obowiązku, nie przedstawiła dokumentów potwierdzających wiarygodność pożyczkodawcy – L. S.A. W związku z tym podczas posiedzenia panelu ekspertów, który z uwagi na treść § 8 ust. 1 i § 10 ust. 6 zd. 4 Regulaminu stanowi integralną część procesu oceny projektu, członkowie KOP zadali przedstawicielowi skarżącej pytania o wiarygodność ww. pożyczkodawcy. Przedstawiciel ten nie potrafił na te pytania odpowiedzieć, lecz zobowiązał się do uzupełnienia tych informacji podczas prezentacji (przed tym samym składem KOP) drugiego projektu złożonego w ramach tego samego konkursu. Projekt ten miał być współfinansowany przez tego samego pożyczkodawcę. Podczas wspomnianego panelu przedstawiciel skarżącej przedstawił informacje finansowe dotyczące pożyczkodawcy, w szczególności stan inwestycji krótkoterminowych, w tym środków pieniężnych na koniec 2015, które wynosiły 31 mln zł. Nie przedstawiono żadnych innych dokumentów, które pozwalały by na przyjęcie, że ww. pożyczkodawca dysponuje większymi zasobami pieniężnymi. Z analizy obu złożonych przez skarżącą projektów wynikało natomiast, że łączna kwota pożyczek na te dwa projekty miała wynieść 48 mln zł, zatem przewyższała kwotę inwestycji krótkoterminowych i środków pieniężnych dostępnych u pożyczkodawcy. Fakty dotyczące przebiegu panelu ekspertów przedstawiono w piśmie oceniającym wniosek z 23 maja 2016 r. i skarżąca im nie zaprzeczyła.

Podkreślić w tym miejscu należy, że zadaniem Sądu w niniejszym postępowaniu jest ocena prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w piśmie PARP z dnia [...] sierpnia 2016 r. dotyczącym projektu nr [...]. Poza zainteresowaniem Sądu pozostaje zatem rozstrzygnięcie zapadłe w odniesieniu do drugiego projektu złożonego przez skarżącą w ramach tego samego konkursu. Niemniej jednak nawiązanie do ustaleń poczynionych przez organ w ramach oceny spełnienia kryteriów w przypadku tego drugiego projektu, ma istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie. Jest to konsekwencją okoliczności, że w przypadku obu projektów skarżąca zamierzała pozyskać środki z pożyczek zaciągniętych u tego samego podmiotu. Podkreślić zatem należy, że z informacji przedstawionych i udokumentowanych na panelu ekspertów wynikało, że ww. pożyczkodawca ma środki w wysokości 31 mln zł, podczas gdy planowane przez skarżącą pożyczki miały wynieść łącznie 48 mln zł, a podpisane z pożyczkodawcą umowy pożyczek opiewały na łączną kwotę ponad 35 mln zł. W sytuacji, w której PARP miał wiedzę o istnieniu dwóch projektów skarżącej oraz wiedzę o tym, że suma możliwych do uzyskania pożyczek, od tego samego pożyczkodawcy, nie byłaby wystarczająca do realizacji obu tych projektów, a skarżąca nie wykazała w tym zakresie innych środków własnych, organ ten mógł przyznać dofinansowanie wyłącznie na jeden z projektów. PARP potwierdził na rozprawie i w załączniku do protokołu, że wybrał drugi projekt skarżącej uznając go za bardziej efektywny.

Podsumowując tę część rozważań Sąd podkreśla, że organ nie kwestionował zawarcia przez skarżącą umowy pożyczki z podmiotem trzecim, lecz wskazywał, że w przypadku zaciągnięcia takiej pożyczki obowiązkiem skarżącej było wykazanie, iż pożyczkodawca posiada sytuację finansową, która pozwoli zagwarantować, że pożyczka we wskazanej we wniosku wysokości zostanie udzielona. Wbrew twierdzeniom skarżącej, wymagania organu w powyższym zakresie miały oparcie w treści kryteriów wyboru projektów odnoszących się do przedmiotowego kryterium. Odnosząc się do rozbieżności pomiędzy pozycją "Zaciągnięcie kredytów i pożyczek" w przepływach środków pieniężnych (załącznik do wniosku o dofinansowanie) a pozycją z wniosku o dofinansowanie część XI "Źródła finansowania wydatków", Sąd podziela stanowisko PARP. We wniosku uzupełnionym na żądanie Sądu (k. 107-112 akt sądowych) w pozycji Leasing wpisano bowiem kwotę 17.904.950.00 zł (umowa pożyczki opiewała na kwotę 17.928.000,00 zł), natomiast w przepływach środków pieniężnych kwotę 25 mln zł. Skarżąca nie wyjaśniła przy tym źródeł finansowania różnicy pomiędzy tym kwotami. Jak zaś wyjaśniono powyżej to na skarżącej ciążył obowiązek przedstawienia kompletnej dokumentacji umożliwiającej ocenę projektu, w tym ocenę wiarygodności przedstawionych prognoz finansowych.

W ocenie Sądu również kryterium "Innowacyjność produktu" zostało prawidłowo ocenione przez PARP. Należy podkreślić, że zarówno z Kryteriów wyboru projektów jak i z Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie wynika, że o dofinansowanie mogą się ubiegać jedynie projekty, których efektem będzie produkt innowacyjny na skalę co najmniej kraju. Premiowane będą zaś projekty o innowacyjności przekraczającej skalę kraju, z dużym potencjałem rozwojowym z punktu widzenia branży i rynku oraz projekty z zakresu wysokich i średnio-wysokich technologii lub zaawansowanych technologicznie i wiedzochłonnych usług, zgodnie z klasyfikacją Eurostat. Poziom innowacyjności produktu na skalę kraju, był zatem warunkiem minimum, który należało spełnić, aby w ramach przedmiotowego kryterium uzyskać jakiekolwiek punkty. Takim właśnie poziomem innowacyjności charakteryzował się produkt skarżącej.

W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadnie wskazano ponadto, że zabiegi deklarowane jako produkty do wdrożenia nie mogą być wdrożone u skarżącej, ponieważ nie jest ona placówką medyczną i nie ma uprawnień do przeprowadzania zabiegów medycznych. W tym wypadku produktem jest system inżynierskiego projektowania wspomagającego, a nie sam zabieg. Sąd podziela ocenę PARP, że planowane do wytwarzania w wyniku realizacji projektu produkty, stanowią znacząco ulepszony produkt od dotychczas wytwarzanych przez Wnioskodawcę (ulepszony produkt spełnia wymogi oraz wpisuję się w definicję zawartą w Podręczniku OSLO), ale nie są produktem zupełnie nowym na rynku, bowiem są już dostępne wypełnienia formy do wypełnienia czaszki, implanty wypełniające czy indywidualne kaski ochronne. Planowane do wytwarzania produkty pomimo znaczących ulepszeń nie mogą jednak być określone jako produkt przełomowy, a tylko taki mógłby uzyskać maksymalną liczbę punktów.

Reasumując wskazać należy, że zgodnie z Kryteriami wyboru projektów ocena kryterium "Innowacyjność produktu" dokonywana jest w skali od 0 do 5 punktów, przy czym liczba 5 punktów oznacza, że projekt spełnia to kryterium w stopniu doskonałym. Zdaniem Sądu oznacza to, że maksymalna liczba punktów jest zastrzeżona dla tych projektów, które jednocześnie spełnią wszystkie aspekty przewidziane dla danego kryterium. Projekt skarżącej spełniał jedynie dwa z nich, tj. dotyczył innowacji produktowej w odniesieniu do posiadanych nowych cech i funkcjonalności oraz należał do sektora wysokich technologii. Podkreślić też należy, że ocena innowacyjności produktu mającego powstać w ramach realizacji przedmiotowego projektu została dokonana przez ekspertów w dziedzinach nauki, które pozwalały na ocenę takich wniosków. Tym samym ocena ww. kryterium na poziomie 3 punktów była prawidłowa.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących ostatniego z zakwestionowanych kryteriów "Potencjał rynkowy produktu będącego efektem projektu" wskazać należy, że eksperci w uzasadnieniu pierwotnej oceny nie odnieśli się pozytywnie do wszystkich aspektów, które podlegały ocenie w tym kryterium. Pozytywną ocenę wyrażono jedynie w odniesieniu do kwestii szans skarżącej do odniesienia sukcesu na rynku polskim oraz realności i wiarygodności przyjętych założeń dotyczących sprzedaży w kontekście przyjętej strategii i grupy docelowej. Ocena ta uzasadniała zdaniem ekspertów przyznanie 1 punktu. Dodać należy, że fakt niemożności uwierzytelnienia pożyczki/kredytu na realizację projektu – o czym była już mowa powyżej – miał wpływ na ocenę ww. kryterium. Jak bowiem wskazano w Kryteriach wyboru projektów, organ dokonując oceny spełnienia kryterium "Potencjał rynkowy produktu będącego efektem projektu" weźmie pod uwagę m.in. to, czy prognoza finansowa przychodów oraz kosztów związanych z wdrożeniem produktu wskazuje na opłacalność projektu. Z przedstawionego aspektu oceny powołanego kryterium można wywnioskować, że realność pozyskania finansowania zewnętrznego nie pozostaje bez wpływu na opłacalność projektu. Wbrew twierdzeniom skarżącej, w realiach niniejszej sprawy, nie można było więc uznać, że projekt wykazuje wysoką opłacalność, a co za tym idzie, że należało przyznać 3 punkty w ramach ww. kryterium.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na zasadzie przepisu art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy orzekł jak w sentencji