Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 921/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27, art. 33, art. 34
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Beata Machcińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi E. W. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. w postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2012.1015), dalej ustawa egzekucyjna, w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U.2005.85.728 ze zm.), dalej również ustawa o abonamencie, oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267 ze zm.), dalej k.p.a., w związku z art. 144 k.p.a. i art. 18 ustawy egzekucyjnej, po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez pana E.W., dalej strona lub zobowiązany, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., dalej organ, utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] r. znak: [...]

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w zażaleniu strona po raz kolejny podniosła zarzut nieistnienia obowiązku, gdyż nabyła prawo do renty

a następnie do emerytury. Dodatkowo podniosła, iż nie otrzymała zawiadomienia

o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz zarzut przedawnienia. Organ zauważył, że zarzuty podniesione po raz pierwszy w zażaleniu należy uznać za spóźnione. Podniósł, że w dokumentacji Poczty Polskiej brak jest potwierdzenia zgłoszenia przez stronę uprawnień do zwolnienia z opłat abonamentowych, oraz że strona nie przedstawiła dokumentu, że dokonała zgłoszenia tych uprawnień

w placówce operatora wyznaczonego.

Odnosząc się do kwestii nieistnienia obowiązku organ przytoczył treść art. 4 ust. 1 ustawy o abonamencie, podkreślając, że z przepisu tego wynika, że otrzymywanie świadczenia z organu rentowego (w postaci renty) nigdy nie było podstawą do zwolnienia od opłat z tytułu abonamentu rtv. Powołując się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 283/14 organ wskazał, że zobowiązany wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje. Ponadto podniósł, że sporne zwolnienia przysługują od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu zgłoszenia uprawnień (art. 4 ust. 3 ustawy o abonamencie).

Organ stwierdził, że zobowiązany został powiadomiony o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego bowiem zawiadomienie zostało mu przesłane w dniu 16 maja 2008 r. Przesyłka ta nie została przekazana jako zwrotna do Poczty Polskiej S.A., a tym samym zasadnie przyjęto, że zawiadomienie zostało skutecznie przesłane. Wskazał na rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych

i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 187, poz. 1342) zmieniające zasady rejestracji odbiorników i zobowiązujące Pocztę Polską do nadania posiadaczom imiennych książeczek, indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia o tym użytkowników odbiorników. Powiadomienie takie zostało doręczone w wymaganym terminie, a zatem strona była zobowiązana do uiszczenia spornych opłat. Organ podniósł, że zarówno na etapie wniesienia zarzutów jak i zażalenia zobowiązany nie kwestionował faktu dokonania rejestracji odbiorników rtv.

Odnosząc się do wniosku o wydanie oryginałów dokumentacji organ wskazał na treść art. 73 k.p.a. oraz dodał, że przesłał zobowiązanemu poświadczoną za zgodność kopię potwierdzenia odbioru upomnienia oraz duplikat nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Wskazał również, że nie posiada wiedzy

o wystąpieniu przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego w myśl art. 59 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej.

W skardze na to postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący pan E.W. domagając się jego uchylenia zarzucał:

– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

polegający na błędnym przyjęciu, że jest zobowiązany do uiszczania opłat za abonament, kiedy analiza zebranego materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego,

– obrazę przepisu art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie przez organ dowolnej, a nie swobodnej analizy materiału dowodowego,

– obrazę przepisu art. 77 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia z pominięciem dowodów skazanych przez skarżącego jak również niewyczerpujące zebranie dowodów pozwalających na wydanie zaskarżonego postanowienia.

Uzasadniając skargę wskazał, że podana przez organ data 16 maja 2008 r. jako data doręczenia zawiadomienia jest datą wystawienia tego dokumentu a nie doręczenia. Kiedy natomiast dokument ten został wysłany i czy w ogóle to zostało zrobione – nie wiadomo. Brak jest jednak dowodów na to, że zawiadomienie takie zostało skarżącemu skutecznie doręczone, zaś dowód skutecznego doręczenia powinna przedstawić strona wysyłająca zawiadomienie. Zdaniem skarżącego podpis na zawiadomieniu o treści "I.F." stanowi faksymilia i jako taki nie może być uznany w obrocie prawnym. Z tego powodu dokument ten, gdyby nawet uznać za skutecznie doręczony, nie może stanowić podstawy prawnej do żądania zapłaty zaległego abonamentu. Nadto organ błędnie uznał, że w 2012 r. skarżący otrzymał upomnienie. Nie można wywodzić, że skoro do skarżącego została wysłana przesyłka polecona w 2012 r. to jej zawartość stanowiło właśnie upomnienie. Brak jest kopii takiego upomnienia w aktach sprawy. Ponadto skarżący stwierdził, że nie jest zobowiązany do regulowania opłat z tytułu abonamentu albowiem od dnia 1 sierpnia 2003 r. nabył prawo do renty, a od dnia 7 lipca 2012 r. nabył prawo do emerytury którą otrzymuje nadal. Nabywając prawo do renty zdał książeczkę opłat abonamentowych w placówce Poczty Polskiej w T.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte

w sprawie stanowisko i jego argumentację. Dodał, że wierzyciel, w związku z brakiem realizacji przez zobowiązanego należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych zwrócił się do organu egzekucyjnego pismem z dnia 18 listopada 2013 r.

o wszczęcie i przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanego, na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych za okres od stycznia 2008 r. do października 2013 r. Wyraził pogląd, że w sposób całościowy rozpatrzył wniesione zarzuty, przy czym nowe zarzuty podnoszone po raz pierwszy

w zażaleniu tj. brak doręczenia zawiadomienia, przedawnienie roszczenia uznał za spóźnione, pozostawiając je bez rozpatrzenia. Z ostrożności podkreślił, że na mocy rozporządzenia z 2007 r. nie utraciły ważności dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników, co oznaczało, że użytkownicy posiadający zarejestrowane odbiorniki rtv, przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, do których zobowiązany należy, pozostali nadal abonentami zobowiązanymi do uiszczenia opłat. Stwierdził, że w dniu 16 maja 2008 r. przesłano zobowiązanemu wraz z zawiadomieniem o nadaniu numeru identyfikacyjnego tzw. "pakiet startowy", zaś Poczta Polska nie odnotowała zwrotu przesyłki listowej zawierającej te dokumenty, jak również nie posiada informacji, aby zobowiązany wskazywał na fakt nieotrzymania spornego zawiadomienia. Przepisy ustawy nie nakładały na Pocztę Polską obowiązku nadania numeru identyfikacyjnego w drodze decyzji administracyjnej i w sprawie nie miały zastosowania przepisy o doręczaniu pism

w postępowaniu administracyjnym. Podkreślił, że obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika wprost z ustawy. Tak więc nawet nieotrzymanie tego zawiadomienia nie zwalnia zobowiązanego z obowiązku wnoszenia opłat.

Organ dodał, że umocowanie do podpisywania "zawiadomień" nie nakładało obowiązku składania przez panią I.F., własnoręcznego podpisu na tych dokumentach, a "odtworzenie mechaniczne podpisu", mieściło się w granicach tego upoważnienia. Wskazał, że skarżący w dniu 4 września 2012 r. odebrał upomnienie wzywające do zapłaty zaległych opłat abonamentowych dołączając do akt sprawy duplikat upomnienia z dnia 31 sierpnia 2012 r. Podkreślił, że zobowiązany nie dopełnił formalności zwolnienia z opłat abonamentu rtv.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia stwierdzić trzeba, że wydane ono zostało przez wierzyciela w sprawie zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne określonego w art. 33§ 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, a to zarzutu nieistnienia dochodzonego egzekucyjnie obowiązku opłacenia abonamentu rtv za okres styczeń 2008 r. – października 2013 r.

Skarżący twierdził, że obowiązek ten nie istnieje z uwagi na nabycie przez niego prawa do renty a następnie do emerytury, zaś organ wskazywał na brak potwierdzenia zgłoszenia przez stronę uprawnienia do zwolnienia, oraz że tego rodzaju okoliczność, tego typu zwolnienia, nie obejmuje.

Przechodząc do stanu prawnego sprawy Sąd wskazuje, że w myśl art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów

w sprawie postępowania egzekucyjnego.

Zgodnie z art. 33 u.o.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku

z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa

w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Stosownie do art. 34 § 1 i § 2 ustawy egzekucyjnej zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że

w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1). Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie ( §2).

Ponieważ w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny nie był wierzycielem obowiązany był uzyskać stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonego zarzutu nieistnienia obowiązku i był tym stanowiskiem związany. W wyniku wystąpienia przez organ egzekucyjny do wierzyciela, zostało wydane postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela, a po rozpatrzeniu wniesionego na nie zażalenia, zaskarżone postanowienie.

Prawem materialnym regulującym obowiązki związane z posiadaniem odbiorników rtv jest aktualnie ustawa abonamentowa. Wskazanie podstaw materialnoprawnych Sąd połączy z prezentacją fragmentu wywodów - zamieszczonych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (LEX nr 564548), wydanym w przedmiocie zgodności

z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy abonamentowej - dotyczących charakteru prawnego opłat abonamentowych i zasad ich uiszczania.

Trybunał Konstytucyjny wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika".

Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, dla celów pobierania abonamentu, podlegają (z pewnymi wyjątkami nie mającymi znaczenia dla rozstrzygnięcia) zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej i art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, ze zm.). Szczegóły procesu rejestracji odbiornika normuje rozporządzenie rejestracyjne, zgodnie

z którym odbiornik winien zostać zarejestrowany – na wniosek użytkownika złożony w placówce Poczty Polskiej – w terminie 14 dni od jego nabycia (wejścia

w posiadanie przez użytkownika – § 2 tego rozporządzenia). Dowodem zarejestrowania odbiornika jest "wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" lub "zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" (§ 3 tego rozporządzenia). Wspomniany numer identyfikuje użytkownika w systemie

i stanowi część numeru rachunku bankowego, na który mają być dokonywane wpłaty z tytułu abonamentu. Użytkownik ma obowiązek niezwłocznego powiadamiania (przez złożenie w placówce Poczty Polskiej "Formularza zgłoszenia zmiany danych" lub dokonanie zgłoszenia drogą pocztową lub za pośrednictwem internetu) o zmianie danych zawartych we wniosku, o zgubieniu lub zniszczeniu obydwu dowodów zarejestrowania odbiorników oraz o zaprzestaniu używania odbiorników (§ 11), a fakt przyjęcia zgłoszenia jest potwierdzany w sposób określony w § 12 i § 13 rozporządzenia rejestracyjnego. Stosownie do § 5 rozporządzenia rejestracyjnego dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia, tj. od dnia 13 grudnia 2007 r. (ust. 1). Operator publiczny

w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia rejestracyjnego z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone

w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2).

Przepis art. 7 ustawy o opłatach abonamentowych zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane

w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych); ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy

o opłatach abonamentowych).

Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu – czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek COF za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez kierownika COF jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny.

W tej sytuacji brak decyzji administracyjnej nie stanowi przeszkody

w przeprowadzeniu egzekucji administracyjnej abonamentu. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu jak i termin płatności. Innymi słowy, stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Nie nastręcza to obecnie problemów, ponieważ każdy zarejestrowany użytkownik wpłaca należność na konto bankowe (nawet jeśli czyni to w pocztowym "okienku"), w którego numerze zakodowany jest jego indywidualny numer identyfikacyjny, o którym mowa w rozporządzeniu rejestracyjnym.

Przechodząc do realiów sprawy przyjdzie wskazać, że formułując swój zarzut zobowiązany wywodził, że obowiązek uiszczenia opłat abonamentowych nie istnieje, ponieważ od 1 czerwca 2003 r. jest uprawniony do renty, a od 7 lipca 2012 r. nabył prawo do emerytury, przy czym jak twierdził nabywając prawo do renty zdał książeczkę opłat abonamentowych w placówce Poczty Polskiej w T. Zobowiązany nie przedstawił dowodu potwierdzającego fakt przekazania tej książeczki w tamtym czasie wierzycielowi. Nie twierdził, by złożył jakikolwiek dokument w tej sprawie, w tym odpowiadający treści zgłoszenia (pisemnie) i dotyczący tak powstałej zmiany w zakresie ciążącego na nim obowiązku. Składając zarzut zobowiązany nie wskazał na nieprawidłowości w sprawie rejestracji odbiornika, nie dowodził, by nie otrzymał zawiadomienia datowanego na dzień 16 maja 2008 r. o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Jednocześnie w dokumentacji prowadzonej przez wierzyciela brak jest potwierdzenia zgłoszenia przedmiotowej zmiany (uprawnienia), a strona – na której w tym zakresie spoczywał ciężar dowodu - nie przedstawiła żadnych dowodów na tę okoliczność. Oznacza to, że fakt dokonania zgłoszenia uprawnienia do zwolnienia ze spornej opłaty nie znajduje żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym znajdującym się w posiadaniu organu; oraz że nie został w żaden sposób udowodniony przez stronę. Strona nawet nie twierdziła by zgłoszenia takiego dokonała. W takiej sytuacji brak było podstaw do kwestionowania istnienia obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej, z tytułu nabycia prawa do renty (czy emerytury).

W ocenie Sądu zobowiązany wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej), powinien przedstawić dowody potwierdzające, że ten obowiązek nie istnieje. W niniejszej sprawie wymagałoby to przedłożenia dowodu zgłoszenia ustnie lub na piśmie w urzędzie pocztowym oświadczenia o zwolnieniu od opłat i dokumentu potwierdzającego tę okoliczność, czego zobowiązany nie uczynił. Twierdzenie zobowiązanego o fakcie złożenia w Urzędzie Pocztowym książeczki opłat abonamentowych w sytuacji, gdy to twierdzenie nie znajduje żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym, a nadto fakt taki nie tworzył spornego zwolnienia, nie mogło wywołać skutku w postaci uznania za udowodnione nieistnienie obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych. Dlatego też wierzyciel słusznie uznał, że do wskazanego przez zobowiązanego zgłoszenia uprawnienia nie doszło, zaś samo dysponowanie dokumentami, zdaniem strony, wykazującymi uprawnienie do zwolnienia nie jest wystarczające. Należy przy tym zgodzić się ze stwierdzeniem wierzyciela, że uprawnienie, na które powołuje się skarżący (renta, emerytura) nie powodowało zwolnienia z obowiązku uiszczenia spornych opłat. Od 2005 r. zwolnienie to dotyczyło osoby co do której orzeczono zaliczenie do I grupy inwalidów lub niezdolnych do pracy i samodzielnej egzystencji bądź o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zaś wcześniej rozporządzeniem z dnia 27 czerwca 2001 r. (Dz.U.2001.90.1015) po raz pierwszy wprowadzono zwolnienie od opłat abonamentowych dla osób całkowicie niezdolnych do pracy i niezdolnych do samodzielnej egzystencji (§ 4 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia), przy czym ubiegający się o zwolnienie z tego tytułu powinien dysponować dokumentami wydanymi w tym okresie np. orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS (§5 pkt 3 rozporządzenia). Skarżący nie przedstawił tego rodzaju dokumentu lecz wyłącznie zaświadczenie ZUS z dnia 7 stycznia 2014 r. stwierdzające, że skarżący pobierał rentę z tytuł niezdolności do pracy od 1 sierpnia 2003 r. do dnia 6 lipca 2012 r.

a następnie od dnia 7 lipca 2012 r. do nadal emeryturę. Fakt pobierania renty

z powodu niezdolności do pracy, o ile niezdolność ta nie była określona jako całkowita i nie prowadziła do stwierdzenia niezdolności do samodzielnej egzystencji nie stanowił o uzyskaniu zwolnienia od uiszczania spornych opłat.

Odniesienie się do argumentacji skarżącego dotyczącej obowiązku udokumentowania przez wierzyciela nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego, co nie stanowiło zarzutu i nie było przedmiotem postępowania w tej sprawie, wymaga przywołania § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. (Dz. U. 2007. 187. 1342) – w celu zaakcentowania jego literalnego brzmienia. Zgodnie z tym przepisem dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia

z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2).

Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia. Organ wskazał datę wysłania tego zawiadomienia (16 maja 2008 r.), a zatem nadano je w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie powołanego wyżej rozporządzenia, który to termin upływał w dniu 13 grudnia 2008 r. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 1394/14).

Należy tu jednak stwierdzić, że zarzut ten zgłoszony został dopiero w zażaleniu, a więc po upływie wymaganego do tego terminu i już z tych przyczyn był bezpodstawny. Podobnie bezpodstawny był zarzut przedawnienia spornej należności jako podniesiony po upływie terminu do jego zgłoszenia.

Bezpodstawne były także zarzuty skargi dotyczące podpisu na zawiadomieniu

o nadaniu numeru identyfikacyjnego, czy też doręczenia upomnienia, gdyż zarzuty te zgłoszono dopiero w skardze. Sąd zauważa, że wierzyciel nie naruszył przepisów art. 77 czy art. 80 k.p.a. ani nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, gdyż zebrał w sprawie wszelkie dowody niezbędne do jej rozstrzygnięcia, ocenił je w ich całokształcie i dokonał ustaleń nie naruszających zasady swobodnej oceny dowodów.

Z tych przyczyn Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012. 270), a zatem skargę - w oparciu o art. 151 tej ustawy – oddalił.