Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 442/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a ust. 1, 2, 3, 6, art. 92b, art. 92c ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 10 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Sekretarz sądowy Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2018 roku sprawy ze skargi Ł. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] roku, numer [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 92 a ust. 1 - 6, art. 92c ustawy z dnia 6 września 200lr. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2200; dalej: "u.t.d."), lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] o nałożeniu na Ł. K. kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu 27 września 2017 roku w Ł. na drodze wojewódzkiej nr [...] został zatrzymany do kontroli pojazd członowy składający się z ciągnika samochodowego marki DAF o nr rej. [...] z naczepą marki A o nr rej. [...] będący w prawnej dyspozycji przedsiębiorcy Ł. K. Kierowca w imieniu i na rzecz swojego przedsiębiorstwa działającego pod nazwą A z siedzibą ul. A 5 T., 98-355 D. wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy. Przedmiotowy przewóz odbywał się na trasie: T. – W. – T.

W trakcie kontroli skarżący okazał wszystkie posiadane dokumenty, a także

21 wykresówek za okres kontroli tj. od dnia 30 sierpnia 2017 roku do dnia 27 września 2017 roku oraz zaświadczenia o działalności (4 szt.) wystawione za okresy: 2.09.2017 r. - 3.09.2017 r., 9.09.2017 r. - 14.09.2017 r., 16.09.2017 r. - 18.09.2017r., 22.09.2017 r. - 26.09.2017 r. Przebieg i wyniki kontroli zamieszczono w protokole kontroli nr [...] z dnia 27.09.2017 r.

Podczas analizy okazanych wykresówek kierowcy stwierdzono nierejestrowanie wszystkich wymaganych aktywności, tj. rodzaju aktywności kierowcy, prędkości pojazdu oraz przebytej drogi. Analiza wykresówek z dnia kontroli wykazała, iż kierowca próbował ukryć rzeczywisty czas prowadzenia pojazdu. Ustalono, że zapisy przebytej drogi, które rejestrowane są automatycznie przez tachograf różniły się pomiędzy sobą od momentu wyjęcia wykresówki do chwili ponownego włożenia nowej wykresówki, co jednoznacznie wskazywało, iż w tych okresach pojazd poruszał się, a aktywności kierowcy nie były rejestrowane w sposób właściwy. Porównanie wysokości wykresów zarejestrowanych w polu do rejestrowania długości przebytej drogi, na których każdy kilometr przebytej drogi musi być w zapisie przedstawiony przez zmianę o długości wynoszącej co najmniej jeden milimetr wykazała, iż zapisy przebytej drogi kończyły się i rozpoczynały na różnych współrzędnych. W wyniku analizy przedstawionych wykresówek ustalono, iż wpisywane na nich stany licznika nie odpowiadają stanowi faktycznemu, tj. nie odzwierciedlają faktycznej przebytej drogi pojazdu. W wyniku kontroli ustalono, że kierowca celowo nie rejestrował swoich wszystkich aktywności podczas dokonywanych załadunków materiału sypkiego na terenie Cementowni A SA w T., co znajduje potwierdzenie w dokumencie przewozowym WZ nr [...] z dnia 26 września 2017 r., z treści którego wynika, iż kontrolowany kierowca podjął ładunek w dniu 26 września 2017 roku w godz. 16.58-17.12, co nie zostało zarejestrowane na wykresówce z dnia 26 września 2017 roku.

W toku kontroli skarżący Ł. K. wyjaśnił, że różnica kilometrów wynika z dojazdu pod załadunek na Cementowni A drogą zakładową, samego załadunku na terenie przedsiębiorstwa cementowni oraz wyjazdu na parking przy cementowni, a także z dojazdu do serwisu w celu wymiany rozrusznika, zaś w dniu 5 września 2017 roku o godzinie 13:00 na terenie budowy w P. Skarżący podał, że wyładował cement – tj. napełnił jeden siewnik do stabilizacji, po czym nastąpiło pogorszenie warunków atmosferycznych i został przekierowany na silos, aby rozładować cement. Wyładunek z siewki był z włożoną wykresówką, a następnie nie było decyzji co zrobić z resztą towaru więc wyjął wykresówkę, myśląc, że będzie czekać do rana. Następnie około godziny 16 został przekierowany do wyładowania cementu do silosa stacjonarnego, co zrobił bez wykresówki. Po dokonanym rozładunku włożył nową wykresówkę, aby powrócić do bazy – domu.

W piśmie z dnia 4 grudnia 2017 roku skarżący złożył dodatkowe wyjaśnienia i powołując się na znikomą szkodliwość czynu, który popełnił nie rejestrując swojej aktywności na wykresówkach, wniósł o odstąpienie od wymierzenia mu kary, bądź wymierzenia kary odpowiedniej "nie rujnującej jego budżetu firmowego".

Na podstawie powyższych ustaleń [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] r. na podstawie art. 92a ust 1 u.t.d. wydał decyzję nr [...] o nałożeniu na Ł. K. kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł za stwierdzone naruszenia o których mowa w załączniku numer 3 u.t.d., l.p.6.2.1.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w trakcie przeprowadzonego postępowania bezsprzecznie ustalono, iż w analizowanym przypadku przewozy wykonywane w części na terenie zamkniętym po drogach zakładowych, czy serwisowych nie podlegają wyłączeniu z zakresu stosowania Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 roku w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE.L 102.1 z 11.04.2006r.) oraz Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE.L.2014.60.1. z dnia 2014.02.28). [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego uznał, iż złożone zeznania do protokołu przesłuchania strony oraz przesłane przez stronę wyjaśnienia dotyczące stwierdzonego naruszenia opisanego w protokole kontroli z dnia 27 września 2017 roku nie mogą być podstawą do zmiany kwalifikacji naruszenia lub umorzenia postępowania w tym zakresie, gdyż z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż doszło do naruszenia przepisów polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówkach wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi przez kierowcę wykonującego przewozy na rzecz przedsiębiorstwa, działania te są powszechnie stosowaną praktyką mającą na celu sfałszowanie faktycznej aktywności kierowcy. Ponadto organ stwierdził, że do uwolnienia się od odpowiedzialności nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest udowodnienie podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstania naruszenia prawa, których - w ocenie organu – skarżący nie wykazał. Jednocześnie organ stwierdził, iż w stosunku do skarżącego brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 z późn. zm.). [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego uznał również, że podstawą zmiany kwalifikacji opisanego w protokole kontroli naruszenia nie mogą stanowić okoliczności wskazane przez stronę w piśmie zawierającym dodatkowe wyjaśnienia, a dotyczące jego stanu zdrowia, czy też wyników poprzedniej kontroli.

Skarżący pismem z dnia 29.01.2018 r. złożył odwołanie, wskazując, iż brakujące kilometry nie miały wpływu na wykonywanie przez niego odpoczynków dziennych, czy tygodniowych, a także, że w czasie, gdy nie rejestrował swoich aktywności wykonywał przejazdy po drogach wewnętrznych, po placu budowy lub utwardzonej drodze serwisowej. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i w przypadku zaistnienia przesłanek ukarania go w mniej drastyczny finansowo dla niego sposób, czyli jak kierowcę.

Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie powołał treść art. art. 92a ust. 1, art. 92 a ust. 2, art. 92 a ust. 6, art. 92 c ust. 1 oraz art. 4 pkt 22 lit. h u.t.d., dotyczący obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia WE nr 561/2006. GITD wyjaśnił przy tym, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto wskazał, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1.

Organ odwoławczy zważył, że w niniejszej sprawie zostało udowodnione, m.in. na podstawie okazanych podczas kontroli wykresówkach oraz protokołu przesłuchania świadka, że w okresie objętym kontrolą, tj. 30.08.-27.09.2017r., kierowca kilkukrotnie nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W trakcie kontroli ustalono, że zapisy przebytej drogi, które rejestrowane są automatycznie przez tachograf różniły się pomiędzy sobą od momentu wyjęcia wykresówki do chwili ponownego włożenia nowej wykresówki, co jednoznacznie wskazywało, iż w tych okresach pojazd poruszał się, a aktywności kierowcy nie były rejestrowane w sposób właściwy. Porównanie wysokości wykresów zarejestrowanych w polu do rejestrowania długości przebytej drogi, na których każdy kilometr przebytej drogi musi być w zapisie przedstawiony przez zmianę o długości wynoszącej co najmniej jeden milimetr wykazała, iż zapisy przebytej drogi kończyły się i rozpoczynały na różnych współrzędnych. Analiza okazanych do kontroli wykresówek wykazała, iż w dniach:

a) 01.09 i 04.09.2017r. - zapisy przebytej drogi kończyły się i rozpoczynały na różnych współrzędnych co potwierdza, iż pojazd przebył drogę wynoszącą min. 6 km. Kierujący nie rejestrował danych podając ten sam stan licznika, tj. 475925 km zarówno w dniu 01.09.2017r. w chwili zakończenia przewozu oraz w dniu 04.09.2017r., tj. w dniu rozpoczęcia kolejnego przewozu. Wpisywanie tego samego stanu licznika miało na celu ukrycie faktu prowadzenia pojazdu przez kierowcę;

b) 04.09 i 05.09.2017r. - zapisy przebytej drogi kończyły się i rozpoczynały na różnych współrzędnych co potwierdza, iż pojazd przebył drogę wynoszącą min. 5 km;

c) 05.09 i 05.09.2017r. - zapisy przebytej drogi kończyły się i rozpoczynały na różnych współrzędnych co potwierdza, iż pojazd przebył drogę wynoszącą min. 3 km;

d) 15.09 i 16.09.2017 r zapisy przebytej drogi kończyły się i rozpoczynały na różnych współrzędnych co potwierdza, iż pojazd przebył drogę wynoszącą min. 6 km;

e) 16.09 i 18.09.2017r. zapisy przebytej drogi kończyły się i rozpoczynały na różnych współrzędnych co potwierdza, iż pojazd przebył drogę wynoszącą min. 6 km;

f) 19.09 i 20.09.2017r. - zapisy przebytej drogi kończyły się i rozpoczynały na różnych współrzędnych co potwierdza, iż pojazd przebył drogę wynoszącą min. 6 km;

g) 22.09 i 26.09.2017r. - zapisy przebytej drogi kończyły się i rozpoczynały na różnych współrzędnych co potwierdza, iż pojazd przebył drogę wynoszącą min. 6 km;

h) 26.09 i 27.09.2017r. - zapisy przebytej drogi kończyły się i rozpoczynały na różnych współrzędnych co potwierdza, iż pojazd przebył drogę wynoszącą min. 4 km.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, iż kontrolowany kierowca, sam zeznał, iż powyższe braki kilometrów są wynikiem podjazdów wykonywanych przez niego na terenie Cementowni A w T. Jedynie różnica pomiędzy wykresówkami z dni 22 i 26.09.2017 r. jest wynikiem dojazdu do serwisu na wymianę rozrusznika.

Mając na względzie całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ II instancji zważył, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i słusznie nałożył karę pieniężną w wysokości 5000 złotych za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

W zakresie wniosku strony o zmniejszenie kary pieniężnej organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z treścią art. 92a ust. 5 u.t.d., jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. Dodał przy tym, że treść art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Odnosząc się natomiast do wyjaśnień strony dotyczących nieukarania jej w podobnej sytuacji w 2016 r. przez inspektora WITD w R., organ odwoławczy zważył, iż prawo nie dopuszcza stosowania analogii w prawie administracyjnym, a każda sprawa administracyjna musi być rozpatrywana indywidualnie. Wskazał także, że w przedmiotowej sprawie art. 92b ustawy nie znajdzie zastosowania bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców, a także brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. W toku postępowania strona nie przedstawiła żadnych okoliczności oraz dowodów, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 92c u.t.d. Organ odwoławczy zważył, iż fakt, że kierowca, będący jednocześnie przedsiębiorcą prawidłowo wykonał odpoczynki tygodniowe nie jest okolicznością, która może stanowić podstawę do zastosowania art. 92c u.t.d. Wskazał przy tym, że z protokołu przesłuchania świadka wynika wprost, że kierowca miał świadomość dopuszczania się naruszenia, o którym mowa w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Podkreślił także, iż to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. Tymczasem skarżący nie przedstawił w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Przedsiębiorca nie wskazał wystąpienia żadnych innych okoliczności na które nie miał wpływu, lub których nie mógł przewidzieć.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, skarżący wniósł

o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia

[...] r. utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego wydaną w dniu [...] r. Podniósł, że materiał dowodowy zebrany w sprawie, w tym jego zeznania, które złożył podczas kontroli drogowej w miejscowości Ł. w dniu 27 września 2017 roku świadczą przede wszystkim o jego uczciwości i szczerości, co powinno mieć wpływ na bezzwłoczne wydanie decyzji administracyjnej. Wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji narusza przepisy postępowania administracyjnego dotyczące terminu wydania decyzji administracyjnej. Dalej wskazał, że zgadza się z faktem, iż z wykresówek okazanych podczas kontroli wynikają braki w kilometrach, natomiast nie zgadza się z ustaleniem, że celowo nie rejestrował swoich wszystkich aktywności. Podał, iż jego wyjaśnienia złożone do protokołu kontroli podczas kontroli na drodze jasno i czytelnie tłumaczą brakujące kilometry, zaznaczając przy tym, że brak kilometrów z całego okresu kontroli to zaledwie około 45 kilometrów i jednorazowo na wykresówce brakowało maksymalnie

6 kilometrów. Z zestawienia Cementowni A S.A. dotyczącego dat i godzin wjazdu i wyjazdu na załadunek wynika, że czynności załadunkowe trwają maksymalnie

30 minut. Wyjątkowo, gdy przebywał w zakładzie około jedną godziną i 15 minut w dniu 5 września 2017 roku całą aktywność wyrysował na odwrocie wykresówki ręcznie. Skarżący podkreślił, że każdy załadunek gdyby był zarejestrowany na wykresówce nie wpłynąłby na zgodny z przepisami odpoczynek dobowy.

Wskazał również, że w dniu 5 lipca 2016 roku był kontrolowany na drodze krajowej nr [...] w miejscowości B. przez Inspektora z WITD w R. i w trakcie kontroli również stwierdzono, że na kilku wykresówkach brakowało kilku kilometrów, niemniej jednak nie został ukarany, co utwierdziło go w przekonaniu, że postępuje zgodnie z prawem. Powyższa okoliczność dowodzi także braku jednoznacznego stanowiska organów inspekcji i problem z interpretacją prawa, oceną wykresówek poszczególnych kontrolujących inspektorów. Skarżący podniósł także, że nieodnotowane kilometry na wykresówkach przebyte po drogach zakładowych wewnętrznych można zaliczyć jako art. 3g rozporządzenia WE 561/2006 tj. jazda bez tachografu w celu konserwacji, napraw i prób pojazdu. Podał także, że decyzja o nałożeniu tak wysokiej kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł może spowodować utratę płynności finansowej jego firmy i zamknięcie działalności.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017 poz. 2188 t.j.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2017.1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Zdaniem Sądu organ prawidłowo ustalił zarówno stan faktyczny jak i prawidłowo dokonał jego oceny prawnej, nie naruszając przepisów prawa procesowego jak

i materialnego w sposób, który miałby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] roku o nałożeniu na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł

Na wstępie wskazać należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 2200 tekst jednolity - dalej: u.t.d.) oraz lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., a nadto regulacje wynikające z rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego , jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE.L 102 z 11.04.2006), jak również rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165.2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. UEL60 z 28.02.2014 r.).

Rozpocząć należy od wskazania, że stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. W tym miejscu podać trzeba, że ww. kara pieniężna może być nałożona na podmiot wykonujący przewóz, a więc w rozpoznawanej sprawie przedsiębiorcę, który w ramach prowadzonej działalności realizuje przewozy. Przepis ten ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy. Organy administracji ustalają jedynie, czy doszło, czy nie doszło do naruszenia przepisów ustawy. W przypadku stwierdzenia naruszeń, po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej i od obowiązku tego organ administracji odstąpić nie może. Oznacza to, że odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2007 r., I OSK 1257/06, wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2011 r. VIII SA/Wa 364/11 oraz wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 451/13; opubl.; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przepisy art. 92a ust. 2 i ust. 3 u.t.d. statuują limit łącznej wysokości kar pieniężnych nakładanych w drodze decyzji administracyjnej w wyniku naruszeń stwierdzonych podczas jednej kontroli w rozróżnieniu na kontrole drogowe i kontrole prowadzone w siedzibie przedsiębiorcy. W odniesieniu do kontroli drogowej suma kar pieniężnych nie może przekroczyć 10.000 zł. Natomiast w przypadku kontroli działalności gospodarczej prowadzonej w siedzibie przedsiębiorcy lub w miejscu prowadzenia działalności suma kar pieniężnych uzależniona jest od liczby zatrudnianych kierowców i jej górna granica wynosi:

1) 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

2) 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

3) 25.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

4) 30.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

5) 40.000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym.

Uzupełniając powyższe dodać należy, że wszczęcie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej związanej z uchybieniami stwierdzonymi w wyniku jednej kontroli na drodze lub w przedsiębiorstwie zapoczątkowuje jedną sprawę administracyjną. W wyniku sprawy zostaje na stronę nałożona kara pieniężna, którą wylicza się, co do zasady, poprzez zsumowanie kar jednostkowych za poszczególne naruszenia. Ta jedna kara pieniężna nie wynika jednak z prostego zsumowania kar za poszczególne naruszenia, bowiem jej górna granica jest zawsze ograniczona do kwoty określonej w u.t.d. Oznacza to, że niezależnie od ilości uchybień oraz wysokości kar za poszczególne uchybienia, kara orzeczona w wyniku jednej kontroli ma określoną górną granicę i nie może przekroczyć kwoty określonej w u.t.d. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 8 listopada 2017 r., II SA/Go 921/17.

Z treści art. 92a ust. 6 u.t.d. wynika, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Kary te są nakładane w trybie administracyjnym, zaś odpowiedzialność nie ma charakteru karnego, nie jest zatem oparta na zasadzie winy. Odpowiedzialność administracyjna ma charakter odpowiedzialności niezależnej od winy w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego, a powstałym skutkiem.

Z dyspozycji art. 4 pkt 22 lit. h u.t.d. wynika, że użyte w ustawie określenia oznaczają: obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że przepisy ww. ustaw i rozporządzenia zostały przez orzekające w sprawie organy zastosowane prawidłowo, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem organ II instancji rozstrzygający ostatecznie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej (w określonej w decyzji wysokości), nie naruszył przepisów prawa procesowego, ani też materialnego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, a w szczególności z okazanych podczas kontroli wykresówek oraz z przesłuchania świadka organy wyprowadziły trafny wniosek, że w okresie objętym kontrolą, tj. 30.08.-27.09.2017 roku, kontrolowany kierowca nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W trakcie kontroli ponad wszelką wątpliwość ustalono, że zapisy przebytej drogi, które rejestrowane są automatycznie przez tachograf różniły się pomiędzy sobą od momentu wyjęcia wykresówki do chwili ponownego włożenia nowej wykresówki, co - jak słusznie wskazał organ II instancji – wskazywało, iż w tych okresach pojazd poruszał się, a aktywności kierowcy nie były rejestrowane w sposób właściwy. Porównanie wysokości wykresów zarejestrowanych w polu do rejestrowania długości przebytej drogi, na których każdy kilometr przebytej drogi musi być w zapisie przedstawiony przez zmianę o długości wynoszącej co najmniej jeden milimetr wykazała, że zapisy przebytej drogi kończyły się i rozpoczynały na różnych współrzędnych. Jak wynika przy tym z akt sprawy skarżący w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, a także w skardze potwierdził, że z wykresówek okazanych podczas kontroli wynikają braki w kilometrach, w sposób szczegółowy opisując, w jakich okolicznościach doszło do ich naruszenia, wskazując, że braki te są wynikiem podjazdów wykonywanych przez niego na terenie Cementowni A w T. i jedynie różnica pomiędzy wykresówkami z dnia 22 i 26 września 2017 roku jest wynikiem dojazdu do serwisu na wymianę rozrusznika.

Odnosząc się w tym miejscu do sugestii skarżącego, że nieodnotowane kilometry na wykresówkach przebyte po drogach zakładowych wewnętrznych należy zakwalifikować zgodnie z dyspozycją art. 3g rozporządzenia WE 561/2006, wskazać należy, iż są one całkowicie bezzasadne. Zgodnie bowiem z art. 3 lit. g rozporządzenia nie ma ono zastosowania m. in. do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. W orzecznictwie przyjmuje się, że ww. przepis dotyczy jazdy próbnej w ramach napraw albo konserwacji pojazdu dokonywanych po wykonanych naprawach mających na celu utrzymanie pojazdu w sprawności technicznej przez kierowcę wraz z mechanikiem albo mechanika, który ma odpowiednie kwalifikacje do kierowania danym pojazdem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II GSK 675/15). Skoro w dniach objętych kontrolą Ł. K. nie wykonywał przejazdu w ramach próby drogowej, naprawy albo konserwacji, to w żadnym razie nie można uznać, by przedmiotowe rozporządzenie nie miało zastosowania w niniejszej sprawie. Same tylko twierdzenia skarżącego, iż w jego ocenie pojazd o dmc 40 ton w celu bezpiecznej eksploatacji powinien być częściej sprawdzany i przeglądany, niż mówią o tym przepisy dotyczące przeglądów technicznych, nie dowodzą, że przewóz o takim charakterze był w kontrolowanym czasie wykonywany, a tylko taki jest podstawą do objęcia zwolnieniem. Wyżej wskazane wyłączenie nie dotyczy zatem sytuacji skarżącego, który na żadnym etapie postępowania nie przedstawił dowodów (np. faktur za usługę naprawy pojazdu) potwierdzających, że kontrolowany pojazd wykonywał przejazdy w ramach napraw.

Skarżący nie kwestionował ustaleń faktycznych poczynionych w zakresie stwierdzonego podczas kontroli naruszenia, wnosząc jedynie o nałożenie kary proporcjonalnej do osiąganych dochodów, wskazując na swoją trudną sytuację materialną, prawdziwość złożonych przez niego zeznań, a także niską społeczną szkodliwość popełnionego czynu. Tymczasem jak trafnie zważył zarówno organ I, jak i II instancji okoliczności w tym zakresie nie mogły stanowić podstawy do wyłączenia odpowiedzialności skarżącego, o których mowa w art. 92b ustawy o transporcie drogowym, jak i w art. 92c ust 1 pkt 1 ustawy.

Przede wszystkim przepis art. 92b ustawy nie miał w niniejszej sprawie zastosowania, bowiem ma on zastosowanie jedynie w przypadku naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, które to naruszenia nie zostały stwierdzone w trakcie kontroli. Należało zgodzić się

z organem II instancji, że w niniejszej sprawie brak było również podstaw do zastosowania art. 92c ust 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z treścią art. 92c. ust 1 ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia,

a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Wskazać należy, że ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92b i art. 92c u.t.d. spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, a nie bez dowodów jedynie wskazać, że dołożył należytej staranności i nie miał wpływu na powstałe naruszenia przepisów transportu drogowego, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Chcąc wykazać, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, podmiot ten musi wskazać na konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Okoliczności te muszą być wsparte dowodami. Dowody te powinny być zaś dostarczone lub przynajmniej wskazane przez przedsiębiorcę (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 maja 2018 roku, III SA/Łd 197/18, Lex numer 2493147). Tymczasem, jak prawidłowo dostrzegł organ II instancji, skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności wskazujących na spełnienie przesłanek wyłączenia jego odpowiedzialności, ograniczając się jedynie do powołania swojej trudnej sytuacji materialnej oraz faktu prawidłowego wykonywania tygodniowych odpoczynków, które to okoliczności w żadnym razie nie zawierają się w dyspozycji wskazanego przepisu i nie mogą stanowić podstawy do zastosowania jego regulacji. Również postawa skarżącego, iż od dnia kontroli ma rejestrowany na wykresówce każdy kilometr i każdą aktywność kierowcy, choć zasługuje na pozytywną ocenę, stanowiąc jednocześnie pozytywną prognozę przestrzegania przez niego obowiązujących przepisów w zakresie transportu drogowego, niemniej jednak pozostaje bez wpływu na stwierdzone podczas kontroli naruszenie przepisu ustawy i obowiązek poniesienia w tym zakresie odpowiedzialności.

Na uwzględnienie nie zasługuje również argumentacja skarżącego, w której wskazuje, że w dniu 5 lipca 2016 roku, w takiej samej sytuacji, podczas kontroli na drodze krajowej nr [...] w miejscowości B. przez Inspektora z WITD w R. nie został ukarany, co utwierdziło go w przekonaniu, że postępuje zgodnie z prawem. Twierdzenia skarżącego w tym zakresie należało poczytać jedynie jako wyraz przyjętej linii obrony, zmierzającej do uzyskania korzystnego rozstrzygnięcia, które nie mogły jednak odnieść zamierzonego skutku. Fakt, iż w analogicznej sytuacji, podczas kontroli skarżący nie został ukarany nie może być obecnie w żaden sposób potwierdzony, a ponadto nie oznacza, że wydane w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcie musi być tożsame lub zbieżne z rozstrzygnięciem zapadłym w innym postępowaniu administracyjnym. W żadnym razie, w okoliczności tej nie można również upatrywać rozbieżnej oceny wykresówek przez poszczególnych kontrolujących i odmiennej interpretacji stosowanych przez nich przepisów prawa. Trzeba jeszcze raz podkreślić, iż skarżący w toku całego niniejszego postępowania konsekwentnie potwierdzał fakt stwierdzonych podczas kontroli naruszeń, nie kwestionując ustaleń w tym zakresie, jak również wskazanej podstawy wymierzonej kary, wnosząc jedynie o jej niższy wymiar. Prawidło jednak organ odwoławczy przyjął, iż w rozpoznawanej sprawie przepisy nie przewidują możliwości miarkowania wysokości nałożonej kary, ani też odstąpienia od jej wymierzenia.

W ocenie Sądu, zamierzonego skutku nie mógł odnieść również zarzut dotyczący terminu wydania decyzji administracyjnej, tj. po upływie 3 miesięcy i 19 dni, w sytuacji, gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie składał się zaledwie z dwóch pism oraz wyjaśnień dowodowych, które pokrywały się z zeznaniami złożonymi przez skarżącego w trakcie kontroli. Przede wszystkim zarzut w tym zakresie powinien zostać skonkretyzowany w ramach skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o czym skarżący został prawidłowo pouczony w piśmie z dnia

26 października 2017 roku (k. 82), w którym wskazano, że na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. przysługuje mu prawo wniesienia ponaglenia na bezczynność i przewlekłe postępowanie, z którego skarżący nie skorzystał. Obecnie zaś podnoszony zarzut nie może być przedmiotem rozpoznania w ramach wniesionej skargi i jako taki nie ma wpływu na trafność wydanego rozstrzygnięcia, podobnie jak przypadku uznania jego zasadności w postępowaniu wszczętym na podstawie skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

dc