Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2849/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 8, art. 75 par. 1, art. 76, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 26 ust. 2 i 6, art. 27 ust. 8 i 10
journal: Dz.U. 2016 poz 1987
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędzia del. NSA Anna Żak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt: II SA/Łd 64/18 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] listopada 2017 roku nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 2849/18

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie sygn. II SA/Łd 64/18 oddalił skargę J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów.

Wyrok ten został wydany następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017r. Prezydent Miasta Ł. zobowiązał J. G. do usunięcia, w sposób określony w decyzji, w terminie 60 dni od daty, w której decyzja stanie się ostateczna nawiezionych odpadów w postaci : gleby i ziemi w tym kamienie inne niż wymienione w 17 05 03(17 05 04), zmieszanych odpadów z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia innych niż wymienione w 17 01 06(17 01 07), gruzu ceglanego( 17 01 02), zużytych opon (16 01 03), opakowań z tworzyw sztucznych (15 01 02) oraz szkła (20 01 02) z terenu nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] (działki o nr ew. [...], [...], [...], [...] i [...], jako miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania i magazynowania.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. G., który potwierdził, że na jego działki został nawieziony piach z gliną oraz warstwa ziemi zebranej z działki o nr ew. [...], obręb [...] przeznaczonej na dojazd do działek o nr ew. od [...] do [...]. Dzięki doziarnianiu gruntu rodzimego (gleba klasy RV i RVI) poprzez "dopiaszczanie" glin i "doglinianie" piasków otrzymuje się mieszankę optymalną do produkcji drzew. Wskazał, że z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku wynika możliwość przygotowania do produkcji rolnej do 0,2 Mg/m2, a transport ziemi na działki jest poniżej właściwego limitu.

Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. (SKO w Ł.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powołując treść art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach oraz art. 3 ust. 1 pkt 6 i 19 ustawy o odpadach stwierdziło, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że na terenie w/w działek znajdują się odpady. W ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo ustalił, że odpadami są: gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 (kod odpadu 17 05 04); zmieszane odpady z betonu, gruzu ceglanego, odpadowych materiałów ceramicznych i elementów wyposażenia inne niż wymienione w 17 01 06 (kod odpadu 17 01 07); gruz ceglany (kod odpadu 17 01 02); zużyte opony (kod odpadu 16 01 03); opakowania z tworzyw sztucznych (kod odpadu 15 01 02); szkło (kod odpadu 20 01 02). Załączone do akt sprawy fotografie jednoznacznie potwierdzają istnienie odpadów. Dokumentacja fotograficzna ma potwierdzać istnienie odpadów i pomóc w określeniu ich rodzaju. Nie ma przy tym znaczenia, że część zdjęć została wykonana z działki sąsiedniej o nr ew. [...], na której znajduje się słup elektroenergetyczny. Na działkę o nr ew. [...] również nawieziono odpady i toczy się w tej sprawie odrębne postępowanie administracyjne. To, że wskazane w decyzji odpady znajdują się na nieruchomości skarżącego, ustalono w trakcie oględzin, a nie w oparciu o dokumentację fotograficzną. Jak ustalił organ, działając na zlecenie skarżącego (umowa z dnia [...] lipca 2016 r.), Przedsiębiorstwo [...]. nawiozło na nieruchomość skarżącego odpad - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 (kod odpadu 17 05 04). Wynika to jednoznacznie z karty przekazania odpadu i wyjaśnień spółki. Łącznie na działki (działki o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] i [...]; obręb [...]) nawieziono 3700 Mg odpadów (wg. karty przekazania odpadu). Władający gruntem muszą mieć świadomość dbałości o porządek na swoich nieruchomościach i odpowiedzialności na zasadzie ryzyka za działania osób trzecich prowadzące do zanieczyszczenia ich nieruchomości. Odnosząc się do treści odwołania organ wyjaśnił, że nikt nie twierdzi, iż na "działce znajduje się wiele opon, kostek brukowych, kłębków drutu", ale wystarczy jedna opona aby powstał obowiązek jej usunięcia. Jednocześnie nikt nie twierdzi, że to skarżący porzucił tam odpady, ale niestety to właściciel musi ponieść konsekwencje działań osób trzecich, skoro nie ustalono innego posiadacza odpadów. Odpady znajdują się w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania, brak jest też obiektu budowlanego przeznaczonego do składowania odpadów. Organ podkreślił, że odpady nie zostały wykorzystane zgodnie z przepisami rozporządzenia. Nie jest dopuszczalne wykorzystywanie odpadów do "dopiaszczania glin i dogliniania piasków". Skarżący wykorzystał odpady do wyrównania powierzchni swojej nieruchomości, a także do podniesienia jej poziomu. Nie można tego uznać za odzysk w rozumieniu procesu R5, gdyż wykorzystanie odpadów mogło polegać tylko na utwardzeniu powierzchni, a nie na wyrównywaniu i podnoszeniu poziomu gruntu. Takie wywyższenie działek jednoznacznie przesądza też o zmianie stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich, czyli stanowi naruszenie Prawa wodnego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł J. G. m.in. zarzucając naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji błędne przyjęcie, że na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...], będącej własnością skarżącego, znajdują się odpady, podczas gdy organ nie przeprowadził należycie oględzin nieruchomości, a zdjęcia znajdujące się w aktach sprawy przedstawiają sąsiednią działkę. Wskazał ponadto, że na jego nieruchomość przewieziono czystą ziemię. Na działce sąsiada zostały natomiast zgromadzone odpady zgodnie z wydaną mu kartą przez firmę wykonującą prace ziemne.

W odpowiedzi na skargę SKO w Ł. wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. Wskazał, że rozstrzygnięcia organów administracji odpowiadają prawu. Po dokonaniu wykładni mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1987 ze zm. dalej jako "ustawa o odpadach") stwierdził, że poza sporem jest, że skarżący jest władającym powierzchnią gruntu zanieczyszczonego odpadami. Dalej Sąd stwierdził, że bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji błędne przyjęcie, że na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...], będącej własnością skarżącego znajdują się odpady. W toku postępowania administracyjnego organ I instancji podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W toku postępowania skarżący nie negował faktu nawiezienia na jego nieruchomość piasku z gliną oraz ziemi. Kwestionował natomiast ustalenie organu, iż to, co zostało nawiezione stanowi odpad w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. W ocenie Sądu z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika odmienny wniosek. Oględziny nieruchomości oraz załączona dokumentacja fotograficzna jednoznacznie potwierdzają istnienie odpadów sklasyfikowanych w decyzji organu I instancji. Nie ma przy tym znaczenia, że część zdjęć została wykonana z działki sąsiedniej o nr ew. [...], na której znajduje się słup elektroenergetyczny. Na działkę o nr [...] również nawieziono odpady i jak podkreślił organ I instancji, toczy się w tej sprawie odrębne postępowanie administracyjne. Jak ustalił organ I instancji, działając na zlecenie skarżącego (umowa z dnia [...] lipca 2016 r.), Przedsiębiorstwo [...] w Ł. nawiozło na nieruchomość skarżącego odpad w postaci gleby i ziemi, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 (kod odpadu 17 05 04). Wynika to jednoznacznie z karty przekazania odpadu i wyjaśnień Spółki. Nie można wykluczyć, że wówczas nawieziono również odpady wymienione w decyzji pierwszoinstancyjnej, których obecność w trakcie oględzin stwierdzili pracownicy organu. Ustawodawca wprowadził jednak domniemanie prawne odpowiedzialności za odpady władającego powierzchnią gruntu zanieczyszczonego odpadami, a nieruchomość skarżącego nie jest terenem przeznaczonym do składowania i magazynowania odpadów.

Podsumowując Sąd stwierdził, że w sprawie nie ulega wątpliwości, że posiadaczem odpadów jest skarżący (z wyjaśnień zleceniobiorcy wynika, że w karcie przyjęcia odpadów błędnie przyjęto, że posiadaczem wszystkich odpadów jest współwłaściciel sąsiedniej nieruchomości nr [...]). Skarżący zgodził się na przyjęcie piachu z gliną oraz ziemi i stał się tym samym ich posiadaczem. Nie wykazał ponadto, że odpadem tym włada lub władał inny podmiot. Spełnione zatem zostały przesłanki do wydania decyzji przewidzianej w art. 26 ustawy o odpadach, zobowiązującej skarżącego do usunięcia odpadów. Z przytoczonych względów Sąd skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. G., który zarzucił :

1.naruszenie prawa materialnego przez jego niezastosowanie tj. art. 27 ust.8 w zw. z art. 27 ust.10 ustawy o odpadach w zw. z § 1 ust.1 pkt 1 i ust.2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015r. w sprawie listy rodzaju odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku, warunków magazynowania niektórych odpadów przeznaczonych do wykorzystania i dopuszczalne ilości, które te podmioty mogą przyjąć i magazynować w ciągu roku lub sposobów określenia tych ilości dla niektórych rodzajów odpadów przez zaniechanie analizy tych przepisów prawa i odniesienia jej efektów do sprawy, przez co doszło do do nieuzasadnionego ustalenia, że skarżącemu nie przysługuje prawo do gromadzenia odpadów bez pozwolenia, podczas gdy takim prawem dysponował;

2. naruszenie przepisów postepowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a. art.134 § 1 p.p.s.a. w zw. z aart.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez brak objęcia z urzędu kontrolą przez WSA w Łodzi decyzji organu I instancji i niedostrzeżenie, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art.26 ust.6 ustawy o odpadach, ponieważ nie określa precyzyjnego sposobu usunięcia odpadów, w szczególności ewentualnej ilości odpadów, które mają być usunięte lub sposobu obliczenia tej ilości;

b. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art.75 § 1, art.77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez uznanie, że orzekające w sprawie organy wyczerpująco zbadały sprawę, mimo że zebrany materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości , przez co Sąd przyjął uzasadnienie organów administracyjnych oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącego, w sytuacji gdy wykazał on, że postępowanie administracyjne dotknięte było wadami, które uniemożliwiały prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Wniesiono także o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto przedstawione wyżej zarzuty podkreślając m.in., że skarżący spełnił wymagane Rozporządzeniem z dnia 10 listopada 2015r. warunki, ponieważ nawiózł na nieruchomość, odpad w postaci gleby i ziemi w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 (kod odpadu 17 05 04) w ilości mieszczącej się w ustalonym limicie, co upoważniało go do gromadzenia tego odpadu na nieruchomości. Celem nawiezienia tego odpadu było uruchomienie plantacji drzewek iglastych. Zaprzeczył, aby na jego nieruchomości znajdowały się inne odpady w postaci folii, tworzyw sztucznych, zużytych opon. Ponadto organ nie podał w decyzji, jaką ilość odpadów powinien usunąć skarżący ze swojej nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz.1302 ze zm. -zwanej dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek skutkująca nieważnością postępowania. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Oceniając skargę kasacyjną w ww. zakresie wskazać należy, że nie posiada ona usprawiedliwionych podstaw.

Zarzuty skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie sprowadzają się do twierdzenia, że rodzaj odpadu w postaci : gleba i ziemia w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 o kodzie odpadu 17 05 04, mógł być poddany odzyskowi przez skarżącego na potrzeby własne w świetle przepisów Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015r. w sprawie listy rodzaju odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. 2016r. poz.93 - dalej zwane "rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015r." , skarżący błędnie w skardze kasacyjnej określił przedmiot tego rozporządzenia) ) oraz że organy orzekające w tej sprawie wadliwie przeprowadziły postępowanie dowodowe nie wyjaśniając oraz nie określając w zaskarżonej decyzji ilości tego odpadu, który skarżący powinien usunąć ze swojej nieruchomości. W celu podważenia ustaleń organów w tym zakresie, które zaaprobował Sąd pierwszej instancji, skarżący podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania. Jednak stanowiska skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela.

W pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art.75 § 1, art.77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. art. 7, 8, 75 § 1, 76, 77 § 1 i 80 k.p.a. Zarzutem tym skarżący kwestionuje prawidłowość zebrania i rozpatrzenia w sprawie przez organ materiału dowodowego, co skutkowało niezasadnym przyjęciem przez Sąd, że nawiózł na swoją nieruchomość odpad oznaczony kodem 17 05 03 w niedozwolonej ilości, a nadto organ nie przeprowadził należycie oględzin, w czasie których wadliwie przyjęto, że odpady w postaci opon, folii, tworzyw sztucznych znajdują się na działce skarżącego, choć dokumentacja fotograficzna zawiera w zdecydowanej większości zdjęcia nieruchomości sąsiedniej stanowiącej działkę gruntu nr ew.[...].

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za trafne należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji co od tego, że organ administracji w sposób prawidłowy zebrał w sprawie materiał dowodowy i wykazał, że skarżący na swojej nieruchomości posiada odpady, które wymagają usunięcia.

Jak wynika z akt sprawy i co nie jest kwestionowane w skardze kasacyjnej, działając na zlecenie skarżącego (umowa z dnia [...] lipca 2016 r.), Przedsiębiorstwo [...] w Ł. nawiozło na nieruchomość skarżącego odpad oznaczony kodem 17 05 04. Wynika to jednoznacznie z karty przekazania odpadu i wyjaśnień tej Spółki. Z karty tej wynika także, że przywieziono 3700 Mg tego odpadu. Nie jest także sporne, że odpad ten został również nawieziony na sąsiednią działkę nie stanowiącą własności skarżącego. Nie można wykluczyć, co trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że wówczas na działki skarżącego nawieziono również pozostałe odpady wymienione w decyzji pierwszoinstancyjnej, których obecność w trakcie oględzin stwierdzili pracownicy organu. Wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie, dowód w postaci oględzin, podczas których sporządzono dokumentację fotograficzną potwierdza obecność wyżej wskazanych odpadów na jego nieruchomości. Twierdzenia skarżącego, który mimo prawidłowego zawiadomienia o przeprowadzeniu tego dowodu w dniu [...] grudnia 2016r. nie uczestniczył w tej czynności, że zdjęcia dotyczą w większości nieruchomości sąsiedniej - w świetle znajdującej się w aktach dokumentacji fotograficznej wykonanej przez pracowników organu, nie podważają ustaleń, co do nagromadzonych na nieruchomości skarżącego innych również, niż odpad o kodzie 17 05 04, odpadów w tym opon i folii. Skarga kasacyjna nie zawiera argumentów, które wzbudziłyby wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, co do oceny stanu faktycznego dokonanej przez organ, a zaaprobowanej przez Sąd pierwszej instancji w tym zakresie.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach przez niesprecyzowanie w osnowie decyzji ilości odpadu w postaci gleby i ziemi w tym kamieni, innych niż wymienione w 17 05 03 (kod odpadu 17 05 04). W uzasadnieniu tego zarzutu w skardze kasacyjnej wskazywano, że na nieruchomość skarżącego oraz działkę sąsiednią nr ew. [...] nawieziono w sumie 3700 Mg odpadów o kodzie 17 05 04, natomiast organ nie wskazał nawet w przybliżeniu jaką część odpadów z tej ilości zgromadzono na działce skarżącego, co powoduje, że nie wiadomo jaka ilość odpadów powinna być usunięta z jego nieruchomości.

Przepis art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach określa, iż "w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami". Zgodnie z art.26 ust.6 ustawy o odpadach w decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności: 1) termin usunięcia odpadów; 2) rodzaj odpadów; 3) sposób usunięcia odpadów.

Powyższy zarzut nie jest trafny. Po pierwsze dlatego, że przepis art.26 ust.6 ustawy o odpadach , ani żaden inny nie wprowadza obowiązku wskazania w decyzji ilości odpadów, które powinny zostać usunięte. Brak precyzyjnego określenia w zaskarżonej decyzji ilości tego odpadu nie narusza zatem prawa, skoro określono w niej termin usunięcia odpadów, rodzaj odpadów, sposób usunięcia odpadów i miejsce z którego mają zostać usunięte (zob. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2936/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Po drugie, w tej sprawie nie ma także uzasadnienia do określenia w zaskarżonej decyzji ilości odpadu do usunięcia o kodzie 17 05 04 z innego powodu. Mianowicie skarżący nie miał w ogóle prawa do posiadania tego odpadu na wskazanych w decyzji organu I instancji działkach i w związku z tym powinien usunąć go z nich całości z przyczyn podanych poniżej w argumentacji dotyczącej naruszenia prawa materialnego.

Za nieusprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 27 ust.8 w zw. z art. 27 ust.10 ustawy o odpadach w zw. z § 1 ust.1 pkt 1 i ust.2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015r. przez uznanie, że nie przysługuje mu prawo do gromadzenia odpadów o kodzie 17 05 04 bez pozwolenia. W jego uzasadnieniu wskazano, że działki skarżącego mają przyporządkowane kontury klasyfikacyjne rolne i łąkowe. Z tego powodu skarżący po nawiezieniu ziemi planował uruchomić na nich plantacje drzewek iglastych. W jego ocenie nawiezienie na te działki odpadu o kodzie 17 05 04 w ilości mieszczącej się w limicie 0,2 Mg/m2, na co pozwala treść pozycji 40 załącznika do w/w rozporządzenia, spełnia warunki do uznania, że dysponował prawem do gromadzenia tego odpadu. Skarżący nie ma racji.

Na wskazanych w decyzji organu I instancji działkach nie mógł gromadzić odpadu o kodzie 17 05 04 i to niezależnie od jego ilości. Z pozycji 40 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. wynika, że osoba fizyczna może poddać odzyskowi na potrzeby własne odpad w rodzaju gleba i ziemia w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03, w dopuszczalnej maksymalnej ilości tych odpadów możliwych do przyjęcia - 0,2 Mg/m2 utwardzonej powierzchni. Skarżący nie zauważa jednak, że rozporządzenie określa także dopuszczalne metody ich odzysku. Odpad ten może być poddany odzyskowi w procesie odzysku R5 – do utwardzania powierzchni po rozkruszeniu odpadów, jeśli to jest konieczne do ich wykorzystania, oraz z zachowaniem przepisów odrębnych, w szczególności przepisów Prawa wodnego i Prawa budowlanego. Nie ulega wątpliwości, że wykonane w obrębie działek skarżącego roboty nie stanowiły utwardzenia terenu, także w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Jak sam skarżący wskazał w skardze kasacyjnej, nawiózł ten odpad celem prowadzenia szkółki drzewek iglastych. Fakt wysypania tego odpadu, podniesienie poziomu gruntu, nawet zniwelowanie gruntu, co wynika z akt sprawy, nie stanowi utwardzenia gruntu, o którym mowa w w/w załączniku, pomijając już fakt, że działki skarżącego mają charakter rolny i podlegają ochronie przewidzianej przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych(Dz.U.2017.1161t.j. Tego rodzaju robót, które wykonano na działkach skarżącego nie można uznać za odzysk w rozumieniu procesu R5, co wyklucza w tej sprawie zastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015r. niezależnie od ilości nawiezionego odpadu o kodzie 17 05 04.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę tę oddalił.

Niniejsza skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, ponieważ zostały spełnione warunki o których mowa w art. 182 § 2 p.p.s.a. – skarżący zrzekł się rozprawy, a pozostali uczestnicy postępowania nie wnieśli w ustawowym terminie o jej przeprowadzenie.