Wyrok NSA, sygn. akt II SA 1829/85
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1986-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1, art. 207 par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: Jeżeli organ odwoławczy nie usuwa naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji to - utrzymując w mocy bez zmian naruszającą prawo decyzję tego organu - wydaje decyzję również naruszającą prawo.

TEZY

Jeżeli organ odwoławczy nie usuwa naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji to - utrzymując w mocy bez zmian naruszającą prawo decyzję tego organu - wydaje decyzję również naruszającą prawo.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Janiny S. i Stanisława K. na decyzję Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia 3 grudnia 1984 r. w przedmiocie zatwierdzenia planu realizacyjnego stacji paliw CPN i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 3 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wydziału Planowania Przestrzennego, Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w C., a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Ministra Budownictwa, Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej kwotę złotych sześćset tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.


UZASADNIENIE

Janina S. i Stanisław K. złożyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej nr UA-0/087-K-193/84 z dnia 3 grudnia 1984 r., którą została utrzymana w mocy decyzja Dyrektora Wydziału Planowania Przestrzennego, Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego w C. nr 440-3/148/1981-84 z dnia 21 sierpnia 1984 r. o zatwierdzeniu planu realizacyjnego budowy stacji paliw CPN. Skarżący podnoszą, że zlokalizowanie stacji paliw CPN na ich gruntach rolnych uważają za niewłaściwe i godzące w podstawy ich gospodarstw rolnych. Oboje są wykwalifikowanymi rolnikami i zmniejszenie obszaru posiadanych gospodarstw byłoby sprzeczne z zasadami współżycia w PRL.

Minister Administracji i Gospodarki Przestrzennej w odpowiedzi na skargę stwierdził, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy lokalizacji stacji paliw CPN nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji. Lokalizacja ta jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego miasta P. z 1970 r., a dodatkowym "elementem przemawiającym za utrzymaniem tej decyzji jest dołączony do akt wojewódzkich daleko zaawansowany projekt aktualizowanego obecnie planu zagospodarowania przestrzennego P."

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący złożyli do akt opinię Rady Sołeckiej wsi J. stwierdzającą, że budowa stacji CPN na gruntach skarżących pozbawi ich możliwości gospodarowania, oraz wskazującą inne możliwości zlokalizowania stacji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta P. załączonego do akt sprawy wynika, że teren, na którym zlokalizowano stację CPN, leży zarówno poza granicami miasta P., jak również poza obszarami zaakceptowanymi do włączenia w granice miasta, a nadto w kompleksie gruntów przewidywanych jako tereny upraw polowych. Nie jest więc jasne, na jakiej podstawie organ I instancji stwierdził, że zatwierdzenie planu realizacyjnego stacji CPN nastąpiło zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta P. zatwierdzonym uchwałą WRN w W.

Należy tu zauważyć, że na wniosek Janiny S. i Stanisława K. Główny Architekt Województwa C., postanowieniem z dnia 17 sierpnia 1984 r., wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia 25 czerwca 1981 r. z tej przyczyny, że "o decyzji nie zostały powiadomione strony, tj. właściciele gruntów podlegających wykupieniu na podstawie wydanej decyzji". Następnie Główny Architekt Województwa decyzją z dnia 21 sierpnia 1984 r. uchylił decyzję z dnia 25 sierpnia 1984 r., podając w jej uzasadnieniu, że "ponowne zatwierdzenie planu może nastąpić z uwzględnieniem powiadomienia właścicieli gruntów". Z kopii pisma z dnia 21 sierpnia 1984 r., adresowanego do Janiny S. i Stanisława K., wynika, że zawiadomiono ich o tym, że "został zatwierdzony plan realizacyjny budowy stacji paliw wraz z zabezpieczeniem drogi dojazdowej do pól uprawnych". Poinformowano ich także, że w ciągu 14 dni mogą zapoznać się z zamierzeniami inwestycyjnymi "Dyrekcji Okręgowej CPN", a ewentualne zastrzeżenia i wnioski mogą przesłać do Urzędu Wojewódzkiego w C. - Wydziału Planowania Przestrzennego, Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego. Mimo pouczenia stron o możliwości złożenia ewentualnych zastrzeżeń i wniosków do planu realizacyjnego, w tym samym dniu, to jest 21 sierpnia 1984 r., wydano decyzję w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego, nie doręczając jej jednak skarżącym, jakkolwiek decyzja ta została wydana w wyniku wznowienia postępowania z tej przyczyny, że strony nie brały udziału w postępowaniu.

Mimo rażącego naruszenia przez organ I instancji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które nakazują umożliwić stronom udział w postępowaniu, i mimo braku konsekwencji w postępowaniu tego organu, który, jak wynika z akt, potraktował zupełnie formalistycznie wznowienie postępowania z tej przyczyny, że strony nie brały udziału w postępowaniu, i bez wysłuchania ich racji merytorycznych, a także bez przeprowadzenia dowodów co do podniesionych zarzutów, wydał nową decyzję takiej samej treści, jak decyzja uchylona, Minister Administracji i Gospodarki Przestrzennej, decyzją z dnia 3 grudnia 1984 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja ostateczna utrzymująca w mocy decyzję wydaną z naruszeniem ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., a więc z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na treść decyzji, a także z rażącym naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, jest obarczona tymi samymi wadami. Zasadą administracyjnego postępowania odwoławczego jest to, że organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie co do jej istoty. Jeżeli więc nie usuwa naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji, to - utrzymując w mocy bez zmian wadliwą decyzję tego organu - wydaje również decyzję naruszającą prawo.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę i zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji uchylił na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 i 3 Kpa, orzekając o kosztach postępowania zgodnie z art. 208 Kpa.