Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 429/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 1991 nr 17 poz 75
law: Ustawa z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie WSA: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Asesor WSA Ireneusz Fornalik Protokolant Mariusz Pstruś po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2004r. sprawy ze skargi Karola M. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] 2004r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącego kwotę 100 zł. (słownie sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] 2004 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. nr 42, poz. 371 ze zm.) oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz. U. Nr 106, poz. 1154), po ponownym rozpoznaniu sprawy z wniosku Karola A. M. zam. J., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] 2003 r. nr [...] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich.

W uzasadnieniu decyzji Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wskazał na treść art. 4 ust. 1 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.

Skarżący został wywieziony do obozu w I. i przybywał w nim w okresie od stycznia 1940 r. do lutego 1940 r. Obóz w I. od 1944 r. do 19.01.1945 r. pełnił funkcję "wychowawczego" obozu pracy. Skarżący przebywał w tym obozie od stycznia 1940 r. do lutego 1940 r., a więc w okresie, kiedy obóz ten pełnił funkcję obozu przesiedleńczego, a nie "wychowawczego".

Obóz w I. nie został również wymieniony w § 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innej narodowości (Dz. U. Nr 106, poz. 1154).

Organ wydający decyzję nie jest uprawniony do czynienia samodzielnych ustaleń, czy przedmiotowy obóz spełnia charakter obozów wymienionych w art. 4 ustawy o kombatantach. Organ jest związany brzmieniem przepisów rozporządzenia co do charakteru obozów opisanych w art. 4.

W skardze na powyższą decyzję Karol M. wniósł o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skargi podał, że w styczniu 1940 r. wraz z rodzicami umieszczony był przez gestapo w Teatrze Miejskim w I., a następnie w lutym 1940 r. w obozie hitlerowskim na B. w I. i tam przebywał cały miesiąc w nieludzkich warunkach. W oparciu o Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1154 str. 31 I. był obozem przejściowym, a nie obozem wychowawczym. Obóz, w którym przebywał miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone były w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Uważa, że spełnia wszystkie warunki i zasługuje na przyznanie mu uprawnień kombatanckich.

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób represjonowanych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z 19 marca 2004 r. oparta jest o przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.).

Przewiduje on, że przepisy ustawy stosuje się również do osób, które podlegały represjom wojennym i okresu powojennego, a represjami w rozumieniu ustawy są okresy przebywania z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych m.in. w innych miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa (lit. b) albo w innych miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa.

Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje z dwóch powodów. Skarżący podaje, że przebywał także w obozie hitlerowskim na B. w I. Zaskarżona decyzja nie ustosunkowała się do tego argumentu. Nie wiadomo, jaki charakter miał ten obóz, a bez wątpienia czymś innym niż obóz mieszczący się w Teatrze Miejskim w I. Uzasadnia to zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 Kpa.

Druga przyczyna wiąże się z naruszeniem zasady równości. Skarżący podaje, że w takiej samej sytuacji jak on był Ewaryst M., któremu przyznano uprawnienia kombatanckie. Treść zasady równości była wielokrotnie wyjaśniana w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego i orzecznictwie sądowym. Sprowadza się ona do stwierdzenia, że wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się daną cechą istotną mają być traktowane równo, tj. bez zróżnicowań, zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, aby przestrzeganie tej zasady było rozważane. A na konieczność przeprowadzenia takich rozważań wskazują zebrane dowody.

Uzasadnia to, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) postąpienie jak w sentencji.