Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2170/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art 124, art 169 par 1, art 222, art 228 par 1 pkt 3, art
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art 134, art 145 par 1 pkt 1 lit.c . art 152, art 200, art 209
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant ref. staż. Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi I. s.r.o. z siedzibą na Słowacji na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz I. s.r.o. z siedzibą na Słowacji kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie I. s.r.o. z siedzibą w Słowacji (dalej: Skarżąca) z dnia 20 stycznia 2010 r. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do października 2008r.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 26 czerwca 2009 r. wpłynął do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. wniosek Skarżącej w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do października 2008r. w kwocie 52 030 zł.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] przyznał zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do października 2008r. w kwocie 52 030 zł.

Następnie w dniu 20 stycznia 2010r. wpłynęło do [...] Urzędu Skarbowego W., za pośrednictwem poczty elektronicznej pismo Skarżącej sporządzone w języku angielskim.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. pismem z dnia 16 lutego 2010r., nr 1436/3BZ/2010/5110498/861/MU wezwał Skarżącą w trybie art. 155 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm. dalej ,,O.p.’’) w terminie 10 dni od dnia doręczenia wezwania, do przetłumaczenia treści ww. pisma na język polski oraz określenia żądania w nim zawartego.

W odpowiedzi na wezwanie w dniu 26 marca 2010r. do [...] Urzędu Skarbowego W. wpłynęło pismo Skarżącej z dnia 15 marca 2010r., w którym poinformowała, iż zgodnie z jej wnioskiem na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2009 , nr [...] otrzymała na swój rachunek bankowy zwrot podatku VAT w kwocie 52.030 zł. Jednocześnie Spółka wyjaśniła, iż omyłkowo we wniosku o zwrot VAT podała kwotę w EUR zamiast w PLN. Zdaniem Skarżącej prawidłowa kwota zwrotu podatku VAT wynosi 182.065 zł. a nie 52.030,00 zł. W związku z powyższym wniosła o udzielenie informacji co do dalszego postępowania w celu skorygowania pomyłki.

Organ pierwszej instancji zakwalifikował powyższe pismo jako odwołanie od decyzji i przekazał je wraz z aktami sprawy do Dyrektora Izby Skarbowej w W..

Dyrektor Izby Skarbowej w W. pismem z dnia 7 maja 2010 r., nr 1401/PV-I/4407-93/10/EN wezwał Skarżącą w trybie art. 169 § 1 O.p. do uzupełnienia ww. odwołania w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego wezwania poprzez: dołączenie oryginału lub urzędowo poświadczonej kopii dokumentu (dokumentów), z którego wynika, że P. L., który podpisał odwołanie jest upoważniony do jednoosobowej reprezentacji Spółki oraz wskazanie zarzutów przeciw decyzji organu pierwszej instancji, określenie istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania oraz przedstawienie dowodów uzasadniających to żądanie. Jednocześnie Skarżąca została poinformowana, iż w przypadku gdy ww. dokumenty sporządzone będą w języku obcym należy wówczas dołączyć dodatkowo oryginały tłumaczenia przysięgłego ich treści, które powinny być sporządzone przez tłumacza przysięgłego w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 25 listopada 2004r. o zawodzie tłumacza przysięgłego (Dz. U. Nr 273, poz. 2702, z późn. zm.). Ponadto Skarżąca została pouczona, że niewypełnienie warunku, o którym mowa wyżej, spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia. Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 14 maja 2010r.

W odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego Skarżąca w piśmie z dnia 20 maja 2010 r. ponownie wyjaśniła, iż nastąpiła pomyłka w podaniu we wniosku żądanej kwoty zwrotu, polegająca na niewłaściwym określeniu waluty, tj. kwotę do zwrotu wyrażono w EURO zamiast w PLN, tym samym właściwa kwota zwrotu podatku od towarów i usług powinna wynosić 182 065 zł.

W związku z powyższym zwróciła się z prośbą o zwrot kwoty różnicy, tj. 130 035 zł.przedstawiając kalkulację kwot.

2. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie Skarżącej z dnia 20 stycznia 2010 r. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...].

W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż pismo Skarżącej przesłane drogą elektroniczną w dniu 20 stycznia 2010 r., a następnie uzupełnione pismem z dnia 15 marca 2010 r. wpłynęło w terminie do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2009r. Zaznaczył, iż Skarżąca powołała się przy tym ww. decyzję. W związku z powyższym zdaniem organu zasadnym było potraktowanie tego pisma jako odwołania od przedmiotowej decyzji.

Skarżaca nie kwestionowała poprawności tej decyzji, zwróciła się natomiast o informacje co do dalszego postępowania w celu popełnionej we wniosku o zwrot pomyłki. W takiej sytuacji zdaniem organu podatkowego potraktowanie pisma jako odwołania było zgodne z zasadą zaufania, gdyż przede wszystkim w trybie odwoławczym Skarżąca mogła kwestionować wysokość przyznanego zwrotu podatku. Organ uznał, iż powyższe odwołanie nie zawierało zarzutów przeciw decyzji z dnia [...] grudnia 2009r., nie określało istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołanie oraz nie wskazywało dowodów uzasadniających to żądanie. W związku z powyższym pismem z dnia 7 maja 2010 r., w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 222 oraz art. 235 O.p wezwał do uzupełnienia ww. odwołania w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego wezwania między innymi poprzez wskazanie zarzutów przeciw ww. decyzji, określenie istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania oraz przedstawienie dowodów uzasadniających to żądanie. Jednak w wyniku wystosowania ww. wezwania, w wyznaczonym terminie nie wskazano zarzutów przeciw decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009r.

Organ podkreślił, iż z uwagi na nieuzupełnienie odwołania w zakreślonym terminie dalsze procedowanie nie jest możliwe. Zaznaczył, iż z pisma z dnia 20 maja 2010r. można odczytać żądanie, tj. dokonanie zwrotu podatku w kwocie wyższej niż przyznaną decyzją oraz wykazaną we wniosku o zwrot VAT. Podniósł, iż Skarżąca przesłała także faktury - uzasadniające jej zdaniem żądanie jednakże nie podała żadnych zarzutów naruszenia prawa procesowego bądź materialnego odnoszących się do decyzji ponadto podniosła, że niższa kwota zwrotu wynikała z błędu popełnionego we wniosku. W tej sytuacji organ odwoławczy stwierdził , iż nie może samodzielnie doszukiwać się takich zarzutów.

3. Pismem z dnia 21 lipca 2010 r. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...], a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

- art. 228 § 1 pkt 3 w związku z art. 222 O.p. poprzez pozostawienie pisma Skarżacej bez rozpatrzenia uznając, że nie spełniało ono wymogów wynikających z art. 222 O.p., w sytuacji, gdy z treści pism Skarżącej wynika jednoznacznie, że Spółka kwestionowała rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji,

- art. 121 § 1 i § 2 w związku z art. 124 O.p. poprzez nieudzielenie informacji w toczącym się postępowaniu i niezbadanie czego dotyczy żądanie Skarżącej pomimo istnienia takiego obowiązku.

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, iż organ drugiej instancji pozostawiając bez rozpatrzenia odwołanie naruszył przepisy art. 228 § 1 pkt 3) w zw. z art. 222 O.p. poprzez pozostawienie pisma Spółki uznając, iż nie spełniało ono wymogów wynikających z powołanego przepisu. Zdaniem Skarżącej z treści jej pism adresowanych do organu można odczytać fakt kwestionowania rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

Zaznaczyła, iż organ naruszył art. 121 § 1 i § 2 O.p. poprzez nieudzielenie informacji w sprawie na wyraźne żądanie strony w związku z toczącym się postępowaniem oraz jednostronne potraktowanie pisma Skarżącej jako "odwołania", nie wyjaśniając w jakikolwiek sposób, czego właściwie w opinii organu dotyczy żądanie strony. Według Skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej poprzestał na lakonicznym stwierdzeniu, iż z pism Spółki co prawda można odczytać żądanie, jednakże nie zawierają one żadnych zarzutów naruszenia prawa procesowego bądź materialnego. Powołując się na poglądy doktryny i orzecznictwo sądów administarcyjnych Skarżąca stwierdziła, iż interpretacja art. 222 O.p. wskazuje, że skarżący w odwołaniu od decyzji nie musi używać terminu "zarzut", natomiast wystarczy, że ze sformułowań odwołania wynika kwestionowanie rozstrzygnięcia.

Podkreśliła, iż jednoznacznie wskazała, że jej żądanie dotyczy decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. (nr [...]) i dotyczy omyłkowego wskazania we wniosku o zwrot VAT kwoty żądanego zwrotu w walucie EURO, zamiast w polskich złotych, jednocześnie przedstawiając kalkulację kwot z jednoczesną prośbą o udzielenie informacji, co do dalszego postępowania.

Podkresliła, iż organ naruszył art. 121 § 1 i § 2 O.p. poprzez nieudzielenie informacji w sprawie na wyraźne żądanie strony w związku z toczącym się postępowaniem oraz jednostronne potraktowanie pisma Skarżącej jako "odwołania", nie wyjaśniając w jakikolwiek sposób, czego właściwie w opinii organu dotyczy żądanie strony.

Podniosła, że pismo złożone w terminie przewidzianym do złożenia odwołania, w którym kwestionowano zasadność zapadłego w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia należy uznać za odwołanie od tej decyzji, choćby nie spełniało ono wszystkich warunków przewidzianych dla odwołania, jeżeli w zakreślonym przez organ podatkowy terminie strona potwierdzi, że jest to odwołanie i uzupełni jego treść. Skarżąca stwierdziła, że skoro organ nie zwrócił się do Spółki z zapytaniem i jednostronnie potraktował pismo jako odwołanie, to naruszył tym samym podstawowe zasady postępowania podatkowego w tym art. 121 § 1 O.p.

Zdaniem Skarżącej naruszenie przez organ przepisów art. 228 § 1 pkt 3) w zw. z art. 222 oraz art. art. 121 § 1 i § 2 w zw. z art. 124 O.p. miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podniosła, iż z pisma, zakwalifikowanego jednostronnie przez organ jako "odwołanie", można było odczytać kwestionowanie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji oraz wskazanie żądania Skarżącej, zatem pozwalało to na podjęcie postępowania odwoławczego bez sankcji odmowy podjęcia postępowania,.

4. W odpowiedzi na Skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonm postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje:

5. 1. Skarga jest zasadna .

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

Kierując się powyżej wskazanymi kryteriami Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżone postanowienie należało uchylić, gdyż narusza ono przepis art. 228 § 1 pkt 3 w związku z art. 222 O.p.

5.2. Stan faktyczny nie jest w sprawie sporny, natomiast istota sporu dotyczy tego czy istniały podstawy do pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia czy też należało sprawę rozpatrzyć merytorycznie.

Przechodząc do rozstrzygnięcia sprawy należy wskazać na wstępie, iż obowiązkiem organów prowadzących postępowanie podatkowe jest w pierwszym rzędzie merytoryczne załatwienie sprawy, bez względu na tryb w jakim zostało ono wszczęte.

W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy uznał, iż pismo przesłane do [...] Urzędu Skarbowego W. za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 20 stycznia 2010 r. uzupełnione w związku z wezwaniem organu podatkowego w trybie art. 155 O.p. pismem z dnia 15 marca 2010 r. stanowi odwołanie od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do października 2008 r. w kwocie 52.030,00 zł.

Wniesienie przez stronę odwołania wszczyna postępowanie zmierzające do weryfikacji rozstrzygnięcia wydanego przez organ podatkowy pierwszej instancji. Jednak przed przystąpieniem do weryfikacji zaskarżonego rozstrzygnięcia, obowiązkiem organu odwoławczego jest zbadanie czy nie zachodzą powody wyłączające możliwość załatwienia sprawy co do istoty. W ramach tego wstępnego badania organ ocenia czy nie zachodzą przesłanki niedopuszczalności odwołania, czy zostało ono wniesione we właściwym terminie i czy spełnia warunki z art. 222 O.p.

Przepis art. 228 § 1 pkt 3 O.p. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art. 222. Postanowienia w sprawach wymienionych w § 1 są ostateczne (art. 228 § 2).

Z kolei z art. 222 O.p. wynika, iż odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.

W tym miejscu Sąd pragnie powołać się na pogląd wyrażony w wyroku z dnia 8 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2278/01 (publ. LEX nr 166399), w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "pod pojęciem zarzutu art. 222 Ordynacji podatkowej należy rozumieć wskazanie w odwołaniu uchybienia, które uzasadnia żądanie zawarte w odwołaniu. Uchybienie to stanowi podstawę odwołania, które uprawnia do żądania zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Sformułowanie istoty i zakresu żądania polega na określeniu przez wnoszącego odwołanie, w jaki sposób i w jakim zakresie powinna zostać zweryfikowana decyzja podatkowa wydana przez organ pierwszej instancji. Odwołujący powinien przytoczyć dowody, które dają możliwość zweryfikowania prawdziwości twierdzeń zawartych w odwołaniu oraz uzasadniających żądanie sformułowane w odwołaniu. Nie oznacza to obowiązku powołania się na nowe dowody, mogą to być dowody zgromadzone w postępowaniu pierwszej instancji".

Należy ponadto zauważyć, że przepis art. 222 O.p. jest często oceniany jako unormowanie restrykcyjne i nadmiernie formalizujące odwołanie w postępowaniu podatkowym (por. np. J. Zimmermann: Ordynacja podatkowa, Komentarz. Postępowanie podatkowe, Toruń 1998, s. 258). Szczególny formalizm art. 222 O.p. może budzić uzasadnione wątpliwości, zwłaszcza jeżeli uwzględni się, że zawierający identyczne brzmienie art. 170 k.p.a. był krytycznie oceniany przez przedstawicieli doktryny. Słusznie podnoszono, że sprostanie wymaganiom określonym w art. 170 k.p.a. może być uciążliwe dla podatnika, w szczególności wówczas, gdy nie ma on wykształcenia prawniczego bądź nie korzysta z fachowej pomocy prawnej.

W wyroku z dnia 16 grudnia 1998 r. sygn. akt I SA/Gd 152/97 (publ. ONSA 1999/4/127) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wymagania formalne stawiane odwołaniu w postępowaniu podatkowym muszą być oceniane w sposób niekolidujący z zasadami dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz sądowej kontroli decyzji administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jeśli z odwołania można wyczytać zarzuty stawiane decyzji oraz żądanie wnoszącego odwołanie, to takiemu środkowi zaskarżenia nie można przypisać braków formalnych. Zbliżone stanowisko Sąd ten zajął także w późniejszych orzeczeniach (por. wyrok z dnia 22 marca 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 1729/98, MP 2000/11/2, wyrok z dnia 18 września 2007 r. sygn. akt II FSK 1153/06 publ. LEX nr 296067).

Przyjmuje się, że odwołanie zachowuje zatem swoją rolę, właściwą dla postępowania administracyjnego, jeżeli jest to wniosek o ponowne, merytoryczne załatwienie sprawy podatkowej, a nie jedynie żądanie kontroli wydanej decyzji (por. J. Zimmermann: Ordynacja podatkowa, Komentarz. Postępowanie podatkowe, Toruń 1998, s.261). Podobny pogląd wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 stycznia 2007 r. sygn. akt II FSK 74/06 (publ. LEX nr 286683).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zaznaczyć, że w przypadku stwierdzenia braków formalnych odwołania lub ich nieusunięcia we właściwym terminie organ odwoławczy powinien podjąć rozstrzygnięcie przewidziane w art. 228 § 1 pkt 3 O.p., stwierdzając w drodze ostatecznego postanowienia niedopuszczalność odwołania.

Jednak w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do uznania, iż odwołanie wniesione przez Skarżącą uzupełnione pismem z dnia 20 maja 2010 r., nie spełniało warunków, o jakich mowa w art. 222 O.p.

Skarżąca w terminie wniesienia odwołania przesłała do organu podatkowego pismo z dnia 20 stycznia 2010 r. uzupełnione pismem z dnia 15 marca 2010 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał przesłane pismo jako odwołanie od decyzji i pismem z dnia 7 maja 2010 r., ( doręczonym stronie w dniu 14 maja 2010 ) wezwał Skarżącą w trybie art. 169 § 1 O.p. do uzupełnienia ww. odwołania w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego wezwania poprzez: dołączenie oryginału lub urzędowo poświadczonej kopii dokumentu (dokumentów), z którego wynika, że P. L., który podpisał odwołanie jest upoważniony do jednoosobowej reprezentacji Spółki oraz wskazanie zarzutów przeciw decyzji organu pierwszej instancji, określenie istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania oraz przedstawienie dowodów uzasadniających to żądanie.

W odpowiedzi na to wezwanie Skarżąca w wyznaczonym terminie przesłała pismo z dnia 20 maja 2010 r. podpisane przez I. P. upoważnionego do reprezentowania spółki, w którym wyjaśniono, iż nastąpiła pomyłka w podaniu we wniosku żądanej kwoty zwrotu, polegająca na niewłaściwym określeniu waluty, tj. kwotę do zwrotu wyrażono w EURO zamiast w PLN.

Skarżąca stwierdziła, że właściwa kwota zwrotu podatku od towarów i usług powinna wynosić 182.065 zł. ponadto zwróciła się o zwrot kwoty różnicy w wysokości 130.035 zł.

Organ odwoławczy wskazał, iż Skarżąca przesłała również faktury zwrócone jej wraz z decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. w W. z dnia [...] grudnia 2009 r.

W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż pismo zostało wniesione przez osobę uprawnioną do reprezentowania Strony i prawidłowo zakwalifikował przesłane pisma jako odwołanie od decyzji. Natomiast błędnie przyjął, że wniesione przez Skarżącą odwołanie nie spełnia warunków wynikających z art. 222 O.p.

Z treści pism wynika jakie rozstrzygnięcie Skarżąca kwestionuje, w jakim zakresie i czego domaga się od organu podatkowego. Nadto w aktach sprawy znajdują się dowody w postaci faktur dotyczacych żądanej kwoty zwrotu podatku VAT.

Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, iż Skarżąca domaga się zweryfikowania decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., kwestionując przede wszystkim dokonanie przez organ pierwszej instancji zwrotu podatku VAT w kwocie 52.030 zł. zamiast kwoty 182.065 zł. i w związku z czym żąda zwrotu kwoty różnicy w wysokości 130.035 zł.

W związku z powyższym podnoszona przez organ podatkowy okoliczność, iż Skarżąca pomimo wezwania nie podała żadnych zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego bądź materialnego odnoszących się do decyzji, nie daje organowi podstaw do pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia.

W zaistniałej sytuacji, w ocenie Sądu, brak było podstaw do stwierdzenia, iż z uwagi na nieuzupełnienie odwołania Skarżącej w zakreślonym terminie nie spełniało ono szczególnych warunków, o jakich mowa w art. 222 O.p. i należało pozostawić je bez rozpatrzenia

W konsekwencji uzupełnienie odwołania pismem z dnia 20 maja 2010 r. nie dawało podstaw do zastosowania art. 228 § 1 pkt 3 O.p. i pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia.

W związku z tym podjęte przez Dyrektora Izby Skarbowej rozstrzygnięcie jest wadliwe, co spowodowało konieczność jego uchylenia.

5.3. Natomiast niezasadny jest zarzut naruszenia art. 121 § 1 i § 2 O.p. w związku z art. 124 O.p.

Skarżąca została poinformowana w decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009 r. o przysługującym jej środku zaskarżenia decyzji. Również w piśmie z dnia 16 lutego 2010 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. poinformował, że w decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. pouczył Stronę o przysługujących jej prawach i obowiązkach.

Natomiast Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia 7 maja 2010 r. wezwał stronę do uzupełnienia odwołania, jednoznacznie wskazując na charakter procesowy złożonego przez Skarżącą pisma.

W związku z powyższym niezasadny jest zarzut, iż organ podatkowy naruszył powołane przepisy postępowania poprzez nieudzielenie informacji w toczącym się postępowaniu i nie zbadanie czego dotyczy żądanie strony pomimo istnienia takiego obowiązku.

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W związku z brzmieniem powołanego przepisu należy zaznaczyć, że przedmiotem rozpoznania legalności jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. pozostawiające odwołanie bez rozpatrzenia.

Dlatego też w niniejszym postępowaniu nie mógł być przedmiotem rozpatrzenia wniosek skargi o uchylenie w całości decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2009 r. dotyczącej zwrotu podatku VAT za okres od stycznia do października 2008 r.

5.4. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej zobowiązany będzie w oparciu o zebrany materiał dowodowy merytorycznie rozpatrzyć odwołanie strony skarżącej.

5.5. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skargę uwzględnił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 p.p.s.a., zaś rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia niemożności wykonania zaskarżonego postanowienia wydano na podstawie art. 152 tej ustawy.