Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1610/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-10-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 243 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 19 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]lipca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nadpłaty p o s t a n a w i a 1. zwolnić skarżącego od wpisu od skargi 2. odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie


UZASADNIENIE

1. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych albo ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.) i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, następuje, jeśli wykaże on, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jeżeli skarżący zamierza skorzystać z instytucji prawa pomocy powinien uprawdopodobnić okoliczności, od zaistnienia których zależy możliwość skorzystania przez Sąd z tej instytucji, natomiast Sąd jest zobowiązany do analizy przedstawionych materiałów, także z uwzględnieniem zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego.

2. Wnioskiem zawartym na urzędowym formularzu PPF z 6 października 2009 r., J. O. – dalej jako skarżący – zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący, w uzasadnieniu wniosku złożonego na formularzu PPF, wskazał, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, posiada mieszkanie o pow. 37 m.kw., utrzymuje się z renty w wysokości – jak wskazał – 636,29 zł brutto.

3. Wpis od skargi w wysokości 100,- zł jest jedynym kosztem sądowym wymaganym w sprawie na obecnym etapie postępowania, zatem z uwzględnieniem tej wartości należy rozważać zdolność skarżącego w partycypowaniu w kosztach postępowaniach sądowego, jak tez sposób załatwienia wniosku o prawo pomocy.

4. Z nadesłanych przez skarżącego dokumentów wynika, że skarżący uzyskuje stałe dochody, w wysokości wskazanej powyżej. Zestawienie wysokości środków, które ma do dyspozycji skarżący, z wysokością wymaganych kosztów sądowych oraz przeciętnymi cenami podstawowych dóbr prowadzi do wniosku, że bezzwłoczne uiszczenie wpisu od skargi może nie uniemożliwiać skarżącemu zaspokajania bieżących potrzeb życiowych. Decyzja referendarza wyrażona w sentencji jest spowodowana tym, że obowiązek zapłaty wpisu od skargi mógł pozostawać poza sferą świadomości skarżącego, choćby ze względu na zadeklarowany przez niego w skardze stopień rozumienia prawa. Stąd bezwarunkowe przyznanie skarżącemu dostępu do sądu.

5. Decyzję o zwolnieniu skarżącego od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, referendarz sądowy podjął w wyniku analizy zestawienia wysokości przychodu, którym skarżący dysponuje co miesiąc, z przeciętnymi potrzebami życiowymi zwykłego członka społeczeństwa. Kwota, którą skarżący dysponuje, zapewnia wprawdzie możliwość zabezpieczenia podstawowych potrzeb skarżącego, lecz natychmiastowe wygospodarowanie kwoty 100,- zł tytułem wymagalnych kosztów sądowych, może, przy uwzględnieniu elementu "nieoczekiwaności", zakłócić tą delikatną równowagę i tym samym spowodować skutki, o których mowa w art., 246 § 1 u.p.p.s.a.

6. Z tych powodów referendarz sądowy, uznał, na podstawie art.243 § 1, art. 245 § 1 i § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., jak w sentencji.