Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 70/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono prowadzenie postępowania w sprawie w sposób przewlekły
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. w W. na przewlekłość postępowania Burmistrza C. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej w miejscowości D. W. 1. stwierdza prowadzenie postępowania w sprawie w sposób przewlekły, bez rażącego naruszenia prawa, 2. oddala wniosek o wymierzenie grzywny Burmistrzowi C., 3. zasądza od Burmistrza C. na rzecz skarżącej W. Sp. z o.o. w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SAB/Bk 70/12

U Z A S A D N I E N I E

Spółka z o.o. "W." w W. złożyła skargę na bezczynność Burmistrza C. mającą miejsce w postępowaniu z jej wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji w postaci pojedynczej turbiny wiatrowej na działce nr [...] w miejscowości D. – W. gmina C. W piśmie z dnia 29 listopada 2012 r. Spółka wskazała, że postępowanie jest prowadzone w sposób przewlekły (k. 13), natomiast na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. (k. 71), sprecyzowała, że przedmiotem zaskarżenia jest przewlekłe prowadzenie postępowania.

W skardze wywiedziono, że Burmistrz C. prowadzi z wniosków Spółki kilkanaście postępowań o wydanie decyzji środowiskowych oraz decyzji o warunkach zabudowy dla lokalizacji pojedynczych turbin wiatrowych. Wszystkie postępowania są prowadzone w sposób przewlekły, o czym świadczy liczba uwzględnionych przez SKO zażaleń na brak działania organu. W odniesieniu do kwestionowanego niniejszą skargą postępowania, Spółka wskazała, że wniosek wpłynął do organu w dniu 25 stycznia 2012 r. i do dnia złożenia skargi nie został merytorycznie załatwiony. W toku tego postępowania: w dniu [...] lutego 2012 r. wydano postanowienie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w dniu [...] kwietnia 2012 r. Burmistrz C. wydał decyzję o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, która to decyzja została następnie uchylona w całości przez SKO decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Decyzja Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2012 r. została wydana tego samego dnia, w którym SKO postanowieniem uwzględniło zażalenie Spółki na bezczynność organu i wyznaczyło dodatkowy termin załatwienia sprawy (do 23 maja 2012 r.).

W związku z przedłużającym się postępowaniem przed organem I instancji i po decyzji kasacyjnej SKO – Spółka złożyła kolejne zażalenie na bezczynność Burmistrza, również przez SKO uwzględnione (postanowieniem z dnia [...] września 2012 r.) i wyznaczające Burmistrzowi termin 21 dni do rozpoznania sprawy. Stwierdzono w nim również, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mimo to, jak wskazywała Spółka, nie zostało wydane

rozstrzygnięcie merytoryczne, co jest działaniem świadomie niezgodnym z prawem i stanowi naruszenie art. 35 § 3 k.p.a., art. 8 i art. 12 § 1 k.p.a.

Skarżąca Spółka wniosła o stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie organowi grzywny, bowiem: przewlekłość ma charakter ciągły i występuje we wszystkich postępowaniach z wniosków skarżącej, organ I instancji lekceważy uwagi SKO zawarte w postanowieniach uwzględniających zażalenia na bezczynność. Wskazała też, że opieszałość Burmistrza powoduje utratę przyszłych dochodów Spółki w wysokości około 4,5 mln złotych w skali roku w przypadku jednej turbiny. Wywiedziono, że Burmistrz ma obowiązek przestrzegania prawa, natomiast wysokość grzywny powinna uwzględniać wysokość strat ponoszonych przez Spółkę.

Pierwotnie skarżąca Spółka wnosiła także o zobowiązanie organu do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz C. wniósł o jej oddalenie, zaprzeczając, jakoby był bezczynny i stwierdzając że postępowanie prowadzone jest zgodnie z obowiązującymi przepisami. Podkreślił, że wniosek był dotknięty brakami, formalnymi, dlatego w międzyczasie wzywano stronę do ich uzupełnienia. Postępowanie przedłużyło się również wobec konieczności rozpoznania wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie S. E. – K. W. W. i P. P. B. Ostatecznie decyzja środowiskowa została wydana w dniu [...] listopada 2012 r. Ta okoliczność wyklucza stwierdzenie przewlekłości.

Skarżąca Spółka na pytanie sądu w trakcie rozprawy w dniu 23 kwietnia 2013r. oświadczyła, że cofa skargę na bezczynność, natomiast podtrzymuje ją jako skargę na przewlekłość postępowania.

Pełnomocnik organu podtrzymał na rozprawie dotychczasowe stanowisko ponownie wskazując, że dnia [...] listopada 2012 r. wydano decyzję środowiskową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga podlega uwzględnieniu, bowiem zasadnie skarżąca Spółka upatruje przewlekłości postępowania Burmistrza C. przy rozpatrywaniu jej wniosku z dnia 25 stycznia 2012 r. (data wpływu do organu) o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie turbiny wiatrowej o mocy do 3.2. MW, mającej być zlokalizowaną w miejscowości D. – W. na nieruchomości nr [...]. Sąd nie podzielił natomiast stanowiska skarżącej o wystąpieniu przewlekłości w postaci rażącego naruszenia prawa. Zdaniem sądu nie było również podstaw do uwzględnienia wniosku o wymierzenie grzywny.

Instytucja przewlekłości postępowania administracyjnego została wprowadzona do Kodeksu postępowania administracyjnego ustawą nowelizacyjną z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011r. Nr 6, poz. 18). Wskazaną nowelizacją przyznano stronom postępowania administracyjnego – z mocą od dnia 11 kwietnia 2011 r. - uprawnienie do podważania przed sądem administracyjnym przewlekłości postępowania administracyjnego. Następnie dokonano zmiany ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w jej wersji opublikowanej w Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) poprzez przyznanie sądowi administracyjnemu kompetencji do stwierdzania, czy bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (zmiany wprowadzone od dnia 17 maja 2011 r. na podstawie ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011 r. Nr 34, poz. 173) oraz kompetencji do wymierzania organowi administracji grzywny w przypadku stwierdzenia przewlekłości postępowania (od dnia 12 lipca 2011 r. na podstawie ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego – Dz. U. z 2011 r. Nr 76, poz. 409).

W literaturze przedmiotu i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, pod pojęciem przewlekłości postępowania administracyjnego rozumie się stan, w którym organ administracji nie załatwia sprawy w terminie i jednocześnie nie pozostaje w bezczynności tzn. podejmowane przez organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją wymaganą w art. 12 k.p.a. ustanawiającym zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje, gdy będzie mu można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w dążeniu do zakończenia postępowania w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności, w tym dowodowych, pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (vide wyrok NSA z dnia 26 października 2012 r., II OSK 1956/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA).

O przewlekłości postępowania przed organem administracji można zatem mówić, gdy czas postępowania przekracza rozsądne granice, przy uwzględnieniu terminowości i prawidłowości czynności podjętych przez organ, a także stopnia zawiłości sprawy i postawy samej strony tj. gdy naruszone zostaje prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (vide postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2010 r., II GPP 5/10, CBOSA). Inaczej rzecz ujmując wskazuje się, że przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuacje prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy, czy też jako stan, w którym organ w sposób nieuzasadniony "przedłuża" w trybie art. 36 § 2 k.p.a. termin załatwienia sprawy, powołując się na niezależne od niego przyczyny uniemożliwiające dotrzymanie terminu podstawowego (vide wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2012 r., II SAB/Wr 71/11, CBOSA).

Ocena, czy postępowanie przed organem administracji publicznej trwa dłużej niż to jest konieczne, zawsze powinna być dokonywana na podstawie akt administracyjnych i w aspekcie potrzeby przeprowadzania poszczególnych czynności dla załatwienia wniosku strony.

Z akt administracyjnych przedstawionych przy odpowiedzi na skargę wynika następujący obraz działań organu:

1. wpłynięcie wniosku – 25 stycznia 2012 r. wraz z załącznikami w postaci: karty informacyjnej przedsięwzięcia, odpisu z KRS, planu sytuacyjnego, dwóch kopii mapy ewidencyjnej, czterech wydruków wypisu uproszczonego z rejestru gruntów oraz wydruku polecenia przelewu (uiszczenia opłaty skarbowej od decyzji środowiskowej);

2. wystąpienie organu w piśmie z dnia 1 lutego 2012 r. do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wyrażenie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ewentualnego zakresu raportu (opinie o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wpłynęły 10 i 15 lutego 2012 r.);

3. postanowienie Burmistrza z dnia [...] lutego 2012 r. o niestwierdzeniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko;

4. wydanie w dniu [...] kwietnia 2012 r. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Powyższa decyzja została wydana po uwzględnieniu przez SKO w dniu [...] kwietnia 2012 r. zażalenia Spółki "W." na bezczynność Burmistrza C. w załatwieniu wniosku o wydanie decyzji środowiskowej;

5. po uchyleniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. przez SKO decyzją z dnia [...] maja 2012 r. (która wpłynęła do organu I instancji w dniu 6 czerwca 2012 r.) – Burmistrz C. w piśmie z dnia 4 czerwca 2012 r. zawiadamia Spółkę "W." w trybie art. 36 k.p.a. o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy do dnia 6 sierpnia 2012 r. oraz o możliwości zapoznania się z całym materiałem dowodowym;

6. w piśmie z dnia 26 czerwca 2012 r. Burmistrz wzywa Spółkę "W.", na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., do usunięcia braków formalnych wniosku z dnia 25 stycznia 2012 r. poprzez przedstawienie: pełnego wykazu stron, pełnej mapy ewidencyjnej obszaru oddziaływania elektrowni wiatrowej – w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania;

7. w piśmie z dnia 11 lipca 2012 r. organ – na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. – stwierdza, że z uwagi na niespełnienie przez wniosek wszczynający postępowanie wymagań formalnych określonych w art. 74 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak również na skutek nieuzupełnienia wniosku pod względem formalnym w zakresie wskazanym w piśmie z dnia 26 czerwca 2012 r. – pozostawia wniosek bez rozpoznania;

8. w piśmie z dnia 23 lipca 2012 r. organ informuje Spółkę – w odpowiedzi na jej wezwanie – o powodach pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia;

9. w piśmie z dnia 8 października 2012 r. organ zawiadamia Spółkę w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i zgłoszenia uwag do materiału dowodowego w terminie 7 dni;

Powyższa informacja następuje po tym, jak w dniu [...] września 2012 r. SKO uwzględnia kolejne zażalenie Spółki "W." na bezczynność Burmistrza C. w załatwieniu jej wniosku z dnia 25 stycznia 2012 r. o wydanie decyzji środowiskowej;

10. postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Burmistrz dopuszcza do udziału na prawach strony w postępowaniu S. E. – K. W. W. i P. P. B.;

11. w piśmie z dnia 16 października 2012 r. Burmistrz zawiadamia strony w trybie art. 36 k.p.a. o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 9 listopada 2012 r.;

12. w dniu [...] listopada 2012 r. (po wpłynięciu skargi na przewlekłość, co miało miejsce 22 października 2012r.) – Burmistrz C. wydaje decyzję o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia tj. decyzję rozpoznającą wniosek strony z dnia 25 stycznia 2012r.

Opisany powyżej ciąg czynności podejmowanych przez organ w przedmiotowym postępowaniu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że Burmistrz C. prowadził postępowanie opieszale i z naruszeniem wynikających z procedury administracyjnej terminów załatwienia wniosku strony.

Świadczą o tym następujące okoliczności:

- pierwsza w sprawie decyzja środowiskowa Burmistrza (z dnia [...] kwietnia 2012 r.) została wydana dopiero po upływie trzech miesięcy od wpływu wniosku oraz nastąpiło to bez uprzedniego zawiadomienia strony o terminie przedłużenia postępowania (tj. zawiadomienia w trybie art. 36 k.p.a.). Zauważyć należy, że co prawda w tym czasie organ podejmował czynności związane z wyjaśnieniem obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wydał postanowienie w tym przedmiocie w dniu [...] lutego 2012 r., jednak po tej dacie i aż do [...] kwietnia 2012 r., a więc przez dwa miesiące nie wykonywał żadnych czynności procesowych, w tym wyjaśniających stronie powody przedłużania się postępowania;

- wystosowanie wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku o wydanie decyzji środowiskowej nastąpiło już po nadaniu temu wnioskowi biegu, a co istotne – już po wydaniu decyzji merytorycznej ten wniosek rozpoznającej, a także po rozpoznaniu przez SKO odwołania od tej decyzji. Zwraca uwagę, że SKO w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej nie wskazywało organowi, aby wniosek z dnia 25 stycznia 2012 r. był dotknięty brakami formalnymi, jak też nie zobowiązywało organu I instancji do zwrócenia uwagi na takie braki i do wzywania do ich uzupełnienia (vide uzasadnienie decyzji SKO z dnia [...] maja 2012 r.);

Powyżej opisane czynności wskazują, że organ przedłużał postępowanie w sposób nieuzasadniony, nie podając tego powodów. Nie budzi wątpliwości, że to "przeciąganie w czasie" rozpoznania wniosku miało związek z prowadzonymi w gminie pracami planistycznymi oraz ze zgłaszanymi przez społeczeństwo protestami przeciwko budowie turbin wiatrowych. W uzasadnieniu pierwszej decyzji środowiskowej wydanej w sprawie (z dnia [...] kwietnia 2012 r.) wskazano bowiem, że uchwalenie planu miejscowego ma zapewnić prawidłową gospodarkę przestrzenną w gminie związaną z lokalizacją tego typu inwestycji. Podobnie argumentowano w piśmie z dnia 6 lipca 2012 r. (k. 70). Niewątpliwie organ wiązał konieczność wydania decyzji środowiskowej z wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć jednak należy, że uchwała intencyjna została podjęta dopiero 22 maja 2012r. podczas gdy wniosek o wydanie decyzji środowiskowej wpłynął do organu kilka miesięcy wcześniej. W takiej sytuacji faktycznie mało prawdopodobne było uchwalenie planu przed wydaniem decyzji środowiskowej, zwłaszcza, że organ miał obowiązek wydać ją jak najszybciej z uwagi na to, że upłynęły już terminy procesowe.

Należy również wskazać na stanowisko tutejszego sądu z wyroków z dnia 17 stycznia 2013 r. (w sprawach II SAB/Bk 62-65/12 ze skarg Spółki "W." na przewlekłość Burmistrza C., wyroki są dostępne w CBOSA), w których uzasadnieniach wywiedziono, że – podobnie jak w sprawie niniejszej – "Naruszaniu standardów wskazanych w przepisach art. 35 i 36 k.p.a. towarzyszył [...] brak koncentracji działań organu, którego jawnym przejawem było wystosowanie do strony wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku". Wystosowane w sprawie niniejszej wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku było również czynnością niekonieczną, która nie zmierzała do zakończenia postępowania. Brak potrzeby tej czynności wynikał chociażby z braku podniesienia kwestii uchybień formalnych wniosku w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej SKO. Nadto przedmiotowe wezwanie miało miejsce po upływie pięciu miesięcy od daty złożenia wniosku i w sytuacji wcześniejszego traktowania wniosku jako kompletnego oraz – co należy podkreślić – już po wydaniu pierwszej merytorycznej decyzji.

W tym kontekście zawraca również uwagę naruszenie obowiązku zawiadamiania strony o każdym przypadku niemożności załatwienia sprawy w terminie określonym przez ustawodawcę ( w trybie art. 36 k.p.a.). Organ nie był bowiem konsekwentny w wypełnianiu obowiązku zawiadamiania strony o przedłużaniu się postępowania, aczkolwiek przyznać należy, że dwa zawiadomienia w tym zakresie wystosował (w piśmie z dnia 4 czerwca 2012 r. oraz z dnia 16 października 2012 r.).

Skład orzekający w sprawie niniejszej, odmiennie jednak niż w sprawach tej samej Spółki i oznaczonych sygnaturami II SAB/Bk 62-65/12 ocenił, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (jest to zatem również odmienna ocena niż ta, którą sformułowało SKO w postanowieniu z dnia 21 września 2012 r. uwzględniającym drugie zażalenia na bezczynność organu).

W orzecznictwie wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy możemy powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Wyjaśnienie tego pojęcia musi zatem zostać osadzone w kontekście okoliczności sprawy, w której do naruszenia prawa doszło (vide wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, CBOSA).

Zatem w kontekście okoliczności sprawy niniejszej wskazać należy, że przeciwko stwierdzeniu rażącej przewlekłości przemawiają następujące okoliczności:

- wydanie przez Burmistrza pierwszej decyzji merytorycznej wprawdzie dopiero trzy miesiące od wpływu wniosku (dwa od wyjaśnienia kwestii obowiązku sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko), ale tego samego dnia, w którym SKO uwzględniło pierwsze zażalenie strony na niezałatwienie sprawy w terminie;

- również po uwzględnieniu przez SKO drugiego zażalenia na bezczynność (postanowieniem z dnia [...] września 2012 r.) – organ w dniu 8 października 2012 r. zawiadamia strony w trybie art. 10 k.p.a., podejmuje postanowienie o dopuszczeniu do udziału w sprawie organizacji ekologicznej i po upływie półtora miesiąca wydaje decyzję.

W tych dwóch przypadkach nie można twierdzić o niewątpliwym i celowym niezastosowaniu się Burmistrza do postanowień SKO uwzględniających zażalenie na bezczynność, a bezsprzecznie tylko taki negatywny i oczywisty charakter niedziałania organu mógłby być powodem stwierdzenia wystąpienia "rażącej przewlekłości" (jak to miało miejsce w sprawach II SAB/Bk 62-65/13).

Wskazać też należy na odmienność stanu faktycznego zaistniałego w sprawie niniejszej od stanów faktycznych w sprawach II SAB/Bk 62-65/12, w których sąd (we wszystkich) stwierdził wystąpienie przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa. W wymienionych sprawach organ nie dostosowywał się do postanowień SKO uwzględniających zażalenia strony na niezałatwienie sprawy w terminie (co, jak wyżej wskazano, w sprawie niniejszej nie miało miejsca w sposób aż tak oczywisty i niewątpliwy), jak również bezpodstawnie zawieszał postępowanie z uwagi na toczącą się procedurę planistyczną (co również nie miało miejsca w sprawie niniejszej). W tamtych sprawach postępowania trwały również dłużej (ponad rok) niż w sprawie niniejszej (9 miesięcy).

Oczywisty charakter czynności pozornych i konsekwencja w nierozpoznawaniu sprawy, jaka miała miejsce w sprawach II SAB/Bk 62-65/12, nie wystąpiła zatem w sprawie niniejszej w sposób tak oczywisty i niewątpliwy. Jest to istotna okoliczność, która wskazuje, że należy różnicować intensywność środków "piętnujących" niedziałanie Burmistrza C. w sprawach z wniosków skarżącej Spółki. Analiza stanów faktycznych pokazuje bowiem, że nie są one identyczne. W ocenie sądu właściwym do zrealizowania tego celu środkiem w sprawie niniejszej jest poprzestanie na stwierdzeniu przewlekłości "zwykłej", a nie "z rażącym naruszeniem prawa" (zwłaszcza że została już wydana decyzja kończąca postępowanie środowiskowe w dniu [...] listopada 2012 r.).

Natomiast odstępując od wymierzenia grzywny sąd doszedł do wniosku, że w sprawie niniejszej nie jest ona konieczna. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 149 §2 p.p.s.a. sąd może, ale nie jest zobowiązany do wymierzenia grzywny w związku ze stwierdzeniem przewlekłości. Odstępując od jej wymierzenia w sprawie niniejszej sąd miał na uwadze, że w sprawach II SAB/Bk 62-65/12 Burmistrzowi C. zostały wymierzone grzywny w łącznej wysokości 4.000 zł i towarzyszyło temu stwierdzenie przewlekłości "z rażącym naruszeniem prawa". Wskazana suma jest niewątpliwie odczuwalna dla budżetu Gminy. Brak jest jednak podstaw, aby powiększać zakres ukarania tego organu poprzez wymierzenie grzywny w sprawie niniejszej. W ocenie sądu wymierzenie jej nie wzmocniłoby w żaden sposób sposobu "napiętnowania" nieprawidłowego zachowania organu, który zostaje osiągnięty stwierdzeniem przewlekłości "zwykłej" w sprawie niniejszej. Nadto zgodzić się należy z WSA w Łodzi, który w sprawie II SAB/Łd 98/12 wskazał, że podstawowym zadaniem grzywny jest przymuszenie organu do wydania decyzji (wyrok z dnia 16 października 2012 r., dostępny w CBOSA). Taka decyzja została w sprawie niniejszej wydana w dniu [...] listopada 2012r.

Należy też wskazać, że na decyzję sądu o wymierzeniu grzywny nie mogły mieć wpływu takie okoliczności jak prawdopodobne straty Spółki w przyszłych okresach jej działalności, mające powstać w związku z brakiem możliwości realizacji turbin wiatrowych. Są to okoliczności niemające związku z przesłankami wymierzenia grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe sąd uznał, że zaistniały przesłanki do stwierdzenia na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) stanu przewlekłości postępowania, jednak bez znamion rażącego naruszenia prawa. Na przeszkodzie stwierdzeniu przewlekłości nie stanął fakt wydania w dniu [...] listopada 2012 r. decyzji kończącej postępowanie, bowiem, jak orzekł NSA w wyroku z dnia 5 lipca 2012 r. w sprawie sygn. II OSK 1031/12 (CBOSA), przewlekłość postępowania jest stanem sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ podjął, czy też nie dalsze czynności w sprawie.

W przedmiocie grzywny orzeczono na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania między stronami orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.