Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2368/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...] Wojewoda [...], działając

na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z

2000 r. Nr 98, poz. 1071), dalej: "kpa", po przeprowadzeniu na wniosek W.

W. postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności

decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...], znak:

[...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. C. i

A. G. pozwolenia na budowę obiektu kategorii I na działkach o nr

ew. [...],[...],[...] obręb [...], przy ul. K. w P., sprostowanej

postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] października 2007 r. zmieniającym

kategorię obiektu I na kategorię obiektu XIII, w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu

Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 213/10, odmówił

stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2007 r., Nr

[...], znak: [...], sprostowanej postanowieniem Starosty

[...] z dnia [...] października 2007 r.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Starosta [...] decyzją

z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. C.

i A. G. pozwolenia na budowę obiektu budowlanego kategorii I

na działkach o nr ew. [...],[...],[...] obręb [...] przy ul. K. w P..

Decyzja ta została następnie sprostowana postanowieniem z dnia [...] października

2007 r. na mocy którego zamieniono kategorię ww. obiektu z I na kategorię XIII.

W wyniku prowadzonego postępowania nieważnościowego Wojewoda

[...] decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...] odmówił stwierdzenia

nieważności przedmiotowej decyzji. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez

Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2009 r., znak:

[...]. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po

rozpoznaniu skargi W. W. wyrokiem z dnia 8 października 2009 r., sygn.

akt VII SA/Wa 912/09 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu

I instancji, wskazując na konieczność rozważenia przez organy administracji

architektoniczno - budowlanej czy nie doszło do naruszenia przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2

Prawa budowlanego oraz przepisu art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt

II OSK 213/10 oddalił skargi kasacyjne Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego

oraz J. C., jednakże zauważył, iż wyrok WSA w Warszawie posiada błędne

uzasadnienie. NSA w swoim rozstrzygnięciu zwrócił uwagę, że na gruncie niniejszej

sprawy pod kątem rażącego naruszenia prawa winne zostać zbadane zagadnienie

nieodniesienia się przez Starostę [...] w uzasadnieniu decyzji z dnia

[...] lipca 2007 r., Nr [...] do kwestii udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę

skarżącej – W. W. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim uzasadnieniu

wskazał, że "organy nadzoru winny ocenić postępowanie Starosty [...] przy

wydaniu decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. związane z tym, że skarżąca zwracała się do

tego organu o to, aby mogła wziąć udział w postępowaniu, zaś organ administracji do

tego żądania w wydanej decyzji nie ustosunkował się". Podstawą do wydania

rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, w ocenie NSA powinna być całość akt

postępowania związanego ze staraniem się inwestorów o wydanie decyzji o

zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia im pozwolenia na budowę na

nieruchomościach sąsiednich wobec nieruchomości będącej własnością skarżącej, w

tym także to, które poprzedzało złożenie wniosku w dniu [...] lipca 2007 r.

Rozpoznając sprawę ponownie, Wojewoda [...] niezależnie od ustalenia

naruszenia przez Starostę [...] zasad rządzących postępowaniem

administracyjnym, postanowił odmówić stwierdzenia nieważności decyzji organu

powiatowego z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...], ponieważ popełnione uchybienia

sprowadzają się do jednego skutku - pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w

postępowaniu, a okoliczność ta stanowi przesłankę do wznowienia postępowania (art.

145 § 1 pkt 4 kpa). Organ podkreślił, że za niedopuszczalne uznaje się rozpatrywanie

przesłanki wznowieniowej, na gruncie postępowania nieważnościowego, co wynika

również z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 213/10,

zawierającego wytyczne dla organu w rozpoznawanej sprawie.

Na skutek wniesionego przez W. W. odwołania, Główny

Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak

[...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy

zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż kontrolowana

decyzja udzielająca pozwolenia na budowę nie jest obarczona żadną z wad określonych

wart. 156 § 1 kpa.

Rozpoznając odwołanie, organ wskazał, że na etapie postępowania zwykłego nie

było podstaw uzasadniających poddanie w wątpliwość oświadczeń o posiadanym

prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane złożonych

przez inwestorów, na co wskazał NSA w wiążącym na gruncie niniejszej sprawy wyroku.

Skoro więc nie było wątpliwości co do prawdziwości złożonych oświadczeń organ nie

miał obowiązku jego weryfikacji. Jeżeli zaś nie było obowiązku weryfikacji oświadczenia,

nie można zarzucić organowi (zwłaszcza w trybie nieważnościowym), że weryfikacji

takiej nie przeprowadził. W związku z powyższym nie doszło do naruszenia art. 32 ust. 4

pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

W ocenie GINB nie doszło do rażącego naruszenia uregulowań miejscowego

planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonego uchwałą

Rady Miejskiej w P. z dnia [...] kwietnia 1998 r., Nr [...], w szczególności w

zakresie ustalonego przeznaczenia terenu czy wysokości zabudowy.

Również organ odwoławczy nie stwierdził aby przyjęte rozwiązania projektowe

uchybiały rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego

rozstrzygnięcia, zwłaszcza zaś unormowaniom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z

dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać

budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze. zm.).

W ocenie organu odwoławczego kontrolowana decyzja Starosty [...]

z dnia [...] lipca 2007 r. nie narusza rażąco przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa

budowlanego.

Odnośnie przepisów procedury GINB uznał, że nie doszło do rażącego

naruszenia art. 7, 8, 10 § 1, 11, 81 oraz 107 § 3 kpa. Ewentualne uchybienia w

powyższym zakresie, jako sprowadzające się w swej istocie do pozbawienia strony

prawa do czynnego udziału w postępowaniu, winny być dochodzone w postępowaniu

wznowieniowym, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Na marginesie organ

zauważył, że jak wynika z akt sprawy i na co zwrócił uwagę NSA w wyroku z dnia

26 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 213/10, że W. W. i T.

W. skorzystali z powyższej drogi procesowej. Organ odwoławczy wskazał, że

skoro organ powiatowy nie uznał W. W. i T. W. za

strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę spornej inwestycji, to nie był

uprawniony, aby odnosić się do kwestii ich legitymacji procesowej w uzasadnieniu

decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. W tej sytuacji decyzja ta nie mogła być doręczona

wskazanym osobom, bowiem pisma doręcza się wyłącznie stronom postępowania. Tak

więc ewentualna odpowiedź na podania wnoszone do organu powiatowego przez

W. W. i T. W., w przypadku nieuznania ich za strony,

powinna być udzielona poza postępowaniem prowadzonym co do meritum i doręczona

tylko wnoszącym. Jednakże z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie kontroli została

poddana decyzja z dnia [...] lipca 2007 r., ewentualna korespondencja prowadzona przez

organ z podmiotami, nieuznanymi przezeń za strony, prowadzona poza postępowaniem

administracyjnym zakończonym kontrolowanym rozstrzygnięciem (względnie brak takiej

korespondencji), pozostaje bez wpływu na wynik niniejszego postępowania

nieważnościowego.

Odnosząc się zaś do zarzutów zawartych w przedstawionej przez odwołującą się

opinii technicznej, organ wskazał, że projekt zagospodarowania terenu spornej

inwestycji został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń

przeciwpożarowych, dlatego też dowody przeciwne mogą stanowić ewentualną

podstawą wznowienia postępowania, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

Natomiast rozwiązania projektowe dotyczące możliwości użytkowania przewodów

kominowych wprowadzonych ponad dach budynku przy ul. K. zawiera się w

projekcie architektoniczno-budowlanym, a nie w projekcie zagospodarowania terenu.

Zgodnie ze zmianami w Prawie budowlanym obowiązującymi od 11 lipca 2003 r.

odpowiedzialność za projekt architektoniczno-budowlany ponosi projektant oraz osoba

sprawdzająca. Zatem organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu

architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi oraz innymi

przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Organ

administracji architektoniczno-budowlanej bada wyłącznie, czy zostało złożone

stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z

obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Również zarzut

dotyczący naruszenia prawa własności do działki o numerze ewid. [...], organ uznał za

nieuzasadniony, ponieważ z projektu zagospodarowania terenu nie wynika, aby sporna

inwestycja obejmowała działkę o numerze ewid. [...].

Organ II instancji stanął na stanowisku, że decyzja Wojewody [...]

narusza art. 107 § 3 kpa. Zdaniem organu fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny w

wyroku z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 213/10 wskazał jednoznacznie, jakie

okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym badaniu sprawy przez organy

administracyjne, w żadnym wypadku nie zwalnia organów z obowiązku należytego

uzasadnienia podejmowanych rozstrzygnięć, zwłaszcza poprzez odniesienie się do

wszystkich - także niewskazanych wprost przez Sąd - okoliczności sprawy.

Jednocześnie organ uznał, iż stwierdzone naruszenie mogło być konwalidowane przez

organ odwoławczy w ramach reformatoryjnych kompetencji organu drugiej instancji,

gdyż merytoryczne załatwienie przedmiotowej sprawy nie wymaga uzupełnienia

materiału dowodowego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Warszawie wniosła W. W. dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji oraz

poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżąca zarzuciła naruszenie:

a) art. 7 kpa i 77 § 1 kpa, poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do

sprawdzenia zawartości merytorycznej projektu architektoniczno-budowlanego w

toku postępowania nieważnościowego, a tym samym wyjaśnienia, czy decyzja

Starosty zatwierdzająca ww. projekt w sposób rażący narusza prawo, a także

rozpatrzenie materiału dowodowego niniejszej sprawy w sposób wybiórczy i

niewyczerpujący;

b) art. 11 kpa i 107 § 3 kpa, poprzez niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu

zaskarżonej decyzji, dlaczego wskazane naruszenia zostały uznane przez organ za

niestanowiące rażącego naruszenia prawa, w jaki sposób odstępstwa te naruszały

prawo, o ile odstępstwa te przekraczały dane normy techniczno-budowlane oraz

jakie przekroczenie mogłoby stanowić rażące naruszenie prawa oraz zupełnie

nieodniesienie się do naruszeń przepisów techniczno - budowlanych wskazanych w

opinii technicznej przedstawionej przez skarżącą uzasadniając to faktem, że opinia

została sporządzona po dniu wydania decyzji Starosty [...];

c) art. 156 § 1 kpa w związku z art. 153 p.p.s.a., poprzez uznanie, iż analiza niniejszej

sprawy przed organem może zostać zawężona jedynie do oceny prawnej i wskazań

co do dalszego rozpoznania sprawy, wyrażonych w wyroku Naczelnego Sądu

Administracyjnego oraz odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu

skarżącej z dnia [...] lipca 2012 r. i tym samym niewyczerpujące rozpatrzenie niniejszej

sprawy pod kątem wszystkich jej aspektów, podczas gdy ocena i wskazania Sądu

nie ograniczają organu co do rzetelnego, ponownego całościowego rozpatrzenia

sprawy, organ powinien dokładnie i rzetelnie rozpatrzyć cały materiał dowodowy pod

kątem wystąpienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty

[...] i na jego podstawie wydać rozstrzygnięcie;

d) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 9 kpa i 12 § 1 kpa poprzez uznanie, że

postępowanie Starosty [...] polegające na wydaniu decyzji o

pozwoleniu na budowę w dniu wpływu wniosku, budzi zaufanie do władzy publicznej,

a organ administracji publicznej działał w tej sprawie wnikliwie;

e) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a, art.

5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy z dnia i iipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), poprzez uznanie, że zatwierdzony decyzją projekt

budowlany, na mocy którego został przebudowany i rozbudowany budynek

mieszkalny, spełniał wymagania podstawowe dotyczące: bezpieczeństwa

pożarowego; zaopatrzenia w energię elektryczną przy założeniu efektywnego

wykorzystania tych czynników; odpowiedniego usytuowania na działce budowlanej;

poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych

interesów osób trzecich, podczas gdy projekt zatwierdzony decyzją której

stwierdzenia nieważności odmówiono zaskarżoną decyzją rażąco naruszał ww.

wymagania;

f) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez

stwierdzenie, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy organ wydający pozwolenie

na budowę mógł pozostać przy oświadczeniach inwestorów o posiadanym prawie do

dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy z całokształtu

materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie bezsprzecznie wynika, że

oświadczenie złożone przez A. G. jako jednego ze

współwłaścicieli i inwestorów było niekompletne, granice działki inwestorów są

przesunięte na działkę skarżącej o numerze ewidencyjnym [...], która to działka nie

została wskazana w oświadczeniu inwestorów;

g) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 oraz art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. b)

Prawa budowlanego, poprzez uznanie, że Starosta [...] sprawdził

kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień,

pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia,

a także zaświadczeń oraz dokumentów wymaganych przez Prawo budowlane oraz

niewykazanie czy do projektu budowlanego zostało dołączone m.in. oświadczenie

właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną

zgodnie z przepisami o drogach publicznych;

h) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z następującymi przepisami rozporządzenia Ministra

Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim

powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690

ze zm.):

• § 2 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia w zakresie sprawdzenia przedmiotowego projektu

architektoniczno-budowlanego z wymaganiami określonymi przez

rozporządzenie;

• § 212, § 226, § 272 ust. 3, § 232 ust. 4 i 5 oraz § 235 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia

dotyczących oddzielenia przeciwpożarowego w postaci ściany oddzielenia przeciwpożarowego pomiędzy budynkami, klasy odporności takiej ściany i jej

wzniesienia;

• § 140 ust. 1 i 2 rozporządzenia oraz § 142 ust. 1 rozporządzenia w zakresie

wysokości budynku w stosunku do wysokości budynku skarżącej i usytuowanego

w związku z tym wylotu komina poniżej płaszczyzny poziomu najwyższej

przeszkody;

i) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z

dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać

sieci gazowe (Dz. U. z 2001 r. Nr 97, poz. 1055 ze zm.) w zakresie usytuowania

budynku określonego w projekcie w strefie kontrolowanej oraz czy w dniu, kiedy

Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany istniała decyzja o pozwoleniu na

umieszczenie w pasie drogowym przyłącza gazowego do budynku mieszkalnego

jednorodzinnego przy ul. K., czy takie przyłącze zostało przebudowane przed

wydaniem przedmiotowej decyzji; - przy czym wszystkie powołane wyżej uchybienia

mają istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej

oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację

zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o

postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.),

zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji

publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę

ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź

przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i

wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi

następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa,

wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie

narusza prawa.

Przede wszystkim należy wskazać, że Sąd ponownie rozpoznawał skargę po

uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia

8 października 2009 r. decyzji organu odwoławczego oraz decyzji organu I instancji.

Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r. oddalił skargi kasacyjne. Oznacza to, że w niniejszym postępowaniu orzekający w sprawie Sąd

był związany, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. oceną prawną wyrażoną w poprzednio

wydanym wyroku.

Z zasady wyrażonej w tym przepisie wynika między innymi i to, że jeśli sąd

administracyjny nakazał organowi poczynić pewne wyjaśnienia co do powodów wydanej

decyzji, oznacza to, że uznał on ustalenia postępowania w pozostałym zakresie

dotyczące między innymi stanu faktycznego za poprawne i zgodne z prawem. Sąd

pierwszej instancji - rozpoznający sprawę ponownie - jest tą oceną związany zaś

pominięcie przezeń związania w zakresie oceny prawnej w danej sprawie na mocy art.

153 p.p.s.a. stanowi naruszenie prawa, w szczególności zasady demokratycznego

państwa prawnego. Warto w tym miejscu przytoczyć orzecznictwo sądowo-

administracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 2010 r.,

sygn. akt II FSK 2129/08 stwierdził, że "W razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu

niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd

administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do

nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen."

W innym orzeczeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (wyrok z dnia

14 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Ke 524/09) wskazał, iż "wyrażoną w art. 153 p.p.s.a.

zasadę należy rozumieć w ten sposób, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem

rozpoznania przez sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu,

jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Oznacza to, iż

obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu

administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku

zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po

wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie."

Artykuł 153 p.p.s.a. może wyjątkowo stanowić podstawę do wyrażania takiej

oceny w orzeczeniu NSA, wydanym w postępowaniu kasacyjnym. Naczelny Sąd

Administracyjny w wyroku z dnia 18 sierpnia 2004 r., FSK 207/04, OSP 2005, z. 2, poz.

18, uznał, że "W przypadku, gdy Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę na

podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), ale wyraża w uzasadnieniu

wyroku inną ocenę prawną niż sąd I instancji, to ocena ta jest wiążąca dla organów

podatkowych oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, tak jak ocena prawna, o

której mowa w art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające

ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.)."

Sąd orzekający w niniejszej sprawie poglądy te w całości akceptuje. Przenosząc

te rozważana na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Naczelny Sąd

Administracyjny we wcześniej wydanym wyroku uznał za niezasadny zarzut naruszenia

art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w zakresie złożonego oświadczenia o prawie do

dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W kontekście tych rozważań nie

podzielił również zarzutu dotyczącego objęcia sporną inwestycją nieruchomości

należącej do skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim rozstrzygnięciu zwrócił

uwagę, że na gruncie niniejszej sprawy pod kątem rażącego naruszenia prawa winne

zostać zbadane zagadnienie nieodniesienia się przez Starostę [...] w

uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...] do kwestii udziału w

postępowaniu o pozwolenie na budowę skarżącej – W. W.

Oceniając prawidłowość decyzji organu odwoławczego pod kątem zarzutów sformułowanych przez NSA dotyczących zagadnień istotnych z punktu widzenia rażącego naruszenia prawa przez Starostę [...] należy uznać, że organ z nałożonego obowiązku się wywiązał. Szczególnie rozstrzygnięcie organu odwoławczego zawiera szczegółowe i obszerne uzasadnienie stanowiska, iż jakkolwiek postępowanie Starosty [...] w stosunku do skarżącej w trakcie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę nie było prawidłowe jednak nie można mówić w tym przypadku o rażącym naruszeniu prawa. Argumentację w tym zakresie przedstawioną przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela w związku z tym nie widzi potrzeby ponownego jej przytaczania.

Pamiętać też należy o tym, że związanie wyrażonymi w orzeczeniu sądu

wskazaniami co do dalszego postępowania obliguje organ do wykonania wytycznych

sądu, lecz nie jest równoznaczne z tym, że w ramach ponownego rozpoznania sprawy,

organ ten ma ograniczyć się jedynie do realizacji tychże wskazań, jeżeli dla

prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy koniecznym okaże się wyjście ponad

sprecyzowane przez sąd wytyczne postępowania. Dotyczy to jednak sytuacji przede

wszystkim takich kiedy konieczność taka pojawi się na skutek okoliczności sądowi

wcześniej nie znanych. Odnosząc tę uwagę do niniejszej sprawy podkreślić należy, że

sprawa toczy się w postępowaniu nieważnościowym. Oznacza to, że w postępowaniu

tym nie ma, co do zasady, miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim

zakresie, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym. Oceny legalności decyzji

ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w

postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany

jest stan faktyczny jak i prawny z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie

jej nieważności.

W świetle tych uwag za uzasadnione należy uznać stanowisko organu II instancji

o braku możliwości przeprowadzania dodatkowego postępowania dowodowego w

oparciu o nowe zgłoszone przez stronę dowody.

Niezależnie od faktu wywiązania się organu z wytycznych zawartych w wiążącym

go wyroku sądowym należy wskazać, że organ odwoławczy odniósł się również do

innych zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą. W szczególności wskazał na

niezasadność zarzutu naruszenia przez Starostę [...] art. 32 ust. 4 pkt 1 i

2, art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

W ocenie GINB nie doszło do rażącego naruszenia uregulowań miejscowego

planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonego uchwałą

Rady Miejskiej w P. z dnia [...] kwietnia 1998 r., Nr [...], w szczególności w

zakresie ustalonego przeznaczenia terenu czy wysokości zabudowy.

Również organ odwoławczy nie stwierdził aby przyjęte rozwiązania projektowe

uchybiały rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego

rozstrzygnięcia, zwłaszcza zaś unormowaniom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z

dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać

budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze. zm.).

Stanowisko swoje w tym zakresie organ wyczerpująco uzasadnił.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że są one niezasadne. Zarzut

sformułowany w pkt "a" polega na żądaniu przeprowadzenia oceny zawartości

merytorycznej projektu architektoniczno-budowlanego w postępowaniu

nieważnościowym. Podobny zarzut postawiony jest w pkt "e". Wobec tego należy

przypomnieć, że w postępowaniu tym Wojewoda ani Główny Inspektor Nadzoru

Budowlanego nie przeprowadzają oceny merytorycznej projektu. Zarzut naruszenia

przepisów postępowania zawarty w pkt "b" (art. 11 i 107 kpa) nie wskazuje jaki istotny

wpływ na treść rozstrzygnięcia ma to uchybienie. Wykazanie tego związku jest

warunkiem koniecznym skuteczności takiego zarzutu. W zakresie zarzutu ujętego w pkt

"f" jednoznacznie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w powoływanym

wcześniej wyroku. Nie polega na prawdzie również zarzut z pkt "c". Wbrew twierdzeniu

skarżącego organy nie ograniczyły się do badania jedynie ważności decyzji w aspekcie

braku udziału skarżącej w postępowaniu, co w sposób oczywisty wynika z treści decyzji

organu odwoławczego. Zarzut wymieniony w pkt "h" nie wskazuje na czym ma polegać

naruszenie wymienionych w nim przepisów, niemniej należy stwierdzić, że organy

badały w aspekcie tych przepisów decyzję Starosty [...] i przedstawiły w tym zakresie przekonywującą argumentację. Podobnie w zakresie zarzutu określonego w pkt "g" przy czym skarżący nie wskazuje z czego wynika obowiązek dostarczenia wymienionego w nim oświadczenia. Również zarzut postawiony w pkt "i" nie zawiera szerszego uzasadnienia w związku z tym trudno określić jakiego stanu faktycznego on dotyczy. Odnosząc się do zarzutu określonego w pkt "d" należy wskazać, że przepisy nie określają minimalnego czasu trwania postępowania i aczkolwiek można mieć wątpliwości co do wnikliwości organu w takim postępowaniu to jednak zarzutu rażącego naruszenia prawa postawić nie można.

Nie dopatrując się zatem ze strony Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego

naruszeń przepisów prawa mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej

decyzji, pamiętając, że ocena przez Sąd legalności działań organu następuje w oparciu

o materiał zgromadzony w aktach sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.

270) orzeczono o oddaleniu skargi z powodu jej bezzasadności.