Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1615/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, 8, 10 § 1, 77, 78 i 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA: Elżbieta Stebnicka (spr.) Sędziowie NSA Anna Lech Tomasz Zbrojewski Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej ZT [...] Sp. z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 lutego 2006 r. sygn. akt IV SA/Po 338/04 w sprawie ze skargi ZT [...] Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt IV SA/Po 338/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] Sp. z o. o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...], nr [...] nakładającą na tę spółkę karę pieniężną w wysokości 720 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podał, że w wyniku pomiaru dla pojedynczej osi napędowej w pojeździe spółki stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych norm określonych w § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44, poz. 432), co skutkowała nałożeniem na skarżącą spółkę kary pieniężnej w wysokości 720 zł. Kierowca pojazdu nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym stosownie do art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.).

Ważenia pojazdu dokonano przy pomocy urządzeń przystosowanych do tego celu, zaś pomiaru dokonano wagą stacjonarną posiadającą ważną do dnia 31 października 2003 r. legalizację nr [...] z dnia [...] października 2001 r. wydana przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. G. Przebieg ważenia odpowiadał warunkom określonym w Zarządzeniu nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 200o r. (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa nr 6, poz. 40), które m.in. określa konstrukcję wykonania i zainstalowania wagi, a także jej właściwe stosowanie. Natomiast pomiaru rozstawu osi dokonano przy pomocy przymiaru stalowego t. zw. ruletki, posiadającego świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. G. z dnia [...] listopada 2001 r., nr [...] ważne do dnia 31 grudnia 2003 r. Warunki dokonania pomiaru odpowiadały parametrom określonym w świadectwie legalizacji wagi. Sąd podniósł, że zgodnie ze świadectwem legalizacji waga dokonuje poprawnych pomiarów przy zachowaniu przez kierowcę prędkości w granicach 2 do 6 km/h, a przekroczenie tej prędkości powoduje włącznie sygnalizacji o błędzie ważenia. Natomiast pomniejszanie wyników ważenia o 200 kg masy przypadającej na każdą oś oraz dodatkowe 2 % zmierzonej masy całkowitej gwarantuje ochronę interesów przewoźnika i stanowi korektę ewentualnych błędów pomiaru wynikających z nieznacznego przyspieszania w granicach prędkości od 2 do 6 km/h. Sąd jak podkreślił nie znalazł podstaw do uznania zarzutów skarżącej spółki dotyczących odmowy ponownego ważenia zestawu, ze względu na jakość techniczną wagi, jej wyposażenie w szereg zabezpieczeń gwarantujących prawidłowość procesu ważenia, a także świadectwo legalizacji. Skoro nacisk na drugą oś przyczepy przekraczał dozwoloną normę, nie ma w sprawie znaczenia czy i kto ponosi za to winę, jak również nie ma znaczenia okoliczność, że nie została w pełni wykorzystana masa całkowita pojazdu.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła [...] Sp. z o. o., zarzucając naruszenie przepisów art. 7, 8, 10 § 1, 77, 78 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieuwzględnienie argumentu o bezzasadnym odrzuceniu wniosku o dokonanie powtórnego ważenia zestawu transportowego w trakcie przejazdu przez granicę polsko-niemiecką i wniosła o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów procesu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że Sąd:

1) naruszył art. 7 kpa, gdyż wbrew zasadzie określonej w tym przepisie organy celne nie podjęły niezbędnych kroków dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a jednocześnie odrzuciły wniosek skarżącego o ponowne przeważenie ładunku. Podniesiono przy tym zarzucie, ze kierowca wykonując przejazd przez wagę z przyczyn obiektywnych nie ma możliwości obserwowania procesu ważenia;

2) wbrew zapisowi art. 8 kpa Sąd nie dostrzegł, że niczym nieuzasadniona odmowa dokonania ponownego przeważenia zestawu, pozostaje w sprzeczności z pogłębianiem zaufania do działań organów państwa, dla których wskazania komputera są ważniejsze od ustawowych uprawnień strony postępowania;

3) wbrew zasadzie wynikającej z art. 10 § 1 kpa Sąd nie dostrzegł, że zagwarantowany czynny udział strony w postępowaniu administracyjnym, sprowadził się do wyegzekwowania podpisu kierowcy w protokole kontroli. Natomiast nie odniesiono się do wpisu w protokole, a zasadniczym środkiem dowodowym jest sam proces ważenia pojazdu i sporządzony protokół;

wbrew art. 77 § 1 kpa Sąd nie dostrzegł, że w sprawie nie został zebrany wyczerpujący materiał dowodowy, a sprawę rozpoznano wyłącznie na podstawie zakwestionowanego przez kierowcę protokołu ważenia;

5) wbrew art. 78 § 1 kpa Sąd przeszedł do porządku dziennego nad zgłoszonym dowodem;

wbrew art. 80 kpa Sąd nie dostrzegł, że orzeczenie wydane zostało w oparciu o wybiórczy materiał dowodowy w sprawie, a nie o całokształt dowodów,

do których przeprowadzenia nie dopuszczono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia przez stronę skarżącą. Skarga kasacyjna winna być zatem tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych, w szczególności powinna zawierać powołanie konkretnych przepisów prawa, którym Sąd uchybił, uzasadnienie zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, także wykazanie, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy podkreślić, że naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Postępowanie sądowoadministracyjne uregulowane jest w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i tylko przepisy tej ustawy mają zastosowanie w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi i Naczelnym Sądem Administracyjnym. W związku z powyższym podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 powołanej ustawy może być jedynie naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów tej ustawy.

Rozpoznawana skarga kasacyjna została oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy (tj. art. 174 pkt 2 ustawy), a polegającego na naruszeniu przez Sąd I instancji przepisów art. 7, 8, 10 § 1, 77, 78 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego. Powołane zarzuty odnoszą się zatem do przepisów, które nie były w ogóle stosowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a tym samym nie mogły być naruszone przez ten Sąd. Należy bowiem jeszcze raz podkreślić, iż Sąd ten rozpoznając skargę nie stosował przepisów proceduralnych kodeksu postępowania administracyjnego, a jedynie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rolą sądów administracyjnych jest kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (m.in. z przepisami kpa), nie oznacza to jednak, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sądy stosują przepisy postępowania obowiązujące przed organami administracji publicznej. Prawidłowo sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy muszą zatem wskazywać na konkretne przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, których naruszenia dopuścił się Sąd I instancji. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzucono Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu Poznaniu naruszenie przepisów kpa, nie powołano natomiast żadnego przepisu procedury sądowoadministracyjnej, któremu Sąd ten miałby uchybić. Nie wskazano zatem naruszenia prawa procesowego stosowanego przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, w związku z czym należy stwierdzić, iż skarga kasacyjna została sformułowana w sposób wadliwy. Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do cytowanej już wcześniej treści art. 183 § 1 ustawy związany jest granicami skargi kasacyjnej i nie może domniemywać woli, czy też intencji strony skarżącej, a zatem tak skonstruowaną skargę kasacyjną musiał oddalić.

W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna, jako nie mająca usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W zakresie kosztów orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy.