Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1414/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Minister Edukacji i Nauki
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Komitetu [...] na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie zamiaru likwidacji szkoły postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

[...] Komitet [...]wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] uchylające zaskarżone postanowienie [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] i wydające pozytywną opinię w sprawie zamiaru likwidacji z dniem [...] 2008 r. Szkoły Podstawowej w K.

Zaskarżone postanowienie doręczone zostało stronom postępowania, ale wśród adresatów zaskarżonego postanowienia Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] sierpnia 2008 r. oraz postanowienia [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie było [...] Komitetu [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

W niniejszej sprawie istota sprawy sprowadza się do zbadania przez Sąd czy [...] Komitet [...] mógł skutecznie wnieść do sądu administracyjnego skargę na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] sierpnia 2008 r. wydane w przedmiocie opinii w sprawie zamiaru likwidacji szkoły podstawowej, a wobec tego czy Komitet ten posiada (posiadał) legitymację prawną (interes prawny) do takiej właśnie czynności i w konsekwencji do udziału w postępowaniu likwidacyjnym szkoły.

Zgodnie z doktryną oraz utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest osoba mająca w tym interes prawny. W uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 9/96 (ONSA 1997, nr 3, poz. 102, s. 45-46) podkreśla się, iż interes prawny legitymujący stronę postępowania wywodzi się z prawa materialnego i musi to być własny interes danego podmiotu. Zatem stroną jest podmiot, którego własny interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 1989 r., IV SA 1254/88, nie publ. – B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H Beck Warszawa 2004, s. 231).

Wskazać należy, że zagadnienia związane ze statusem i organizacją, jak również uprawnieniami społecznych organów działających w szkołach i placówkach uregulowane zostały w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.) w rozdziale 4 zatytułowanym "Społeczne organy w systemie oświaty". Zgodnie z art. 56 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, w szkole i placówce mogą działać, z wyjątkiem partii i organizacji politycznych, stowarzyszenia i inne organizacje, a w szczególności organizacje harcerskie, których celem statutowym jest działalność wychowawcza albo rozszerzanie i wzbogacanie form działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej szkoły lub placówki. Podjęcie działalności w szkole lub placówce przez stowarzyszenie lub inną organizację wymaga uzyskania zgody dyrektora szkoły lub placówki, wyrażonej po uprzednim uzgodnieniu warunków tej działalności oraz po uzyskaniu pozytywnej opinii rady szkoły lub placówki i rady rodziców. Z wymienionego przepisu wynika, że obok stowarzyszeń jako organizacji dopuszczalne jest działanie także "innych organizacji", których ustawa nie precyzuje. Istotny jest natomiast cel i zakres zadań organizacji, określony w jej statucie.

Protokołem z zebrania założycielsko-organizacyjnego z dnia [...] stycznia 2007 r. obecni na zebraniu obywatele podjęli uchwałę o utworzeniu [...] Komitetu [...] i nadali mu nazwę [...] oraz upoważnili nowo wybrane władze do reprezentowania Komitetu na zewnątrz i podejmowania wszelkich działań, by istniała Szkoła Podstawowa w K. Natomiast z powołanego przepisu wynika, że utworzona "inna organizacja" jest organem współdziałającym i pomagającym władzom szkolnym w realizacji zadań, nie stanowi zatem samoistnej organizacji. W szkole lub placówce może bowiem działać taka organizacja, której cele działania korespondują z celami działania szkoły (placówki), a działalność ta powinna być korzystna z punktu widzenia osiągnięcia celów dydaktycznych, wychowawczych lub opiekuńczych szkoły (placówki).

Stwierdzić zatem należy, że powyższa regulacja działalności "innych organizacji" przyznaje im jedynie kompetencje dydaktyczno-wychowawczo-opiekuńcze. Zatem organizacje te nie prowadzą samoistnej działalności, która uzasadniałaby przyznanie im legitymacji procesowej, o której mowa w art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec tego [...] komitet [...] nie podlega wyodrębnieniu w sensie przyznania mu znamion podmiotu praw i obowiązków. Z brzmienia powołanego przepisu art. 56 ustawy o systemie oświaty nie wynika w szczególności, aby [...] komitet [...] mógł uczestniczyć w postępowaniu likwidacyjnym szkoły podstawowej. Takiego prawa nie przewiduje również art. 59 tej ustawy odnoszący się bezpośrednio do postępowania likwidacyjnego szkoły publicznej.

Nadto stwierdzić należy, że sam skarżący nie wykazał, iż posiada interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do wniesienia skargi na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] sierpnia 2008 r. Komitet nie wskazał z jakiego przepisu prawa materialnego wywiódł interes prawny do wniesienia skargi.

W przedmiotowej sprawie skarżący [...] Komitet [...] nie ma przymiotu strony, gdyż nie ma żadnego interesu prawnego zarówno w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania opinii w przedmiocie zamiaru likwidacji Szkoły Podstawowej w K., jak również nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na postanowienie, które w ogóle jej nie dotyczyło, nie zostało jej doręczone oraz w żadnym zakresie nie dotyczy jej interesu prawnego i obowiązku. Decyzja o likwidacji szkoły dotyczy jedynie interesów faktycznych dzieci (a zatem i ich rodziców jako przedstawicieli ustawowych) uczęszczających do Szkoły Podstawowej w K. Również tego Komitetu nie można uznać za organizację społeczną w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez co na tej podstawie ewentualnie uzyskałby legitymację do zaskarżenia orzeczenia organu administracji. Jednym z warunków formalnych skutecznego złożenia skargi jest jej wniesienie przez podmiot, któremu zgodnie z powołanym art. 50 § 1 lub § 2 przyznano legitymację do jej wniesienia. Skargę bowiem może wnieść wyłącznie podmiot, który dysponuje legitymacją skargową (legitymacją do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego). Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi przez Komitet jest uprzedni jego udział w postępowaniu administracyjnym.

Stwierdzić zatem należy, że [...] Komitet [...] nie był stroną postępowania administracyjnego, wobec tego skarga wniesiona została przez podmiot nie mający przymiotu strony i nie posiadający legitymacji do jej wniesienia, co czyni skargę niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia.

Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.