Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 1122/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-01-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

D.O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie mechaniczno – biologicznej oczyszczalni ścieków wraz z budową sieci kanalizacji ciśnieniowej dosyłowej w obrębie miejscowości [...]. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że z uwagi na zakres planowanej inwestycji, skalę przedsięwzięcia oraz wysokość kosztów inwestycji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych

do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek okazał się niezasadny.

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369

ze zm.; dalej zwany p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Należy wskazać, iż wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dowolny lub przymusowy, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego realizacji, polegające na działaniu, zaniechaniu, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Konkludując, wstrzymanie wykonania aktów na podstawie regulacji art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, może dotyczyć tylko tych aktów administracyjnych, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania (por. J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz,

Wyd. LexisNexis Warszawa 2004, str. 120-126; T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str. 293–303).

Analizując treść decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia stwierdzić należy, iż nie ma ona przymiotu wykonalności. Żadna ze stron nie nabyła na jego mocy praw. Istota i treść takiej decyzji polega wyłącznie na wskazaniu pewnych wymogów dotyczących ochrony środowiska, jakie powinny być wzięte pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięć bezpośrednio związanych z realizacją konkretnej inwestycji. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.) wydanie wspomnianej decyzji następuje, co do zasady, przed uzyskaniem decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu czy przed uzyskaniem decyzji

o pozwoleniu na budowę. Dopiero ten ostatni akt, a więc pozwolenie na budowę,

a nie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, kreuje po stronie inwestora prawo do realizacji inwestycji.

W związku z tym zaskarżona decyzja nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych

do odwrócenia skutków.

Na tej podstawie należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie kwalifikuje się do udzielania "ochrony tymczasowej" w postaci wstrzymania jej wykonania. Podobne stanowisko niejednokrotnie zajmował Naczelny Sąd Administracyjny (por. postanowienia z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OZ 274/11; z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 28/11; z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 715/09; z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 742/08).

Na marginesie Sąd zaznacza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze

postanowieniem z dnia [...] listopada 2017r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na nienależyte uzasadnienie wniosku skarżącego w tym przedmiocie. W niniejszej sprawie bez znaczenia pozostaje jednak fakt braku uzasadnienia tego wniosku, albowiem jak wynika z powyższych rozważań, decyzja ta już z samej swej istoty nie posiada przymiotu wykonalności.

W związku z powyższym złożony w niniejszej sprawie wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

W tej sytuacji Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.