Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 942/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 39
journal: Dz.U. 2016 poz 930
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Z. (dalej organ pierwszej instancji) decyzją z [...]r. nr [...] odmówił J. T. (dalej wnioskodawca, strona lub skarżący) przyznania świadczenia w postaci: zasiłku celowego na zaspokojenie innych potrzeb - energię, chemię gospodarczą, środki czystości, drobne naprawy, dorobienie utraconych kluczy i innych przedmiotów, telefon, komunikację, korespondencję oraz spłatę zaciągniętych pożyczek oraz zasiłku celowego na leki i leczenie.

W uzasadnieniu podał, że strona w październiku 2016 r. posiadała dochód w wysokości 231,22 zł. Zasiłku celowego na leki odmówiono ponieważ decyzją z dnia [...] r. nr [...] przyznano pomoc w formie zasiłku celowego na leki w wysokości 146,01 zł, w której wzięto pod uwagę wszystkie przedstawione przez wnioskodawcę faktury za leki od sierpnia 2016 r. do grudnia 2016 r., a decyzją z dnia [...] r. nr [...] przyznano mu zasiłek celowy na leki w wysokości 92,67 zł + 59,96 zł, w której wzięto pod uwagę wszystkie pozostałe wycenione recepty za leki do stycznia 2017 r. Podczas postępowania strona nie przedłożyła innych recept za ten okres, w związku z czym uznano, że pomoc na ten cel została przyznana - w pełni pokrywając poniesione wydatki na leki. Natomiast w pozostałym zakresie odmówiono pomocy z uwagi na bardzo ograniczone środki budżetowe na zasiłki celowe i przeznaczanie ich tylko na częściowe lub pełne pokrycie kosztów zakupu niezbędnych leków. Organ podkreślił, że z tej formy pomocy strona korzysta regularnie zgodnie z potrzebami (ostatnia pomoc na zakup leków w marcu 2017 r. w kwocie 90 zł). Ponadto strona otrzymuje pomoc w formie zasiłku okresowego, aktualnie w kwocie 207,04 zł miesięcznie i celowego na zakup posiłku lub żywności w kwocie 80 zł miesięcznie. Organ podał, że nie jest w stanie zrealizować wszystkich potrzeb osób korzystających z pomocy. Organ pierwszej instancji podał również jakimi środkami na realizację zadań własnych dysponuje w 2017 r., na co pomoc jest ona przeznaczona i jaka jest liczba osób potrzebujących. Wyjaśnił, że z uwagi na brak wystarczających środków finansowych na realizację zadań własnych w roku 2017 nie została wyodrębniona pula na zasiłki celowe specjalne, a realizacja takich świadczeń odbywa się sporadycznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

Strona złożyła odwołanie od tej decyzji wyrażając swoje niezadowolenie z rozstrzygnięcia. Skarżący akcentował tezę, że trudna sytuacja finansowa organu nie może pociągać dla niego negatywnych skutków a potrzeby, o których zaspokojenie występował zostały szczegółowo uzasadnione.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej organ odwoławczy lub Kolegium) decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Kolegium powołało się na wyżej opisane ustalenia pierwszoinstancyjne, uzupełniając je o następujące ustalenia. Wskazano, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek strony złożony w dniu 24 listopada 2016 r. Skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, ma orzeczony lekki stopień niepełnosprawności, nie pracuje, nie jest zarejestrowany w PUP, utrzymuje się z dodatku mieszkaniowego i energetycznego oraz pomocy MOPR. W październiku 2016 r. dochód strony wyniósł 231,22 zł (219,93 zł dodatek mieszkaniowy + 11,29 zł dodatek energetyczny). Oprócz wyżej opisanych decyzji przyznających zasiłki na leki, w marcu 2017 r. strona uzyskała pomoc w postaci świadczenia pieniężnego na zakup żywności w okresie od 1 marca 2017 r. do 30 czerwca 2017 r. w kwocie 80 zł miesięcznie (decyzja nr [...]), zasiłek okresowy z powodu niepełnosprawności na okres od 1 marca do 31 sierpnia 2017 r. w wysokości 207,04 zł miesięcznie (decyzja nr [...]) oraz kolejny zasiłek celowy na pokrycie części kosztów leków i leczenia w wysokości 90 zł (decyzja nr [...]).

Kolegium przybliżyło stan prawny sprawy i wywiodło, że w zakresie zakupu leków zgłoszona potrzeba ma charakter niezbędnej potrzeby bytowej, ale wniosek strony został zrealizowany opisanymi wyżej decyzjami, co do wszystkich przedstawionych przez wnioskodawcę recept. Jednocześnie Kolegium akceptująco oceniło, że w zakresie pozostałych zgłoszonych potrzeb organ pierwszej instancji dokonał wnikliwej analizy sytuacji strony i szczegółowo uzasadnił odmowę przyznania pomocy, powołując się na ograniczone możliwości finansowe i konieczność miarkowania pomocy.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o zmianę lub uchylenie decyzji organu odwoławczego jako wydanej z naruszeniem prawa i pominięciem faktów. Wskazał, że nie mógł przedstawić dodatkowych recept, bo nie miał ubezpieczenia i nie mógł się leczyć, ale musi zażywać leki, bo stan jego zdrowia pogarsza się. W chwili napadu choroby nie radzi sobie z rzeczywistością.

Wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi, gdyż nie mógł jej złożyć terminowo ze względu na pobyt w szpitalu i problemy psychiczne. Załączył dokumentację medyczną i zaświadczenie z dnia 7 września 2017 r. o hospitalizacji na Oddziale [...]Szpitala w T.w okresie od 25 lipca do 7 września 2017 r. Specjalista psychiatra wskazał, że z powodu istniejących zaburzeń skarżący przez okres 14 dni może mieć trudności w sprawnym załatwianiu spraw urzędowych.

Nadto wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżący odebrał decyzję Kolegium w dniu 25 lipca 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upłynął w dniu 24 sierpnia 2017 r. Skarga została wniesiona za pośrednictwem poczty w dniu 15 września 2017 r. Zdaniem Kolegium fakt przebywania strony w szpitalu nie uzasadnia przywrócenia terminu, gdyż z dokumentacji medycznej wynika, że przy przyjęciu do szpitala stan psychiczny nie uniemożliwiał wniesienia skargi. Nadto została ona wniesiona dopiero w ósmym dniu po opuszczeniu szpitala.

Alternatywnie Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 12 października 2017 r. starszy referendarz sądowy ustanowił dla skarżącego adwokata z urzędu.

Postanowieniem z dnia 12 lutego 2018 r. Sąd przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę, wnosząc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. 2017, poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tj.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji na zasadach wyżej opisanych Sąd nie stwierdził jej niezgodności z prawem. Nie było więc podstaw do uwzględnienia skargi. Powyższe skutkowało oddaleniem skargi, w myśl art. 151 ustawy p.p.s.a.

Zaskarżona została decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą przyznania świadczenia w postaci: zasiłku celowego na zaspokojenie innych potrzeb - energię, chemię gospodarczą, środki czystości, drobne naprawy, dorobienie utraconych kluczy i innych przedmiotów, telefon, komunikację, korespondencję oraz spłatę zaciągniętych pożyczek oraz zasiłku celowego na leki i leczenie. W zakresie odmowy zasiłku celowego na leki i leczenie organ wskazał, że jest to niezbędna potrzeba bytowa, ale została zaspokojona poprzez przyznanie zasiłków przeznaczonych na ten cel. Odnosząc się do pozostałych zgłoszonych potrzeb organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzono ich wnikliwą analizę i dokonano ustaleń dowodowych dotyczących sytuacji finansowej, bytowej i życiowej skarżącego. Jednakże wykazane ograniczone możliwości finansowe organu pierwszej instancji nie pozwalają na ich zaspokojenie, a decyzja odmowna nie narusza zasad uznania administracyjnego. Nie godzi się z tym skarżący wywodząc, że trudna sytuacja finansowa organu pierwszej instancji nie może go obciążać, a stan jego zdrowia wymaga permanentnego leczenia. Nie przedstawiał dodatkowych recept ponieważ nie miał ubezpieczenia.

Materialnoprawną podstawę orzekania w kontrolowanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 930 ze zm., dalej u.p.s.).

Jak wynika z przepisów tej ustawy pomoc społeczna w postaci zasiłku celowego jest udzielana osobom i rodzinom, które spełniają jednocześnie dwa kryteria: kryterium dysfunkcji określone w art. 7 u.p.s. oraz kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.p.s. Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej stronie może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może zostać przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, także kosztów pogrzebu.

Z brzmienia powołanego unormowania i użytego w nim zwrotu "może", wynika, że decyzja wydana w tym trybie przez organ administracji, ma charakter uznaniowy, co oznacza, że zasiłek celowy jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Okoliczność ta, jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, powoduje, że nawet fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia. Wnioskodawcy nie służy roszczenie o przyznanie żądanego zasiłku celowego.

Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. z 2017 r., poz. 1257, dalej k.p.a.) organ administracji publicznej stojąc na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron, powinien podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis prawa materialnego upoważniając wyraźnie organ administracji do działania na zasadzie uznania, jednocześnie przyznaje temu organowi możliwość kształtowania treści rozstrzygnięcia. Norma prawna nie przewiduje obowiązku określonego zachowania się organu, lecz możliwość wyboru sposobu załatwienia sprawy. Możliwość ta powinna zostać zdeterminowana wyważeniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

Decyzje uznaniowe podlegają kontroli sądu administracyjnego w ograniczonym zakresie. Sąd nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór jest słuszny, a zatem Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej; takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja uznaniowa w pełnym zakresie podlega natomiast badaniu, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie czy organ administracji publicznej prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz, czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne. Decyzja uznaniowa może być przez Sąd uchylona w przypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa materialnego czy procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdy organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego.

Sąd stwierdza, że orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły jej stan faktyczny w zakresie okoliczności relewantnych prawnie. Bezspornie skarżący jest osobą niepełnosprawną – ma ustalony lekki stopień niepełnosprawności. Słusznie więc oceniły, że zachodzi dysfunkcja określona w art. 7 u.p.s. Prawidłowo też dokonały wyliczeń dochodu, jakim dysponuje skarżący, przyjmując dochód z miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym złożono wniosek. Ustalono, że w październiku 2016 r. dochód strony wynosił 231,22 zł (suma dodatku mieszkaniowego w wysokości 219,93 zł i dodatku energetycznego w wysokości 11,29 zł). Wyliczenia te nie były kwestionowane przez skarżącego. Nie budzi wątpliwości okoliczność, iż skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Tym samym zasadnie organy przyjęły, że kryterium dochodowe, określone w art. 8 ust. 1 u.p.s. również zostało w tej sprawie spełnione, gdyż kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynosi 634 zł. W świetle tych ustaleń faktycznych bezsporne jest, iż skarżącemu mogła być udzielona pomoc w postaci zasiłku celowego.

Słusznie przy tym organy stwierdziły, że zgłaszana potrzeba zakupu leków i pokrycia kosztów leczenia ma charakter niezbędnej potrzeby bytowej. Odmowa przyznania zasiłku była motywowana faktem, że ta potrzeba została zaspokojona. Sąd stwierdza, że organy wykazały w sposób jednoznaczny fakt zaspokojenia tej potrzeby w zakresie wykazanym przez skarżącego. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] przyznano pomoc w formie zasiłku celowego na leki w wysokości 146,01 zł, w której wzięto pod uwagę wszystkie przedstawione przez wnioskodawcę faktury za leki od sierpnia 2016 r. do grudnia 2016 r. Natomiast decyzją z dnia [...] r. nr [...] przyznano skarżącemu zasiłek celowy na leki w wysokości 92,67 zł + 59,96 zł, uwzględniając wszystkie pozostałe wycenione recepty za leki do stycznia 2017 r. Kolejny zasiłek celowy na pokrycie kosztów leków i leczenia w wysokości 90 zł przyznano decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Podczas postępowania strona nie przedłożyła recept, które zostałyby przez organy zignorowane. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, który eksponował konieczność permanentnego zażywania leków oraz fakt, iż nie mógł przedstawić dalszych recept ponieważ nie posiada ubezpieczenia Sąd stwierdza, że organy nie są uprawnione do zaspokojenia zgłaszanej potrzeby w zakresie zakupu leków w oparciu jedynie o deklarację wnioskującego. Zasadność zaspokojenia potrzeb tego typu, w szczególności w przypadku leczenia psychiatrycznego czy neurologicznego wymaga oceny dokonanej w oparciu o wiedzę medyczną. Organy taką wiedzą nie dysponują i są obowiązane oprzeć się na wiedzy fachowej uzewnętrznionej przez uprawnione podmioty. W świetle udokumentowanego uwzględnienia przedłożonych przez skarżącego recept Sąd nie znajduje żadnych podstaw do zakwestionowania twierdzeń organów wywodzących, że ta niezbędna potrzeba bytowa została zaspokojona. Nadto Sąd wskazuje skarżącemu, że w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 882) przewidziano szczególne zasady pomocy, także w przypadkach braku ubezpieczenia.

Odnosząc się do pozostałych potrzeb zgłoszonych przez wnioskodawcę (wnioskowano o przyznanie zasiłku celowego na energię, chemię gospodarczą, środki czystości, drobne naprawy, dorobienie utraconych kluczy i innych przedmiotów, telefon, komunikację, korespondencję oraz spłatę zaciągniętych pożyczek) organy stanęły na stanowisku, że nie mogą one zostać zaspokojone ze względu na ograniczone możliwości finansowe organu pierwszej instancji, który musi pomoc miarkować i przeznaczać ją wyłącznie na zaspokojenie najbardziej niezbędnych potrzeb egzystencjalnych, do których zaliczono potrzeby żywieniowe, zakup leków, opału i niezbędnej odzieży w sezonie zimowym.

Sąd stwierdza, że również w tym zakresie nie znajduje podstaw do kwestionowania rozstrzygnięcia i kwalifikowania go jako niezgodnego z prawem. Nie uchybiono bowiem obowiązkowi należytego ustalenia stanu faktycznego. Sąd nie dopatrzył się również przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Podkreślić trzeba, że organy administracji w zakresie pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować cele powierzone im w ustawie o pomocy społecznej. Tym samym organy pomocy społecznej są upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi właśnie na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze muszą rzetelnie rozdzielać pomiędzy osoby wymagające wsparcia. W ramach pomocy społecznej nie jest zatem możliwe zaspokojenie wszystkich potrzeb osób uprawnionych do przedmiotowych świadczeń. Sąd podkreśla, że w pełni podziela w tym zakresie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniach wyroków: z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1464/06, opubl. LEX nr 299415, z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 624/07, opubl. LEX nr 500091 i z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1498/10 (CBOSA).

Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nie żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Bezsprzecznym bowiem jest, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Nie ulega zatem wątpliwości, iż organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 17 kwietnia 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 4332/01, z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1464/2006, z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 624/07 i dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. akt I OSK 658/05; CBOSA).

Sąd stwierdza, że organ pierwszej instancji nie uchylił się od wyjawienia wysokości środków, którymi dysponuje i nakreślenia skali potrzeb. Wskazał, że środki finansowe na realizację zadań własnych gminy w 2017 r. wynoszą 3.000.000 zł, z czego kwota 1.864.000 zł została zabezpieczona jako udział własny w ramach wieloletniego programu wspierania gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Pozostała kwota 1.036.000 zł przeznaczona jest na wypłaty zasiłków celowych w szczególnie uzasadnionych przypadkach dotyczących zakupu lekarstw ratujących życie, pomocy w formie zakupu obuwia lub odzieży adekwatnej do pory roku, opału w sezonie zimowym; gdzie średnia kwota w skali roku przeznaczana na zasiłki celowe na opał wynosi 720.000 zł. Podał, że w 2016 r. liczba osób korzystających z zasiłków celowych w ramach zadań własnych według stanu na dzień 31 grudnia 2016 r. wynosiła 2.647; organ oszacował, że w 2017 r. liczba ta nie ulegnie zmianie. Wskazał, że z uwagi na brak środków finansowych nie wyodrębnił puli na zasiłki celowe specjalne, a takie świadczenia realizuje sporadycznie w ekstremalnych przypadkach (np. lek ratujący życie). Dlatego nie jest w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób zgłaszających się o pomoc w oczekiwanym przez nie zakresie, a jako priorytet przyjął zaspokojenie potrzeb w zakresie zakupu leków w przypadku wszystkich osób spełniających kryteria.

W świetle przytoczonej argumentacji, ocenionej przez Kolegium jako wypełniającej w tej sprawie wymogi uzasadnienia decyzji uznaniowej, Sąd stwierdza, że tę ocenę Kolegium podziela. W sprawach z zakresu pomocy społecznej, rozstrzyganych na zasadzie uznania administracyjnego, kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być cele i zadania pomocy społecznej, a nie subiektywne oczekiwania osób uprawnionych, zmierzające do obarczenia organów pomocy społecznej pełnym zakresem obowiązków przejęcia całkowitej opieki finansowej i życiowej nad osobą dotkniętą jedną z form niedostatku, określonych w art. 7 ustawy o pomocy społecznej.

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że w kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia granic uznania administracyjnego, ani do żadnych innych naruszeń prawa, które skutkowałyby usunięciem z obrotu prawnego decyzji organów obydwu instancji. Decyzje są oparte na należytych ustaleniach stanu faktycznego i niewadliwym zastosowaniu instytucji uznania administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji reaguje na różne potrzeby strony i poza już wyżej opisanym wsparciem, którego stronie udzielił na zakup leków, udokumentowano także przyznanie w marcu 2017 r. pomocy w postaci świadczenia pieniężnego na zakup żywności w okresie od 1 marca 2017 r. do 30 czerwca 2017 r. w kwocie 80 zł miesięcznie (decyzja nr [...]) oraz zasiłku okresowego z powodu niepełnosprawności na okres od 1 marca do 31 sierpnia 2017 r. w wysokości 207,04 zł miesięcznie (decyzja nr [...]).

W tym stanie rzeczy i z powodów wyżej szczegółowo wyjaśnionych, Sąd stwierdza, że zamieszczone w skardze zarzuty są niezasadne. Sąd, działając z urzędu również nie dopatrzył się wadliwości, które stanowiłyby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.