Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 686/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2016 r. sprawy ze skargi D. L.-S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie lokalizacji miejsca gromadzenia odpadów stałych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [...] z dnia [...] r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie lokalizacji miejsca gromadzenia odpadów stałych przy ul. [...] w K.

W uzasadnieniu wskazał, że Prezydent Miasta K. pismem z dnia [...]r. przekazał pismo D. L. – S. z dnia [...] r. wnioskujące o sprawdzenie prawidłowości lokalizacji miejsca gromadzenia odpadów stałych.

Zawiadomieniem z dnia [...] r. powiadomiono strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie.

W toku prowadzonego postępowania administracyjnego podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...] r. PINB ustalił, że miejsce na gromadzenia odpadów zlokalizowane jest w odległości ponad 10 metrów od okien i drzwi wejściowych do budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w K.

Śmietnik zlokalizowany jest na działce wspólnoty mieszkańców budynku przy ul. [...] i służy wyłącznie dla zaspokojenia potrzeb wspólnoty.

Miejsce na gromadzenie odpadów stałych spełnia warunki Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. - Dz. U. 2015, poz. 1422 z późn. zm.). Tym samym prowadzenie postępowania jest bezprzedmiotowe.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła zamieszkała w budynku D. L.-S. Podniosła, że jej mieszkanie jest pierwszym, którego okna znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie śmietnika. Został on usytuowany na bocznej ścianie budynku ale odległość mierzona od okien mieszkania zdaniem odwołującej się nie wynosi aż 10 metrów. Ponadto nie jest zachowana również wymagana odległość od sąsiedniej działki.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu przytoczył i omówił art. 127 § 1, art. 28 i art. 138 § 1 pkt 3. k.p.a. przytaczając stosowne orzecznictwo sądowe. Wskazał, że zgodnie z § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "Odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3, powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Zachowanie odległości od granicy działki nie jest wymagane, jeżeli osłony lub pomieszczenia stykają się z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej". Z uwagi na fakt, iż przedmiotowe miejsce gromadzenia odpadów nie narusza warunków technicznych w zakresie odległości od drzwi i okien budynków posiadających pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, nie można wskazać na konkretny interes prawny, przemawiający za tym, by uznać, iż skarżąca posiada przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Stronami przedmiotowego postępowania są bowiem właściciele działki nr 1 oraz 2, skarżąca zaś nie dysponuje żadną częścią budynku przy ul. [...] stanowiącą odrębną własność lokalu, dla której założono oddzielną księgę wieczystą. Nadto nie może ona skutecznie podnosić zarzutu dotyczącego naruszenia odległości śmietnika od sąsiedniej działki, względem której nie posiada tytułu prawnego. Organ podkreślił też, że skarżąca kwestionuje odległość dzielącą przedmiotowe miejsce gromadzenia odpadów stałych od okien mieszkania, w którym zamieszkuje, jednakże pomimo prawidłowego zawiadomienia o terminie przeprowadzenia oględzin nie wzięła w nich udziału.

Pismem z dnia 14 czerwca 2016 r. D. L.-S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję [...]WINB, podnosząc, iż lokalizacja śmietnika narusza jej interes prawny, gdyż zdaniem skarżącej nie respektuje przepisów wynikających z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odległość miejsca gromadzenia odpadów stałych od jej okna usytuowanego bezpośrednio za narożem z przodu budynku wynosi jej zdaniem 8,40 m. Wskazała w tej mierze, że pomiaru dokonała samodzielnie, w sposób nieprofesjonalny i może on zawierać pewną granicę błędu. Przyznała, że nie dysponuje żadną częścią budynku przy ulicy [...], ale ten fakt nie stoi na przeszkodzie by jako obywatel mogła domagać się respektowania obowiązujących przepisów, podobnie jak fakt nieobecności na oględzinach nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Strona wniosła o uchylenie zarówno decyzji [...]WINB, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 30 września 2016 r. skarżąca, na pytanie Sądu, wyjaśniła, że istotnie nie jest właścicielką mieszkania, w którym zamieszkuje albowiem zamieszkuje w nim na podstawie przydziału uzyskanego w przeszłości od Prezydenta Miasta. Opłaty czynszowe uiszcza na rzecz "A" Spółki Mieszkaniowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2016, poz. 718 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona.

Zważyć bowiem w tym miejscu należy, że w myśl art. 127 § 1 i 2 w zw. z art. 128 k.p.a. strona niezadowolona z decyzji wydanej przez organ I instancji może wnieść odwołanie do organu administracji publicznej działającego jako organ drugoinstancyjny. Wyraźne podkreślenie przez ustawodawcę, iż uprawnienie to służy wyłącznie stronie wymaga od organu II instancji każdorazowego zbadania, czy istotnie odwołanie, które zostało doń wniesione, pochodzi od strony (w rozumieniu art. 28 k.p.a.) bądź podmiotu na prawach strony, czy też wniesione zostało przez osobę lub osoby do tego nie legitymowane. W myśl bowiem utrwalonego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiska stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie, pomimo swych twierdzeń, jakoby decyzja organu I instancji dotyczyła jego praw i obowiązków, w rzeczywistości nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., powinno nastąpić w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. - por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 942/05, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2003 r., sygn. akt II SA 1432/01, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 1999 r., sygn. akt I SA 1544/98, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 1999 r., sygn. akt I SA 1620/98, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 1999 r. sygn. akt IV SA 1611/98.

W sprawie stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania odwołanie od decyzji wniosła D. L.-S., która to odwołująca się, zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., nie posiada interesu prawnego zezwalającego na uznanie jej za stronę prowadzonego postępowania. Tezę tę tut. Sąd w całej rozciągłości podziela.

Wskazać w tej mierze należy, iż w myśl art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w rozumieniu przywołanego przepisu musi mieć oparcie w przepisach prawa, to przepis bowiem decyduje o tym, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a przedmiotem sprawy. Musi to być nadto interes o charakterze osobistym, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Od tak pojętego interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.

Odnosząc powyższe wywody do okoliczności przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż choć sygnałem do podjęcia przez organ I instancji postępowania było pismo interwencyjne D. L.-S. to jednak postępowanie w sprawie prawidłowości lokalizacji miejsca gromadzenia odpadów stałych przy ul. [...] w K. zostało przez PINB wszczęte i prowadzone z urzędu (vide: zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...]r.). W trakcie postępowania ustalono krąg stron tj. właścicieli i współwłaścicieli działki 1. Ustalono, że działka ta objęta jest księgą wieczystą o nr [...]. Właścicielem ww. działki jest Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta K., natomiast zarząd nieruchomością wspólną sprawuje "A" Spółka Mieszkaniowa Sp. z o.o. Jak wskazał organ odwoławczy, a skarżąca w skardze fakt ten potwierdziła, D. L.-S. nie dysponuje żadną częścią budynku przy ul. [...] stanowiącą odrębną własność lokalu, dla której założono oddzielną księgę wieczystą, który to fakt wskazywałby na możliwość posiadania odrębnego, indywidualnego interesu prawnego. Nie jest zatem ani właścicielką, ani współwłaścicielką nieruchomości, a jak wyjaśniła w trakcie rozprawy przed tut. Sądem zajmuje mieszkanie na podstawie w przeszłości uzyskanego przydziału od Prezydenta Miasta. W konsekwencji nie posiada ona interesu prawnego w sprawie zwłaszcza że, jak podkreślił organ odwoławczy, przedmiotowe miejsce gromadzenia odpadów nie narusza warunków technicznych w zakresie odległości od drzwi i okien budynków posiadających pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi,

W czasie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] r. PINB w K. ustalił bowiem, dokonując stosownych pomiarów, że przedmiotowy śmietnik znajduje się na terenie działki o nr 1 w pobliżu granicy z działką drogową o nr 2. Odległość od ściany szczytowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego na tej samej działce wyniosła 6,9 m. W ścianie tej nie wykonano żadnych otworów okiennych i drzwiowych. Odległość zaś od okien i drzwi wejściowych wyniosła odpowiednio 11,0 m i 14,0 m.

Zgodnie z § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. W konsekwencji lokalizacja tego obiektu nie narusza praw skarżącej, w związku z czym nie posiada ona w tym zakresie interesu prawnego. Nie może też skutecznie podnosić zarzutu dotyczącego naruszenia odległości od sąsiedniej działki, do której również nie posiada tytułu prawnego.

Podkreślić w tym miejscu należy, że sama skarżąca nie wykazuje w skardze (a uprzednio w odwołaniu) jakiegokolwiek interesu prawnego w sprawie. Przyznając, że nie posiada tytułu własności do wyodrębnionego lokalu wskazuje bowiem jedynie, że fakt ten "nie stoi na przeszkodzie bym jako obywatel mogła domagać się respektowania obowiązujących przepisów, które w państwie prawa są jednakowe dla wszystkich obywateli". Kwestionuje też rzetelność poczynionych przez organ pomiarów, nie przedstawiając jednak żadnych w tej mierze przeciwdowodów. Jedynym bowiem argumentem skarżącej jest jej twierdzenie, iż według jej samodzielnych pomiarów, dokonanych jak sama przyznaje w skardze "nieprofesjonalnie", odległość śmietnika od okien wynosi nie 11 m, a jedynie 8,4 m. Uznać należy zatem, iż skarżąca nie podważyła w sposób skuteczny wyników dokonanych przez organ pomiarów, zwłaszcza że pomimo prawidłowego powiadomienia o terminie oględzin, w ramach których organ mierzył wskazane wyżej odległości, nie skorzystała z możliwości uczestnictwa w nich.

W konsekwencji ustalenia, że skarżąca nie ma przymiotu strony w postępowaniu w przedmiocie lokalizacji miejsca gromadzenia odpadów i nie jest tym samym legitymowana do wniesienia odwołania, organ odwoławczy poprawnie umorzył postępowanie odwoławcze.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi uznając ją za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.