Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 38/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Grażyna Firek WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skargi U. K. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia podatku od nieruchomości za 2016 r. w następstwie wznowienia postępowania - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 listopada 2016r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. z dnia 22 września 2016r., Nr: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji/nakazu płatniczego z dnia 13 stycznia 2016r., Nr: [...] ustalającego solidarnie zobowiązanym U. K. i A. K. wymiar podatku rolnego na rok 2016 w kwocie [...]zł. oraz ustalenia nowego wymiaru zobowiązania pieniężnego na rok 2016 w kwocie [...]zł.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych;

Wójt Gminy T. decyzją/nakazem płatniczym z dnia 13 stycznia 2016r. Nr: [...] ustalił solidarnie zobowiązanym U. K. oraz A. K. wymiar podatku rolnego na rok 2016 w kwocie [...]zł. A następnie – po wznowieniu postępowania - decyzją z dnia 22 września 2016, Nr: [...] działając w ramach wznowienia postępowania podatkowego orzekł o uchyleniu własnej decyzji/nakazu płatniczego z dnia 13 stycznia 2016r. oraz ustalenia nowego wymiaru zobowiązania pieniężnego na rok 2016 w kwocie [...]zł. Podstawą weryfikacji decyzji z dnia 13 stycznia 2016r. był fakt zmiany klasyfikacji gruntów stanowiących w sprawie przedmiot opodatkowania, dokonanej przez Starostę Powiatu T. . Zmianą nr [...] obręb Z. G. dokonano bowiem zmiany klasyfikacji gruntu o powierzchni 0,12 ha oznaczonego jako działka [...] należącego do solidarnie zobowiązanych U. i A. K.. Przedmiotowe grunty przed zmianą sklasyfikowane były jako użytki rolne oznaczone symbolem R IVa, natomiast po zmianie sklasyfikowane zostały jako tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem B. Powyższa zmiana spowodowała, że grunty uprzednio opodatkowane podatkiem rolnym, po zmianie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Z wydaną po wznowieniu decyzją nie zgodziła się U. K.. Powołując się na okoliczność, iż zmiana wymiaru zobowiązania pieniężnego na rok 2016 związana ze zmianą klasyfikacji gruntów z użytków rolnych na tereny mieszkaniowe, dokonana przez Starostę T. jest niezgodna ze stanem faktycznym, gdyż znajdujący się tam budynek jest ciągle w trakcie budowy i nie został zgłoszony do odbioru, natomiast grunty są wykorzystywane jako baza pożytkowa dla pszczół z należącej do niej pasieki, U. K. domagała się "cofnięcia decyzji o zmianie klasyfikacji gruntów, jako sprzecznej ze stanem faktycznym" i bezpodstawnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazało, że jednym ze sposobów weryfikacji ostatecznych decyzji podatkowych jest ich weryfikacja dokonywana przy pomocy instytucji wznowienia postępowania podatkowego, które to w sprawie zakończonej decyzją ostateczną następuje wtedy, gdy postępowanie to dotknięte jest jedną z wad wymienionych przez ustawodawcę w Ordynacji podatkowej. Jedną ze wspomnianych wad postępowania jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się na wyrok NSA z dnia 6 lipca 2015r., sygn. akt II FSK 3684/14, LEX nr 1783694 ,w którym podkreślano, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż "nowe okoliczności faktyczne to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę okoliczności jej znane, ale nie przedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym". Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 3 czerwca 2015r., sygn. akt I FSK 602/15, LEX nr 1772869 oraz wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 3 września 2015r., sygn. akt I SA/Po272/15, LEX nr 1932560 "nowe okoliczności faktyczne" mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a jak podkreśla się w doktrynie i judykaturze "nowe okoliczności faktyczne" są istotne dla sprawy, gdy można stwierdzić, że gdyby były znane Organowi orzekającemu, to miałyby wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, a więc "zmianę treści decyzji w kwestiach ostatecznych".

Organ odwoławczy w uzasadnieniu podzielił stanowisko, iż organ podatkowy I instancji nie posiadał wiedzy o tym, iż w dniu 12 stycznia 2016r. Starosta [...] dokonał zmiany klasyfikacji gruntów stanowiących przedmiot opodatkowania decyzją z dnia 13 stycznia 2016r. O zmianie klasyfikacji organ dowiedział się z zawiadomienia przesłanego przez Starostwo Powiatowe w T., które wpłynęło do Urzędu Gminy w T. w dniu 16 lutego 2016 roku, a więc już po doręczeniu decyzji z dnia 13 stycznia 2016r., które według będącego w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia miało miejsce w dniu 8 lutego 2016r. Okoliczność faktyczna za jaką według Samorządowego Kolegium Odwoławczego należy uznać klasyfikację gruntów podlegających opodatkowaniu, jest po pierwsze okolicznością nową, istniejącą w chwili wydania decyzji ustalającej wymiar podatku na rok 2016, a także okolicznością nie znaną Organowi w chwili wydania decyzji, bowiem wyszła na jaw dopiero z dniem 16 lutego 2016 roku. Powyższe pozwalało na przyjęcie, że w analizowanej sprawie wystąpiły okoliczności faktyczne opisane w art.245 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej zobowiązujące Organ podatkowy I instancji do weryfikacji decyzji z dnia 13 stycznia 2016 r. w ramach wznowienia postępowania.

SKO wywiodło także, iż przedstawione w treści odwołania zarzuty, nie zasługują na uwzględnienie, a organ podatkowy nie uchybił wymaganiom formalnym przewidzianym w postępowaniu wznowieniowym. W kwestii merytorycznej podstawy rozstrzygnięcia SKO wskazało, iż zgodnie z art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne - podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, z którego to przepisu mającego charakter szczególny i określający zamknięty zakres rodzajów działalności organów administracji publicznej, dla których decydujące znaczenie mają zapisy w ewidencji gruntów wynika, że podstawą wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków i w oparciu o te dane podatkowe, Organy podatkowe ustalają wymiar zobowiązania podatkowego lecz nie są uprawnione do kwestionowania czy zmieniania zapisów znajdujących się w ewidencji gruntów i budynków. Należy to do kompetencji Starosty właściwego ze względu na położenie nieruchomości jako Organu prowadzącego ewidencję. Odpowiadając na zarzuty odwołującej zaznaczono, że budynek postawiony na działce nr [...] nie stanowił przedmiotu opodatkowania zarówno w pierwotnej decyzji z dnia 13 stycznia 2016r. jak również w decyzji z dnia 22 września 2016r. stanowiącej przedmiot odwołania z uwagi na fakt, iż budynek ten pozostaje w budowie.

Na powyższą decyzję A. K. i U. K. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się uchylenia decyzji z dnia 15 listopada 2016 roku, Nr [...] oraz zawieszenia postępowania fiskalnego w postaci naliczania podatku przez organ administracyjny jakim jest Urząd Gminy w T. do momentu zmiany w ewidencji gruntów i budynków w Starostwie Powiatowym w T.. Skarżące zaznaczyły, iż U. K. została pouczona w Urzędzie Gminy T., a także osobiście przez Dyrektora Wydziału Geodezji Starostwa Powiatowego w T. dnia 14 października 2016 roku, iż ma się odwołać od decyzji o zmianie klasyfikacji gruntów rolnych poprzez przeprowadzenie zmian danych gruntowych w ewidencji gruntów i budynków na koszt własny operatem geodezyjnym, w związku z czym, tak też uczyniła. 3 stycznia 2017 roku została poinformowana przez swojego wykonawcę, że zmiany w ewidencji gruntów są niemożliwe do wykonania, gdyż protokół weryfikacji z dnia 16 listopada 2016 roku operat 6640.5652.2016 wydany przez Inspektora brzmiał: "nieprawidłowa zmiana użytku - działka jest zainwestowana i ogrodzona". Zaznaczyła w związku z tym, iż nie może zgodzić się z takim twierdzeniem a ponieważ działka jest jej własnością ma prawo być ogrodzona oraz zainwestowana, a także wykorzystywana zgodnie z wymogami sztuki pszczelarskiej. W ocenie skarżącej okolicznością przemawiającą za uchyleniem decyzji był fakt, iż 14 października 2016 roku podczas rozmowy z Dyrektorem w Starostwie Powiatowym w T., nie zostało zasygnalizowane Skarżącej jaką należy obrać drogę, by przywrócić stan pierwotny w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w T.. Natomiast drugą okolicznością przemawiającą za uchyleniem decyzji w ocenie skarżącej był fakt, iż na tym samym terenie Skarżąca posiada dwie działki o numerach [...] oraz [...], natomiast wykonawca Starostwa Powiatowego w T. zmienił dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków tylko dotyczące działki [...], natomiast dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków dotyczące działki [...] pozostawił bez zmian, mimo że działka ta ma ten sam status i sposób wykorzystania, też jest zainwestowana i ogrodzona.

W świetle powyższej argumentacji skarżąca wniosła uwzględnienie skargi i zwolnienie od wszelkich kosztów postępowania sądowego gdyż została narażona na wysokie koszty związane z usługami geodezyjnymi.

W odpowiedzi na skargę Organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał ją za pozbawioną uzasadnionych podstaw i powołał się na treść zaskarżonej decyzji. W konsekwencji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.) sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Stwierdzenie zatem, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369). W pozostałych przypadka skarga na podstawie art. 151 cytowanej ustawy, podlega oddaleniu. Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 w/w ustawy.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji - w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - stwierdzić należało, że zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

Kontroli sądowej została poddana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy T. wydaną w trybie wznowienia postępowania o uchyleniu ostatecznej decyzji/nakazu płatniczego Wójta Gminy T. z dnia 13 stycznia 2016r. ustalającego solidarnie A. K. i U. K. wymiar podatku rolnego na rok 2016 w kwocie [...]zł i ustaleniu wymiaru zobowiązania pieniężnego na 2016r. w kwocie [...]zł.

Postępowanie podatkowe zostało wznowione z urzędu w oparciu o przesłankę określoną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, czyli ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów.

Przypomnieć wypada, że komentowany przepis stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi, który wydał decyzję.

Przepis ten wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek:

1) okoliczności faktyczne i dowody musiały zostać ujawnione organowi po wydaniu decyzji ostatecznej - wcześniej nie były temu organowi znane (dlatego są nowe),

2) musiały istnieć już wcześniej (to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej),

3) są istotne dla sprawy, co oznacza, że mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Dokonując wykładni tego unormowania trzeba wskazać, że stosownie do pierwszej ze wskazanych przesłanek, za okoliczności lub dowody w danej sprawie wskazane jako "nowe", uznać można takie, które istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował - nie były mu ujawnione. Zostały mu ujawnione dopiero po wydaniu decyzji ostatecznej. Nie mają przy tym znaczenia przyczyny, które to spowodowały.

Drugą przesłanką warunkującą wznowienie postępowania jest stwierdzenie, że nowy fakt lub dowód istniał w chwili wydania decyzji ostatecznej. W związku z tym w orzecznictwie oraz doktrynie wskazuje się, że nie uzasadnia wznowienia postępowania powołanie faktów lub dowodów, które powstały po wydaniu decyzji, nawet gdyby miały one istotny wpływ dla rozstrzygnięcia sprawy.

Trzecim z kolei warunkiem niezbędnym do spowodowania wznowienia postępowania jest to, że okoliczność faktyczna lub dowód muszą mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych.

W ocenie Sądu organy podatkowe obu instancji zasadnie uznały, że spełnione zostały przesłanki art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Starosta [...] zmianą nr [...] obręb Z. G. dokonał w dniu 12 stycznia 2016r. zmiany klasyfikacji gruntu o powierzchni 0,12 ha oznaczonego jako działka [...] należącego do solidarnie zobowiązanych U. i A. K.. Przedmiotowe grunty przed zmianą sklasyfikowane były jako użytki rolne oznaczone symbolem R IVa, natomiast po zmianie sklasyfikowane zostały jako tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem B. Powyższa zmiana spowodowała, że grunty uprzednio opodatkowane podatkiem rolnym, po zmianie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Organ podatkowy I instancji nie posiadał wiedzy o tym, iż w dniu 12 stycznia 2016r. Starosta [...] dokonał zmiany klasyfikacji gruntów stanowiących przedmiot opodatkowania decyzją z dnia 13 stycznia 2016r. O zmianie klasyfikacji organ dowiedział się z zawiadomienia przesłanego przez Starostwo Powiatowe w T., które wpłynęło do Urzędu Gminy w T. w dniu 16 lutego 2016 roku, a więc już po wydaniu i doręczeniu decyzji z dnia 13 stycznia 2016r., które według będącego w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia miało miejsce w dniu 8 lutego 2016r. Okoliczność faktyczna za jaką należało uznać ewidencyjną zmianę klasyfikacji gruntów podlegających opodatkowaniu, była zatem; okolicznością nową, istniejącą w chwili wydania decyzji ustalającej wymiar podatku na rok 2016, a także okolicznością nie znaną organowi I instancji w chwili wydania decyzji, bowiem wyszła na jaw dopiero z dniem 16 lutego 2016 roku.

SKO uznało zatem prawidłowo, że w analizowanej sprawie wystąpiły okoliczności faktyczne opisane w art.245 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej zobowiązujące organ podatkowy I instancji do weryfikacji decyzji/nakazu płatniczego z dnia 13 stycznia 2016r. w ramach wznowienia postępowania. Organ ten nie uchybił wymaganiom formalnym przewidzianym w postępowaniu wznowieniowym, gdyż wydał postanowienie o wznowieniu postępowania a następnie w ponownie przeprowadzonym postępowaniu, zmieniając decyzję z dnia 13 stycznia 2016r opodatkował przedmiotowy grunt podatkiem rolnym za miesiąc styczeń 2016r. w kwocie [...]zł, oraz podatkiem od nieruchomości za miesiące luty-grudzień 2016r. w kwocie [...]zł. przy zastosowaniu stawki podatkowej, która wynikała z Uchwały Rady Gminy Tarnów z dnia 2 grudnia 2015r. NR: XI/131/2015. Taki sposób opodatkowania podyktowany był tym, że zmiana klasyfikacji gruntów nastąpiła w dniu 12 stycznia 2016r., a zatem opodatkowanie podatkiem od nieruchomości należało ustalić od dnia 1 lutego 2016r. W tym zakresie powyżej opisane działania organów, Sąd uznać musiał za prawidłowe.

W ocenie Sądu, spełnione zostały przesłanki art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wbrew zarzutom strony skarżącej okoliczność ta została w sposób dostateczny przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a strona mogła się do niej odnieść i poddać własnej ocenie. Nie przedstawiła ona jednak argumentacji mogącej podważyć stanowisko organów, trudno zresztą byłoby to uczynić w sytuacji gdy fakt dokonania zmiany w ewidencji gruntów był bezsporny i niewątpliwy.

W powyższym kontekście zastosowanie musiała znaleźć dyspozycja art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017r. poz. 2101 ze zm.). Stosownie do tego przepisu podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Należy więc podzielić stanowisko organu, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni są wiążące dla organu podatkowego dla określenia wysokości podatku. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, gdzie akcentuje się, iż przy wymiarze podatku od nieruchomości wiążące są dla organów podatkowych zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu. Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 listopada 2009 r. sygn. II FSK 836/08, z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. II FSK 372/07, publ. w: Lex nr 490966; z dnia 12 marca 2009 r., sygn. FSK 49/08, z dnia 2 kwietnia 2009 r. II FSK 1949/07 publ. na stronie: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dane te mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podważenie tych danych, bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania i analizowanie zgłoszonych w tym zakresie zarzutów nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione, jako uprawnione do tych działań w treści przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. (wyrok NSA z 13.01 2010r. sygn. akt II FSK 1243/08) Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (vide wyrok WSA z dnia 2 grudnia 2004 r., III Sa/Wa 257/04, wyrok WSA z dnia 5 października 2005 r., III SA/Wa 1718/05, wyrok WSA z dnia 7 lipca 2005 r., III Sa/Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Zmian w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na oznaczonej podstawie i w określonym trybie wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38 poz. 454). Zgodnie z § 44 zmian dokonuje starosta na wniosek bądź z urzędu (§ 46). Zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 maja 2007 roku, syg. akt IV SA/Wa 301/07, LEX nr 347773). Zmian w ewidencji gruntów nie dokonują organy podatkowe, lecz starosta.

W konsekwencji powyższego wszelkie zarzuty podniesione przez skarżącą co do wadliwości i bezpodstawności wprowadzonych do ewidencji zmian jak również nieprawidłowości jakich dopuszczono się przy ich wprowadzaniu do urzędowych dokumentów, nie mogły wywrzeć wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy a tym samym ich zasadność nie mogła zostać poddana ocenie Sądu.

Organy podatkowe natomiast, wcielając w życie te zasady i czyniąc zadość treści art. 122 Ordynacji podatkowej podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgodnie z przywołaną zasadą ustaliły okoliczności sprawy, niezbędne do określenia rzeczywistego stanu faktycznego i prawidłowego zastosowania przepisu prawa. W konsekwencji niewadliwie, na podstawie art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne odwołały się do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków i na ich podstawie ustaliły należny podatek.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) skargę oddalił.