Wyrok NSA oz. we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2021/96
NSA oz. we Wrocławiu
Data orzeczenia: 1998-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: W sytuacji, gdy strona nie wniosła odwołania, decyzja wydana przez organ II instancji nosi cechy rażącego naruszeniem prawa /art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa/.

TEZY

W sytuacji, gdy strona nie wniosła odwołania, decyzja wydana przez organ II instancji nosi cechy rażącego naruszeniem prawa /art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa/.


SENTENCJA

stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 1996 r.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy Sąd doszedł do następujących ustaleń i wniosków:

Niesporne jest w sprawie, że przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji I instancji było określenie skarżącej zwrotu różnicy podatku od towarów i usług, stanowiącego nadwyżkę podatku naliczonego, do odliczenia nad należnym w podatku od towarów i usług za styczeń 1996 r.

Niewątpliwe jest także w sprawie, że organ odwoławszy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślił, iż decyzja organu I instancji była wynikiem stwierdzenia nieprawidłowości polegającej na nienaliczaniu podatku należnego w związku z tzw. refakturowaniem kosztów zawartych umów ubezpieczenia samochodów stanowiących przedmioty leasingu operacyjnego.

Również niesporna jest okoliczność, że organ I instancji określając przedmiotowy podatek uznał, iż Spółka zasadnie obniżyła podatek należny o podatek naliczany, wynikający z faktu kupna-sprzedaży samochodów ciężarowych, dając temu jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu swej decyzji.

Z odwołania skarżącej Spółki jednoznacznie zaś wynika, iż wnosiła ona o uchylenie decyzji organu I instancji w części dotyczącej zastosowanej sankcji w podatku od towarów i usług.

Czyli przyjąć należy, że skarżąca nie wnosiła odwołania od decyzji organu I instancji w części uznającej za zasadne obniżenie przez Spółkę podatku należnego, wynikający z faktur zakupu samochodów.

Decyzja zatem w tym zakresie stała się decyzją ostateczną.

W sytuacji zatem, gdy nie było w istocie odwołania strony, zaskarżona decyzja wydana została przez organ II instancji z rażącym naruszeniem prawa to jest art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, jako, że organ odwoławczy tylko wówczas rozpatruje sprawę, gdy jest wniesione przez stronę odwołanie.

Podkreślić należy, że podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 września 1990 r. III SA 647/90, stwierdzając, iż decyzja organu odwoławczego, która w trybie art. 138 par. 1 Kpa rozstrzyga o decyzji organu I instancji, nie będącej przedmiotem odwołania, jest wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Mając na uwadze powyższe uchybienie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oraz art. 555 - orzekł jak w sentencji.

Podkreślić przy tym należy, że z uwagi na rozstrzygnięcie /osnowę/ zaskarżonej decyzji, Sąd nie mógł stwierdzić w części jej nieważności.