Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2503/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6255 Pozwolenia i urządzenia radiowe
Hasła tematyczne: Radiofonia i telewizja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 75 par 1;
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 185 ust. 1 i 11;
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
article: par 4;
journal: Dz.U. 2005 nr 24 poz 196
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2014 r. sprawy ze skargi "E." Sp. j. z siedzibą w L. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z marca 2013 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej Prezes UKE) utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] stycznia 2013 r., którą:

1. odmówił E. Sp. j. z siedzibą w L. (dalej skarżąca) stwierdzenia nadpłaty w opłatach za prawo do wykorzystania częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego: z [...] lutego 2003 r. za m-c styczeń i luty 2008 r. oraz z 4 lutego 2008 r. za m-c marzec oraz II, III i IV kwartał 2008 r., za I-IV kwartału 2009 r. i za I-IV kwartału 2010 r.

2. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w opłatach za prawo wykorzystania częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego z [...] lutego 2003 r. w części dotyczącej I-IV kwartału 2006 r. oraz I-IV kwartału 2007 r.

W dniu [...] listopada 2011 r. skarżąca wystąpiła do Prezesa UKE z wnioskiem o określenie wysokości nadpłaty i potrącenie kwot należnych z tytułu opłat za prawo do wykorzystywania częstotliwości.

Prezes UKE w uzasadnieniu decyzji z [...] stycznia 2013 r. - przywołując art. 206 ust. 1 i art. 188 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. nr 171 poz. 1800 ze zm.), dalej p.t. wskazał, że ww. wniosek skarżącej należało zakwalifikować jako wniosek o stwierdzenie nadpłaty, o którym mowa w art. 75 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 749), dalej o.p. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie skarżąca samodzielnie wykorzystywała przyznane kanały radiowe na obszarze określonym w pozwoleniu i podstawa do stwierdzenia nadpłaty nie zachodzi bowiem uiszczone opłaty za objęte okresy były niższe od opłat należnych. Podstawa do uiszczenia opłaty w wysokości 50% zachodzi tylko w jednej sytuacji, tj. w przypadku opisanym w § 4 rozporządzenia Rady ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz. U. nr 24, poz. 196 ze zm.), dalej rozporządzenie z 8 lutego 2005 r., w myśl którego w przypadku dysponowania kanałem radiowym na tym samym obszarze przez więcej niż jeden podmiot posiadający prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania, każdy z tych podmiotów wnosi opłatę w wysokości 50 % opłaty. Zdaniem organu z tego wynika - niezależnie od zapisów zawartych w pozwoleniu radiowym (współużytkowanie), przesądzające dla wysokości opłaty znaczenie faktycznego dysponowania lub wykorzystywania częstotliwości przez podmiot posiadający prawo do dysponowania częstotliwością. Prezes UKE wskazał, że skarżąca była jedynym użytkownikiem kanałów radiowych, co w jego ocenie uzasadniało uiszczenie opłaty w wysokości 100% i zatem nie ma podstaw do stwierdzenia nadpłaty.

Odnosząc się do umorzenia postępowania Prezes UKE - mając na uwadze to, że ww. wniosek skarżącej jest de facto wnioskiem, o którym mowa w art. 75 § 1 o.p. – tj. wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podatku oraz to że skarżąca wystąpiła z nim w listopadzie 2011 r. uznał, że w toku tego postępowania doszło do upływu terminu przedawnienia zobowiązania, co do którego wszczęto postępowanie, co uzasadnia jego umorzenie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Terminy płatności zobowiązania, którego dotyczy niniejsze postępowanie i o którym była mowa w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, upłynęły w 2006 r. Zgodnie bowiem z § 6 ust. 1 rozporządzenia z 8 lutego 2005 r. opłatę uiszcza się w ratach kwartalnych w wysokości równej 1/4 opłaty rocznej do końca stycznia, kwietnia, lipca i października danego roku. Oznacza to, że termin przedawnienia opłaty za prawo do wykorzystania częstotliwości za 2006 r. upłynął z końcem 2011 r. i po tej dacie nie ma już możliwości procedowania w sprawie wymiaru, czy też nadpłaty w odniesieniu do tej opłaty, a więc nie można już wydać decyzji merytorycznej. Na potwierdzenie takiego stanowiska przywołał wyrok NSA z 5 lipca 2001 r., ISAŁd 75099, ONSA 2002, Nr 3, poz. 129.

Skarżąca nie zgadzając się z ww. decyzją wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz o stwierdzenie nieważności decyzji. Zarzuciła przy tym obrazę przepisów:

1. art. 6 k.p.a. w szczególności poprzez brak zgodności z normami regulującymi procedurę podejmowania decyzji administracyjnej;

2. art. 7 k.p.a. w szczególności poprzez nieuwzględnienie z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli;

3. art. 8 k.p.a. w szczególności poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, uwzględnienie tylko jednego z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowanie się do twierdzeń;

4. art. 9 k.p.a. w szczególności poprzez nieudzielanie stronie wyczerpujących wyjaśnień i informacji podczas toczącego się postępowania;

5. art. 11 k.p.a. w szczególności poprzez nieustosunkowanie się organu do twierdzeń, które strona uważała za istotne dla sposobu załatwienia sprawy;

6. art. 12 § 1 w zw. z art. 35 § 1 k.p.a. poprzez pozostawanie w bezczynności;

7. art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ podjęcia czynności zebrania w sprawie pełnego materiału dowodowego;

8. art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż sprawa dotyczy już sprawy rozstrzygniętej poprzednio inną decyzją ostateczną;

9. art. 75 par. 1 o.p.

10. wszczęcie postępowania egzekucyjnego z naruszeniem zasady celowości poprzez wyrządzenie dolegliwości zobowiązanemu;

11. przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w szczególności art. 15 tejże ustawy;

12. wszczęcie postępowania egzekucyjnego z naruszeniem zasady niezbędności, bowiem egzekucja była prowadzona zbędnie oraz bez podstawy prawnej;

13. wszczęcie postępowania egzekucyjnego z naruszeniem zasady zagrożenia- powadzenia egzekucji tylko wtedy gdy jest to niezbędne dla zrealizowania celu egzekucji.

Prezes UKE w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że pismem z [...] października 2012 r. skarżąca została powiadomiona o istnieniu zaległości w opłatach za prawo do dysponowania częstotliwością, której istnienie ujawnione zostało po ponownej korekcie opłat za prawo do dysponowania częstotliwością radiową. W piśmie tym wskazano, że w wyniku ponownego zbadania stanu faktycznego ustalono, że mimo istnienia w pozwoleniach radiowych zapisu o współużytkowaniu kanałów, w rzeczywistości na obszarach działania sieci nie było innego użytkownika tych kanałów, a więc współużytkowanie nie zaistniało. Ponadto, przez cały okres ważności pozwoleń radiowych kanały były użytkowane indywidualnie. Nie dotyczyło to przy tym kanału przyznanego na obszarze objętego pozwoleniem nr [...] i jego kontynuacji pozwoleniem nr [...].

Mając powyższe na względzie Prezes UKE uznał, że ustalenie prawidłowości naliczanych opłat z tytułu udzielonych pozwoleń radiowych wobec konieczności zweryfikowania opłat naliczonych w latach 2006-2010 nie stanowiło zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zmiany pozwolenia radiowego i warunków jego wykorzystywania. Z treści zawiadomienia wynika, że jest ono informacją o wynikach przeprowadzonych czynności sprawdzających dotyczących opłat za korzystanie z prawa do dysponowania częstotliwościami radiowymi.

Odwołując się ponownie do ww. § 4 rozporządzenia z 8 lutego 2005 r., organ podniósł, że w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie, tj. dysponowania kanałem radiowym na tym samym obszarze przez więcej niż jeden podmiot, posiadający prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania, każdy z podmiotów współkorzystających zobowiązany jest do wnoszenia opłaty w wysokości 50% ("każdy z podmiotów wnosi opłatę"). W pozostałych przypadkach wymagane jest wnoszenie opłaty w wysokości 100 %, zgodnie z tabelą nr 1, załącznika nr 1 do rozporządzenia z 8 lutego 2005 r. Prezes UKE zauważył przy tym, że przepisy tego rozporządzenia są przepisami prawa powszechnie obowiązującego, wobec czego treść kierowanych do skarżącej pism, zawierających informację o wysokości rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwościami, nie miała żadnego wpływu na zakres obowiązku skarżącej, tj. wysokość opłat, które była zobowiązana uiszczać. Skoro zakres obowiązku w postaci uiszczenia rocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością wynika z przepisów prawa bezwzględnie obowiązujących, a w przedmiotowym wypadku skarżąca - z uwagi na treść § 4 rozporządzenia z 8 lutego 2005 r. miała obowiązek wnosić opłaty w wysokości 100 %, to z mocy przepisu art. 59 § 1 pkt 1 o.p., zapłata przez zobowiązanego kwot, które pokrywały w danym roku kalendarzowym jedynie 50 % rocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością, skutkowała wygaśnięciem zobowiązań na skutek zapłaty jedynie do wysokości 50 % należności.

Prezes UKE podkreślił jednocześnie, że pomimo, iż w warunkach wykorzystania częstotliwości pozwolenia radiowego przysługującego skarżącej znajdował się zapis o współużytkowaniu częstotliwości, to skarżąca była jedynym podmiotem wykorzystującym częstotliwość określoną pozwoleniem radiowym (nie było innego użytkownika danego kanału radiowego). Skoro zatem współużytkowanie nie zaistniało (żaden inny podmiot nie dysponował w przedmiotowym okresie kanałem radiowym na tym samym obszarze), skarżąca była zobligowana do wnoszenia 100% opłaty zaprawo do wykorzystywania częstotliwości. Nie zaistniała bowiem przesłanka do zastosowania § 4 rozporządzenia z 8 lutego 2005 r., uzasadniająca wnoszenie opłaty w wysokości 50 %.

Organ wyjaśnił, że wydaje dwojakiego rodzaju pozwolenia radiowe, zawierające w swej treści odniesienie się do kwestii współużytkowania. Jedną z tych grup są pozwoleń radiowych stanowią pozwolenia, w treści których również pojawia się zapis o współużytkowaniu, jednak nie wskazuje się w treści takiego pozwolenia radiowego, by inny podmiot, oprócz adresata tego pozwolenia, również korzystał z danego prawa do wykorzystywania częstotliwości. Takie pozwoleń radiowych o wysokości ciążącego na adresatach tych pozwoleń obowiązku uiszczania rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością decyduje stan faktyczny objętych hipotezą przepisu § 4 rozporządzenia z 8 lutego 2005 r. W przypadku dysponowania kanałem radiowym na tym samym obszarze przez więcej niż jeden podmiot posiadający prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania, każdy z tych podmiotów wnosił opłatę w wysokości 50 % opłaty. Jeżeli uprawniony do korzystania z prawa do wykorzystywania częstotliwości jest jedynym dysponentem tego uprawnienia na danym obszarze, to okoliczność ta przesądza, iż jego zobowiązanie z tytułu rocznej opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości wynosi 100 % tej opłaty.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a dotyczących naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 6-9 i art. 11 k.p.a.) organ omówił je szczegółowo i stwierdził, że są one niezasadne.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 ze zm.), dalej p.e.a. - Prezes UKE wyjaśnił, że wystawiając tytuły wykonawcze, obejmujące nieuregulowane należności za rok 2007 za korzystanie z pozwoleń radiowych, odwołał się do § 13 pkt 2 rozporządzenia z 22 listopada 2001 r.

W kwestii wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji ze stycznia 2013 r. organ stanął na stanowisku, że wniosek ów nie może być rozpoznawany, gdyż jest przedwczesny, bowiem dotyczy decyzji nieostatecznej, od której przysługuje odwołanie (art. 127 § 1 i § 3 w zw. z art. 16 § 1 k.p.a.). Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych odnosi się natomiast do decyzji ostatecznych (art. 156 § 1 w zw. z art. 16 § 1 k.p.a.).

Skarżąca w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze zarzuciła naruszenie przepisów we wskazanych wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – oprócz art. 11 i art. 156 k.p.a., oraz dodatkowo art. 61 § 1 w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. poprzez dowolne interpretowanie przez organ jej żądań.

W uzasadnieniu skargi raz jeszcze podkreślono, że skarżąca uzyskała prawo do współużytkowania kanałów radiowych, a nie na wyłączność. Ponadto prawo to nie zostało w żaden sposób wzruszone, czy zmienione. Dodatkowo skarżąca podniosła, że nie występowała o stwierdzenie nadpłaty, w kwestii której orzekł Prezes UKE jej zdaniem bezprawnie, gdyż takie postępowanie nie może zostać wszczęte z urzędu. Skarżąca wyraziła pogląd, że ustalenie kwoty nadpłaty jest możliwe dopiero po określeniu wysokości zobowiązania podatkowego. Nie ma więc możliwości wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę bez wcześniejszego, prawidłowego określenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Odnośnie postępowania egzekucyjnego skarżąca stwierdziła, że zostało ono wszczęte przedwcześnie, tj. przez upływem 7 dni od dnia doręczenia upomnienia oraz bez podstawy prawnej, tj. bez aktu, z którego wynikałoby jej zobowiązanie do 33.515,34 złotych wraz z kosztami upomnienia.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Postanowieniem z 28 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził swoją niewłaściwość miejscową z uwagi na siedzibę organu, który wydał zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 16 lipca 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej jako p.p.s.a.).

Badając skargę według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone decyzje nie naruszają bowiem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W pierwszej kolejności rozważenia wymaga zagadnienie czy zasadnie Prezes UKE uznał, że postępowanie w sprawie nadpłaty zostało wszczęte na skutek wniosku skarżącej złożonego do organu w dniu [...] listopada 2011 r. Strona skarżąca twierdziła, że nie występowała o stwierdzenie nadpłaty zaś postępowanie takie nie może zostać wszczęte z urzędu. Jednakże stanowisko takie nie znajduje oparcia w materiale dowodowym zebranym w sprawie. Sąd zauważa, że znajdujące się w aktach administracyjnych pismo strony z [...] listopada 2011 r. zawiera wniosek skarżącej skierowany do organu dotyczący "określenia wysokości nadpłaty i potrącenie kwot należnych" Ustosunkowując się do tego zarzutu skarżącej Sąd podzielił zatem stanowisko Prezesa UKE w tym zakresie uznając, że organ prawidłowo zakwalifikował złożony wniosek jako wniosek o stwierdzenie nadpłaty, o którym mowa w art. 75 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 749).

Natomiast istotą rozpoznawanej sprawy była sporna pomiędzy stronami kwestia czy opłata za wykorzystanie częstotliwości wynikająca z wydanego na jej rzecz pozwolenia radiowego powinna wynosić 100 % czy też 50 % stawki.

Na wstępie należy zaznaczyć, że obowiązek uiszczania opłat za prawo do dysponowania częstotliwością wynika wprost z art. 185 ust. 1 p.t. Przepis ten jasno określa także w jaki sposób uiszcza się taką opłatę, a mianowicie; " Podmiot, który uzyskał prawo do dysponowania częstotliwością w rezerwacji częstotliwości, uiszcza roczne opłaty za prawo do dysponowania częstotliwości". Konsekwencją tego jest, że obowiązek taki nie jest nakładany w drodze decyzji administracyjnej lub w formie innej władczej działalności właściwego organu administracji publicznej, skierowanej do skonkretyzowanego pomiotu.

Odnośnie zaś sposobu naliczania oraz terminu zapłaty, to te kwestie reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia z 8 lutego 2005 r., wydane w oparciu o delegację zawartą w art. 185 ust. 11 p.t. Na podstawie tego aktu skarżący "sami byli w stanie określić" wysokość należnej opłaty za pozwolenie, a chcąc ewentualnie zastosować zwolnienie wprowadzone w § 4 tego rozporządzenia, mogli zwrócić się do organu o udzielenie informacji, czy oprócz nich jakiś inny podmiot w tym samym okresie korzystał jeszcze na tym terenie z kanałów radiowych.

W związku z tym nie jest trafny zarzut skargi, że nie ma możliwości wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę bez wcześniejszego, prawidłowego określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Wbrew twierdzeniom skargi w orzecznictwie przyjmuje się, że złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie wymaga uprzedniego wydania rozstrzygnięcia o wysokości zobowiązania podatkowego, jeżeli zobowiązanie określone pierwotnie jest zobowiązaniem określonym prawidłowo. Rozstrzygnięcie o nadpłacie nie wymaga w związku z tym odrębnego rozstrzygania o wysokości zobowiązania.( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1/12, LEX nr 1336850). Nie doszło zatem do sugerowanego w skardze naruszenia art. 75 o.p.

Wydając zaskarżone decyzje Prezes UKE wskazał, że w niniejszej sprawie skarżąca samodzielnie i na zasadzie wyłączności wykorzystywała przyznane kanały radiowe na obszarze określonym w pozwoleniu i podstawa do stwierdzenia nadpłaty nie zachodzi, bowiem uiszczone opłaty za objęte okresy były niższe od opłat należnych, o czym skarżąca została powiadomiona przez organ w piśmie z [...] października 2012 r. Podstawa do uiszczenia opłaty w wysokości 50% zachodzi tylko w jednej sytuacji, tj. w przypadku opisanym w § 4 rozporządzenia Rady ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz. U. nr 24, poz. 196 ze zm.), w myśl którego w przypadku dysponowania kanałem radiowym na tym samym obszarze przez więcej niż jeden podmiot posiadający prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania, każdy z tych podmiotów wnosi opłatę w wysokości 50 % opłaty. Zdaniem organu z tego wynika - niezależnie od zapisów zawartych w pozwoleniu radiowym (współużytkowanie)- przesądzające dla wysokości opłaty znaczenie faktycznego dysponowania lub wykorzystywania częstotliwości przez podmiot posiadający prawo do dysponowania częstotliwością. Prezes UKE wskazał, że skarżąca była jedynym użytkownikiem kanałów radiowych, co w jego ocenie uzasadniało uiszczenie opłaty w wysokości 100% i zatem nie ma podstaw do stwierdzenia nadpłaty.

Sąd podziela stanowisko organu w tej kwestii. Wbrew argumentom skarżącej ustalenie wysokości opłaty za prawo dysponowania częstotliwością radiową jest uzależnione od tego czy dysponowanie w danym okresie przyznaną częstotliwością czasu odbywa się samodzielnie czy też wspólnie z innymi użytkownikami. Obowiązujące w tym zakresie i cytowane wyżej przepisy art. 185 ust. 1 oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z 8 lutego 2005 r., który stanowi, że w przypadku dysponowania kanałem radiowym na tym samym obszarze przez więcej niż jeden podmiot posiadający prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania, każdy z tych podmiotów wnosi opłatę w wysokości 50 % opłaty. W ocenie Sąd oznacza to, że w sytuacji gdy okaże się użytkowanie przyznanej częstotliwości miało miejsce wspólnie z innymi podmiotami opłata wynosi jedynie połowę stawki. W przeciwnym wypadku opłata wynosi 100 % stawki. Nie ma zatem znaczenia, że w wydanym pozwoleniu radiowym zawarto adnotację o "współużytkowaniu" bowiem w z ustalonego przez organ stanu faktycznego wynika, że takie "współużytkowanie" nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania, w tym postępowania egzekucyjnego Sąd uznał , że również nie zasługują one na uwzględnienie. Przede wszystkim organ zasadnie w odpowiedzi na skargę uznał, że przedmiotowa decyzja nie dotyczyła w żadnej mierze postępowania egzekucyjnego zatem podnoszenie okoliczności związanych z egzekucją nieuiszczonych opłat pozostało bez wpływu na wynik sprawy. Również rozpoznając sprawę pod kątem naruszenia przepisów prawa procesowego Sąd nie dopatrzył się uchybień organu mogących stanowić uzasadnioną podstawę do uchylenia wydanych decyzji. Na marginesie należy tylko zauważyć, że kwestia zasadności stawianego zarzutu przewlekłości postępowania nie mogła być badana przez Sąd w tej sprawie gdyż istnieje do tego inny, niezależny i odrębny tryb postępowania.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.