Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 1079/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 7,  art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty R. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją znak [...] z dnia [...] września 2010 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania A. W. od decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak [...] Starosty R. o uznaniu za osobę bezrobotną oraz odmawiającej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja zapadła po przeprowadzeniu postępowania, w toku którego ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Wspomnianą decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Starosta R. po rozpoznania wniosku A. W., powołując w podstawie prawnej art.9 ust.1 pkt.14, art.2 ust.1 pkt.2 i art.71 ust.1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /j.t Dz U nr 69 poz. 415 , dalej określana jako " ustawa p.z i.r.p"/ oraz art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego /j.t Dz U z 2000 r. nr 98 poz.1071, dalej określany jako "kpa"/, orzekł o nabyciu przez w/wymienioną statusu osoby bezrobotnej, jednocześnie odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ administracji podniósł, że z przedłożonych przez zainteresowaną dokumentów wynika, że spełnia wymogi do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust.1 i 2 ustawy p.z.i.r.p. przypadająca w okresie 18 miesięcy przed dniem rejestracji jest krótsza niż 365 dni.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. W. wskazała, że w dacie rejestracji w organie zatrudnienia nie posiadała kompletu dokumentów od pracodawcy, które jako załącznik dołączyła do odwołania i podnosząc powyższe zawnioskowała o przyznanie jej uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych wywodząc, że spełnia niezbędne wymogi prawne.

Wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] września 2010 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymał w mocy decyzję Starosty R.. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że ustalając dla A. W. okres uprawniający do zasiłku, o którym mowa w art.71 ust.1 i 2 ustawy p.z.i.r.p do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczył następujące okresy zatrudnienia A. W.;

- od dnia 6 sierpnia 2009 r. do dn. 30 września 2009 r.

- od dnia 1 listopada 2009 r. do dn. 31 marca 2010 r.

- od dnia 1 maja 2010 r. do dn. 31 lipca 2010 r.

Jednocześnie Wojewoda wskazał, że w pozostałym okresie tj. w miesiącu październiku 2009 r. oraz w miesiącu kwietniu i sierpniu 2010 r. wymieniona osiągała wynagrodzenie mniejsze od minimalnego wynagrodzenia za pracę. Powyższe skutkuje uznaniem, że A. W. udokumentowała łącznie, w wymaganym okresie 18 miesięcznym poprzedzającym dzień zarejestrowania się, łącznie 299 dni okresów zatrudnienia.

W tej sytuacji, wobec braku udokumentowania zatrudnienia przez okres co najmniej 365 dni i osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, organ stwierdził, że wymieniona nie legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. W. zarzuciła pracodawcy błędy w zaświadczeniu o zarobkach za miesiąc październik 2009 r. oraz za miesiąc kwiecień 2010 r. Z załączonego do skargi zaświadczenia bankowego wynika, że pracodawca przelał na jej konto kwotę [...] zł tytułem wynagrodzenia za miesiąc październik 2009 r., co w jej ocenie wskazuje, że wynagrodzenie brutto za ten miesiąc było wyższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę. Jednocześnie podniosła, że w czasookresie 8.04.2010 r. - 5.05.2010 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim i w związku z tym składka na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy z jej wynagrodzenia została pomniejszona o zasiłek chorobowy. Zawnioskowała, że te okresy zatrudnienia powinny zostać uwzględnione do okresów jej zatrudnienia uprawniających do zasiłku i w ten sposób w jej ocenie spełnia warunki do przyznania zasiłku.

Na rozprawie w dniu [...] marca 2010 r. przedłożyła Sądowi celem dołączenia do akt sprawy dokumenty w postaci umowy o pracę z dnia 6.08.2009 r. i z dnia 6.11.2009 r., korektę zaświadczenia o wynagrodzeniu z dn.[...].10.201 r. oraz pismo Państwowej Inspekcji Pracy z dn.[...].11.2010 r. Oświadczyła, że wg. jej wyliczeń legitymuje się okresem 380 dni zatrudnienia uprawniającego do zasiłku.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, wyeksponował, poza argumentacją zawartą w treści zaskarżonej decyzji, że wskazane przez skarżącą okresy nie mają wpływu na osiągnięcie wymaganego ustawą okresu uprawniającego do nabycia zasiłku dla bezrobotnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności

z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.).

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja Starosty R. zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego oraz przebiegu postępowania skargę należy uznać za zasadną, bowiem organy nie wyjaśniły wszystkich wątpliwości istniejących w niniejszej sprawie. Legalność decyzji administracyjnej wymaga zaś jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. Oceniając zaś zaskarżone decyzje należy stwierdzić, że nie zostały poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem.

Stosownie do art. 7 kpa - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 kpa obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienia stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Z przepisu tego wynika, że organy administracji publicznej są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy. Jako dowolne należy więc traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 kpa ), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący ( powołany wyżej art. 77 kpa § 1), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako niezbędnego warunku wydania decyzji o przekonującej treści.

Wskazane powyżej przepisy obligują organy administracji publicznej do wnikliwego prowadzenia postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia wszelkich kwestii istotnych dla danej sprawy.

W ocenie Sądu - prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie - organy obu instancji naruszyły wskazane powyżej przepisy postępowania, ponieważ nie przeprowadziły niezbędnego postępowania pozwalającego wyjaśnić wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zgodnie zaś z art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Nadto, w myśl art. 78 § 1 kpa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.

Organy obu instancji nie rozważyły zaś w ogóle, złożonych przez skarżącą dokumentów niezbędnych do ustalenia i prawidłowego określenia jej okresów zatrudnienia uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych. Przedłożone przez skarżącą zaświadczenie z Banku [...] S.A., z którego wynikało, że wynagrodzenie skarżącej za miesiąc październik 2009 r. wynosiło [...] zł, co wskazuje, że wynagrodzenie brutto w tym miesiącu było wyższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz oświadczenie skarżącej, że w miesiącu kwietniu 2010 r. przebywała na długotrwałym zwolnieniu lekarskim i w związku z tym jej wynagrodzenie zostało pomniejszone o zasiłek chorobowy, organ skwitował lakonicznym stwierdzeniem, że te okoliczności nie mają wpływu na osiągnięcie wymaganego ustawą okresu uprawniającego do nabycia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych.

Organy administracji w prowadzonym postępowaniu administracyjnym nie mogą poprzestać jedynie na danych z ewidencji, rejestrów, zaświadczeń /w tym pracodawcy jak w rozpoznawanej sprawie/, nie biorąc pod uwagę oświadczeń złożonych przez stronę, bądź nie podejmować działań zmierzających do zweryfikowania prawdziwości oświadczeń strony złożonych w toku postępowania. Zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ obowiązek przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego tak, aby ustalić rzeczywisty stan sprawy. Prowadzące postępowanie organy zaniechały tego rodzaju czynności.

W ponownym postępowaniu organy przeprowadzą czynności dowodowe zmierzające do ustalenia okresu zatrudnienia skarżącej odpowiadającego warunkom określonym w art.71 ust.1 i 2 ustawy p.z.i.r.p na podstawie dokumentów przedłożonym przez skarżącą, ewentualnie dopuszczą inne środki dowodowe niezbędne do prawidłowego ustalenia okresu zatrudnienia skarżącej uprawniającego do świadczenia zasiłkowego.

Mając powyższe ustalenia na względzie, wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja I instancji zostały wydane z naruszeniem postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit."c" p.p.s.a orzekł jak w pkt.1 wyroku.

O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 152 p.p.s.a.