Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 506/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 września 2004 r., sygn. akt II SA/Po 1609/02 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 września 2004 r., sygn. akt II SA/Po 1609/02, Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. K. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

W uzasadnieniu wyroku Sąd Wojewódzki przytoczył, że inwestor P.W.iK., na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] listopada 1995 r. o pozwoleniu na budowę, wybudował na działce przy ul. [...] w Poznaniu 17 przecisk dla kolektorów sanitarnego i deszczowego oraz przyłącze kanalizacji sanitarnej. Roboty budowlane zostały zakończone w 1996 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 1 lutego 2000 r., stwierdził nieważność w/w ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] listopada 1995 r. o pozwoleniu na budowę (inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, do której tytuł prawny posiada wnosząca skargę A. K.).

W związku z wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, jako organ I instancji, decyzją z dnia z dnia 5 marca 2002 r. - podjętą w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.) - nałożył na inwestora, tj. P.W.iK., obowiązek doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, poprzez dostarczenie inwentaryzacji budowlanej, geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej oraz opinii technicznej potwierdzającej wykonanie robót budowlanych zgodnie z przepisami techniczno- budowlanymi. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu zaskarżoną decyzją z dnia decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia 5 marca 2002 r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że inwestor, dysponując w czasie prowadzenia robót budowlanych ostateczną decyzją o pozwoleniu, nie dopuścił się samowoli budowlanej. W konsekwencji nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 48 Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu Wojewódzkiego ustalenia poczynione przez organy administracyjne obydwu instancji są prawidłowe zaś zaskarżona decyzja z dnia z dnia [...] czerwca 2002 r., jest zgodna z prawem. W konsekwencji skarga A. K. nie mogła być uwzględniona i podlega oddaleniu. Wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącej, jak dalej podniósł Sąd Wojewódzki, decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 1995 r. miała przymiot ostateczności, gdyż upłynął termin do złożenia odwołania. Na uzyskanie przymiotu ostateczności nie miało wpływu pismo skarżącej adresowane do inwestora, ponieważ decyzja o pozwoleniu na budowę zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i środkach odwołania, a skarżąca nie zwracała się o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Dopiero po upływie kilku lat od wykonania budowy, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stwierdzono nieważność w/w ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, ale decyzja ta pozostawała w obrocie prawnym do czasu stwierdzenia jej nieważności. Tym samym, nie można było przyjąć, że sporne obiekty wybudowano z naruszeniem przepisu art. 28 Prawa budowlanego. Intencją skarżącej było zresztą uzyskanie odszkodowania lub działki zamiennej, jednakże nie wykorzystała możliwości dochodzenia odszkodowania w trybie art. 161 kpa, mimo pouczenia jej o takiej możliwości. Nie można też, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, czynić zarzutu organom nadzoru budowlanego, iż nie pośredniczyły w kwestii ugodowego załatwienia sprawy, ponieważ takie działania nie mieszczą się w kompetencjach tych organów, określonych w przepisach Prawa budowlanego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku z dnia 8 września 2004 r. wniosła A. K. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 2, art. 7, art. 32 i art. 87 Konstytucji RP; art. 7 in fine, art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 8, art. 9 i art. 124 kpa oraz art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podniesiono też zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 48 i 51 Prawa budowlanego. Wnosząca skargę kasacyjną podniosła poza tym zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki zasady proporcjonalności oraz zasady prawdy obiektywnej, a także niedokładne zbadanie materiału dowodowego, niedostateczne uzasadnienie rozstrzygnięcia, jako że art. 48 i art. 51 Prawa budowlanego nie mogą stanowić podstawy do ograniczenia uprawnień skarżącej. W konkluzji skargi kasacyjnej zgłoszono wniosek o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw zaskarżenia. Przede wszystkim chybione są wywody skargi kasacyjnej, podnoszące zarzut naruszenia przepisów procesowych tj. art. 7 in fine, art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 8, art. 9 i art. 124 kpa kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie stanowiły one podstawy wyrokowania i nie miały zastosowania przed Sądem Wojewódzkim. Jeśli natomiast odczytywać te zarzuty jako kwestionowanie stanowiska Sądu, uznającego za trafne ustalenia poczynione w zaskarżonej decyzji, to wywodów tych nie można podzielić. Dodać przy tym należy, że wnoszący skargę kasacyjną, powołując naruszenie licznych przepisów procesowych, nie wyłączając przepisów Konstytucji RP, w istocie ogranicza się wyłącznie do polemiki, zresztą bardzo ogólnej, ze stanowiskiem Sądu i ustaleniami zaskarżonej decyzji.

Co więcej wywody skargi kasacyjnej w istocie nie odnoszą się do tych ustaleń zaskarżonej decyzji, które uznał za prawidłowe Sąd Wojewódzki, i które stanowiły podstawę podjęcia rozstrzygnięcia przez organ. Nie można bowiem uznać za uzasadniony zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (w czym skarga kasacyjna upatruje naruszenia powołanych w niej przepisów procesowych), jeżeli jednocześnie nie wskazuje się okoliczności, które ewentualnie miałyby być wyjaśnione.

Skarga kasacyjna pomija poza tym ustalenia przytoczone w zaskarżonej decyzji a w tym podstawowe ustalenie, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 1995 r., w oparciu o którą wykonywano roboty budowlane, miała przymiot ostateczności. Prawidłowe jest bowiem stanowisko Sądu Wojewódzkiego, który podzielił ustalenia powołane w zaskarżonej decyzji, że na uzyskanie przymiotu ostateczności decyzji o pozwoleniu na budowę nie miało wpływu pismo skarżącej adresowane do inwestora, ponieważ decyzja o pozwoleniu na budowę zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i środkach odwołania, a skarżąca nie zwracała się o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Uszło również uwadze wnoszącej skargę kasacyjną, że dopiero po kilku latach, stwierdzono nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś przed tą datą tj. stwierdzeniem nieważności, decyzja o pozwoleniu na budowę pozostawała w obrocie prawnym i wywoływała określone skutki prawne. Tym samym, nie można było przyjąć, że sporne obiekty wybudowano w warunkach samowoli budowlanej a więc z naruszeniem przepisu art. 28 Prawa budowlanego. Zresztą również w wywodach skargi kasacyjnej (str. 12 in fine) znalazły się stwierdzenia, że wnoszącemu skargę kasacyjną znana jest linia orzecznictwa sądowo administracyjnego, że wybudowanie obiektu, na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, nie stanowi samowoli budowlanej. Mimo to w dalszych wywodach skargi kasacyjnej, jednak bez bliższej argumentacji, negowane jest tego rodzaju stanowisko. Dlatego też wywody i wyprowadzone na ich podstawie zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

W świetle tak przedstawionych wywodów skargi kasacyjnej należy uznać, że zarzuty w niej podniesione stanowią jedynie polemikę z niewadliwymi ustaleniami zaskarżonego wyroku a w konsekwencji skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw zaskarżenia.

Już na marginesie dotychczasowych uwag należy podnieść, że niewątpliwie rację ma wnosząca skargę kasacyjną, twierdząc w toku postępowania administracyjnego, że wybudowanie na działce (do której ma tytuł prawny), przecisku dla kolektorów sanitarnego i deszczowego oraz przyłącza kanalizacji sanitarnej, w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego – narusza jej prawa podmiotowe. Rzecz w tym, że kwestie te nie podlegały badaniu w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 51 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego. Prawidłowe jest bowiem stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że uzyskanie odszkodowania lub działki zamiennej, może i powinno być dochodzone w innym trybie, o czym zainteresowana została pouczona, a nie w niniejszym postępowaniu, które mogło i powinno się wyłącznie ograniczyć do nakazania doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Nie można również, jak również trafnie przyjął to Sąd Wojewódzki, czynić zarzutu organom nadzoru budowlanego, iż nie pośredniczyły w kwestii ugodowego załatwienia sprawy, ponieważ takie działania nie mieszczą się w kompetencjach tych organów, określonych w przepisach Prawa budowlanego.

W tym stanie rzeczy skoro podniesione w kasacji zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm./, orzekł jak w sentencji.