Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1933/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 193 w zw. z art. 60 i 160
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 960/06 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową i broń palną myśliwską postanawia: umorzyć postępowanie kasacyjne.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2006 r. (VI SA/Wa 960/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. K. (skarżący) na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] ([...]) w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową i broń palną myśliwską.

W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] ([...]) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową i myśliwską.

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, czyli do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Podstawę faktyczną tej decyzji stanowiło ustalenie, że dnia [...] organ Policji uzyskał informację o popełnieniu przez skarżącego przestępstwa przeciwko komunikacji opisanego w art. 178 a) k.k., za które prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] (sygn. akt [...]) został skazany na karę [...] pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres [...] próby.

Organ w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że co prawda prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości jest przestępstwem przeciwko komunikacji, jednak swoim zachowaniem sprawca bezsprzecznie stworzył zagrożenie również dla zdrowia i życia innych uczestników ruchu. Tym samym organ uznał, że istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ podkreślił, że skoro katalog przestępstw zawarty w art. 15 ustawy o broni nie jest zamknięty, to dyspozycja tego przepisu pozwala na uwzględnienie również innych przestępstw, niż przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. Organ podkreślił, że od posiadaczy pozwoleń na broń oczekuje się nieskazitelnej postawy, która przejawia się poszanowaniem porządku prawnego, a skazujący wyrok takiej postawie zaprzecza.

W skardze do WSA skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, podkreślając, że organ Policji dokonał błędnej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni. Zdaniem skarżącego prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości nie pozwala na zaliczenie go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni.

Sąd Wojewódzki skargę oddalił, nie podzielając zarzutu naruszenia prawa materialnego w zaskarżonej decyzji.

WSA uznał, że katalog sytuacji objętych dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 6 jest otwarty, na co wskazują użyte słowa "w szczególności". Zdaniem Sądu nie można podzielić argumentacji skarżącego, że skoro jego zachowanie wyczerpuje znamiona czynu zabronionego z art. 178 a) § 1 k.k. i nie jest stricte przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu czy mieniu według systematyki k.k. oraz nie zostało popełnione w związku z użyciem broni, to art. 15 ust. 1 pkt 6 nie znajduje do niego zastosowania. WSA podkreślił, że przedmiotem ochrony w art. 178 a) k.k. jest życie i zdrowie człowieka. Zdaniem Sądu dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie Sądu wyrok, jaki zapadł przeciwko skarżącemu w sprawie karnej, pozwalał organowi na uznanie, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W skardze kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez przyjęcie, że wobec sprawcy czynu z art. 178 a) k.k. należy przyjąć występowanie uzasadnionej obawy, że taka osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że jego zdaniem z treści art. 15 ust. 1 pkt 6 nie wynika, żeby ustawodawca uznał każdy czyn przestępczy wymierzony nawet pośrednio w życie i zdrowie ludzkie, za uzasadniający obawę użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem skarżącego popełnienie przestępstwa polegającego na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości nie należy do przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni. Skarżący zarzucił również, że Sąd nie odniósł się do okoliczności dotyczących życia, służby i działalności skarżącego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na rozprawie w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w dniu 29 lutego 2008 r. skarżący cofnął skargę kasacyjną oświadczając, że nie jest już zainteresowany rozstrzygnięciem skargi kasacyjne bowiem otrzymał od właściwego organu policji nowe pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej i oczekuje na wydanie także pozwolenia na posiadanie broni sportowej. Skarżący zwrócił się także z żądaniem do organów policji o zwrot broni zabranej mu w związku z cofnięciem pozwolenia na posiadanie broni. Sąd poinformował Skarżącego o niemożności rozpatrzenia tego jego żądanie w toku postępowania kasacyjnego oraz o warunkach i następstwach umorzenia postępowania ze skargi kasacyjnej.

Pełnomocnik Komendanta Głównego Policji nie zajął stanowiska w przedmiocie cofnięcia skargi kasacyjnej, pozostawiając rozstrzygnięcie w tej sprawie uznaniu sądu. Stwierdził jednocześnie, że w przypadku nie uwzględnienia wniosku o cofnięcie skargi kasacyjnej przez sąd, wnosi o oddalenie skargi kasacyjnej.

Przepis art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), stanowi, że jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. We wskazanej wyżej ustawie brak szczególnych przepisów dotyczących cofnięcia skargi kasacyjnej. Zatem w sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 60 ustawy regulujący cofnięcie skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przepis ten daje skarżącemu uprawnienie do cofnięcia skargi (skargi kasacyjnej). Ze wskazanego przepisu wynika wprost, że w zasadzie sąd związany jest cofnięciem skargi. Zdanie trzecie przywołanego przepisu ustawy określa przypadki, w których sąd powinien uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W rozpatrywanej sprawie negatywne przesłanki cofnięcia skargi kasacyjnej nie wystąpiły a zatem możliwe i konieczne było umorzenie postępowania ze skarg kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 193 w zw. z art. 60 i 160 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.