Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 242/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. A. na decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 10 stycznia 2015 r. B. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oraz na decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania

na badania lekarskie. Skargi te zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia

10 lutego 2015 r. zostały rozdzielone, przy czym skarga na decyzję Starosty [...]

z dnia [...]r., nr [...] została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Gl 242/15.

W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej odrzucenie wskazując,

że skarżący nie składał odwołania od decyzji organu I instancji, natomiast wnioskiem z dnia [...] r. wystąpił o stwierdzenie jej nieważności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r., nr [...] potwierdziło zasadność skierowania skarżącego na badania lekarskie. Skarżący nie złożył wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć – stosownie do treści § 2 powyższego przepisu - sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany

w ustawie.

Warunkiem koniecznym wniesienia w rozpatrywanej sprawie skargi do sądu administracyjnego było zatem wniesienie odwołania do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad Starostą [...], tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Jak wynika bowiem z treści art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) od decyzji wydanej

w pierwszej instancji stronie służy odwołanie. Właściwym do rozpatrzenia tego odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia (§ 2 tego przepisu). Regulacja ta ma na celu zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, która polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy przez organ pierwszej,

a następnie drugiej instancji. Bez względu na to, która ze stron postępowania administracyjnego skutecznie wniesie odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji

i zostanie wydana w tej sprawie decyzja organu odwoławczego, otwarta zostaje droga do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt I GSK 1071/07, Lex nr 515399). Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżący nie wystąpił

z takim odwołaniem, a tym samym nie został wyczerpany przysługujący mu w postępowaniu administracyjnym środek zaskarżenia.

Powyższe czyni skargę wniesioną na decyzję organu pierwszej instancji niedopuszczalną i stanowi przesłankę do jej odrzucenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Wobec czego orzeczono jak w sentencji postanowienia.