Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2958/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 4art. 73 par. 1, art. 107 pare. 3, art. 127 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2 pkt 2,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 207, art. 50 par. 1, , art. 9 ust. 1, art. 40 ust. 1,
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2014 r. sprawy ze skargi K. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej także jako Prezes UKE) ograniczył K. (Skarżąca), P. oraz I., prawo wglądu do materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym, wszczętym z urzędu w dniu [...] kwietnia 2012 r., w przedmiocie ustalenia prawidłowej wysokości opłat za usługi wchodzące w zakres rynku świadczenia usługi zakańczania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej (dalej jako Rynek 3) T. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako T) w zakresie informacji wskazanych w pkt Ad.2 (wartości różnicy pomiędzy wartością bieżącą elementów środków trwałych, zaangażowanych w świadczenie usług na Rynku 3 i ich wartością historyczną), Ad. 4 (przykładów liczbowych wartości poszczególnych grup środków trwałych właściwych dla sieci T, zaangażowanych w świadczenie usług na Rynku 3), Ad. 8 (wartości szczegółowych kategorii kosztowych składających się na koszt roboczogodziny poszczególnych procesów modelowych) zawartych w piśmie T z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], którym T objęła klauzulą "tajemnica T" w części, w której dokument ten, zawiera tajemnicę przedsiębiorstwa T tj. w zakresie Ad. 2, Ad. 4, Ad. 8, która nie została ujawniona w wersji jawnej pisma T z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...].

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.

Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. Prezes UKE, zgodnie z art. 61 § 4 K.p.a. zawiadomił T., K., P. oraz I. o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie ustalenia prawidłowej wysokości opłat za usługi wchodzące w zakres Rynku 3, zgodnym z obszarem sieci, w której następuje zakończenie połączenia.

Ponadto Prezes UKE poinformował, iż zgodnie z art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. organizacja społeczna może wystąpić do organu z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny, a także, iż zgodnie z art. 31 § 5 K.p.a. organizacja społeczna, która nie uczestniczy w postępowaniu na prawach strony, może za zgodą organu administracji publicznej przedstawić organowi swój pogląd w sprawie, wyrażony w uchwale lub oświadczeniu jej organu statutowego.

Prezes UKE w trybie art. 31 § 2 K.p.a. dopuścił Skarżącą, P. oraz I. do udziału w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony.

Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. Prezes UKE, w trybie art. 50 § 1 K.p.a. wezwał T. do przedstawienia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania następujących informacji:

1) zasadności dokonywania aktualizacji wyceny środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych w świetle obowiązku ustalania opłat w oparciu o koszty ponoszone wynikające z art. 40 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm., zwanej dalej "p.t."),

2) wpływu dokonanej aktualizacji wyceny na bazę kosztową względem danych z ksiąg za 2011 r.,

3) wpływu przyjętych przez T do kalkulacji trendów, prognoz na koszty ponoszone usług świadczonych w ramach Rynku 2,

4) wpływu zastosowania do kalkulacji tzw. efektywnej stawki amortyzacji względem amortyzacji księgowej za rok 2011 r.

5) przedstawienia informacji na podstawie których Prezes UKE będzie mógł zbadać, iż koszty w zakresie bazy kosztowej przyjętej do kalkulacji, a zakresem usługowym Rynku 3 zostały przypisane zgodnie z zasadą przyczynowości,

6) w przypadku wskaźników wykorzystania modelowych elementów sieci w świadczeniu poszczególnych usług cyklicznych i jednorazowych na Rynku 3, przedstawienia sposobu ustalania wartości każdego wskaźnika wskazanego przez T. w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r.,

7) w przypadku wskaźników wykorzystania modelowych elementów sieci w świadczeniu usług na rynku 3, przedstawienia sposobu ustalenia wartości wykorzystania każdego modelowego elementu sieci biorącego udział w świadczeniu poszczególnych usług cyklicznych i jednorazowych na Rynku 3,

8) przedstawienia szczegółowych wartości kosztowych w kontekście kosztów pracowniczych.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. (nr [...]) T. przedstawiła wyjaśnienia w zakresie punktu Ad. 1 - 4, i Ad. 8, wnosząc jednocześnie o przedłużenie terminu na udzielenie odpowiedzi w pozostałym zakresie wezwania. Cześć informacji w przedmiotowym piśmie została oznaczona przez T. klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa T.". Z kolei pismem z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] (wpływ do UKE w dniu [...] czerwca 2013 r.), przedstawiła wersję jawną ww. pisma.

T. wniosła o potraktowanie załączonych w nim informacji jako tajemnicy przedsiębiorstwa i uzasadniła jednocześnie z jakich powodów informacje zawarte w przedmiotowym piśmie nie powinny zostać ujawnione do wiadomości publicznej. T. wyjaśniła, iż nie są jej znane fakty wskazujące, że informacje te są publicznie znane. Wskazała, iż nie są jej znane także żadne okoliczności, które powodowałyby, że osoby trzecie mogłyby uzyskać dostęp do informacji bez uzyskania zgody T. Informacje objęte klauzulą nie są częścią powszechnie dostępnej wiedzy telekomunikacyjnej lub rynkowej, lecz zostały specjalnie wytworzone dla potrzeb prowadzenia działalności przez T. Podkreśliła, iż podjęła także i utrzymuje niezbędne działania w celu zachowania poufności tych informacji m.in. przez oznaczenie dokumentów odpowiednią klauzulą tajności, zobowiązanie pracowników do zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa, zawieranie klauzul dotyczących zachowania poufności w umowach z doradcami, konsultantami i przedsiębiorcami świadczącymi usługi lub wykonującymi prace na rzecz T. związane z dostępem do tych informacji. T. wyjaśniła, iż przyjmując takie stanowisko nie chce doprowadzić do zdobycia informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa T. przez operatorów konkurencyjnych, a tym samym umożliwić tym operatorom konkurowanie z T. w sposób nieuczciwy. T. stwierdziła, że mogłaby ponieść szkodę majątkową w postaci ujawnienia rozwiązań ekonomicznych, technologicznych wchodzących w skład know - how T.

Prezes UKE pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. w trybie art. 50 § 1 p.t. wezwał T. do przedstawienia wyjaśnień w zakresie wskazania:

- w jaki sposób, narażający T. na straty, operatorzy konkurencyjni mogliby wykorzystać dane wskazane przez T. w punktach Ad. 2, Ad. 4, Ad. 8 pisma T. z dnia [...] czerwca 2013 r. lub wykazania,

- iż wykorzystanie przez operatorów konkurencyjnych informacji, w zakresie których T. wniosła o potraktowanie ich jako "tajemnica przedsiębiorstwa T." zaoszczędzi im wydatków lub zwiększy zyski.

T. pismem z dnia [...] lipca 2013 r. przedstawiła uzasadnienie dla objęcia niektórych informacji wskazanych w jej piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r., klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa T.", wskazując, iż informacje które przekazała dotyczą najbardziej istotnych z widzenia każdego przedsiębiorcy danych finansowych. Dane te mają istotne znaczenie nie tylko w zakresie usługi zakańczania połączeń w sieci stacjonarnej, ale również innych, nie mających charakteru regulowanego. Ujawnienie szczegółowych danych kosztowych czy wartości składników majątkowych T. może mieć istotny wpływ na wycenę jej akcji Giełdzie Papierów Wartościowych. Dane te bowiem mają znaczenie w relacjach ze swoimi kontrahentami, na różnych płaszczyznach jej działalności.

Wydając wymienione na wstępie postanowienie Prezes UKE, wskazując na prawa strony z art. 73 § 1 K.p.a jednocześnie stwierdził, że stosownie do przepisu art. 207 ust. 1 p.t. w postępowaniach prowadzonych na podstawie tej ustawy, w drodze postanowienia, może ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych, ograniczając jawność postępowania.

Prezes UKE wyjaśnił nadto, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa, o której mowa w powyższym przepisie art. 207 ust. 1 p.t., należy rozumieć tajemnicę określoną w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. nr 153, poz. 1503 ze zm., dalej jako "u.z.n.k.") - tajemnicą przedsiębiorstwa są nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Prezes UKE w celu stwierdzenia, czy faktycznie informacje wskazane w wymienionym piśmie mają znamiona tajemnicy przedsiębiorstwa, dokonał szczególnej analizy treści tych pism pod kątem przesłanek wynikających z art. 11 ust. 4 u.z.n.k.

Wskazał, że definicję tajemnicy przedsiębiorstwa można znaleźć zarówno w orzecznictwie sądowym jak i doktrynie, przedstawiając poglądy tam podane.

Prezes UKE, stwierdził, że informacje zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r., objęte klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa T.", które nie zostały ujawnione w wersji jawnej tego dokumentu, spełniają wszystkie przesłanki niezbędne do uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa zawarte w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Zdaniem Prezesa UKE udostępnienie tych informacji pozostałym podmiotom biorącym udział w postępowaniu administracyjnym groziłoby ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa T.

Zdaniem Prezesa UKE dane wskazane w pkt Ad. 2 i Ad. 4 dotyczą przykładów liczbowych grup środków trwałych związanych z siecią komutacyjną, a także z siecią transmisyjną, w oparciu o które T. świadczy usługi na Rynku 3. Grupy środków trwałych skupiają elementy sieci, zaangażowane w świadczenie usługi zakańczania połączeń. W konsekwencji wartości liczbowe w nich wskazane są przykładowe jedynie w tym znaczeniu, że odnoszą się do jednej z kilku usług należących do katalogu usług świadczonych na Rynku 3. Informacje zawarte w pkt Ad. 2 i Ad. 4 odnoszą się więc do realnej wartości obszarów sieci służącej realizacji usług głosowych zakańczania połączeń. Wskazują wartości brutto grupy środków trwałych związanych z siecią transmisyjną i komutacyjną pochodzą z ksiąg rachunkowych T. Zatem dane te dotyczą rzeczywistej sieci T. i są to faktyczne dane finansowe T. Wartość brutto grupy środków trwałych stanowi podstawę, od której ustalany jest koszt amortyzacji środków trwałych zaangażowanych w świadczenie usługi zakańczania połączeń. Koszt ten jest odzyskiwany w opłacie za zakańczanie połączeń w sieci T.

Prezes UKE stwierdził, że informacje te mogą mieć wpływ na decyzje inwestycyjne operatorów konkurujących z T. Mają również znaczącą wartość gospodarczą, dającą operatorom konkurencyjnym wobec T. jasny przekaz jeśli chodzi o kierunek inwestycji tj. czy powinny być one podejmowane czy też nie.

Odnośnie informacji zawartych w Ad. 8 stwierdził, że ich udostępnienie umożliwiłoby przedsiębiorcom telekomunikacyjnym konkurującym z T. dokonanie analizy prowadzącej do pozyskania informacji o podwykonawcach T. w zakresie realizacji usług jednorazowych, na Rynku 3, co naruszałoby zasady uczciwej konkurencji prowadząc tym samym do szkody T. o konkretnych wymiarach finansowych. Dane te umożliwiającą zdobycie przewagi konkurencyjnej za pomocą niedozwolonych środków i posiadają znaczącą wartość gospodarczą.

Zdaniem Prezesa UKE, nie bez znaczenia była również okoliczność notowania T. na Giełdzie Papierów Wartościowych. Ujawnienie szczegółowych danych kosztowych czy wartości składników majątkowych T, bez jakiegokolwiek dalszego wpływu T. na ich przetwarzanie, mogło mieć istotny wpływ na wycenę akcji T.

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie zarzucając:

1) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. przez brak wszechstronnego rozważania wszystkich okoliczności sprawy w kontekście oceny, czy zachodzi konieczność ograniczenia wglądu do akt sprawy;

2) naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 126 oraz art. 124 § 2 K.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia niespełniającego wymogów określonych w przepisach prawa m.in. przez niewyjaśnienie podstawy prawnej, czyli:

a) pominięcie motywów zastrzeżenia większości materiału dowodowego,

b) niewyjaśnienia podstaw zastrzeżenia nawet co do tych elementów, gdzie Prezes UKE dokonał kwalifikacji,

co w konsekwencji doprowadziło do niewyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia oraz uniemożliwiło poznanie rzeczywistych motywów jego wydania;

3) naruszenie art. 207 ust. 1 p.t. przez niezasadne ograniczenie Skarżącej prawa wglądu do materiału dowodowego w postaci dokumentów zastrzeżonych przez T. klauzulą tajemnica przedsiębiorstwa T., podczas gdy dokumenty zastrzeżone przez T. nie zawierały tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. przez co Skarżąca została pozbawiona możliwości udziału w przedmiotowym postępowaniu.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części oraz przyznanie na jej rzecz kosztów postępowania.

Zdaniem Skarżącej, Prezes UKE wydał zaskarżone postanowienie bez rzetelnej analizy informacji, których zastrzeżenia żądała T. oraz nie uzasadnił motywów zastrzeżenia dotyczących wszystkich informacji.

Prezes UKE w swoim postanowieniu nie uzasadnił w sposób wyczerpujący podstaw zastrzeżenia, odnosząc się do poszczególnych zastrzeżonych informacji bez rzeczywistej analizy treści informacji zastrzeżonych przez T.

Zdaniem Skarżącej dane wskazane przez T. nie spełniają kryterium posiadania wartości gospodarczej, nie mają bowiem znaczenia z ekonomicznego punktu widzenia. Za nieuzasadnione uznała również twierdzenia o możliwości identyfikacji podwykonawców T.

Ograniczenie dostępu do informacji wskazanych przez T. narusza określoną w art. 8 K.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz ich kultury prawnej) oraz art. 10 K.p.a. (zasady czynnego udziału stron w postępowaniu).

Skarżąca stwierdziła, iż bez dostępu do przedmiotowych informacji jej udział w postępowaniu administracyjnym może okazać się fikcją. Za niedopuszczalne uznała automatyczne zastrzeganie wszelkich dokumentów przedstawionych przez T. z klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa T.". Ponadto samo przekonanie przedsiębiorcy o wartości posiadanej przez niego informacji nie jest wystarczające do ograniczeniu innym podmiotom udziału w postępowaniu.

Składając replikę na odpowiedź Prezesa UKE na skargę, podtrzymała zarzuty skargi. Dodatkowo wskazała na obowiązki regulacyjne nałożone na T. w celu uniknięcia dyskryminacji. W konsekwencji informacje dotyczące sieci T. nie mają przełożenia na koszty ponoszone przez operatorów alternatywnych.

W piśmie stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy z 12 marca 2013 r. O. S.A. (dawniej T.), wnosiła o odrzucenie skargi, alternatywnie o skierowanie pytania prawnego do TK w przedmiocie ograniczenia zasady dwuinstancyjności postępowania w niniejszej kwestii lub oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna.

Odnosząc się na wstępie do wniosku O. S.A. (dawniej T.) o odrzucenie skargi Sąd orzekający w niniejszej sprawie wniosku tego nie uwzględnił podzielając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniach z dnia 28 listopada 2012 r. w sprawie II GSK 1792/11 i z dnia 14 września 2010 r. w sprawie II GSK 700/09, a potwierdzone także w postanowieniach tego Sądu z dnia 19 lutego 2014r. o sygn. akt II GSK 291/14 i 292/14 (wszystkie dostępne na: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W postanowieniach tych Naczelny Sąd Administracyjny uchylając postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jednoznacznie stwierdził, że sąd ten wadliwie zinterpretował przepis art. 207 ust. 1 w związku z art. 206 ust. 1 p.t. przyjmując, że skarga została złożona przedwcześnie, bo z pominięciem wykorzystania możliwości, jaką daje wniosek o ponowne rozparzenie sprawy. Zdaniem NSA postanowienie Prezesa UKE ma charakter samodzielnego orzeczenia zamykającego sprawę dostępu do materiału dowodowego. Za błędne więc należy uznać odwoływanie się Sądu do art. 144 i art. 127 § 3 K.p.a. i ocenę, że niezadowolona z rozstrzygnięcia strona powinna skorzystać z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ze względu na przepis art. 52 § 1 P.p.s.a. Kontroli sądu administracyjnego podlegają wszakże, stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., nie tylko wydane w postępowaniu administracyjnym postanowienia, na które służy zażalenie, ale także postanowienia kończące postępowanie i postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, a postanowienie zaskarżone należało zaliczyć do ostatniej grupy.

Przy ocenie, czy postanowienie, o jakim mowa w art. 207 ust. 1 p.t. jest postanowieniem co do istoty sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze również okoliczność, iż w świetle art. 9 ust. 1 i 2 tej ustawy materiały (informacje, dokumenty lub ich części) zawierające tajemnicę przedsiębiorstwa podlegają wzmożonej ochronie. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 tej ustawy przedsiębiorca telekomunikacyjny może zastrzec informacje, dokumenty lub ich części zawierające tajemnice przedsiębiorstwa, dostarczane na żądanie Prezesa UKE lub na podstawie przepisów ustawy, przy czym Prezes UKE może uchylić zastrzeżenie w drodze decyzji, jeżeli uzna, że dane są niezbędne. Jak z powyższego wynika, kwestia zastrzeżenia informacji zawierających tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi autonomiczną sprawę administracyjną rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można dopatrzyć się żadnego ratio legis, aby identyczne kwestie dotyczące ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa z tego tylko względu, iż są związane z udostępnieniem materiałów stronom postępowania, były rozstrzygane postanowieniem, o jakim mowa w art. 207 ust. 1 p.t., nie posiadającym przymiotu samodzielnego orzeczenia, oderwanego od właściwego postępowania administracyjnego, a w konsekwencji uniemożliwiającym jego kontrolę na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.

Skład orzekający Sądu w niniejszej sprawie w pełni podziela argumentację zawartą w przedstawionych postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zasadniczym zarzutem Skarżącej był zarzut uniemożliwienia jej czynnego udziału w postępowaniu wobec utajnienia przez Prezesa UKE pewnych informacji dotyczących działalności T. W istocie jednak zarzut ten zmierza do wejścia w posiadanie bardzo szerokiego wachlarza informacji o tym operatorze, które byłyby przydatne członkom zrzeszonym w Izbie nie tylko w postępowaniu administracyjnym, lecz także po wydaniu przez Prezesa UKE decyzji rozstrzygającej postępowanie główne, w tym przypadku ma to być decyzja w przedmiocie ustalenia prawidłowej wysokości opłat na podstawie art. 40 ust. 1 p.t.

Odwołując się do cytowanego przepisu zauważenia wymaga, że postanowienie, o jakim mowa w przepisie art. 207 ust. 1 p.t. dotyczy wyłącznie kwestii ochrony "tajemnic przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych", a więc nie stanowi kwestii "incydentalnej" w stosunku do postępowania "głównego", którego istotą nie jest żadna z przesłanek dotyczących postępowania głównego związanych z ustaleniem prawidłowej wysokości opłat, ani też zagadnień procesowych, lecz wyłącznie ocena czy udostępnienie "materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych" (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane wcześniej).

Zgodnie z art. 207 ust. 1 p.t. - w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy Prezes UKE, w drodze postanowienia, może ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych.

W ocenie Sądu, Skarżącej chodzi o możliwość kształtowania decyzyjności organu administracji publicznej przez posiadanie informacji znanych w tym postępowaniu wyłącznie Prezesowi UKE, a zastrzeżonych przez regulatora rynku telekomunikacyjnego na wniosek T. na czas jego trwania do wyłącznej wiadomości organu administracji. Należy więc stwierdzić, że nawet po zakończeniu postępowania głównego i wydania decyzji nie wszystkie informacje, które operator podaje do wyłącznej wiadomości organu administracji, staną się ogólnodostępne. Będą bowiem i takie informacje, które znał jedynie organ przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i jedynie wnioski Prezesa UKE, oparte na tych informacjach, przybiorą postać jawnej decyzji administracyjnej. Innymi słowy w postępowaniu administracyjnym Prezes UKE ma prawo szerszego oglądu działalności operatora niż pozostałe strony postępowania i w tym wyraża się sens wprowadzenia przepisu art. 207 ust. 1 do ustawy – Prawo telekomunikacyjne. W przeciwnym przypadku przepis ten nie miałby racji bytu. Argumentacja Skarżącej zmierza natomiast do tego, by Prezes UKE szczegółowo podał, dlaczego odmawia ujawnienia pewnych informacji o T., co faktycznie sprowadza się do tego, by uzasadniając swoje stanowisko odmowne, tajemnicę tę ujawnił, gdyż w inny sposób nie miałby możliwości szczegółowo uzasadnić swojej odmowy. Jest więc oczywiste, że taka argumentacja jest sprzeczna z warunkami art. 207 ust. 1 p.t. i z tych powodów organ administracji ulec jej nie mógł.

Skarżąca stawiała także organowi administracji publicznej zarzuty nierozpatrzenia całego materiału dowodowego, co w jej ocenie spowodowało "automatyzm" w wydaniu postanowienia o odmowie udostępnienia dokumentów T. opatrzonych klauzulą niejawności. Zarzucając brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego Skarżąca zarzucała Prezesowi UKE przyjęcie, bez właściwej analizy, danych zastrzeżonych przez T. wyłącznie na podstawie wewnętrznego przekonania tego operatora o wartości tych danych, które uzasadniało nałożenie na nie klauzuli niejawności. Należy podnieść, że organ administracji publicznej wskazał, jakie informacje nieujawnione wcześniej zostały obłożone klauzulą niejawności i z jakich powodów. Stąd zarzut nierozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego i zarzut "automatyzmu" w podjętym rozstrzygnięciu nie był zasadny. Jeżeli natomiast, jak podkreślała Skarżąca, pewne usługi są świadczone wyłącznie przez T. i dla pozostałych operatorów informacje o tych usługach nie mają znaczenia gospodarczego, to brak jest przyczyn, dla których informacje te miałyby być jawne, podobnie jak informacje o koszcie roboczogodziny T.

Co do zarzutu braku szczegółowego uzasadnienia utajnienia takich informacji, jak - przykłady liczbowe grup środków trwałych związanych z siecią komutacyjną oraz siecią transmisyjną, w oparciu o które T. świadczy usługi Rynku 3 należy zauważyć, iż organ administracji stwierdził, że z charakteru tych danych wynikają kwestie finansowe działalności T. Podobnie Prezes UKE ocenił, że w dokumencie T. z dnia [...] czerwca 2013 r. informacje zawarte w pkt Ad. 2, 4 i 8 zawierają informacje finansowe T. mające znaczenie strategiczne dla prowadzonej działalności przez tego operatora i w tym zakresie (nie naruszając art. 207 ust. 1 p.t.) swoje stanowisko uzasadnił zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. Prezes UKE podkreślał, że informacje w zakresie kosztów wynagrodzeń grup pracowników T. oraz wykonawców zewnętrznych mogą przedstawiać wartość dla operatorów konkurujących z T, umożliwiającą zdobycie przewagi konkurencyjnej za pomocą niedozwolonych środków a co za tym idzie, dane takie bez wątpienia posiadają znaczącą wartość gospodarczą. W związku z tym ujawnienie tych danych spowodowałoby realne szkody finansowe T. Pozyskane przez organ administracji informacje na temat, danych technicznych dotyczących układu i funkcjonowania struktury sieci telekomunikacyjnej T. oraz informacje finansowe mają strategiczne znaczenie dla prowadzenia działalności przez T., zatem ich zastrzeżenie jest zgodne z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. i z art. 207 ust. 1 p.t.

W swoich zarzutach Skarżąca niejako wykazuje brak zaufania do organu administracji publicznej wskazując na powyższe wywody. Należy w związku z tym zarzutem wyraźnie podkreślić, że kwestia ustalania opłat w trybie art. 40 ust. 1 p.t. jest przedmiotem postępowania głównego, a nie częścią postępowania w sprawie dotyczącej tajemnicy przedsiębiorstwa. Nie sposób w tych warunkach zrozumieć inaczej zarzutu Skarżącej, jak wyłącznie tak, że Prezes UKE utajnia część informacji podanych przez T. jedynie w jakimś własnym (bliżej nieokreślonym) celu. Wydaje się, że zarzut w tej postaci argumentowany jest za daleko idący. Sprowadzenie go zaś do możliwości weryfikacji przez Skarżącą w toku postępowania głównego stanowiska T. w istocie jest dążeniem do zanegowania zasadności istnienia w przepisu art. 207 ust. 1 p.t.

Zdaniem Skarżącej Prezes UKE błędnie uznał, że pewne dane zastrzeżone przez T. posiadają wartość gospodarczą i organ administracji nie uzasadnił z jakich przyczyn dane te uznał za spełniające tę przesłankę. Należy zatem ponownie zauważyć, o czym wzmiankowano wcześniej, że Prezes UKE chcąc uzasadnić swoje postanowienie zgodnie z wymaganiami skarżącej w istocie musiałby ujawnić dane zastrzeżone, by konfrontując te dane z zarzutami skarżącej przedstawić swoją argumentację w postaci żądanej przez Izbę. Oczywiście takie postępowanie naruszałoby sens art. 207 ust. 1 p.t. Prezes UKE w zaskarżonym postanowieniu wskazywał, że przekazane mu przez T. dokumenty wskazują wartości brutto grupy środków trwałych związanych z siecią transmisyjną i komutacyjną pochodzą z ksiąg rachunkowych T., dotyczą rzeczywistej sieci T. i są to faktyczne dane finansowe T. oraz informacji o podwykonawcach T., a dane te mogą mieć znaczenie dla pozycji T. na rynku konkurencyjnym, przez co przedsiębiorca ten może ponieść szkodę majątkową ujawniając także rozwiązania ekonomiczne i technologiczne wchodzące w skład know-how. Przedmiotowe dokumenty, w ocenie Prezesa UKE, zawierają informacje finansowe i techniczne mające znaczenie strategiczne dla wykonywanej działalności gospodarczej przez T. Jeżeli informacje zastrzeżone zawierają szczegółowe informacje finansowe i techniczne, a tak informacje zastrzeżone zakwalifikował Prezes UKE, to informacje takie mają wartość gospodarczą, bowiem w oparciu o nie konkurenci T. na rynku telekomunikacyjnym będą mogli łatwiej, a jednocześnie precyzyjniej szacować, na ile wycenić swoje usługi.

Informacje techniczne, technologiczne lub organizacyjne przedsiębiorstwa to informacje dotyczące także sposobu wytwarzania określonych dóbr, wielkości samej działalności gospodarczej i sprzedaży wytworzonych dóbr oraz ich dystrybucji, zasad finansowania działalności, działalności marketingowej i promocyjnej związanej ze sprzedażą. Inne informacje posiadające wartość gospodarczą to również informacje handlowe oraz dotyczące sfery organizacji i funkcjonowania przedsiębiorstwa, obejmujące całokształt doświadczeń i wiedzy przydatnej do wykonywania działalności gospodarczej przez konkretne przedsiębiorstwo, niezwiązanych bezpośrednio z wytwarzaniem określonych dóbr. Wartość gospodarczą posiadają również informacje, których rozpowszechnienie może zagrażać konkurencyjnej pozycji przedsiębiorcy T. w telekomunikacyjnym segmencie rynku.

Za tajemnicę przedsiębiorstwa uznać należy również wszelkie inne informacje, które w wyniku konkurencji rynkowej mogą zachwiać jego pozycją na rynku świadczonych usług. Nie ma przy tym znaczenia, że T. jest operatorem o znaczącej pozycji na rynku usług telekomunikacyjnych, bowiem jest jednocześnie przedsiębiorstwem, którego (jak każdego innego przedsiębiorstwa) celem jest zyskowność wykonywanej działalności gospodarczej. Nie można w związku z tym wymagać od tego operatora ujawniania w toku postępowania administracyjnego wszystkich danych pozostałym operatorom tylko dlatego, że na T. regulator rynku telekomunikacyjnego nałożył dodatkowe szczególne obowiązki. W niniejszej sprawie to właśnie regulator rynku telekomunikacyjnego (Prezes UKE) uznał, że pewne dane nie mogą zostać ujawnione operatorom alternatywnym, gdyż Prezes UKE jest obowiązany dbać także o prawa i prawidłowość funkcjonowania T., a nie wyłącznie o prawa i funkcjonowanie pozostałych operatorów. Ta dbałość o wszystkich operatorów rynku telekomunikacyjnego może przejawiać się m.in. w chronieniu pewnych informacji o operatorach na zasadzie wskazanej przez przepis art. 207 ust. 1 p.t. (przykładowo J.E. Nowicki /w/ Nieujawnianie informacji stanowiących tajemnice przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Komentarz).

Prezes UKE podał w uzasadnieniu postanowienia, na jakiej podstawie postanowienie to wydał wskazując, w zakresie ograniczonym art. 207 ust. 1 p.t., z jakich powodów i jakiego rodzaju informacje przekazane mu przez T. należało zakwalifikować, jako tajemnica tego przedsiębiorstwa. Nie można zatem zgodzić się z poglądem Skarżącej, że organ administracji publicznej jedynie "automatycznie" przyjął i wyłącznie na podstawie wewnętrznego przekonania T., że informacje zastrzeżone powinny zostać objęte klauzulą niejawności.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.