Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 32/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1, art. 58 par. 1 w zw. z art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2012 r. sprawy ze skargi Z. S. i J. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Z. i J. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W skardze wnieśli o wyznaczenie Kolegium terminu do załatwienia sprawy bowiem pomimo upływu prawie 2 miesięcy od złożenia przez nich wniosku

o uzupełnienie postanowienia z [...] 2012 r. nr [...], do chwili obecnej nie podjęto żadnej czynności. Wnieśli także o wyjaśnienie przyczyn braku załatwienia w terminie tejże sprawy, a także podjęcie działań zmierzających

do zdyscyplinowania pracowników Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz o nałożenie grzywny na organ administracji winny zaniedbań

w trybie art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 2010 r.

Skarżący opisali w skardze przebieg postępowania dotyczącego przyznania im zasiłku celowego w związku ze zniszczeniami powstałymi na skutek powodzi. Zaznaczyli, że postanowieniem z dnia [...] 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zażalenie skarżących na niezałatwienie przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w P. sprawy przyznania zasiłku celowego

za nieuzasadnione. Orzeczenie to zdaniem skarżących zawierało istotne uchybienia, a z jego uzasadnienia wynikało, że Kolegium dokonało wadliwych ustaleń.

W związku z powyższym pismem z dnia 14 lutego 2012 r. skarżący zwrócili się

do Kolegium o uzupełnienia postanowienia, a także o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] 2012 r. nr [...], Kolegium stwierdziło niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ nie wypowiedział się natomiast odnośnie wniosku o uzupełnienie postanowienia. Brak działań Kolegium rażąco narusza przepisy art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 2010 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi

z 2010 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 123, poz. 835 z późn,. zm.), oraz art. 12 w zw. z art. 35 § 1 - 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), ustanawiające maksymalne terminy załatwienia sprawy. Skarżący wskazali, że zaistniała sytuacja jest dla nich podwójnie uciążliwa bowiem decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2011 r. zobowiązani zostali do wykonania prac remontowych, których jednakże wykonać nie mogą,

gdyż do tej pory nie otrzymali zasiłku na odbudowę domu po powodzi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Kolegium wyjaśniło, że wniosek skarżących o przyznanie zasiłku celowego wpłyną w dniu 17 czerwca 2010 r. i został skierowany przez organ

I instancji do Urzędu Wojewódzkiego, gdzie otrzymał akceptację.

W związku z powyższym organ I instancji decyzją z dnia [...] 2012 r. przyznał skarżącym zasiłek w wysokości 40 308,00 zł. Następnie decyzją częściową powyższa kwota, na skutek zmian w wycenie robót wskazanych jako niezbędne

do wykonania remontu, miała zostać zwiększona do wysokości 50 059,00 zł. Powyższe orzeczenie zostało jednak zaskarżonej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia [...] 2010 r. uchyliło zaskarżoną decyzję, nakazując organowi I instancji przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe. Następnie organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązał J. S. do przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego budynku, określającej zakres robót budowlanych niezbędnych do wykonania w celu eliminacji zagrożenia życia i zdrowia osób przebywających w budynku. Z kolei decyzją z dnia [...] 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał J. S. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie wskazanych robót budowlanych w terminie do 30 września 2011 r. W dniu 5 kwietnia 2011 r. skarżący zwrócili się z prośbą o zmianę przeznaczenia zasiłku celowego z celu związanego

z remontem uszkodzonego budynku, na budowę domu na działce nr 420/2

w Ł., której własność została przekazana aktem darowizny na rzecz małoletniego syna W. S. Urząd Wojewódzki przychylił się do powyższego wniosku skarżących uzależniając jednak swoją zgodę

od przedstawienia przez skarżących umowy notarialnej gwarantującej dożywotnie prawo zamieszkania w wybudowanym budynku. Pismem z dnia 18 maja 2011 r. organ I instancji wezwał skarżących o uzupełnienie złożonych dokumentów

o brakujący akt notarialny. W dniu 27 maja 2011 r. skarżący podważyli zasadność przedłożenia żądanej umowy. W toku prowadzonego postępowania dokonano weryfikacji i ponownego oszacowania powierzchni ścian objętych remontem.

Na skutek powyższego rzeczoznawca majątkowy w dniu 1 czerwca 2011 r. sporządził aneks do pierwotnej wyceny, efektem czego wysokość zasiłku wzrosła

do 72 680,00 zł. Pismem z dnia 14 października 2011r. poinformowano skarżących, że ich wniosek o przyznanie zasiłku nie może zostać rozpatrzony przez Urząd Wojewódzki z uwagi na braki formalne tj. brak aktu notarialnego. W dniu 29 listopada 2011 r. skarżący doręczyli akt notarialny, mocą którego syn W. S. zobowiązał się do ustanowienia na rzecz wnioskodawców osobistej, dożywotniej, bezpłatnej służebności mieszkania w domu wybudowanym na działce stanowiącej jego własność. Po doręczeniu w/w dokumentu, przekazano wniosek do Urzędu Wojewódzkiego, który pismem z dnia 13 grudnia 2011 r. wniosek ten zaakceptował. Niemniej jednak Urząd Wojewódzki pismem z dnia 20 grudnia 2011 r. poinformował Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w P.,

że środki przekazane zostaną dopiero w roku 2012 z uwagi na to, że skarżący

nie posiadają jeszcze pozwolę budowę. Mając na uwadze przedstawiony powyżej przebieg postępowania Kolegium stwierdziło, że w analizowanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że organ I instancji pozostaje w bezczynności. Sprawa pozostaje nadal w toku z opisanych wyżej przyczyn, które są niezależne od organu

l instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlegała odrzuceniu.

W rozpatrywanej sprawie skarżący zarzucili bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegającą na nie uzupełnieniu wydanego przez Kolegium postanowienia z [...] 2012 r. nr [...].

Wskazanym postanowieniem Samorządowe Kolegium /odwoławcze

uznało zażalenie skarżących na niezałatwienie w terminie przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w P. sprawy przyznania zasiłku celowego

z ustawy z 12 marca 2003 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity, Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późna. zm., zwanej dalej ustawą o pomocy społecznej)

w związku ze zniszczeniami powstałymi wskutek powodzi w maju i czerwcu 2010 r.

Wobec powyższego, nie mają w ocenie składu orzekającego Sądu, zastosowania w niniejszej sprawie postanowienia ustawy z 24 czerwca 2010 r.

o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi z 2010 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 123, poz. 835 z późn,. zm.), w szczególności art. 4 tejże ustawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 2 cytowanej ustawy przepisy tej ustawy mają zastosowanie do skutków zdarzeń zaistniałych na obszarze gmin lub miejscowości poszkodowanych w wyniku działania powodzi lub osunięcia ziemi, mających miejsce w 2010 r., określonych w przepisach wydanych po dniu 14 maja 2010 r. na podstawie art. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych

w wyniku działania żywiołu (Dz. U. z 2001 r. Nr 84, poz. 906). Przepisy cytowanej ustawy mają zatem zastosowanie tylko do kwestii związanych z odbudową, remontem i rozbiórką obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych

w wyniku powodzi, w tym między innymi do kwestii związanych z dokonaniem zgłoszenia lub uzyskaniem pozwolenia na budowę takich obiektów budowlanych, użytkowaniem tych obiektów itp. Ponadto przepisy cytowanej ustawy mają zastosowanie również między innymi do kwestii związanych ze zbywaniem nieruchomości, stanowiących własność Skarbu Państwa albo jednostek samorządu terytorialnego, wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa,

do kwestii związanych: z uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, faktyczną niemożnością świadczenia pracy w związku z powodzią, zniszczeniem dokumentów niezbędnych do ustalenia świadczeń z tytułu ubezpieczeń społecznych lub zaopatrzenia emerytalnego, przeznaczeniem środków z zakładowego funduszu pracy, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych,

z uzyskaniem pożyczek z tego Funduszu, z uzyskaniem pożyczek z ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy(Dz. U. z 2008 r.

Nr 69, poz. 415 z późna. zm.), przyznaniem refundacji z tej ustawy, uzyskiwaniem kredytów na zasadach określonych w ustawie z 8 lipca 1999 r. o dopłatach

do oprocentowania kredytów bankowych udzielonych na usuwanie skutków powodzi (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 690 z późna. zm.), z przedsięwzięciami polegającymi

na tworzeniu lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy niestanowiących lokali socjalnych, ze zwolnieniami z opłat skarbowych, z podatku dochodowego, z uruchomieniem środków rezerw itp. Przepisów tych nie stosuje się więc do postępowań związanych z uzyskaniem zasiłku celowego z art. 40 ustawy

o pomocy społecznej, bo właśnie przepisy tej ustawy mają do nich zastosowanie,

a nie przepisy ustawy z 24 czerwca 2010 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi z 2010 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 123, poz. 835 z późn,. zm.).

W takim razie skarżący na zasadach ogólnych, winni byli poprzedzić skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego , wezwaniem Kolegium, do usunięcia naruszenia prawa, a nie jak stanowią postanowienia

nie mającego zastosowania art. 4 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 2010 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi z 2010 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 123, poz. 835 z późn,. zm.).

Zgodnie bowiem z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U.

z 2012 r. Nr 0, poz. 270, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), skargę można wnieść

po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy natomiast rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52 p.p.s.a.).

Skoro, w myśl art. 37 § 1 k.p.a. nie ma nad samorządowym kolegium odwoławczym organu wyższego stopnia, nie wniesienie przez skarżących wezwania Kolegium do usunięcia naruszenia prawa, skutkować musiało uznaniem skargi

za niedopuszczalnej, w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., przez nie spełnienie warunków formalnych sensu stricto jej skutecznego złożenia, tj. uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia.

W takim stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny,

na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U.

z 2012 r. Nr 0, poz. 270), orzekł jak w sentencji postanowienia.