Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1655/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-02-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par.3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 26 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 października 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia 20 października 2017 r. (znak: [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego. Zaznaczył również, że uzasadnienie powyższego wniosku zostanie wskazane w treści skargi w odrębnie sformułowanym akapicie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., póz. 1369 z późn. zm. - dalej jako: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia został określony przez ustawodawcę w sposób wyczerpujący i alternatywny. Oznacza to, że Sąd będzie uprawniony do udzielenia stronie ochrony tymczasowej dopiero wówczas, gdy uprawdopodobni ona chociaż jedną ze wskazanych w ww. przepisie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, z tym zastrzeżeniem, że akt ten nadaje się do wykonania i wymaga wykonania.

W doktrynie i orzecznictwie ugruntował się pogląd, zgodnie z którym obowiązek przedstawienia okoliczności uprawdopodabniających zaistnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Musi on przy tym wskazać konkretne okoliczności, które umożliwią Sądowi dokonanie oceny, czy wstrzymanie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest w danej sytuacji uzasadnione (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt l OZ 1236/14, LEX nr 1624317). Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia bowiem jego

Sygn. akt II SA/Kr 1655/17

merytoryczną ocenę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2015 r,, sygn. akt II OZ 1403/14, LEX nr 1640573). Nie ulega zatem wątpliwości, że wniosek o wstrzymanie wykonania aktu objętego skargą wymaga od strony skarżącej powołania się na tego rodzaju szczególne okoliczności, które będą przemawiały - w danej sprawie - za odstąpieniem przez Sąd od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że skarżący nie uzasadnił

swojego wniosku o wstrzymanie wykonania i poprzestał jedynie na przywołaniu treści

przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego, brak

jest bowiem w treści skargi odrębnie sformułowanego akapitu zawierającego stosowne

uzasadnienie przedmiotowego wniosku. Tym samym, w ocenie Sądu, w

okolicznościach niniejszej sprawy skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, aby

zachodziły ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W

szczególności nie wykazał on, jakie konkretnie szkody może ponieść na skutek

wykonania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie wykazano, czy owe (potencjalne)

szkody mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Wymaga bowiem

podkreślenia, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest o takiej szkodzie (majątkowej, a także

niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot

spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe

przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu

Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ138/04, LEX nr 281811 oraz

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., sygn

akt II OZ 1026/12, LEX nr 1248494). Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Sądu

niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody tego rodzaju we wniosku nie wykazano. Tym

samym Sąd stwierdził, że skarżący - wobec braku uzasadnienia swojego wniosku -

nie podał w istocie okoliczności uprawdopodabniających konieczność wstrzymania

wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie przedłożył on żadnych

dokumentów wskazujących, aby jej wydanie przyczyniło się do pogorszenia jego

obecnej sytuacji finansowej, powodując w następstwie tego wyrządzenie szkody i to w

znacznych rozmiarach. Podobnie, nie wskazał on, jakiejkolwiek okoliczności, która

pozwalałaby przyjąć, że wykonanie tej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki,

a więc takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub

trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić

tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob.

Sygn. akt II SA/Kr 1655/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II OZ 12/14, LEX nr 1452897). Wymaga w tym miejscu dodatkowo podkreślenia, że wykonanie każdej decyzji o pozwoleniu na budowę prowadzi, ze swej istoty, do zmian w rzeczywistości. Niemniej jednak, nie jest to proces nieodwracalny, gdyż jego odwrócenie zależy jedynie od możliwości technicznych inwestora. Wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę nie może być zatem postrzegane jako instytucja, która ma na celu powstrzymać proces inwestycyjny w ogóle, skoro inwestor dysponuje już ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę i zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., póz. 1332 z późn. zm.) jest on uprawniony do rozpoczęcia robót budowlanych objętych treścią udzielonego pozwolenia. Należy również zaznaczyć, że w przypadku, w którym doszłoby do wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego to inwestor, a nie skarżący poniesie straty wynikające z rozpoczęcia procesu inwestycyjnego i to on przede wszystkim podejmuje ryzyko gospodarcze niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia sądu administracyjnego. Dlatego też, samo twierdzenie skarżącego, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego, bez uzasadnienia takiego twierdzenia, nie może być wystarczające do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Tym samym w ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera usprawiedliwionych motywów wskazujących na wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy jednak zaznaczyć, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada zasadności skargi, a w związku z tym podnoszone przez skarżącego zarzuty zawarte w treści skargi, będą podlegały ocenie Sądu dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji stanowi bowiem jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, a zapadłe w tym przedmiocie rozstrzygnięcie ma wyłącznie charakter tymczasowy i traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.