Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 74/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 103 ust. 1 pkt 2 i  ust. 2 pkt 1, art.104 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 136 poz 914
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Protokolant ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi S P na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu jako żywności produktu niebędącego żywnością oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej jako: k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania S P, utrzymał w mocy decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...].

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

[...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 104 k.p.a., art. 103 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1, art. 104 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 3 pkt 43, art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 ze zm.) – dalej jako: ustawa, art. 2, art. 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002 r., str. 1 ze zm. – Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463 ze zm.) – dalej jako: rozporządzenie nr 178/2002, nałożył karę pieniężną w wysokości 5.000 zł na S P, prowadzącego działalność pod nazwą "[...]", w związku z wprowadzaniem do obrotu jako żywności produktu [...] firmy "[...]" niebędącego żywnością.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, iż S P w 2010 r. wystosował powiadomienie do Głównego Inspektora Sanitarnego o wprowadzeniu po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produkt [...] firmy "[...]" jako środka spożywczego zaspokajającego zapotrzebowanie organizmu przy intensywnym wysiłku fizycznym, zwłaszcza sportowców. W odpowiedzi na powyższe Główny Inspektor Sanitarny pismem z dnia [...] listopada 2010 r. poprosił przedsiębiorcę o przedstawienie ekspertyzy naukowej dotyczącej 6, [...]-[...]; , [...]; ’, , [...]-[...]. Ponadto zwrócono uwagę, iż zasadnym byłoby przeanalizowanie składu ww. produktu oraz dostosowanie zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 953/2009 z dnia 13 października 2009 r. w sprawie substancji, które mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego (Dz. Urz. WE L 269 z 14.10.2009 r., str. 9). Pismem z dnia [...] maja 2011 r. Główny Inspektor Sanitarny poinformował S P, iż przyjął do wiadomości deklarację przedsiębiorcy o wycofaniu się z zamiaru wprowadzenia do obrotu produktu [...].

Organ I instancji zwrócił uwagę, że w dniu 23 czerwca 2010 r. Republika Czeska w ramach systemu RASFF wystosowała powiadomienie informacyjne nr 2010.0832 w sprawie stwierdzenia obecności nieautoryzowanej substancji [...] w produkcie [...] 60 kapsułek firmy "[...]". W związku z powyższym w dniu 9 lipca 2010 r. przeprowadzono kontrolę sanitarną w sklepie [...] w [...], ul. [...]. Tym samym przedsiębiorca był świadomy, iż ww. produkt nie powinien znajdować się w obrocie.

Po otrzymaniu interwencji z dnia [...] lutego 2013 r. dokonano przeglądu asortymentu oferowanego przez S P za pośrednictwem portalu aukcyjnego www.allegro.pl. Ustalono, iż S P oferował produkt [...] na 3 aktualnych aukcjach internetowych oraz na 3 aukcjach już zakończonych (21 lutego 2013 r., dwie w dniu 23 lutego 2013 r.). Organ przywołał informacje odnośnie [...] zawarte w opisie produktu umieszonym pod ofertą.

Na aukcjach internetowych na portalu www.allegro.pl Sylwester Polak oferował do sprzedaży:

1) [...] + [...]– przewidywany termin zakończenia aukcji 25 marca, 10:38:12;

2) [...]+[...]– przewidywany termin zakończenia aukcji 25 marca, 10:38:04;

3) [...]– przewidywany termin zakończenia aukcji 7 marca, 10:43:14;

4) [...] + [...]– produkt zakupiła 1 osoba (1 sztukę), aukcja zakończyła się 23 lutego 2013 r. (13:30:49);

5) [...]+[...]– nie było ofert kupna, aukcja zakończyła się 23 lutego 2013 r.(13:30:40);

6) [...]– produkt zakupiła 1 osoba (2 sztuki), aukcja zakończyła się 21 lutego 2013 r. (11:20:52).

Ustalono, że w dniu 27 lutego 2013 r. produkt [...] oferowany jest w ramach sprzedaży internetowej na 3 aukcjach prowadzonych przez przedsiębiorcę. W toku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2013 r. w sklepie stacjonarnym [...]w [...] , ul. [...] , nie stwierdzono w obrocie ani na stanie magazynowym ww. produktu. Zgodnie z oświadczeniem I P – pełnomocnika S P, z chwilą zakupu produktu na aukcji internetowej przez konsumenta jest on zamawiany u dostawcy i wysyłany konsumentowi docelowemu. Odnośnie kwestii zgłoszenia przez S P informacji o wycofaniu się z zamiaru wprowadzenia do obrotu produktu [...] , I P oświadczyła, że zgłoszenie to odnosiło się do zamiaru wprowadzenia do obrotu przedmiotowego produktu, który miał być zakupiony bezpośrednio od producenta lub dostawcy zagranicznego. Od momentu wysłania ww. zgłoszenia oferowany do sprzedaży produkt [...] zakupiony był od dostawców krajowych. Wobec powyższego zobowiązano I P do dostarczenia faktur zakupu przedmiotowego produktu za okres od maja 2011 r. do 27 lutego 2013 r. Irena Polak oświadczyła ponadto, że produkt [...] sprzedany był w całości klientom indywidualnym.

W dniu [...] marca 2013 r. S P dostarczył faktury VAT zakupu produktu [...] firmy "[...]" z dnia [...] lutego 2009 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2011 r. Oświadczył, że produkt [...] oferowany w ramach sprzedaży internetowej na portalu www.allegro.pl pochodzi z dostaw zakupionych na podstawie przedłożonych faktur. Odnośnie powiadomienia informacyjnego Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. dot. produktu [...] S P oświadczył, że produkt ten znajdował się wtedy w sprzedaży, ale nie był to produkt o numerze partii objętym ww. powiadomieniem. W nawiązaniu do oświadczenia I P do protokołu kontroli z dnia [...] lutego 2013 r.: "(...) z chwilą zakupu produktu na aukcji internetowej przez konsumenta jest on zamawiany u dostawcy i wysyłany konsumentowi docelowemu (...)", wyjaśnił, że sytuacja taka ma miejsce dla większości produktów oferowanych w ramach sprzedaży internetowej, ale nie w przypadku produktu [...]. I P nie posiadała wiedzy na temat ww. produktu. Ponadto od momentu poinformowania o wycofaniu się z zamiaru wprowadzania do obrotu produktu [...]nie był on później zakupiony, a produkty sprzedawane po tym czasie pochodziły z wcześniejszych dostaw (partie nie objęte powiadomieniem Nr [...]). Przedsiębiorca poinformował także, że firma "[...]" w [...] nie zamierza wprowadzać do obrotu produktu [...]. Na dzień [...] lutego 2013 r. wszystkie produkty zostały sprzedane.

Organ I instancji podkreślił, że S P miał świadomość, iż wprowadza do obrotu jako żywność produkt [...] niebędący żywnością, bowiem w dniu [...] lipca 2010 r. przedstawiciele PPIS w [...] przeprowadzili kontrolę sanitarną w sklepie [...] w [...] , ul. [...] i w związku z powiadomieniem informacyjnym w ramach systemu RASFF wobec stwierdzenia przez władze czeskie w produkcie [...] 60 kapsułek firmy "[...]" obecności nie-autoryzowanej substancji androstendion.

Organ podkreślił również, że Główny Inspektor Sanitarny pismem z dnia [...] listopada 2010 r. poprosił przedsiębiorcę o przedstawienie ekspertyzy naukowej dotyczącej , [...];[...];[...],[...]. Organ wyjaśnił wówczas zasadność przeanalizowania składu ww. produktu oraz dostosowania zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 953/2009 z dnia 13 października 2009 r. Ze względu na zawartość nieautoryzowanych substancji 6, [...]; 3, [...], 5, [...] oraz [...] produkt [...] kapsułek firmy "[...] " nie może być kwalifikowany jako środek spożywczy zaspokajający zapotrzebowanie organizmu przy intensywnym wysiłku fizycznym, zwłaszcza sportowców. Wprowadzanie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przedmiotowego produktu stanowi naruszenie obowiązujących przepisów prawa żywnościowego, o czym doskonale wiedział S P.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. organ I instancji wszczął postępowanie zmierzające do wydania decyzji o nałożeniu kary administracyjnej przewidzianej art. 104 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz wezwał przedsiębiorcę do złożenia wyjaśnień w tej sprawie i przedłożenia wszelkich posiadanych dowodów. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia [...] maja 2013 r. S P poinformował, że produkt [...]nie został wycofany z rynku na skutek zastrzeżeń FDA, wycofano jedynie określoną partię produktu. Protokół kontroli sanitarnej z dnia [...] lipca 2010 r. zawiera informację, iż wycofaniu z obrotu podlega partia [...] . Stwierdzono, iż w obrocie i ofercie [...] nie znajduje się produkt o wymienionym numerze partii i nie podjęto żadnych działań zmierzających do wycofania z obrotu lub wydania nakazu zabezpieczenia tego produktu o numerze partii innej niż podanej w powiadomieniu [...].

Na podstawie powyższego stanu faktycznego organ I instancji stwierdził, że S P miał świadomość, iż wprowadza do obrotu jako żywność produkt [...] kapsułek firmy "[...] " niebędący żywnością, bowiem Główny Inspektor Sanitarny poinformował przedsiębiorcę pismem z dnia [...] listopada 2010 r., że przedmiotowy produkt zawiera nieautoryzowane substancje, które nie są uwzględnione w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 953/2009 z dnia 13 października 2009 r. w sprawie substancji, które mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego. W stosownych przypadkach importer winien przedstawić ekspertyzę naukową i dane naukowe potwierdzające, że zastosowanie substancji prowadzi do produkcji bezpiecznych produktów. Przedsiębiorca nie przedłożył wymaganej ekspertyzy naukowej, niemniej jednak pisemnie poinformował Głównego Inspektora Sanitarnego, iż wycofuje się z zamiaru wprowadzenia do obrotu produktu [...]. Z faktury VAT Nr [...] wynika, iż w dniu [...] kwietnia 2011 r. S P nabył od firmy [...] (Hiszpania) 100 sztuk produktu [...] – 60 kap. za kwotę brutto 2 802,60 EURO. Organ zauważył ponadto, że pismo S P informujące o wycofaniu się z wprowadzania do obrotu wpłynęło do Głównego Inspektora Sanitarnego w dniu 25 marca 2011 r., tj. przed zakupem 100 szt. produktu w dniu 11 kwietnia 2011 r.

Wydruki ze strony internetowej www.allegro.pl z dnia [...] lutego 2013 r. oraz [...] lutego 2013 r. świadczą o fakcie oferowania przez S P produktu [...] 60 kapsułek firmy "[...]" zawierającego w swoim składzie nieautoryzowane substancje: 6, [...][...] 5, [...] o czym przedsiębiorca informuje podając wykaz składników. Ze względu na zawartość ww. substancji produkt [...] 60 kapsułek firmy "[...] " nie może być kwalifikowany jako środek spożywczy zaspokajający zapotrzebowanie organizmu przy intensywnym wysiłku fizycznym, zwłaszcza sportowców.

Wprowadzanie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktu [...]60 kapsułek firmy "[...] " stanowi zatem naruszenie obowiązujących przepisów prawa żywnościowe, o czym doskonale wiedział S P. Wyżej przywołane nieprawidłowości wyczerpują znamiona art. 103 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

W przedmiotowej sprawie za naruszenie art. 103 ust. 1 pkt 2 ustawy może być wymierzona kara pieniężna do pięciokrotnej wartości brutto zakwestionowanej ilości produktu niebędącego żywnością wprowadzonego do obrotu jako żywność. Organ określił maksymalną wysokość kary pieniężnej zgodnie z wyliczeniem opartym o aukcje internetowe na stronie www.allegro.pl, na których oferowano do sprzedaży produkt [...]:

1) [...]+[...]- przewidywany termin zakończenia aukcji 25 marca, 10:38:12; oferta Nr [...] – wystawione 4 sztuki x 159 zł = 636 zł;

2) [...] + [...]– przewidywany termin zakończenia aukcji 25 marca, 10:38:04; oferta Nr [...] – wystawionych 6 sztuk x 159 zł = 954 zł;

3) [...]– przewidywany termin zakończenia aukcji 7 marca, 10:43:14; oferta Nr [...]– wystawionych 9 sztuk x 159 zł = 1.431 zł;

4) [...]+[...]– aukcja zakończyła się 23 lutego 2013 r. (13:30:49); oferta Nr [...] – wystawiona 1 sztuka x 159 zł = 159 zł;

5) [...] + [...] – aukcja zakończyła się 23 lutego 2013 r. (13:30:40); oferta Nr [...] – wystawiona 1 sztuka x 159 zł = 159 zł;

6) [...]- produkt zakupiła 1 osoba (2 sztuki), aukcja zakończyła się 21 lutego 2013 r. (11:20:52); oferta Nr [...] – 2 sztuki x 159 zł = 318 zł;

Ogółem wartość: 3.657 zł

Maksymalny wymiar kary: 3.657 zł x 5 = 18.285 zł.

Zgodnie z wyliczeniami wysokość kary pieniężnej może być wymierzona do kwoty 18.285 zł.

W związku ze spełnieniem przesłanek z art. 103 ust. 1 pkt 2 ustawy, organ I instancji uznał, że kwota kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł została wymierzona przy zastosowaniu odpowiedniego stopnia jej odczuwalności. Działanie S P świadczy o świadomej działalności przedsiębiorcy, co w bardzo wysokim stopniu naraża na utratę zdrowia potencjalnych konsumentów, stanowi to naruszenie art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 3 pkt 43, art. 24 ust. 1 ustawy oraz art. 2, art. 16 rozporządzenia nr 178/2002. Organ uwzględnił również fakt, iż przedsiębiorca był już dwukrotnie ukarany karą pieniężną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 2 ustawy za wprowadzanie do obrotu jako żywności produktów niebędących żywnością: [...] oraz [...] (decyzje [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2012 r., znak: [...] oraz z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...]). Wobec powyższego organ I instancji uznał stopień zawinienia za znaczny. Organ miał na uwadze dotychczasową działalność na rynku spożywczym – zgodnie z wydrukiem ze strony internetowej Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej data rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej przez S P to 2 stycznia 2009 r. Do przedmiotowej sprawy przedsiębiorca nie przedłożył dokumentów poświadczających wielkość obrotu. Organ wziął zatem pod uwagę dokument dołączony w sprawie [...]do pisma z dnia [...] kwietnia 2013 r., zgodnie z którym koszty działalności operacyjnej firmy za I kwartał 2013 r. to 3.122,30 zł, jest to również kwota straty z działalności gospodarczej.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył S P.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., znak[...], Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W ocenie organu odwoławczego, w sprawie ustalone zostało w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżący wprowadził do obrotu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej jako żywność produkt pn. [...], który nie można uznać za środek spożywczy. Tym samym poza przedmiotem sporu pozostaje, iż skarżący swoim zachowaniem spełnił hipotezę art. 103 ust. 1 pkt 2 ustawy, który stanowi, iż kto wprowadza do obrotu jako żywność produkt niebędący żywnością, podlega karze pieniężnej w wysokości do trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający.

Jednocześnie poza przedmiotem sporu pozostaje, iż skarżący oferował do sprzedaży na aukcjach internetowych poprzez portal aukcyjny www.allegro.pl 23 sztuki produktu [...] oraz że skarżący na podstawie przekazanej faktury VAT Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nabył od [...] 100 sztuk produktu [...] – 60 kap. oraz na podstawie faktury VAT Nr [...]z dnia [...] lutego 2009 r. nabył od [...] 35 sztuk produktu [...] – 60 cap. Liczba zakwestionowanych opakowań produktu mieści się w ilości opakowań zakupionych przez skarżącego na podstawie wskazanych faktur. Zgodnie z oświadczeniem skarżącego złożonym do protokołu z dnia [...] marca 2013 r., produkt [...] oferowany w ramach sprzedaży internetowej na portalu www.allegro.pl pochodził z dostaw zakupionych wg ww. faktur. Z tych przyczyn zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 103 ust. 2 pkt 1 ustawy organ uznał za bezzasadny, stwierdzając, że organ I instancji w sposób prawidłowy wymierzył skarżącemu karę w wysokość 5.000 zł. Ustalając wysokość kary organ I instancji oparł się na ilości oferowanych przez skarżącego do sprzedaży na aukcjach internetowych poprzez portal aukcyjny www.allegro.pl 23 sztukach produktu [...] . Wymienione ilości znajdują potwierdzenie w fakturach zakupu produktu [...] , wskazujących, że skarżący zakupił 135 sztuk tego produktu.

Zdaniem organu II instancji, niezależnie od ustalenia rzeczywistej ilości produktu [...], która pozostawała w posiadaniu Skarżącego, organ I instancji w prawidłowy sposób wskazał ilość zakwestionowanych sztuk tego produktu. Organ podzielił stanowisko, iż termin "wprowadzanie na rynek" oznacza również oferowanie do sprzedaży. Skarżący wprowadził zatem do obrotu, w rozumieniu przepisów rozporządzenia nr 178/2002, 23 sztuki produktu [...]. Maksymalny wymiar grożącej skarżącemu kary wyniósł w niniejszej sprawie 18.285 zł. Za prawidłowe, w świetle przepisu art. 103 ust. 1 ustawy, organ odwoławczy uznał ustalenie jej na poziomie 5 .000 zł.

Organ nie zgodził się z zarzutami dotyczącymi błędnej interpretacji art. 3 pkt 8 rozporządzenia nr 178/2002 w kwestii interpretacji pojęć i odpowiedzialności. Stosownie do treści art. 3 ust. 3 pkt 52 ustawy, wprowadzenie żywności do obrotu oznacza wprowadzenie na rynek w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia 178/2002. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 8 rozporządzenia 178/2002 "wprowadzenie na rynek" oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. Nie powinno zatem ulegać wątpliwości, że właściwe rozumienie pojęcia "wprowadzenie do obrotu" to również oferowanie do sprzedaży (w tym przez Internet). Organ wyjaśnił, że – wbrew twierdzeniom skarżącego – oferowanie do sprzedaży stanowi wprowadzenie do obrotu.

W dalszej kolejności organ stwierdził, że wymierzając zaskarżoną karę organ I instancji oparł się na przesłankach określonych w art. 104 ust. 2 ustawy, tj. uwzględnił stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku spożywczym i wielkość produkcji zakładu.

Zdaniem organu, nie znajduje również uzasadnienia zarzut dotyczący naruszenia art. 103 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy w zw. z art. 2 rozporządzenia nr 178/2002 poprzez bezzasadne przyjęcie, iż produkt, za który nałożono karę pieniężną, jest produktem niebędącym żywnością. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż produkt pn. [...] nie może stanowić żywności (środka spożywczego), gdyż z uwagi na obecność w jego składzie [...], który może mieć działanie farmakologiczne, a także wpływać na fizjologiczne funkcje ciała, nie spełnia definicji środka spożywczego, a tym samym definicji żywności.

Organ uznał, iż wprowadzając do sprzedaży w 2013 r. ww. produkt, biorąc pod uwagę informacje uzyskane w 2010 r. w trakcie kontroli sanitarnej w sklepie [...] w [...], ul. [...] w związku z powiadomieniem informacyjnym w ramach systemu RASFF oraz biorąc pod uwagę informacje przekazane pismem z dnia [...] listopada 2010 r., skarżący miał świadomość, iż wprowadza do obrotu jako żywność produkt [...] niebędący żywnością. Z tego powodu za niezasadny uznał zarzut nierozważenia minimalnego stopnia zawinienia.

Zdaniem organu II instancji, wina skarżącego nie budzi w niniejszej sprawie wątpliwości. Jej zakres uznał za znaczny, w szczególności biorąc pod uwagę, iż skarżący jest przedsiębiorcą działającym od wielu lat na rynku spożywczym, który w dodatku został poinformowany przez Głównego Inspektora Sanitarnego o wątpliwościach związanych z kwalifikacją produktu [...] jako środka spożywczego. Wysokość przedmiotowej kary jest również zasadna w związku z faktem, iż skarżący w przeszłości był już karany za naruszenie przepisów prawa żywnościowego, w szczególności w zakresie naruszenia norm regulujących wprowadzanie do obrotu produktu niebędącego żywnością. Jednocześnie karę w wysokości wymierzonej przez organ I instancji należy utrzymać w mocy, biorąc pod uwagę przesłankę "wielkości produkcji zakładu", w tym informacje dotyczące sytuacji gospodarczej skarżącego.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku danych o wycofaniu produktu [...] , a nie tylko określonej partii na rynku w USA, organ wskazał, iż zgodnie z informacjami zawartymi przez FDA - US Food and Drug Administration (Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków) na stronie internetowej http://www.fda.gov w 2010 r. dokonano wycofania wszystkich partii siedemnastu wymienionych w tej informacji suplementów diety. Jednym z wymienionych produktów jest [...] 60 caps. Ponadto firma [...] we współpracy z FDA dokonała wycofania ww. produktu z rynku ze względu na fakt, że 3,17 [...] nie spełniała definicji składnika pokarmowego oraz produkt ten był niezgodny z Federal Food, Drug, and Cosmetic Act. Reasumując, [...] został wycofany z rynku, ponieważ naruszał przepisy prawa.

Organ nie zgodził się z zarzutem, iż skoro S P zakupił produkt od innego dystrybutora krajowego, to mógł domniemywać, iż jest on dopuszczony do obrotu. Skoro skarżący dokonał zawiadomienia w trybie art. 29 ust. 1 ustawy, w konsekwencji czego Główny Inspektor Sanitarny poinformował go o swoich uwagach i zaleceniach dotyczących produktu [...] , to skarżący miał świadomość, iż wprowadzenie do obrotu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przedmiotowego produktu może stanowić naruszenie obowiązujących przepisów prawa żywnościowego. Organ powołał się również na treść art. 16 i 17 rozporządzenia nr 178/2002. Stwierdził, iż całkowitą odpowiedzialność za jakość zdrowotną środka spożywczego wprowadzanego do obrotu oraz treść informacji umieszczonych na jego opakowaniu lub w prezentacji i reklamie ponosi podmiot działający na rynku spożywczym.

Organ wyjaśnił ponadto, że wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego w I instancji nie ma również zarzut ukarania skarżącego za wprowadzenie do obrotu produktu w czasie, w którym nie była jeszcze wydana decyzja nakazująca wycofanie tego produktu z obrotu. Postępowanie w przedmiocie wycofania danego produktu z obrotu toczy się obok postępowania dotyczącego wymierzenia kary za wprowadzenie do obrotu jako żywność produktu niebędącego żywnością. Oba postępowania różni zakres przedmiotowy, różnią się właściwością organów uprawnionych do wydania rozstrzygnięcia. Niezasadnym jest zatem uzależnianie wydania rozstrzygnięcia w jednym z tych postępowań od wydania decyzji w drugim.

Organ nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak powołania się w podstawie prawnej decyzji na przepisy ustrojowe Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. W ocenie organu, mimo że organ I instancji nie wskazał przepisów określających jego właściwość miejscową, to właściwość ta nie budzi wątpliwości. Brak podania podstawy prawnej, tj. przepisów ustawy dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnego (Dz. U z 2011 r. Nr 212, poz. 1263) nie może stanowić samoistnej przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, organ odwoławczy uznał, iż są one nieuzasadnione.

Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2014 r. wniósł S P.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy):

– naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, co doprowadziło do błędnego uznania, iż skarżący wprowadził do obrotu na terenie Rzeczpospolitej Polskiej jako żywność produkt pod nazwą [...] , a także do bezpodstawnego uznania, iż skarżący miał świadomość, że wprowadza do obrotu produkt niebędący żywnością; a także na błędnym uznaniu, iż skarżący wprowadza do obrotu partię produktu, która została wycofana z obrotu, w sytuacji, w której Powiatowy Państwowy Inspektor Sanitarny w [...] podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2010 r. stwierdził, iż w obrocie nie znajduje się produkt z numerem partii, który zawierał nieautoryzowaną substancję – [...] , tym samym nie uznał, iż partię produktu [...] będącą na stanie magazynu skarżącego należy wycofać z obrotu;

– naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 103 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez błędne ustalenie ilości zakwestionowanego produktu;

– naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 104 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez brak wzięcia pod uwagę straty z prowadzonej działalności gospodarczej strony, a także nierozważenie w dostateczny sposób minimalnego stopnia zawinienia strony;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego:

– naruszenie art. 103 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez błędne uznanie, iż skarżący wypełnił dyspozycję powołanego przepisu w sytuacji, gdy w trakcie kontroli Powiatowy Państwowy Inspektor Sanitarny w [...] nie uznał produktu [...] za produkt niebędący żywnością tym samym nie wydał postanowienia o wycofaniu tego produktu z obrotu.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podał, iż nigdy nie wprowadzał on po raz pierwszy do obrotu produktu [...] , a jedynie produkt nabyty u polskiego przedsiębiorcy, dlatego też na podstawie art. 29 ustawy skarżący nie był zobowiązany do dokonania zgłoszenia o wprowadzeniu do obrotu produktu [...] .

Podkreślił, że w czasie kontroli nie istniała decyzja nakazująca wycofanie produktu z obrotu, a dopiero od daty, gdy taka decyzja stałaby się ostateczna, można zarzucić stronie wypełnienie znamion z art. 103 ust. 1 pkt 2 ustawy. Do tego czasu skarżący nie miał dostatecznych danych do przyjęcia, iż produkt nie spełnia wymagań żywności. Kwestii tej organ nie wyjaśnił należycie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skarżący zakwestionował również wyliczenie ilości posiadanych przez siebie opakowań kwestionowanego produktu. Wyjaśnił, że powszechną praktyką rynkową u przedsiębiorców tego typu jest oferowanie o wiele większej ilości produktu niż rzeczywiście posiada się do sprzedania. Przedsiębiorcy, w przypadku dokonania zakupu produktów w ilości posiadanej, wycofują ofertę. Zabieg ten ma zachęcić potencjalnych klientów do zakupu produktu, wywołać u klienta przeświadczenie, przeświadczeniu, iż ma do czynienia z dużym, prężnie działającym przedsiębiorcą, nie zaś z firmą niepewną, niesprawdzoną. Dodał, iż częstą praktyką jest, że dopiero w momencie zakupu danego produktu poprzez portal www.allegro.pl jest on zamawiany i dopiero wtedy doręczany.

W dalszej kolejności podniósł, że organy nie rozważyły należycie faktu, iż skarżący poniósł stratę z działalności gospodarczej – za pierwszy kwartał 2013 r. ponad 35.000 zł. Organ II instancji nie odniósł się ponadto do sytuacji materialnej skarżącego, nie zbadał jego sytuacji finansowej, jedynie lakonicznie uznał, iż wymierzona kara w wysokości 5 .000 zł jest adekwatna do zawinienia.

Zdaniem skarżącego, kara winna być wymierzona za zawinienie i przy jej wymierzaniu nie powinno brać się pod uwagę wcześniejszego wprowadzania do obrotu produktów niebędących żywnością.

Na koniec dodał, że w sytuacji, gdy skarżący zakupił produkt u polskiego dystrybutora w dobrej wierze, trudno uznać, iż nie działał on w dobrej wierze, a wręcz stopień jego zawinienia jest znaczny. Jeżeli zbywający dokonywał sprzedaży, skarżący miał prawo myśleć, że towar spełnia wszelkie normy i może być przedmiotem obrotu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zaś zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym była decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], nakładająca na S P karę pieniężną w wysokości 5.000 zł w związku z wprowadzaniem do obrotu jako żywności produktu [...] firmy "[...]" niebędącego żywnością.

Materialnoprawną podstawę wydanych rozstrzygnięć stanowiły art. 103 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Zgodnie z tymi przepisami kto wprowadza do obrotu jako żywność produkt niebędący żywnością podlega karze pieniężnej w wysokości do trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Wysokość kary pieniężnej z tego tytułu może być wymierzona do pięciokrotnej wartości brutto zakwestionowanej ilości środka spożywczego lub produktu niebędącego żywnością wprowadzonego do obrotu jako żywność. Ustalając wysokość kary pieniężnej właściwy państwowy wojewódzki inspektor sanitarny uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku spożywczym i wielkość produkcji zakładu.

Z przywołanych przepisów wynika, że wymierzenie kary na podstawie art. 103 § 1 pkt 2 ustawy musi być poprzedzone ustaleniem, że zakwestionowany produkt nie jest żywnością, został wprowadzony do obrotu, a ponadto był wprowadzony do obrotu jako żywność. Po stwierdzeniu, że zostały spełnione ww. przesłanki, organ jest zobowiązany do wymierzenia kary, o jakiej mowa w art. 103 § 1 pkt 2 ustawy, co oznacza, że nie może odstąpić od jej wymierzenia.

W rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo ustaliły, iż zostały spełnione wszystkie przesłanki do wymierzenia S P kary na podstawie art. 103 § 1 pkt 2 ustawy, prawidłowo też ustaliły jej wysokość.

Definicja żywności (środka spożywczego) zawarta jest w art. 3 ust. 1 ustawy, stanowiącym odesłanie do art. 2 rozporządzenia nr 178/2002, który stanowi, że "żywność (lub "środek spożywczy") oznacza jakiekolwiek substancje lub produkty, przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do spożycia przez ludzi lub, których spożycia przez ludzi można się spodziewać. "Środek spożywczy" obejmuje napoje, gumę do żucia i wszelkie substancje, łącznie z wodą, świadomie dodane do żywności podczas jej wytwarzania, przygotowania lub obróbki. Definicja ta obejmuje wodę zgodną z normami określonymi zgodnie z art. 6 dyrektywy 98/83/WE i bez uszczerbku dla wymogów dyrektyw 80/778/EWG i 98/83/WE. "Środek spożywczy" nie obejmuje:

a) pasz;

b) zwierząt żywych, chyba że mają być one wprowadzone na rynek do spożycia przez ludzi;

c) roślin przed dokonaniem zbiorów;

d) produktów leczniczych w rozumieniu dyrektyw Rady 65/65/EWG(22) i 92/73/EWG(23);

e) kosmetyków w rozumieniu dyrektywy Rady 76/768/EWG(24);

f) tytoniu i wyrobów tytoniowych w rozumieniu dyrektywy Rady 89/622/EWG(25);

g) narkotyków lub substancji psychotropowych w rozumieniu Jedynej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.;

h) pozostałości i zanieczyszczeń.

Z kolei środkiem spożywczym specjalnego przeznaczenia żywieniowego – zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 43 ustawy – jest środek spożywczy, który ze względu na specjalny skład lub sposób przygotowania wyraźnie różni się od środków spożywczych powszechnie spożywanych i zgodnie z informacją zamieszczoną na opakowaniu jest wprowadzany do obrotu z przeznaczeniem do zaspokajania szczególnych potrzeb żywieniowych:

a) osób, których procesy trawienia i metabolizmu są zachwiane lub osób, które ze względu na specjalny stan fizjologiczny mogą odnieść szczególne korzyści z kontrolowanego spożycia określonych substancji zawartych w żywności - taki środek spożywczy może być określany jako "="dietetyczny",

b) zdrowych niemowląt i małych dzieci w wieku od roku do 3 lat;

Organy ustaliły, że produkt [...] zawiera nieautoryzowane substancje: 6, [...] 3[...],[...] (wymienione w składzie produktu podawanym przez skarżącego na aukcjach internetowych na portalu ww. allegro.pl).

Art. 2 rozporządzenia (WE) nr 953/2009 z dnia 13 października 2009 r. w sprawie substancji, które mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego stanowi, że spośród substancji należących do kategorii podanych w załączniku do rozporządzenia tylko te wymienione w załączniku mogą być dodawane w szczególnych celach odżywczych w produkcji środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego. W stosownych przypadkach importer lub producent, na wniosek właściwych organów, przedstawia ekspertyzę naukową i dane potwierdzające, że zastosowanie substancji dodawanych w szczególnych celach odżywczych zapewni bezpieczeństwo produktów spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego (art. 3 rozporządzenia).

Podane wyżej substancje zawarte w [...] nie zostały wymienione w załączniku do rozporządzenia nr 953/2009,a skarżący nie przedstawił ekspertyzy naukowej dotyczącej wymienionych substancji, o co zwracał się do niego Główny Inspektor Sanitarny pismem z dnia [...] listopada 2010 r. Uzasadnia to stwierdzenie, że zakwestionowane substancje nie mogą być stosowane w środkach spożywczych. Z tego powodu produkt [...] nie może uznany za żywność, a konkretnie środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego.

Definicja wprowadzenia do obrotu zawarta jest w art. 3 ust. 3 pkt 52 ustawy, stanowiącym odesłanie do art. 3 pkt 8 rozporządzenia nr 178/2002, zgodnie z którym "wprowadzenie na rynek" oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania.

Definicja wprowadzenia do obrotu obejmuje zatem nie tylko fizyczne posiadane produktu, ale też m.in. jego oferowanie do sprzedaży. Skarżący bezsprzecznie oferował do sprzedaży produkt [...], co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci wydruków z aukcji internetowych na portalu www.allegro.pl. W trakcie całego postępowania skarżący nie kwestionował ani prawdziwości tych wydruków, ani wynikającego z nich faktu oferowania do sprzedaży na aukcjach internetowych zakwestionowanego produktu. Wyjaśnić należy, że dla ustalenia faktu wprowadzania produktu do obrotu w rozumieniu ustawy nie ma znaczenia argumentacja skarżącego odnośnie praktykowanego sposobu prowadzenia sprzedaży za pośrednictwem portalu www.allegro.pl, tj. oferowanie większej liczby produktu niż jest w rzeczywistym posiadaniu sprzedawcy czy też zamawianie produktu od dostawcy dopiero po dokonaniu jego zakupu przez klienta. Definicja wprowadzania do obrotu, którą posługuje się ustawa – także w art. 103 ust. 1 pkt 2, nie zawiera bowiem wymogu, by produkt był w faktycznym posiadaniu osoby, wystarczające jest, że dany podmiot oferuje produkt do sprzedaży (w tym przez Internet). Sama organizacja procesu sprzedaży, w tym kwestia faktycznej dostępności oferowanego produktu czy też moment jego sprowadzenia od dystrybutora, w żaden sposób nie wpływa już na okoliczność oferowania produktu do sprzedaży, oznaczającego w rozumieniu ustawy wprowadzanie na rynek.

Kolejną przesłanką podlegającą badaniu w postępowaniu w przedmiocie wymierzenia kary określonej w art. 103 ust. 1 pkt 2 ustawy jest wprowadzenie produktu do obrotu jako żywności.

Na 6 aukcjach internetowych udokumentowanych w trakcie postępowania skarżący podał, że produkt [...] jest "świetny na odblok albo jako pojedynczy testaboster". Opis produktu podany przez skarżącego wskazywał, że produkt ten – ze względu na specjalny skład, zawierający m.in. zakwestionowane przez organ substancje (6, [...]-3-[...]; 3, [...], 3’, 5, [...]), wyraźnie różni się od środków spożywczych powszechnie spożywanych i jest przeznaczony do zaspokojenia szczególnych potrzeb żywnościowych przy intensywnym wysiłku fizycznym, zwłaszcza sportowców. Odpowiada to definicji środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego, mimo że – jak organy wykazały – produkt nie jest środkiem spożywczym.

Reasumując powyższe, organy prawidłowo ustaliły, że S P wprowadzał do obrotu jako żywność produkt niebędący żywnością. Ustalony należycie w sprawie stan faktyczny bezspornie odpowiadał dyspozycji przepisu art. 103 ust. 1 pkt 2 ustawy, co obligowało organy do wymierzenia skarżącemu z tego tytułu kary pieniężnej.

Ostatnią kwestią podlegającą ocenie Sądu jest wysokość wymierzonej kary i właściwe uzasadnienie przez organy jej wysokości.

Stwierdzić należy, że kara w wysokości 5.000 zł mieści się w granicach określonych w art. 103 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy. Na podstawie wydruków z akcji internetowych, na których skarżący oferował sprzedaż Gaspari [...] jak też faktur potwierdzających zakup przez skarżącego produktu w ilości odpowiadającej ilości później oferowanej do sprzedaży, organy zasadnie przyjęły, że skarżący oferował do sprzedaży – co oznacza, że wprowadził do obrotu w rozumieniu ustawy – 23 szt. produktu. Na tej podstawie ustaliły też, że maksymalny wymiar kary (art. 103 ust. 2 pkt 1 ustawy) wynosi 18.285 zł, tj. 5 x 3.657 zł. Wymierzona kara mieści się ponadto w granicach określonych w art. 103 ust. 1 ustawy. Kwota 5.000 zł nie przekracza 30-krotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej, wynoszącego: 3.521,67 zł za 2012 r. (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2013 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2012 r., M.P. z 2013 r., poz. 89) – kwota obowiązująca na dzień wydania decyzji organu I instancji, oraz 3.650,06 zł za 2013 r. (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2013 r., M.P. z 2014 r., poz. 146) – kwota obowiązująca na dzień wydania decyzji organu II instancji.

Organy dokładnie uzasadniły też wysokość kary, stosując kryteria określone w art. 104 ust. 2 ustawy. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wina skarżącego nie budzi wątpliwości. Jej zakres organy trafnie uznały za znaczny, w szczególności biorąc pod uwagę, że skarżący jest przedsiębiorcą działającym na rynku spożywczym od wielu lat. Nie można było pominąć faktu, że skarżący, wprowadzając [...]do sprzedaży w 2013 r., miał świadomość, iż wprowadza do obrotu jako żywność produkt niebędący żywnością. Okoliczność ta nie budzi wątpliwości Sądu, bowiem świadczą o tym informacje uzyskane przez skarżącego w trakcie kontroli sanitarnej przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2010 r. w sklepie [...] w [...] w związku z powiadomieniem informacyjnym w ramach systemu RASFF, a także przekazane przez Głównego Inspektora Sanitarnego pismem z dnia [...] listopada 2010 r. Na wysokość wymierzonej kary wpływ miała też dotychczasowa działalność skarżącego na rynku spożywczym i fakt, że skarżący w przeszłości był już dwukrotnie karany za wprowadzanie do obrotu produktu niebędącego żywnością. Jednocześnie wzięto pod uwagę przesłankę "wielkości produkcji zakładu", w tym informacje dotyczące sytuacji gospodarczej skarżącego. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, który stwierdził, że kara wymierzona w niższej wysokości nie odniosłaby zamierzonego skutku prewencyjno-wychowawczego.

Z uwagi na powyższe, niezasadne okazały się postawione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego.

Odnośnie zarzutu, iż w stosunku do produktu [...] nie wydano decyzji nakazującej wycofanie go z obrotu, stwierdzić należy, iż organ II instancji prawidłowo wyjaśnił, że oba postępowania – w sprawie wymierzenia kary pieniężnej i w sprawie wycofania produktu z obrotu – są to dwa niezależne od siebie postępowania i różnią się podstawą prawną, trybem oraz zakresem przedmiotowym. Podkreślenia wymaga, że gdyby została wydana decyzja o wycofaniu produktu z obrotu, która przesądziłaby, że dany produkt żywnością nie jest, to wówczas właściwy organ byłby nią związany przy wydawaniu decyzji wymierzającej karę na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 2 ustawy. Brak wydania decyzji o wycofaniu produktu z obrotu nie stoi jednak na przeszkodzie temu, by wymierzyć omawianą karę, bowiem wówczas właściwy organ w ramach postępowania w przedmiocie nałożenia kary będzie zobowiązany do dokonania samodzielnie ustaleń co do uznania danego produktu za produkt niebędący żywnością.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powołując się na treść art. 16 i 17 rozporządzenia nr 178/2002, słusznie wskazał, że na każdym etapie dystrybucji podmiot działający na rynku spożywczym ponosi odpowiedzialność za zgodność żywności z wymogami prawa żywieniowego i przestrzeganie tych wymogów, jak również za treść informacji umieszczonych w prezentacji i reklamie środka spożywczego. Nie można zatem szukać usprawiedliwienia dla wprowadzania do obrotu jako żywności produktu niebędącego żywnością tłumaczeniem, że skarżący nie wprowadził do obrotu po raz pierwszy zakwestionowanego produktu czy tez że nabył produkt w dobrej wierze od polskiego dostawcy.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.