Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 147/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Par. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, par. 19 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
article: Art. 29 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 123 poz 1058
law: Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 kwietnia 2011r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata A. C. - Kancelaria Adwokacka w K, ul. [...] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 czerwca 2009 r. K. M. zwróciła się do Wójta Gminy P o przywrócenie przejazdu przez drogę gminną nr [...], znajdującą się w O. K. M. wyjaśniła, że obecnie z uwagi na zły stan tej drogi nie może dojechać do gospodarstwa oraz działek rolnych znajdujących się na terenie Gminy Ł i Gminy P. Zaznaczyła, że ponadto, na tej drodze S. D. i J. W. wybudowali ogrodzenie uniemożliwiając jej przejazd do domu.

I.

Decyzją z dnia [....] 2010 r. Nr [...] Wójt Gminy P nakazał J. W. przywrócić pas drogowy drogi gminnej ,,S" stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] w O do stanu poprzedniego poprzez usunięcie ogrodzenia z siatki na słupkach betonowych wys. 1,4 m w granicach tej działki oraz wzdłuż jej północnej granicy umożliwiając swobodny przejazd. Organ I instancji podał, że w dniu 26 listopada 2009 r. zostały przeprowadzone oględziny w terenie na przedmiotowej drodze. W wyniku oględzin ustalono, że przedmiotowa droga została zagrodzona ogrodzeniem z siatki na słupkach betonowych wys. 1,4 m przy dz. ew. nr [...] w O. Ponadto dokonano przesłuchania stron, tj. K. M., J. W. i S. D. J. W. przedstawił akt notarialny nr [...] z dnia 8 grudnia 1990 r., na podstawie którego nabył na własność dz. ew. nr [...] w O i podał, że dokonał ogrodzenia tej działki na przełomie kwietnia i maja 2009 r. Dodał, że nie miał zezwoleń na wykonanie ogrodzenia dz. ew. nr [...], nie mniej – jego zdaniem - po działce ew. nr [...] nie przebiegała droga (o nr ew. [...] w O), a okoliczność, że istnieje ona w mapach jest błędem popełnionym przez wykonawcę mapy i została zaznaczona bez wiedzy i zgody właściciela działki, po której przebiega. Organ I instancji stwierdził, że z wyjaśnień K. M. wynika, iż sporna droga (dz. ew. nr [...]) stanowiła dojazd do jej domu od strony miejscowości S i łączyła się z drogą gminną o dz. ew. nr [...] położonej w miejscowości S, gmina Ł od ponad 30 lat. Z kolei S. D. podał, że przejeżdżał przez dz. ew. nr [...] do swojej działki o nr [...] w O. Analizując przedmiotową sprawę organ I instancji ustalił, że sporna działka ew. nr [...] stanowi drogę gminną i jest wpisana zgodnie z Uchwałą nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych do kategorii dróg gminnych na terenie Województwa [...]. Ponadto, zgodnie z rejestrem ewidencji gruntów i budynków prowadzonym przez Starostę, dz. ew. nr [...] położona w O stanowi własność Gminy P. Nie mniej organ I instancji stwierdził, że powyższa działka "nie posiada uregulowanego stanu prawnego". Organ I instancji nie podzielił stanowiska J. W., gdyż – zdaniem tego organu - z analizy mapy uzyskanej z Wydziału Geodezji i Budownictwa Starostwa Powiatowego wynika, że stanowiąca drogę działka nr [...] graniczy z dz. nr [...] na całej jej długości i łączy się z drogą dz. nr [...] położoną w S, gmina Ł. Zdaniem Wójta Gminy P, za takim stanowiskiem przemawia również fakt, że dz. ew. nr [...] będąca drogą gminną jest łącznikiem dwóch dróg gminnych, tj. dz. ew. nr [...] w O i nr [...] w S, gmina Ł. Mając powyższe na względzie Wójt Gminy P uznał, że wykonane przez J. W. ogrodzenie posadowione zostało w pasie drogi (dz. nr [...]), będącej drogą gminną, a tym samym J. W. w sposób bezprawny zagrodził drogę gminną naruszając art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 z późn. zm.).

Po rozpoznaniu odwołania J. W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...] uchyliło powyższą decyzję Wójta Gminy P i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium stwierdziło, że wydanie zaskarżonej decyzji nie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. W szczególności, zdaniem Kolegium, organ I instancji nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności niezbędnych dla trafnego i zgodnego z prawem rozstrzygnięcia naruszając przepisy postępowania administracyjnego i dlatego istnieje konieczność przeprowadzenia go ponownie. W szczególności organ I instancji całkowicie pominął kwestię ustalenia kręgu stron postępowania i nie wskazał na jakiej podstawie pozostałe osoby – poza podmiotem, który według organu dokonał zajęcia pasa drogowego – są stronami tego postępowania. Poza tym organ II instancji uznał, że w sprawie niniejszej musi zostać wykazane w sposób nie budzący wątpliwości, że rzeczywiście naruszono pas drogowy, a zatem musi być wiadome, gdzie znajduje się granica pasa drogowego i dlaczego organ I instancji uznał, że nastąpiło zajęcie pasa drogowego. Ustalenia te muszą znaleźć odzwierciedlenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, jak i w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Zdaniem Kolegium, zaskarżona decyzja nie została również uzasadniona w sposób odpowiadający wymogom zawartym w powołanych wyżej przepisach prawa uniemożliwiając przez to organowi odwoławczemu zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Wobec powyższego Kolegium uznało, że decyzję organu I instancji należy uchylić po to, aby umożliwić organowi I instancji wydanie decyzji po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w znacznej części i należyte jej uzasadnienie, a tym samym dać możliwość organowi odwoławczemu na prawidłowe orzeczenie w ramach kontroli instancyjnej.

II.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Wójt Gminy P decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...] umorzył postępowanie w przedmiocie nakazania J. W. przywrócenia pasa drogowego drogi gminnej ,,S" stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] w O do stanu poprzedniego poprzez usunięcie ogrodzenia z siatki na słupkach betonowych wys. 1,4 m w granicach tej działki oraz wzdłuż jej północnej granicy umożliwiając swobodny przejazd. Organ I instancji podał, że po zakończonym postępowaniu administracyjnym decyzją Nr [...] z dnia [...] 2010 r. przed organem I instancji zwrócił się z wnioskiem do Starosty w sprawie ponownego ustalenia przebiegu granicy dz. ew. nr [...] (droga) położonej w obrębie O, gmina P. Starosta decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...] wprowadził w operacie ewidencji gruntów zmiany konfiguracji granic działek, ich powierzchni i oznaczenia. Organ I instancji podał, że z wprowadzonych zmian wynika, iż właścicielami dz. [...] przebiegającej pomiędzy dz. [...] i [...] w O są J. W. (osoba nieżyjąca) i L. W. Wójt Gminy P stwierdził, że na skutek wydanej decyzji Starosty z dnia [...] 2010 r. zmianie uległ stan faktyczny, będący podstawą ustaleń zapadłych w toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania, co miało wpływ na jego decyzję z dnia [...] 2010 r. Nr [...]. Zdaniem organu I instancji, na skutek wskazanej zmiany stanu faktycznego sprawy w toku postępowania, ponowne rozpatrzenie sprawy jest bezprzedmiotowe. Wójt Gminy P wskazał również, że J. W. poinformował organ o tym że, J. W. nie żyje od 1997 roku i na tą okoliczność przedstawił akt zgonu. Organ I Instancji przyznał zatem przymiot strony J. W. i J. W. na podstawie danych ujawnionych na mapie uzupełniającej z ustalenia przebiegu granic z dnia 28 czerwca 2010 r. wykonanej przez geodetę. W tym stanie rzeczy Wójt Gminy P uznał, że umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie jest w pełni uzasadnione.

Odwołanie od powyższej decyzji Wójta Gminy P wniósł Prokurator Rejonowy domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Prokuratora, decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem treści art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie jego wniosku z dnia 23 grudnia 2010 r. o wyjaśnienie w toku postępowania, kto na dzień 31 grudnia 1998 r. był właścicielem, zgodnie z zapisem w księgach wieczystych, nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...]; czy droga gminna "S'' przebiegała w tej dacie przez działkę nr [...] i czy pozostawała na dzień 31 grudnia 1998 r. we władaniu Gminy P. Prokurator wyjaśnił, że powyższa kwestia jest istotna z uwagi na treść przepisu art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z treścią art. 73 ust. 1 tej ustawy, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Prokurator wskazał, że o tym, iż działka nr [...] (obecnie działki nr [...] i nr [...]) była zajęta pod drogę świadczą zarówno szkice polowe z 1983 r., jak i uzyskane w toku postępowania administracyjnego mapy ewidencyjne dla obrębu O, gmina P i dla obrębu S, gmina Ł. Prokurator stwierdził, że zgodnie z tymi mapami droga przebiegająca po działce nr [...] w O, gmina P łączyła się z drogą przebiegającą po działce nr [...] w gminie Ł. Z wypisu z rejestru gruntów uzyskanego przez prokuratora wynikało, że według stanu na dzień 16 września 2009 r. działka numer [...] w gminie P stanowi drogę. Prokurator wskazał, że na mocy Uchwały Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 21 grudnia 1988 r., droga O – S została zaliczona do kategorii dróg gminnych i oznaczona nr [...]. Prokurator stwierdził, że z relacji K. M. wynika, że od kilkudziesięciu lat jej rodzina korzystała z przejazdu po drodze przebiegającej po działce nr [...] w O, która to droga łączyła się z drogą gminną w miejscowości S w gminie Ł, przebiegającą po działce nr [...]. Prokurator podniósł, że wniosek o wyjaśnienie powyższej kwestii prokurator złożył w piśmie z dnia 23 grudnia 2010 r., które zostało ekspediowane z Prokuratury w dniu 28 grudnia 2010 r., a więc jeszcze w terminie zakreślonym przez organ I instancji, wyznaczonym stronom postępowania dla zapoznania się z aktami sprawy. Natomiast organ I instancji w ogóle nie odniósł się do wniosku prokuratora. Ponadto Prokurator zarzucił, że decyzja organu I instancji została uzasadniona lakonicznie i nie zawiera wszystkich wymaganych elementów wskazanych w treści art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Prokuratora, powyższe braki czynią decyzję niezrozumiałą dla stron, szczególnie jeśli weźmie się pod uwagę, że rozstrzygnięcie organu I instancji zawarte w poprzedniej decyzji z dnia [...] 2010 r. było odmienne. Prokurator zarzucił również brak dokładnego wyjaśnienia przez organ I instancji osnowy decyzji, co jego zdaniem jest sprzeczne z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego wyrażonymi w art. 8, 9 i 11 Kodeksu postępowania administracyjnego i sprzeczne z zaleceniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazanymi w decyzji z dnia [...] 2010 r. Nr [...]. Ponadto Prokurator podniósł, że decyzja organu I instancji nie zawiera pouczenia o możliwości zaskarżenia ani trybie złożenia środka odwoławczego, co stanowi naruszenie przepisu art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia 20 kwietnia 2011 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 oraz art. 7, art. 28, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), a także art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy P z dnia [...] 2010 r. Nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium stwierdziło, że zarzuty przedstawione w odwołaniu w pełni zasługują na uwzględnienie, gdyż zarówno sama decyzja, jak i postępowanie administracyjne poprzedzające jej wydanie naruszają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy zarzucił organowi I instancji, że ten zignorował w przeprowadzonym postępowaniu wskazówki organu odwoławczego zawarte w decyzji z dnia [...] 2010 r. i nie podjął czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy - zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i prowadzenia postępowania wyjaśniającego zgodnie z normującymi jego zasady przepisami procedury administracyjnej. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji zupełnie pominął kwestię stron postępowania wyjaśniając jedynie w swojej decyzji na jakiej podstawie został przyznany przymiot strony J. W. i J. W. i informując, że z prawa wglądu do akt skorzystał J. W. oraz Z. S. – córka K. M. Kolegium uznało zatem, że organ I instancji ponownie pominął kwestię ustalenia kręgu stron postępowania i nie wskazał na jakiej podstawie pozostałe osoby – poza podmiotem, który według organu dokonał zajęcia pasa drogowego – są stronami tego postępowania. Kolegium wskazało również, że w niniejszej sprawie Prokurator Rejonowy występuje na prawach strony, a zatem decyzja winna mu być doręczona jako stronie postępowania. W ocenie organu II instancji, w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji zawiadomił bowiem strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wyznaczając 7 dniowy termin na realizację tego uprawnienia. Zawiadomienie o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie Prokurator Rejonowy otrzymał w dniu 23 grudnia 2010 r., a w dniu 28 grudnia 2010 r. wysłał pismo – wniosek o wyjaśnienie w toku postępowania istotnych – według niego – okoliczności faktycznych (pismo to wpłynęło do Urzędu Gminy P w dniu 30 grudnia 2010 r.). Zaskarżona decyzja również została wydana w dniu [...] 2010 r., jednak w jej treści zupełnie nie odniesiono się do wniosku prokuratora. Tym samym, zdaniem organu II instancji, został przez stronę dotrzymany termin do wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego i zgłoszonych żądań, natomiast organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję przedwcześnie. Kolegium podkreśliło, że naruszenie prawa strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego) uprawnia organ odwoławczy do uchylenia decyzji wydanej przez organ I instancji. Zdaniem Kolegium, organ I instancji nie wyjaśnił również wszystkich istotnych okoliczności niezbędnych do trafnego i zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie musi zostać wykazane w sposób nie budzący wątpliwości, gdzie znajduje się granica pasa drogowego i dlaczego organ I instancji uznał, że nastąpiło lub nie nastąpiło zajęcie pasa drogowego, a powyższe ustalenia muszą znaleźć odzwierciedlenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, jak i w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Organ II instancji stwierdził, że prowadzone w trybie art. 36 ustawy o drogach publicznych postępowanie dotyczy zajęcia pasa drogowego drogi w rozumieniu tej ustawy. W materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy nie znajduje się natomiast dowód na okoliczność granicy pasa drogowego i znajdowania się elementów ogrodzenia w tym pasie czy poza nim, a jest to kwestia pierwszorzędna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze doszło do przekonania, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji naruszył zasady procedury administracyjnej w takim stopniu, iż nie można było skorzystać z treści art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego (uzupełnienie materiału dowodowego). Kolegium wyjaśniło, że z bezprzedmiotowością postępowania, o której stanowi art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Natomiast, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji nie wykazał, że niniejsze postępowanie jest bezprzedmiotowe i jako takie musi zostać umorzone. Kolegium zaznaczyło również, że stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie czynią zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym nie zawierają pouczenia, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie. Mając powyższe na względzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nakazało, aby ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ I instancji ustalił w sposób nie budzący wątpliwości stan faktyczny sprawy, przedstawił fakty, które uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł, a w sferze prawa wskazał przepisy prawne obowiązujące w tej sprawie i ich znaczenie ustalone przez organ w drodze wykładni, a następnie podjętą decyzję uzasadnił zgodnie z przepisami prawa.

W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego K. M. podniosła, że droga gminna nr [...] należy do Gminy P i stanowi ona jedyną drogę dojazdową do posesji skarżącej. W maju 2009 r. J. W. zagrodził tą drogę i nadal pozostaje ona zamknięta pomimo protestów mieszkańców. Zdaniem skarżącej, ani Urząd Gminy P ani Prokurator nie są w stanie rozwiązać tego problemu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

W piśmie z dnia 24 sierpnia 2012 r. uczestnik postępowania J. W. wniósł o oddalenie skargi i podał, że działka ewidencyjna nr [...] w O, gmina P stała się jego własnością na podstawie umowy darowizny z dnia 24 listopada 2011 r., a Sąd Rejonowy VI Wydział Ksiąg Wieczystych dokonał połączenia nieruchomości położonej w O, gmina P składającej się z działki nr [...] z nieruchomością objętą KW Nr [...] - O stanowiącą jego własność. Podniósł również, że jeszcze przed dokonaniem darowizny przez jego ojca na jego rzecz działka ta znajdowała się w jego władaniu, a według wykazu zmian w ewidencji gruntów z dnia 25 stycznia 2011 r. we władaniu Gminy P. Uczestnik postępowania wskazał, że ostatecznie decyzją z dnia [...] 2012 r. Nr [...] Starosta wykreślił Gminę P jako władającą działką ewidencyjną nr [...] położoną w obrębie O Gmina P, ponieważ pismem z dnia 25 stycznia 2012 r. Gmina P potwierdziła, że nie jest w stanie wykazać swego władztwa do nieruchomości, jak również nie wnosi zastrzeżeń co do wykreślenia jej władztwa na działce nr [...] w O. Nastąpiła również zmiana klasyfikacji gruntu z Dr na S-RV. Ponadto J. W. podniósł, że postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe z uwagi na to, że działka ewidencyjna o nr [...] w O, gmina P nigdy nie miała urządzeń wskazujących na przeznaczenie jej na drogę (jak również działka nr [...] w O nigdy nie spełniała warunków technicznych przewidzianych w przepisach prawa budowlanego dla drogi), ponieważ na jej terenie jest sad i normalna roślinność wskazująca tylko na jej rolnicze przeznaczenie i użytkowanie (w tym miejscu znajduje się rząd drzew owocowych rosnących od kilkudziesięciu lat i przejazd nie jest możliwy, jak również posadowiony jest słup energetyczny). Zdaniem uczestnika postępowania, potwierdza to również wymieniona wyżej decyzja Starosty, który wykreślił Gminę P jako władającą jego działką i zmienił jej przeznaczenie z drogi na rolnicze użytkowanie.

Na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę podając, że "intencją skarżącej było, aby organ odwoławczy uchylając decyzję orzekł co do istoty sprawy". Z kolei pełnomocnik J. W. przedłożył pismo z dnia 16 stycznia 2013 r., w którym wniósł o oddalenie skargi jako bezprzedmiotowej z uwagi na pozbawienie przedmiotowej drogi charakteru publicznego poprzez wyłączenie jej z użytkowania jako drogi publicznej na terenie gminy P z mocą obowiązywania od dnia 1 stycznia 2013 r. Na potwierdzenie przedłożył kserokopię uchwały Rady Gminy P z dnia [...] 2012 r. Nr [...] w sprawie pozbawienia drogi nr [...] "S" na odcinku, na którym droga ta przebiega przez działkę ewidencyjną Nr [...] w miejscowości O, kategorii drogi gminnej poprzez wyłączenie jej z użytkowania jako drogi publicznej na terenie gminy P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – skarga K. M. jest całkowicie nieuzasadniona.

Należy podkreślić, że odwołanie Prokuratora Rejonowego od decyzji Wójta Gminy P z dnia [...] 2010 r. Nr [...] umarzającej postępowanie "w przedmiocie nakazania J. W. przywrócenia pasa drogowego drogi gminnej ,,S" stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] w O do stanu poprzedniego poprzez usunięcie ogrodzenia z siatki na słupkach betonowych wys. 1,4 m w granicach tej działki oraz wzdłuż jej północnej granicy umożliwiając swobodny przejazd" zostało wniesione do Samorządowego Kolegium Odwoławczego niewątpliwie w interesie skarżącej K. M., która domagała się "przywrócenia przejazdu przez drogę gminną nr [...], znajdującą się w O" oraz usunięcia ogrodzenia wybudowanego przez S. D. i J. W. uniemożliwiającego jej przejazd do domu. Niewątpliwie też wydana w wyniku tego odwołania decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 kwietnia 2011 r. Nr [...] uchylająca decyzję Wójta Gminy P z dnia [...] 2010 r. Nr [...] i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji leży w interesie skarżącej K. M.

W powstałej sytuacji należy stwierdzić, że wnosząc o uchylenie korzystnej dla siebie decyzji skarżąca K. M. wykazała całkowity brak zrozumienia treści decyzji, którą zaskarżyła.

Zdaniem Sądu, niewątpliwą rację ma organ odwoławczy wydając decyzję z dnia 20 kwietnia 2011 r. Nr [...] uwzględniającą odwołanie Prokuratora Rejonowego i uchylającą decyzję Wójta Gminy P o umorzeniu postępowania, albowiem należy dostrzec i podkreślić zasadność argumentów zawartych w odwołaniu. Sąd także w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego przedstawione w zaskarżonej decyzji, albowiem bez wątpienia istotnym w sprawie jest wyjaśnienie wątpliwości wskazanych w odwołaniu, ustalenie prawidłowego stanu faktycznego i wydanie na jego podstawie prawidłowego rozstrzygnięcia, a następnie przedstawienie w uzasadnieniu decyzji dowodów, na których oparł się organ dokonując ustaleń stanu faktycznego z omówieniem tych, którym z konkretnych powodów organ nie dał wiary.

Sąd zauważa nadto, że wydanie późniejszych decyzji jest w niniejszej sprawie bez większego znaczenia, albowiem to wynik postępowania w tej sprawie może mieć wpływ na decyzje później wydane przez ewentualne wznowienie postępowania odnośnie decyzji wydanych w późniejszym okresie, które nie dadzą się pogodzić z wynikiem postępowania w tej sprawie.

Sąd nadto zaznacza, że skarżąca K. M. wnosząc skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 kwietnia 2011 r. Nr [...] wykazała się także całkowitym brakiem zrozumienia treści odwołania Prokuratora Rejonowego, a zaskarżając tą decyzję nie podała żadnych argumentów przemawiających przeciwko trafności tej decyzji. Stanowisko pełnomocnika skarżącej jakoby skarżąca domagała się uchylenia decyzji organu I instancji łącznie z orzeczeniem co do istoty sprawy przez organ odwoławczy nie może zostać uznane za zasadne z racji wykazanych braków postępowania przed organem I instancji.

Z kolei nie sposób nie zauważyć, że organ I instancji – Wójt Gminy P umarzając postępowanie wywołane wnioskiem skarżącej z dnia 28 czerwca 2009 r. wydał tym samym decyzję korzystną dla uczestnika J. W. W tej sytuacji uchylenie tej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie leży w oczywisty sposób w interesie tego uczestnika, który mógłby - z racjonalnych względów - sam ją zaskarżyć żądając jej uchylenia. Jednakże uczestnik ten wnosząc o oddalenie skargi K. M. działa wbrew zajętemu przez siebie stanowisku, tym samym wykazując całkowite niezrozumienie treści zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że skarga K. M. nie zawiera żadnego argumentu mogącego być uwzględnionym i stwierdzając, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującym prawem – skargi nie uwzględnił orzekając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - jak w pkt I sentencji.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 z późn. zm.) określając ich wysokość na podstawie § 19 pkt 1 oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) – jak w pkt II sentencji.