Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 4159/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA - Dorota Wdowiak Sędzia WSA - Maria Jagielska ( spr. ) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2004r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia [...] sierpnia 2001r. nr [...] w przedmiocie obciążenia opłatą drogową za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2001r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Publicznych (GDDP) decyzją z dnia [...] sierpnia 2001r. nr [...]utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] maja 2001r. na mocy której, na podstawie art.13 ust.2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2000r. Nr 71,poz. 838 z późn. zmianami ), §2 ust.2 oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych ( Dz. U. Nr 51, poz. 607 ) w związku z § 2.1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ( Dz. U. Nr 44, poz.432 ) oraz na podstawie art. 138 §1, pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego, obciążył K. S. opłatą drogową w wysokości 1.506,17 zł. za stwierdzony w dniu [...] kwietnia 2001r. przejazd zespołem nienormatywnym bez zezwolenia na trasie od miejscowości [...] woj. [...] do miejscowości [...] woj. [...]. W uzasadnieniu podano wyniki stwierdzonych podczas kontroli przekroczeń dopuszczalnych parametrów pojazdu stanowiących podstawę naliczenia opłaty. Przekroczenia dotyczyły dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę.

K. S. zaskarżyła powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, twierdząc, że ogólna dopuszczalne masa całkowita pojazdu nie została przekroczona, wynosiła bowiem 36,11 t. podczas gdy dopuszczalna masa całkowita wynosi 40t. ona zaś sama nie miała gdzie i w jaki sposób sprawdzić nacisku na poszczególne osie pojazdu.

W odpowiedzi na skargę GDDP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę –prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ) sprawa ze skargi wniesionej przed dniem 1 stycznia 2004r. przeszła do rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej stanowią przepisy § 9 ust.1 pkt 2 i ust.2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 200r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 51, poz. 607 ).

Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002r. ( P 6/02 ) Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność tych przepisów z art. 92 Konstytucji RP. Stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności przepisów z Konstytucją oznacza dla rozpoznawanej sprawy, iż nie może być uznana za prawidłową i zgodną z prawem przywołana w zakwestionowanych decyzjach GDDP, wymierzających skarżącej opłatę za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, podstawa prawna.

Zgodnie z art. 190 Konstytucji orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenia sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w innych przepisach właściwych dla danego postępowania. Z przepisu tego wynika, że wskutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności przepisu stanowiącego podstawę decyzji ostatecznej istnieje powinność wyeliminowania jej z obrotu prawnego poprzez uchylenie. Z cytowanym przepisem koresponduje dodany przez art. 82 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997r. o Trybunale Konstytucyjnym ( Dz. U. Nr 102,poz.643 ) art.145a §1 kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiący że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą na mocy której została wydana decyzja oraz że skargę o wznowienie postępowania w takiej sytuacji, wnosi się w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia.

W świetle powyższego, z uwagi na fakt występowania w przedmiotowej sprawie przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego jaką jest stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjność przepisów na których oparto prawomocną decyzję, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wojewódzki sąd administracyjny orzekł jak w sentencji. Uwzględniając skargę, na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzygnął o niewykonalności decyzji uchylonych.