Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 518/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G G i J G spadkobierców R G na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 14 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia wznowionego postępowania w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 kwietnia 2014 r. G G i J G reprezentowane przez pełnomocnika, wnieśli skargę na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 14 marca 2014 r. dotyczące zawieszenia z urzędu wznowionych postępowań w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1998, 1999 i 2000 od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 kwietnia 2014 r., skargi G G i J G z dnia 14 kwietnia 2014 r. zostały rozdzielone. Skarga na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 14 marca 2013 r. nr [...], została zarejstrowana pod sygnatura akt I SA/Sz 518/14.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Sądu z tej samej daty, dor. pod. J P został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych przez: złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym, zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.).

Do dnia dzisiejszego, wezwany zobowiązania nie wykonał. Pismem z dnia 5 maja 2014 r., pełnomocnik skarżących cofnął skargę z powodu podjęcia z urzędu przez Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie zawieszonych postępowań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.

Zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a., dołączenie pełnomocnictwa przez pełnomocnika jest wymogiem formalnym pisma. Pełnomocnik powinien przedłożyć pełnomocnictwo już przy dokonywaniu pierwszej czynności procesowej w sprawie (art. 37 § 1 p.p.s.a.).

Wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi doręczono na adres kancelarii w dniu 9 maja 2014 r. Pomimo wezwania, strona nie złożyła pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed sądami administracyjnymi.

Bezskuteczny upływ siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi obliguje sąd do jej odrzucenia.

Wniosek o cofnięcie skargi nie podlega w takiej sytuacji, merytorycznej ocenie w świetle przesłanek art. 60 p.p.s.a. Cofnąć można bowiem skargę skutecznie wniesioną, a więc wolną od braków formalnych i fiskalnych. Nieuzupełnienie braków skutkować musi odrzuceniem skargi, a nie umorzeniem postępowania z powodu jej cofnięcia. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania. W razie bowiem niedopuszczalności skargi, a więc uznania, iż skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 3 stycznia 2008r., II OSK 1829/07; z 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08; z 20 stycznia 2011 r., II OSK 2453/10; 16 stycznia 2014 r., II OSK 3150/13).

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.