Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2656/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 240
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. w W. przy udziale P. M. - "..." [...] oraz [...] siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia ... września 2013 r. nr ... w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu odwołania D. Sp. z o.o. od decyzji Dyrektora Izby Celnej w W.nr ... z dnia... lipca 2013 r., Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia... września 2013 r. nr ... utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ przywołał m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne: w dniu ... lutego 2006 r. towar w postaci płyt wymiennika ciepła w ilości 54 sztuk o wartości ... EUR objęto procedurą tranzytu T1 według dokumentu tranzytowego ... Zgodnie z dokumentem CMR towar był przewożony samochodem o numerze rejestracyjnym ... z przyczepą o numerze rejestracyjnym .... Importerem towaru, zgodnie z zapisem w polu ... dokumentu tranzytowego, była firma D. Sp. z o.o. (obecnie D. Sp. z. o. o.) z siedzibą w W.

Powyższy towar zgodnie z tranzytowym dokumentem towarzyszącym ..., miał zostać dostarczony w zewnętrznym tranzycie wspólnotowym do miejsca przeznaczenia - Oddziału Celnego w B. w terminie do dnia ... lutego 2006 r. Stosownie do zapisu w polu 50 ww. dokumentu tranzytowego, głównym zobowiązanym była firma D. AG.

W związku z brakiem potwierdzenia zamknięcia operacji tranzytu pismem z dnia ... czerwca 2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego ... w W. zwrócił się do D. Sp. z o. o. o dostarczenie dokumentów świadczących o zakończeniu procedury tranzytu.

W odpowiedzi na powyższe pismo odbiorca poinformował, że towar objęty procedurą tranzytu według noty ... dotarł do magazynu firmy w dniu ... lutego 2006 r., a następnie w dniu ... lutego 2006 r. przesyłka została załadowana wraz z innymi towarami do kontenera o numerze ..., przeznaczonego do wysyłki do C., który został następnie przekazany do Oddziału Celnego "Baza Kontenerowa" w G. Do pisma załączono kopię dokumentów SAD (6 sztuk) i kopię listu przewozowego CMR nr ... z P. do G. oraz kopię protokołu załadunku, który był załącznikiem do zgłoszeń celnych do procedury wywozu.

W kolejnym piśmie z dnia ... listopada 2007 r. firma D. Sp. z o.o. wyjaśniła, że towar nie został przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia wskazanym w polu 53 noty tranzytowej, ponieważ Oddział Celny w B. został w polu tym umieszczony wskutek pomyłki osoby wypełniającej notę. Właściwym urzędem przeznaczenia był Oddział Celny "Baza Kontenerowa" w G., ponieważ w tym miejscu przesyłka miała opuścić obszar celny Wspólnoty Europejskiej. Na potwierdzenie odbioru towarów do pisma załączona została kopia dokumentu B. za którym kontener nr ... wypłynął z G. do S.

W związku z faktem, iż przedłożone przez D. dokumenty nie stanowiły dowodu potwierdzającego prawidłowe zakończenie procedury tranzytu, postanowieniem z dnia ... czerwca 2008 r. Naczelnik Urzędu Celnego ... w W. wszczął postępowanie celne i podatkowe. Adresatami postanowienia byli: główny zobowiązany w procedurze tranzytu – D. AG, przewoźnik - "P..." P. M. oraz odbiorca towaru – D. Sp. z o. o.

W odpowiedzi na postanowienie o wszczęciu postępowania przewoźnik nadesłał oświadczenie kierowcy oraz kserokopię CMR potwierdzającą odbiór towaru przez D. . z o. o. Kierowca wyjaśnił, iż na polecenie pracownika spedycji firmy D. AG w miejscowości ... w S., gdzie otrzymał w dniu ... lutego 2006 r. dokumenty celne tranzytowe do Polski, udał się bezpośrednio do P. do firmy D. gdzie na polecenie odbiorcy dokonał w dniu ... lutego 2006 r. rozładunku towaru.

Natomiast D. Sp. z o. o. ponownie złożyła wyjaśnienia podkreślając, że potwierdzeniem wyprowadzenia towaru poza obszar celny Wspólnoty jest kopia konosamentu morskiego nr ..., potwierdzająca wyprowadzenie kontenera nr ..., w którym znajdował się między innymi towar objęty notą tranzytową Tl ...

Pismem z dnia ... czerwca 2008 r. Naczelnik Urzędu Celnego ... w W. zwrócił się do Urzędu Celnego w S., będącego urzędem celnym objęcia towaru procedurą tranzytu z zapytaniem, czy wszczęta została procedura odzyskiwania należności i czy procedura ta została zakończona.

W dniu ... listopada 2008 r. Urząd Celny w S. udzielił odpowiedzi, że należności nie zostały pobrane i procedura nie została zakończona, a organem odpowiedzialnym za odzyskanie długu celnego jest Naczelnik Urzędu Celnego ... w W.

Decyzją nr ... z dnia ... lutego 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego ... w W. stwierdził powstanie z mocy prawa, w trybie art. 203 WKC, długu celnego oraz zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu wobec towaru przewożonego w procedurze tranzytu według ... z dnia ... lutego 2006 r., a decyzją nr ... z dnia ... grudnia 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy ww. decyzję Naczelnika Urzędu Celnego ...w W.

Wyrokiem o sygn. akt V SA/Wa 357/12 z dnia 18 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na ww. decyzję stwierdzając, iż organ odwoławczy w wydanym rozstrzygnięciu nie naruszył ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Pismem z dnia ... marca 2013 r. uzupełnionym pismem z dnia ... czerwca 2013 r., firma D. Sp. z o. o. na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w W. nr ... z dnia ... grudnia 2011 r. W powyższym piśmie Strona podniosła, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania ww. decyzji ostatecznej które, nie były znane organowi w dniu jej wydania. Zdaniem Strony dołączona do odwołania z dnia ... lutego 2009 r. kserokopia c. deklaracji celnej przywozowej oraz nadesłane do Izby Celnej w W. przy piśmie z dnia ... czerwca 2009 r., uwierzytelnione tłumaczenie tej deklaracji stanowi dowód, który nie był znany organowi celnemu, ponieważ mimo złożenia do akt sprawy nie został uwzględniony w wydanej decyzji.

Ponadto do wniosku o wznowienie postępowania Strona dołączyła oświadczenie odbiorcy towaru z C. potwierdzające otrzymanie na podstawie faktury nr ... z dnia ... lutego 2006 r. wystawionej przez H. towaru w postaci płyt wymiennika ciepła ... kg netto o wartości ... EUR.

Powyższe dowody w ocenie D. Sp. z o.o. uzasadniały wznowienie postępowania.

Po zapoznaniu się z wnioskiem Strony i przeanalizowaniu akt sprawy, Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w W. nr ... z dnia ... grudnia 2011 r.

Po przeprowadzeniu postępowania Dyrektor Izby Celnej w W. uznał, jednak, że w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym decyzją nr ... z dnia ... lipca 2013 r. odmówił uchylenia decyzji z dnia ... grudnia 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m. in., że przedstawiony przez Skarżącego dowód w postaci kserokopii c. deklaracji celnej przywozowej nie może być uznany za "nowy dowód" w przedmiotowej sprawie, ponieważ był znany organowi celnemu przed wydaniem ostatecznej decyzji z dnia ...grudnia 2011 r. Został bowiem przedstawiony przez Stronę w postępowaniu odwoławczym od decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji.

Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Dyrektor Izby Celnej w W. zgodził się z powyższą argumentacją. Podkreślił, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Wskazał, że pod użytym w przytoczonym przepisie pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć okoliczności lub dowody nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez Stronę, dotyczące przedmiotu sprawy i mające znaczenie prawne, istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, lecz nieznane organowi, który wydał decyzję.

Zatem przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję w postępowaniu zwykłym należy rozumieć tylko takie okoliczności, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały.

Organ przypomniał, że w odwołaniu od decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. nr ... z dnia ... lipca 2013 r. D. Sp. z o.o. wskazała na dowody, na które powoływała się lub załączyła w postępowaniu wznowieniowym i podniosła, że dowód w postaci oświadczenia odbiorcy przesyłki potwierdza okoliczność przyjęcia przesyłki, która miała miejsce przed wydaniem decyzji (w 2006 r.), podobnie jak deklaracja celna przywozowa z dnia ... marca 2006 r. Okoliczność zaś, że numer dokumentu handlowego ... wymieniony jest w deklaracji celnej przywozowej z C., która została sporządzona w dniu ... marca 2006 r. potwierdza, że towary nie zostały usunięte spod wspólnej procedury tranzytowej a dowód w postaci deklaracji celnej przywozowej z C. jest dowodem alternatywnym dopuszczonym przepisami prawa tj. przez art. 366 RWKC.W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie dowód w postaci c. deklaracji celnej przywozowej nie może być uznany za "nowy dowód" w przedmiotowej sprawie, bowiem był on znany organowi celnemu przed wydaniem ostatecznej decyzji z dnia ... grudnia 2011 r. Został bowiem przedstawiony przez Stronę w postępowaniu odwoławczym od wymiarowej decyzji organu instancji i był przedmiotem oceny organu drugiej instancji w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji. W powyższej decyzji organ nie odniósł się bezpośrednio do tego dowodu, bowiem nie miał on istotnego znaczenia dla sprawy, gdyż przedmiotem postępowania w tej sprawie była kwestia bezprawnego usunięcia towaru spod wspólnej procedury tranzytowej, a w konsekwencji - usunięcia towaru niewspólnotowego spod dozoru celnego, nie zaś kwestia wywozu towaru do C.

Organ dodał, że w trakcie prowadzonych postępowań przed organami celnymi obu instancji nie przedstawiono żadnego dokumentu potwierdzającego prawidłowe zakończenie procedury tranzytu przez Urząd Celny "Baza Kontenerowa" w G. (wskazany przez Skarżącego jako właściwy urząd przeznaczenia). Ponadto, urząd celny wyjścia nie uzyskał informacji potwierdzających zakończenie procedury tranzytu.

Ponadto z dostarczonego przez Stronę tłumaczenia c. deklaracji celnej przywozowej wynika, iż przedmiotem przywozu do C. w dniu ... marca 2006 r. oraz zgłoszenia celnego w dniu... marca 2006 r. był towar w postaci: elementy centrali klimatyzacyjno-wentylacyjnych (do wykorzystania przy przeglądach serwisowych) w ilości ... szt. o wadze ... kg brutto i ... kg netto, a zatem z tych dokumentów nie wynika jednoznacznie, iż towar w postaci 54 sztuk płyt wymiennika ciepła o masie netto ... kg i wartości ... EUR, a więc towar objęty dokumentem ... z dnia ... lutego 2006 r., znajdował się w przesyłce, która dotarła do C. w dniu ... marca 2006 r.

Poza tym w przypadku gdyby organ celny nie zbadał lub niewłaściwie ocenił dowód w postaci kserokopii c. deklaracji celnej przywozowej, który istniał i był mu znany przed wydaniem rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym, to i tak dowodu tego w postępowaniu wznowieniowym nie można byłoby uznać za nowy.

Wykładnia pojęcia "nowe dowody" prowadzi bowiem do wniosku, iż są to takie dowody, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował.

Odnosząc się do drugiego dowodu, na który powołała się Strona we wniosku o wznowienie postępowania i odwołaniu od decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. nr ... z dnia... lipca 2013 r., tj. oświadczenia c. odbiorcy towaru z dnia ... marca 2013 r., potwierdzającego otrzymanie towaru w postaci: płytowego wymiennika ciepła .. kg netto o wartości ... EUR, Dyrektor Izby Celnej w stwierdza, iż powyższy dokument został sporządzony w dniu ... marca 2013 r., a wiec już po wydaniu przez organ drugiej instancji decyzji z dnia ... grudnia 2011 r. Z powyższego oświadczenia nie wynikaj kiedy c. odbiorca otrzymał towar, o którym mowa w oświadczeniu, a zatem nie wiadomo kiedy okoliczność ta miała miejsce. Wobec powyższego nie może być ona uznana za nową okoliczność faktyczną, która miała miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, gdyż ujawniona została po jej wydaniu.

Ponadto okoliczność, o której mowa w powyższym dowodzie tj. w potwierdzeniu otrzymania towaru przez c. odbiorcę, nie jest istotną okolicznością dla sprawy, mogącą mieć wpływ na odmienne jej rozstrzygnięcie, podobnie jak dowód w postaci c. deklaracji celnej przywozowej bowiem przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było usunięcie towaru spod wspólnej procedury tranzytowej.

Decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. zaskarżyła D. Sp. z o.o. w W. zarzucając jej naruszenie:

• art. 365 ust. 3 oraz art. 366 Rozporządzenia Komisji (EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny;

• art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez odmowę wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną o kwalifikowanej wadliwości dającej podstawę do jej uchylenia i przeprowadzenia postępowania na nowo;

• art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez nieuzasadnioną odmowę potraktowania jako dowód mogący przyczynić się do wyjaśnienia sprawy dokumentacji przedkładanej przez Odwołującą;

• art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego przez Dyrektora Izby Celnej w W. w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia ... grudnia 2011 r. o sygn. ..., czego Organ nie zakwestionował w decyzji będącej przedmiotem odwołania;

• art. 121 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez rażące uchybienie zasadzie zaufania do organów podatkowych;

• art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie sprawy.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, oraz o zasądzenie kosztów postepowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Sąd zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w zakresie wyznaczonym treścią przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, dających podstawę do jej uchylenia bądź też stwierdzenia nieważności.

Zgodnie z zasadą trwałości decyzji ostatecznych określoną w art. 128 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) decyzje od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne.

Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej lub w ustawach podatkowych.

Odstępstwem od powyższej zasady są tzw. tryby nadzwyczajne wzruszania decyzji ostatecznych, w tym tryb wznowienia postępowania.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego.

Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Instytucja wznowienia postępowania nie jest więc środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną niezależnie od stopnia tej wadliwości. Omawiana instytucja ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją tylko wówczas gdy postępowanie przed organami było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 Ordynacji podatkowej.

Oceniając decyzje organów w niniejszej sprawie, w świetle przedstawionych kryteriów, Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcia te odpowiadają prawu.

W ocenie Sądu badanie podstaw wznowieniowych zostało dokonane w niniejszej sprawie prawidłowo. Organ w myśl art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, a następnie zgodnie z art. 191 wymienionej ustawy dokonał oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Z tego też względu nie można podzielić zarzutu skargi, że działał w niniejszej sprawie w sposób naruszający zaufanie w rozumieniu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Poza tym procedura wznowieniowa nie może być wykorzystywana do pełnej i ponownej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

W ocenie sądu organ celny ustalił niebudzący wątpliwości stan faktyczny sprawy i dokonał analizy pod kątem spełnienia przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Stosownie do treści tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który ją wydał.

Przepis ten wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek:

1) Okoliczności faktyczne i dowody musiały zostać ujawnione organowi po wydaniu decyzji ostatecznej - wcześniej nie były temu organowi znane (dlatego są nowe),

2) Musiały istnieć już wcześniej (to jest w chwili wydania decyzji ostatecznej),

3) Są istotne dla sprawy, co oznacza, że mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Dokonując wykładni tego przepisu trzeba wskazać, że stosownie do pierwszej ze wskazanych przesłanek, za okoliczności lub dowody w danej sprawie wskazane jako "nowe" uznać można takie które istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekającymi dowodami tymi nie dysponował – nie były mu ujawnione. Zostały mu ujawnione dopiero po wydaniu decyzji ostatecznej. Nie mają przy tym znaczenia przyczyny które to spowodowały. W piśmiennictwie podkreśla się że błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, ale błędne ustalenie stanu faktycznego związane z tym, że organ nie wie o istotnych dla sprawy okolicznościach lub dowodach, tę podstawę stanowi (por. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, UNIMEX, Wrocław 2006 str. 873). Błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. Są to dwie różne sytuacje i tylko ta druga, stanowi przesłankę wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Pod pojęciem dowodu lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzje rozumieć należy takie, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym oraz takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. (WSA w Warszawie z wyroku z 9 czerwca 2004 r., III SA 423/03 Lex Polonica nr 404412).

Drugą przesłanką warunkującą wznowienie postepowania jest stwierdzenie, że nowy fakt lub dowód istniał w chwili wydania decyzji ostatecznej. W związku z tym w orzecznictwie wskazuje się że nie uzasadnia wznowienia postępowania powołanie faktów lub dowodów, które powstały po wydaniu decyzji, nawet gdyby miały one istotny wpływ dla rozstrzygnięcia sprawy (NSA w wyroku z 6 stycznia 1998 r., NSA 1302/97, Lex nr 43148).

Trzecią przesłanką niezbędną do spowodowania wznowienia postępowania jest to, że okoliczność faktyczna lub dowód muszą mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sytuacja taka ma miejsce wtedy, gdy uwzględnienie określonej okoliczności faktycznej lub dowodu spowodowałoby wydanie odmiennej decyzji niż zapadłą poprzednio.

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności badanej sprawy Sąd stwierdza, że, zasadnie organ celny uznał, iż nie występowała w niej przesłanka wznowieniowa określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Należy zgodzić się z organem, że przedstawiony przez skarżącą spółkę dowód w postaci kserokopii c. deklaracji celnej nie może być uznany za "nowy dowód" ponieważ był znany organowi celnemu przed wydaniem ostatecznej decyzji nr ..., ... z dnia ... grudnia 2011 r. Dowód ten został przedstawiony przez stronę w zwyczajnym postępowaniu odwoławczym, zatem był przedmiotem oceny organu II instancji. To że dowód o którym mowa nie został poddany drobiazgowej analizie i ocenie nie miało wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia. Zostało ono poza tym skontrolowane przez tut. Sąd który uznał je za prawidłowe oddalając skargę w sprawie rozpoznawanej pod sygnaturą akt V SA/Wa 357/12. C. deklaracja celna nie miała również przypisywanego jej przez stronę znaczenia także dlatego, że przedmiotem postępowania które toczyło się w trybie zwyczajnym a którego wynik skarżąca chciałaby zakwestionować nie była kwestia wywozu towaru do C. lecz kwestia usunięcia towaru spod wspólnej procedury tranzytowej a w konsekwencji usunięcie go spod dozoru celnego. Jeżeli chodzi o drugi dowód który skarżąca wskazuje jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania, a mianowicie oświadczenie c. odbiorcy towaru z dnia ... marca 2013 r. potwierdzające otrzymywanie płytowego wymiennika ciepła ... kg netto o wartości ... EUR to także i on nie miał wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Został bowiem sporządzony w dniu ... marca 2013 r., a więc chronologicznie później niż decyzja wydana przez organ odwoławczy w postępowaniu zwyczajnym (została ona wydana w dniu ... grudnia 2011 r.). Co równie istotne z powyższego oświadczenia nie wynika kiedy c. odbiorca otrzymał towar w nim opisany.

W związku z powyższym wszystkie zarzuty skargi uznać, należało za bezzasadne. W realiach sprawy niniejszej Dyrektor Izby Celnej w W. trafnie bowiem uznał, iż nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 240 ust. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a zatem zasadnie odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia ... grudnia 2011 r. Argumentację przywołaną w uzasadnieniu kwestionowanej skargą decyzji również należy podzielić. Jest ona rzeczowa i wyczerpująca. Tutejszy Sąd akceptuje ją i uznaje za własną.

Podstawą wyroku jest art. 151 p.p.s.a.