Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1008/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art 34 par. 4 w zw. z art 33 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art art 62  par. 2 w zw. z art 56 par. 1, art 6  par. 2 i art 7 poz. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 111 poz 765
law: Ustawa z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy - tekst jednolity
article: art 70  par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi P. II Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił skarżącej "P." Spółka z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w [...], zwanej dalej "Spółką", zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres od [...] do [...] r. i od [...] do [...] r., a decyzję tę doręczono spółce [...] r. Należności wynikające z ww. decyzji zostały objęte tytułami wykonawczymi o nr [...] wystawionymi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego.

Spółka wniosła zarzuty w stosunku do tych tytułów w postaci przedawnienia zobowiązań objętych ww. tytułami wykonawczymi. Wskazała, że zobowiązania wygasły na skutek przedawnienia w dniu [...] r. Decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli została jej doręczona w dniu [...] r., już po wygaśnięciu zobowiązań podatkowych w niej określonych. Spółka podniosła również kwestię zawieszenia biegu terminu przedawnienia tych zobowiązań. Według strony, organ kontroli skarbowej wszczął postępowania karne skarbowe dla pozoru w celu niedopuszczenia do przedawnienia zobowiązań. Postępowania zostało zawieszone przez organ kontroli skarbowej, co wskazuje na instrumentalne stosownie przepisów.

Postanowieniem z [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego działając na podstawie art. 34 § 4 w zw. z art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej zwanej "u.p.e.a.", odmówił uznania zarzutu w przedmiocie przedawnienia zobowiązań objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi. Organ powołał się na art. 70 § 1 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej zwanej "Ordynacją podatkową", zawierający katalog przyczyn zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego i podniósł, że w dniu [...] r. organ kontroli skarbowej wszczął dochodzenie w sprawie o czyn z art. 62 § 2 w zw. z art. 56 § 1 w zw. z art. 6 § 2 i art. 7 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007r., Nr 111, poz. 765 ze zm.), dalej zwany "k.k.s.", tym samym doszło do zawieszenia terminu biegu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań.

W dniu [...] r. organ kontroli skarbowej zawiesił postępowanie karne skarbowe i do dnia wydania niniejszego postanowienia nie zostało ono zakończone. Organ przyjął w związku z tym, że nie doszło do przedawnienia należności objętych tytułami wykonawczymi, jak również nie została naruszona zasada z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka argumentowała, że wszczęcie, a następnie zawieszenie postępowania karnego skarbowego było "pozorne", a organ kontroli skarbowej działał jedynie w celu niedopuszczenia do przedawnienia zobowiązań podatkowych. Spółka nie miała żadnych możliwości odwołania się od postanowienia o wszczęciu tegoż postępowania, bowiem było ono wszczęte

"w sprawie", a nie "przeciwko osobie". Ponadto, organ egzekucyjny nie ustosunkował się do jej zarzutu naruszenia art. 121 §1 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ wskazał na treść art. 29 § 1 oraz art. 33 pkt 1 u.p.e.a., jak również odniósł się do treści art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej i zauważył,

że sytuacja przewidziana w ostatnim z przepisów miała miejsce w badanej sprawie. Postanowieniem organu kontroli skarbowej z [...] r. zostało bowiem wszczęte postępowanie karne skarbowe, a jego zawieszenie w dniu [...] r. nie miało wpływu na utratę mocy obowiązującej postanowienia o wszczęciu tego dochodzenia. Organ egzekucyjny nie jest władny badać i oceniać przyczyn, dla których organ kontroli skarbowej wszczął postępowanie karne skarbowe. Zdaniem organu odwoławczego, organ egzekucyjny działa prawidłowo przyjmując, że nie doszło do przedawnienia obowiązków objętych przedmiotowymi tytułami.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Spółka zarzuciła organowi naruszenie: art. 3 § 1 u.p.e.a. przez prowadzenie egzekucji przedawnionego zobowiązania podatkowego, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, przez podejmowanie działań, których nie można utożsamiać z interesem publicznym, art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez próbę obejścia prawa przez organ niższego stopnia, co jest naruszeniem zasad demokratycznego państwa prawa.

Wyrokiem z 9 listopada 2010 r., I SA/Sz 658/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Spółki na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej

z [...] r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W swoich rozważaniach Sąd pierwszej instancji wskazał na treść art. 33 pkt 1 u.p.e.a. oraz art. 70 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do realiów badanej sprawy Sąd podniósł, że w dniu [...] r. postanowieniem organu kontroli skarbowej zostało wszczęte postępowanie karne skarbowe, a zatem doszło do zawieszenia terminu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Tym samym zarzut przedawnienia obowiązku objętego przedmiotowymi tytułami wykonawczymi Sąd uznał za niezasadny.

Za pozostającą bez wpływu na zawieszenie biegu terminu przedawnienia należności Sąd uznał okoliczność zawieszenia postępowania karnego skarbowego przez organ kontroli skarbowej w dniu [...] r.

Sąd zwrócił uwagę, że wydanie postanowienia o wszczęciu dochodzenia

w sprawie karnoskarbowej jest uprawnieniem organu kontroli skarbowej wynikającym

z art. 113 k.k.s. oraz stosowanych odpowiednio przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.), dalej zwanej "k.p.k.", z których wynika również, że postanowienie o wszczęciu postępowania przygotowawczego doręcza się podejrzanemu tylko w przypadku umorzenia śledztwa (dochodzenia) - art. 305 § 4 k.p.k. Skoro organ prowadzący postępowanie karnoskarbowe nie miał obowiązku doręczenia skarżącej postanowienia o wszczęciu dochodzenia, zaś wszczęcie to nastąpiło zdecydowanie wcześniej niż w dacie wydania decyzji określającej zobowiązanie, tym samym za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut,

że organ kontroli skarbowej działał celowo, aby doprowadzić do nieprzedawnienia się zobowiązania podatkowego i że naruszył zasadę praworządności, przewidzianą

w art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej.

Ponadto Sąd wskazał, że w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym, organ nie był uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.), ani nie był władny badać i oceniać przyczyn, dla których organ kontroli skarbowej wszczął postępowanie karne skarbowe. Sąd także nie jest uprawniony do badania istnienia merytorycznych przesłanek do wszczęcia dochodzenia, poza stwierdzeniem, czy w postanowieniu wskazano, że "podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego wiąże się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego" (art. 70 § 6 pkt 1 in fine Ordynacji podatkowej). Sąd uznał, że taki związek w ww. postanowieniu został wskazany, bowiem czyn opisany w postanowieniu odnosi się do przedmiotowego zobowiązania podatkowego, określonego w decyzji, natomiast Sąd nie może badać – podnoszonej przez stronę kwestii, czy naruszanie prawa podatkowego miało charakter świadomego (umyślnego) działania. Sąd nie bada też, jakim wynikiem zakończyło się takie dochodzenie.

Podobnie jako nieuzasadniony Sąd uznał zarzut strony co do sprzeczności

z art. 2 Konstytucji RP przepisu art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W istocie bowiem skarżąca braku zgodności wskazanego przepisu upatruje w intencji organu kontroli skarbowej do podejmowania określonych czynności, które są zgodne

z obowiązującymi przepisami, co zdaniem Sądu nie mieściło się w kryteriach oceny konstytucyjności przepisu prawa.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Spółki, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt II FSK 314/11 uchylił wskazany wyżej wyrok WSA w Szczecinie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie NSA wskazał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie z uwagi na trafność zarzutu naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. NSA wskazał, że w sprawie uwzględnić należało wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. w sprawie o sygn. akt P 30/11,

w którym Trybunał orzekł, że art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw, w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie

o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, wynikającą z art. 2 Konstytucji.

Wskazano dalej, że przepis art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nie odnosi się do tego zakresu odpowiedzialności, a przesłanką jego stosowania jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania, przy czym jak wynika z cytowanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, podatnik musi być o tym fakcie zawiadomiony przed upływem terminu przedawnienia. Może zatem być to faza postępowania "w sprawie", stąd okoliczność,

że podatnikiem, na którym ciążą zobowiązania podatkowe jest osobą prawną może nie wykluczać a priori możliwości zastosowania art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

W ocenie NSA, z uwagi na stwierdzenie, że w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji nastąpiło w oparciu o przepis art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, na podstawie którego przyjęto, że wywołał on skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku

z wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej

z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, co zostało uznane przez Trybunał Konstytucyjny w ww. wyroku z 17 lipca 2012 r. za niezgodne z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą

z art. 2 Konstytucji – wyrok Sądu pierwszej instancji nie mógł pozostać w obrocie prawnym, jako oparty na niekonstytucyjnej podstawie prawnej.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Rozpoznawana sprawa była przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym wyroku z dnia 4 października 2012 r., w wyniku którego uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia

9 listopada 2010 r., przekazując sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

A zatem, zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270), dalej zwanej "P.p.s.a.", sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną

w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można zatem oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przez ocenę prawną, o której mowa w cyt. art. 190 P.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania

z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na Sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Stan faktyczny natomiast, ustalony

w pierwotnym postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie uległ zmianie.

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej

utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, odmawiające Spółce uznania zarzutu w przedmiocie przedawnienia zobowiązań objętych tytułami wykonawczymi.

W tym stanie sprawy, oceniając zgodność z prawem przedstawionego stanowiska organu odwoławczego, wskazać należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że wyrokiem z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie o sygn. akt P 30/11 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz

z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku

z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa

i stanowionego przez nie prawa, wynikającą z art. 2 Konstytucji.

Trybunał w orzeczeniu tym stwierdził, że wskutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie ulega ono wygaśnięciu z upływem

5-letniego terminu przedawnienia liczonego od końca roku kalendarzowego,

w którym powstał obowiązek podatkowy, lecz istnieje nadal i może być egzekwowane przez wierzyciela podatkowego. Podatnikowi wprawdzie nie przysługuje konstytucyjne prawo do przedawnienia, to jednak z uwagi na treść przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących instytucji przedawnienia ma on prawo oczekiwać, że upływ terminu przedawnienia spowoduje wygaśnięcie ewentualnych nieuregulowanych zobowiązań podatkowych. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia wydłuża ten termin o okres zawieszenia, a tym samym istotnie zmienia sytuację prawną i faktyczną podatnika. Powstaje wówczas stan niepewności co do sytuacji podatnika, który nie wie, czy jego zobowiązanie podatkowe wygasło. Zasada ochrony zaufania obywatela do państwa

i prawa wymaga, by podatnik nie tkwił w owym stanie niepewności przez czas bliżej nieokreślony.

Zgodnie z kwestionowanym art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, skutek

w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego następuje z mocy prawa z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Wszczęcie takiego postępowania następuje

w drodze postanowienia, które nie jest ogłaszane lub doręczane podatnikowi, gdyż do momentu przedstawienia mu zarzutów nie jest on stroną toczącego się postępowania karnoskarbowego. Nie jest mu również doręczane postanowienie o umorzeniu postępowania "w sprawie", a zatem, jeżeli nie zostaną mu przedstawione zarzuty, może on w ogóle nie dowiedzieć się o tym, że zostało wszczęte postępowanie "w sprawie", które spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia jego zobowiązania podatkowego.

W ocenie Trybunału Konstytucyjnego mechanizm ten narusza, wynikającą

z art. 2 Konstytucji zasadę ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej

z upływem 5-letniego terminu przedawnienia wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie znaczy to, że postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe powinno być jawne dla podatnika, a w szczególności, że powinien on być zawiadamiany o wszczęciu postępowania in rem. (...) Naruszenie zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa nie polega więc na tym, że podatnik nie jest informowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. Co więcej, organy skarbowe w trakcie 5-letniego okresu przedawnienia mają prawo wszcząć i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie, zgodnie z zakwestionowanym przepisem, zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże przed upływem 5-letniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku

z wszczęciem postępowania karnoskarbowego. Zasada ochrony zaufania do państwa

i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie.

Trybunał zaznaczył przy tym, że wyrok ten dotyczy art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r., nadanym ustawą z 12 września 2002 r. Jednak zwrócił uwagę, że zakwestionowany przepis w obecnie obowiązującym brzmieniu również zawiera normę uznaną

za niekonstytucyjną, co skutkuje koniecznością nowelizacji art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Mając na względzie powyższe stwierdzenia Trybunału Konstytucyjnego, nie może więc budzić wątpliwości, że prokonstytucyjna wykładnia art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie prowadzi do wniosku, że przepis ten nie wywoła skutku zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, jeżeli do upływu terminu przedawnienia wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej podatnik nie został poinformowany

o wszczęciu postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe.

Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku. Oznacza to, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od [...] do [...] r. upływał z dniem [...] r.

Postanowienie o wszczęciu dochodzenia w sprawie o czyn polegający na posługiwaniu się nierzetelnymi fakturami VAT dokumentującymi czynności, które nie zostały dokonane, czego konsekwencją było podanie nieprawdy w deklaracjach podatkowych VAT-7 dla podatku od towarów i usług za okres od [...] r. do [...] r. przez zawyżenie w nich naliczonego podatku od towarów i usług wynikającego z tych faktur, co spowodowało uszczuplenie podatkowe w łącznej kwocie nie mniejszej niż [...] zł, tj. o czyn określony w art. 62 § 2 k.k.s. w zbiegu z art. 56 § 1 k.k.s. w związku z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 7 § 1 k.k.s. zostało wydane w dniu [...] r. Z akt sprawy nie wynika jednak aby do dnia [...] r., stanowiącego datę końcową biegu 5-letniego terminu przedawnienia, skarżąca Spółka została zawiadomiona o fakcie wszczęcia dochodzenia w sprawie. Skarżąca zaś twierdzi, że organ nie zawiadomił jej o tym, że do akt podatkowych dołączono postanowienie o wszczęciu postępowania w zakresie k.k.s., a z akt sprawy nie wynika, aby organ to twierdzenie podważał. Jednak okoliczność ta nie była w istocie przedmiotem badania przez organ. Zarówno organ egzekucyjny, jak i organ odwoławczy podniósł jedynie, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na skutek wszczęcia [...] r. przez inspektora kontroli skarbowej Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] postępowania karnego skarbowego o czyn z art. 62 § 2 k.k.s. w zbiegu z art. 56 § 1 k.k.s. w związku z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 7 § 1 k.k.s..

Wobec powyższego, z uwagi na brak wyjaśnienia kwestii, czy skarżąca została zawiadomiona o toczącym się postępowaniu karnym skarbowym przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, Sąd uznał skargę za zasadną

i uchylił zaskarżone postanowienie. Powyższe naruszenie miało, zdaniem Sądu, istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ zobowiązany jest wyjaśnić, czy

w sprawie doszło do zawieszenia (lub przerwy biegu terminu przedawnienia), ustosunkowując się do złożonego przez podatnika zarzutu przedawnienia

w postępowaniu egzekucyjnym. Stąd ponownie rozpatrując sprawę, organ zbada, czy

i kiedy Spółka została powiadomiona o wszczęciu dochodzenia w sprawie. Jeżeli organ w ponownym postępowaniu stwierdzi, że Spółka nie została powiadomiona o wszczęciu dochodzenia w sprawie przed [...] r., winien uznać, że w sprawie nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w oparciu

o art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji uznać, jeżeli brak jest innych okoliczności mogących mieć wpływ na bieg przedawnienia, że przedmiotowe zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu z dniem [...] r.

Biorąc pod uwagę, że zachodzi konieczność ponownego zbadania sprawy na gruncie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, przedwczesne jest analizowanie pozostałych zarzutów skargi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia, zaś na podstawie art. 152 P.p.s.a. stwierdzono, że nie podlega ono wykonaniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. w związku z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r.

w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), zasądzając od organu odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...] zł, obejmującą uiszczony wpis od skargi ([...] zł), wynagrodzenie pełnomocnika ([...] zł) oraz opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa ([...] zł).