Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 91/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Policja
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: par. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 131 poz 1471
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów.
article: art. 149 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 października 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. F. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w B. w przedmiocie rozliczenia dni zwolnienia od zajęć służbowych z tytułu opieki nad dzieckiem 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Komendanta Miejskiego Policji w B. do załatwienia wniosku skarżącego W. F. z dnia [...] września 2015 roku; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. nie wymierza organowi grzywny; 5. nie przyznaje od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej.


UZASADNIENIE

Skarga na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w B. została wywiedziona na tle następujących okoliczności faktycznych.

Raportem z dnia [...] grudnia 2012 r. W. F. (dalej powoływany jako: "skarżący") zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w B. (dalej: "organ") o przyznanie dwóch dni zwolnienia od zajęć służbowych w terminie [...] grudnia 2012r. z tytułu opieki nad dzieckiem, argumentując, że wbrew obowiązującemu prawu dotychczas ich nie otrzymał.

W raporcie z dnia [...] stycznia 2013r. skarżący przypomniał, że w dniu [...] grudnia 2012r. wystąpił z raportem m.in. o przyznanie zwolnienia z zajęć służbowych na opiekę nad dzieckiem w okresie [...] grudnia 2012r., a organ takiego zwolnienia nie przyznał, ani też w żaden inny sposób nie rozpatrzył powyższego raportu.

Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. organ poinformował skarżącego, iż winnym nie rozpatrzenia jego raportu z dnia [...] grudnia 2012r., jest policjant, który zastępował kierownika ogniwa. Dodatkowo wyjaśnił, że godziny służby w dniach [...] grudnia 2012r. zostaną potraktowane jako godziny nadliczbowe.

Raportem z dnia [...] września 2015r. skarżący ponownie wystąpił o wyjaśnienie sprawy, wskazując, że w grudniu 2012 roku złożył raport o przyznanie dwóch dni zwolnienia od zajęć służbowych z tytułu opieki nad dzieckiem, który nie został rozpatrzony.

Pismem z dnia [...] października 2015 r. organ poinformował skarżącego, że z uwagi na konieczność dokonania dodatkowych ustaleń, przedłużony zostaje czas trwania prowadzonego postępowania do dnia [...] listopada 2015 r.

Następnie, odpowiadając na raport z dnia [...] września 2015r., organ w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. potwierdził, że nie do chwili jego sporządzenia nie uznano za godziny nadliczbowe godzin wypracowanych w dniach [...] grudnia 2012 r., a stosowna informacja zostanie przekazana Naczelnikowi Wydziału Sztab Policji Komendy Miejskiej Policji w B.

W dniu [...] lipca 2019 r. W. F. wniósł ponaglenie, w którym wskazał, że organ nie rozpatrzył merytorycznie ani raportu z dnia [...] grudnia 2012 r., ani jego ponownego raportu z dnia [...] września 2015r. o przyznanie dwóch dni zwolnienia z tytułu opieki nad dzieckiem. Co prawda w piśmie z dnia [...] października 2015r. organ potwierdził zaistnienie powyższych nieprawidłowości deklarując, że zostanie dokonane stosowne rozliczenia, ale jak podkreślił skarżący, przedmiotowa sprawa nie została załatwiona do dnia dzisiejszego. W przedmiotowym zakresie nie została bowiem wydana żadna decyzja, ani też inna korespondencja o sposobie i formie rozliczenia tychże nadgodzin.

Komendant Wojewódzki Policji w B. pismem z dnia [...] sierpnia 2019r. udzielił skarżącemu odpowiedzi na złożone ponaglenie, wskazując, że przepisy dotyczące ponaglenia na podstawie art. 37 k.p.a. nie mogą mieć zastosowania do tej sprawy, gdyż instytucja ta została wprowadzona na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. Z przepisów przejściowych tej ustawy wynika zaś, iż nie ma ona zastosowania do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie.

W dniu [...] sierpnia 2019r. skarżący wywiódł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w przedmiocie rozpatrzenia jego raportu o przyznanie dwóch dni zwolnienia z tytułu opieki nad dzieckiem wnosząc o:

1. dokonanie kontroli bezczynności i przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga,

2. dokonanie kontroli prawidłowości prowadzenia postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga,

3. zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w B. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,

4. zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w B. do załatwienia sprawy, rozpatrzenia wniosków zawartych w raporcie z dnia [...] września 2015 roku o rozliczenie 2 dni zwolnienia od zajęć służbowych z tytułu opieki nad dzieckiem, za 2012 rok, o co skarżący wniósł raportem dnia [...] grudnia 2012 roku,

5. zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych bezczynności, przewlekłości, niewłaściwego załatwienia sprawy, a także podjęcie środków zapobiegających bezczynności, przewlekłości, nieprawidłowości przy załatwianiu spraw w przyszłości,

6. zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w B. do ukarania dyscyplinarnego osób winnych nieprawidłowości i nie załatwienia sprawy,

7. na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011r. Nr 34, poz. 173) w związku z art 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm) wnoszę o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.

8. wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a lub przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

9. zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu powyższej skargi jej autor wskazał, że do dnia złożenia skargi raport z dnia [...] grudnia 2012r., ponowiony raportem z dnia [...] września 2015r. o przyznanie dwóch dni zwolnienia od zajęć służbowych z tytułu opieki nad dzieckiem, nie został rozpoznany, a organ – pomimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, ani też nie podjął stosownej czynności. Powołując się na liczne orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący wskazał, że sąd dokonując kontroli w sprawach o bezczynność i przewlekłość postępowania rozstrzyga spór o legalność braku wydania aktu lub braku podjęcia czynności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że wskazany w skardze zakres bezczynności nie podlega przepisom kodeksu postępowania administracyjnego. Powołując się na § 8 ust. 2. § 9 ust. 1 i 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 33 ust. 6 ustawy o Policji, organ stwierdził, że kwestia rozpatrywania raportów funkcjonariuszy Policji w sprawie o nadgodziny nie należy do aktów lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tego rodzaju akty i czynności muszą bowiem dotyczyć uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zdaniem organu zastosowania w sprawie nie mają także pozostałe punkty art. 3 § 2 p.p.s.a. W ocenie organu skarżący bezzasadnie zarzuca organowi bezczynność, bowiem w przedmiotowej sprawie nie istniała przesłanka do prowadzenia jej w ramach procedury administracyjnej, która miałaby się zakończyć wydaniem decyzji, bądź postanowienia. Dlatego też raport skarżącego z [...] września 2015r. rozpatrywano na podstawie przepisów Działu VIII k.p.a., tj. w trybie postępowania skargowo – wnioskowego, które to postępowanie nie podlega kontroli przez sąd administracyjny.

W piśmie z dnia [...] września 2019 r. Skarżący wyjaśnił, że sprawie zainicjowanej skargą na bezczynność, Komendant Miejski Policji w B. po prawie 7 latach rozpoznał raport jego z dnia [...] września 2015r., i decyzją z dnia [...] września 2019r. nr [...] uznał za nierozliczone nadpracowane 17 godzin, za które przysługuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany czas wolny od służby zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji (pkt 1) oraz uznał za rozliczone nadpracowane 16 godzin, za które nie przysługuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany czas wolny od służby zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji (pkt 2). W ocenie skarżącego wydana decyzja jest ewidentną próbą uniknięcia kary za pozostawanie w bezczynności, co nie zmienia faktu, że organ pozostawał w bezczynności w chwili złożenia skargi do Sądu. Jako farsę skarżący uznał fakt, że przez niemalże 7 lat organ nie był w stanie załatwić sprawy rozliczenia 2 dni nadgodzin, a po tych 7 latach nie wie ostatecznie, co w sprawie się stało i jakie nadgodziny oraz za jakie dni służby zostały nierozliczone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Sprawa niniejsza została rozpoznana przez tutejszy sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.

Na wstępie należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w określonych przypadkach, w tym – w razie konieczności wydania decyzji administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 1 – 4a oraz pkt 8 p.p.s.a.). Przy czym, uwzględniając stany faktyczny zaistniały w przedmiotowej sprawie należy podkreślić, że rozpoznając skargę na bezczynność organu administracji publicznej, sąd administracyjny orzeka z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia, a nie w chwili złożenia skargi (tak m.in. NSA w postanowieniu z 23 września 1986r. sygn. IV SAB 8/86 oraz w wyroku z dnia 29 kwietnia 1998 r. sygn. akt I SAB/Gd 29/96, niepubl). Kryterium ocennym zasadności skarg na bezczynność będzie zatem ustalenie, czy nakazanie organowi administracji wydania decyzji albo aktu lub dokonania czynności, będzie dopuszczalne, uzasadnione i celowe w świetle stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dacie orzekania.

Ocenę w tym zakresie należało poprzedzić jednak dodatkowym przypomnieniem, że bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Zgodnie natomiast z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki. Przy czym, jak wynika z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Z kolei w myśl art. 36 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1).

Rozpoznając skargę na bezczynność sąd administracyjny w przypadku stwierdzenia bezczynności jest zobligowany, nie tylko do zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie (art. 149 § 1 pkt 1p.p.s.a.), ale także do rozstrzygnięcia o tym, czy taka bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia grzywny. Przesądza o tym treść art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zatem w sytuacji ewentualnego zakończenia postępowania administracyjnego przed rozpoznaniem przez sąd administracyjny skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, obowiązkiem sądu jest dokonanie kontroli stanu sprawy na dzień wniesienia skargi, a więc określenia, czy w tej dacie organ pozostawał w bezczynności lub też przewlekle prowadził postępowanie. Należy przy tym zastrzec, że jedynie w wypadku, gdy bezczynność trwa w momencie orzekania, sąd administracyjny jest upoważniony do wydania orzeczenia, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a więc do zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności. W każdym innym przypadku orzeczenie sądu ogranicza się jedynie do stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce i oraz czy charakteryzowały się rażącym naruszeniem prawa – art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a.

Poczynienie powyższych uwag w niniejszej sprawie jest o tyle istotne, że po wniesieniu skargi, a przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd, Komendant Miejski Policji rozpoznał w całości raport skarżącego z dnia [...] września 2015r. o przyznanie dwóch dni zwolnienia od zajęć służbowych z tytułu opieki nad dzieckiem, wydając w dniu [...] września 2019 r. decyzję nr [...], w której uznał za nierozliczone nadpracowane 17 godzin, za które przysługuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany czas wolny od służby zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji (pkt 1) oraz uznał za rozliczone nadpracowane 16 godzin, za które nie przysługuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany czas wolny od służby zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji (pkt 2). Co prawda organ w odpowiedzi na skargę zakwestionował właściwość sądu administracyjnego do rozpatrywania skargi na bezczynność w przedmiocie złożonego przez skarżącego raportu o rozliczenie nadgodzin z tytułu opieki nad dzieckiem, jednakże wydana w dniu 10 września 2019r. decyzja w sposób prawidłowy weryfikuje pierwotne, błędne stanowisko w tej sprawie.

Podstawę decyzyjnego rozstrzygnięcia raportu skarżącego w przedmiotowej sprawie stanowi fakt, że skoro skarżący rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2019 r., na podstawie art. 41 ust.2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.), został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] marca 2019 r., to w sprawie miał zastosowanie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem funkcjonariusz Policji zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy. Zgodnie zaś z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz.U. nr 131, poz. 1471), policjant w zmianowym rozkładzie czasu służby pełni służbę na zmiany trwające po 8 godzin, z zastrzeżeniem ust. 2. Z analizy powyższych przepisów wynika zaś, jak wywiódł organ w decyzji z dnia [...] września 2019r., że ekwiwalent za niewykorzystany czas wolny od służby przysługuje byłemu policjantowi za służbę w wymiarze przekraczającym normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji.

Uwzględniając powyższą regulację należy stwierdzić, że organ prawidłowo zareagował na raport skarżącego z dnia [...] września 2015r. podejmując w tym zakresie decyzję. Wydanie przedmiotowej decyzji spowodowało z kolei, że postępowanie sądowe w zakresie wyznaczenia organowi terminu do rozpoznania raportów skarżącego z dnia [...] grudnia 2012 r. i [...] września 2015r. stało się bezprzedmiotowe (zgodnie z regulacją art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), skutkujące w tej części umorzeniem postępowania (punkt 1 wyroku).

Podjęcie jednak takiego rozstrzygnięcia po wniesieniu skargi na bezczynność nie zwalnia sądu administracyjnego, co podkreślono już wyżej z dokonania oceny, czy organ dopuścił się bezczynności oraz czy bezczynność powyższa miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie bowiem do treści powoływanego już wyżej art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a., obowiązkiem sądu w przypadku skarg na bezczynność jest ustalenie, czy organ dopuścił się bezczynności oraz czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Innymi słowy, nawet w przypadku umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na wcześniejsze załatwienie wniosku przez organ, sąd administracyjny jest obowiązany do dokonania oceny skargi i ustalenia czy działanie, względnie zaniechanie organu administracji publicznej, w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego, wyczerpywało przesłankę bezczynności oraz rażącego naruszenia prawa.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, Komendant Miejski Policji po otrzymaniu raportu skarżącego z dnia [...] grudnia 2012 r., ponowionego następnie raportem z dnia [...] września 2015r. o przyznanie dwóch dni zwolnienia od zajęć służbowych z tytułu opieki nad dzieckiem, przez okres niemalże siedmiu lat, nie uwzględnił powyższego wniosku udzielając stosowanego zwolnienia, ani też nie wydał żadnego rozstrzygnięcia w tym zakresie. Co prawda bezczynność w tym zakresie, jak wynika z pism organu z dnia [...] lutego 2013 r. oraz [...] listopada 2015 r. była wynikiem błędnego założenia, iż wniosek skarżącego dotyczy rozliczenia godzin nadliczbowych, tym niemniej dla stwierdzenia bezczynności nie mają znaczenia, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu. W przedmiotowej sprawie, jak trafnie podnosi skarżący, bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w B. w rozpatrzeniu raportów skarżącego z dnia [...] grudnia 2012r. oraz [...] września 2015r. nie budzi żadnych wątpliwości. W konsekwencji skoro na dzień wniesienia skargi zarzut bezczynność wobec prowadzonego przez Komendanta postępowania był zasadny to sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 2 sentencji.

Jednocześnie, wbrew oczekiwaniom skarżącego, sąd nie dopatrzył się w stwierdzonej bezczynności organu rażącego naruszenia prawa. Kryterium rażącego naruszenia wskazuje bowiem na znaczny stopień nasilenia stanu bezprawności, działanie wbrew określonym standardom bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki, odstępstwo od prawnych wymogów bez jakiejkolwiek przyczyny. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Zagadnienie charakteru bezczynności trzeba ocenić przez pryzmat rodzaju i stanu danej sprawy, bo np. nie jest uznawana za bezczynność z rażącym naruszeniem prawa sytuacja, w której do niezałatwienia sprawy dochodzi z powodu błędnych działań organu wynikających z oceny wniosku strony (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2806/12, CBOSA). Pod pojęciem rażącego naruszenia prawa ujmuje się sytuację, w której bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo, a więc sytuację, w której to naruszenie jest oczywiste (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, CBOSA).

Bezczynności w sprawie niniejszej tych cech przypisać nie można, pomimo, iż ostateczne rozstrzygnięcie zostało wydane dopiero [...] września 2019r. Aczkolwiek trudno znaleźć usprawiedliwienie, że wniosek skarżącego został załatwiony po upływie niemalże 7 lat od złożenia pierwszego raportu w tym zakresie, to należy wziąć pod uwagę, iż skarżący w tym czasie składał dużą ilość wniosków i raportów, na które organ co do zasady (jak wynika z akt dołączonych do niniejszej sprawy) – odpowiadał. W ocenie sądu zaistniała w przedmiotowej sprawie bezczynność wynikała nie tyle ze złej woli organu, ile z niezrozumienia istoty złożonego żądania. Z tegoż względu stosownie do treści art. 149 § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w punkcie 3 sentencji wyroku.

Odstępując z kolei w pkt 4 sentencji wyroku od przewidzianej przepisem art. 149 § 2 p.p.s.a. możliwości wymierzenia grzywny sąd stwierdził, że regulacja ta stanowi dodatkowy środek o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK 642/15, CBOSA). W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie okoliczności takie nie wystąpiły.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt 5 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty postępowania składa się: wpis od skargi (100 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł), określone na podstawie § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł). Sąd nie orzekał o kosztach postępowania, mimo wniosku złożonego w skardze, bowiem skarżący korzystał z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. "d" p.p.s.a.