Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1442/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 1-3, art. 92 ust. 1, art. 93 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 7, 77, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 10.2
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 1 art. 1 ust. 3
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] nałożył na W. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą W. C. "[...]"– dalej: "Skarżący" karę pieniężną w wysokości [...] zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy przebytej drogi; skrócenie dziennego czasu odpoczynku; przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu.

Powyższe naruszenia ustalono podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki [...] o numerze rej. [...] oraz naczepy marki [...] o numerze rej. [...] przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2012 r. na drodze krajowej nr [...] (kierunek – S.). Zatrzymanym pojazdem kierował Pan K. P.. Przebieg i wyniki kontroli utrwalono w protokole kontroli z dnia [...] lipca 2012 r., podpisanym przez kontrolowanego kierowcę bez zgłoszenia uwag.

2. Skarżący pismem z [...] października 2012 r. złożył odwołanie od powyższej decyzji. Skarżący wyjaśnił, że naruszenia czasu pracy kierowcy pana K. P. powstały wyłącznie z winy kierowcy. Nie zgodził się również z kwalifikacją prawną części naruszeń. Stwierdził, że K. P. jako przedsiębiorca powinien ponosić odpowiedzialność za naruszenia powstałe w czasie, w którym świadczył dla Skarżącego usługi w zakresie kierowania pojazdem.

3. Decyzją z [...] marca 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przytoczył treść art. 92 a ust. 1, art. 92 a ust. 2, art. 92 a ust. 6 oraz art. 4 pkt 22 lit.a i lit. h ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 1265.).

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu lp. 5. 1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym przywołał treść art. 6 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 oraz art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 7 czerwca 2011r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady.

W opinii organu z zebranego materiału dowodowego w postaci protokołu przesłuchania świadka, wykresówek oznaczonych datą [...]/[...] czerwca 2012 r. oraz [...] czerwca 2012 r. (podpisanej: S. L.) wynika przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu o [...] godzin [...] minuty w stosunku do przedłużonego, 10 godzinnego czasu prowadzenia pojazdu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006. Na ww. wykresówkach utrwalono, że kierowca K. P. rozpoczął nowy, 24 - godzinny okres [...] czerwca 2012 r. o godzinie [...] : [...]. W ww. okresie kierowca zakończył jazdę o godzinie [...] : [...] dnia [...] czerwca 2012 r. Łączny czas jazdy kierowcy wyniósł 16 godzin 44 minuty. Wykresówka z dnia [...]/[...] czerwca 2012 r. opisana została na nazwisko S. L.. K. P. zeznał, że prowadził samochód posługując się tak opisaną wykresówką.

Biorąc pod uwagę powyższe, za ww. naruszenie organ nałożyła karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym powołał się na treść art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 a także treść lp. 5.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Wskazał, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówki kierowcy Pana K. P. opisanej za dni [...]/[...] lipca 2012 r., że kierowca w dniu [...] lipca 2012 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o [...] minut. Kierowca prowadził pojazd od godziny [...] : [...] dnia [...] lipca 2012 r. do godziny [...] : [...] tego dnia, łącznie przez [...] godzin i [...] minut. W powyższym okresie najdłuższa przerwa, odebrana między godziną [...] : [...] a godziną [...] : [...], wyniosła [...] minuty. W konsekwencji kierowca nie odebrał wymaganej rozporządzeniem nr 561/2006 przerwy minimum [...] minutowej lub przerwy dzielonej. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy uznał, że kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości [...] złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Organ uznał ponadto, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówki kierowcy K. P. opisanej za dni [...]/[...] lipca 2012 r., że kierowca w dniu [...] lipca 2012 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o [...] godzinę [...] minut. Kierowca prowadził pojazd od godziny [...] : [...] dnia [...] lipca 2012 r. do godziny [...]:[...] tego dnia, łącznie przez [...] godzin i [...] minut. W powyższym okresie najdłuższa przerwa, odebrana między godziną [...] : [...] a godziną [...] : [...], wyniosła [...] minut. W konsekwencji kierowca nie odebrał wymaganej rozporządzeniem nr 561/2006 przerwy minimum [...] minutowej lub przerwy dzielonej. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości [...] złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy K. P.

opisanej za dni [...]/[...] czerwca 2012 r. oraz [...] czerwca 2012 r. (opisanej na S. L.), że kierowca w dniu [...] czerwca 2012 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o [...] godzinę [...] minut. Kierowca prowadził pojazd od godziny [...] : [...] dnia [...] czerwca 2012 r. do godziny [...] : [...] tego dnia, łącznie przez [...] godzin i [...] minut. W powyższym okresie najdłuższa przerwa, odebrana między godziną [...] : [...] a godziną [...] : [...], wyniosła [...] minut. W konsekwencji kierowca nie odebrał wymaganej rozporządzeniem nr 561/2006 przerwy minimum [...] minutowej lub przerwy dzielonej. Wykresówka z dnia [...]/[...] czerwca 2012 r. opisana została na nazwisko S. L.. K. P. zeznał, że prowadził samochód posługując się tak opisaną wykresówką. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości [...] złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi; lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym powołał się na art. 13 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. a także lp. 6.2.1 załącznika nr 3 o ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci zeznań kierowcy K. P. złożonych w dniu [...] lipca 2012 r. oraz wykresówek za dni: [...]/[...] lipca 2012, [...]/[...] lipca 2012, [...]/[...] lipca 2012, [...]/[...] lipca 2012, [...]/[...] lipca 2012, [...]/[...] lipca 2012, [...]/[...] lipca 2012 i [...] lipca 2012 że kierowca w analizowanym okresie jeździł z otwartym tachografem analogowym zainstalowanym w pojeździe, nie rejestrując na wykresówkach pełnych informacji dotyczących czasu jazdy, prędkości oraz przebytej drogi.

Z analizy ww. wykresówek wynika niezgodność zapisu z długością przebytej drogi. Przyczyną tej niezgodności jest nierejestrowanie jazdy przez kierowcę K. P., który zeznał: "na placu podczas rozładunku bądź załadunku podjeżdżałem na otwartym tachografie, bez włożonej wykresówki"

Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości [...] złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku lp. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym powołał się na treść art. 8 ust. 1-4 i 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006, a także lp.5.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym i wskazał, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy Pana K. P. opisanych za dni [...]/[...] czerwca 2012, [...]/[...] czerwca 2012 (opisana na S. L.) że kierowca w dniu [...] czerwca 2012 r. o godzinie [...] : [...] rozpoczął nowy dzienny okres prowadzenia pojazdu inicjując początek nowego 24 godzinnego okresu rozliczeniowego w ciągu którego, tj. najpóźniej do godziny [...] : [...] dnia [...] czerwca 2012 r. winien odebrać wymagany odpoczynek dzienny w wymiarze minimum [...] godzin. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowca odebrał między godziną [...] : [...] dnia [...] czerwca 2012 r. a godziną [...] : [...] dnia następnego który trwał [...] godzin i [...] minut. Kierowca zeznał, że prowadził pojazd z przerwami od godziny [...] : [...] dnia [...] czerwca 2012 do godziny [...] : [...] dnia [...] czerwca 2012 r. Wykresówka z dnia [...]/[...] czerwca 2012 r. opisana została na nazwisko S. L.. K. P. zeznał, że prowadził samochód posługując się tak opisaną wykresówką. K. P. skrócił tym samym wymagany odpoczynek dzienny o [...] godziny i [...] minut w stosunku do normy [...] godzinnej. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości [...] złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Organ odwoławczy stwierdził, że błędny jest pogląd Skarżącego, zgodnie z którym odpowiedzialnością administracyjną powinien być obarczony K. P., będący przedsiębiorcą świadczącym usługi w zakresie prowadzenia pojazdów. Wskazał, że odpowiedzialność Skarżącego jest determinowana przez treść art. 10 ust. 2 w związku z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, który wskazuje krąg podmiotów, za które odpowiedzialność ponosi przedsiębiorca prowadzący działalność transportową. Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorstwo transportowe nie może wypłacać kierowcom zatrudnionym lub pozostającym w jego dyspozycji żadnych składników wynagrodzenia, nawet w formie premii czy dodatku do wynagrodzenia, uzależnionych od przebytej odległości i/lub ilości przewożonych rzeczy, jeżeli ich stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu drogowemu lub zachęcać do naruszeń niniejszego rozporządzenia. Z kolei zgodnie z art. 10 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do pociągnięcia przedsiębiorstw transportowych do pełnej odpowiedzialności, Państwa Członkowskie mogą uzależnić pociągnięcie do odpowiedzialności od naruszenia przez przedsiębiorstwo przepisów ust. 1 i 2. Państwa Członkowskie mogą wziąć pod uwagę wszelkie dowody wskazujące na to, że nie jest uzasadnione pociągnięcie przedsiębiorstwa transportowego do odpowiedzialności za popełnione naruszenie.

Zdaniem organu nie ma wątpliwości, że na celem dołączonej do akt umowy o świadczenie usług z [...] listopada 2011 r. było zagwarantowanie pozostawania K. P. w dyspozycji przedsiębiorcy. Ww. przepis nakłada na Skarżącego obowiązek zapewnienia właściwej organizacji i dyscypliny pracy oraz odpowiedzialność w przypadku ujawnienia naruszeń przepisów rozporządzeń regulujących czas pracy oraz zasady użytkowania urządzeń rejestrujących. Skarżący wyraźnie zeznał, że naruszenia czasu pracy kierowców spowodowane zostały koniecznością wykonania poruczonych przez stronę zadań przewozowych. Nie można zatem w niniejszej sprawie zastosować art. 92b ustawy o transporcie drogowym.

Organ podkreślił, że przedsiębiorca musi właściwie planować i zlecać bieżące zadania transportowe, tak aby kierowcy mogli postępować w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, natomiast Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających by spełnił wyżej określony warunek, ograniczając się do zakwestionowania własnej odpowiedzialności i obarczenia nią kierowcy. Dodał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących konieczność zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art.92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, ograniczając się do przedstawienia wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność.

Organ wyjaśnił, że odpowiedzialność administracyjna z tytułu naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym może zostać uchylona wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Nie ma znaczenia natomiast rozmiar prowadzonej działalności gospodarczej oraz sytuacja finansowa skarżącego. Należy wskazać, że przedsiębiorca co do zasady poniesie odpowiedzialność za naruszenia popełnione przez swoich pracowników, chyba że udowodni spełnienie warunków określonych przez art. 92b ustawy o transporcie drogowym bądź zaistnienie okoliczności określonych w art. 92c ww. ustawy. W niniejszej sprawie tego typu okoliczności nie miały miejsca.

4. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję. Podniósł, że kontrolowany kierowca samodzielnie prowadził działalność gospodarczą i brak jest podstaw do nałożenia na Skarżącego niniejszej kary. Skarżący podkreślił, iż Pan P. z formalnego punktu widzenia jest przedsiębiorcą, a nie kierowcą. W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

5. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

2. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

3. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

4. Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia lub decyzji, czy jest ono zgodne z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą W. C. "[...]" nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa.

5. Ze skargi wynika, że Skarżący w zasadzie nie kwestionuje ustaleń kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki [...] o numerze rej. [...] oraz naczepy marki [...] o numerze rej. [...] przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2012 r. na drodze krajowej nr [...] (kierunek – S.). Skarżący podkreśla, że zatrzymanym pojazdem kierował Pan K. P.. Skarżący podnosi, że kontrolowany kierowca samodzielnie prowadził działalność gospodarczą i brak jest podstaw do nałożenia na Skarżącego kary. Skarżący podkreślał, iż Pan P. z formalnego punktu widzenia jest przedsiębiorcą, a nie kierowcą. Wynika to bowiem z cywilnoprawnej umowy, którą zawarł ze Skarżący z Panem P., który jest niezależnym przedsiębiorcą i to on odpowiada za wszelkie naruszenia stwierdzone w protokole kontroli. Z kolei z przebiegu kontroli utrwalonym w protokole kontroli z dnia [...] lipca 2012 r., wynika, że kontrolowany kierowca podpisał go bez zgłoszenia uwag.

Z powyższego w ocenie Sądu najistotniejsze jest skontrolowanie skarżonej decyzji w zakresie prawidłowości odpowiedzialności nałożonej za stwierdzone uchybienia: przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy przebytej drogi; skrócenie dziennego czasu odpoczynku; przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu. Zaistnienie przedmiotowych naruszeń kwestionowane bowiem w skardze nie jest.

6. Sąd nie podzielił stanowiska, iż odpowiedzialność za stwierdzone w czasie kontroli naruszenia spoczywała na kierowcy, którego ze Skarżącym łączyły wskazana umowa z dnia [...] listopada 2011 r. (umowa pomiędzy W. C. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" a K. P. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "[...]).

Sankcje zawarte w przepisie art. 92 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Osobami takimi nie są kierowcy przedsiębiorcy -przewoźnika, lecz sam przedsiębiorca, co wynika z definicji transportu drogowego i przewozów na potrzeby własne zawartych w art. 4 pkt 1 - 3 i 4 ustawy. Podkreślić należy, iż wykonującym transport drogowy jest każdy, kto prowadzi działalność gospodarczą określoną w art. 4 pkt 1 - 3 ustawy o transporcie drogowym, niezależnie od tego czy jest do tego uprawniony na podstawie licencji, czy też nie.

Natomiast przewoźnikiem w rozumieniu ustawy jest tylko ta osoba, która wykonuje transport drogowy na podstawie stosownego administracyjnego uprawnienia. Z tego powodu w art. 92 powołanej ustawy - posłużono się szerokim terminem "wykonujący transport drogowy", ażeby sankcjami z tego przepisu objąć wszystkie podmioty, które wykonując gospodarczą działalność transportową naruszają prawo. Zarówno te, które są uprawnionymi przewoźnikami, jak i te które tego przymiotu nie mają, a mimo to wykonują działalność polegającą na transporcie drogowym lub przewozach na potrzeby własne, w rozumieniu ustawy. W przeciwnym wypadku nigdy nie można by było nałożyć kary pieniężnej np. z tytułu wykonywania przewozów bez licencji, zezwolenia czy zaświadczenia. Prawidłowość takiego rozumowania, potwierdzała treść art. 93 ust. 1 cytowanej ustawy, który mówił, że karę m.in. za nieprzestrzeganie przepisów o czasie pracy kierowców, nakłada się na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, a nie na kierowcę, który w ramach tego transportu lub przewozu "tylko" kieruje pojazdem. Kierowca, niezależnie od formy zatrudnienia wykonuje jedną z czynności składającą się na sekwencję działań, których suma dopiero jest transportem drogowym, w rozumieniu ustawy transportowej.

Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które dyscyplinować będą osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego – "kierowca" oznaczało każdą osobę która kieruje pojazdem nawet przez krótki okres oraz każdą osobę która jest przewożona w pojeździe w tym celu, aby kierować nim w razie potrzeby. W świetle cytowanej definicji nie ma zatem znaczenia forma zatrudnienia kierowcy.

11 kwietnia 2007 r. weszło w życie Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.4.2006, str. 1). Zgodnie z art. 10 2 Rozporządzenia przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. W świetle cytowanych przepisów po ich zmianie, nadal nie ma znaczenia forma zatrudnienia kierowcy. Odpowiedzialnym za naruszenia przepisów przez kierującego pojazdem jest bowiem przedsiębiorstwo transportowe organizujące przewóz.

Z przeprowadzonej przez organ wnikliwej i dogłębnej analizy umowy zawartej przez kierowcę kontrolowanego pojazdu ze Skarżącym, wynika jednoznacznie, że Skarżący była faktycznym dysponentem pojazdu i to ona określała warunki wykonywania transportu. Podmiotem wykonującym transport drogowy była więc Skarżący, co organ prawidłowo ustalił, dokonując wykładni zawartych umów zgodnie ze stanem faktycznym.

Dokonana przez organ ocena umowy nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów zakreślona normami k.p.a., jest dogłębna i odzwierciedla faktyczne zasady współpracy stron umowy. Organ prawidłowo ustalił, iż podmiotem wykonującym transport drogowy był Skarżący, zaś Pan P. jedynie kierował pojazdem na podstawie cywilnoprawnej umowy łączącej go ze Skarżącym.

Wobec powyższego wskazać należy, że to na przedsiębiorcy spoczywa ciężar odpowiedzialności administracyjnej za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługują i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. A zatem zaskarżona decyzja skierowana została do właściwego adresata tj. W. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą W. C. "[...]".

7. Powyższe stanowisko można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych albowiem znajduje w znacznym zakresie oparcie w ocenach prawnych zawartych - między innymi - w wyrokach WSA w Warszawie: z 22 czerwca 2010 r., VI SA/Wa 882/10, czy też z 27 czerwca 2007 r., VI SA/Wa 745/07 (dostępne na stronie - orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 11 kwietnia 2013 r., II SA/Go 200/13, uznał, że przepis art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy, a odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy.

Przytoczone wyżej poglądy sądów administracyjnych w pełni podziela WSA w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, a akceptacja tych poglądów oznacza równocześnie, że skarga i poglądy w niej sformułowane nie zasługują na uwzględnienie.

8. Na etapie odwołania Skarżący wskazywał również, że organy nie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, ograniczając się wyłącznie do ustaleń kontroli i zeznań Pana P..

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż kierowca wykonujący sporny przewóz drogowy nie dopełnił warunków związanych z prawidłową rejestracją czasu pracy oraz obsługą tachografu, a także naruszył obowiązek wykonywania transportu z zachowaniem stosownych przerw, co stanowiło podstawę do ukarania strony skarżącej ściśle określoną w ustawie pieniężną karą administracyjną.

Zdaniem Sądu należy uznać, iż organy inspekcji transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ odwoławczy, jak również organ I instancji oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej, pełnej oceny.

Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy w tej sytuacji uznać, iż organy administracji rozstrzygające sprawę miały pełne prawo nie uwzględnić żądania strony dotyczącego ponownego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka (kierowcy), gdyż przedmiotowy wniosek dowodowy strony dotyczył wyłącznie okoliczności dostatecznie wyjaśnionych już w toku postępowania administracyjnego

9. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.