Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2224/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 88 poz 983
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw.
article: § 3 ust. 1 i 3; § 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 81 poz 550
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant spec. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez M. sp. z o.o. z siedzibą

w P. (dalej: Skarżący, Strona, M., Grupa) jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) z dnia [...] października 2017 r. Nr [...] (znak [...] ), utrzymująca

w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor Oddziału) nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. o odmowie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 za okres od dnia

23 lutego 2016 r. do dnia 22 lutego 2017 r. tj. za piąty rok działalności.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] marca 2017 r. M., na podstawie decyzji

nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. o wpisie do Rejestru Grup Producentów Rolnych wydanej przez Marszałka Województwa [...] oraz decyzji nr [...] z dnia [...] października 2012 r. wydanej przez Prezesa ARiMR

o przyznaniu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013, złożył

we [...] Oddziale Regionalnym ARiMR wniosek o płatność w ramach

w/w działania za okres od dnia 23 lutego 2016 r. do dnia 22 lutego 2017 r. tj. za piąty rok korzystania z pomocy.

W toku weryfikacji przedłożonej dokumentacji Dyrektor Oddziału stwierdził nieprawidłowości, w związku z czym pismem z dnia 16 maja 2017 r. wezwał Stronę do złożenia wyjaśnień dotyczących współpracy Skarżącego z Ubojnią Drobiu [...] , Sp.j. oraz z Ubojnią Drobiu [...] sp. j., gdzie udziałowcem jest jeden z członków Grupy – J. S. Jednocześnie Dyrektor Oddziału poinformował Stronę, iż dokumentacja przedłożona w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR we [...] w dniu 2 lutego 2015 r. oraz 23 stycznia 2017 r. została włączona do akt sprawy z wniosku o płatność za piąty rok działalności.

W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 29 maja 2017 r. pełnomocnik Skarżącej wyjaśnił, że Grupa działa na innym rynku niż Ubojnia Drobiu, która zajmuje się przetwarzaniem i konserwacją mięsa z drobiu, a bliskość ubojni pozwala na obniżenie kosztów dostawy.

W dniu [...] czerwca 2017 r., Dyrektor Oddziału wydał decyzję

nr [...] o odmowie przyznania środków finansowych w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 za okres od dnia 23 lutego 2016 r. do dnia 22 lutego

2017 r., tj. za piaty rok działalności.

W dniu 27 czerwca 2017 r. Grupa złożyła odwołanie od w/w decyzji,

z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia.

Decyzją z [...] października 2017 r. organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Prezes ARiMR wskazał na oczywiste w jego ocenie powiązania osobowe. Wskazał, że Grupa Producentów Rolnych M. Sp. z o.o. została zarejestrowania w Krajowym Rejestrze Sądowym (nr KRS [...] ) w dniu [...] stycznia 2012 r. zaś decyzją nr [...] Marszałek Województwa [...] z dniem [...] lutego 2012 r. wpisał ją do rejestru grup producentów rolnych. Ponadto organ II instancji zwrócił uwagę na to, że w okresie, za który Grupa ubiega się o pomoc członkami Grupy byli: M. B., K. B., E. S., J. S., M. S. Prezes ARiMR wskazał, że zgodnie z KRS (stan na dzień 5 października 2017 r.) siedzibą Grupy jest miejscowość P. ul. L. [...] . Do reprezentowania podmiotu uprawnionych jest dwóch członków działających łącznie, natomiast członkami Zarządu Grupy są: M.B., .K. B., J. S. oraz M. S.. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że miejsce zamieszkania

3 członków Grupy, tj. M. B., J. S. oraz M. S. pokrywa się z adresem siedziby Grupy. Nadto organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, iż E. S. w dniu 11 września 2015 r. (akt notarialny Repertorium A numer [...] ) odkupiła od D.K.nieruchomość stanowiącą działkę numer 75, której częścią składową jest budynek służący do produkcji rolnej, tj. ferma drobiu, na której to nieruchomości D. K. prowadziła działalność w zakresie chowu i hodowli drobiu na rzecz Grupy. Prezes ARiMR podkreślił, iż .D. K. i E. S. zamieszkują pod tym samym adresem. Organ odwoławczy wskazał również, że z wyjaśnień złożonych przez Stronę wynika, że zakupiony 11 września 2015 r kurnik jest jedynym obiektem, w którym E. S. prowadzi działalność w zakresie w jakim została utworzona Grupa. Zdaniem Prezesa ARiMR powyższe jednoznacznie wskazuje, że zarówno K. B., jak i E. S. działalność w zakresie chowu

i hodowli drobiu rozpoczęły tuż przed przystąpieniem do Grupy.

Organ odwoławczy stwierdził również, że Grupa większość swojej produkcji

(72,93 %) sprzedaje do podmiotu powiązanego, tj. do Ubojni Drobiu [...] , [...] Sp. j. Prezes ARiMR wskazał przy tym, iż w okresie, w jakim Strona ubiega się o wsparcie, wspólnikami spółki byli: S. T. oraz J. S. (członek Grupy) i każdy ze wspólników mógł samodzielnie reprezentować spółkę. Organ II instancji podał, że istotnym jest fakt, iż zgodnie z wpisem w KRS Ubojnia Drobiu [...] Sp. j. powstała 7 listopada 2011 r., a zatem tuż przed powołaniem Grupy (wpis do KRS [...] stycznia 2012 r.). Ponadto, przed powołaniem Grupy, sprzedaż produkcji niektórych członków Grupy odbywała się do tych samych podmiotów, co w okresie objętym wnioskiem o płatność, tj.:

|imię i nazwisko członka Grupy |nazwa ubojni |

|M. B. |Ubojnia Drobiu A. Ż. |

| |Ubojnia Drobiu [...] |

| |Grupa [...] |

| |Ubojnia "[...] " Sp. i. [...] |

| | |

| |Przedsiębiorstwo Produkcyjno- Handlowe "[...] " S.S. |

|K. B. |Ubojnia Drobiu [...] Sp. j. |

|M. S. |Ubojnia Drobiu [...] Sp. j. |

|J. S. |Ubojnia Drobiu A. Ż. |

| |Ubojnia Drobiu [...] Sp. j. |

Prezes ARiMR podkreślił, że pomimo, iż Ubojni Drobiu [...]Sp. j. nie można traktować, jako członka Grupy w rozumieniu § 8 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, to fakt, iż członkowie Grupy są jedynymi największego odbiorcy produktu oraz równocześnie pełnią funkcję Członków Zarządu M.

Sp. z o.o., a także są członkami rodziny osób wchodzących w skład Grupy, a Ubojnia Drobiu [...]Sp. j. została wpisana do KRS na 2 miesiące przed utworzeniem Grupy, w sposób jednoznaczny wskazuje na działanie celowe, mające obejść przepisy rozporządzenia wykonawczego w zakresie sprzedaży do członka Grupy, a tym samym uzyskanie płatności w ramach działania "Grupy producentów rolnych".

Zdaniem Prezesa ARiMR, w przedmiotowej sprawie zostały wypełnione przesłanki wskazane w art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, zgodnie, z którym nie naruszając przepisów szczegółowych, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Zdaniem organu II instancji Grupa wypełniła, zarówno obiektywny warunek do uznania, wskazujący na stworzenie sztucznych warunków do otrzymania pomocy, poprzez utworzenie Grupy niezgodnie z celami wskazanymi w art. 35 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1698/2005 oraz subiektywny warunek do uznania, poprzez wykazanie, że cały ciąg zdarzeń poprzedzających utworzenie Grupy (jak również kolejne lata jej działalności) był zaplanowanym działaniem, które miało za cel ominięcie warunku

z art. 35 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1698/2005 oraz ominięcie przepisów rozporządzenia w sprawie wykazu produktów w zakresie dotyczącym minimalnej ilości członków grupy, a w dalszej kolejności powodowałoby uzyskanie płatności sprzecznej z celami danego systemu wsparcia

Od decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] października 2017 r. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc

o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postepowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

I. przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie

- polegające na zarzuceniu Grupie powstania w ramach tzw. sztucznych warunków,

w związku z tym, że jeden z członków Grupy - K. B., rozpoczęła działalność gospodarczą w zakresie produktu, ze względu na który Grupa została utworzona, niedługo przed utworzeniem Grupy, podczas gdy w trakcie rozpatrywania wniosku o wypłatę pomocy finansowej za pierwszy rok działalności, została u tego członka przeprowadzona kontrola na miejscu przez właściwy organ administracji

i wówczas ta kwestia nie była w żaden sposób kwestionowana, a Spółce wypłacono pomoc finansową, ponadto zagadnienie to było rozpatrywane przez Dyrektora

OR ARiMR przy rozpoznawaniu wniosku o wypłatę pomocy za pierwszy rok działalności i organ ten nie stwierdził, aby w związku z tym można było Spółce zarzucić sztuczne utworzenie grupy producentów rolnych;

- polegające na zarzuceniu Grupie dokonywania transakcji, które nie skutkują wprowadzeniem produktów do obrotu i na rynek w sytuacji, gdy w trakcie rozpatrywania wniosku o płatność za pierwszy rok działalności jako grupa producentów rolnych, sprzedaż produktów przez Grupę do Ubojni Drobiu [...]Spółka jawna nie budziła żadnych zastrzeżeń mimo, iż była dokonywana do tego samego podmiotu co w czwartym roku działalności (o czym organy administracji wiedziały),

w konsekwencji działania i decyzje podejmowane przez Agencję Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa w pierwszym roku działalności utwierdzały Grupę

w przekonaniu, że sposób sprzedaży i odbiorcy są zgodne z przepisami prawa,

w rezultacie czego, że otrzyma ona płatność również za czwarty rok działalności jako grupa producentów rolnych;

b) art. 16 § 1 oraz art. 110 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, które skutkowało odmową wypłaty pomocy Grupie w związku z naruszeniem zasady trwałości decyzji administracyjnej oraz zasady związania organu wydaną przez siebie decyzją, poprzez pominięcie mocy wiążącej decyzji o przyznaniu pomocy w postępowania w sprawie wypłaty pomocy;

c) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k. p. a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 2) ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na rozstrzygnięciu niniejszej sprawy bez jej dostatecznego wyjaśnienia i bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności bez wyjaśnienia

i rozpatrzenia przyczyn takiego a nie innego sposobu dystrybucji produktów,

co doprowadziło do wydania decyzji jedynie w oparciu o arbitralne założenie organu II instancji, iż sposób i kanały dystrybucji produktów świadczą o niespełnieniu warunków i celów stawianych grupom producentów rolnych

w szczególności poprzez niewprowadzenie produktów na rynek i do obrotu;

d) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k. p. a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 2) ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że produkty nabywane przez Grupę od członków Grupy, nie były wprowadzane przez Grupę na rynek i do obrotu przez co Grupa nie spełnia celów określonych przepisami prawa;

e) art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu przyczyn, dla których organy obu instancji odmówiły przyznania Grupie środków finansowych za czwarty rok działalności jako grupa producentów rolnych, przejawiające się w szczególności

w tym, iż organy obu instancji nie odniosły się w wystarczający sposób do faktu, że:

- w dniu 3 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie prowadzonej pod sygn. akt V SA/Wa 3799/15 wydał wyrok, zgodnie z którym uchylił zaskarżoną przez Stronę decyzję Prezesa ARiMR, w której utrzymał on w mocy decyzję od odmowie przyznania płatności za drugi rok działalności Grupy,

- w dniu 3 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie prowadzonej pod sygn. akt V SA/Wa 151/16 wydał wyrok, zgodnie z którym uchylił zaskarżoną przez Stronę decyzję Prezesa ARiMR, w której utrzymał on w mocy decyzję od odmowie przyznania płatności za trzeci rok działalności Grupy;

II. przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz.U.2000.88.983 z dnia 2000.10,20) (dalej: ustawa o g.p.r.) w zw. z art, 35 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE)

nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. Urz. WE L 277/1 Nr 277, poz. 1 ze zm.) (dalej: Rozporządzenie 1698/2005) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w niniejszej sprawie doszło do obejścia przedmiotowych przepisów, a to w związku z tym, że dwóch członków Grupy rozpoczęto działalność rolniczą w zakresie hodowli drobiu "tuż" przed przystąpieniem do Grupy, podczas gdy dokonanie takiej rozszerzającej wykładni tych przepisów nie znajduje oparcia w literalnym ich brzmieniu, ponadto stanowi przykład wykładni o nakładaniu na adresatów prawa obowiązków, które nie wynikają wprost z przepisów prawa, co stanowi przykład naruszenia zasad państwa prawa;

b) § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007r. w sprawie szczegółowych warunków t trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 81, poz. 550) (dalej również jako: rozporządzenie g.p.r.) poprzez bezpodstawne przyjęcie, że sprzedaż produktów przez Grupę do Ubojni Drobiu [...]Spółka jawna narusza dyspozycję powołanego przepisu, gdyż sprzedaż ta nie stanowi wprowadzenia przez Grupę produktów na rynek, a pośrednio została zakwalifikowana przez organy obu instancji jako sprzedaż do podmiotu będącego członkiem Grupy;

c) art. 35 ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. Urz. WE L 277/1 Nr 277, poz. 1 ze zm.)(daiej jako: Rozporządzenie 1698/2005) poprzez dokonanie błędnej wykładni i przyjęcie, iż działania podjęte przez Stronę nie polegają na wspólnym wprowadzaniu produktów do obrotu, że sprzedaż produktów do Ubojni Drobiu [...]Spółka jawna nie stanowi wprowadzenia produktów do obrotu i na rynek, a w konsekwencji działania Grupy nie korespondują z celami określonymi w powołanym przepisie;

d) art. 35 ust. 2 Rozporządzenia 1698/2005 art. 20 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 10) ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich

oraz w zw. z § 6 ust. 1, § 6 ust. 3 pkt 1) oraz § S ust. 1-3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków t trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na iata 2007-2013 z dnia 20 kwietnia 2007r. poprzez niezastosowanie i nieprzyznanie Grupie środków z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych za piąty rok działalności

w wysokości adekwatnej do wartości produkcji skierowanej przez Grupę na rynek, mimo że Grupa spełniła wszelkie warunki do uzyskania środków z tytułu pomocy finansowej;

e) art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego Rady (UE) nr 1306/2013

z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE)

nr 485/2008 (Dz.U-UE.L2013.347.549 z dnia 2013.12.20) (dalej jako: "rozporządzenie nr 1306/2013") poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że działalność Strony wskazuje na pozorny i sztuczny charakter stworzonych przez Grupę warunków przyznania pomocy z uwagi na niespełnienie następujących celi systemu wsparcia: ułatwiania tworzenia i działalności grup producentów do celu dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego oraz niewprowadzeniem produktów na rynek i do obrotu z uwagi na odbiorcę produktów sprzedawanych przez Grupę.

W uzasadnieniu swojego stanowiska Strona podniosła również szereg zarzutów dotyczących prawidłowości ustalenia przez organy stanu faktycznego. Skarżąca wskazała, że w trakcie piatego roku działalności (w stosunku do pierwszego) struktura organizacyjna, sposób funkcjonowania, kanały dystrybucji, odbiorcy produktów nie uległy zmianie.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 2261) w związku z art. 135 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2, § 2a i § 3 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku

z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania Sąd nie stwierdził, że doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź by dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Istota sporu w sprawie niniejszej sprowadza się do dokonania przez Sąd oceny tego, czy organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie i czy dokonane ustalenia stanowiły wystarczającą podstawę do wydania decyzji odmawiającej przyznania środków z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w okresie

od 23 lutego 2015 r. do 22 lutego 2017 r., a więc czy na podstawie przeprowadzonego postępowania w sprawie wniosku Grupy o przyznanie płatności za czwarty rok jej działalności organy prawidłowo stwierdziły, że działania podejmowane przez Grupę miały znamiona sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami systemu wsparcia.

Badając legalność zaskarżonych decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź procesowego uzasadniającego ich uchylenie.

Na wstępie Sąd wskazuje, że badając sprawę uznał, że organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, dlatego swoje rozważania przeprowadzi na podstawie stanu faktycznego przedstawionego przez organy administracji.

Sąd stwierdza również, że organy administracji wydały zaskarżone decyzje

w oparciu o prawidłowo ustaloną podstawę prawną.

Zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" określone zostały zarówno na mocy przepisów unijnych,

jak i krajowych. Na gruncie przepisów unijnych istota przedmiotowej pomocy przedstawiona została w art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Ruiny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) stosowanym

w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 88 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r., zgodnie z którym, wsparcia finansowego udziela się w celu ułatwienia tworzenia i działalności administracyjnej grup producentów do celu: dostosowania do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup, wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, w tym przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych, ustanowienia wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów

i dostępności.

Przepisy wykonawcze do rozporządzenia nr 1698/2005 zostały zawarte z kolei

w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28 stycznia 2011, z późn. zm.) - dalej "rozporządzenie 65/2011", które następnie zostało uchylone i w jego miejsce stosuje się m.in. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)

nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG)

nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE L z dnia 20 grudnia 2013 r., z późn. zm.) – dalej "rozporządzenia nr 1306/2013".

Na gruncie prawa krajowego zasady organizowania i funkcjonowania grup producentów rolnych reguluje ustawa z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy g.p.r., grupa producentów rolnych prowadzi działalność jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, pod warunkiem, że została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego lub grupy produktów.

Szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

Grupa producentów rolnych uzyskuje wpis do Rejestru Grup Producentów Rolnych. Następnie, zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego grupa składa wniosek o przyznanie pomocy finansowej w terminie 6 miesięcy od dnia wpisu do rejestru właściwego ze względu na siedzibę grupy do dyrektora oddziału regionalnego ARiMR. Po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej wniosku o przyznanie pomocy finansowej dyrektor oddziału regionalnego wydaje decyzję w sprawie przyznania pomocy. Następnie grupa producentów rolnych przez pięć kolejnych lat składa wnioski o płatność. Na mocy § 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego pomoc dla grupy producentów rolnych wypłacana jest w formie rocznych płatności obejmujących okresy kolejnych 12 miesięcy prowadzenia działalności przez grupę, liczone od dnia wydania decyzji o wpisie do rejestru grup.

Organy ARiMR wydając decyzje o kolejnych, rocznych płatnościach zobowiązane są sprawdzić, czy wnioskodawca został wpisany do rejestru grup producentów rolnych, jak również, czy spełnia kryteria przyznania pomocy określone

w przepisach unijnych oraz czy nie występują określone w przepisach unijnych przesłanki do odmowy wypłaty.

W rozpoznawanej sprawie Strona została wpisana do rejestru grup producentów rolnych w dniu 23 lutego 2012 r. na podstawie decyzji Marszałka Województwa [...] po weryfikacji spełnienia warunków zakreślonych w przepisach rozdziału

2 ustawy g.p.r. Decyzją z [...] października 2012 r. przyznano jej pomoc finansową za okres od 23 lutego 2012 r. do 22 lutego 2017 r. Jest bezsporne, że Grupa spełniła warunki formalne do otrzymania płatności. Okoliczności te nie stoją jednak na przeszkodzie badaniu przez ARiMR zasadności przyznania płatności każdorazowo przy składaniu przez Grupę kolejnych wniosków o płatność. Jak wskazano powyżej, wpisanie Grupy do rejestru grup producentów zależy od spełnienia przez nią wymogów formalnych określonych w art. 3 ustawy g.p.r., zaś wydanie decyzji przez ARiMR

o przyznaniu pomocy finansowej jest wynikiem spełnienia wymogów określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego.

Badanie zasadności wypłaty pomocy za konkretny okres obejmuje ustalenie prawidłowości złożonego wniosku, jak również tego, czy spełnione są cele działania Grupy określone przepisami nie tylko krajowymi, ale i unijnymi.

Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, ażeby organy kwestionowały braki wniosku lub zgłaszały inne zastrzeżenia co do procesu produkcji. Jednakże oceniając okoliczności powstania Grupy oraz związki pomiędzy jej członkami organy prawidłowo uznały, że zasadne jest postawienie zarzutu stworzenia przez Grupę sztucznych warunków do otrzymania płatności, o czym stanowi art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 (poprzednio art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011).

Ocenianie decyzji o spełnieniu przez Grupę warunków prowadzenia działalności przez pryzmat spełnienia warunków art. 3 ustawy g.p.r. prowadziłby do braku możliwości oceny działalności Grupy pod kątem praktycznego (nie zaś formalnego) spełnienia celu dla jakiego Grupa się zawiązała i została zarejestrowana, a zatem sam fakt rejestracji Grupy, a następnie wydanie decyzji o przyznaniu pomocy, pozbawiałby ARiMR możliwości badania zasadności wniosku o płatność w sposób merytoryczny, ograniczając wspomniane badanie do badania wyłącznie formalnego, a w konsekwencji do braku możliwości badania, czy nie doszło do sztucznego stworzenia przez Grupę warunków wymaganych do otrzymania płatności. Z przyczyn wskazanych powyżej, Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, co do bezwzględnie wiążącego znaczenia decyzji

z [...] października 2012 r. o przyznaniu Grupie pomocy finansowej w okresie od 23 lutego 2012 r. do 22 lutego 2017 r.

Istnienie decyzji ustalającej prawo do wsparcia nie stoi na przeszkodzie późniejszemu powołaniu się na okoliczności przewidziane w art. 60 rozporządzenia

nr 1306/2013. Wskazuje na to chociażby treść wskazanego przepisu, zgodnie z którym osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających

z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. W ocenie Sądu ustalenie, że takie okoliczności zachodzą obliguje organ do odmowy udzielenia wsparcia, nawet bez wzruszania decyzji, o której mowa

w § 3 rozporządzenia wykonawczego. Przepis art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 odnosi się do każdej płatności, która ma być dokonana i to niezależnie od możliwości wzruszenia ostatecznej decyzji ustalającej prawo do wsparcia.

Podkreślić należy, iż dopiero wraz z wnioskiem o przyznanie płatności składanych jest szereg dokumentów na podstawie, który ARiMR może wywieść konkretne wnioski w zakresie stworzenia sztucznych warunków przez Stronę. Ponadto, na etapie oceny wniosku o przyznanie płatności przeprowadzana jest kontrola, m.in.

w siedzibie Grupy, podczas której sprawdzane są dokumenty do których organ nie miał dostępu na etapie weryfikacji wniosku o przyznanie pomocy. Tym samym, brak jest możliwości, aby przed wydaniem decyzji o przyznaniu pomocy ARiMR mogła stwierdzić zaistnienie okoliczności świadczących o stworzeniu sztucznych warunków przez Stronę.

Ocena dokumentacji na etapie przyznania płatności nie obejmuje dokumentów, np. faktur zakupu piskląt (w tym brojlerów), żywca kurczaka, analizy odbiorcy produktu, powiązań pomiędzy członkami Grupy i podmiotami współpracującymi z nią. Dopiero analiza całości dokumentacji pozwala na stwierdzenie, czy Grupa stworzyła sztuczne warunki w celu uzyskania nienależnych korzyści.

Zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego wypłata pomocy za dany okres jest dokonywana na podstawie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, która jest wydawana w oparciu o złożony wniosek o płatność, spełniający warunki określone w § 7 ust. 1, do którego dołączane są dokumenty wskazane w ust. 2 tego przepisu.

Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że organy administracji oceniając okoliczności powstania Grupy oraz związki pomiędzy jej członkami uznały, że zasadne jest postawienie zarzutu stworzenia przez Grupę sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności. Pojęcie "stworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności" było przedmiotem wykładni dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości

w sprawie o sygn. akt C 434/12 ze skargi Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond "Zemedelie" - Razplasztatelna agencija. Trybunał wyraził pogląd, iż artykuł 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego i elementu subiektywnego. W ramach pierwszego z tych elementów do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). W ramach drugiego elementu do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia EFRROW ubiegający się

o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więzi prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi

w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami.

Zdaniem Trybunału wniosek o płatność nie może zostać oddalony jedynie na tej podstawie, że projekt inwestycyjny, ubiegający się o skorzystanie z pomocy w ramach tego systemu, nie wykazuje niezależności funkcjonalnej lub że istnieje więź prawna między ubiegającymi się o taką pomoc, jednak przy braku uwzględnienia innych elementów obiektywnych rozpatrywanego przypadku.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie obie kwestie zostały przez organ wyjaśnione i uzasadnione w sposób zgodny z wyżej przytoczonym orzeczeniem. Wyjaśniono dlaczego pomimo spełnienia formalnych warunków do uzyskania pomocy Grupa nie realizuje celów wsparcia, zaś jej powstanie i sposób działalności miały na celu wyłącznie obejście przepisów prawa. Poprzez wykazanie wzajemnych powiązań między członkami Grupy organ w sposób czytelny odniósł się do elementu subiektywnego – zamiaru uzyskania korzyści majątkowej sprzecznej z celami wsparcia.

W przedmiotowej sprawie, istotne znaczenie miał proces jaki zachodził od momentu zakupu piskląt aż do procesu sprzedaży drobiu.

Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się bardzo obszernie do kwestii powiązań pomiędzy poszczególnym członkami Grupy oraz pomiędzy M. sp. z o.o., a Ubojnią Drobiu [...] sp. j. Sąd podziela stanowisko organów w tej mierze. Nie powtarzając wszystkich ustaleń zawartych w uzasadnieniu decyzji, które w całości Sąd akceptuje, należy w szczególności podkreślić następujące fakty.

Organy administracji bezsprzecznie ustaliły, że M. Sp. z o.o.

w okresie objętym wnioskiem tj. od 23 lutego 2016 r. do 22 lutego 2017 r. sprzedał znaczną część swojej produkcji brojlera kurzego do Ubojni Drobiu [...]Sp. j. z siedzibą w K. [...] , [...] , stanowiącą 1.303,00 ton oraz do Ubojni Drobiu [...] sp.j. z siedzibą w K. [...] , stanowiącą 1.131,52 tony. Łączna sprzedaż do podmiotów powiązanych z Grupa stanowiła 2.434,52 tony z 3.462,24 tony sprzedanych ogółem. Wspólnikami przedmiotowej spółki jawnej byli S. T. i J. S., który jest jednocześnie członkiem Grupy Producentów Rolnych M. Sp. z o.o. Obecnie spółka zmieniła nazwę oraz wspólników i zgodnie z KRS nr [...] nazywa się Ubojnia Drobiu [...] Sp. j. a jej wspólnikami są J. S. oraz M. S., przy czym oboje są członkami M. Sp. z o.o. Ponadto organy I i II instancji prawidłowo ustaliły, że wysokość przychodów netto Grupy ze sprzedaży kurczaków żywych do wskazanej wyżej spółki jawnej wyniosła 8.072.292,10 zł,

co stanowiło 70,58 % ogółem przychodów netto osiągniętych przez Grupę w okresie wnioskowanym - równą 11.437.810,70 zł.

Na podstawie zgromadzonego materiału (m.in. załącznik nr 3 do wniosku

o płatność: "Wykaz faktur VAT i rachunków...") organy prawidłowo ustaliły, że J. S. w okresie od 23 lutego 2016 r. do 22 lutego 2017 r. tj. za 5 rok działalności M. Sp. z o.o., dostarczył do Grupy 1.407,90 ton żywego kurczaka, natomiast M. S. sprzedał do Grupy 835,47 tony kurczaków. Grupa sprzedała łącznie 3.462,24 tony żywca, wobec czego 64,78 % ogólnej ilości sprzedanych produktów stanowiły kurczaki pochodzące z hodowli J. S. i M. S. M. Sp. z o.o. do Ubojni Drobiu [...]Sp. j. sprzedała 2.434,52 tony kurczaków, co z kolei stanowiło 70,32 % całości produktów sprzedanych w okresie wnioskowanym.

Ponadto organ odwoławczy prawidłowo zauważył, iż znaczenie ma fakt,

że w dniu 15 stycznia 2016 r. do Grupy dołączyła E. S. (w miejsce D.K.), która w dniu 11 września 2015 r. odkupiła od D. K. działkę nr 75, wykorzystywaną jednocześnie (z posadowionym na niej budynkiem) do produkcji rolnej w postaci fermy drobiu. To właśnie na tej nieruchomości D. K. prowadziła działalność w zakresie chowu i hodowli na rzecz Grupy.

Tak prowadzona działalność gospodarcza Grupy dowodzi, że jej istnienie

i funkcjonowanie na rynku jako odrębny podmiot gospodarczy miało jedynie pozorny charakter. Nadto utworzenie Grupy nie wniosło żadnych zmian w funkcjonowaniu gospodarstw, które weszły w skład Grupy, a co istotne kontrahenci nie ulegli zmianie. Cała działalność Grupy odbywa się w obrębie tych samych osób powiązanych m.in. rodzinnie. Wobec powyższego, nie można twierdzić, iż Grupa osiągnęła cele określone w art. 35 ust. 1 rozporządzeniu nr 1698/2005, które wskazują, iż to Grupa ma być ogniwem spajającym, m.in. produkcję i sprzedaż towaru wyprodukowanego przez jej członków.

Odnosząc się do zarzutu Grupy dotyczącego naruszenia art. 35 rozporządzenia nr 1698/2005 należy ponownie wskazać, że skoro zgodnie z art. 2 ustawy g.p.r. określone w nim podmioty prowadzące gospodarstwo rolne lub działalność rolniczą mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, to jest jednoznaczne, że podmioty te "wchodząc" do Grupy wnoszą do niej swój dotychczasowy potencjał produkcyjny.

W kontekście powyższego podkreślić należy, że w wyniku utworzenia Grupy,

a tym samym koncentracji podaży i ujednoliceniu jakości oferowanego produktu, nie zwiększył się potencjał produkcyjny. Podkreślić należy, że jeszcze przed wstąpieniem spółki Ubojnia Drobiu [...]sp. j. do Grupy, członkowie Grupy z nią współpracowali, a mianowicie M. S. wraz z J. S. dokonywali do tej spółki sprzedaży.

W związku z powyższym nie można mówić o jakiejkolwiek koncentracji podaży oraz poprawie efektywności gospodarowania. W istocie chodziło nie o samą produkcję

i możliwość współpracy podmiotów tworzących Grupę w ramach wspólnego działania określonego zarówno w treści art. 35 ust. 1 rozporządzenia 1698/2005, jak i w treści art. 2 ustawy g.p.r., ale o stworzenie sztucznych warunków umożliwiających uzyskanie płatności finansowej w ramach PROW 2007-2013. W przedmiotowej sprawie trudno doszukiwać się spełniania przez Grupę celów, dla których spółka powinna być powołana, z uwzględnieniem przywołanych uregulowań prawnych.

Innymi słowy, skoro pomoc przyznawana jest dla grupy producentów, a grupa utworzona jest zasadniczo dla wzmocnienia pozycji pojedynczych producentów na rynku, zaś niektórzy członkowie grupy, rozpoczynają prowadzenie działalności w celu utworzenia Grupy, to wraz z utworzeniem Grupy następuje rozdrobienie produkcji

w zakresie chowu i hodowli drobiu. Zasadny zatem jest wniosek, że warunki dla uzyskania pomocy dla grupy producentów zostały sztucznie stworzone. Pomoc udzielana jest bowiem wówczas, gdy grupa nie tylko jest zarejestrowana, ale także funkcjonuje zgodnie z celami, dla których została utworzona.

Analiza akt sprawy wskazuje, że chronologia kolejnych zdarzeń poprzedzających utworzenie Grupy daje podstawy do stwierdzenia, że zamiarem osób zawiązujących Grupę było działanie mające na celu w pierwszej kolejności ominięcie warunku wskazanego w art. 35 ust. 1 lit. a) i lit. b) rozporządzenia nr 1698/2005, a w dalszej kolejności otrzymanie płatności w ramach działania "Grupy producentów rolnych" PROW na lata 2007 - 2013.

Odnosząc się z kolei do zarzutu Grupy dotyczącego naruszenia przez organy orzekające art. 35 ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005 w zakresie nieprzyznania grupie środków finansowych w wysokości adekwatnej do wielkości sprzedaży produktów przez Grupę, organ odwoławczy wskazał, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego oraz w oparciu zarówno o przepisy krajowe oraz wspólnotowe brak było podstaw do przyznania Grupie pomocy finansowej.

Wobec powyższego, należy stwierdzić, iż w ustalonym stanie faktycznym przyznanie Skarżącej pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" spowodowałoby uzyskanie wsparcia przez podmioty, których działalność nie stanowiła realizacji celu określonego w art. 35 ust. 1 lit. a) oraz lit b) rozporządzenia

nr 1698/2005 oraz stanowiła ominięcie przepisów rozporządzenia w sprawie wykazu produktów w zakresie dotyczącym minimalnej ilości członków grupy. W konsekwencji, doprowadziłoby to do naruszenia celów i istoty działania, wynikających z przedmiotowej regulacji, zatem zaistniały przesłanki wskazujące na stworzenie przez Grupę sztucznych warunków do otrzymania pomocy (art. 60 rozporządzenia 1306/2013).

W konsekwencji za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013.

Reasumując, w ocenie Sądu wszystkie kwestie sporne zostały przez organy wyjaśnione i uzasadnione. Wyjaśniono, dlaczego pomimo spełnienia formalnych warunków do uzyskania pomocy Grupa nie realizuje celów wsparcia, zaś jej powstanie

i sposób działalności miały na celu wyłącznie obejście przepisów prawa (o czym mowa była wyżej). Zaś poprzez wykazanie wzajemnych powiązań między członkami Grupy organy w sposób czytelny odniosły się do elementu subiektywnego - zamiaru uzyskania korzyści majątkowej sprzecznej z celami wsparcia. Suma okoliczności faktycznych sprawy sprawia, że stanowisko organów o spełnieniu w realiach tej konkretnej sprawy sztucznych warunków w celu uzyskania pomocy jest w pełni zasadne.

Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. W kontekście powyższych przepisów nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia podniesione przez Skarżącą zarzuty. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu p.p.s.a. podstawą

do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy.

Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 110 k.p.a., sprowadzający się w istocie do przekonania Skarżącej, iż pozytywne rozpatrzenie przez organ wniosków

o przyznanie płatności w pierwszym, drugim i trzecim roku działalności obliguje organ do pozytywnego rozpatrywania kolejnych wniosków o płatność, a tym samym po stronie organu brak jest kompetencji do badania kolejnych wniosków, zaś w sprawie występuje "związanie" organu decyzją, która zapadła w innej sprawie. Natomiast realizacją uprawnień z tytułu przyznanej pomocy są środki finansowe wypłacane w formie corocznych płatności, o których mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.. W uzasadnieniu decyzji

z dnia [...] października 2017 r. organ II instancji wskazał, które okoliczności faktyczne wziął pod uwagę przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Organ jednoznacznie wyjaśnił przesłanki, z powodu których odmówił przyznania płatności za wnioskowany okres.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał,

że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł,

jak w sentencji wyroku.