Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 758/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Zaliczka alimentacyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16
journal: Dz.U. 2005 nr 86 poz 732
law: Ustawa z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej.
article: art. 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G., po rozpatrzeniu odwołania D. W. (dalej: skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia [...] 2011 r. (nr [...]) w sprawie odmowy umorzenia kwoty 1.170 zł., stanowiącej 50% nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej wypłaconej za okres od 1 września 2006 r. do 31 marca 2007 r. i od 1 czerwca 2007 r. do 31 lipca 2007 r. oraz odmowy umorzenia kwoty 708 zł., stanowiącej ustawowe odsetki naliczone od nienależnie pobranego świadczenia.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiło następujący stan sprawy.

Ostateczną decyzją z dnia [...] 2008 r. (nr [...]) działający z upoważnienia Burmistrza Miasta L., Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L. orzekł o nienależnie pobranej przez skarżącą zaliczce alimentacyjnej na dwójkę dzieci w okresie od września 2006 r. do marca 2007 r. i od czerwca 2007 r. do lipca 2007 r. w łącznej kwocie 2.340zł wraz z ustawowymi odsetkami.

Decyzją z dnia [...] 2009 r. (nr [...]) ten sam organ orzekł o umorzeniu kwoty 1.170 zł. stanowiącej część nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej wraz z proporcjonalnie ustalonymi odsetkami za zwłokę w wysokości 475 zł. i równocześnie odmówił umorzenia pozostałej kwoty zadłużenia, tj. 1.170 zł. i odsetek za zwłokę od tej kwoty. Decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2010 r. (nr [...]) a Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010 r. (sygn. akt IV SA/Wr 548/10) oddalił skargę wniesioną przez skarżącą strony.

W dniu 28 marca 2011 r. skarżąca wniosła o umorzenie pozostałej do zapłaty kwoty nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej. W uzasadnieniu powołała się na pogorszenie sytuacji dochodowej rodziny poprzez utratę dochodów, kontynuowanie nauki przez dwójkę dzieci, utratę statusu osoby bezrobotnej i tym samym brak prawa do zasiłku.

Po rozpatrzeniu sprawy organ I instancji, decyzją z dnia [...] 2011r. odmówił umorzenia kwoty 1.170 zł., stanowiącej 50% nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 708zł.

Skarżąca, nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, wniosła odwołanie od powyższej decyzji, uzupełnione następnie pismem z dnia 12 sierpnia 2011r. Skarżąca domagała się aby jej sprawę rozpatrzyć z uwzględnieniem sytuacji dochodowej rodziny z lutego 2011 r., a nie okresu późniejszego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji, wyjaśniło w uzasadnieniu decyzji, że rozpoznawana sprawa dotyczyła umorzenia zaliczki alimentacyjnej przyznanej skarżącej na podstawie przepisów ustawy z 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz o zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. Nr 86, poz. 732 z późn. zm.). Ustawa ta – jak zaznaczyło Kolegium – na podstawie art. 47 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. Nr 1 z 2009 r., poz. 7 z późn. zm.) utraciła moc z dniem 1 października 2008 r. Jednakże, w myśl art. 42 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r., osoba, która nienależnie pobrała zaliczki alimentacyjne, jest obowiązana do ich zwrotu, a sprawy o nienależnie pobrane zaliczki alimentacyjne podlegają rozpatrzeniu i dochodzeniu na zasadach i w trybie określonych w dotychczasowych przepisach, czyli w niniejszej sprawie w przepisach ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło treść art. 16 ustawy o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej i podkreśliło, że w tym przepisie ustawodawca nie skonkretyzował w jakich konkretnych przypadkach i w jakim zakresie organ właściwy wierzyciela może zastosować instytucję umorzenia, powierzając tym samym organowi ocenę tych okoliczności w każdej indywidualnej sprawie w ramach uznania administracyjnego. W tej sytuacji rozpoznając sprawę każdorazowo, po wyczerpującym zgromadzeniu materiału dowodowego, należy odnieść się do okoliczności sprawy i rozważyć, czy konkretna sytuacja dochodowa i rodzinna osoby (w tym przypadku skarżącej) nie uzasadnia pozytywnego załatwienia wniosku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyraziło w tej mierze pogląd, że podstawy do umorzenia nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej wystąpią jeżeli zobowiązana wykaże, że ze względu na stan majątkowy, a także sytuację rodzinną osobistą i dochodową nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla strony i rodziny, w szczególności gdy opłacenie tych należności pozbawiłoby ją zaspokojenia swoich i rodziny niezbędnych potrzeb życiowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło następnie, że w rozpoznanej sprawie organ I instancji ustalił, że skarżąca wraz z dwójką dorosłych dzieci prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. W lutym 2011 r. na dochód rodziny składały się następujące składniki: świadczenie alimentacyjne w wysokości 100 zł, świadczenia z funduszu alimentacyjnego na łączną kwotę 1000 zł, świadczenia rodzinne w kwocie 148 zł; dodatek mieszkaniowy w kwocie 209,03 zł. Zatem łączna kwota dochodu rodziny w lutym 2011 r. wyniosła 1.457,03 zł, a w przeliczeniu na osobę - 485,68 zł. Skarżąca – jak zauważyło Kolegium – w dniu 22 kwietnia 2011 r. złożyła oświadczenie o miesięcznym dochodzie rodziny w miesiącu lutym 2011, w którym w pełni potwierdziła ustalenia organu I instancji. Jak jednak dalej ustalił organ I instancji w kolejnych miesiącach sytuacja dochodowa rodziny skarżącej uległa zmianie. Przede wszystkim córka odwołującej się – P. W. – od dnia 25 marca 2011 r. odbywa staż w [...] Oddział Obrotu Gazem Gazowania Z. i za kwiecień 2011 r. uzyskała z tego tytułu dochód w wysokości 765,45 zł netto. Zatem dochód rodziny w kwietniu 2011 r. wyniósł 2.222,48 zł, a w przeliczeniu na osobę 740,83zł. Z kolei od maja 2011 r. wzrósł do kwoty 307,98 zł. otrzymywany przez skarżącą dodatek mieszkaniowy w związku z czym dochód rodziny w tym miesiącu wyniósł 2.321,43 zł. i odpowiednio na osobę 773,81 zł.

Ponadto – jak wyjaśniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze – organ I instancji dokonał analizy wydatków miesięcznych rodziny strony i ustalił je na poziomie ok. 600 zł. miesięcznie. Na wydatki składały się: opłaty za czynsz, gaz, energię elektryczną i dojazdy do szkół. Po odliczeniu kwoty tych wydatków dochód w przeliczeniu na osobę w lutym 2011 r. wynosił ok. 300 zł, w kwietniu ok. 550 zł. a w maju 2011 r. ok. 570 zł. Skarżąca w trakcie prowadzonego postępowania podniosła również fakt poniesionego w lutym 2011 r. wydatku na dojazd dzieci na praktyki szkolne (kwota ok. 560zł), jednak był to wydatek jednorazowy, w związku z czym nie przyjęto go przy uwzględnianiu stałych miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny. Jak ponadto ustalono skarżąca pozostaje bez pracy i źródła dochodu własnego, natomiast jej dzieci kontynuują naukę w systemie zaocznym. Syn – A. W. – pozostaje natomiast bez pracy.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wobec ustalonych w sprawie okoliczności zasadna była odmowa umorzenia kwoty 1.170 zł., tj. nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej wraz z odsetkami za zwłokę. Rodzina skarżącej w dacie rozstrzygania sprawy dysponuje pewnym i niespornym dochodem miesięcznym w wysokości ok. 1.700 zł. (po odjęciu wydatków związanych z utrzymaniem rodziny). Przywołana wielkość dochodu pozwala przypuszczać, że możliwa jest spłata zadłużenia samodzielnie przez skarżącą bez zagrożenia dla egzystencji jej czy rodziny. Kolegium podkreśliło, że skarżąca otrzymała już znaczną pomoc od budżetu państwa w postaci umorzenia połowy nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej, a na poczet pozostającego do spłaty zadłużenia nie dokonała dotychczas (a więc od ponad 3 lat od daty wydania decyzji o nienależnie pobranych świadczeniach) żadnych dobrowolnych wpłat, tym samym potwierdzając swoją postawę roszczeniową nie znajdującą oparcia w ustalonym stanie faktycznym sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze oceniło, że nie był uzasadniony zarzut skarżącej, że przy rozpoznawaniu sprawy nie wzięto pod uwagę sytuacji dochodowej jedynie z lutego 2011 r. Wprawdzie dochód rodziny w tym miesiącu był najniższy i nie było to kwestionowane, jednakże przy rozpatrywaniu wniosku o umorzenie należności ważne jest ustalenie pewnej stałej prognozowanej sytuacji rodziny, a nie jedynie dochód z jednego konkretnego miesiąca. W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie ustalenia co do dochodu mają walor pewnej stałości na najbliższe miesiące bieżącego roku. Wskazuje na to między innymi podjęcie przez córkę skarżącej stażu, który w swoich założeniach zakłada możliwość późniejszego (po zakończeniu stażu) podjęcia zatrudnienia w instytucji, która przyjęła osobę na staż. Również fakt, że oboje dzieci studiują w systemie zaocznym nie wyklucza możliwości podjęcia zatrudnienia przez syna odwołującej się, co również poprawiłoby sytuację całej rodziny i pomogło w szybszej spłacie zadłużenia.

W świetle powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, że na dzień orzekania sytuacja materialna, osobista i dochodowa rodziny skarżącej D.W. pozwalała na spłatę nieumorzonej części zadłużenia przy zachowaniu wymogu zapewnienia środków na minimum egzystencji.

W dalszej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącej, wyjaśniło, że nieprawdziwe było jej twierdzenie, że ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, przy rozpoznawaniu sprawy w grudniu 2010 r. nie brał pod uwagę pism skarżącej z 14 i 15 września 2010 r., to organ I instancji winien był przyjął, że wniosek o umorzenie złożono we wrześniu 2010 r. a nie w marcu 2011 r. i ustalać sytuację materialną skarżącej i jej rodziny z tamtego okresu. Kolegium zaznaczyło, że Wojewódzki Sąd Administracyjny doręczył odpisy pism skarżącej z dnia 14 i 15 września 2010 r., a to oznaczało, że w zapadłym w dniu 9 grudnia 2010 r. wyroku uwzględniano argumentację strony zawartą w tych pismach. W związku z tym organ I instancji prawidłowo potraktował pismo skarżącej z dnia 28 marca 2011 r. jako nowy wniosek o umorzenie zadłużenia.

Odnośnie zarzutu skarżącej, że jej sytuacja dochodowa winna być rozpatrywana z uwzględnieniem dochodu w okresie obowiązywania ustawy z 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej, Kolegium wskazało, że podstawą do oceny możliwości spłaty zadłużenia jest posiadanie środków w wysokości kryterium dochodowego rodziny określonego w art. 8 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 175 z 2009, poz.1362 ze zm.). Kryterium to od roku 2006 niezmiennie wynosi 351 zł, zatem i w tej części zarzut skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca nie zgodziła się oceną jej sytuacji dochodowej, jaka została przedstawiona w uzasadnieniu powyższej decyzji. Podniosła, że w odwołaniu zarzuciła, że organ I instancji nie przestrzegał "ustanowionych przez ustawodawcę terminów przypisanych do okoliczności składanych wniosków" oraz "kuglowanie terminami w załatwianiu prostych spraw", "świadome przesuwanie terminów sprawy" aby wybiórczo określić momenty, kiedy sytuacja dochodowa rodziny jest lepsza. Skarżąca zarzuciła, że "zwlekano nieraz po 3-4 miesiące uchwycić moment, kiedy rodzina zarobi o parę groszy więcej". Podniosła także, że "MOPS dopuścił się poświadczenia nieprawdy do SKO", że nie poinformowała o przyznaniu przez Powiatowy Urząd Pracy w L. jej córce stażu i że z tego epizodu zrobiono ""widły" i że tę informację "zdobył MOPS" oraz, że Kolegium przypisało temu faktowi nadmierne znaczenie "nie wiedząc na czym polega zjawisko stażu". Staże – jak podkreśliła skarżąca – trwają 3-6 miesięcy i "nikt z zainteresowanych nie doczekał się przedłużenia umowy do czasu zaistnienia faktycznego etatu (...)". W końcowej części uzasadnienie skarżąca domagała się aby ponownie sprawdzić powody, dla których "MOPS w L. dopuścił się kuglowania terminami w załatwieniu sprawy" i nie odnosił się do składanych wniosków oraz dlaczego "wybiórczo ocenił momenty, kiedy to rodzina miała o kilka groszy więcej", przyjmując to za pretekst przy odmowie umorzenia długu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Podkreśliło dodatkowo, że zarzuty o przewlekle prowadzonym postępowaniu przez organ I instancji nie znajdowały uzasadnienia w aktach sprawy a nadto nie stanowiły przesłanki do zastosowania ulgi o charakterze uznaniowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, oddalając skargę, miał na uwadze następujące okoliczności.

Przedmiotem postępowania, które zostało zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji był wniosek skarżącej z dnia 28 marca 2011 r. o umorzenie pozostałej części nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej wraz z odsetkami.

Odnotować w związku z tym trzeba w punkcie wyjścia, że organy prowadzące postępowanie prawidłowo przyjęły, że podstawą materialnoprawną do rozpatrzenia wniosku stanowiły przepisy ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zaliczce alimentacyjnej, a w szczególności art. 16 tej ustawy.

W tej mierze skład rozpoznający niniejszą skargę podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku tutejszego Sądu z dnia 9 grudnia 2010 r. (sygn.. akt IV SA/Wr 548/10), którym oddalono skargę na poprzednią decyzję w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej wraz z odsetkami. W uzasadnieniu tym przyjęto, że zaliczka alimentacyjna, która była nienależnie pobrana, została przyznana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej. Ustawa ta na podstawie art. 47 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów utraciła moc z dniem 1 października 2008 r. Jednakże w art. 42 ust. 1 i 2 stanowi ona, że osoba, która nienależnie pobrała zaliczki alimentacyjne, jest obowiązana do ich zwrotu a sprawy o nienależnie pobrane zaliczki alimentacyjne podlegają rozpatrzeniu i dochodzeniu na zasadach i w trybie określonych w dotychczasowych przepisach czyli przepisach ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zaliczce alimentacyjnej.

Według art. 16 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zaliczce alimentacyjnej organ właściwy wierzyciela może umorzyć należności wierzyciela z tytułu nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną tej osoby. Z treści tego przepisu wynika, że podstawą do umorzenia niezasadnie pobranej zaliczki alimentacyjnej jest sytuacja rodzinna i majątkowa, która nie pozwala na spłatę świadczenia z uwagi na zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny na spłatę świadczenia.

Konstrukcja art. 16 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. oznacza, że organy prowadzące postępowanie są zobowiązane dokładnie zbadać stan faktyczny mając na uwadze powołane przesłanki i dokonać ich oceny mając na uwadze słuszny interes strony zainteresowanej a także interes społeczny wyrażony w treści art. 7 k.p.a.

Użyte w art. 7 k.p.a. oraz w art. 16 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. sformułowania są określeniami nieostrymi i zawierają szeroki zakres pojęciowy. Decyzje oparte na powyższym przepisie mają charakter uznaniowy; jeśli nawet za umorzeniem zaległości przemawia "interes społeczny i słuszny interes obywateli", to organ prowadzący postępowanie może ale nie musi umorzyć niezasadnie pobrane zaliczki alimentacyjne. Zależy to od jego uznania i ten typ decyzji w przypadku negatywnego załatwienia wniosku uchyla się w zasadzie od kontroli pod względem zgodności z prawem. Każdorazowo decydują o tym okoliczności konkretnego przypadku, gdyż uznaniowy charakter decyzji oznacza, iż kontroli sądu nie podlega uznanie samo w sobie lecz uzasadnienie stanowiska organu wydającego decyzję.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy prowadzące postępowanie nie przekroczyły granic uznania administracyjnego przyjmując, że sytuacja dochodowa i rodzinna skarżącej nie uzasadniała zastosowania po raz kolejny ulgi, tym razem w postaci umorzenia w całości nienależnie pobranych zaliczek alimentacyjnych wraz z odsetkami. Po złożeniu przez skarżącą wniosku o umorzenie tychże zaległości przeprowadzono postępowanie, którego celem było ustalenie sytuacji dochodowej i rodzinnej skarżącej. Wyniki tego postępowania i poczynione ustalenia przedstawiono w uzasadnieniu zarówno decyzji wydanej przez organ I jak i organ II instancji. Ocena zebranych dowodów nie miała cech oceny dowolnej i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 80 k.p.a. Stan rodzinny skarżącej oraz uzyskiwane dochody został dokładnie wyjaśniony. Wynika z niego, że rodzina skarżącej składa się z trzech dorosłych osób, jej samej oraz dwojga dzieci. Szczegółowo wyjaśniono jakie dochody i jakie wydatki ponosi rodzina skarżącej.

Skarżąca generalnie nie zakwestionowała powyższych ustaleń stanu faktycznego. Opierają się one zresztą na dokumentach dołączonych do akt administracyjnych. Nie było błędem uwzględnienie dochodów jakie od marca 2011 r. otrzymywała córka skarżącej, skoro jest ona członkiem rodziny zamieszkałym razem ze skarżącą. Kwestia ta została należycie wyjaśniona i przedstawiona przez organy prowadzące postępowanie.

Chybione było zarzuty dotyczące przewlekłego prowadzenia postępowania. Wbrew temu co skarżąca podnosiła w skardze przedmiotem postępowania, które zostało zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji był wniosek skarżącej z dnia 28 marca 2011 r. o umorzenie pozostałej części nienależnie pobranej zaliczki alimentacyjnej wraz z odsetkami (k. 237 akt administracyjnych). Nie inicjowały natomiast takiego postępowania pisma, które skarżąca składała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie IV SA/Wr 548/10. W toku postępowania skarżącą była zawiadamiana na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. o tym, że postępowanie nie może zostać zakończone z uwagi na konieczność zebrania dodatkowych dokumentów (k. 245, 249).

Organ I instancji wydał decyzję kończącą postępowanie w dniu [...] 2011 r., tj. w trzy miesiące po złożeniu wniosku i o nieuzasadnionej zwłoce w załatwieniu sprawy nie mogło być mowy.

Zarzuty skargi, że organ prowadzący postępowanie "kuglował" terminami zakończenia sprawy i wybiórczo ocenił "momenty" związane z sytuacją dochodową były w tych warunkach całkowicie chybione. Organ ten ustalił bowiem sytuację rodzinną i dochodową skarżącej na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji organów I i II instancji. Zawarte w tychże uzasadnieniach rozważania w tej kwestii były logiczne, opierały się na dokonanych ustaleniach dotyczących stanu rodzinnego wnioskodawczyni i sytuacji dochodowej rodziny z chwili wydawania decyzji.

Podkreślić trzeba, że w porównaniu z sytuacją rodzinną i dochodową jaka była przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie IV SA/Wr 548/10, sytuacja ta nie uległa takiej zmianie, która wskazywałaby na to, że zasadnym byłoby uchylenie obecnie zaskarżonej decyzji.

Jeśli idzie o przesłankę dochodową, to z ustaleń poczynionych w poprzednim postępowaniu wynikało, że skarżąca dysponowała wówczas łącznie kwotą 1820,67 zł, z której po odliczeniu kosztów utrzymania mieszkania – w kwocie 500 zł pozostawała kwota około 1300 zł.

W obecnie toczącym się postępowaniu ustalono natomiast, że na dzień wydania decyzji dochód rodziny wynosił 2321,43 zł a po odliczeniu kosztów utrzymania – do dyspozycji rodziny pozostawała kwota około 1700 zł.

W tych okolicznościach faktycznych nie można było skutecznie zarzucić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 k.p.a. oraz art. 16 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r.

W tym stanie sprawy, zgodnie z art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.