Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 339/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 § 2 i 2a, art. 136 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 3 § 2a, art. 151a § 1, art. 64e, art. 64b ust. 1 w zw. z art. 8 § 1, art. 50 § 1 i art. 53 § 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 221
journal: Dz.U. 2021 poz 305
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Dziel po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P. S. w S. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu przez K. P. dotacji pobranej nienależnie wraz z odsetkami za zwłokę: uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 października 2021 r., nr SKO/CZ/503/3625/2021, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję Marszałka Województwa Z. z 28 lipca 2021 r., nr GM.IV.3152.1.2017-2021.MS, w sprawie ustalenia Klubowi [...] S.A. kwoty dotacji w wysokości [...] zł przypadającej do zwrotu do budżetu Województwa Z. jako środki pobrane nienależnie oraz ustalenia terminu naliczania odsetek i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi

I instancji.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej "K.p.a."), art. 221 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 305; dalej "u.f.p.").

W uzasadnieniu organ odwoławczy odwołując się do ustaleń poczynionych przez organ I instancji wskazał, że Klub zgodnie z umową nr [...]

z 10.04.2017 r. realizował w 2017 r. zadanie: "Promocja poprzez rozgrywki ligowe najwyższych krajowych klas drużyn piłki siatkowej z Województwa Z. Zgodnie z treścią § 3 umowy klub zobowiązał się do realizacji zadania publicznego o koszcie [...] zł w tym kwota dotacji [...] zł. W efekcie kontroli końcowej - protokół z 15 stycznia 2018 r. dot. prawidłowości realizacji zadania i wykorzystania środków dotacyjnych, stwierdzono, że Klub nie wykorzystał kwoty [...]zł, którą zwrócił w dniu 10 stycznia 2018 r.

Dnia 25 stycznia 2018 r. na podstawie uchwały Zarządu Województwa Z. nr [...] z dnia 23 stycznia 2018 r. ogłoszono konkurs dla podmiotów spoza sektora finansów publicznych i nie działających w celu osiągnięcia zysku na realizację zadań z zakresu promocji województwa poprzez osiągnięcia sportowe drużyn najwyższych krajowych klas w rozgrywkach ligowych w 2018 r.

W odpowiedzi na ww. ogłoszenie w dniu 26 lutego 2018 r. wpłynęła oferta Klubu, w której Klub oświadczył, że działa w celu osiągnięcia zysku. Oferta została wyłączona

z dalszego postępowania konkursowego. Okoliczność ta jednak, tj. treść złożonego oświadczenia wzbudziła wątpliwości organu co do poprzednio udzielonej dotacji tj.

w 2017 r., w którym ten sam podmiot złożył oświadczenie o nieprowadzeniu działalności w celu osiągnięcia zysku.

Klub wyjaśnił, że w statucie spółki wskazano, że celem jej działalności jest w szczególności upowszechnianie i rozwijanie sportu kwalifikowanego oraz uczestnictwo we współzawodnictwie sportowym krajowym i międzynarodowym w piłce siatkowej kobiet, natomiast przedmiot przedsiębiorstwa spółki obejmuje prowadzenie działalności gospodarczej. W dalszej części statutu pozostawia do kompetencji Walnego Zgromadzenia kwestię przeznaczenia zysku i sposób pokrycia straty. W dokumencie tym wskazane są także cele przeznaczenia zysku na kapitał, dywidendy, inwestycje i inne. W 2017 r. organy spółki wykazały, że złożone w oświadczeniu twierdzenie, iż spółka nie działa dla osiągnięcia zysku, rozumie się brak osiągniętego zysku - strata.

W dniu 2 marca 2018 r. wszczęte zostało postępowanie, w toku którego zwrócono się do Klubu z pytaniem, czy w okresie pomiędzy złożeniem oświadczenia

z 22 lutego 2017 r. a złożeniem oświadczenia z 26 lutego 2018 r. zaszły jakieś zmiany, a jeśli tak, to jakie. Spółka udzieliła odpowiedzi negatywnej. Organ, porównawszy treść statutu z 2017 r. i 2018 r. doszedł do przekonania, że są identyczne.

W dniu 4 czerwca 2018 r. organ wydał decyzję o obowiązku zwrotu przez Klub dotacji w kwocie [...]zł. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2021 r. Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Organ I instancji dokonał ponownej analizy dokumentów finansowych i merytorycznych, które były przedłożone przez Klub w 2017 i 2018 r. W 2017 r., którego dotyczy postępowanie, do konkursu zgłosiło się łącznie piętnaście podmiotów, wśród których dwanaście spełniało wymagania wstępnej oceny, w tym Klub. Trzy oferty zostały wyłączone z dalszego postępowania, w tym jedna, z uwagi na złożone oświadczenie o działaniu w celu osiągnięcia zysku. Na dwanaście podmiotów cztery miały formę spółki, przy czym podmioty te złożyły oświadczenia o niedziałaniu w celu osiągnięcia zysku.

Organ wskazał, że ze statutu Klubu wynika, iż prowadzi on działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu różnych usług. Sprawozdania finansowe za 2015 i 2016 r. nie zmieniają w tym zakresie zapisów statutu spółki. Okoliczność, czy spółka osiągnęła zysk, czy poniosła stratę nie ma znaczenia. Skutek czynności nie może być utożsamiany z celem, cel zaś został wskazany w statucie spółki m.in. § 4 ust. 2.

W związku z powyższym organ I instancji uznał, że Klub - mimo złożenia oświadczenia z dnia 22 lutego 2017 r. o niedziałaniu w celu osiągnięcia zysku - faktycznie w celu takim działa. Dlatego w jego ocenie nie był uprawniony do ubiegania się o dotację celową.

Rozpatrując wniesione przez Klub odwołanie Kolegium stwierdziło, że warunkiem przyznania dotacji było m.in. złożenie oświadczenia o niedziałaniu w celu osiągnięcia zysku. W ramach oferty organ wymagał także przedłożenia aktualnego statutu ubiegającego się podmiotu, sprawozdania merytorycznego i finansowego za rok poprzedzający złożenie oferty. Klub, składając ofertę w ww. konkursie, złożył wszystkie wymagane dokumenty, w tym aktualny odpis z rejestru, statutu, sprawozdania.

W wyniku weryfikacji złożonych dokumentów Klub został beneficjentem konkursu i otrzymał dotację na mocy decyzji Zarządu Województwa. Zawarto z nim także umowę na realizację zadania. Po jego realizacji Klub przedłożył sprawozdanie z realizacji zadania, następnie po przeprowadzeniu kontroli Klub dokonał zwrotu kwoty [...]zł. Wątpliwości co do prawidłowości przyznania Klubowi dotacji w 2017 r. powstały w związku z kolejnym konkursem, w którym Klub złożył ofertę. Organ, opierając się na dokładnie tych samych dokumentach, doszedł do przekonania, że Klub nie spełniał wymogów uprawniających do ubiegania się o dotację.

Kolegium podkreśliło, że w decyzji z dnia 30 kwietnia 2021 r. wskazało, iż konkurs, w ramach którego Klubowi została przyznana dotacja, nie dotyczy realizacji zadań objętych ustawą o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Kolegium dokonało wykładni art. 221 u.f.p., wskazując kierunek jego interpretacji. Według Kolegium organ I instancji rozpoznający ponownie sprawę po decyzji kasacyjnej z 30 kwietnia 2021 związany był zarówno wskazaniami co do zakresu niezbędnego postępowania wyjaśniającego (okoliczności wymagających wyjaśnienia), jak i odnośnie do sposobu wykładni art. 221 u.f.p.

Według Kolegium organ I instancji nie zastosował się również do wskazówek dotyczących okoliczności wymagających wyjaśnienia. W decyzji kasacyjnej zaakcentowano konieczność ustalenia, jakie miejsce w działalności Klubu zajmuje działalność obliczona na osiągnięcie zysku - jeśli stanowi ona w całokształcie działalność uboczną, z której dochody są przeznaczane na finansowanie zadań statutowych niepowiązanych z celem zarobkowym, to nie ma przeszkód, by taki podmiot mógł ubiegać się o dotację. Ponownie również organ i instancji nie odniósł się w decyzji do istotnych okoliczności, a mianowicie nie uzasadnił w świetle obowiązującej organy administracji publicznej zasady działania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli, dlaczego dokonaną uprzednio ocenę co do spełnienia kryteriów określonych w konkursie, w ramach którego Klub został beneficjentem, uważa obecnie za wadliwą, skoro zarówno w trakcie weryfikacji dokumentów złożonych przez Klub

w związku z ww. konkursem, jak i aktualnie, organ dysponuje dokładnie takimi samymi dokumentami, a nadto, nie zmienił się stan prawny mający wpływ na tę ocenę.

Według Kolegium organ I instancji nie przedstawił w decyzji żadnych argumentów, z których wynikałoby, że zarzut dotyczący nierównego traktowania podmiotów jest nieuzasadniony.

Kolegium wskazało, że przeprowadzając ponownie postępowanie organ

I instancji będzie zobowiązany do uwzględnienia wytycznych wskazanych w niniejszej decyzji, zarówno co do sposobu interpretacji art. 221 u.f.p., jak też zbadania okoliczności faktycznych w zakresie działalności Klubu ukierunkowanej na osiągnięcie zysku. W następstwie powyższego, organ wyda decyzję, w której również uwzględni fakt dokonania pozytywnej weryfikacji wniosku Klubu złożonego w związku z ubieganiem się o dotację w 2017 r. i ewentualnych przyczyn - rzeczywistych i uzasadnionych - z których wynikać będą powody zmiany oceny tożsamego stanu faktycznego i prawnego.

Od powyższej decyzji Kolegium sprzeciw wniósł Prokurator Prokuratury Rejonowej [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. :

- art. 138 § 2 w zw z art. 15 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegające na uchyleniu wbrew zasadzie dwuinstancyjności postępowania, decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, mimo, że nie zachodzi konieczność wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Prokurator wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi jej zarzut został uszczegółowiony. Prokurator wskazał, że sąd administracyjny rozpoznający sprzeciw uprawniony jest na tle art. 138 § 2 K.p.a.. do wyrażania ocen przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Prokurator nie zgodził się z Kolegium, że skoro konkurs, w ramach którego Klubowi została przyznana dotacja, nie dotyczy zadań objętych ustawą o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (u.d.p.p.w.), to oparcie się na przepisach tego aktu jest błędne. Przy dokonywaniu prawidłowej wykładni przesłanki "niedziałania w celu osiągnięcia zysku" determinującej przyznanie dotacji na podstawie art. 221 u.f.p. pomocniczo należy odwołać się do rozumienia tego pojęcia wypracowanego na gruncie art. 3 u.d.p.p.w., skoro u.f.p. go nie definiuje. Uwzględniając specyfikę działalności klubów sportowych trudno jest wymagać, aby za kluby niedziałające w celu osiągnięcia zysku uznać wyłącznie takie, które w ogóle nie prowadzą działalności gospodarczej. Zasadniczo bowiem większość klubów sportowych działalność taką będzie prowadziła, choćby sprzedając gadżety klubowe, powierzchnię reklamową, czy bilety na imprezy sportowe. Istotne jest jednak aby ewentualny zysk, który zostanie w ten sposób wypracowany, został przeznaczony na działalność statutową klubu, związaną ze sportem, a nie podlegał dystrybucji pomiędzy jego członków czy właścicieli. Mając na uwadze, że w statucie Klubu wskazane są również cele przeznaczenia zysku na kapitał, dywidendy, inwestycje i inne - § 29 ust. 1 statutu, a także, że w statucie tym nie znajduje się zapis o niedziałaniu w celu osiągnięcia zysku, uznać należy, iż Klub nie spełniał przesłanki "niedziałania w celu osiągnięcia zysku" do udzielenia dotacji określonej w art. 221 ust. 1 u.f.p. Jednocześnie podkreślić należy, że wskazane w ww. przepisie przesłanki mają charakter formalny i bez znaczenia pozostaje, czy spółka faktycznie w danym roku zysk osiągnęła. Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że organ I instancji nie wyjaśnił przyczyn, z których wynikała zmiana stanowiska co do spełnienia przez spółkę warunków udzielenia dotacji. Organ I instancji w obu wydanych decyzjach wskazywał bowiem konsekwentnie, że wynikało to ze złożonego w 2018 r. w związku z kolejnym konkursem oświadczenia spółki, że działa w celu osiągnięcia zysku.

Mając powyższe na uwadze Prokurator stwierdził, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do wydania przez Kolegium decyzji kasacyjnej, albowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przy prawidłowej interpretacji przepisu art. 221 u.f.p w powiązaniu z art. 3 u.d.p.p.w. pozwalał na wydanie decyzji merytorycznej przez organ odwoławczy.

W odpowiedzi na sprzeciw Kolegium wniosło o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

W myśl art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: "p.p.s.a.") odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Zgodnie z art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Stosownie do art. 151a § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Rozpoznając sprzeciw sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Uprawnienie prokuratora do wniesienia sprzeciwu w rozpoznawanej sprawie wynika z treści art. 64b ust. 1 w zw. z art. 8 § 1, art. 50 § 1 i art. 53 § 3 p.p.s.a.

Stosownie do art. 221 ust. 1 u.f.p. podmioty niezaliczane do sektora finansów publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia zysku mogą otrzymywać z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacje celowe na cele publiczne, związane z realizacją zadań tej jednostki, a także na dofinansowanie inwestycji związanych z realizacją tych zadań. Zlecenie zadania i udzielenie dotacji następuje zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, a jeżeli dotyczy ono innych zadań niż określone w tej ustawie - na podstawie umowy jednostki samorządu terytorialnego z podmiotem, o którym mowa w ust. 1 (ust. 2). Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 3 pkt 4 u.d.p.p.w. organizacjami pozarządowymi są spółki akcyjne i spółki z ograniczona odpowiedzialnością oraz kluby sportowe będące spółkami działającymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie, które nie działają w celu osiągnięcia zysku oraz przeznaczają całość dochodu na realizację celów statutowych oraz nie przeznaczają zysku do podziału między swoich udziałowców, akcjonariuszy, pracowników.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Stosownie zaś do art. 138 § 2a k.p.a., jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów.

W aktualnym stanie prawnym organ odwoławczy w decyzji kasacyjnej może zatem określić także wytyczne w zakresie wykładni przepisów, które organ pierwszej instancji błędnie zinterpretował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (§ 2a). Z samego tylko brzmienia komentowanego przepisu mogłoby zatem wynikać, że wytyczne w zakresie wykładni prawa mogą dotyczyć nie tylko przepisów postępowania, ale także przepisów prawa materialnego. Wytyczne, o których mowa, mogą wszakże odnosić się wyłącznie do tych przepisów prawa materialnego i/lub postępowania, które organ pierwszej instancji błędnie zinterpretował. Nie dotyczą one natomiast przepisów, których organ pierwszej instancji nie interpretował, a które mogłyby mieć zastosowanie w sprawie. Należy jednak przyjąć, że wytyczne, o których mowa w § 2a, mogą dotyczyć tylko przepisów postępowania, które organ administracji błędnie zinterpretował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji nieprawidłowo zastosował. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądowym decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie kształtuje stosunku materialnoprawnego, a konsekwencją wydania decyzji kasacyjnej jest powrót sprawy na drogę postępowania przed organem pierwszej instancji. W sytuacji gdy przesłanką wydania decyzji kasacyjnej jest stwierdzenie wydania decyzji pierwszej instancji z naruszeniem przepisów postępowania, to nie powinno być wątpliwości, że zakres wskazanych wytycznych jest ograniczony do tych i tylko tych przepisów postępowania, których naruszenie zostało stwierdzone. Formułowanie przez organ odwoławczy wytycznych w zakresie prawa materialnego, które zostały błędnie zinterpretowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jest zdecydowanie przedwczesne, ponieważ odnoszą się one do nieustalonego jeszcze stanu faktycznego i nie jest pewne, że te przepisy zostaną zastosowane przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ pierwszej instancji. (por. A. Wróbel, w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 138).

Należy zwrócić uwagę, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji. Kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Stosownie do § 1 tego przepisu organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej. Organ odwoławczy ma bowiem obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą przy tym te same co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, tj. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. W sytuacji zatem, gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 § 1 k.p.a., to braki dowodowe nie mogą stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. (por. np. wyrok WSA w Kielcach z 31 marca 2020 r. II SA/Ke 230/20, wyrok NSA z 21 lipca 2022 r. III OSK 1506/22).

Powyższe uwagi mają istotne znaczenie w kontekście rozpoznawanej sprawy, celem niedopuszczenia do niekończącego się przekazywania sprawy pomiędzy organami obu instancji. Przypomnieć bowiem należy, że decyzja objęta sprzeciwem jest kolejną już decyzją kasacyjną w rozpoznawanej sprawie (po analogicznej decyzji Kolegium z 30 kwietnia 2021 r.) Szczególnie w takiej sytuacji organ odwoławczy, wydając decyzję na podstawie art. 138 § 2 K.p.a, zobowiązany jest do wykazania, dlaczego w sprawie nie jest możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego w trybie art. 136 K.p.a., czemu w ocenie sądu organ odwoławczy nie podołał. Z tego względu,

o ile stanowisko organu I instancji jest w ocenie sądu dostatecznie sprecyzowane i poddające się merytorycznej ocenie w toku postepowania administracyjnego (według tego stanowiska zapisy statutu wskazują, że Klub prowadzi działalność gospodarczą, możliwe jest działanie w celu osiągnięcia zysku i przyznanie dywidendy akcjonariuszom, a faktyczne osiąganie zysku bądź straty nie ma w tym kontekście znaczenia), to postawa Kolegium nosi znamiona unikania merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy oraz skorzystania z przysługujących mu narzędzi odnośnie do ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego.

Według sądu Kolegium nie wskazało przekonujących powodów wydania w sprawie kolejnej decyzji kasacyjnej. W tym kontekście nie mogą być uznane za przekonywujące wywody organu odnośnie do potrzeby wyjaśnienia przez organ

I instancji kwestii ewentualnego naruszenia zasad pogłębiania zaufania do władzy publicznej, bezstronności i równego traktowania, czy też konieczności uzasadnienia, dlaczego dokonaną uprzednio ocenę co do spełnienia kryteriów określonych

w konkursie, w ramach którego Klub został beneficjentem, organ uważa obecnie za wadliwą. Z decyzji organu I instancji jasno przy tym wynika, że to ostatnie wynikało ze złożonego w 2018 r. - w związku z kolejnym konkursem - oświadczenia spółki, że działa w celu osiągnięcia zysku. Kwestia ewentualnego ustalenia, jakie miejsce

w działalności Klubu zajmuje działalność obliczona na osiągnięcie zysku, nie pozostaje również - na gruncie rozpatrywanej sprawy - poza dyspozycją art. 136 K.p.a.

W ocenie sądu na obecnym etapie postepowania, organ odwoławczy winien zastosować prezentowaną przez siebie interpretację art. 221 u.f.p. celem merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przy ewentualnym uzupełnieniu postępowania dowodowego w trybie art. 136 K.p.a. w zakresie, w jakim uzna to za stosowne. Jednocześnie należy zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się już raport biegłego rewidenta z dnia 12 kwietnia 2022 r. zawierający opis ustaleń faktycznych w przedmiocie zasadności zwrotu przez Klub spornej dotacji w wysokości [...] zł.

Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. uwzględnił sprzeciw i uchylił zaskarżoną decyzję w całości. Jednocześnie sąd nie znalazł podstaw do wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

O zwrocie kosztów nie orzekano z uwagi na treść art. 239 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym prokurator nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

Orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.