Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 531/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 133§1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 29 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania w podatku od towarów i usług za kwiecień 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Sz [...]

U Z A S A D N I E N I E

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, postanowieniem z dnia

[...] r. nr [...], utrzymał

w mocy postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia

[...] r. nr [...]; [...], odmawiające B. Ł. wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania podatkowego dotyczącego decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r., nr: [...] określającej [...] spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą S. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień 2013 r.

Powyższe postanowienia wydano w następującym stanie faktycznym sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] r. B. Ł. (dalej: "spółka" lub "skarżąca") wniosła

o zawieszenie postępowania odwoławczego dotyczącego decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S.

z dnia [...] r., nr: [...] określającej [...] spółce

z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą S. (dalej: [...] zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień 2013r.

W uzasadnieniu ww. wniosku spółka wskazała, że zgłasza swój udział w tym postępowaniu w charakterze zainteresowanego.

Spółka wyjaśniła, że przed Naczelnikiem [...] Urzędu Skarbowego

w S. toczyło się postępowanie związane z ustaleniem wysokości należnego podatku od towarów i usług w związku z umową sprzedaży zawartą w dniu [...] r. pomiędzy nią jako sprzedającym na rzecz [...] spółka z o.o. (obecnie [...] jako kupującym - prawa wieczystego użytkowania nieruchomości stanowiącej działkę gruntu oznaczoną numerem [...], wraz z budynkiem stanowiącym odrębny od gruntu przedmiot własności, położonej w S. przy [...], dla których to praw Sąd Rejonowy [...] w S. [...] prowadzi księgę wieczystą KW nr [...] W wyniku tego postępowania ustalono, że w istocie opisana powyżej umowa sprzedaży nie miała za swój przedmiot jedynie nieruchomości, lecz zorganizowaną część przedsiębiorstwa spółki, bowiem nieruchomość objęta księgą wieczystą KW nr [...] stanowiła jedyny składnik majątkowy tej spółki.

W konsekwencji ww. postępowania, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia [...] r. określił [...] zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień 2013 r. Wskazana decyzja została utrzymana w mocy ww. decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem wydanym

w sprawie I SA/Sz 1517/14 oddalił skargę od decyzji organu odwoławczego. Następnie wyrokiem z dnia [...] r Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie akt I FSK 418/16 uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie oraz decyzję organu drugiej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił bowiem argumentacji, że umowa z dnia [...] r. miała za swój przedmiot zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Zdaniem spółki toczące się obecnie ponownie wobec spółki [...] postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za kwiecień 2013 r. powinno być zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia sprawy z powództwa spółki zawisłej przed Sądem Rejonowym [...]

w [...] C [...] o uzgodnienie treści księgi wieczystej KW nr [...] z rzeczywistym stanem prawnym (ujawnienie

w dziale II tejże księgi spółki w miejsce [...]. W sprawie cywilnej spółka wywodzi bezwzględną nieważność umowy sprzedaży. Jest to zatem postępowanie, mające bezpośrednie przełożenie dla stwierdzenia nieistnienia obowiązku zapłaty publicznoprawnej należności pieniężnej z tytułu ww. umowy sprzedaży z dnia [...] r.

Spółka podniosła przy tym, że ww. postępowanie zawisło na kanwie sporu,

co do ważności umowy sprzedaży nieruchomości z dnia [...] r.,

w związku z którą został naliczony podatek VAT. W toku tego postępowania spółka wskazała, że umowa ta jest bezwzględnie nieważna (a zatem skutek w niej wyrażony nie nastąpił) z kilku powodów, w tym w szczególności:

- brak ważnej i skutecznej uchwały Zgromadzenia Wspólników spółki wrażającej zgodę na dokonanie czynności objętej umową z dnia [...] r. (sankcja bezwzględnej nieważności - art. 17 § 1 w związku z art. 228 pkt 3 ustawy z dnia

[...] r. Kodeks spółek handlowych, Dz. U. z 2017r., poz. 1577),

- umowa została zawarta bez wiedzy i zgody pozostałych wspólników spółki, niejako za ich plecami i stanowiła bezprawne wyprowadzenie majątku spółki na rzecz podmiotu, w którym funkcję zarządu i jedynego wspólnika pełni W. J.. Dodatkowo zapłata ceny ustalonej w umowie nigdy nie nastąpiła, albowiem polegała w zasadzie wyłącznie na umorzeniu wierzytelności wzajemnych, które

w rzeczywistości nie istnieją - sprzeczności umowy z art. 58 § 1 w związku

z art. 353 ustawy z dnia [...] r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r.

poz. 459 ze zm.) - dalej: "k.c.".

- umowa jest sprzeczna z elementarnymi zasadami uczciwości kupieckiej, a przez to nieważna na podstawie art. 58 § 2 k.c., albowiem stanowiła w istocie nieuzasadnione ekonomicznie zbycie przynoszącej krociowe zyski miesięczne nieruchomości (pochodzące z najmu powierzchni użytkowej), w zamian za zapłatę ceny ukształtowanej w taki sposób, że nie nastąpiło przeniesienie na sprzedającego jakichkolwiek środków pieniężnych.

Spółka wskazała, że ogół tych wszystkich okoliczności spowodował,

iż jedynym beneficjentem umowy z dnia [...] r. jest wyłącznie [...], której 100 % udziałowcem jest W. J. i do której zawarcia doszło z rażącym nadużyciem uprawnień do reprezentacji skarżącej spółki. Spółka wskazała przy tym,

że ewentualne uznanie przez sąd, że umowa z dnia [...] r. jest nieważna, wywoła skutek ex tunc, czyli z mocą wsteczną od chwili rzekomego dokonania czynności prawnej. To zaś spowoduje, że z takim samym skutkiem upadnie podstawa, na kanwie której naliczono należności publicznoprawne (w tym podatek od towarów

i usług) związane z tą umową w całości.

Organ I instancji ww. postanowieniem z dnia [...] r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania podatkowego stwierdzając,

że spółka nie jest stroną postępowania, o zawieszenie którego wnosi.

W zażaleniu na to postanowienie spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 165a w związku z art. 216 i art. 239 ustawy z dnia [...] r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) – dalej: "o.p.", poprzez uznanie, że nie posiada interesu prawnego w występowaniu w niniejszej sprawie i w związku z tym nie może skutecznie wnioskować o zawieszenie postępowania podatkowego.

Po rozpatrzeniu ww. zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że skarżąca spółka nie ma interesu prawnego we wniesieniu o zawieszenie podstępowania podatkowego prowadzonego wobec [...]. Zarówno ww. decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r., określająca [...] w podatku od towarów i usług za kwiecień 2013 r. zobowiązanie podatkowe, jak i decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r., utrzymująca w mocy ww. decyzję została skierowana jedynie do [...], gdyż tylko ona posiadała interes prawny w tym postępowaniu i tylko ona mogła być jego stroną. W postępowaniu prowadzonym wobec [...] nie nastąpiła bowiem konkretyzacja jakichkolwiek praw ani obowiązków dotyczących bezpośrednio skarżącej spółki (decyzje organów obu instancji nie nakładały na nią żadnych praw lub obowiązków).

W ocenie organu odwoławczego, w świetle przedstawionego stanowiska, bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu pozostaje fakt, że do umowy

z dnia [...] r. zawarto dwa aneksy, w konsekwencji których zawieszono obowiązek zapłaty przez kupującego na rzecz sprzedającego kwoty [...]zł stanowiącej równowartość podatku od towarów i usług związanego z transakcją będącą przedmiotem umowy do czasu zakończenia postępowania podatkowego prowadzonego przez organy podatkowe w sprawie tego podatku oraz ustalono termin płatności kwoty stanowiącej równowartość podatku od towarów i usług ten sposób, że płatność miałaby nastąpić w ciągu 30 dni licząc od dnia doręczenia przez sprzedającego, kupującemu ostatecznej i prawomocnej decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2013 r.

Organ odwoławczy wskazał, że ww. zapisy te mają charakter cywilnoprawny

i nie wynikają z przepisów prawa podatkowego. Są to ustalenia zawarte pomiędzy stronami transakcji i pozostają poza sferą prowadzonego wobec [...] postępowania podatkowego.

Jednocześnie, organ odwoławczy zauważył, że interes prawny nie może być utożsamiany z interesem faktycznym, który oznacza, że określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany treścią rozstrzygnięcia, jednakże rozstrzygnięcie to nie będzie dotyczyło jego praw lub obowiązków wynikających z przedmiotu tego postępowania, a to z uwagi na brak takich praw lub obowiązków. Przyjęcie odmiennego od prezentowanego wyżej poglądu prowadziłoby do sytuacji, gdy w jednym postępowaniu jako strona brałby równoprawny udział nie tylko podatnik (płatnik, inkasent), ale także osoby trzecie czy następcy prawni, a taka sytuacja, w ocenie tutejszego organu, jest niedopuszczalna.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że w zaistniałych okolicznościach

i stanie prawnym sprawy brak było przesłanek do zawieszenia – na wniosek skarżącej spółki – postępowania odwoławczego w sprawie podatku od towarów i usług, dotyczącego decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia

[...] r., nr [...]

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżąca [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. – reprezentowana przez adwokata - wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.:

1. art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 216 § 1 oraz art. 239 w związku z art. 163 o.p., poprzez ich błędne zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że w stanie

i faktycznym sprawy nie zachodzą okoliczności uzasadniające wniosek skarżącej spółki o zawieszenie postępowania podatkowego, dotyczącego [...] skarżąca nie posiada interesu prawnego w tym, by występować w postępowaniu jako strona;

2. art. 187 § 1 o.p., poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji wydanie postanowienia, mimo braku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

3. art. 2a o.p., poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że skarżąca spółka nie ma interesu prawnego w występowaniu w sprawie, podczas gdy wątpliwości interpretacyjne dotyczące art. 165 i 165a o.p., organ winien rozstrzygnąć

na korzyść spółki;

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odmiennej oceny strony oraz organu kwestii istnienia interesu prawnego we wniesieniu wniosku o zawieszenie postępowania podstępowania podatkowego prowadzonego wobec spółki będącej stroną umowy sprzedaży zawartej ze spółką [...] – stroną niniejszego postępowania.

Zdaniem skarżącej jest ona legitymowana do złożenia takiego wniosku, jako

że uwzględnienie przez sąd powszechny jej powództwa o uzgodnienie księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym będzie skutkowało koniecznością uznania, że nie ma przedmiotu opodatkowania w postaci dostawy nieruchomości.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że ustalenia faktyczne dotyczące dotychczasowego toku postępowania w rozpoznawanej sprawie pozostają poza sporem.

Rozważania prawne należy rozpocząć od przytoczenia treści art. 133 § 1 o.p., zgodnie z którym: stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoba trzecia, o której mowa w art. 110-117a, która

z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Przepis ten w pierwszej części wymienia w sposób ogólny kategorie podmiotów, które mogą posiadać przymiot strony w postępowaniu podatkowym i są to: podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny oraz osoba trzecia, o której mowa w art. 110-117a. Sama przynależność podmiotu do jednej

z wymienionych powyżej kategorii nie jest jednak wystarczająca do przyznania danemu podmiotowi statusu strony w konkretnym postępowaniu podatkowym, koniecznym jest bowiem jeszcze stwierdzenie, że podmiot, który mieści się w wymienionej powyżej kategorii, posiada swój interes prawny.

Instytucja strony postępowania podatkowego została zatem oparta na interesie prawnym bezpośrednio odnoszącym się do sfery prawnej danego podmiotu, który legitymuje ten właśnie podmiot do przypisania mu przymiotu strony w konkretnym postępowaniu. Z treści przytoczonego powyżej art. 133 o.p. można wywieść,

że interesem prawnym jest interes zgodny z prawem i chroniony przez prawo, który wynikać musi z całokształtu okoliczności zaistniałych w danej sprawie. Interes prawny każdorazowo powinien wynikać z konkretnej normy prawa materialnego i odnosić się do określonego stanu faktycznego. Musi on przy tym bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej danego podmiotu. Stroną jest zatem tylko ten podmiot, którego własny interes prawny (obowiązek lub uprawnienie) podlega konkretyzacji w tym postępowaniu podatkowym. Stronami postępowania podatkowego są zatem osoby na które został nałożony obowiązek podatkowy jak i podmioty, których związek z postępowaniem opiera się

o inne prawa i obowiązki wynikające z prawa podatkowego.

Dla oceny czy dany pomiot jest stroną postępowania podatkowego, każdorazowo niezbędne jest wykazanie, że w konkretnym postępowaniu podatkowym ma ona własny interes prawny. Jak zauważa się w orzecznictwie sądowym odwołanie do tego kryterium stanowi nawiązanie do konstrukcji strony przyjętej w ustawie z dnia [...]. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), tym samym poglądy dotyczące interesu prawnego, wyrażone na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego, zachowują swoją aktualność także w odniesieniu do strony postępowania podatkowego (por. wyrok NSA z 25 lutego 2010r., II FSK 1635/06, CBOSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej "CBOSA").

Interes prawny, aby mógł zostać zaspokojony przez administrację, musi być osobisty, własny, indywidualny, znajdujący swoją podstawę w przepisach prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych (zob. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, wyd. 7 uzupełnione i rozszerzone, Warszawa 2005, s. 224

i n.; wyrok NSA z 19 stycznia 1995r., I SA 1326/93 z komentarzem J. Lipowicz

i A. Agopszowicza, "Glosa" 1996/1/5). Należy podkreślić, że interes prawny jest zarazem kategorią ściśle związaną z przedmiotem postępowania, ze względu na fakt, że dotyczy sfery normatywnej, mającej swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy. Można ująć go też, jako potrzebę ochrony sfery prawnej obywatela wyznaczającą zakres jego działań lub subiektywnie odczuwaną potrzebę utrzymania istniejącego, lub spowodowania takiego stanu rzeczy, jaki dany podmiot uważa za korzystny, przy czym korzyść ta musi mieć swoje źródło w prawie (zob. J. Klimkowicz, Interwencja uboczna według k.p.c., W. 1972, s. 50).

Natomiast interes faktyczny to interes indywidualny, który nie został w żaden wyraźny sposób wzięty pod ochronę przez obowiązujące prawo (W. Jakimowicz, Publiczne prawa podmiotowe, Zakamycze 2000, s. 126). Precyzując pojęcie interesu faktycznego, wskazano w orzecznictwie, że jako interes faktyczny należy kwalifikować taki stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jak w przypadku interesu prawnego, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji (zob. wyrok NSA z 22 lutego 1984r., I SA 1748/83, publ. w E. Smoktunowicz, Kodeks postępowania administracyjnego w orzecznictwie Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego i Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 1995, s. 109).

Stroną danego postępowania podatkowego jest zatem tylko ten podmiot, którego własny interes prawny (obowiązek lub uprawnienie) podlega konkretyzacji w tym postępowaniu podatkowym.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła o zawieszenie postępowania podatkowego prowadzonego wobec spółki [...]. Wskazać w tym miejscu należy, że zarówno decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r., określająca [...] w podatku od towarów i usług za kwiecień 2013 r. zobowiązanie podatkowe, jak i decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r., utrzymująca w mocy ww. decyzję były skierowane jedynie do [...], gdyż tylko ta spółka posiadała interes prawny w tym postępowaniu i tylko ona mogła być jego stroną. Zasadnie zauważył organ drugiej instancji, że w postępowaniu prowadzonym wobec [...] nie nastąpiła konkretyzacja jakichkolwiek praw ani obowiązków dotyczących bezpośrednio skarżącej spółki, decyzje organów obu instancji bowiem nie nakładały na nią żadnych praw lub obowiązków. Na skutek wyeliminowania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] r. decyzji organu odwoławczego z dnia [...] r. na etapie składania wniosku o zwieszenie postępowania podatkowego toczyło się postępowanie odwoławcze wobec spółki [...] dotyczącego podatku od towarów i usług za 2013 r.

Podzielić także należy argumentację organu odwoławczego co do tego, że bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu pozostaje fakt, że do umowy

z dnia [...] r. zawarto dwa aneksy, w konsekwencji których zawieszono obowiązek zapłaty przez kupującego na rzecz sprzedającego kwoty [...]zł stanowiącej równowartość podatku od towarów i usług związanego z transakcją będącą przedmiotem umowy do czasu zakończenia postępowania podatkowego prowadzonego przez organy podatkowe w sprawie tego podatku oraz ustalono termin płatności kwoty stanowiącej równowartość podatku od towarów i usług ten sposób, że płatność miałaby nastąpić w ciągu 30 dni licząc od dnia doręczenia przez sprzedającego, kupującemu ostatecznej i prawomocnej decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2013 r. Postanowienia tych umów bowiem mają charakter cywilnoprawny i nie wynikają z przepisów prawa podatkowego. Są to ustalenia zawarte pomiędzy stronami transakcji i pozostają poza sferą prowadzonego wobec [...] postępowania podatkowego, nie czyniąc w żaden sposób skarżącej spółki stroną postępowania podatkowego prowadzonego wobec spółki [...].

Nie można zatem uznać, że skarżąca spółka miała interes prawny

w postępowaniu podatkowym prowadzonym wobec innego podmiotu.

Od interesu prawnego jednak należy odróżnić interes faktyczny, który oznacza, że określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany treścią rozstrzygnięcia, jednakże rozstrzygnięcie to w swej treści nie będzie dotyczyło jego praw lub obowiązków wynikających z przedmiotu tego postępowania, a to z uwagi na brak takich praw lub obowiązków. Zasadnie organ odwoławczy wskazał, że przyjęcie odmiennego od prezentowanego wyżej poglądu prowadziłoby do sytuacji, gdy w jednym postępowaniu jako strona brałby równoprawny udział nie tylko podatnik (płatnik, inkasent), ale także osoby trzecie, czy następcy prawni, taka sytuacja, nie może być uznana za niedopuszczalną.

Reasumując wskazać należy, że zaistniałych okolicznościach i stanie prawnym rozpatrywanej sprawy brak było przesłanek do wydania na wniosek skarżącej spółki postanowienia o zawieszeniu postępowania odwoławczego w sprawie podatku od towarów i usług, dotyczącego decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego

w S. z dnia [...] r., wdanej wobec [...]. Tym samym brak było postaw do uznania za zasadny zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 216 § 1 oraz art. 239 w zw. z art. 163 o.p.

Brak jest także podstaw do uznania za zasadny zarzut naruszenia art. 187 § 1 o.p., organ bowiem w sposób prawidłowy zebrał materiał niezbędny do wydania rozstrzygnięcia w sprawie i właściwie go rozpatrzył.

Brak było także podstaw do zastosowania art. 2a o.p., w rozpatrywanej spawie, której przedmiotem była odmowa wszczęcia postępowania prowadzącego do zawieszenia postępowania podatkowego prowadzonego wobec innego podmiotu, nie wystąpiły żadne niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego.

Konstatacja powyższa nie oznacza jednak, że powziąwszy z wniosku skarżącej spółki informację o zawiśnięciu przed sądem powszechnym sporu, w którym oceniana będzie ważność umowy będącej przedmiotem opodatkowania w postępowaniu prowadzonym wobec [...], organ nie powinien rozważyć, czy nie wystąpiła przesłanka zawieszenia postępowania odwoławczego z urzędu w oparciu o treść art. 201 § 1 pkt 2 o.p., który zobowiązuje organ do zawieszenia postępowania gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Mając powyższe względy na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny

w S. na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę jako niezasadną.