Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 668/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 1 pkt 3 i 7
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, Sędziowie WSA Beata Machcińska (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem skargi A S.A. w W. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. dotyczące zaliczenia wpłaty dokonanej w dniu 10 grudnia 2014 r. na poczet zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za 2009 r.

2. Stan sprawy przedstawia się w sposób następujący:

2.1. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta P. (dalej: "organ pierwszej instancji"), działając na podstawie art. 53 § 1 i § 4, art. 55, art. 62 § 1 i § 4, art. 54 § 2 oraz art. 217 – 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm., dalej: "O.p.") postanowił zaliczyć wpłatę z dnia 10 grudnia 2014 r. dokonaną przez AS.A. w W. (dalej: "skarżąca" albo "spółka") w wysokości [...] zł na poczet zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za 2009 r. w następujący sposób:

- na należność główną [...] ;

- na odsetki [...] zł;

- na koszty upomnienia [...] zł.

Organ pierwszej instancji zaznaczył, że decyzją z dnia [...] r. określono spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie [...] zł. Po uwzględnieniu wpłat dokonanych na poczet tego podatku na podstawie pierwotnie złożonej deklaracji i korekty do niej (tj. kwoty [...] zł), do uregulowania pozostał podatek w łącznej wysokości [...] zł. W dniu 10 grudnia 2014 r. spółka dokonała dobrowolnej wpłaty kwoty [...] zł. Organ pierwszej instancji dokonał zaliczenia tej wpłaty na poczet zaległości podatkowej, wskazując, że naliczenie odsetek za zwłokę nastąpiło w oparciu o art. 53 § 4 O.p.

Organ pierwszej instancji stwierdził, że postępowanie podatkowe dotyczące określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. wszczęte zostało postanowieniem z dnia [...] r., decyzja wymiarowa z dnia [...] r. doręczona została w dniu 5 grudnia 2014 r., a zatem po upływie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, z przyczyn niezależnych od organu. Z uwagi na to, w sprawie zastosowano art. 54 § 2 w związku z art. 54 § 1 pkt 7 O.p. Organ pierwszej instancji wskazał, że prowadził postępowanie wyjaśniające, dotyczące ustalenia stanu faktycznego sprawy. Spółka wezwana została w tych ramach do złożenia wyjaśnień poprzez wskazanie wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. W odpowiedzi przekazany został nośnik danych w postaci płyty CD zawierającej wyciąg z ewidencji środków trwałych. Spółka wniosła jednocześnie o doręczanie wszelkiej korespondencji drogą elektroniczną, wskazując elektroniczny adres do doręczeń. Organ pierwszej instancji stwierdził, iż wniosek ten – wbrew idei doręczeń elektronicznych – przyczynił się do przedłużenia postępowania, gdyż pełnomocnik spółki dokonywał odbioru przesyłanej do niego korespondencji ze znacznym opóźnieniem, bądź też nie odbierał jej w ogóle. Nadto, wszystkie odpowiedzi na wezwania organu podatkowego przekazywane były przez spółkę za pośrednictwem operatora pocztowego. W efekcie doprowadziło to do opóźnienia w wydaniu decyzji podatkowej o 64 dni. Organ pierwszej instancji zaznaczył też, że duża ilość danych zawartych na nośniku CD oraz ich analiza, wymagały dużego zaangażowania czasowego. W konsekwencji konieczne było przedłużenie terminu załatwienia sprawy, o czym zawiadomiono stronę postanowieniem z dnia [...] r. Następnie postanowieniem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji ponownie wezwał stronę do złożenia wyjaśnień. Z uwagi na datę doręczenia tego postanowienia (tj. 30 września 2014 r.) konieczne stało się ponowne przedłużenie terminu załatwienia sprawy, dokonane postanowieniem z dnia [...] r., doręczonym w dniu [...] r. Strona wraz z pismami z dnia 7 października 2014 r. oraz z dnia 20 października 2014 r. (data wpływu do organu – 27 października 2014 r.) przesłała za pośrednictwem operatora pocztowego wyjaśnienia wraz z wykazem oraz wartością obiektów nie ujętych w deklaracji za 2009 r. Z uwagi na nieodebranie postanowienia o wyznaczeniu 7–dniowego terminu poprzedzającego wydanie decyzji, zastosowanie znalazł art. 152a § 3 O.p.

Organ pierwszej instancji zaznaczył również, że w niniejszej sprawie odsetki za zwłokę od poszczególnych rat podatku naliczono od dnia 10 grudnia 2014 r., tj. od dnia dokonania przez spółkę wpłaty. Ponieważ wpłata ta nie pokryła w całości zaległości podatkowej, na podstawie art. 55 § 2 O.p. zaliczono wpłatę proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim w dniu wpłaty pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.

2.2. W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka zarzuciła naruszenie art. 54 § 1 O.p. poprzez jego nieuwzględnienie przy wydawaniu postanowienia o zaliczeniu wpłaty.

W uzasadnieniu zażalenia spółka podkreśliła, że sposób zarachowania dokonanej wpłaty nie uwzględnia treści art. 54 § 1 O.p., który wskazuje okresy, za jakie nie nalicza się odsetek za zwłokę. Zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 O.p., odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Spółka zaznaczyła, że uwzględniając okresy, za które odsetki się nie należą, kwota dokonanej wpłaty pokrywa w całości zaległość podatkową wraz z przypadającymi od niej odsetkami za zwłokę.

2.3. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Kolegium"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 O.p., utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy przedstawił następującą argumentację.

Zgodnie z art. 53 § 1 O.p. od zaległości podatkowych z zastrzeżeniem art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę. W art. 54 § 1 O.p. przewidziane zostały z kolei wyjątki od tej zasady, odnoszące się do różnych sytuacji faktycznych, w tym do przypadków przedłużenia postępowania podatkowego. Jeden z tych przypadków przewidziany został w art. 54 § pkt 7 O.p., zgodnie z którym odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepis art. 54 § 1 pkt 3 O.p. stanowi natomiast, że odsetek za zwłokę nie nalicza się od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3 O.p. Z kolei w art. 54 § 2 O.p. przewidziano sytuację, w której pomimo zaistnienia przesłanek do odstąpienia od zasady naliczania odsetek od zaległości podatkowych następuje powrót do zasady naliczania tych odsetek. Art. 54 § 2 O.p. stanowi, że przepisu art. 54 § 1 pkt 3 i 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu.

Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie postępowanie przed organem pierwszej instancji przekroczyło terminy, przewidziane w art. 54 § 1 O.p. Zdaniem organu odwoławczego, w uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji dokładnie wykazał, że opóźnienie w wydaniu decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu. Brak jest w takiej sytuacji podstaw do uznania, że za pewne okresy odsetki się nie należą. Kolegium stwierdziło również, że postanowienie organu pierwszej instancji zawiera bardzo szczegółowe wyliczenie odsetek i sposobu zaksięgowania wpłaty.

3. Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na postanowienie Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, żądając jego uchylenia oraz uchylenia postanowienia wydanego przez organ pierwszej instancji i zwrotu kosztów postępowania.

Spółka zarzuciła naruszenie art. 54 § 1 pkt 7 O.p. oraz art. 54 § 2 O.p.

Uzasadniając skargę spółka zaznaczyła, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji nie uwzględniono art. 54 § 2 O.p. Zdaniem skarżącej, za okoliczności, o których mowa w tym przepisie nie mogą być uznane okresy konieczne do doręczenia pisma procesowego stronie, gdyż doręczenia stanowią "zwykłe" czynności podejmowane w toku postępowania, zatem przepisy o terminach zakończenia postępowania uwzględniają już konieczność doręczeń. Okoliczności, wymienionej w art. 54 § 2 O.p. nie stanowi też konieczność przeprowadzenia dowodu z przekazanego w formie płyty CD wyciągu z ewidencji środków trwałych.

Końcowo spółka stwierdziła, że uwzględniając okresy, za które odsetki za zwłokę się nie należą, kwota dokonanej wpłaty pokrywa w całości zaległość podatkową wraz z przypadającymi od niej odsetkami za zwłokę.

4. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

5. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a).

Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na uwadze powyższe należy podnieść, że skarga okazała się nieuzasadniona, albowiem postanowienie organu odwoławczego odpowiada przepisom prawa.

Na wstępie rozważań nad prawidłowością podjętego przez Kolegium rozstrzygnięcia zaznaczyć należy, że spór, jaki zarysował się pomiędzy skarżącą a organami podatkowymi w niniejszej sprawie, dotyczy kwestii zakwalifikowania jako okresów, za które zostały naliczone odsetki, czasu prowadzenia postępowania podatkowego przez organ pierwszej instancji, dotyczącego określenia spółce wysokości podatku od nieruchomości za 2009 r., tj. od dnia [...] r. (data wydania postanowienia o wszczęciu postępowania, doręczonego w dniu 1 lipca 2014 r.) do dnia 5 grudnia 2014 r. (data doręczenia decyzji przez organ pierwszej instancji, wydanej w dniu [...] r.). W ocenie spółki, odsetki za wyżej wskazany okres się nie należą, gdyż doręczenia w toku postępowania stanowią zwykłe czynności i przepisy o terminach zakończenia postępowania uwzględniają już konieczność dokonania doręczeń. Nadto, trudno zdaniem strony przyjąć, aby przeprowadzenie dowodu w postępowaniu spowodowało jego wydłużenie o ponad dwa miesiące. Z kolei, zdaniem organu pierwszej instancji i organu odwoławczego, opóźnienie w wydaniu decyzji nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu.

Poza sporem pozostaje fakt, iż decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego wydana została po upływie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

Przystępując następnie do analizy stosownych uregulowań prawnych, wskazać należy, że jeżeli podatnik dokonuje wpłaty z tytułu ciążących na nim zaległości podatkowych, stosuje się reguły jej zaliczania określone w art. 62 O.p. Wpłata ta jest proporcjonalnie zaliczana na poczet najwcześniejszej (albo wskazanej przez podatnika) zaległości podatkowej. Z istnieniem zaległości podatkowej związane są odsetki za zwłokę. Pokrywane są one z dokonanej wpłaty, przy czym stosuje się w tym przypadku proporcjonalny podział dokonanej wpłaty na poczet zaległości i na poczet odsetek – zgodnie z art. 55 § 2 O.p. Podział ten dokonywany jest w wydawanym przez organ podatkowy postanowieniu, w którym musi być znana, oprócz kwoty zaległości, również kwota odsetek za zwłokę na dzień dokonania wpłaty. Postanowienie takie stanowi jedynie formalny akt, który informuje o sposobie zaliczenia wpłaty i nie przesądza o istnieniu zaległości podatkowej.

Zaznaczyć należy, że w art. 53 § 1 O.p. ustanowiona została zasada, że od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę. W art. 54 § 1 O.p. określone są jednak wyjątki od tej zasady, odnoszące się do różnych sytuacji faktycznych, w tym do przypadków przedłużenia postępowania. Regulacje te generalnie mają dla podatnika charakter ochronny, gdyż przeciwdziałają narastaniu należności odsetkowych na skutek przewlekłości postępowania, na którą to przewlekłość podatnik nie ma wpływu.

Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 O.p. odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

Z kolei w art. 54 § 2 O.p. przewidziano przypadek, w którym pomimo zaistnienia przesłanek do odstąpienia od zasady naliczania odsetek od zaległości podatkowej następuje powrót do zasady naliczania tych odsetek. Jak bowiem stanowi art. 54 § 2 O.p. – art. 54 § 1 pkt 3 i 7 tej ustawy nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. Przepis ten uchyla zatem ochronę podatnika przed skutkami przewlekłości postępowania, a to ze względu na przyczynienie się samego podatnika do zaistnienia tej przewlekłości, lub też z uwagi na okoliczność, że przewlekłość powstała z przyczyn obiektywnych, niezależnych od organu podatkowego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 maja 2014r. sygn. akt I SA/Gl 1727/13). Zaznaczyć należy jednocześnie, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym przyczyny przedłużenia się postępowania podatkowego podlegają ocenie organu orzekającego o naliczaniu lub nienaliczaniu odsetek, a ocena ta musi uwzględniać m.in. złożoność sprawy, ilość i rodzaj przeprowadzanych dowodów, terminowość i celowość czynności podejmowanych przez organ w toku postępowania, czas niezbędny do dokonania czynności, w tym np. przesłuchania świadków. Wskazuje się, że "jeżeli czynności te zajmowały odpowiednią ilość czasu i uzasadnione były z uwagi na zawiłość sprawy i jej etap oraz z uwagi na konieczność respektowania uprawnień stron postępowania, to uznać należy, że przedłużenie postępowania nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu" (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 907/08, LEX nr 576753). Podkreślenia wymaga również, że "podejmowanie działań przez organ podatkowy czy to z własnej inicjatywy, czy też w związku z wystąpieniem strony, jeśli jest ono zgodne z przepisami postępowania podatkowego, nie może być traktowane jak niezałatwienie sprawy z przyczyn leżących po stronie organu, o jakich mowa w poddanym wykładni przepisie. Również korzystanie przez stronę z uprawnień procesowych, w sposób niewskazujący na ich nadużywanie nie może być poczytywane jako przyczynienie się do opóźnienia w załatwieniu sprawy. Zatem dopiero wykazanie organowi braku działań czy też nieuzasadnioną przewlekłość lub przyczynienie się (z reguły zawinione) przez stronę oraz wystąpienie związku pomiędzy zachowaniem stron a powstałym z tego powodu opóźnieniem umożliwia zastosowanie art. 54 § 2 Ord. pod." (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 930/08, LEX nr 565815). Przyjmuje się, że skoro korzystanie przez stronę postępowania z przysługujących jej praw procesowych nie może być traktowane jako przyczynienie się strony do opóźnienia w wydaniu decyzji, to tak samo wypełnianie przez organ obowiązków procesowych, nierzadko skorelowanych z uprawnieniami strony, nie może być traktowane jako opóźnienie w wydaniu decyzji z przyczyn zależnych od organu (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1446/14, LEX nr 1668147). Podkreślić należy także, że szybkość rozpoznania sprawy (art. 125 O.p.) nie może usprawiedliwiać ignorowania innych zasad procesowych, w szczególności nie może przesłaniać fundamentalnej zasady prawdy materialnej (por. A. Wiktorowska, Zasada ogólna szybkości postępowania w KPA, [w:] Studia z prawa administracyjnego i nauki o administracji. Księga jubileuszowa dedykowana prof. zw. dr hab. Janowi Szreniawskiemu, Przemyśl - Rzeszów 2011, s. 880-884). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się również, że względnie niewielkie opóźnienie w rozpoznaniu sprawy należy uznać za usprawiedliwione dążeniem do prawdy obiektywnej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Kr 137/11 oraz z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt III SAB/Kr 35/13).

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy w swoich rozstrzygnięciach dokonały rozważenia, z jakich przyczyn nastąpiło przedłużenie czasu trwania postępowania podatkowego, zakończonego wydaniem decyzji wymiarowej z dnia [...] r. Ustalenia faktyczne, poczynione przez organy, doprowadziły w ocenie Sądu do słusznego stwierdzenia, że do przekroczenia 3–miesięcznego terminu doszło z powodów niezależnych od organu. Nadto, do przedłużenia postępowania przyczyniła się częściowo postawa strony.

W tych ramach Sąd stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie wyróżnić można dwie zasadnicze grupy przyczyn, które spowodowały przekroczenie powyższego terminu.

Pierwszą z nich, obiektywną, stanowi konieczność przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego. Spółka, w odpowiedzi na wezwanie do złożenia wyjaśnień w toku postępowania podatkowego, przekazała organowi pierwszej instancji płytę CD, zawierającą wyciąg z ewidencji środków trwałych grupy 2 i 6 KŚT na dzień 31 grudnia 2013 r. dla obszaru, w którego obrębie położona jest Gmina P.. Zaznaczyć należy, że dane znajdujące się na płycie CD były danymi zbiorczymi, dotyczącymi również innych gmin, stąd analiza przedstawionej przez spółkę dokumentacji wymagała ze strony organu dużego zaangażowania czasowego ze względu na obszerność materiału dowodowego.

W konsekwencji doszło do dwukrotnego przedłużenia terminu załatwienia sprawy podatkowej (postanowieniem z dnia [...] r. a następnie postanowieniem z dnia [...] r.). Zaznaczyć należy jednocześnie, że organy podatkowe prowadząc postępowanie, stosownie do treści art. 122 O.p. wyrażającego fundamentalną dla postępowania zasadę prawdy obiektywnej, mają obowiązek podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Realizacją tej dyrektywy było zdaniem Sądu podejmowanie przez organ pierwszej instancji czynności zmierzających do wyodrębnienia i ustalenia wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej na terenie Gminy P.. Dlatego, biorąc pod uwagę złożoność sprawy oraz konieczność przeprowadzenia określonych czynności dowodowych, uznać należy, że przedłużenie postępowania podatkowego na okres przekraczający trzy miesiące, nastąpiło z przyczyn obiektywnych, niezależnych od organu.

Drugą grupę przyczyn, które spowodowały przekroczenie przez organ pierwszej instancji 3-miesięcznego terminu, stanowią okoliczności związane z działaniem samej skarżącej w toku postępowania podatkowego. Spółka wniosła o doręczanie jej wszelkiej korespondencji drogą elektroniczną, co jak trafnie zauważył organ pierwszej instancji przyczyniło się jednak do przedłużenia postępowania, wbrew idei doręczeń elektronicznych. Pełnomocnik spółki dokonywał bowiem odbioru przesyłanej do niego korespondencji ze znacznym opóźnieniem, bądź też nie odbierał jej w ogóle. Ponadto, odpowiedzi na wezwania organu podatkowego przekazywane były przez spółkę tradycyjnie, tj. drogą pocztową. Zaznaczyć dodatkowo trzeba, że z uwagi na nieodebranie przez stronę postanowienia o wyznaczeniu 7–dniowego terminu poprzedzającego wydanie decyzji, zastosowanie znalazł art. 152a § 3 O.p. Zaistniałe okoliczności w efekcie doprowadziły do opóźnienia w wydaniu decyzji wymiarowej.

Odrębnego odniesienia się wymaga zawarty w skardze i związany z powyższą kwestią zarzut, zgodnie z którym okresy konieczne do doręczenia pisma procesowego stronie nie mogą być uznane za okoliczności, o których mowa w art. 54 § 2 O.p., gdyż przepisy o terminach zakończenia postępowania uwzględniają już konieczność dokonania doręczeń. Zaznaczyć w związku z tym należy, że co do zasady korzystanie przez stronę postępowania z przysługujących jej praw procesowych (w tym uprawnienia do doręczania jej pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej) nie może być traktowane jako przyczynienie się strony do opóźnienia w wydaniu decyzji. W ocenie Sądu odmiennie należy jednak traktować sytuację, w której strona postępowania odbiera kierowaną do niej korespondencję (w tym doręczaną w formie dokumentu elektronicznego) ze znacznym opóźnieniem, bądź też nie odbiera jej w ogóle (co miało w rozpatrywanej sprawie miejsce w odniesieniu do postanowienia o wyznaczeniu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego). W takich bowiem przypadkach uzasadnione jest twierdzenie, że do wydłużenia się postępowania doszło na skutek przyczynienia się strony postępowania.

Zaakcentowania wymaga również fakt, że sam pełnomocnik strony w niniejszej sprawie nie zaprzeczał, iż strona przyczyniła się do przedłużenia postępowania podatkowego.

Reasumując, Sąd uznał, że zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy prawidłowo oceniły przyczyny niedochowania terminu, o którym mowa w art. 54 § 1 pkt 7 O.p. i obszernie uzasadniły dokonaną ocenę. W konsekwencji, zastosowanie przez organ pierwszej instancji art. 54 § 2 O.p. miało pełne podstawy i nie narusza prawa.

Z tych względów Sąd orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej, na podstawie art. 151 p.p.s.a.