Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 533/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 4
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 11, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 7, art. 8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Halina Kremis Sędzia WSA - Anna Siedlecka (sprawozdawca) Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 marca 2010 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu sprawy ze skargi A. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 27 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody na rzecz A. Sp. z o. o. z siedzibą w Warszawie kwotę 740 złotych /słownie: siedemset czternaście / tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 lutego 2009 r. Nr [...] Starosta J., działając na podstawie art. 35 ust. 3 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, odmówił A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej A. nr [...] z wieżą antenową H=30m, prefabrykowanym kontenerem teletechnicznym, systemem antenowym oraz zasilaniem energetycznym w obrębie działki [...] w J. S.".

W uzasadnieniu decyzji Starosta J. wyjaśnił, że zgodnie z przepisami § 3 pkt 8f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu.

Organ podniósł, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego do organu wpłynęło pismo Aeroklubu Polskiego, w którym sekretarz generalny zwraca szczególną uwagę, że planowana inwestycja spowoduje obniżenie bezpieczeństwa lotów, jak również konieczność zaniechania działalności obejmujących sekcje spadochroniarstwa, czy paralotniowej przez Aeroklub J.. W piśmie stwierdzono, że lokalizacja planowanego masztu stacji bazowej telefonii komórkowej w pobliżu lotniska spowoduje radykalne obniżenie poziomu bezpieczeństwa w obrębie istniejącego lotniska, jak również w niektórych przypadkach wyeliminuje działalność takich sekcji jak spadochronowa, paralotniowa i uniemożliwi bezpieczne wykonywanie szybowcowego kręgu nadlotniskowego będącego niezbędną procedurą w procesie lądowania szybowców oraz wykonywania startu szybowców: za wyciągarką, z lin gumowych i startów grawitacyjnych i lotów zboczowych.

Po sprawdzeniu kompletności projektu budowlanego w wyniku wykonania zaleceń postanowienia Starosty J. stwierdzono, że przedłożony nowy projekt zagospodarowania terenu nie uwzględnia elementów zagospodarowania uzgodnionych z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Starostwa Powiatowego w J. G., m.in. brak linii zasilającej stację bazową oraz wprowadzono nowe rozwiązania projektowanych urządzeń. Przedłożony projekt zagospodarowania jest więc niekompletny – brak układu projektowanych sieci uzbrojenia terenu stanowi naruszenie art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Ponadto stwierdzono, że projektant nie uwzględnił istniejących uwarunkowań przestrzennych. Projekt budowlany nie uwzględnia lokalizacji masztu w sąsiedztwie istniejącego od kilkudziesięciu lat lotniska i terenów sportów lotniczych.

Organ I instancji uznał także, że planowana inwestycja powoduje trwałe zainwestowanie gruntów rolnych, dlatego też jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik A. Sp. z o.o. w W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, zgodnego z żądaniem wnioskodawcy. Inwestor nie zgadza się bowiem ze stanowiskiem organu.

Z treści przywołanych przez organ przepisów nie wynika, zdaniem odwołującej się strony, obowiązek przeprowadzenia i stosowania się do jakichkolwiek uzgodnień. Art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego określa szczegółowe elementy, które powinien zawierać projekt budowlany. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany czyni zadość tym wymogom. Część graficzna szczegółowo precyzowała wskazane w powyższych przepisach wymagane elementy. Wprowadzenie przez inwestora nowych rozwiązań projektowanego urządzenia nie stanowi naruszenia w/w norm. Fakt ten związany jest ze staraniem dostosowania projektu budowlanego do wymagań nałożonych na inwestora przez organ dotyczących zakazu zabudowy kubaturowej na przedmiotowej działce.

Organ nie uzasadnił należycie podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia, bowiem wskazane przepisy nie odnoszą się do przedmiotowych kwestii uzgodnienia z ZUD, co z kolei stanowi naruszenie normy art. 107 K.p.a.

Niezależnie od powyższego, zdaniem pełnomocnika inwestora, uzgodnienia z ZUD wymagało tylko przyłącze kablowe. To zaś, pomimo zmiany projektu budowlanego, jaka miała miejsce w trakcie trwania postępowania, nie zostało w żaden sposób zmodyfikowane. Linia zasilająca pozostała w tym samym miejscu, a co za tym idzie uzgodnienie z ZUD jest wciąż aktualne.

Odnośnie stwierdzenia przez Starostę J., że inwestor nie uwzględnił w projekcie istniejących uwarunkowań przestrzennych związanych z lokalizacją masztu antenowego w sąsiedztwie istniejącego lotniska i terenów sportów lotniczych, podniesiono, że fakt zamiaru budowy wieży antenowej na działce nr [...] w J. S. został zgłoszony przez inwestora Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze. W piśmie z dnia 11 kwietnia 2008r. nr [...] Prezes ULC pozytywnie zaopiniował wnioskowaną inwestycję, nakładając jedynie na inwestora obowiązek oznakowania dziennego i nocnego masztu antenowego. Powyższy obowiązek został uwzględniony w projekcie budowlanym. Niezależnie od powyższego, projektowana wieża antenowa znajduje się poniżej płaszczyzny ograniczającej wysokość zabudowy dla lotniska J. S., co czyni inwestycję w pełni zgodną z przepisami odrębnymi dotyczącymi ograniczenia wysokości zabudowy. Inwestor dochował w tej mierze należytej staranności, nie tylko w pełni uwzględniając w projekcie uwarunkowania przestrzenne, ale także nanosząc stosowne poprawki.

Strona odwołująca nie podziela również poglądu organu, że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych w tej materii. Budowa polegająca na konstrukcji masztu antenowego z zespołem zewnętrznych szaf teletechnicznych nie stanowi bowiem zabudowy kubaturowej. Na podstawie § 9 pkt 8 ust. 8 obowiązującego m.p.z.p. dopuszczone jest lokalizowanie na terenie lokalizacji inwestycji obiektów infrastruktury technicznej jako przeznaczenie uzupełniające. Ponadto zgodnie z § 10 pkt 1 ppk "d" miejscowy plan nie ogranicza możliwości realizacji inwestycji dotyczących rozbudowy sieci infrastruktury technicznej. Jedynie zawarte jest zalecenie o prowadzeniu ich m.in. równolegle do istniejących sieci. W przedmiotowej sytuacji stacja bazowa jest obiektem sieci telekomunikacyjnej, gdzie łączność odbywa się drogą radiową. Niemniej inwestycja projektowana jest bezpośrednio przy istniejącej sieci elektroenergetycznej średniego napięcia.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia 27 lipca 2009 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawodawca przepisem art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, nałożył na organ zatwierdzający projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę obowiązek zbadania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

W przedmiotowej sprawie działka nr [...], na której planowana jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] z wieżą antenową H-30m, zespołem szaf teletechnicznych, systemem antenowym oraz zasilaniem energetycznym zlokalizowana jest w miejscowości J. S., jednostce strukturalnej oznaczonej w części symbolem R – tereny użytków rolnych, a w części Zl – tereny lasów i projektowanych dolesień według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J.. S. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy J. S. z dnia 28 grudnia 2005r. ( Dz.Urz. Woj. Doln. Z dnia 20.02.2007 r., Nr 37, poz. 574).

Wojewoda analizując część graficzną projektu zagospodarowania działki nr [...] stwierdza, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej zlokalizowana jest na gruntach rolnych – PS, w odległości 9,0 m od terenów leśnych –Ls. Lokalizacja ta przewidziana jest na terenie otwartym w rozumieniu § 4 pkt 13 tekstu planu miejscowego ( tereny otwarte – są to tereny użytków rolnych i leśnych oraz wód śródlądowych /tereny niezabudowane).

W § 10 pkt 1 ppkt b) pn. "Ustalenia funkcjonalno-przestrzenne dla terenów otwartych" dla terenu rolnego otwartego R plan wprowadził ochronę gruntow rolnych przed trwałym zainwestowaniem. Ich przeznaczenie na cele nierolnicze może odbywać się tylko na zasadach określonych w niniejszym planie. Jednocześnie na terenach rolnych plan nie ogranicza możliwości realizacji sieci infrastruktury technicznej, lecz zaleca prowadzić ją wzdłuż pasów drogowych lub granic działek oraz równolegle do sieci istniejących.

Z przedłożonej do zatwierdzenia dokumentacji budowlanej wynika, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej polega na wykonaniu fundamentów pod ruszt podporowy, ogrodzenia terenu stacji z siatki ocynkowanej wys. 2.2 m, bramy wjazdowej szer. 3,0m oraz wjazdu indywidualnego z płyt drogowych. Zdaniem organu odwoławczego budowa tej stacji jest trwałym zainwestowaniem w grunt.

Niezależnie od powyższego, że zgodnie z opinią wyrażoną w piśmie Sekretarza Generalnego Aeroklubu Polskiego z dnia 24 listopada 2008 r., usytuowanie projektowanego masztu w pobliżu lotniska spowoduje obniżenie poziomu bezpieczeństwa lotów.

Reasumując, Wojewoda podzielił stanowisko Starosty, iż planowana inwestycja stoi w sprzeczności z zapisami obowiązującego m.p.z.p. gminy Jeżów Sudecki.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu a dotyczących zapisów w § 9 pkt 8 obowiązującego planu miejscowego, Wojewoda Dolnośląski stwierdził, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie spełnia zawartych w tym przepisie ustaleń planu.

W konsekwencji naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane skutkuje odmową załatwienia podania wnioskodawcy.

Decyzja podjęta w postępowaniu odwoławczym zaskarżona została przez A. Sp. z o.o. Działający w jej imieniu pełnomocnik w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucił kwestionowanej decyzji uchybienie :

1. przepisom art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, polegające na odmowie wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę planowanego zamierzenia w sytuacji, gdy wniosek skarżącego spełniał wymagania stawiane przez obowiązujące przepisy;

2. przepisom art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na niewskazaniu faktów, które organ uznał za udowodnione, przyjmując iż planowana inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

3. przepisom art. 7 i 8 k.p.a., polegające na podejmowaniu rozstrzygnięć niezgodnych z prawem, co w żadnym stopniu nie sprzyja pogłębianiu zaufania wnioskodawcy do organów państwa.

Powołując się na te zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty J. z dnia 16 lutego 2009r. Nr [...] w całości i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi przedstawiona została argumentacja, zaprezentowana już wcześniej w odwołaniu od decyzji Starosty J., a dodatkowo niezależnie od powyższego inwestor zarzucił, że wbrew stanowisku obu organów projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowy teren znajduje się w obszarze określonym jako "tereny użytków rolnych – R". Na podstawie § 9 pkt 8 ust. 8 planu na przedmiotowym obszarze dopuszczalne jest lokalizowanie obiektów infrastruktury technicznej jako przeznaczenie uzupełniające. Planowana stacja bazowa bez wątpienia spełnia ten warunek ( potwierdził to WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 21.12.2007r., sygn. II SA/GL 798/07). Według § 10 pkt 1 ppkt "a" planu zabrania się jedynie lokalizacji przedmiotowym terenie zabudowy kubaturowej. Obiekt taki, według terminologii powszechnie stosowanej przez planistów i architektów, posiadać musi przynajmniej ściany i dach o konstrukcji pozwalającej na przebywanie czasowe lub stałe ludności o określonej powierzchni użytkowej. Budowa polegająca na konstrukcji masztu antenowego z zespołem zewnętrznych szaf teletechnicznych nie stanowi z całą pewnością zabudowy kubaturowej. Niesłusznie zatem, zdaniem skarżącej, podniósł organ II instancji, że zmiana wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Ponadto zgodnie z § 10pkt 1 ppkt "d" planu nie ogranicza się możliwości realizacji inwestycji dotyczących rozbudowy sieci infrastruktury technicznej. Plan co prawda nakłada na inwestora wymóg respektowania zasady ochrony gruntów rolnych, tj. wyłączenia z produkcji rolnej, to jednak wyłączenie takie odbywa się w toku odrębnego, od niniejszego postępowania administracyjnego.

Skarżący zauważa także, że w planie zawarte jest jedynie zalecenie prowadzenia wskazanych inwestycji m.in. równolegle do istniejących sieci. W przedmiotowej sytuacji stacja bazowa jest obiektem sieci telekomunikacyjnej, gdzie łączność odbywa się drogą radiową. Niemniej inwestycja projektowana jest bezpośrednio przy istniejącej sieci elektroenergetycznej średniego napięcia.

Ponadto, niezależnie od powyższego inwestor podniósł, że zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002r. – prawo lotnicze, fakt zamiaru budowy wieży antenowej na działce nr [...] w J. S. winien zostać zgłoszony przez inwestora Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Zgłoszenie takie nastąpiło, a piśmie z dnia 11 kwietnia 2008r. (Ldz. [...]) Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego pozytywnie zaopiniował wnioskowaną inwestycję nakładając na inwestora jedynie obowiązek oznakowania dziennego i nocnego masztu antenowego. Powyższe postanowienie zostało uwzględnione w projekcie budowlanym.

Skarżący zwraca także uwagę na fakt, że projektowana wieża antenowa znajduje się poniżej płaszczyzny ograniczającej wysokość zabudowy dla lotniska Jeżów Sudecki, co czyni inwestycję w pełni zgodną z przepisami odrębnymi dotyczącymi ograniczenia wysokości zabudowy. Inwestor dochował w tej mierze należytej staranności , nie tylko w pełni uwzględniając w projekcie uwarunkowania przestrzenne inwestycji, nie tylko w pełni uwzględniając w projekcie uwarunkowania przestrzenne inwestycji, ale także nanosząc stosowne poprawki. Zatem opinia Sekretarz Generalnego Aeroklubu Polskiego z dnia 24 listopada 2008 r. nie powinna stanowić dokumentu wiążącego dla organów przy wydawaniu wnioskowanej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Wojewoda D. wyjaśnił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy J. S. wprowadził ochronę gruntów rolnych przed trwałym zainwestowaniem. Ich przeznaczanie na cele nierolnicze może odbywać się tylko na zasadach określonych w tym planie. Jednocześnie na terenach rolnych plan nie ogranicza możliwości realizacji sieci infrastruktury technicznej, lecz zaleca prowadzić ją wzdłuż pasów drogowych lub granic działek oraz równolegle do sieci istniejących.

Budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej polega tymczasem na wykonaniu fundamentów pod ruszt podporowy, ogrodzenia terenu stacji z siatki ocynkowanej wysokości 2,2 m, bramy wjazdowej szerokości 3,0 m oraz wjazdu indywidualnego z płyt drogowych.

Reasumując organ stwierdził, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest w sprzeczności z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego J. S..

Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych:

Zgodnie z art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeśli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas przepisów okoliczności prawnych, stwierdził naruszenie prawa obligujące do uwzględnienia skargi.

Decyzja Starosty J. odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wbrew zasadzie wpisanej w art. 11 k.p.a. i treści art. 107 § 3 k.p.a. w istocie nie zawiera uzasadnienia tego rozstrzygnięcia. Zważyć przecież należy, że przepis art. 11 k.p.a. wymaga od organu administracji publicznej wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się przy orzekaniu, natomiast przepis art. 107 § 3 k.p.a. określa formułę prawidłowego uzasadnienia. Zgodnie z jego treścią uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu organy orzekające w tej sprawie nie wykazały w uzasadnieniach podjętych decyzji - przyjętej przez nich jako zasadnicza przesłanka negatywnego dla inwestora rozstrzygnięcia - sprzeczności wnioskowanej inwestycji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Samo przywołanie treści § 10 ust. 1 uchwały planistycznej, czy też omówienie jego postanowień bez odniesienia ich do okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy i rozważenia tych elementów nie jest wystarczające dla zadośćuczynienia ustawowemu wymogowi wyjaśnienia przesłanek, którymi organ kierował się przy orzekaniu. Żaden z organów właściwych instancyjnie w rozpoznawanej sprawie nie przedstawił w uzasadnieniu określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad obowiązujących przy przeznaczeniu na cele nierolnicze terenów otwartych. Nie wskazał też, czy dla obiektu objętego zamierzeniem inwestorskim przyjęto kategorię obiektu infrastruktury technicznej lub czy uznał go za element sieci infrastruktury technicznej, czy też nie i dlaczego. Zaliczenie wnioskowanego obiektu do sieci infrastruktury technicznej skutkowałoby obowiązkiem wyjaśnienia z czego wynika uznana przez organy sprzeczność tego obiektu z przepisami uchwały planistycznej, skoro przyjęto w niej, że na terenach rolnych nie ogranicza się możliwości realizacji sieci infrastruktury technicznej, zalecając jedynie określony sposób ich rozprowadzania w terenie.

W postępowaniu jurysdykcyjnym nie dokonano też oceny możliwości uwzględnienia przedmiotowego wniosku w odniesieniu do zapisów zawartych w § 9 pkt 8 uchwały Rady Gminy J. S. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. S., powołanej wcześniej, w którym lokalny prawodawca akceptuje usytuowanie obiektów infrastruktury technicznej na terenach rolniczych za zastrzeżeniem, że przy wprowadzaniu na tych terenach funkcji nierolniczych należy respektować zasady ochrony gruntów rolnych – wyłączenia gruntu z produkcji rolnej.

Dla zachowania prawidłowości uzasadnienia należało – w ocenie Sądu – wskazać zasady ochrony gruntów rolnych przyjęte dla gruntów rolnych kwalifikowanych jako Ps ( takim symbolem oznaczony jest w uchwale planistycznej teren zamierzonego zainwestowania) w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.) i rozważyć implikacje tych regulacji dla istoty sprawy.

Ograniczenie wywodów do samego tylko stwierdzenia, że wnioskowana stacja bazowa telefonii komórkowej jest sprzeczna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zasadami ochrony gruntów rolnych przed trwałym zainwestowaniem powoduje uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności tego stwierdzenia.

Ponadto żaden z organów nie wyjaśnił w uzasadnieniu podjętej decyzji, na jakiej podstawie stwierdził, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie spełnia ustaleń planu miejscowego.

Jednocześnie poza zakresem oceny dokonywanej w sprawie przez organy obu instancji pozostała istotna – zdaniem Sądu – kwestia, mianowicie przepis art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze ( t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 100, poz.696) stanowiący, że " Obiekty budowlane i obiekty naturalne w otoczeniu lotniska nie mogą stanowić zagrożenia dla startujących i lądujących statków powietrznych", przy uwzględnieniu definicji statku powietrznego zawartej w art. 2 pkt 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym "statkiem powietrznym jest urządzenie zdolne do wznoszenia się w atmosferze na skutek oddziaływania powietrza innego niż oddziaływanie powietrza odbitego od podłoża".

W uznaniu Sądu – nie przesądzającego o kierunku rozstrzygnięcia – przywołany przepis art. 87 ust. 1 ustawy – Prawo lotnicze powinien być rozważony w rozpatrywanej sprawie ze względu na sąsiedztwo lotniska w J. S. oraz sugestie i zastrzeżenia zgłoszone przez Sekretarza Generalnego Aeroklubu Polskiego w pismach z dnia 16 stycznia 2009 r. i z dnia 19 stycznia 2009 r. wniesionych do organu I instancji w toku postępowania administracyjnego.

Nie podejmując czynności wyjaśniających w opisanym powyżej zakresie organy orzekające naruszyły przepis art. 7 k.p.a., statuujący m. in. zasadę prawdy obiektywnej, obligującą właściwy organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określona sprawą (por. B. Adamiak, J. Borkowski: KPA. Komentarz, Warszawa 2006).

Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że decyzje obu instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego powołanego w ich podstawie prawnej, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – zgodnie z przepisem art. 145 § 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Klauzula zawarta w pkt II wyroku wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu o uwzględnieniu skargi przepisu art. 152 p.p.s.a., zaś orzeczenie o kosztach uzasadnione jest treścią przepisu art. 200 tej ustawy.