Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 228/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 129 ust. 2, art. 129 ust. 2 pkt 4, pkt 7, pkt 8, art. 129a
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: aty. 72 pkt 2
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
article: § 3 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 132 poz 841
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Jan Bała (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz Protokolant Marta Podoba po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "T." J. N. Spółki jawnej w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1031/11 w sprawie ze skargi "T." J. N. Spółki jawnej w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 września 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1031/11, oddalił skargę "T." J. N. Sp. jawnej z siedzibą w O. (dalej: skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.

Referując stan faktyczny sprawy, Sąd I instancji podał, że w dniu [...] października 2010 r. na drodze wojewódzkiej nr [...] w miejscowości S. zatrzymano do kontroli pojazd marki M. wraz z naczepą marki S. kierowany przez D. P.. Kontrolowanym zespołem pojazdów wykonywano międzynarodowy transport drogowy z Niemiec. Z kontroli został sporządzony protokół podpisany przez kierowcę bez uwag. Zgodnie z dokumentem CMR zadeklarowana masa przewożonego towaru to 28.100 kg. Za pomocą wag statycznych została przeprowadzona kontrola nacisków osi i masy całkowitej, która wykazała (po odjęciu 200 kg i 2% z każdej osi):

- oś pierwsza pojedyncza nienapędowa pojazdu silnikowego: 6,57 tony.

- oś druga pojedyncza napędowa pojazdu silnikowego: 10,68 tony.

- oś trzecia potrójna nienapędowa naczepy: 21,55 tony.

- rzeczywistą masę całkowitą: 38,8 tony.

Kierowca został poinformowany o możliwości przeprowadzenia ponownego ważenia pojazdu, jednak z niej nie skorzystał.

L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego - działając na podstawie art. 13g ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 40c, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., dalej u.d.p.), art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., dalej: u.r.d.), § 3 i § 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t (Dz. U. z 2010 r. Nr 138, poz. 933), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t (Dz. U. z 2010 r. Nr 138, poz. 932) oraz art. 104 § 1 k.p.a., nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.900 zł.

Organ wskazał w uzasadnieniu, że droga wojewódzka nr [...] należy do kategorii dróg, na których dopuszczalny nacisk na pojedynczą oś napędową wynosi 8 ton. Podczas kontroli stwierdzono nacisk pojedynczy osi napędowej pojazdu silnikowego 10,68 t. W związku z tym przekroczenie dopuszczalnego nacisku wynosi 2,68 t, co skutkuje karą pieniężną 3.900 zł.

Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1 i ust. 1 b pkt 1, art. 40c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 u.d.p. oraz lp. 6 pkt 7 lit. d) i e) załącznika nr 2 do ww. ustawy i art. 64 ust. 1 u.r.d. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie art. 129a p.r.d. kontrola ruchu drogowego w stosunku do kierujących pojazdami, którzy wykonują transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne, należy również do inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. W tym zakresie inspektorom przysługują uprawnienia określone w art. 129 ust. 2, w tym wydawanie poleceń osobie kontrolowanej co do jej zachowania, usuwania lub przemieszczania pojazdu, sprawdzania stanu technicznego, wyposażenia, ładunku, wymiarów, masy lub nacisku osi pojazdu znajdującego się na drodze. W przypadku kontroli nacisków osi oraz masy pojazdu oczywistym jest, iż miejsce kontroli musi być przystosowane do przeprowadzenia czynności kontrolnych, gdyż uzyskanie prawidłowych wyników pomiarów jest niezwykle istotne dla ustalenia zgodnego z rzeczywistością stanu faktycznego sprawy. Tym samym zarzut skarżącej o braku podstawy prawnej dla przemieszczania pojazdu z miejsca zatrzymania do miejsca kontroli nie ma potwierdzenia w obowiązującym stanie prawnym.

Organ podkreślił również, iż jednym z uprawnień inspektora transportu drogowego określonym w art. 129 p.r.d. jest pilotowanie pojazdów nienormatywnych. W przypadku pilotowania pojazdu z miejsca zatrzymania do miejsca kontroli przez inspektorów nie może być mowy o stwarzaniu zagrożenia dla innych uczestników ruchu. Organ odnosząc się do zarzutu skarżącej co do nieodpowiedniego określenia miejsca kontroli wskazał, że w protokole precyzyjnie określono po jakiej drodze poruszał się pojazd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę podał, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym, zgodnie z art. 13g ustawy o drogach publicznych, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej, w wysokości określonej w załączniku nr 2 do tej ustawy.

Organy ustaliły, że pojazd skarżącego przekraczał parametry w zakresie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. W trakcie kontroli stwierdzono bowiem naruszenie dopuszczalnych norm w postaci nacisku 10,68 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu – t.j. przekroczono dopuszczalny nacisk o 2,68 t oraz brak zezwolenia na przejazd pojazdem normatywnym. Kierowca kontrolowanego pojazdu uczestniczył w kontroli, nie zakwestionował wyników przeprowadzonego ważenia oraz podpisał protokół kontroli, nie zgłaszając do niego żadnych uwag ani zastrzeżeń. Tym samym nie kwestionował wyników pomiarów uzyskanych w wyniku ważenia pojazdu przy pomocy legalizowanych wag.

Inspektorzy Inspekcji Drogowej nie przekroczyli swoich uprawnień, zaś zarzuty skarżącego, iż materiał dowodowy pozyskany został w sposób bezprawny i nielegalny są chybione. Kontroli dokonano zgodnie z prawem, zaś wyniki ważenia kontrolowanego pojazdu zawarte w protokole kontroli wskazują na naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych.

Zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 4 u.t.d., inspektor wykonując zadania, o których mowa w art. 50 ustawy, ma prawo do kontrolowania masy, nacisków osi i wymiarów pojazdu przy użyciu przyrządu pomiarowego. Stosownie do treści art. 72 pkt 2 u.t.d, kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających z przeprowadzonej kontroli pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą, bądź też przechowuje mienie przedsiębiorstwa. Ponadto stosownie do treści art. 129a w zw. z art. 129 ust. 2 pkt 10 p.r.d., w ramach realizacji zadań polegających na czuwaniu nad bezpieczeństwem i porządkiem ruchu na drogach, inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego są uprawnieni m.in. do usuwania lub przemieszczania pojazdu w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1-3 ustawy, w tym również w przypadku przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego.

Za niezasadne, w ocenie Sądu, należy uznać także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. Zarzuty te nie znajdują oparcia w aktach sprawy, bowiem w przeprowadzonym postępowaniu ustalono okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzono dowody dotyczące tych okoliczności, a w uzasadnieniu decyzji wskazano, na jakich dowodach się oparto, wydając rozstrzygnięcie.

"T." J. N. Sp. jawna w O. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie skargi skarżącego, tj. uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary w wysokości 3.900 zł; względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie a także zasądzenie kosztów postępowania.

Skargą kasacyjną skarżący zarzucił:

1) naruszenia prawa materialnego (w tym również kompetencyjnego i ustrojowego), a to poprzez:

a) niewłaściwe zastosowanie przepisów:

- art. 129 ust. 2 w zw. z art. 129a ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, t.j. ze zm.) - w zakresie w jakim Sąd nie uwzględnił, że inspektorzy transportu drogowego podczas przeprowadzanej kontroli przekroczyli swoje uprawnienia i nakazali kontrolowanemu przemieszczenie pojazdu w miejsce odległe od miejsca zatrzymania celem przeprowadzenia kontroli nacisków osiowych (żaden przepis prawa regulujący kompetencje funkcjonariuszy publicznych podczas kontroli drogowej nie daje kompetencji inspektorom do takiej ingerencji w sferę wolności obywatelskich); konsekwentnie Sąd nie uwzględnił więc również, iż organy administracji wykorzystały bezprawny i w sposób nielegalny pozyskany materiał dowodowy (co stanowi naruszenie art. 75 i 76 k.p.a.), który został ostatecznie wykorzystany celem nałożenia kary na skarżącego,

- art. 2 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483) poprzez naruszenie nakazu ścisłej interpretacji przepisów o charakterze represyjnym w stosunku do obywateli - w szczególności do przepisów regulujących zakres kompetencji funkcjonariuszy publicznych i nakazujących obywatelom poddanie się nakazom funkcjonariuszy publicznych,

- art. 7 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie przez Sąd, iż funkcjonariusze publiczni - inspektorzy dokonujący kontroli drogowej - działali bez podstawy prawnej, tj. bez kompetencji do takiego działania nakazali kierowcy udanie się na punkt kontrolny znajdujący się w znacznej odległości od miejsca zatrzymania,

- art. 31 ust. 1, ust. 2 zd. 2, ust. 3 Konstytucji RP poprzez akceptowanie przez Sąd naruszenia przez inspektorów dokonujących kontroli wolności każdego obywatela oraz akceptowanie nakazania przez inspektorów czynności, do której przepis prawa obywateli nie zobowiązywał.

Ponadto od dnia [...].10.2011 r. obowiązuje art. 5 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 18 sierpnia 2011 r. (Dz. U. Nr 222, poz. 1321), zgodnie z którym z mocy prawa umarza się postępowanie administracyjne prowadzone przeciwko wykonującemu przewóz, jeżeli stwierdzone przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisków osiowych pojazdu, a całkowita masa pojazdu nie została przekroczona.

Z ostrożności procesowej skarżący wskazał, iż wymienione naruszenia oznaczają uchybienie Sądu w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej: p.u.s.a., oraz art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a.

2) naruszenie przepisów proceduralnych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 6, 7 ab initio, 8, 9, 81, 107 § 1 i 3, zaś przede wszystkim 75 i 76 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a., w zakresie w jakim Sąd nie uwzględnił zarzutu, iż organy administracji ustaliły w oparciu o bezprawne dowody okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i na ich podstawie nałożyły na skarżącego karę (protokół kontroli sporządzony po pierwsze w wyniku nadużycia kompetencji przez inspektorów dokonujących kontroli, po drugie podczas kontroli przeprowadzanej w oparciu o nieobowiązujące przepisy prawa i w formie niezgodnej z przepisami prawa); oraz w zakresie w jakim organy administracji wykazały się brakiem znajomości przepisów prawa.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podał, iż Sąd winien rozstrzygnąć czy i który przepis pozwala inspektorom transportu drogowego na nakazanie jazdy w miejsce oddalone o kilkanaście kilometrów od miejsca zatrzymania. Nadto skarżący żąda oceny podstaw prawnych działania funkcjonariuszy polegających na kierowaniu osoby zatrzymanej do miejsca odległego o kilkanaście kilometrów od miejsca zatrzymania. Kuriozalną sytuacją jest, kiedy to obywatel celem poznania podstawy prawnej ingerencji władzy publicznej w demokratycznym państwie jest zmuszony kierować skargę kasacyjną do NSA – z nadzieją, iż Sąd ten dostrzeże istotę problemu i nie uchyli się od udzielenia odpowiedzi. Zdaniem skarżącego przedmiotowa kontrola została przeprowadzona w nielegalnej formie, gdyż inspektorzy dokonujący kontroli mieli kompetencję do zatrzymania pojazdu do kontroli i przeprowadzenia kontroli w miejscu zatrzymania, jednak nie mieli kompetencji do nakazania kontrolowanemu przemieścić pojazd do ważenia na punkt kontrolny znajdujący się kilkanaście kilometrów od miejsca zatrzymania. Istnieje przykładowo kompetencja funkcjonariuszy do przemieszczenia pojazdu na parking strzeżony – jednak w precyzyjnie wskazanych przypadkach i w określonym celu. Do takiego działania nie uprawnia również art. 129 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 130a ust. 1–3 oraz w zw. z art. 129a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten stanowi o usunięciu pojazdu z drogi na koszt właściciela w przypadku stwierdzonego przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego. Z przepisu tego nie można jednak wnioskować, że funkcjonariusze są uprawnieni do nakazania przemieszczenia pojazdu w określone miejsce celem przeprowadzenia kontroli. Założenia takiej wykładni są wadliwe bowiem czym innym są konsekwencje naruszenia określonych przepisów, a czym innym możliwość nakazania obywatelowi przemieszczania się wraz z prowadzonym pojazdem w inne miejsce celem przeprowadzenia kontroli. Brak normy ograniczającej, w tym przypadku, nie jest przypadkowy – jest on bowiem konsekwencją braku istnienia obowiązku, którego uporczywie szuka Sąd.

Zdaniem skarżącego nie sposób zgodzić się z rozszerzającą wykładnią art. 129 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 130a ust. 1–3 oraz w zw. z art. 129a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, gdyż żaden przepis ustawy nie wprowadza podstawy działań władczych polegających na nakazaniu jazdy do określonego miejsca w celu innym niż znalezienie najbliższego bezpiecznego miejsca kontroli. Jednakże, powyższe nie przeszkadzało Sądowi w oddaleniu skargi, gdyż Sąd konsekwentnie zdaje się nie zauważać, iż sfera, której w istocie dotyczy sporna kompetencja funkcjonariuszy publicznych dotyczy ograniczenia wolności obywatelskich.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, iż postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wywołane wniesioną skargą kasacyjną, nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucając naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego, przy czym istota tych zarzutów sprowadza się w istocie do tego, iż Sąd I instancji z naruszeniem art. 129 ust. 2 w związku z art. 129a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym nie uwzględnił, że inspektorzy transportu drogowego podczas przeprowadzonej kontroli przekroczyli swoje uprawnienia i nakazali kontrolowanemu kierowcy przemieszczenie pojazdu w miejsce odległe od miejsca zatrzymania celem przeprowadzenia kontroli nacisków osiowych, a w konsekwencji Sąd I instancji nie uwzględnił również, iż organy administracji wykorzystały w sposób nielegalny materiał dowodowy i nałożyły na stronę skarżącą karę. Zdaniem kasatora żaden przepis prawa nie daje inspektorom transportu drogowego (ani innym funkcjonariuszom publicznym) uprawnienia do kierowania kierowcy wraz z pojazdem do określonego miejsca celem przeprowadzenia ważenia pojazdu – w toku działań podejmowanych w ramach kontroli drogowej.

Naczelny Sąd Administracyjny powyższych zarzutów nie podziela.

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 72 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających z przeprowadzonej kontroli pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie przedsiębiorstwa. Z przepisu tego nie wynika, aby obowiązek udostępnienia pojazdu, o jakim mowa w tym przepisie, ograniczał się wyłącznie do miejsca zatrzymania pojazdu przez inspektora transportu drogowego, a w konsekwencji aby inspektor nie mógł skierować kontrolowanego do wyznaczonego miejsca ważenia pojazdów (nawet odległego o kilkanaście km od miejsca zatrzymania pojazdu), w sytuacji gdy zachodzi uzasadniony przypadek wynikający z przeprowadzonej kontroli, a mianowicie uzasadnione podejrzenie, iż doszło do przekroczenia wymiarów dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku na osi określonych w przepisach ruchu drogowego.

Ponadto w myśl art. 129 ust. 2 pkt 4, pkt 7b oraz pkt 8b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 129a tej ustawy inspektor Inspekcji Transportu Drogowego jest uprawniony do sprawdzenia stanu technicznego, wyposażenia, ładunku, wymiarów, masy lub nacisku osi pojazdu znajdującego się na drodze oraz wydawania poleceń kontrolowanemu uczestnikowi ruchu – co do sposobu jego zachowania, a także uniemożliwienia korzystania z pojazdu, którego stan techniczny, ładunek, masa lub nacisk osi zagrażają bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu, powodują uszkodzenie drogi lub naruszają wymagania ochrony środowiska.

W świetle powyższych przepisów Sąd I instancji trafnie zatem stwierdził, iż uprawniony inspektor Inspekcji Transportu Drogowego miał prawo do wydania kontrolowanemu uczestnikowi ruchu drogowego polecenia przemieszczenia pojazdu do wyznaczonego miejsca, w celu dokonania pomiaru parametrów pojazdu w zalegalizowanym i przeznaczonym do tego miejscu. Sąd I instancji trafnie przy tym zauważył, iż organy Inspekcji Transportu Drogowego korzystają z miejsc ważenia pojazdów wyznaczonych i utrzymanych przez odpowiednich zarządców dróg. Stanowiska ważenia pojazdów są wyznaczone na podstawie aktualnego pomiaru pochylenia terenu dokonywanego przez uprawnionego geodetę i potwierdzonego odpowiednim protokołem. Już zatem tylko z tych ostatnich przyczyn nie zawsze jest możliwe zsynchronizowanie miejsca zatrzymywania pojazdu w czasie wykonywanej kontroli z miejscem sprawdzenia parametrów pojazdu w zakresie m.in. ładunku, masy lub nacisku na osi.

W świetle powyższych rozważań nie można więc podzielić zarzutów skargi kasacyjnej, iż kontrolujący może wydać kontrolowanemu uczestnikowi ruchu drogowego polecenie jazdy tylko w celu dojazdu do bezpiecznego miejsca kontroli (§ 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego – Dz. U. Nr 132, poz. 841 ze zm.).

W konsekwencji, skoro zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli pojazdu, którym był wykonywany sporny przejazd, nie został uzyskany w sposób bezprawny, nie można też mówić o naruszeniu art. 2, 7 i 31 Konstytucji RP, gdyż nie doszło do naruszenia wolności obywatelskich, a inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego działali zgodnie z prawem.

Z kolei, jeżeli chodzi o zarzut, iż od dnia [...] października 2011 r. obowiązuje art. 5 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (...), zgodnie z którym z mocy prawa umarza się postępowanie administracyjne prowadzone przeciwko wykonującemu przewóz, jeżeli stwierdzone przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisków osiowych pojazdu, a całkowita masa pojazdu nie została przekroczona, to stwierdzić należy, iż przepis ten nie mógł mieć w sprawie zastosowania, skoro postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało zakończone ostateczną decyzją wydaną przed dniem wejścia w życie tej ustawy.

Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.