Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1576/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i orzeczenia organów I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1, art. 148 § 2, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 183 § 1 i 2, art. 174, art. 141 § 4, art. 134 § 1, art. 188, art. 203 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Renata Detka (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 2254/15 w sprawie ze skargi D. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz D. P. kwotę 1100 (tysiąc sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 2254/15, oddalił skargę D. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] maja 2015 r., utrzymujące

w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] kwietnia 2015 r. odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Dnia [...] kwietnia 2011 r. wydana została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na przedsięwzięcie pn. "Budowa nowego przebiegu obwodnicy w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] relacji Ł.-R. (znak: [...]), dalej zwana "[...]". Postępowanie było prowadzone w trybie obwieszczeń publicznych, zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (D.U. 2013, poz.1235 ze zm.). Decyzja stała się ostateczna [...] sierpnia 2011 r.

D. P. w dniu 5 marca 2015 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania z uwagi na fakt, że bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu.

Odmawiając wznowienia organ I instancji stwierdził, że strona brała udział

w postępowaniu ponieważ w sprawie miał zastosowanie tryb obwieszczeń, a poza tym brała udział w programie [...] w dniu [...] grudnia 2014 r., który to program dotyczył budowy tej obwodnicy. W związku z tym nie występują przyczyny do wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 4 i art. 148 k.p.a.

Rozpoznając sprawę ponownie na skutek zażalenia wniesionego przez D. P., organ odwoławczy wskazał, że w wyjaśnieniach z dnia 17 kwietnia 2015 r. skarżąca podała, że o decyzji dowiedziała się od SKO w styczniu 2015 r. Potwierdziła, że brała udział w programie telewizyjnym na temat obwodnicy miasta, który był nagrywany w grudniu 2014 r., z czego organ wyprowadził wniosek, że już w tym terminie miała wiedzę na temat toczącego się postępowania administracyjnego.

W związku z tym nastąpiło przekroczenie jednomiesięcznego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, co czyni odmowę wznowienia za zasadną.

W skardze na postanowienie SKO w P. z [...] maja 2015 r. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. P. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj.:

- art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie

i dokonanie rozpatrzenia sprawy w sposób niewystarczający poprzez bezkrytyczne danie wiary okoliczności, że branie udziału w programie telewizyjnym w dniu [...] grudnia 2015 r. stanowiło o fakcie, że skarżąca musiała mieć wiedzę na temat wydanej decyzji. Organ nie dokonał analizy tego programu, wystąpienia skarżącej, poruszanych przez nią zagadnień, a więc nie mógł jednoznacznie stwierdzić czy wystąpienie w programie telewizyjnym było równoznaczne z posiadaniem przez nią wiedzy na temat istnienia decyzji;

- art. 107 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i sporządzenie uzasadnienia w sposób, który nie określa z jakich przyczyn organ odmówił wiary wyjaśnieniom skarżącej z 17 kwietnia 2015 r., biorąc pod uwagę jednoczesny brak weryfikacji treści wystąpienia skarżącej w programie telewizyjnym i powołanie się jedynie na fakt wystąpienia w tym programie, a nie jego treść.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ dokonał prawidłowej oceny wyjaśnień skarżącej z przesłuchania w dniu 17 kwietnia 2015 r.

i w kontekście pozostałych ustalonych okoliczności uznał, że wniosła podanie

o wznowienie z uchybieniem 1 miesięcznego terminu do jego złożenia – art. 148 § 2 k.p.a. Jak wynikało z tych zeznań, skarżąca miała dowiedzieć się o postępowaniu

w sprawie wydania decyzji środowiskowej w styczniu 2015 r. od kolegi. Przyznała, że brała udział w programie telewizyjnym na temat obwodnicy Miasta G.. Brał w niej udział także Burmistrz Miasta [...]. Z wniosku o wznowienie natomiast wynika, że o istnieniu decyzji dowiedziała się w toku postępowania prowadzonego przez Starostę [...] w sprawie pozwolenia wodnoprawnego.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo nie dał wiary skarżącej co do okoliczności

w jakich i kiedy dowiedziała się nie tylko o postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej ale i jej wydaniu. Bez względu na to, jaki był przebieg programu telewizyjnego, to z uwagi na fakt, iż był on nagrywany po 3 latach od wydania decyzji środowiskowej i brał w nim udział Burmistrz, który tę decyzję wydał jako organ, kwestia ta musiała być przedmiotem rozważań podczas jego nagrywania. Skoro skarżąca nie zaprzeczyła, iż brała w nim udział, musiała mieć świadomość co do toczącego się wcześniej postępowania i wydanej decyzji. W związku z tym organ prawidłowo przyjął, że o toczącym się wcześniej postępowaniu i wydanej decyzji musiała wiedzieć wcześniej niż w styczniu 2015 r. tj. najpóźniej w dacie nagrywania programu telewizyjnego. Zresztą, co istotne, twierdzenia o tym kiedy i od kogo dowiedziała się

o wydaniu decyzji nie są spójne. Raz twierdziła, że od kolegi, a raz od organu, co świadczy o tym, że były to różne okoliczności i daty.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Sąd podkreślił, że

w świetle art. 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., za dzień dowiedzenia się przez stronę o decyzji uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, bez względu na to jakie było źródło jej wiedzy. Pod tym pojęciem należy rozumieć powzięcie informacji o fakcie jej wydania bez względu na to czy strona mogła i zapoznała się z jej treścią.

Za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi w zakresie naruszenia przez organ art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ dokonał bowiem analizy przestawionych przez skarżącą twierdzeń oraz dowodów znajdujących się w aktach sprawy, a wnioski jakie z nich wyciągnął są logiczne. Co do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. istotnie organ nie stwierdził wprost, że nie dał wiary zeznaniom skarżącej, to jednak z uzasadnienia rozstrzygnięcia wynika, że organ ustalił, iż obiektywnie skarżąca dowiedziała się

o decyzji najpóźniej w trakcie programu telewizyjnego.

W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze kasacyjnej D. P. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając:

- na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania:

a) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych spowodowany niewyczerpującym rozpatrzeniem całego materiału dowodowego jak również dokonaniem jego niewłaściwej oceny;

b) art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. poprzez zaniechanie rozpoznania zasadniczych zarzutów skargi na "decyzję" Samorządowego Kolegium Odwoławczego,

w następstwie czego "decyzja" ta nie została poddana kontroli pod względem jej zgodności z prawem, co doprowadziło do wydania przez Sąd wadliwej decyzji;

c) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niedopełnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny obowiązku rozpoznania skargi "na decyzję" Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w granicach skargi, poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów objętych skargą, znajdujących oparcie w stanie faktycznym, błędnie ocenionym przez organ, skutkujące niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 151 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie podniosła, że Sąd I instancji w lakoniczny sposób odniósł się do przedstawionych w skardze zarzutów.

Nie zgodziła się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, będącym w istocie powtórzeniem ustaleń SKO, jakoby wiedziała o wydaniu decyzji

środowiskowej najpóźniej w chwili wzięcia udziału w nagraniu programu telewizyjnego [...] dotyczącego budowy obwodnicy [...]. Z treści tego programu wynika, że nie miała wiedzy na temat decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na przedsięwzięcie. Na antenie stwierdziła, że było kilka różnych wersji dotyczących decyzji budowy obwodnicy, ale nie wiadomo, która z tych wersji obowiązuje. Oznajmiła, że jej znany jest jedynie plan zagospodarowania przestrzennego. Również w ciągu całego programu nikt nie nawiązuje do decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] kwietnia 2011 roku. Nie sposób więc zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, że "skoro skarżąca nie zaprzeczyła, iż brała

w niej udział (nagraniu programu telewizyjnego) musiała mieć świadomość co do toczącego się wcześniej postępowania i wydanej decyzji". Nie sposób się zgodzić

z przedstawionym przez Sąd poglądem jakoby udział w programie telewizyjnym dotyczącym budowy obwodnicy [...] miałby być równoznaczny z posiadaniem wiedzy dotyczącym wszelkich związanych z tą sprawą rozstrzygnięć i decyzji wydanych przez organy administracji publicznej, w tym decyzji, której dotyczy skarga.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., skutkujące nieważnością postępowania, kontrola zaskarżonego wyroku mogła być dokonana tylko w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Zasadne są zarzuty skargi kasacyjnej oparte o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z pierwszym z wymienionych wyżej przepisów, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych

w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r.,

II FPS 8/09, przyjęto, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39).

W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny zaaprobował także stanowisko wyrażane już wcześniej w orzecznictwie (wyrok NSA z 12 maja 2005 r., FSK 2123/04, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 9), że przyjęcie przez wojewódzki sąd administracyjny stanu faktycznego, który organ administracji ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, stanowi naruszenie przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest bowiem uwzględnienie w stanie sprawy przyjętego stanu faktycznego i jego rozpatrzenie w kontekście całego materiału dowodowego. Brak któregokolwiek z tych elementów skutkuje naruszeniem przez sąd zacytowanego wyżej przepisu.

Z kolei art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który nie ma w sprawie zastosowania).

Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. jest usprawiedliwiony wówczas, gdy strona

w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy zarzuty bądź powołała dowody, które zostały przez Sąd pominięte, względnie, gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (wyroki NSA: z dnia 17 października 2006 r., I FSK 56/06; z 14 marca 2018 r., II FSK 766/16).

W rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji naruszył oba zacytowane wyżej przepisy. Wadliwie bowiem zaakceptował ustalenie organów, że skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji środowiskowej z [...] kwietnia 2011 r. najpóźniej

w dniu nagrywania programu telewizyjnego przez [...] dotyczącego budowy obwodnicy miasta G., tj. [...] grudnia 2014 r. w sytuacji, gdy ustalenie to nie zostało poprzedzone przeprowadzeniem jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego co do przebiegu tego programu i treści wypowiedzi D. P., która – co niesporne – brała w nim udział. Braki w zakresie postępowania wyjaśniającego odnośnie do przyjętej przez organy najistotniejszej okoliczności sprawy, wpływającej na ocenę upływu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., są oczywiste i Sąd winien je wziąć pod uwagę z urzędu, nawet jeżeli skarżąca nie podnosiłaby takich zarzutów w skardze, co zresztą w tym przypadku nie miało miejsca. Zaskarżając postanowienie SKO z [...] maja 2015 r. D. P. wskazywała bowiem, że "sama okoliczność wzięcia udziału w produkcji nie uzasadnia przekonania, że skarżąca musiała mieć w tym momencie wiedzę o istnieniu decyzji." Zarzucała także naruszenie przez organ art. 7 i 77 § 1 k.p.a. podnosząc słusznie, że "powoływany fakt uczestnictwa skarżącej w programie [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. wymaga weryfikacji treści nagrania oraz analizy wystąpienia skarżącej."

Rację ma autor skargi kasacyjnej kwestionując stanowisko Sądu pierwszej instancji, który akceptując ustalenia organów utożsamia sam udział D. P.

w programie telewizyjnym z faktem uzyskania przez nią wiedzy na temat decyzji środowiskowej będącej przedmiotem wniosku o wznowienie. Okoliczność, że

podczas tego nagrania był obecny także Burmistrz Miasta i Gminy [...], który wydał decyzję z [...] kwietnia 2011 r., nie może być jedynym argumentem przemawiającym za prawidłowością kwestionowanych w skardze kasacyjnej ustaleń, gdyż jest to organ administracji publicznej właściwy do podejmowania różnych decyzji, które są niezbędne dla realizacji tego rodzaju inwestycji, o jakiej mowa w sprawie.

Z akt administracyjnych, a konkretnie z wyjaśnień skarżącej złożonych 17 kwietnia 2015 r. (bo innych dowodów organy obu instancji nie przeprowadziły) wynika tylko tyle, że program telewizyjny [...] nagrywany był w grudniu 2014 r.

z udziałem m.in. D. P. oraz że dotyczył obwodnicy Miasta G. i "problemów z tego wynikających". Nie wiadomo jednak, czy w trakcie programu którykolwiek

z uczestników wypowiadał się na temat decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] kwietnia 2011 r. w sposób, który pozwalał na uzyskanie przez skarżącą wiedzy niezbędnej do przyjęcia, że w dacie nagrania dowiedziała się o wydaniu decyzji

w rozumieniu art 148 § 2 k.p.a. Z akt nie wynika także, czy skarżąca kasacyjnie zabierała głos w trakcie programu i czego konkretnie dotyczyła jej wypowiedź (szczątkowe informacje na ten temat znajdują się dopiero w skardze kasacyjnej).

Jak wynika z uzasadnienia obu podjętych w sprawie postanowień, sam fakt udziału skarżącej w nagraniu omawianego programu, potraktowany został jako oczywisty i wystarczający dowód dla przyjęcia ustalenia daty, od której rozpoczął bieg miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienia postępowania. Stanowisko organu II instancji co do uchybienia przez skarżącą terminu z art. 148 § 2 k.p.a.

w zasadzie sprowadzone zostało do stwierdzenia, że skoro D. P. brała udział

w programie nagrywanym przez [...], to "już w tym terminie miała wiedzę

o postępowaniu administracyjnym". W postanowieniu z [...] kwietnia 2015 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] stwierdził natomiast, że podczas emitowanego "na żywo" programu telewizyjnego "w sprawie budowy obwodnicy (...) była mowa o wydanej decyzji środowiskowej ww. sprawie", jednak z akt nie wynika, na podstawie czego organ takie ustalenie poczynił.

Nawet jeżeli treść programu telewizyjnego była znana obu organom, okoliczność ta nie zwalniała od przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, naświetlającego jego przebieg. Tymczasem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ograniczający się w zasadzie do wyjaśnień D. P.,

o których była mowa wyżej, nie pozwala na dokonanie weryfikacji twierdzenia, na którym oparte zostały oba postanowienia w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, że udział skarżącej w nagraniu programu [...] w grudniu 2014 r. jest równoznaczny z uzyskaniem (czy też posiadaniem) przez nią wiedzy na temat wydania decyzji środowiskowej z [...] kwietnia 2011 r.

Oba organy dopuściły się zatem naruszenia art. 7, 77 § 1 kpa i art. 80 kpa, co nie dawało Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu podstaw do oddalenia skargi

i nakazywało zastosować art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.

Za wadliwą i co najmniej przedwczesną należy także uznać dokonaną przez Sąd ocenę, że twierdzenia skarżącej o tym kiedy i od kogo dowiedziała się o wydaniu decyzji nie są spójne, gdyż "raz twierdziła, że od kolegi a raz od organu, co świadczy o tym, że były to różne okoliczności i daty."

W wyjaśnieniach złożonych 17 kwietnia 2015 r. D. P. podała istotnie, że o decyzji środowiskowej dowiedziała się w styczniu 2015 r. od kolegi, jednak z akt nie wynika, aby twierdziła też, że wiedzę o decyzji uzyskała od organu – jak przyjął Sąd pierwszej instancji. We wniosku o wznowienie postępowania D. P. podała jedynie, że o istnieniu decyzji dowiedziała się "w toku postępowania prowadzonego przez Starostę [...], w sprawie pozwolenia wodnoprawnego", co nie może być równoznaczne z ustaleniem – jak uczynił to Sąd Wojewódzki – że wiedzę w tym zakresie uzyskała od organu i w konsekwencji z przyjęciem, że wyjaśnienia skarżącej w tym zakresie nie są spójne, co miało wzmocnić argumentację przemawiającą za prawidłowością przyjętej przez organy oceny co do przekroczenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Podkreślenia także wymaga, że żaden z organów nie akcentował sprzeczności w wyjaśnieniach skarżącej. SKO wskazało jedynie, że D. P. podała w wyjaśnieniach z 17 kwietnia 2015 r., że "o wydaniu decyzji dowiedziała się od Kolegium w styczniu 2015 r.", przy czym z uzasadnienia objętego skargą postanowienia nie wynika, aby twierdzenie to (przytoczone zresztą niezgodnie z treścią wyjaśnień skarżącej) poddane zostało jakiejkolwiek ocenie, czy też porównane z innym wypowiedziami D. P. w zakresie terminu uzyskania wiedzy na temat decyzji środowiskowej, będącej przedmiotem wniosku o wznowienie. Wadliwie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że organ odmówił wiary skarżącej "co do okoliczności w jakich i kiedy dowiedziała się nie tylko

o postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej ale i jej wydaniu", przyjmując jednocześnie, że "ocena" w tym zakresie jest prawidłowa, gdyż uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie wskazuje na to, aby – poza błędnym przytoczeniem fragmentu wyjaśnień strony, zacytowanym wyżej – organ dokonywał jakiejkolwiek analizy składanych przez nią oświadczeń (w tym także tych zawartych we wniosku).

Uznając za usprawiedliwione te zarzuty skargi kasacyjnej, które dotyczą naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zarówno zaskarżony wyrok jak i oba postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] maja 2015 roku oraz Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] kwietnia 2015 r. (art. 193 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c i art. 135 p.p.s.a.).

Nie są natomiast trafne zarzuty naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. Przepisy te mają charakter ustrojowy, określają zakres kognicji sądów administracyjnych i kryterium kontroli przeprowadzanej przez te sądy. Sąd mógłby przepisom tym uchybić jedynie wówczas, gdyby nie przeprowadził w ogóle kontroli zaskarżonego postanowienia bądź przeprowadził ją stosując inne kryterium aniżeli zgodność z prawem lub zastosował środek nieznany ustawie, co w sprawie nie miało miejsca.

Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji mając na uwadze przedstawione wyżej stanowisko prawne wyeliminuje dotychczasowe naruszenia prawa, przeprowadzi postępowanie wyjaśniające i ustali, w jakiej dacie skarżąca dowiedziała się o decyzji środowiskowej z [...] kwietnia 2011 r., a następnie oceni, czy termin z art. 148 § 2 k.p.a. został, w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, zachowany.

Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje oparcie w treści art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się: uiszczony wpis od skargi oraz od skargi kasacyjnej, opłata kancelaryjna od złożonego wniosku o doręczenie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem, opłata skarbowa od złożonego dokumentu pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika za I instancję obliczone na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461 z późn. zm.), zaś za II instancję na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit.a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800

z późn. zm.).