Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 22/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Inne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

26 października 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 października 2010r. sprawy ze skargi M.B. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie wpisu do ewidencji gruntów i budynków postanawia 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądzić od Starosty [...] na rzecz skarżącej 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 września 2008 r. (pieczęć wpływu – 9 września 2008 r.) dotyczącym "skorygowania rozbieżności danych w dokumentach rejestru gruntów i Księdze Wieczystej" skarżąca M. B. zwróciła się do Starostwa Powiatowego w B. z żądaniem przywrócenia w ewidencji gruntów pierwotnego zapisu dotyczącego nieruchomości w T., gmina D., stanowiącej obecnie własność skarżącej. Zdaniem skarżącej w ewidencji nieruchomość powinna być ujawniona jako jedna działka nr [...] sklasyfikowana jako sad, pastwisko i las, a nie jako trzy działki nr[...], z których działka nr [...]jest sklasyfikowana jako droga.

W piśmie z dnia 5 kwietnia 2010 r. M. B. zawarła skargę na trwającą od września 2008 r. bezczynność Starosty B. w sprawie usunięcia wadliwych wpisów w ewidencji gruntów i budynków.

W toku postępowania Starosta B. przesłał Sądowi swoją decyzję z dnia 30 lipca 2010 r. (wraz z dowodem doręczenia skarżącej), w której to decyzji odmówił dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków dla nieruchomości oznaczonej nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym T. gmina D., będącej własnością M. B.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie w sprawie należało umorzyć.

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.; zwanej "p.p.s.a.") Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu (w składzie 7 sędziów) z dnia 26 listopada 2008 r. (sygn. akt I OPS 6/08, opubl. ONSAiWSA z 2009 r. Nr 4 poz. 63 oraz w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 463487) postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w których następstwie zakończy się sprawa sądowoadministracyjna, co oznacza, że przed wydaniem wyroku wygaśnie przedmiot zaskarżenia. Sprawa sądowoadministracyjna w szczególności kończy się na skutek uwzględnienia skargi przez organ administracji w trybie autokontroli.

W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu z dniem doręczenia skargi organowi powstaje jego uprawnienie do dokonania, w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., autokontroli zaskarżonej bezczynności. Jedynym warunkiem skutecznej autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości. Uwzględnienie w całości skargi na bezczynność oznacza wydanie żądanego przez stronę aktu lub dokonanie żądanej czynności. Wydając akt lub dokonując czynności z zakresu administracji publicznej po wniesieniu skargi do sądu, organ administracji przyznaje, że pozostawał w bezczynności.

Samo wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia przez sąd skargi na bezczynność organu nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt wydane zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Nie jest przy tym istotne, czy podjęte rozstrzygnięcie jest w ocenie skarżącego zasadne. Zasadność podjętego rozstrzygnięcia skarżący może bowiem kwestionować w toku instancji przed organami administracji, a następnie w toku odrębnego postępowania przed sądem administracyjnym, dotyczącym podjętej decyzji lub innego aktu.

Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że w odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 1 września 2008 r. w sprawie skorygowania w ewidencji gruntów zapisów dotyczących nieruchomości skarżącej położonej w T. gmina D. Starosta B. wydał decyzję z dnia 30 lipca 2010 r.. W decyzji tej organ rozstrzyga wprawdzie co do działki opisywanej numerem [...], tym niemniej zarówno w rubrum (części wstępnej) decyzji, jak i w jej uzasadnieniu organ wyraźnie wskazuje, że podejmuje rozstrzygnięcie w sprawie wszczętej pismem skarżącej z dnia 1 września 2008 r. dotyczącym działek nr [...], nr [...]i nr [...].

Wobec powyższego Sąd uznał, że organ dokonał skutecznej autokontroli (art. 54 § 3 p.p.s.a), a tym samym postępowanie przed Sądem stało się bezprzedmiotowe, co zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skutkuje umorzeniem postępowania.

O zwrocie kosztów Sąd orzekł stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a.