Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 158/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2007 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji wydającej licencję pracownika zabezpieczenia technicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] Komendant Główny Policji stwierdził z urzędu nieważność decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...], wydającej G. B. licencję pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia. W uzasadnieniu organ podał, że Komendant Wojewódzki Policji w W. przyjął, iż strona posiada wykształcenie średnie techniczne i udzielił licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia. Tymczasem ukończenie liceum zawodowego nie jest tożsame z uzyskaniem średniego wykształcenia technicznego.

W dniu [...] października 2006 r. G. B. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy i wskazał, że w/w decyzję uznać należy za wadliwą. U podstaw wadliwości leży błędna ocena, iż ukończenie profilowanego liceum zawodowego, zakończonego zdaniem matury i uzyskaniem "świadectwa dojrzałości liceum zawodowego" nie jest tożsame z uzyskaniem średniego wykształcenia technicznego. Wymienione świadectwo w istniejącym systemie szkolnictwa w dniu jego uzyskania, a także w dniu uzyskania licencji, dawało pełna podstawę do posługiwania się tytułem "technika". Odmienna cena dokonana w zaskarżonej decyzji oparta jest o wadliwie dokonaną interpretację przepisów przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto sprzeczna jest z ratio legis powołanego przepisu art. 30 ust. 1 w zw. z art. 29 ustawy o ochronie osób i mienia. Decyzja nie znajduje umocowania w żadnym przepisie wykonawczym, a przywołany art. 30 ustawy nie wyjaśnia jaki rodzaj średniego wykształcenia ustawodawca miał na myśli (technikum zawodowe czy liceum). Nie sposób przyjąć, że uzyskanie matury w technikum zawodowym dawałoby tytuł technika, natomiast uzyskanie matury w wysoce specjalistycznym liceum zawodowym jakimi były [...] w W. przymiotu takiego by nie miało. Nie można nie dostrzec, że art. 29 ust. 3 pkt 2 przyjmuje posiadanie stopnia specjalizacji zawodowej przyznanego na podstawie odrębnych przepisów. W każdym więc układzie oceny faktów, nie można uznać, że ukończenie [...] na poziomie liceum, kryterium tego nie wypełnia. Podniesiona wyżej okoliczność w ogóle przez Komendanta Głównego Policji nie została dostrzeżona i we właściwy sposób uwzględniona.

Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i podał, że powodem takiego rozstrzygnięcia Komendanta Głównego Policji było ustalenie, iż decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a zatem w warunkach określonych dyspozycją art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Organ ten rażąco bowiem uchybił przepisom prawa materialnego tj. art. 29 ust.3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Z dyspozycji wskazanego artykułu wynika, iż licencję pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia wydaje się osobie, która m.in. posiada wykształcenie co najmniej średnie techniczne o specjalności elektrycznej, elektronicznej, łączności lub mechanicznej albo stopień specjalizacji zawodowej przyznany na podstawie odrębnych przepisów. Komendant Wojewódzki Policji w W. przyjął, iż strona legitymująca się świadectwem dojrzałości liceum zawodowego w zawodzie monter urządzeń elektronicznych, posiada wykształcenie średnie techniczne.

W dniu [...] stycznia 2007 r. G. B. złożył skargę na w/w decyzję Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu podał, że Komendant Główny Policji błędnie ocena, iż ukończenie profilowanego liceum zawodowego, zakończonego zdaniem matury i uzyskaniem "świadectwa dojrzałości liceum zawodowego" nie jest tożsame z uzyskaniem uprawnień i kwalifikacji pozwalających na otrzymanie licencji wynikającej z ustawy o ochronie osób i mienia. Przedmiotowe świadectwo z wynikającymi z niego specjalizacjami, w istniejącym systemie szkolnictwa w dniu jego uzyskiwania, ale także przede wszystkim w dniu uzyskania licencji, dawało pełna podstawę do posługiwania się tytułem "technika", a co za tym idzie otrzymania licencji. Odmienna ocena dokonana przez Komendanta Głównego Policji w zaskarżonej decyzji oparta jest na wadliwej interpretacji przepisów przywołanych w uzasadnieniu tegoż orzeczenia. Nadto wskazał, że jest sprzeczna z przesłankami celowościowymi wynikającymi z przepisu art. 30 ust. 1 w zw. z art. 29 ustawy o ochronie osób i mienia. Przepis art. 30 ustawy nie wyjaśnia, jaki rodzaj średniego wykształcenia ustawodawca miał na myśli (technikum zawodowe czy liceum), a dokonane przez Komendanta Głównego Policji zestawienie tych przepisów z normami prawa wywodzącymi się z ustaw o systemie oświaty, uchwał zarządu NOT są jedynie próbą interpretacji w celu uzasadnienia niekorzystnego stanowiska dla strony wyrażonego w uzasadnieniu, które w rzeczywistości nie znajduje podstaw prawnych. W żadnym razie nie można więc uznać, że ukończenie [...] na poziomie liceum kryterium otrzymania późniejszej licencji nie spełnia. Podał też, że niezrozumiałym jest także takie, a nie inne uzasadnienie zaskarżonej decyzji mając na uwadze stabilność prawa jak i obowiązek takiego kształtowania stanu prawnego rzeczywistości w decyzjach organów administracji by budziły one w obywatelach poczucie zaufania i pewności. Te podstawowe zasady prawne także przez Komendanta Głównego Policji zostały naruszone. Wskazał także, iż nie może być oparciem dla uzasadnienia zaskarżonej decyzji żadne pismo, okólnik jakiegokolwiek podmiotu, które zgodnie z zasadami konstytucyjnymi nie może rodzić żadnych praw i obowiązków dla obywateli. W świetle powyższego skarżący stwierdził, iż doszło do całkowicie nieuzasadnionej i dowolnej interpretacji przepisów prawa przez Komendanta Głównego Policji w zakresie dokonanej oceny stanu prawnego niniejszej sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podniósł argumenty tożsame z podanymi w uzasadnieniu w/w decyzji drugoinstancyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga G. B. nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji w pełni odpowiada prawu.

Skarżący, ubiegając się o wydanie licencji, jako dokument potwierdzający posiadanie przez niego wykształcenia zgodnego z wymogami ustawy o ochronie osób i mienia przedstawił świadectwo dojrzałości liceum zawodowego w zawodzie monter urządzeń elektronicznych, na podstawie którego to dokumentu Komendant Wojewódzki Policji w W. błędnie przyjął, iż strona posiada wykształcenie średnie techniczne i w dniu [...] stycznia 2000 r. bezpodstawnie wydał skarżącemu licencję pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia w oparciu o art. 30 ust. 1 w zw. z art. 29 i 30 ust. 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. Nr 114, poz. 740, ze zm.).

Przepis art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia wskazuje, że jedną z przesłanek wydania licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia jest posiadanie wykształcenia co najmniej średniego technicznego o specjalności elektronicznej, elektrycznej, łączności lub mechanicznej albo stopnia specjalizacji zawodowej przyznawanego na podstawie odrębnych przepisów. Tymczasem ukończenie liceum zawodowego nie jest tożsame z uzyskaniem średniego wykształcenia technicznego. Zgodnie z zarządzeniem Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 29 grudnia 1979 r. w sprawie organizacji średnich szkół zawodowych (Dz. Urz. Min. Ośw. i Wych. z 1980 r., Nr 2, poz. 9) i zarządzeniem Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 10 sierpnia 1982 r. w sprawie egzaminu z nauki zawodu, przygotowania zawodowego i nadawania tytułów kwalifikacyjnych w szkołach zawodowych (Dz. Urz. Min. Ośw. i Wych z 1982 r., Nr 11, poz. 99) w/w świadectwo dojrzałości stwierdza bowiem posiadanie kwalifikacji zawodowych na poziomie robotnika wykwalifikowanego lub pracownika o równorzędnych kwalifikacjach w odpowiednim zawodzie i średniego wykształcenia ogólnego. Skarżący ukończył naukę w liceum zawodowym [...] w zawodzie monter urządzeń elektronicznych o czteroletnim okresie nauczania i uzyskał tytuł robotnika wykwalifikowanego w tymże zawodzie. Dlatego należy uznać, że posiadane przez G. B. średniego wykształcenia ogólnego i tytułu robotnika wykwalifikowanego montera urządzeń elektronicznych nie może stanowić podstawy do wydania mu licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia. Art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia wymienia bowiem enumeratywnie specjalności, w których wymagane jest posiadanie wykształcenia co najmniej średniego technicznego, natomiast ukończenie przez skarżącego liceum zawodowego nie spełnia tegoż ustawowego wymogu.

Zgodnie z w/w art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia przedmiotowa licencja może być wydana również osobie, posiadającej stopień specjalizacji zawodowej przyznawany na podstawie odrębnych, jednak G. B. nie spełnia również i tego warunku. W dacie ubiegania się skarżącego o wydanie licencji stopnie specjalizacji zawodowej, stanowiące potwierdzenie posiadania przez te osoby wysokich kwalifikacji zawodowych, były nadawane osobom z wyższym i średnim wykształceniem przez Zarząd Główny Naczelnej Organizacji Technicznej na podstawie art. 68 c ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity Dz.U. z 1996 r., Nr 67, poz. 329, ze zm.). Według § 1 ust. 3 uchwały nr 50 Zarządu Głównego Naczelnej Organizacji Technicznej z dnia 28 sierpnia 2000 r. w sprawie zasad i trybu uzyskania specjalizacji zawodowej inżynierów i techników, specjalizacją zawodową byli objęci bez względu na charakter zakładu pracy, w którym pracowali: inżynierowie - absolwenci wyższych szkół technicznych i rolniczych; osoby z wykształceniem wyższym innym niż techniczne, jeżeli wyróżniali się szczególnymi osiągnięciami w zakresie techniki; absolwenci średnich szkół technicznych i rolniczych - z wyjątkiem weterynaryjnych - posiadający tytuł technika, o ile spełniali określone w uchwale warunki. Do prowadzenia postępowania specjalizacyjnego i wnioskowania o nadanie stopni specjalizacji zawodowej (I i II) upoważnione były jedynie specjalne komisje, powołane przez Stowarzyszenie Naukowo - Techniczne zrzeszone w Federacji SNT NOT. Komisje te działały na podstawie uchwał Zarządu Głównego NOT - FSNT i wytycznych Głównej Komisji ds. Specjalizacji Zawodowej Inżynierów i Techników i były upoważnione, m.in. do prowadzenia postępowania specjalizacyjnego, oceny dorobku twórczego i pracy zawodowej inżyniera lub technika, stwierdzenia, czy inżynier lub technik spełnia warunki niezbędne do uzyskania odpowiedniego stopnia specjalizacji oraz przedstawienia prezesowi Federacji SNT NOT wniosków o nadanie stopnia specjalizacji. Inżynier lub technik, który uzyskał specjalizację zawodową w określonych przez Główną Komisję ds. Specjalizacji Zawodowej Inżynierów i Techników kierunkach specjalizacji (dla inżynierów) oraz zawodach i specjalnościach (dla techników) był wpisany do rejestru prowadzonego przez Zarząd Główny FSNT - NOT, a numer rejestru był wpisywany do dyplomu specjalizacji zawodowej. Mając na uwadze powyższe, dopiero osoba legitymująca się dyplomem NOT specjalizacji zawodowej inżyniera lub technika, spełnia warunki określone w art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, ponieważ posiada pierwszy lub drugi stopień specjalizacji zawodowej przyznany na mocy odrębnych przepisów.

W niniejszej sprawie nie ulega natomiast wątpliwości, że skarżący nie legitymuje się takim dyplomem, więc nie spełnia on przesłanki posiadania stopnia specjalizacji zawodowej przyznawanego na podstawie odrębnych przepisów, ani też – co omówiono powyżej - wykształcenia co najmniej średniego technicznego o specjalności elektronicznej, elektrycznej, łączności lub mechanicznej.

Przepis art. 68 c ustawy o systemie oświaty, pozwalający Zarządowi Głównemu Naczelnej Organizacji Technicznej na nadawanie osobom z wyższym i średnim wykształceniem stopni specjalizacji zawodowej, został uchylony przez art. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. nr 137, poz.1304). W obecnym stanie prawnym brak jest ustawowej definicji pojęcia "specjalizacja zawodowa", w prawie używane jest jednak pojęcie "kwalifikacje zawodowe". Sąd uznał, iż organ prawidłowo ocenił, że pojęcie "kwalifikacje zawodowe" należy uznać za równoznaczne z pojęciem, którym posługuje się ustawa o ochronie osób i mienia "stopień specjalizacji zawodowej". Komendant Główny Policji w sposób właściwy oparł się na przepisach ustawy z dnia 23 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz.U. z 2002 r. Nr 112, poz. 979, ze zm.), posiłkując się jednocześnie stanowiskiem Związku Rzemiosła Polskiego, zawartym w piśmie z dnia 8 stycznia 1999 r. nr NP-1/130/3/99. Z w/w ustawy o rzemiośle wynika, że potwierdzeniem poziomu posiadanych kwalifikacji zawodowych są tytuły czeladnika w zawodzie oraz mistrza w zawodzie przyznawane przez izby rzemieślnicze i to one są uprawnione do powoływania komisji egzaminacyjnych i do przeprowadzania egzaminów w zawodzie oraz do potwierdzania zdanych egzaminów świadectwami czeladniczymi i dyplomami mistrzowskimi. Kompetencje Izb Rzemieślniczych w zakresie potwierdzania kwalifikacji zawodowych uregulowane są rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie egzaminów na tytuły czeladnika i mistrza w zawodzie, przeprowadzanych przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych (Dz.U. z 2005 r., Nr 215, poz. 1820, ze zm.). Dlatego też świadectwo dojrzałości liceum zawodowego, które uzyskał G. B. nie może być uznane za stopień specjalizacji zawodowej przyznawany w trybie odrębnych przepisów – w rozumieniu art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia – w celu uzyskania licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia.

Organ, mając na uwadze przepis art. 157 § 2 kpa, prawidłowo dokonał wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w W., które to postępowanie wykazało niewątpliwe zaistnienie przesłanki z art. 156 k.p.a. w postaci wydania rozstrzygnięcia z rażącym naruszeniem prawa, powodującym nieważność decyzji organu I instancji. Wydanie G. B. licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia nastąpiło w sytuacji braku spełnienia przez skarżącego jednej z ustawowych przesłanek do jej wydania, a mianowicie brak wymaganego w art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia wykształcenia co najmniej średniego technicznego o specjalności elektronicznej, elektrycznej, łączności lub mechanicznej albo stopnia specjalizacji zawodowej przyznawanego na podstawie odrębnych przepisów. Zatem Komendant Wojewódzki Policji w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2000 r. rażąco naruszył przepis prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, czego konsekwencją stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego tejże decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. zgodnie z dyspozycją art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając zarzuty skargi za bezzasadne, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł o jej oddaleniu.