Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 884/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.88 ust.3a pkt 4 lit.a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art.151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi W. Spółka cywilna W. B., I.G., P. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2012 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] decyzją

z dnia 30.06.2016 r., znak: [...] - wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm. ) - zwanej w skrócie "O.p.", art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 19 ust.1 i 4, art. 86 ust. 1

i ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 106 ust. 1 oraz art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011, Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) - zwanej w skrócie "ustawą VAT" - Dyrektor Izby Skarbowej

w [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej

w [...] z dnia 29.06.2015 r., znak: [...] którą określono [...]

z siedzibą w [...] (zwanej dalej "Spółką [...]" lub "Skarżącą")

w podatku od towarów i usług za:

- styczeń 2012 r. - zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł,

- luty 2012 r. - zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł,

- marzec 2012 r. - zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł,

- kwiecień 2012 r. - zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł,

- maj 2012 r. - zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł,

- czerwiec 2012 r. - zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł,

- lipiec 2012 r. - zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł,

- sierpień 2012 r. - zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł,

- wrzesień 2012 r. - zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł,

- październik 2012 r. - zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł,

- listopad 2012 r. - nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł,

- grudzień 2012 r. - zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł.

Ww. zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia organu.

Spółka [...] w 2012 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonywała zakupu i sprzedaży obuwia.

W złożonych w [...] Urzędzie Skarbowym w [...] deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 spółka wykazała za miesiące od stycznia do października i grudzień 2012 r. zobowiązania podatkowe, zaś za listopad 2012 r. - nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.

W wyniku ustaleń dokonanych w toku przeprowadzonego postępowania kontrolnego w zakresie kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za 2012 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] (zwany dalej "organem I instancji) zakwestionował zasadność odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT (wymienionych i opisanych na stronach 49-50 decyzji organu I instancji), wystawionych na rzecz [...] s.c. z tytułu dostawy obuwia przez: [...] gdyż ww. faktury VAT nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Ponadto, organ I instancji uznał, że Spółka [...] niezasadnie także obniżyła podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur VAT (wymienionych na stronie 56 decyzji organu I instancji ), wystawionych na jej rzecz przez [...] Spółka Jawna za usługi marketingowe i monitoringu wykonywane przez agenta w lokalu spółki [...].

Organ I instancji uznał, że transakcje wynikające zakwestionowanych faktur VAT zakupu nie były w rzeczywistości świadczone przez ten podmiot, co w jego ocenie spowodowało naruszenie art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy VAT. Organ I instancji uznał, że faktury VAT wystawione przez ww. kontrahentów Spółki [...] z tytułu dostawy obuwia oraz z tytułu świadczenia usług marketingowych oraz monitoringu nie stwierdzają czynności, które zostały wykonane - w części dotyczącej tych czynności, a tym samym nie stanowią, w świetle przepisu art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a) ustawy VAT, podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający.

W konsekwencji organ I instancji ww. decyzją z dnia 29.06.2015 r., określił Spółce [...] zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do października i za grudzień 2012 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za listopad 2012 r., szczegółowo wymienione w sentencji tej decyzji.

Spółka [...], reprezentowana przez pełnomocnika, nie zgadzając się z powyższą decyzją złożyła do Dyrektora Izby Skarbowej w [...] (zwany dalej "organem odwoławczym") odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości i dokonanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy bądź z ostrożności procesowej o jej uchylenie

w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, w celu uzupełnienia dowodów oraz wyczerpującego i rzetelnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dokonania prawidłowej oceny materiału dowodowego.

Zaskarżonej decyzji Spółka [...] zarzuciła naruszenie przepisów prawa

i zasad prowadzenia postępowania kontrolnego, w tym:

1) art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy VAT przez niezasadne zakwestionowanie prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT dokumentujących faktyczne dostawy,

2) przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa, a mianowicie:

- art. 121 § 1 przez nierzetelną lub tendencyjną ocenę materiału dowodowego zebranego w toku postępowania,

- art. 122 przez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

- art. 123 § 1 przez brak umożliwienia pełnego udziału strony w każdym stadium postępowania, w szczególności poprzez odmowę udostępnienia wszystkich materiałów dowodowych sprawy i brak informacji o stawianych zarzutach,

- art. 124 przez brak racjonalnego wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy,

- art. 125 § 1 przez brak wnikliwego działania w sprawie, celem rzetelnego ustalenia wszystkich okoliczności stanu faktycznego,

- art. 178 § 1 przez uniemożliwienie stronie dostępu do niektórych dokumentów postępowania,

- art. 187 § 1 przez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego,

- art. 188 przez odmowę przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków na okoliczności mające istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy,

- art. 191 przez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niekompletny materiał dowodowy,

- art. 192 przez uznanie za udowodnione okoliczność, co do których strona nie mogła się wypowiedzieć.

Następnie Spółka [...] w obszernym uzasadnieniu zarzutów odwołania zarzuciła, że organ I instancji oparł się w znacznej mierze na ustaleniach dokonanych przez inne organy podatkowe, dotyczących dostawców towarów (obuwia) podatnika lub podmiotów, od których dostawcy ci nabywali towary handlowe. W jego ocenie, organ ten błędnie przyjął, iż skoro dany dostawca towarów do Spółki [...] nie dokonał - jak ustalono w innych postępowaniach - nabycia towarów handlowych od podmiotów, których fakturami się posługiwał, to nie miał możliwości dokonania dostawy tych towarów do Spółki [...]. Organ nie badał w istocie samych transakcji między dostawcami, a Spółką [...] i nie rozważył nawet możliwości nabycia przez tych dostawców towarów handlowych z innych źródeł, niż przez nich wskazywane. Niesłusznie więc uznano, iż skoro dany podmiot nie nabył towaru od określonego dostawcy to nie mógł dokonać jego sprzedaży swojemu odbiorcy. Natomiast w stosunku do samej spółki zastosowano argumentację, iż pomimo że nie nabyła ona towarów od określonych dostawców, to jednak odsprzedała obuwie dalej (odbiorcom detalicznym), gdyż z pewnością pozyskała to obuwie z innych, nieokreślonych źródeł.

Z uwagi na okoliczność, iż organ I instancji nie wyjaśnił w najmniejszym stopniu, na jakiej podstawie zastosował całkowicie odmienne zasady wnioskowania

w odniesieniu do podmiotów znajdujących się w bardzo zbliżonej sytuacji faktycznej, całość linii argumentacyjnej organu należy uznać za zupełnie niespójną. W ocenie Spółki [...], jest to działanie w sposób oczywisty naruszające zasadę zaufania do organów i sugeruje tendencyjną ocenę zebranego materiału.

Według Spółki [...], organ I instancji nie rozumie okoliczności, iż jeżeli którykolwiek z dostawców towarów do Spółki [...] faktycznie nabył towary ze źródła innego, niż wynikające z faktur znajdujących się w ewidencji tego podmiotu, to stał się właścicielem tego towaru. Zatem niezależnie od źródła, z którego towar pochodził (jeżeli nie była to kradzież lub podobna czynność nie mogąca stanowić prawnie skutecznej umowy, a na nic takiego ustalenia organu I instancji lub innych organów nie wskazują), to dalsze zbycie takiego towaru było czynnością zgodną z prawem i faktura dokumentująca taką transakcję stanowi podstawę do odliczenia przez nabywcę podatku naliczonego na niej wykazanego.

Dalej Spółka [...] twierdzi, że nie ma możliwości weryfikacji źródeł pochodzenia towaru nabywanego przez jej dostawców. Próbuje pogodzić w sposób racjonalny, pozostające w zgodzie z całością zebranego materiału dowodowego okoliczności, iż z jednej strony faktycznie nabyła towar od dostawców kwestionowanych przez

organ I instancji, a z drugiej, w postępowaniach lub kontrolach dotyczących tychże dostawców właściwe dla nich organy stwierdziły, iż dostawcy ci wykazali w swojej ewidencji nabycie towarów od podmiotów, które towarów takich w ocenie organów nie mogły im dostarczyć.

Nadto, Spółka [...] odniosła się do opisanych szczegółowo w decyzji

organu I instancji transakcji pomiędzy: [...]Spółka z o.o., [...]Spółka

z o.o., [...] Wyrób i Sprzedaż Obuwia [...] Spółka z o.o.,

[...] Spółka z o.o, [...]Spółka z o.o., a Spółką [...]. Jednoznacznie stwierdzając, że transakcje nabycia w 2012 r. towarów (obuwia) od ww. podmiotów miały faktycznie miejsce.

Spółka [...] wniosła o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania w charakterze świadka: [...] oraz wystąpienie do spółki [...] o przesłanie dowodów potwierdzających faktyczne prowadzenie w 2012 r. działalności gospodarczej przez [...]Spółkę z o.o. [...]. Spółkę z o.o.

Ponadto, podniosła, że do momentu doręczenia skarżonej decyzji, Spółka [...] nie przypuszczała, że transakcje zawarte ze [...] Spółka z o.o. zostaną zakwestionowane. W protokole badania ksiąg z dnia 2.03.2015 r. organ kontroli skarbowej nie kwestionował bowiem transakcji nabycia towarów przez Spółkę [...] od tego kontrahenta. W rezultacie Spółkę [...] nie dążyła do pozyskania

i przedłożenia organowi kontroli skarbowej żadnych dowodów potwierdzających faktyczne dokonanie tych transakcji. Spółka [...] uważa, że okoliczność, iż nie nabyła towarów od [...] Spółki z o.o. nie została udowodniona. Okoliczność faktyczna, jak wskazuje pełnomocnik strony, może być uznana za udowodnioną wówczas, gdy strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Tymczasem, jedynym dowodem, na jaki wskazał organ I instancji dopiero w skarżonej decyzji, jest decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] wydana na rzecz spółki [...], tj. kontrahenta [...] Spółki z o.o.

Spółka [...] zakwestionowała również odmowę organu I instancji co do przeprowadzenia dowodów z przesłuchań w charakterze świadka [...] oraz [...] na okoliczności, które jej zdaniem miały istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Spółka [...] zarzuciła również, że w wezwaniu do stawienia się w celu złożenia zeznań w charakterze świadka, skierowanym do [...] na adres spółki [...]., nie wskazano, iż świadek będzie przesłuchiwany w sprawie dotyczącej [...]. Spółki z o.o. Dlatego wniosła o ponowne przesłuchanie ww. osoby, po uprzednim prawidłowym jego wezwaniu, wskazując przy tym na okoliczność zadeklarowania przez [...] zamiaru złożenia wyjaśnień w sprawie [...] Spółki z o.o.

Ponadto, Spółka [...] wskazała , że płatności za zakwestionowane faktury VAT wystawione przez ww. kontrahentów odbywały się w formie przelewów. Tym samym zarzut otrzymywania przez Spółkę [...] pustych faktur należy uznać za bezzasadny i pozbawiony racjonalnego uzasadnienia.

Odwołująca nie zgodziła się też z ustaleniami dotyczącymi świadczenia usług agencyjnych przez firmę [...]Spółka jawna. Jej zdaniem, cytowane w zaskarżonej decyzji fragmenty zeznań I.[...], nie mogą stanowić przekonywującego dowodu w sprawie. Przy czym Spółka [...], nie kwestionując prawdziwości tych zeznań, wskazała, że ich treść wynikała z braku wiedzy pracowników na temat wszystkich aspektów funkcjonowania sklepu w [...]. Związek nabywanych usług z realizowaną przez Spółkę [...] sprzedażą jest oczywisty. Tym samym przysługuje jej prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w zakwestionowanych fakturach VAT wystawionych przez [...] Spółkę jawną.

Do odwołania załączono:

- kserokopię oświadczenia [...] z dnia 20.06.2015 r. o gotowości złożenia dodatkowych zeznań i wyjaśnień,

- kserokopię oświadczenia [..] z dnia 22.06.2015 r. co do uczestnictwa w załadunku towarów do Spółki [...],

- kserokopię potwierdzenia zarejestrowania podmiotu ([...]Spółka z o.o.)

z dnia 19.05.2011 r. jako podatnika VAT (VAT-5),

- kserokopię potwierdzenia zarejestrowania podmiotu ([...].) z dnia 1.04.2011 r. jako podatnika VAT (VAT-5),

- kserokopię decyzji z dnia 24.03.2011 r. w sprawie nadania numeru identyfikacji podatkowej dla [...]Spółki z o.o.,

- kserokopię decyzji z dnia 1.04.2011 r. w sprawie nadania numeru identyfikacji podatkowej dla [....]Spółki z o.o.,

- kserokopię zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON z 18.04.2011 r. nadanym [...]Spółki z o.o.,

- kserokopię zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON z 18.04.2011 r. nadanym [...] Spółki z o.o.,

- kserokopie deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 wraz z potwierdzeniem nadania: [...]Spółki z o.o. za październik i listopad 2012 r., [...]Spółki

z o.o. za październik i listopad 2012 r., [...] Spółka z o.o. za listopad 2012 r., [...] Spółki z o.o. za styczeń, lipiec, październik listopad i grudzień 2011 r. oraz za listopad 2012 r[...]. Spółki z o.o. za maj 2012 r., [...] Spółki z o.o. za październik 2012 r.,

- kserokopię zestawienia zapisów na koncie Spółki [...] [...] Spółki z o.o. rok obrachunkowy 2011 oraz [...] Spółki z o.o. rok obrachunkowy 2012, kserokopię ewidencji VAT sprzedaży prowadzonej przez [...]. Spółkę z o.o.,

Następnie pismem z dnia 4.08.2015 r. Spółka [...] uzupełniła odwołanie przez załączenie kopii oświadczenia [...] z dnia 24.06.2015 r. i kopii oświadczenia [...] z dnia 27.07.2015 r. z wnioskiem o przyjęcie ich

w poczet dowodów w sprawie.

Z załączonego oświadczenia [...] wynika, że była ona kilkukrotnie w 2012 r. przy dostawach towarów obuwia znajdującego się w kartonach firmy [...]. Pamięta też, że obuwie tej firmy było w sprzedaży. Podobnie oświadczyła [...].

Z pisma przewodniego, do którego załączono ww. oświadczenia wynika, że obie panie zatrudnione były w 2012 r. przez Spółkę [...] w sklepie znajdującym się

w [...] przy ul. [...].

W kolejnym piśmie z dnia 1.09.2015 r. Spółka [...] przedstawiła uwagi do stanowiska organu kontroli skarbowej w sprawie ww. odwołania.

Następnie pismem z dnia 20.11.2015 r. złożyła wniosek o przesłuchanie [...] w charakterze strony.

W związku z ww. wnioskiem Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia 28.01.2016 r., znak: [...] zlecił Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu przeprowadzenia dowodu

z przesłuchania [...] w charakterze strony. Zeznania [...] opisane zostały na str. 8-10 zaskarżonej decyzji).

Następnie, pismem z dnia 4.03.2016 r. Spółka [...] wniosła o włączenie

w poczet dowodów w sprawie, załączonych do tego pisma oświadczeń:

- [...] z dnia 2.03.2016 r. mającego potwierdzać, sprzedaż obuwia firm: [...], [...], [...]i [...] dla Spółki [...] , za pośrednictwem

[...] w 2012 r.,

- [...] z dnia 2.03.2016 r. mającego potwierdzać sprzedaż Spółce [...] obuwia firm: [...], [...], [...], [...]. i [...], za pośrednictwem [...]

w 2012 r.,

- [...] z dnia 3.03.2016 r. mającego potwierdzać realizację dostawy obuwia z firmy [...] [..] do Spółki [...] w 2012 r.,

- [...] z dnia 3.03.2016 r. mającego potwierdzać zawarcie transakcji

z firmą [...] [...] w 2012 r.,

- [...] z dnia 3.03.2016r. mającego potwierdzać złożenie przez Spółkę [...] zamówienia na obuwie oferowane przez firmę [...] [...] w 2012 r.

Ponadto Spółka [...] w ww. piśmie wniosła o ponowne przesłuchanie

w charakterze świadka [...] oraz ponownie wniósł o przesłuchanie

w charakterze świadka [...] i [...]. W związku

z wystosowanym do strony zawiadomieniem z dnia 14.03.2016 r. o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, pełnomocnik Spółki [...] w piśmie z dnia 17.03.2016 r. zatytułowanym "stanowisko podatnika w sprawie materiału dowodowego ponownie wniósł o przeprowadzenie środków dowodowych,

tj. o przesłuchanie w charakterze świadka: [...], oraz o wystąpienie do spółki [...] o przesłanie dowodów potwierdzających faktyczne prowadzenie

w 2012 r. działalności gospodarczej przez takich dostawców Spółki [...] jak spółki [...], [...]i [...].

Natomiast w piśmie z dnia 25.05.2016 r. sporządzonym w związku z ponownie wystosowanym do strony zawiadomieniem z dnia 19.05.2016 r. o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego pełnomocnik Spółki [...] wskazał na brak rozpatrzenia wniosków dowodowych składanych w odwołaniu

z dnia 13.07.2015 r., jak i późniejszych pismach procesowych. Zarazem, pełnomocnik tej Spółki [...] wskazał, że materiał dowodowy sprawy zawiera szereg dowodów, które jego zdaniem wskazują, iż kwestionowane transakcje miały miejsce w rzeczywistości. Jego zdaniem dowodami takimi są:

- dokumenty potwierdzające dokonanie przez Spółkę [...] zapłaty za faktury VAT wystawione przez dostawców, w formie przelewów bankowych na rachunki tychże dostawców,

- brak zakwestionowania przez organ kontroli skarbowej sprzedaży towarów wykazanych na kwestionowanych fakturach nabycia, a w konsekwencji brak kwestionowania przez organ kontroli skarbowej samego faktu nabycia przez Spółkę [...] tych towarów, oświadczenia oraz zeznania świadków, którzy uczestniczyli

w przyjmowaniu zamówień na towary, przekazywaniu towarów Spółce [...] lub

w inny sposób byli związani z kwestionowany[...]sakcjami, potwierdzające,

iż nabycie nastąpiło faktycznie od tych dostawców, których fakturami spółka się legitymuje.

Spółka [...] zwróciła też uwagę na to, że ze znajdującego się w aktach wyciągu z decyzji Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w [...], wydanej na rzecz [...]Spółka z o.o. za okresy rozliczeniowe od stycznia 2012 r. do marca 2013 r. wynika, że organ ten nie zakwestionował podatku należnego. W jej ocenie, stanowi to potwierdzenie, że faktury VAT wystawione w 2012 r. przez [...]spółka z o.o. na rzecz m.in. Spółki [...] dokumentują rzeczywiście przeprowadzone transakcje.

Z ww. pisma wynika też, że niezrozumiałe są powody uchylania się organów obu instancji od wystąpienia do [...] Spółka z o.o. o przekazanie dowodów potwierdzających faktyczne prowadzenie w 2012 r. działalności gospodarczej przez takich dostawców Spółki [...] , jak [...]Spółka z o.o., [...]Spółka z o.o., [...] Spółka z o.o.

Zdaniem Spółki [...], w konsekwencji braku działań ze strony organu odwoławczego, a wcześniej organu I instancji, materiał dowodowy sprawy należy uznać za niekompletny i niepozwalający na prawidłowe rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy.

Ww. decyzją z dnia 30.06.2016 r. organ odwoławczy, podtrzymał w całości decyzje organu I instancji z dnia 29.06.2015 r.

Po przytoczeniu przepisów ustawy VAT, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1,

art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), mając na uwadze cały zebrany materiał dowodowy organ odwoławczy podkreślił, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług nie jest prawem samoistnym. Wyjaśnił, że fakt posiadania przez podatnika oryginału lub duplikatu faktury lub faktury korygującej nie przesądza o prawie do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Niezależnie bowiem od obowiązku spełnienia określonych warunków formalnych konieczne jest, aby wystawiony dokument faktura VAT stanowiący podstawę do dokonania odliczeń oddawał przebieg rzeczywistej transakcji gospodarczej. Wystawiona faktura musi zatem odnosić się do rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i być ich formalnym odzwierciedleniem, co potwierdzają orzeczenia sądów administracyjnych.

Ponadto wskazano, iż na podmiotach prowadzących działalność gospodarczą ciąży obowiązek dokumentowania wszystkich operacji gospodarczych w sposób prawidłowy, kompletny i systematyczny. Wyrazem tego obowiązku w przypadku podatników podatku od towarów i usług, a tym samym podstawowym dokumentem funkcjonującym na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, jest faktura VAT.

Wskazując na art. 106 ust. 1 ustawy VAT, wyjaśnił, że podatnicy, o których mowa w art. 15 ustawy VAT, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16 ustawy VAT.

Natomiast przepis art. 109 ust. 3 ustawy VAT stanowi, że podatnicy,

z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 i 82 ust. 3 oraz zwolnionych od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą: kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej,

a w przypadkach określonych w art. 120 ust. 15, art. 125, 134, 138 dane określone tymi przepisami niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej.

Prawidłowo wystawione faktury VAT oraz prawidłowo prowadzone ewidencje dla potrzeb podatku od towarów i usług (zakupu i sprzedaży) są bowiem wymogiem niezbędnym do właściwego określenia podstawy opodatkowania, wysokości podatku należnego i naliczonego, a także kwoty podlegającej wpłacie do urzędu skarbowego lub kwoty zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W systemie rozliczeń należności i zobowiązań pieniężnych faktura VAT pełni więc rolę dokumentu potwierdzającego przeprowadzoną transakcję sprzedaży lub inną czynność

o podobnym charakterze, wystawionego przez dostawcę towaru lub świadczącego usługę dla odbiorcy tego to wara lub zlecającego usługę. Wobec tak znaczącej roli, faktura jako dokument winna być wystawiona prawidłowo, tj. zgodnie z wymogami określonymi przez ustawodawcę. Poprawnie wystawiona i wprowadzona do obrotu prawnego faktura VAT wywołuje bowiem skutki prawno-podatkowe. Ze względu na mechanizm podatku od towarów i usług przepisy dotyczące tego podatku bardzo precyzyjnie regulują zasady dokumentowania czynności będących przedmiotem opodatkowania tym podatkiem. O znaczeniu, jakie ustawodawca przywiązuje do dokumentów wystawianych dla potrzeb podatku od towarów i usług, czyli faktur VAT, świadczy m.in. przepis art. 88 ust. 3a w kontekście art. 86 ust. 1 ustawy VAT.

Jak wskazał organ odwoławczy, organ I instancji zasadnie zakwestionował prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT (których zestawienie wskazano na str. 14-15 uzasadnienia zaskarżonej decyzji), wystawionych przez poszczególne spółki.

Jak wskazał organ odwoławczy, z materiału dowodowego zgromadzonego

w sprawie wynika, że ww. faktury VAT nie dokumentują rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych pomiędzy podmiotami na nich uwidocznionymi, a o fakcie tym świadczą okoliczności dotyczące poszczególnych spółek wskazane na str. 15 – 28 zaskarżonej decyzji.

Zdaniem organu odwoławczgo, z materiału dowodowego zgromadzonego

w sprawie wynika ponadto, że oprócz wyżej wymienionych faktur VAT brak jest jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej przeprowadzonych transakcji ww. podmiotami (umów, korespondencji handlowej, zamówień, itp.). Spółka [...] nie przedłożyła też na żadnym etapie postępowania pierwszo i drugoinstancyjnego dokumentów, z których wynikałoby ilościowe rozliczenie towarów. Powyższe miało wynikać z przyjętej przez Spółkę [...] praktyki, zgodnie z którą nie prowadziła ona szczegółowej dokumentacji, która pozwoliłaby na udokumentowanie zaopatrzenia pojedynczych sklepów

w określonym czasie.

Powyższego nie potwierdziły zeznania złożone przez świadków, w tym: [...].

Ponadto, jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, Spółka [...] nie przedstawiła też żadnych dokumentów potwierdzających dostarczenie towarów zakupionych na podstawie zakwestionowanych faktur VAT.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że zakupione przez Spółkę [...] towary trafiały bezpośrednio do magazynu w [...] lub do sklepów spółki znajdujących się na terenie całego kraju. Towar przewożony był transportem własnym lub obcym. Przewoźnikiem obcym w 2012 r. była jedynie firma [...]. Ponieważ Spółka [...] nie posiada dowodów PZ przyjęcie z zewnątrz do magazynu, nie można ustalić, ile par obuwia zostało przywiezionych przez tę firmę, oraz które faktury VAT zakupów zostały zrealizowane. Ustalono zaś, że wśród dostawców towaru odbieranego przez ww. firmę transportową nie było firm: [...]Spółka z o.o.,

[...]Spółka z o.o., [...]. Spółka z o.o., [...] Spółka z o.o., [...]Spółka z o.o. ani też [...] Wyrób i Sprzedaż Obuwia [...].

Towary handlowe przewożone transportem własnym trafiały natomiast bezpośrednio do sklepów Spółki [...].

Wśród dokumentów źródłowych i ewidencji znajdujących się w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów magazynowych, umów, zamówień, ofert handlowych itp. dokumentów, które są stosowane przy zawieraniu kontraktów handlowych.

W świetle okoliczności sprawy, brak jest dowodów na to, iż faktury VAT, na których jako wystawcy figurują firmy: [...]Spółka z o.o., [...]Spółka

z o.o., [...] Wyrób i Sprzedaż Obuwia [...], [..] Spółka

z o.o., [...] Spółka z o.o., [...] Spółka z o.o., [...]. Spółka z o.o., odzwierciedlają rzeczywisty przebiegu zdarzeń gospodarczych.

Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji oparł rozstrzygniecie na podstawie dowodów zgromadzonych w toku postępowania kontrolnego

i znajdujących się w aktach sprawy, w tym dokumentów urzędowych uzyskanych od innych organów podatkowych. Dokumenty te stanowią dokumenty urzędowe,

a Spółka [...] nie wskazała takich dowodów przeciwko tym dokumentom. Które pozwoliłyby skutecznie zakwestionować ustalenia w nich zawarte.

Organ odwoławczy uznał, że zakwestionowane faktury VAT nie stwierdzają zdarzeń gospodarczych, jakie zaszły pomiędzy stronami rzekomych transakcji. Sam fakt posiadania faktur przez Spółkę [...] nie świadczy automatycznie o rzeczywistym nabyciu towaru od ww. kontrahentów. Organ odwoławczy podkreślił, że niezależnie od obowiązku spełnienia określonych wymogów formalnych treści faktury konieczne jest, aby wystawiona faktura oddawała przebieg rzeczywistej transakcji gospodarczej, musi odnosić się do faktycznych zdarzeń i być ich formalnym odzwierciedleniem. Tylko faktura dokumentująca rzeczywistą czynność opodatkowana przez podatnika, przez niego wykonana i udokumentowana tą fakturą, daje jej odbiorcy uprawnienie do odliczenia wykazanego w niej podatku.

Organ odwoławczy wskazał, że jedynymi dowodami potwierdzający[...]sakcje zakupu towarów handlowych przez Spółkę [...] są faktury VAT zakupu. W trakcie postępowania kontrolnego wśród dokumentów źródłowych i ewidencji przedłożonych przez Spółkę [...] brak było jakichkolwiek dowodów potwierdzających zapłaty za faktury wystawione przez [...] Wyrób i Sprzedaż Obuwia [...], częściowej zapłaty za fakturę VAT wystawioną przez [...] Spółkę z o.o., dowodów magazynowych, umów, zamówień, ofert handlowych, itp. Dokumentów, które są stosowane przy zawieraniu kontraktów handlowych.

Nie przekonały organu odwoławczego twierdzenia Spółki [...], że dołożyła ona staranności przy doborze kontrahenta, która miała zapewnić dokonywanie zakupów zgodnie z prawem. Organ odwoławczy uznał, że Spółka [...] nie zachowała należytej staranności nawet na poziomie, a więc tym bardziej na kwalifikowanym poziomie podwyższonej staranności w zakresie weryfikacji kontrahentów, z jakimi podjęła współpracę.

Spółka [...] nie wiedziała, od kogo nabywa towar, nie weryfikowała, kim jest sprzedawca, któremu przekazywała należności wynikające z zakwestionowanych faktur VAT i od którego otrzymywała faktury. Podkreślenia wymaga przy tym, że współpraca z niektórymi kontrahentami, np. z [...]Spółka z o.o., [...]Spółka z o.o., [...] Wyrób i Sprzedaż Obuwia [...], [...] Spółka z o.o. nie była jednostkowym, przypadkowym zakupem, lecz trwała systematycznie. Zatem istotne jest, że podczas współpracy z tymi spółkami, trwającej jakiś czas, spółka nie podjęła jakichkolwiek działań, by upewnić się, że ww. kontrahenci są w rzeczywistości dostawcami towarów wyszczególnionych w spornych fakturach, mimo że okoliczności przebiegu współpracy, brak umowy dotyczącej warunków dostawy towarów, wielokrotność transakcji winna skutkować zachowaniem szczególnej ostrożności po stronie skarżącej.

Organ odwoławczy podkreślił, że wprawdzie brak jest przepisu, który nakładałby na podatnika obowiązek sprawdzania wiarygodności swoich kontrahentów, to jednak w interesie Spółki [...] leżało podjęcie działań, które wyeliminowałyby ryzyko współpracy z nierzetelnymi podmiotami. Ustalony stan faktyczny sprawy, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie daje zdaniem organu odwoławczego- jak to już wskazano powyżej podstaw do przyjęcia tzw. dobrej wiary strony.

Następnie organ odwoławczy, podzielając stanowisko organu I instancji, dokonał kompleksowej oceny zgromadzonego w sprawie obszernego materiału dowodowego stwierdzając, że Spółka [...] świadomie uczestniczyła w łańcuchu nielegalnych dostaw udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami VAT, odnosząc się przy tym w tym zakresie do orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa TSUE.

Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji dokonał prawidłowej wykładni zastosowanych przepisów art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy VAT. Tym samym nie stwierdził naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów prawa materialnego. Ponadto rozstrzygnięcie zostało oparte na pełnym i prawidłowo zgromadzonym oraz wszechstronnie rozpatrzonym materiale dowodowym, dającym przez to podstawę do prawidłowych ustaleń faktycznych. Zarzuty Spółki [...] podważające te ustalenia należy uznać za bezzasadne, w tym zarzuty dotyczące art. art. 191, art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Nie zostały naruszone zasady ich swobodnej oceny. Ustalenia organu podatkowego

w pełni odpowiadają zasadom logiki i doświadczeniu życiowemu.

W ocenie organu odwoławczego bezzasadny jest także zarzut, zgodnie

z którym organ kontroli skarbowej wydał decyzję przed zakończeniem postępowania dowodowego, bez uwzględnienia wszystkich dowodów istniejących w sprawie

w momencie jej wydania oraz innych dowodów, o których przeprowadzenie wnioskowała Spółka [...]. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji przed wydaniem decyzji gromadził materiał dowodowy przez około jedenaście miesięcy

i na podstawie tego materiału wydał skarżone rozstrzygnięcie. Przed jego wydaniem umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodnego. Według organu odwoławczego, nie zasługuje na uznanie zarzut dotyczący odmowy przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków na okoliczności mające

w ocenie Spółki [...] istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy podkreślił, że przesłuchał w sprawie dwudziestu świadków, w tym jedenastu z piętnastu wnioskowanych przez Spółkę [...].

Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że załączniki przedłożone do odwołania

i kolejnych pism przez Spółkę [...] w świetle całego zgromadzonego materiału dowodowego sprawy nie potwierdzają, aby czynności wykazane w spornych fakturach VAT stwierdzały czynności, które w rzeczywistości zostały dokonane.

Ponadto organ odwoławczy odnosząc się do oświadczenia [...] z dnia 20.06.2015 r., w którym wyraża on gotowość do złożenia dodatkowych zeznań

i wyjaśnień stwierdził, że zeznania pana [...] przesłuchanego w charakterze świadka w dniu 22.05.2015 r. potwierdzają okoliczność nabywania przez Spółkę [...] obuwia w [...]. Okoliczności towarzyszące kwestionowanym transakcjom wystarczająco udowodniono, w oparciu o całość materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i tym samym nie ma potrzeby jego przesłuchiwania.

Organ odwoławczy podkreślił, także że w niniejszej sprawie, sporne jest prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych co miesiąc na kwotę [...] zł na rzecz Spółki [...] przez Biuro Handlowo-Usługowe [...] Spółka jawna, z tytułu usług marketingowych i monitoringu o nr [...]. Jak wynika bowiem z akt sprawy w dniu 17.12.2009 r. Spółka [...] zawarła umowę agencyjną z Biurem Handlowo-Usługowym [...] Spółka jawna z siedzibą w [...]. Zgodnie z treścią tej umowy zleceniodawca - [...] s.c. powierzyła agentowi - Biuru Handlowo-Usługowemu [...] spółka jawna, czynności związane z monitoringiem sprzedaży, o[...]owiednią ekspozycją towarów oraz dbałością o prawidłowe wykonywanie zadań powierzonych ekspedientkom oraz marketingiem na terenie województwa [...].

Organ odwoławczy po przeprowadzeniu analizy materiału dowodowego we ww. zakresie, której wyraz znalazł się na str. od 46-do 52 uzasadnienia jego decyzji stwierdził, że nie można uznać, że spółka [...] świadczyła na rzecz Spółki [...] usługi marketingowe i monitoringu, udokumentowane ww. fakturami VAT. Na tę okoliczność nie przedstawiono bowiem żadnych dowodów, zaś dokonana analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, że usługi te wykonywane były przez inne osoby zatrudnione w Spółce [...] Tym samym przedmiotowe faktury VAT stwierdzają czynności, które w rzeczywistości nie zostały wykonane przez ich wystawcę. Organ odwoławczy nie podzielił w tym zakresie argumentów znajdujących się w przedstawionych przez Spółkę [...] wyjaśnieniach

Organ odwoławczy odniósł się do zawnioskowanych przez Spółkę [...]

w pismach z dnia: 13.07.2015 r., 4.03.2016 r. i 17.03.2016 r. dowodów z przesłuchania świadków: [...] oraz o wystąpienie do spółki [...] o przekazanie dowodów potwierdzających faktyczne prowadzenie w 2012 r. działalności gospodarczej przez takich dostawców jak [...]Spółka z o.o., [...]Spółka z o.o. i [...] Spółka z o.o. Organ odwoławczy postanowieniem nr [....] odmówił przeprowadzenia ww. dowodów. Uzasadniając postanowienie organ odwoławczy stwierdził, że stan faktyczny sprawy potwierdziły już inne dowody otrzymane od innych organów podatkowych, a także zeznania szeregu świadków, w tym: [....].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:

– art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy VAT poprzez bezzasadnie zakwestionowania prawa Skarżącej do pomniejszenia podatku VAT należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących nabycie towarów handlowych od [...]Spółka z o.o., [...] Spółka z o.o., [...] Spółka z o.o., [...]. Spółka z o.o., [....] Spółka z o.o., [...] Spółka z o.o. oraz od przedsiębiorstwa [...] [...], a także z faktur dokumentujących nabycie usług agencyjnych od [....] Spółki jawna,

– art. 120 O.p. przez dokonanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie w sposób niezgodny z przepisami prawa,

– art. 121 O.p. przez prowadzenie postępowania i dokonanie rozstrzygnięcia

w sposób naruszający zasadę działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w szczególności przez wnioskowanie o wystąpieniu określonych okoliczności na podstawie przesłanek, które nie uzasadniają wyciągniętych konkluzji,

a także bezzasadne kwestionowani wartości dowodowej dokumentów przedstawionych przez Skarżącą, przemawiających na jej korzyść,

– art. 123 § 1 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji UKS kończącej postępowanie kontrolne, w toku którego nie ujawniono Skarżącej - całości stawianych zarzutów, uniemożliwiając dowodzenie swoich racji oraz w odmówiono wydania kopii dokumentów istotnych dla sprawy, uniemożliwiając stronie odniesienie się do ich treści,

– art. 124 i art. 191 O.p. przez brak racjonalnego uzasadnienia dla sposobu rozstrzygnięcia części kwestii objętych niniejszą sprawą, a w szczególności dokonanie rozstrzygnięć sprzecznych z istotną częścią materiału dowodowego,

– art. 125 § 1 O.p, poprzez brak wnikliwości w ocenie całości materiału dowodowego

i wartości dowodowej poszczególnych dokumentów,

– art. 178 § 1 i art. 179 § 3 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji UKS kończącej postępowanie kontrolne, w toku którego w odmówiono Spółce wydania kopii dokumentów istotnych dla sprawy oraz wydano w tej sprawie postanowieni, na które nie przysługiwało zażalenie,

– art. 187 § 1 O.p. przez odrzucenie większości wniosków dowodowych składanych przez Spółkę, a mających na celu wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności oraz poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia dowodów zebranych, a w szczególności ignorowanie wniosków wynikających z dowodów przemawiających na korzyść Skarżącej,

– art. 188 O.p. przez odrzucenie wniosków dowodowych składanych przez Spółkę, mających na celu wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności, oraz poprzez utrzymanie w mocy decyzji UKS kończącej postępowanie kontrolne, w toku którego odrzucone zastały tego rodzaju wnioski dowodowe,

– art. 192 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji UKS kończącej postępowanie kontrolne, w toku którego Skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranych przeprowadzonych dowodów w odniesieniu do transakcji z [...] Spółka z o.o, a więc teza o braku tych transakcji nie mogła zostać uznana za udowodnioną,

– art. 194 § 1 O.p. przez zignorowanie treści decyzji Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w [...] w sprawie podatku od towarów i usług [...]Spółki z o.o. za okres styczeń 2012 r.-marzec 2013 r., mimo braku dowodów przeciwko treści tej decyzji,

– art. 210 § 4 O.p. przez arbitralne i dowolne rozstrzyganie o wartości poszczególnych dowodów oraz brak rzetelnego uzasadnienia przyczyn, dla których określonym dowodom dano wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności,

W obszernym uzasadnieniu, po przedstawieniu zdarzeń gospodarczych

w ramach działalności gospodarczej prowadzonej w 2012 r., a następnie historii sporu, przedstawiła swoje stanowisko przez porównanie argumentacji organu ze swoimi argumentami w stosunku do poszczególnych spółek figurujących na zakwestionowanych fakturach VAT za 2012 r., kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia organu odwoławczego co do zakwestionowanych transakcji wynikających z tych faktur.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wnosząc o oddalenie skargi Spółki, podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz ustosunkował do podniesionych przez Skarżącą zarzutów.

W dniu 21.10.2016 r. wpłynęło pismo Skarżącej z dnia 18.10.2016 r.

w odpowiedzi na ww. odpowiedź organu odwoławczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] u z n a ł, co następuje:

Skarga jest niezasadna, albowiem organy prowadzące postępowanie nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów procesowych w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego ustawodawca dla uwzględnienia skargi wymaga w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a.

Jakkolwiek skarga Spółki [...] S.C., uzupełniona pismem procesowym z dnia 18.10.2016 r., jest rozbudowana i zawiera, poza zarzutem naruszenia art. 86 ust. 1

i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy VAT, zarzuty naruszenia prawa procesowego, to treść tych zarzutów wskazuje na to, że Skarżąca kwestionuje w istocie sposób dowodzenia, kompletność zebranego materiału dowodowego i wnioski wyprowadzone na jego podstawie, a mianowicie, ustalenie organu podatkowego, że zakwestionowane faktury VAT dokumentujące nabycie towarów handlowych od: [...]Sp. z o.o., [...]Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...]. Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] [...], a także dokumentujących nabycie usług agencyjnych od [...] Sp. J., nie dokumentują rzeczywistego przebiegu transakcji pomiędzy kontrahentami wskazanymi na tych fakturach, a tym samym zdaniem Skarżącej, niezasadnie zakwestionowano Skarżącej prawo do pomniejszenia podatku od towarów i usług (dalej także "podatek VAT") o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących nabycie towarów handlowych oraz usług agencyjnych (dotyczy [...] Sp. J.), co miało wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług skarżącej Spółki [...].

Z uwagi na tak zakreślony przedmiot sporu w pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi co do naruszenia wskazywanych przez Skarżącą przepisów postępowania podatkowego.

Zgodnie z art. 120 O.p. organy działają na podstawie przepisów prawa, w myśl zaś art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Z kolei, stosownie do art. 122 O.p.,

w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania

w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy

w postępowaniu podatkowym. W myśl art. 123 § 1 O.p organy podatkowe są zobowiązane zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania,

a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Natomiast zgodnie z art. 124 i 191 O.p., organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu oraz oceniać na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepisy zaś

art. art. 125 § 1, 178 § 1, 179 § 3, 187 § 1, 188, 192, 194 § 1 O.p. przewidują o[...]owiednio zasadą szybkości postępowania i ograniczonego formalizmu, zasadę jawności akt postępowania, zasadę prawdy materialnej oraz zasady dowodzenia, w tym na podstawie dokumentów urzędowych. Natomiast przepis art. 210 § 4 O.p. wymaga by uzasadnienie faktyczne decyzji zawierało w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś ma zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Nie przytaczając w tym miejscu szczegółowych ustaleń poczynionych przez organy podatkowe obu instancji, stwierdzić należy, że organy dochowały wymogom stawianym im przez ustawodawcę w przywołanych wyżej przepisach. Organy, prowadząc postępowanie w sposób nieuchybiający zasadzie budzenia zaufania, podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy

i jej załatwienia, zebrały dostateczne dowody pozwalające na prawidłowe ustalenie istotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, oceniły te dowody nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów, prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy dokonując prawidłowej jego subsumcji do obowiązujących przepisów prawa materialnego oraz przedstawiły w sposób przejrzysty i logiczny wynik swoich ustaleń i rozważań. Wbrew zarzutowi, Skarżąca nie została pozbawiona prawa czynnego udziału w postępowaniu. Wręcz przeciwnie, sama zrezygnowała z aktywnego w nim uczestnictwa, nie wyrażając zgody na przesłuchanie w charakterze strony (wspólników Spółki [...]), zastępując przeprowadzenie takiego bezpośredniego dowodu na pisemne wyjaśnienia, które składała w toku postępowania. W rezultacie jednak doszło do przesłuchania w charakterze strony [...], co wprost świadczy, że na każdym etapie prowadzonego postępowaniu Skarżąca była w pełni uprawniona aktywnie w nim uczestniczyć, chociaż jej inicjatywa dowodowa w zakresie składanych wniosków dowodowych nie przedstawiała znaczącej wartości dowodowej dla istoty sporu co do faktycznego przebiegu transakcji dostaw towarów z ww. kontrahentami.

W szczególności Sąd zważył, że ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 O.p. spoczywa na organach podatkowych, mając przy tym jednakże na uwadze, że nie jest to jednak obowiązek nieograniczony, przede wszystkim w przypadku, gdy podatnik usiłuje wywieść korzystne dla siebie skutki podatkowe. W sytuacji bowiem, gdy podatnik kwestionuje ustalenia organów, to na nim ciąży obowiązek wykazania, że są one nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, Skarżąca poza zakwestionowanymi fakturami VAT zakupu - nie przedstawiła żadnych dowodów, które potwierdziłyby wiarygodność jej twierdzeń co do materialnej prawdziwości spornych faktur. Jej działanie w toku postępowania ograniczyło się w zasadzie do polemiki z ustaleniami dokonanymi przez organ podatkowy, zamiast wykazania prawdziwości swoich twierdzeń konkretnymi dowodami (np. umowami, korespondencją handlową, zamówieniami, dokumentami magazynowymi, dowodami WZ – wydanie z zewnątrz z danego magazynu, dowodami PZ przyjęcie z zewnątrz do magazynu Skarżącej, koszty transportu, magazynowania oraz inne), tj. takimi dowodami, które zwyczajowo w obrocie handlowym są stosowane przez przedsiębiorców, a które mogłyby jednoznacznie potwierdzić rzeczywiste przeprowadzenie transakcji dostawy towaru z ww. kontrahentami, w tym źródło pochodzenia towaru. W sytuacji, gdy Skarżąca nie posiada innej dokumentacji niż faktury VAT zakupu, nie są wystarczające dowody w postaci zeznań świadków, oświadczeń, przelewów bankowych, potwierdzenia zarejestrowania podmiotu jako podatnika VAT, czy nadania numeru NIP, REGON, kserokopie deklaracji dla podatku od towarów i usług – VAT-7, czy też nawet konsekwentne wyjaśnienia Skarżącej. Wnioskowane przez Skarżącą dowody mogą być istotne w celu wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości wynikających z dokumentacji handlowej rzetelnie prowadzonej przez przedsiębiorcę. Same jednak takie dowody nie stanowią potwierdzenia okoliczności przeprowadzenia transakcji dostawy towaru do Skarżącej z konkretnego miejsca odbioru (magazynu), w określonym dniu, oznaczonego asortymentu, w określonych ilościach i cenie, do miejsca odbioru. Takim dowodem nie jest także ewidencja VAT sprzedaży, gdyż organ podatkowy nie zakwestionował rozliczenia Skarżącej z tytułu podatku należnego za okres od stycznia do grudnia 2012 r., jak bowiem wskazał organ podatkowy I instancji, skarżąca Spółka [...] w 2012 r. uzyskiwała przychody z tytułu sprzedaży, głównie obuwia, jednak nie pozyskano dowodów świadczących o innej wysokości podatku należnego.

W niniejszej sprawie kluczowe jednak znaczenie ma fakt, że nie pozyskano dowodów potwierdzających, iż kontrahenci figurujący na spornych fakturach rzeczywiście dokonali sprzedaży towarów w ramach zarejestrowanej działalności gospodarczej, takich bowiem oprócz faktur VAT zakupu - Skarżąca nie przedstawiła. Skarżąca wykazała jedynie brak zachowania elementarnych zasad prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie dokumentowania zdarzeń gospodarczych. Wnioskowane przez Skarżącą oświadczenia, NIP-y, REGON-y kontrahentów, przelewy bankowe czy zeznania świadków dotyczące rzekomych kontrahentów, nie mogły poświadczyć prawdziwości zdarzeń gospodarczych, tj. że kontrahenci ci faktycznie prowadzili działalność gospodarczą a dostawa towaru do Skarżącej pochodziła z udokumentowanego źródła.

Istotne jest przy tym także, że organ podjął działania zmierzające do dokładnego zrekonstruowania stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie co do faktycznego przebiegu spornych transakcji i wezwał wspólników skarżącej Spółki [...] w celu przesłuchania ich w charakterze strony, na co jednak nie wyrazili zgody, natomiast w zamian za to złożyli w dniu 26.02.2015 r. pisemne wyjaśnienia, zaś w dniu 24.02.2016 r. w rezultacie został przesłuchany w charakterze strony P. C., który zeznał, że nie interesował się źródłem pochodzenia towaru, który nabywał od swoich kontrahentów, nie weryfikował wiarygodności tych sprzedawców, którym uiszczał należności wynikające z zakwestionowanych faktur VAT.

W ocenie Sądu, w kontekście okoliczności zawierania przez Skarżącą poszczególnych transakcji ze spornymi kontrahentami, w sytuacji braku zachowania należytej staranności i przezorności właściwej profesjonalnemu przedsiębiorcy, organy miały wystarczające podstawy do uznania, że czynności dokumentowane spornymi fakturami nie zostały przez wystawcę faktur dokonane, zaś Skarżąca w żaden sposób tych ustaleń nie wzruszyła. W drodze przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania dowodowego skutecznie zakwestionowano wartość i moc dowodową tych faktur. Przyczyny, dla których faktury te uznano za niewiarygodne, zasługują zaś na akceptację.

Przechodząc na grunt stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, który został przez organ właściwie ustalony, niespornie z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że Skarżąca nie przechowywała innych niż faktury VAT dowodów potwierdzających zakup

i odbiór towarów od dostawców, a po załadunku towaru kierowca otrzymywał dokument WZ lub kopie zamówienia, które następnie, po dostarczeniu towaru do magazynu i sprawdzeniu stanu dostawy, były niszczone, zaś w przypadku gdy faktura za towar wystawiana była w dniu załadunku towaru, dokument WZ nie był sporządzany, tak bowiem wyjaśnił w piśmie z 26.01.2015 r. pełnomocnik skarżącej Spółki [...].

Nie jest także sporne, że skarżąca Spółka [...] nie prowadziła szczegółowej dokumentacji, która pozwoliłaby na udokumentowanie zaopatrzenia pojedynczych sklepów w określonym czasie, gdyż sama tak wskazała w piśmie z dnia 04.11.2014 r., co jednak pozostaje w sprzeczności z zeznaniami osób zatrudnionych w skarżącej Spółce [...], tj. [....], którzy w istocie zeznali, że dostawa towaru do sklepu czy odbiór towaru z magazynu była dokumentowana. Z kolei zeznania tych świadków korespondują z wyjaśnieniami pełnomocnika skarżącej Spółki [...] przedstawionymi w ww. piśmie z 26.01.2015 r. odnośnie do niszczenia wytworzonych dokumentów co do zakupu towaru.

Istotne jest jednak, że Skarżąca nie przedstawiła na żadnym etapie postępowania dokumentów, które w sposób nie budzący wątpliwości wykazywałyby ilościowe rozliczenie zakupionego towaru, tj. kiedy i z jakiego magazynu nastąpiło wydanie określonego asortymentu towaru (danego producenta), w jakiej ilości, cenie,

w jakim dniu, kto wydał, komu wydał. Towar przewożony transportem własnym trafiał bezpośrednio do sklepów skarżącej Spółki [...], co wynika z ww. pisma Skarżącej

z dnia 26.01.2015 r., przy czym wyjazdy po towar nie były przez Skarżącą w żaden sposób dokumentowane, gdyż jak wyjaśniła Spółka [...], nie wystawiała dokumentów mogących potwierdzić podróże służbowe swoich kierowców, bowiem zatrudniała ich na podstawie umowy o pracę, w których jako miejsce świadczenia pracy wskazano terytorium całego kraju.

Skoro Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów – oprócz faktur VAT zakupu - które jednoznacznie wskazywałyby, że zakup określonego towaru wynikającego

z zakwestionowanych faktur VAT dokonany został od kontrahentów wskazanych w tych fakturach, to tym samym nie było podstaw do przyjęcia, że ustalenia organu podatkowego są wadliwe, a w konsekwencji uznać należało, że zakwestionowane faktury VAT nie dokumentują rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych pomiędzy kontrahentami wynikającymi z tych faktur, gdyż całokształt udokumentowanych okoliczności występujących w sprawie wskazuje, że towar zakupiony na podstawie spornych faktur VAT pochodzi z nieujawnionego źródła,

a świadczą o tym niepodważone ustalenia organu, w tym dotyczące poszczególnych kontrahentów. I tak:

Odnośnie do [...]Spółka z o.o. ustalono, że:

- z adnotacji urzędowej z dnia 28.05.2014 r. [...] [...] Urzędu Skarbowego w [...] wynika, że adresy siedziby i prowadzenia rachunkowości, podane przez tę spółkę, tj. [...], są znane jako adresy biur wirtualnych. Z treści umów najmu tych lokali wynika, że są to lokale biurowe i zostały wynajęte jako adres siedziby dla celów rejestracyjnych;

- Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] nie mógł nawiązać kontaktu ze [...]Sp. z o.o. -wezwanie z dnia 28.08.2014 r. skierowane do prezesa tej spółki, [....], które odebrała [....], pozostało bez odpowiedzi;

- utrudniony kontakt z [...]Sp. z o.o miał również Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w [...].

- w okresie od 22.01.2014 r. do 11.08.2014 r. Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w [...] przeprowadził w tej spółce kontrolę podatkową

w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od 1.01.2012 r. do 31.03.2013 r. - kontrolę wszczęto zastępczo w dniu 6.02.2014 r. i przeprowadzono ją w oparciu o przekazane przez pełnomocnika spółki, [...], rejestry zakupu i sprzedaży prowadzone w formie elektronicznej. W trakcie kontroli stwierdzono m.in., że wystawcy faktur VAT zakupu towarów handlowych (obuwia), które [...]Sp. z o.o. ujęła w swoich urządzeniach księgowych, w rzeczywistości nie prowadzili działalności gospodarczej. Ustalono też, że w miejscu wskazanym jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w zgłoszeniu rejestracyjnym NIP-2 [...]Sp. z o.o. nie prowadziła działalności gospodarczej. W badanym okresie nie posiadała też pomieszczeń biurowych oraz dowodów, z których wynikałoby, że posiada jakiekolwiek środki trwałe. Nie wystąpiły u niej żadne wydatki związane

z eksploatacją środków transportu. W ewidencji zakupu stwierdzono jedynie koszty rodzajowe dotyczące obsługi księgowej. Brak było wydatków związanych z mediami lub innymi kosztami rodzajowymi. Ponadto, ustalono, że wystawione przez spółkę faktury VAT sprzedaży nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych.

- Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w [...] wszczął wobec [...]Sp. z o.o. postępowanie podatkowe, w wyniku którego ostateczną decyzją z dnia 30.04.2015r., znak: [...], określono tej spółce zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2012 r. do marca 2013 r., z uzasadnienia której wynika, że jedynymi dostawcami towarów handlowych spółki były dwa podmioty, które uznano za podmioty nieistniejące, a faktury VAT, na których podmioty te widniały jako wystawcy, stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane. Dlatego też spółce [...]odmówiono prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur VAT. Organ wydający ww. decyzję przyjął natomiast podatek należny w wysokościach zadeklarowanych przez [...]Sp. z o.o. w deklaracjach dla podatku od towarów i usług YAT-7 wobec braku dowodów uzasadniających i pozwalających na zakwestionowanie deklarowanych przez tę spółkę wartości podatku należnego. Organ ten podniósł dodatkowo, że znana mu jest z urzędu specyfika działalności handlowej na terenie Centrum [...] w [...], zaś struktura obrotu tej spółki wraz z ustaleniami postępowania, racjonalnym czyni przyjęcie tezy, że spółka była ogniwem łańcucha transakcyjnego, u którego miało nastąpić zalegalizowanie towaru niewiadomego pochodzenia;

- w dniu 28.05.2014 r. [...]Sp. z o.o. została wykreślona z rejestru podatników podatku od towarów i usług.

Odnośnie [...]Spółka z o.o. ustalono, że:

- z adnotacji urzędowej z dnia 22.08.2014 r. [...] [...] Urzędu Skarbowego w [...] wynika, że w formularzu aktualizacyjnym NIP-2 jako adres siedziby i miejsce przechowywania ksiąg rachunkowych spółka ta wskazała,

ul. [....]. Jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazała natomiast: ul. [....]. Na podstawie umów najmu lokalu i świadczenia usług organizacyjnych zawartych

w dniach 1.03.2011 r. i 19.07.2013 r. z firmą [....] Spółka z o.o. ustalono, że lokale przy ul. [...] zostały wynajęte wyłącznie do celów rejestracyjnych. Z pisma Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w [....] wynika, że pod adresem wskazanym we wpisie do Krajowego Rejestru Handlowego, tj. [....], spółka ta nie prowadzi działalności gospodarczej;

- Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] nie mógł nawiązać kontaktu ze

[...]Sp. z o.o.. Wezwanie z dnia 28.08.2014 r. skierowane do prezesa tej spółki, [...], które odebrała [....], pozostało bez o[...]owiedzi;

- utrudniony kontakt ze spółką miał również Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w [...]. Organ ten przeprowadził w [...]Sp. z o.o. kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2012 r. do maja 2013 r. Kontrolę wszczęto w dniu 21.01.2014 r.

w trybie art. 284 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, wręczając upoważnienie do przeprowadzenia kontroli [....] - pełnomocnikowi spółki. Jak wskazał ww. organ, w aktach rejestracyjnych spółki znajdowało się upoważnienie

z dnia 15.02.2012 r., w którym ówczesny prezes spółki z o.o. [...]- [...], na podstawie art. 28la ustawy Ordynacja podatkowa, upoważniła [...] do reprezentowania spółki przed Naczelnikiem [...] [...] Urzędu Skarbowego w [...]. Na kilkukrotne wezwania ww. organu, [...] nie stawiała się, przedkładając kontrolującym zwolnienia lekarskie;

- w trakcie ww. kontroli podatkowej ustalono m.in., że wśród zabezpieczonych dokumentów brak jest faktur VAT wystawionych na rzecz skarżącej Spółki [...]. Spółka [...]w okresie objętym kontrolą nie posiadała pomieszczeń przeznaczonych do celów działalności handlowej, magazynowej ani innych pomieszczeń, w tym biurowych. Nie wystąpiły u niej żadne wydatki związane zużytkowaniem środków transportu ani wydatki związane z mediami. W ewidencji zakupu stwierdzono koszty rodzajowe jedynie obsługi księgowej. Spółka nie posiadała urządzeń umożliwiających jej dokonywanie wydruku faktur sprzedaży;

- w wyniku ustaleń dokonanych w trakcie kontroli podatkowej, a następnie postępowania podatkowego, Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w [...] ostateczną decyzją z dnia 6.03.2015 r., znak:[...]

w której określił [...]Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług

za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia 2012 r. do maja 2013 r. m.in. kwoty do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy VAT, w uzasadnieniu której organ ten stwierdził, że [...]Spółka z o.o. w badanym okresie odliczała podatek naliczony

z faktur VAT niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (nabycia obuwia) wystawionych przez podmioty nieistniejące. Również faktury VAT sprzedaży

nr [....] z dnia 22.11.2012 r., nr [...] z dnia 2.10.2012 r.,

nr [...] z dnia 21.11.2012 r., wystawione przez [...]Sp. z o.o. na rzecz skarżącej Spółki [...] nie dokumentują rzeczywistej dostawy towarów (obuwia);

- w dniu 22.10.2013 r. [...]Spółka z o.o. została wykreślona z rejestru podatników podatku od towarów i usług.

Odnośnie [...] Spółka z o.o. ustalono, że:

- Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] nie mógł nawiązać kontaktu

z [...] Sp. z o.o. Wezwanie z dnia 28.08.2014 r., skierowane do prezesa tej spółki, [...] na adres spółki [...] do złożenia wyjaśnień w zakresie dokonanych transakcji dostawy towarów w 2012 r. na rzecz [...] s.c., nie zostały odebrane;

- Spółka ta nie złożyła do urzędu skarbowego zeznania PIT-4R, co oznacza, że nie zatrudniała pracowników;

- korespondencja kierowana do tej spółki przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] częściowo była odbierana przez [...] - upoważnioną do odbioru i przekazywania informacji oraz przez [...] - umocowanego do reprezentowania tej spółki przed Naczelnikiem [...] [...] Urzędu Skarbowego w [...]. Korespondencja ta pozostawała jednak bez o[...]owiedzi;

- z adnotacji urzędowej z dnia 21.10.2013 r. [...] [...] Urzędu Skarbowego w [...] wynika, iż spółka ta wskazała adres siedziby: ul. [...] oraz adres prowadzenia działalności gospodarczej: [...] oraz [...], a także adres przechowywania ksiąg rachunkowych: [...].

- na podstawie umowy najmu lokalu i świadczenia usług organizacyjnych z dnia 10.05.2013 r. zawartej pomiędzy [...] spółka z o. o. a [...] Spółka z o.o. wynikało, że lokal przy ul. [...] został wynajęty tylko dla celów rejestracyjnych.

W dniu 8.08.2013 r. pracownicy urzędu skarbowego dokonali oględzin ww. miejsca, zastając zamknięty boks, zasunięty roletami, a właściciel sąsiedniego pomieszczenia twierdził, że lokal ten jest przeważnie zamknięty i rzadko ktoś tam się pojawia. [...] potwierdziła, że [...] Sp. z o.o. wynajęła lokal pod adresem ul. [...] wyłącznie dla celów rejestracyjnych i, że jest on wynajmowany na określony czas w określonym dniu na spotkania gościnne.

Z zapisów umowy na wynajem lokalu przy al. [....] z dnia 1.03.2011 r. zawartej przez [...] Sp. z o.o. z Biurem Nieruchomości [...] Spółką z .o.o. również wynika, że lokal ten został wynajęty dla celów rejestracyjnych. Z uwagi na fakt, że spółka ta jako przedmiot swojej działalności wskazała sprzedaż hurtową odzieży, stwierdzono, iż w lokalu tym nie jest możliwe prowadzenie działalności polegającej na hurtowej sprzedaży odzieży i obuwia. Poza tym ustalono, że z dniem 1.04.2012 r. ww. Biuro Nieruchomości rozwiązało przedmiotową umowę najmu lokalu.

Kolejny adres: [...], według informacji uzyskanej od [...], pełnomocnika [...] Sp. z o.o., służył do prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na pośrednictwie handlowym, prowadzeniu ksiąg rachunkowych oraz jako siedziba działalności gospodarczej.

- [...] wezwany do udzielenia wyjaśnień w kwestii ww. adresów, nie udzielił odpowiedzi;.

- w dniu 22.10.2013 r. [...] Sp. z o.o. została wykreślona z rejestru podatników podatku od towarów i usług.

Odnośnie do [...]. Spółka z o.o. ustalono, że:

- w toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania kontrolnego spółka nie odpowiedziała na wezwanie do złożenia wyjaśnień dotyczących zawartej w 2012 r. transakcji handlowej z e skarżąca Spółką [...];

- wezwanie z dnia 27.08.2014 r. skierowane do prezesa i całościowego udziałowca tej spółki, [...] na adres jej siedziby, tj. [...], nie zostało podjęte;

- z treści KRS wynika, że spółka ta nie złożyła sprawozdania finansowego za 2012 r.

Ostatniego wpisu dokonano w dniu 13.07.2012 r. Jest on drugim i ostatnim wpisem

i dotyczy złożonego sprawozdania za okres od 1.10.2011 r. do 31.12.2011 r.;

- z dokumentacji księgowej [...]. Sp. z o.o., przekazanej przez [....]reprezentowane przez [....] wynika, że spółka ta nie posiadała żadnych środków trwałych, nie ponosiła wydatków na ich wynajem czy dzierżawę. Natomiast Biuro Rachunkowe [....] Spółka z o.o., które prowadziło księgowość tej spółki, nie miało na dzień 27.01.2015 r., tj. na dzień przekazania kontrolującym dokumentacji księgowej, kontaktu z żadnym z jej wspólników;

- z ewidencji VAT zakupów spółki wynika, że w 2012 r. nabywała ona towary handlowe tylko od [....] Sp. z o.o., [...].

- w aktach sprawy znajduje się wyciąg z prawomocnej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 30.09.2014 r., znak: [....], określającej [...] Sp. z o.o. w podatku od towarów

i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2012 r., m.in. kwotę podatku podlegającą wpłacie na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy od towarów i usług,

w uzasadnieniu której organ ten stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony

w toku kontroli, dokonana analiza ujęta w protokole kontroli podatkowej i ocena wymienionych w nim dowodów pozwala na ustalenie, że faktury VAT wystawione przez [...] Sp. z o.o. m.in. na rzecz [...]. Sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych;

- zgodnie z danymi KRS, [...] Sp. z o.o. w zakresie swojej działalności prowadziła: handel hurtowy i detaliczny pojazdami samochodowymi oraz naprawę pojazdów samochodowych, handel hurtowy z wyłączeniem handlu pojazdami samochodowymi, handel detaliczny, z wyłączeniem handlu detalicznego pojazdami samochodowymi. Ostatnie sprawozdanie finansowe złożyła za okres od 1.01.2012 r. do 31.12.2012 r.;

- z oświadczenia [...], byłego wiceprezesa [...]. Sp. z o.o. z dnia 20.03.2015 r., przedłożonego organowi kontroli skarbowej przez skarżącą Spółkę [...] wraz z pismem z dnia 30.03.2015 r. wynika, że towar wykazany na fakturze VAT wystawionej dla Spółki [...] został sprzedany w ilościach i cenie zgodnie z fakturą VAT. Za towar zapłacono przelewem i odebrano go z parkingu [...]. Transport organizowany był przez skarżącą Spółkę [...];

- www. oświadczeniu [....] nie wskazał adresu zamieszkania. Skarżąca Spółka [...], wnioskując o przesłuchanie tej osoby w charakterze świadka, wskazała adresy kilku innych spółek, w których [...] pełni funkcje zarządcze,

w związku z czym organ kontroli skarbowej wezwania wystosowane do [...] skierował nie tylko na adres [...]. Sp. z o.o. Ostatecznie zostało odebrane tylko wezwanie skierowane na adres spółki [....];

- przesłuchany w dniu 9.06.2015 r. w charakterze świadka [....] zeznał, że nie pamięta, jakie stanowisko zajmował w 2012 r. w spółce [...]. Nie pamiętał też, czy spółka miała środki trwałe oraz czy zatrudniała pracowników. Według zeznań świadka, spółka z o.o. [...]. zajmowała się wszystkim. Na pytanie, od kogo spółka [...]. nabywała towary, świadek odpowiedział, że nie rozumie po polsku. W ten sam sposób odpowiadał na większość kolejnych pytań. Zeznał też, że oświadczenie z dnia 20.03.2015 r. napisał po wietnamsku, a następnie po jego przetłumaczeniu na język polski po[...]isał. Jednak w dalszej części przesłuchania świadek wycofał się

z odpowiedzi udzielonej na temat własnoręczności podpisania oświadczenia. Ostatecznie odmówił po[...]isania protokołu przesłuchania;

- z akt sprawy wynika, że [...]. Sp. z o.o. została wykreślona z rejestru podatników VAT z dniem 6.11.2014 r.

Odnośnie do [....] Spółka z o.o. ustalono, że:

- w toku postępowania kontrolnego spółka ta nie opowiedziała na wezwanie do złożenia wyjaśnień dotyczących zawartych w 2012 r. transakcji handlowych z [...] s.c. Wezwanie z dnia 28.08.2014 r. skierowane do prezesa i całościowego udziałowca spółki, [....] na adres jej siedziby, tj. [...], nie zostało podjęte. Wezwania kierowane do [...] na adresy sześciu innych spółek, w których pełnił on funkcje zarządcze co wynikało z informacji otrzymanej od skarżącej Spółki [...] nie były odbierane, z wyjątkiem wezwania skierowanego na adres spółki [...]. Z informacji otrzymanej od tej spółki wynika jednak, że [...] w spółce tej już nie pracuje;

- z treści KRS wynika, że spółka ta nie złożyła sprawozdania finansowego za 2012 r.

Ostatniego wpisu dokonano w dniu 13.07.2012 r. i jest to drugi i ostatni wpis, a dotyczy złożonego sprawozdania za okres od 1.06.2011 r. do 31.12.2011 r.;

- z dokumentacji księgowej [....] Sp. z o.o., przekazanej przez Biuro Rachunkowe [....] Sp. z o.o. z siedzibą w [....] reprezentowane przez [....] wynika, że spółka ta nie posiadała żadnych środków trwałych, nie ponosiła wydatków na ich wynajem czy dzierżawę. Natomiast Biuro Rachunkowe [....] Spółka z o.o., które prowadziło księgowość tej spółki, nie miało na dzień 27.01.2015 r., tj. na dzień przekazania kontrolującym dokumentacji księgowej, kontaktu z żadnym z jej wspólników;

- z ewidencji VAT zakupów tej spółki wynika, że w 2012 r. nabywała ona towary handlowe głównie od [....]

i sporadycznie od [...]Spółka z o.o., przy czym ustalono odnośnie tych spółek na podstawie danych z KRS, że udziałowcem i prezesem całościowym [...] Spółka z o.o. jest [...] i spółka ta ostatnie sprawozdanie finansowe za okres od

9.06.2008 r. do 31.12.2008 r. złożyła w dniu 22.06.2009 r., nie zostało natomiast złożone sprawozdania finansowe za lata 2009 - 2012. Spółka [...] została wykreślona

z rejestru podatników VAT z dniem 11.07.2013 r. Natomiast zgodnie z danymi KRS, prezesem spółki [....], a udziałowcem całościowym[...], tj. prezes i udziałowiec całościowy [...] ostatnie sprawozdanie finansowe za okres od 1.01.2011 r. do 31.12.2011 r. złożyła

w dniu 13.07.2012 r. Nie zostało natomiast złożone sprawozdania finansowe za

2012 r. jak i za lata następne;

- z ewidencji zakupu [...]Sp. z o.o. wynika, że żadne z 767 nabyć od spółki [...] nie przekroczyło wartości [...] euro, przy czym praktyką było, że spółka [...] tego samego dnia wystawiała na rzecz [...] kilka faktur VAT;

- zgodnie z danymi KRS, [....] Sp. z o.o. zajmowała się handlem hurtowym pojazdami samochodowymi oraz handlem detalicznym z wyłączeniem handlu detalicznego samochodami. Prezesem tej spółki jest [....], a udziałowcem całościowym [....], tj. ta sama osoba, co w spółce [...]. Spółka nie złożyła do KRS sprawozdania za 2012 rok i lata następne. Ostatnie sprawozdanie finansowe spółka złożyła za okres od 1.01.2010 r. do 31.12.2011 r.;

- [....] Sp. z o.o. została wykreślona z rejestru podatników VAT z dniem 8.01.2014 r.

- wspólnik skarżącej Spółki [...], [....] przesłuchany w dniu 24.02.2016 r. w charakterze strony zeznał, że w 2012 r. w celu zakupu obuwia od [....] Sp. z o.o. nawiązał kontakt z [...], która pracuje w [...]

w jednym z boksów, w którym sprzedawane jest obuwie. W trakcie przesłuchania nie pamiętał numeru boksu, a nazwisko pani [....] po[...]owiedziała pani [....] - uczestnicząca w przesłuchaniu. Jak wynika z ww. zeznań, [...] zaproponowała [...] sprzedaż obuwia należącego do [....] złożył u [....] ustne zamówienie. Następnie [...] organizował transport obuwia i przywoził je do magazynu

w [...]. Strona, po przypomnieniu jej, że faktura została częściowo zapłacona gotówką zeznała, że kwotę [...] zł zapłaciła [...].

- z oświadczenia [...] (pracownika firmy [....] - niebędącej kontrahentem

Spółki [...]) oraz z zeznań złożonych przez nią do protokołu przesłuchania świadka

z dnia 22.05.2015 r. wynika, że wybierała ona, na prośbę [....], wzory butów (obuwia damskiego zimowego oraz botków damskich). [...] zeznała, że ze spółką [...] współpracuje od około 10 lat. Zna [...] i "pana [....]". Współpracując z [...] s.c. robiła zdjęcia butów i przesyłała je na adres maila [....] z boksu znajomego o imieniu [...]. Sama nie posiadała adresu mailowego. Następnie dowiadywała się telefonicznie od [....] o zatwierdzeniu wzoru i ilości zamawianego towaru. Wówczas kontaktowała się z [...] i przekazywała mu te informacje. Pan [...] proponował termin załadunku towaru i przesyłał sms-em dane kierowcy, jego numer telefonu, numer rejestracyjny samochodu, który przyjedzie po towar. Świadek zeznała, że towar dla Spółki [...] zamawiała u pana [....], nie wiedząc, czy jest to pracownik [....]. Następnie otrzymywała informację, iż załadunek towaru nastąpi przy "ul. [...] koło Polskiego Centrum Handlowego –[....]". Na tej ulicy nie było magazynów. Przeładunek towaru następował z busa do [....] Spółki [...]. Według zeznań świadka, bus robił kilka kursów, co trwało około 2 - 2,5 godziny. Świadek nie uczestniczyła przy wystawianiu faktury. Nie wiedziała, czy w ogóle faktura była wystawiona.

- z materiału dowodowego sprawy wynika, że [....] nie znał nikogo z tej spółki, od której rzekomo miał pochodzić nabywany przez niego towar. Kontaktował się z pośredniczką, [....], która również nie znała pracowników [....] Sp. z o.o.;

- z akt sprawy wynika, że [....] Sp. z o.o. została wykreślona z rejestru podatników VAT z dniem 8.01.2013 r.

Odnośnie do [...] Spółka z o.o. ustalono, że:

- w toku prowadzonego postępowania kontrolnego spółka ta nie odpowiedziała na wezwanie do złożenia wyjaśnień dotyczących zawartej w 2012 r. transakcji handlowej ze Spółką [...];

- w KRS widnieją jedynie trzy wpisy, z których pierwszy z dnia 25.02.2010 r. dotyczy zawiązania [...] Sp. z o.o. i powołania prezesa jej zarządu, [....] i jedynego udziałowca (osoba ta jest też wiceprezesem zarządu [...]. Sp. z o.o.), a trzeci i ostatni z dnia 19.09.2013 r. zmiany prezesa zarządu spółki na [....].

- z dokumentacji księgowej spółki [...], przekazanej przez Biuro Rachunkowe [....] spółkę z o.o. z siedzibą w [...], ul. [....], reprezentowane przez [....], znajdującej się w aktach sprawy, wynika, że spółka ta nie posiadała żadnych środków trwałych, nie ponosiła wydatków na wynajem, dzierżawę, a towary handlowe nabywała wyłącznie od A.E. [...] Sp. z o.o. Natomiast Biuro Rachunkowe [...] spółka z o.o., które prowadziło księgowość tej spółki, nie miało na dzień 27.01.2015 r., tj. na dzień przekazywaniakontrolującym dokumentacji księgowej spółki, kontaktu z jej właścicielem;

- w aktach sprawy znajduje się wyciąg z prawomocnej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 30.09.2014 r., znak: [...],określającej A.E. [...] Spółka z o.o. w podatku od towarów

i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2012 r., m.in. kwotę podatku podlegającą wpłacie na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy od towarów i usług,

w uzasadnieniu której organ ten stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony

w toku kontroli, dokonana analiza ujęta w protokole kontroli podatkowej i ocena wymienionych w nim dowodów pozwalają na ustalenie, że faktury VAT wystawione przez [...] Sp. z o.o., m.in. na rzecz [...] Sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych;

- zeznania przesłuchanego w dniu 9.06.2015 r.[....] nie wniosły nic do sprawy; poza udzieleniem kilku odpowiedzi dotyczących spółki z o.o. [...]. na zadawane pytania opowiadał, że nie rozumie języka polskiego, mimo że w Polsce mieszka od 20 lat;.

- z akt sprawy wynika, że [...] Sp. z o.o. w wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających została z dniem 20.11.2014 r. wykreślona z rejestru podatników VAT.

Odnośnie do [...] Wyrób i Sprzedaż Obuwia [...] ustalono, że:

- data wystawienia faktury zawsze pokrywa się z datą sprzedaży i terminem zapłaty. Zapłata na wszystkich fakturach była określona jako gotówkowa, brak dowodów zapłaty za faktury, które potwierdzałyby kiedy, komu i jakie kwoty środków przekazano;

- Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] nie mógł nawiązać kontaktu

z [....] prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwa [...] Wyrób i Sprzedaż Obuwia [...]. Wezwania z dnia 28.08.2014 r. i z dnia 31.10.2014 r. kierowane do tego podatnika w celu złożenia wyjaśnień w zakresie dokonanych transakcji dostawy towarów w 2012 r. na rzecz Spółki [...] nie zostały odebrane, zaś wezwanie skierowane na adres poczty elektronicznej [....] pozostało bez odpowiedzi;

- z zeznań [....] przesłuchanego w charakterze strony w dniu 24.02.2016 r. wynika, że do nawiązania współpracy z [...] Wyrób i Sprzedaż Obuwia [...] doszło w taki sposób, że [...] skontaktował się telefonicznie z [...], który ogłaszał się w gazecie branżowej. Panowie poznali się osobiście. [...] kupował od [...] obuwie jedynie w atrakcyjnych cenach. Nigdy nie był w siedzibie firmy [...] Wyrób

i Sprzedaż Obuwia [...]. Dalej [....] zeznał, że [...]

w 2012 r. przyjeżdżał do Żar z wozami obuwia, którym handlował. Wówczas, gdy oferta była atrakcyjna, [....] składał zmówienie. Przy zamówieniach brały udział pracownice Spółki [...]. Zamówiony towar był przywożony przez [...] do [...] i tam był odbierany przez [...] (wspólnika Spółki [...]), który rozliczał się z [...]. Płatność następowała gotówką;

- jak wynika z akt sprawy, w wyniku kontroli podatkowej [...] Wyrób i Sprzedaż Obuwia [...] kontrolę podatkową w zakresie rzetelności deklarowanych przez podatnika podstaw opodatkowania w podatku od towarów i usług za okres od 1.01.2012 r. do 31.12.2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wydał decyzję z dnia 10.10.2014 r., znak: [....] określającą [...] Wyrób i Sprzedaż Obuwia [...] w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2012 r. kwoty do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy VAT oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, z uzasadnienia której wynika, że: w okresie objętym kontrolą [...] prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] Wyrób i Sprzedaż Obuwia [...] miał dwóch pracowników, których nie udało się przesłuchać, kontrolowany odmówił złożenia zeznań w charakterze strony; nie przedstawiono żadnych dowodów zakupu materiałów do produkcji obuwia czy dowodów zakupu towarów; w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej brak było jakichkolwiek śladów jej prowadzenia; z przedstawionych przez kontrolowanego spisów remanentach wynikała wielkość materiałów i wyrobów gotowych nieadekwatnie mała w stosunku do wykazanej sprzedaży, przy jednoczesnym braku zakupu materiałów; podatnik nie posiadał maszyn do produkcji; na fakturach sprzedaży wskazywał wyłącznie płatność gotówkową; brak jakichkolwiek dowodów potwierdzających, że za wystawione faktury dokonano zapłaty; brak dowodów zakupu usług obcych, np. szycia cholewek, montażu obuwia; brak dowodów potwierdzających poniesienie kosztów niezbędnych mediów takich jak energia elektryczna czy ogrzewanie; brak opakowań na obuwie oraz dowodów potwierdzających ich zakup.

Ponadto, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...]w uzasadnieniu ww. decyzji wskazał, że z protokołu Sądu Rejonowego w [....] Wydział I Cywilny z dnia 31.01.2013 r., [....], wynika, że w chwili składania przez D.P. wyjaśnień, prowadził on działalność gospodarczą dotyczącą wyrobu i sprzedaży obuwia. W ramach tej działalności zajmował się handlem samochodami. Miał cztery wycinarki, które sprzedał w styczniu 2012 r., natomiast samej produkcji nie prowadzi od dwóch lat;

- z akt sprawy wynika, że [...] nie zadeklarował w grudniu 2012 r. żadnej sprzedaży, chociaż w grudniu 2012 r. wystawił dwie faktury VAT na rzecz skarżącej Spółki [...], tj. o nr [....] z dnia 03.12.2012 r. i nr [....] z dnia 19.12.2012 r.

Odnośnie [....] Spółka Jawna z siedzibą

w [...] niepodważone ustalenia organu jednoznacznie wskazują, że usługi agencyjne i monitorowania nie były świadczone przez tą spółkę, a świadczą o tym w szczególności:

- postanowienia umowy najmu z dnia 27.04.1998 r., na mocy której [....] wynajmowała od [....] i M. Spółka z o.o. w [....] i zgodnie

z § 8 pkt 3 [...] nie mogła bez zgody wynajmującego podnająć lokalu osobie trzeciej oraz postanowienia aneksu z dnia 03.01.2011 r. do tej umowy najmu, który przewidywał od 01.01.2014 r. czynsz najmu w wysokości [...] zł miesięcznie powiększony o należny podatek VAT 23 %, co Spółka [...] w sposób nieprzekonujący argumentowała, że w aneksie tym omyłkowo określono zmianę czynszu za dzierżawę, zamiast zmianę wynagrodzenia agenta w związku ze zmianą stawki podatku VAT, a błąd ten nie został zauważony przez agenta ani też skorygowany. A zatem, Spółka [...] prowadziła sprzedaż swoich towarów w lokalu, który nie był ani jej własnością, ani nie był przez nią wynajmowany czy dzierżawiony i z tytułu użytkowania lokalu nie płaciła czynszu,

- wyjaśnienia samej Spółki [...], że agent [....] nie dokumentował swoich usług agencyjnych i monitorowania;

- wyjaśnienia [....] (kierownik sklepu) i [....] (kierownik regionalny), które nie potwierdzają świadczenia usług agencyjnych i monitoringu ze strony [....]; z ich wyjaśnień jednoznacznie wynika, że ich obowiązki związane ze sprzedażą towaru w sklepie w [....] pokrywały się z obowiązkami agenta; nie wspominali w ogóle w swoich wyjaśnieniach o [....] i rzekomo wykonanych przez niego czynnościach. Jak oświadczył [....], za pracę personelu i wygląd sklepu odpowiadał przed właścicielem firmy [...] s.c.;

- w zastrzeżeniach złożonych do protokołu badania ksiąg Spółka [...] wyjaśniła, że prowadzona przez nią sprzedaż w lokalu w [....], który nie jest jej własnością oraz nie posiada do niego żadnego innego tytułu prawnego (umowy najmu, dzierżawy lub umowy o podobnym charakterze), może odbywać się jedynie

w oparciu o nabycie od posiadacza prawa do użytkowania tego lokalu, innego rodzaju usługi. Dlatego realizacja sprzedaży towarów należących do [...] s.c. przy udziale jej pracowników nie byłaby możliwa bez nabycia od agenta usługi agencyjnej, w ramach której jego lokal był do tego wykorzystywany.

Zgodzić się zatem należało z organem, że w świetle ww. wyjaśnień Spółki [...] wprost wynika, że sprzedaż towarów w lokalu w [....] była możliwa jedynie w oparciu o nabycie od posiadacza (najemcy) lokalu, czyli od [....] spółka jawna innego rodzaju usługi, tutaj usługi niematerialnej w postaci usługi agencyjnej i monitorowania, co uzasadnia prawidłowość stanowiska organu, że usługi marketingowe nie były świadczone przez [...], a tym samym przez [....] o czym nadto świadczą okoliczności:

- analiza przychodów uzyskanych przez pozostałe sklepy Spółki [...] w 2012 r. wykazała, że wyższy poziom przychodów niż w omawianym sklepie osiągnęło w tym samym roku około 30 sklepów,

- w 2012 r. sklep w [...] był jedynym wśród sklepów prowadzonych przez agenta.

Nie budzi zatem wątpliwości w świetle ww. okoliczności, że [....] nie świadczyła na rzecz Spółki [...] udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami VAT usług marketingowych i monitoringu. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów podważających powyższe ustalenia. Tym samym słusznie organ uznał, że faktury VAT wystawione przez [....] z tytułu świadczenia usług agencyjnych i monitoringu stwierdzają czynności, które w rzeczywistości nie zostały wykonane przez wystawcę tych faktur.

Wobec tego prawidłowo organ stwierdził, że na podstawie art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a) ustawy VAT skarżąca Spółka [...] nie miała prawa do obniżenia podatku należnego

o podatek naliczony wynikający z zakwestionowanych faktur VAT wystawionych przez [....].

W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności przywołane wyżej niepodważone w żaden sposób ustalenia organu stanowiły dostateczną podstawę do dokonania oceny zakwestionowanych faktur i uznania, że nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Sąd nie dopatrzył się przy tym zasadności zarzutów co do braku racjonalnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji ani też rozstrzygnięć organu sprzecznych z istotną częścią materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, czy też arbitralnego

i dowolnego rozstrzygnięcia o wartości poszczególnych dowodów.

Nie znalazł także Sąd podstaw do uwzględnienia zarzutów stawianych przez Skarżącą w zakresie braku zakwestionowania w protokole badania ksiąg Spółki [...]

z dnia 02.03.2015 r. co do transakcji nabycia przez Spółkę [...] towarów od spółki [...]. Zgodzić się należało z organem, że mimo, iż dopiero na bazie treści decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], otrzymanej po dniu podpisania protokołu badania ksiąg, tj. w dniu 17.06.2015 r., powziął informację, że spółka A.E. [...], uczestnicząc w łańcuchu nielegalnych dostaw, wystawiła puste faktury, m. in. na rzecz [...]. Sp. z o.o. i na rzecz [...] Sp. z o.o., to nie było przeszkód by organ nie mógł dokonać zbadania transakcji nabycia obuwia od tych spółek na podstawie całokształtu okoliczności występujących w sprawie znajdujących oparcie w całym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, a nie tylko na podstawie tej decyzji. To zadaniem Skarżącej było wykazanie niespornymi dowodami, że ustalenia organu nie odpowiadają prawdzie. Takich dowodów, które by potwierdziły prawdziwość jej twierdzeń co do rzeczywistego przebiegu transakcji dostaw towarów od ww. spornych kontrahentów, jednak Skarżąca nie zaoferowała. Organy podatkowe muszą dysponować takimi środkami dowodowymi, aby w każdej chwili mogły zweryfikować te nabycia w kontekście art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy VAT. To podatnik powinien wskazać organowi dowody, realizując w ten sposób spoczywający na nim ciężar dowodu. Dzięki temu organ podatkowy może udowodnić w ramach ciążącego na nim obowiązku dowodzenia, dążąc do ustalenia prawdy materialnej, że sporne nabycia towarów miały faktycznie miejsce lub też je zakwestionować. Mając na uwadze rozdzielenie w postępowaniu podatkowym, zmierzającym do określenia podatnikowi wysokości należnego zobowiązania podatkowego przez weryfikację zdarzeń gospodarczych, ciężaru dowodu oraz obowiązku dowodzenia należy podkreślić, że ujemne skutki procesowe braku wskazania lub zaoferowania środków lub źródeł dowodowych świadczących o dokonaniu w rzeczywistości gospodarczej określonych nabyć ponosi podatnik (por. wyrok NSA z 23.02.2010 r., II FSK 1651/08 - publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl ).

W ocenie Sądu, organ odwoławczy w sposób wyczerpujący i logiczny wyjaśnił podjęte rozstrzygnięcie, wyjaśnił dlaczego nie mają znaczenia wnioskowane przez Skarżącą dowody wskazując w kontekście art. 188 O.p., że przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Jak słusznie wskazał organ, stan faktyczny sprawy potwierdziły już inne dowody otrzymane od Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...], Naczelnika Urzędu Skarbowego w [....] oraz dowody otrzymane od Dyrektora Urzędu Skarbowego w [...], a także zeznania świadków, w tym [....] oraz zeznania strony, [....]. Zgromadzone dowody pozwoliły na ustalenie, że spółki figurujące na zakwestionowanych fakturach w rzeczywistości nie realizowały dostaw towarów na rzecz skarżącej Spółki [...], natomiast okoliczność braku przedłożenia organowi dokumentacji potwierdzającej faktyczny obrót towarem, w szczególności

w zakresie dostawy towaru, stwarza nie tylko istotne wątpliwości co do rzetelności wykazanych obrotów, ale przede wszystkim stanowi podstawę do uznania braku rzetelności ze strony Skarżącej w zakresie obrotu obuwiem.

W przywołanych powyżej okolicznościach uznać należało, że zasadnie organ odwoławczy stwierdził, iż doszło do naruszenia przez Skarżącą, jako podatnika, obowiązków ewidencyjnych wynikających z art. 109 ust. 3 u.p.t.u. co do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania oraz kwot podatku, co tym samym było podstawą ustalenia przez organ wysokości należnego podatku oraz prawidłowych wysokości podatku naliczonego. Organ prawidłowo przy tym zastosował art. 86 ust. 1

i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy VAT w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a)ustawy VAT.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Stosownie zaś do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy VAT, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne: stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

W świetle powyższego, tylko faktura odpowiadająca rzeczywistości w zakresie przedmiotowym (transakcja wykazana na fakturze miała miejsce w rzeczywistości)

i podmiotowym (transakcja miała miejsce pomiędzy podmiotami wskazanymi na fakturze) daje prawo do odliczenia podatku z niej wynikającego. Dysponowanie fakturą przez nabywcę towaru lub usługi stanowi bowiem jedynie warunek formalny, który jeszcze nie uprawnia podatnika do skorzystania z prawa do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku materialnego w postaci wykonania przez kontrahenta wynikającego z faktury rzeczywistej czynności, rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji.

Nie ulega wątpliwości, że udowodnienie okoliczności, że transakcja nie miała miejsca pomiędzy wskazanymi na fakturze podmiotami (czyli że nie została spełniona materialna przesłanka powstania prawa do odliczenia podatku od towarów i usług), powoduje, że istnienie świadomości naruszenia zasad odliczenia podatku naliczonego przez podatnika jest oczywiste. Odrębnych ustaleń zatem w tym zakresie nie trzeba dokonywać.

Wynika to już z wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyroku

z dnia 06.07.2006 r. w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 (Axel Kittel przeciwko Belgii, oraz Belgia przeciwko Recolta Recycling SPRL) i wyroku z dnia 12.01.2006 r. w sprawach połączonych C-354/03, C-355/03 i C-484/03 (Optigen LTD

i in. przeciwko Commissioners of Customs & Excise), z dnia 21.06.2012 r. wydanego

w sprawach połączonych C-80/11 (Mahagében kft przeciwko Nemzeti Adó-és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága) i C-142/11 (Péter Dávid przeciwko Nemzeti Adó-és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága), zgodnie z którymi artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu.

Zaś artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 Dyrektywy 2006/112 stoi na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia prawa do odliczenia z tego powodu, że podatnik nie upewnił się, iż wystawca faktury za towary, których prawo do odliczenia ma dotyczyć, jest podatnikiem, że dysponował on tymi towarami i był w stanie je dostarczyć oraz, że wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku od wartości dodanej, albo z tego powodu, że podatnik nie posiada, poza fakturą, innych dokumentów potwierdzających spełnienie powyższych warunków, mimo że spełnione były warunki materialne i formalne powstania prawa do odliczenia określone w Dyrektywie 2006/112/WE, a podatnik nie miał przesłanek podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa.

Skoro zatem w niniejszej sprawie organy udowodniły, że transakcje wykazane

w spornych fakturach nie miały miejsca pomiędzy skarżącą Spółką [...] a spółkami: [...]Sp. z o.o., [...]Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...]. Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] [...], a także dokumentujących nabycie usług agencyjnych od [...] Sp. J., to trafnie wywiódł organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca Spółka [...] świadomie uczestniczyła w procederze wystawiania fikcyjnych faktur. Przedstawiona w tym zakresie argumentacja poparta zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie jest w ocenie Sądu przekonująca i logiczna.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu, organy nie były zobligowane do poszukiwania jakiegoś innego specjalnego celu wystawiania zakwestionowanych faktur VAT, poza wskazaną przez organ odwoławczy próbą uszczuplenia dochodów budżetu Państwa

z tytułu podatku od towarów i usług. Dlatego słusznie wskazał organ, że całokształt okoliczności występujących w sprawie znajdujący oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy dowodzi niezachowania należytej staranności przez Skarżącą i nie daje podstaw do przyjęcia jej dobrej wiary. Organ podatkowy poddał ocenie wszystkie okoliczności z tym związane, ustosunkowując się jednocześnie do twierdzeń, które Skarżąca uznała za istotne. Wobec tego rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji należy ocenić jako zgodne z wykładnią prawa wspólnotowego dokonywaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej m. in. ww. orzeczeniach.

W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe dowiodły w sposób nie budzący wątpliwości na podstawie korespondującego ze sobą materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, że transakcje wykazane w spornych fakturach

w rzeczywistości nie miały miejsca (tej tezy bowiem Skarżąca w żaden sposób nie podważyła), to tym samym w takiej sytuacji organy te nie miały obowiązku wykazywać, że Skarżąca świadomie uczestniczyła w procederze wystawiania fikcyjnych faktur lub, że wiedziała lub co najmniej powinna była wiedzieć, a więc mogła podejrzewać na podstawie okoliczności występujących podczas dokonywania transakcji (np. sprawdzić kontrahenta, z którym podejmuje współpracę, np. w KRS), że w takim procederze uczestniczy. W takiej bowiem sytuacji, organy podatkowe nie są zobowiązane do poszukiwania jakiegoś innego specjalnego dowodu co do celu wystawiania zakwestionowanych faktur VAT, poza dowodami wykazującymi, że w rzeczywistości nie dokonano zakwestionowanych transakcji, gdyż kontrahent (sprzedawca) wykazany na zakwestionowanej fakturze nie mógł dokonać transakcji w okresie wynikającym ze spornych faktur, a udokumentowane okoliczności przez organ wskazywały, że Skarżąca wiedziała lub powinna była wiedzieć (podejrzewać), iż uczestniczy w procederze oszustwa w podatku od towarów i usług, a tym samym zakwestionowane faktury nie uprawniały jej do odliczenia zawartego w tych fakturach podatku naliczonego. Tę okoliczność organ podatkowy jednoznacznie udowodnił spójnym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a w szczególności wyjaśnieniami skarżącej Spółki [...] potwierdzającej niszczenie wytworzonych dokumentów oraz ww. dowodami uzyskanymi z innych postępowań, co szczegółowo i właściwie rozważono w zaskarżonej decyzji.

Podkreślić należy, że w sytuacji zakwestionowania podstawowego dokumentu jakim jest faktura VAT, niewątpliwie w dobrym interesie Skarżącej było nie budzące wątpliwości wykazanie, że rzeczywiste wykonanie zakwestionowanych transakcji nastąpiło przez konkretnego sprzedawcę, tj. [...]Sp. z o.o., [...]

Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...]. Sp. z o.o., [....] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] [...], [....] Sp. J. Wykazanie faktycznej sprzedaży towaru i usługi (dot. [...]) na rzecz Spółki [...], wynikającej

z zakwestionowanych faktur nie może polegać na polemice z argumentacją organów,

a zatem wyłącznie na gołosłownym twierdzeniu, że organy błędnie dokonały ustaleń

w tym zakresie. Sama teza, bez poparcia jej rzetelnymi dowodami z dokumentów potwierdzających bezspornie dokonanie zakwestionowanych transakcji sprzedaży towaru, jest niewystarczająca dla uznania jej za prawdziwą. A takich dokumentów, oprócz zakwestionowanych faktur VAT zakupu, co wynika z akt sprawy, brak jest zarówno po stronie sprzedawcy ([...]Sp. z o.o., [...]Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...]. Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] [...], [...] Sp. J.) jak i nabywcy (Skarżącej). Okoliczności te stanowiły podstawę uznania, że ustalenia organu zostały dokonane w niniejszej sprawie z zachowaniem zasad prowadzenia postępowania podatkowego przewidzianych przepisami ustawy – Ordynacja podatkowa, a ich ocena znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa materialnego.

W tym stanie sprawy Sąd, mając na uwadze brak podstaw do stwierdzenia naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej