Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1391/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116 par. 1 pkt 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Płusa Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz Sędzia del. WSA Mirosław Surma (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3545/16 w sprawie ze skargi R. A. C. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od grudnia 2009 r. do lutego 2010 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. A. C. na rzecz Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 6 grudnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3545/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r.,

poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a", oddalił skargę R. C. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 26 września 2016 r.

nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości spółki

z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2009 i 2010 r.

1.1 Sąd pierwszej instancji wskazał, że istota sporu w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy w terminie płatności zobowiązania za grudzień 2009 r. - luty 2010 r. istniały przesłanki wystąpienia przez skarżącego o ogłoszenie upadłości zarządzanej przez niego spółki, a jeżeli tak, to czy niewystąpienie o ogłoszenie upadłości w tym czasie nastąpiło bez jego winy.

Niesporne jest, że skarżący był członkiem zarządu spółki w okresie, w którym upływał termin wpłat na PFRON za okres od grudnia 2009 r. do lutego 2010 r. Jednocześnie strona wskazała, że nie posiada wiedzy o mieniu spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości spółki wobec PFRON. O winie członka zarządu w niezgłoszeniu upadłości we właściwym czasie można zaś mówić jeżeli nie dopełni on określonych przepisami wymogów. Zostały one skonkretyzowane w Prawie upadłościowym i naprawczym, w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., w szczególności w art. 21, art. 10 i art. 11 tej ustawy.

Sąd Rejonowy dla W. postanowieniem z 30 czerwca

2010 r. na wniosek skarżącego z 14 kwietnia 2010 r. ogłosił upadłość likwidacyjną F. sp. z o.o. Zdaniem sądu pierwszej instancji akta sprawy wskazują bez żadnych wątpliwości, że organ prawidłowo lokuje właściwy czas na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości w styczniu 2010 r. K. sp. z o.o. jako wierzyciel spółki F. już wcześniej składała wniosek o ogłoszenie upadłości. Także inny wierzyciel (P. S.A.) niezależnie od skarżącego złożył wniosek

o ogłoszenie upadłości, wskazując m. in. na zaległości powstałe 15 stycznia 2010 r. na kwotę 25.798,21 zł. W kwestii ustalenia właściwego czasu, w którym powinien być złożony wniosek o ogłoszenie upadłości, skarżący sam przywołał treść uzasadnienia postanowienia z 8 lipca 2011 r., sygn. akt [...], w którym Sąd Rejonowy W., wskazał że "mając na uwadze obiektywny ogląd ekonomicznej sytuacji upadłej spółki właściwym czasem do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości był październik 2009 r., mimo że wniosek należałoby i tak traktować jako spóźniony, ale nie pozwalający na przypisanie skarżącemu winy, najpóźniej zaś nastąpić to powinno w końcu stycznia 2010 r." Wynika z tego, że w końcu stycznia 2010 r., nie tylko istniały już przesłanki złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, ale także można przypisać skarżącemu winę, że taki wniosek nie został w tym czasie zgłoszony. To postanowienie jest też przywołane w postanowieniu Sądu Rejonowego W. w W. z 3 lutego 2014 r., sygn. akt [...], w którym wskazano, że wobec skarżącego ogłoszono zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na okres 4 lat, właśnie za niewywiązanie się z obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie. Wywody skarżącego pozostają więc w kolizji z ustaleniami sądów powszechnych orzekającymi w kwestii upadłości. W tych okolicznościach dalsze prowadzenie postępowania dowodowego w kwestii właściwego czasu na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie było potrzebne.

Zdaniem sądu skarżący nie wykazał też braku winy w niezłożeniu wniosku o upadłość. Prowadził negocjacje mające na celu dokapitalizowanie zarządzanej spółki, które trwały do końca pierwszego kwartału 2010 r. Podjął więc ryzyko gospodarcze mimo powstawania zaległości na rzecz PFRON i związanego z tym prawnego obowiązku wnioskowania o ogłoszenie upadłości (pełny tekst uzasadnienia oraz inne powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

2. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku R. C. wniósł

o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych

(j. t. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm. - dalej: "p.u.s.a."), art. 3 § 1, art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez przekroczenie podczas rozstrzygania sprawy granic jej rozpoznania polegające na samodzielnym ustaleniu przez sąd daty, w której wniosek o ogłoszenie upadłości winien być złożony, tj. koniec stycznia 2010 r., zamiast odniesienia się do legalności (prawidłowości) ustalenia tej daty przez organy, tj. 3 lutego 2009 r.;

b) art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewystarczające wyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia polegające na ustaleniu i uznaniu przez sąd, że wniosek o ogłoszenie upadłości winien być złożony na koniec stycznia 2010 r.,

tj. w innym niż wskazuje na to organ terminie (organ wskazuje datę 3 lutego 2009 r.)

i jednoczesnym uznaniu przez sąd, że przeprowadzenie przez organ dalszych czynności wyjaśniających, w tym zgłoszonych w piśmie z 4 grudnia 2014 r., nie miało znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy i nie było konieczne;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. oraz art. 120, art. 122, art. 180 § 1,

art. 187, art. 188, art. 190, art. 191, art. 197, art. 199 i art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że załatwienie niniejszej sprawy nie wymaga przeprowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia daty, w której należało złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości i braku przeprowadzenia dowodów istotnych do jej rozstrzygnięcia, zgłoszonych w piśmie z 4 grudnia 2014 r., w szczególności dowodu z dokumentów w postaci bilansu i rachunków zysków i strat za 2008 r., rachunku zysków i strat za okres od 2009/01/01 do 2009/05/31, sprawozdania finansowego spółki za 2009 r., sprawozdania finansowego spółki na dzień poprzedzający ogłoszenie upadłości, a także z opinii biegłego z rachunkowości i księgowości, które to dowody zostały zgłoszone na okoliczność: sytuacji finansowej spółki w latach 2008 - 2009, a tym samym istnienia podstaw do zgłoszenia wniosku

o ogłoszenie upadłości, a także daty powstania niewypłacalności, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi zamiast jej uwzględnienia;

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 oraz art. 116 § 1 pkt 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez brak zastosowania.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 107 § 1 oraz art. 116 § 1 pkt 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie w związku z uznaniem, że skarżący ponosi odpowiedzialność za zobowiązania spółki F. w upadłości likwidacyjnej w sytuacji, gdy ustalony w sprawie stan faktyczny budzi uzasadnione wątpliwości.

3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1 Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie zachodziła.

Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest także wskazanymi w niej podstawami. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku błędnej wykładni przyjmuje się, że przejawia się ona w nieprawidłowym zrekonstruowaniu normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) polegającym na mylnym zrozumieniu jej treści lub znaczenia albo na niezrozumieniu intencji prawodawcy, bądź też zastosowaniu normy nieobowiązującej. Natomiast naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumpcji, tj. błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w mającej zastosowanie w sprawie normie prawnej. Z kolei kwestie dotyczące ustalenia stanu faktycznego podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania podatkowego, przy czym przez wzgląd na postanowienia art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie wystarczy zatem przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Normy procesowe mają charakter służebny względem norm materialnoprawnych. Stanowią ze swej istoty w podatkowym procesie decyzyjnym oraz sądowej jego kontroli instrument dla ich konkretyzacji, tj. wyznaczenia obowiązków bądź uprawnień podatnika. Zasadą więc przyjętą przez ustawodawcę jest - za wyjątkiem wad kwalifikowanych implikujących nieważność decyzji podatkowej albo wznowienie postępowania podatkowego – konieczność wzruszenia zaskarżonego aktu kreującego stosunek prawnopodatkowy jedynie w sytuacji, gdy wada procesowa ma postać istotnej. Skuteczność zarzutów procesowych ma więc charakter warunkowy. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Zaznaczyć też należy, że sąd ten nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych lub ich uzasadnienia.

4.2 Mając na względzie powyższe uwagi w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że nie zasługiwały na uwzględnienie ujęte w skardze kasacyjnej zarzuty natury procesowej, w których odwołano się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. oraz art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 187, art. 188, art. 190, art. 191, art. 197, art. 199 i art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Ta grupa zarzutów koncentrowała się wokół kwestii ustalenia czasu, który był właściwy dla wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, a w konsekwencji uznania zaistnienia przesłanki uwalniającej go od odpowiedzialności za zaległości tejże spółki. Niewątpliwie ta okoliczność, w świetle przepisu art. 116 § 1 pkt 1 i § 2 Ordynacji podatkowej miała znaczenie i to warunkujące tę odpowiedzialność. Jednakże autor skargi kasacyjnej, abstrahując w tej mierze od argumentacji jaką zaprezentowano w zaskarżonym wyroku, ponowił jedynie potrzebę dalszego prowadzenia postępowania dowodowego w tej kwestii. Co znamienne jednak, nie zakwestionował okoliczności na które sam powoływał się w dotychczasowym postępowaniu, tj. konieczności uwzględnienia oceny wyrażonej w postanowieniu Sądu Rejonowego W. z 8 lipca 2011 r., sygn. akt [...], w którym, wskazał on że "mając na uwadze obiektywny ogląd ekonomicznej sytuacji upadłej spółki właściwym czasem do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości był październik 2009 r., mimo że wniosek należałoby i tak traktować jako spóźniony, ale nie pozwalający na przypisanie skarżącemu winy, najpóźniej zaś nastąpić to powinno w końcu stycznia 2010 r." Skoro więc w zaskarżonym wyroku przyjęto, zgodnie z oczekiwaniami strony, że w styczniu 2010 r. zaistniały okoliczności zobowiązujące skarżącego dla złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, to niewątpliwie złożenie w niniejszej sprawie przez skarżącego takowego wniosku w kwietniu 2010 r., pozwalało na jednoznaczne ustalenie, że wniosek ten nie został złożony we właściwym czasie. Nie można zatem zasadnie wywodzić, że z zasad prawdy materialnej, zupełności materiału dowodowego oraz swobodnej oceny dowodów (art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej) należy wyprowadzić obowiązek organu podatkowego prowadzenia postępowania w kierunku konieczności dokonywania ustaleń faktycznych co do okoliczności, które wynikają wprost ze stanowiska samego podatnika. Wynikające z tych przepisów obowiązki związane m.in. z ciężarem dowodzenia nie mogą oznaczać obciążenia organów podatkowych nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów, które same wynikają z twierdzeń strony i dodatkowo znajdują oparcie w zgromadzonych już dowodach.

Na etapie skargi kasacyjnej jej autor nie dostarczył też żadnych argumentów jaki wpływ na wynik sprawy mogłoby przynieść przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, w celu podważenia ustaleń organów podatkowych, że wniosek o ogłoszenie upadłości winien być złożony do 3 lutego 2009 r. Wskazać należy, że już na etapie postępowania przed sądem pierwszej instancji skarżący podważył skutecznie te ustalenia, odwołując się właśnie do oceny wyrażonej we wskazanym wyżej postanowieniu Sądu Rejonowego W. z 8 lipca 2011 r., a która to w zaskarżonym wyroku została zaakceptowana.

4.3 Nie mogły również odnieść zamierzonego skutku, w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku, zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie art. 1 § 2 p.u.s.a., art. 3 § 1, art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., którego autor skargi upatruje w przekroczeniu podczas rozstrzygania sprawy jej granic i samodzielnym ustaleniu przez sąd daty, w której wniosek o ogłoszenie upadłości winien być złożony. Otóż w pierwszej kolejności stwierdzić należało nietrafność zarzutu naruszenia art. 1 § 2 p.u.s.a., który to przepis ma charakter ustrojowy i jego naruszenie następowałoby wówczas, gdyby sąd pierwszej instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji według innych wskazań, niż zgodność z prawem, bądź z zakresu innego niż określony w § 1. Strona skarżąca tak skonstruowanego zarzutu w ogóle nie uzasadniła. Z kolei z art. 3 § 1 p.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść, gdyby sąd rozpoznający skargę uchylił się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie tej sąd pierwszej instancji dokonał pełnej i prawidłowej kontroli decyzji organu odwoławczego. To, że w rezultacie nie podzielił argumentów skarżącego, co do konieczności uzupełnienia postępowania dowodowego nie oznacza, że w związku z tym dopuścił się naruszenia przepisów określających kompetencje sądów administracyjnych. Po drugie, zgodnie z treścią art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. W zawartej w skardze kasacyjnej w tym zakresie argumentacji skarżący eksponował przekroczenie podczas rozstrzygania sprawy granic jej rozpoznania, polegający na samodzielnym ustaleniu przez sad pierwszej instancji daty, w której winien być złożony wniosek o ogłoszenie upadłości. Otóż podstawą tego zarzutu mógłby być jedynie taki stan, w którym sąd pierwszej instancji oparłby swoje rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który zawarty jest w aktach sprawy, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Należy odróżnić sytuację odmiennej oceny materiału dowodowego wynikającą z akt sprawy od orzekania w oderwaniu od tego materiału. Przepis art.133 § 1 p.p.s.a. nie daje podstawy do kwestionowania dokonanej w sprawie oceny materiału dowodowego, a wynika z niego nakaz wyprowadzania oceny prawnej z faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy. Z kolei zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta w której wniesiono skargę. W skardze kasacyjnej nie dostarczono żadnych argumentów, które potwierdzałyby, że w zaskarżonym wyroku dokonano oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem jej granic, podmiotowych czy też przedmiotowych.

Podobnie nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej, sformułowany analogicznie do powyższej już omówionego, odwołujący się do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niewystarczające wyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Otóż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd pierwszej instancji zarówno przytoczył przepisy, jakie w jego ocenie winny mieć zastosowanie w sprawie, ale także przedstawił tok rozumowania, jaki doprowadził go do podjętego rozstrzygnięcia. Przypomnieć też należy, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a w razie gdy wskutek uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten określa wymogi formalne uzasadnienia orzeczenia. Jednym z elementów koniecznych uzasadnienia jest wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach podstawy prawnej rozstrzygnięcia sąd powinien podać nie tylko argumenty, którymi kierował się wydając takie, a nie inne rozstrzygnięcie, ale też wskazać dlaczego nie podziela zarzutów strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania, gdy uzasadnienie nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia. Wbrew twierdzeniom skarżącego, sąd pierwszej wypowiedział się i uzasadnił dlaczego uznał, że wniosek o ogłoszenie upadłości winien być złożony na koniec stycznia 2010 r. i dlaczego nie było konieczne przeprowadzenie przez organ podatkowy dalszych czynności wyjaśniających w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził przy tym, że motywy przyjęcia takiego stanowiska były na tyle dokładne, że pozwoliły skarżącemu na polemikę z nimi w skardze kasacyjnej, a sądowi kasacyjnemu - na ocenę ich prawidłowości. Nie można też mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia. Ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi jednak o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera odniesienie się do wszystkich zarzutów poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania w konkretnej sprawie. Odnotować też należy, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (publ. ONSA i WSA 2010, Nr 3, poz. 39), przyjęto, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sytuacja tego rodzaju w rozpoznanej sprawie nie zachodziła. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazało ustalenia faktyczne, które przyjęto za podstawę orzekania, przedstawiono w nim podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zastrzeżenia skarżącego na tle art. 141 § 4 p.p.s.a. w istocie nawiązywały do oceny wyrażonej przez sąd pierwszej instancji, a tego rodzaju argumentacja nie przystaje do treści art. 141 § 4 p.p.s.a., a wręcz wskazuje na brak naruszenia przez sąd pierwszej instancji tej regulacji.

4.4 Wobec powyżej wykazanej niezasadności zarzutów procesowych, a tym samym niepodważeniu dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, w szczególności ustalenia, że skarżący nie wystąpił we właściwym czasie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości (nie wystąpiła przesłanka uwalniająca go od odpowiedzialności za zaległości spółki – art.116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej) nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty niewłaściwego zastosowania przepisu art. 107 § 1 oraz art. 116 § 1 pkt 1 i § 2 Ordynacji podatkowej.

4.5 Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw dla uwzględnienia skargi kasacyjnej i oddalił ją w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (j. t. Dz. U. z 2018 r., poz. 265).