Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 86/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano organ do załatwienia wniosku
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 286 par. 2, art. 200, art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35, 36
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 4 ust. 1, art. 1 ust. 1, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Spółki A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Spółkę A. do załatwienia wniosku skarżącego A. K. z dnia [...] w terminie 14 dni od dnia doręczenia wyroku, II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Spółki A. na rzecz skarżącego A. K. kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Zarządu Spółka A w przedmiocie informacji publicznej, o udostępnienie której wystąpił wnioskiem z dnia 8 listopada 2012 r.

Skarżący wniósł o:

1. uznanie, że strona przeciwna pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej,

2. zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej, lub uznanie uprawnienia skarżącego do uzyskania wnioskowanej informacji publicznej, a tym samym stwierdzenie obowiązku ciążącego w tym zakresie na stronie przeciwnej,

3. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi A. K. podał, że w dniu 8 listopada 2012 r. zwrócił się do strony przeciwnej o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej kontroli biletów prowadzonej w komunikacji autobusowej PKS. W piśmie tym wnioskował o udzielenie informacji: ile osób jest upoważnionych do kontroli biletów, czy są to osoby zatrudnione bezpośrednio w PKS czy w podmiocie zewnętrznym, o ile czynności te wykonuje podmiot zewnętrzny - jaka jest jego nazwa, adres, ogólne zasady wynagradzania i okres obowiązywania umowy na usługę kontroli, jak również wnioskował o przesłanie wzoru identyfikatora upoważniającego do kontroli biletów.

Skarżący wyjaśnił, że PKS jest podmiotem wykonującym zadania publiczne z zakresu transportu zbiorowego oraz dysponującym majątkiem publicznym, toteż w myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), jest obowiązany

do udostępnienia informacji publicznej. W szczególności PKS świadczy usługi przewozu osób na zlecenie i ze środków miast: [...], jak również otrzymuje za pośrednictwem Marszałka Województwa dopłaty z budżetu państwa do biletów z ulgą ustawową.

Skarżący podniósł, że żądane dane nie zostały opublikowane na stronach internetowych PKS, w tym w BIP, a zatem powinny być udostępnione na wniosek. Pomimo upływu terminu 14 dni strona przeciwna nie udostępniła wnioskowanych informacji, pozostając w tym zakresie w bezczynności. Nie wydano też decyzji, zgodnej z wymogami art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz nie podano informacji o powodach opóźnienia w udzieleniu informacji, z jednoczesnym wskazaniem terminu jej udostępnienia.

W odpowiedzi na skargę Spółka A wyjaśniło, że spółka nie podlega ustawie o dostępie do informacji publicznej. Nie spełnia bowiem przesłanek art. 4 ust. 1 tej ustawy, gdyż nie jest ani władzą publiczną, ani też innym podmiotem wykonującym zadania publiczne. Spółka nie dysponuje też majątkiem publicznym, jest spółką prawa handlowego, w której udziały posiadają wyłącznie podmioty prywatne. Zajmuje się świadczeniem usług w zakresie transportu zbiorowego (usługi przewozowe pasażerskie), ale nie wykonuje zadań publicznych, prowadząc wyłącznie działalność gospodarczą na własny rachunek.

Zdaniem Spółki otrzymywane za pośrednictwem Marszałka Województwa dopłaty z budżetu państwa do biletów z ulgą ustawową niczego nie zmienia w jej sytuacji prawnej.

Spółka zaznaczyła, że nie posiada umów z operatorem publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 8 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym na świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Umowy z gminami, o których wspomina skarżący, są umowami na dowóz dzieci do szkół, a nie umowami z zakresu zbiorowego transportu publicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje

w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego przepisu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej.

W rozpatrywanej sprawie skarga nie dotyczy bezczynności wynikającej

z naruszenia art. 35 lub art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz bezczynności podmiotu posiadającego informację publiczną i zobowiązanego do jej udostępnienia na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie

do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) - dalej zwanej "u.d.i.p."

Z bezczynnością w rozumieniu u.d.i.p. mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy zobowiązany podmiot milczy i w ogóle nie rozpatruje wniosku o udostępnienie informacji, która ma charakter informacji publicznej, albo gdy nie wydaje decyzji,

do wydania której jest zobowiązany przepisami ustawy, jak również wówczas, gdy podjęta czynność jest niepełna, to znaczy zobowiązany udostępnia informację publiczną w zakresie węższym od wskazanego we wniosku o udostępnienie.

W ocenie Sądu, wywody Spółka A zawarte w odpowiedzi na skargę kwestionujące uznanie Spółki za podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej są chybione.

Zgodnie z treścią przepisu art. 4 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5 podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Jak wynika z powyżej przedstawionych uregulowań krąg podmiotów zobligowanych do udzielenia informacji publicznej, wskazany w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.,

nie jest ograniczony wyłącznie do podmiotów mieszczących się w pojęciu administracji w sensie organizacyjnym, a obejmuje również podmioty mieszczące się w pojęciu administracji w sensie funkcjonalnym. W świetle tego sformułowanie przepisu art. 4 ust. 1 ustawy przez użycie zwrotu "w szczególności" należałoby rozumieć w ten sposób, że każdy podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, jeśli wykonuje zadania władzy publicznej lub dysponuje majątkiem publicznym.

Wbrew stanowisku wyrażonym w odpowiedzi na skargę stwierdzić należy,

że zakres działalności Spółka A, obejmujący przewozy wykonywane na rzecz Gminy [...], nie ma charakteru prywatnoprawnego, lecz nosi wszelkie cechy działalności publicznoprawnej, wykonywanej za jednostki samorządu terytorialnego. Zadania te cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10), a w konsekwencji jawność ich organizacji, czy zasad finansowania.

Ponadto Spółka, jako przewoźnik wykonujący przewozy pasażerskie, otrzymuje, za pośrednictwem Marszałka Województwa, z budżetu państwa dopłaty do biletów z tytułu obowiązujących ustawowych ulg.

W świetle powyższego Spółka A jest zatem podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Informacja ta powinna być udzielona w zakresie, w jakim dotyczy realizacji zadań publicznych, gdyż wyłącznie wtedy będzie miała charakter informacji publicznej.

Ponadto żądane przez skarżącego informacje wyczerpują zakres pojęciowy określenia "sprawa publiczna", o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach w ustawie tej określonych.

Pytanie, na jakich zasadach zatrudniani są w autobusach komunikacji publicznej kontrolerzy biletów i czy dokonuje tego firma zewnętrzna, a w tym przypadku jaka jest jej nazwa i adres, do kiedy obowiązuje umowa z tą firmą i jakie są kwoty i zasady wynagradzania za usługi kontroli biletów oraz jaka obecnie ilość osób kontroluje bilety w komunikacji zbiorowej obejmuje zagadnienia z zakresu organizacji podmiotu i wydatkowania przez niego środków. Jeśli jest to podmiot wykonujący zadania publiczne, dysponujący środkami publicznymi, jest on zobowiązany do przekazania takich informacji.

Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, iż Spółka A było podmiotem zobowiązanym do merytorycznego załatwienia wniosku skarżącego zawierającego pytania o kwestie stanowiące informację publiczną, a więc kwestie, które łączą się z współfinansowaną ze środków publicznych częścią działalności Przedsiębiorstwa stanowiąca wykonywanie zadań publicznych.

Skoro sprawa w tym zakresie nie została załatwiona zachodzi bezczynność

po stronie adresata wniosku. Sąd nie może jednak nakazać organowi podjęcia czynności określonej treści lub wydania decyzji, określając jej treść. Organ musi sam wybrać właściwą formę załatwienia sprawy. Może udzielić informacji w formie czynności materialno-technicznej. Może też odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 ustawy). Wniosek powinien być załatwiony, przy uwzględnieniu powyżej przedstawionych wywodów, w terminie wynikającym z treści art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

w związku z art. 286 § 2 P.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zarzucana bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Spółka w odpowiedzi na wniosek skarżącego

w dniu [...] r. wystosowała pismo treść, którego wskazuje na błędne interpretowanie prawa, a nie lekceważenie skarżącego czy też celowe wprowadzanie

w błąd.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu

o art. 149 ustawy P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.