Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2494/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 9 ust. 5 w zw z art. 8 ust. 8 pkt. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędzia del. WSA Magdalena Józefczyk Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 644/16 w sprawie ze skargi M.J. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 18 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od M.J. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 644/16 oddalił skargę M.J. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 18 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia 24 sierpnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 104 ust. 3, art. 106 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), obniżył M.J. dodatek służbowy o 20% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 244 zł. Przedmiotowemu rozkazowi personalnemu, na podstawie art. 108 § 1 K.p.a., nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Na skutek wniesienia przez M.J. od powyższego rozkazu personalnego odwołania, sprawę rozpoznawał Komendant Główny Policji, który rozkazem personalnym z dnia 18 października 2013 r. nr [...], zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że orzeczeniem Komendanta [...] Policji z dnia 8 maja 2013 r. nr [...], utrzymanym w mocy orzeczeniem Komendanta Głównego Policji z dnia 27 czerwca 2013 r. nr [...], wymierzono wyżej wymienionemu policjantowi karę dyscyplinarną nagany z powodu naruszenia dyscypliny służbowej. Powyższe sprawiło, że stosownie do treści § 8 ust. 8 pkt 1 cyt. wyżej rozporządzenia zaistniała konieczność obniżenia M.J. przez organ dodatku służbowego. Użyte w tym przepisie sformułowanie "dodatek funkcyjny obniża się" świadczy o obligatoryjnym działaniu organów Policji w tym zakresie. Uznaniu organu prawodawca pozostawił jedynie kwestię wysokości obniżenia dodatku, które winno nastąpić w granicach od 20% do 50% otrzymywanej stawki. W sprawie jest zatem niesporne, że zaistniała przesłanka do obniżenia wyżej wymienionemu policjantowi dodatku służbowego. Ustalona granica 20% obniżenia otrzymywanej stawki dodatku służbowego uwzględnia charakter popełnionego przez niego przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, rodzaj oraz wymiar orzeczonej prawomocnie kary. W związku z powyższym w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że organ pierwszej instancji przekroczył granicę uznania administracyjnego. Komendant [...] Policji obniżając przedmiotowy dodatek służbowy o 20% zastosował najniższą z możliwych, wymienionych w przepisie procentowych wysokości obniżenia otrzymywanej stawki, przez co obniżenie było adekwatne do wymierzonej policjantowi kary.

Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi wniesionej przez M.J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił naruszenie art. 108 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i 80 K.p.a., art. 107 § 1 i 3 i art. 8 i 11 K.p.a. oraz § 5 ust. 5-8 i § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 2300/13, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyroku powołując treść § 8 ust. 8 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia wskazał, że po stronie organu istnieje obowiązek obniżenia dodatku służbowego w razie naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Wymierzenie policjantowi kary dyscyplinarnej za popełnione przewinienie jest przesłanką niezbędną dla zastosowania powołanej regulacji. W sprawie jest niesporne, że wyżej wymieniony policjant, orzeczeniem Komendanta [...] Policji z dnia 8 maja 2013 r., utrzymanym w mocy orzeczeniem Komendanta Głównego Policji z dnia 27 czerwca 2013 r., został uznany za winnego naruszenia dyscypliny służbowej, za co został ukarany karą dyscyplinarną nagany. Sąd pierwszej instancji wskazał, że okolicznością znaną mu z urzędu jest fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1967/13, uchylił wyżej wymienione orzeczenia w przedmiocie kary dyscyplinarnej. W związku z powyższym stwierdził, że na dzień orzekania w niniejszej sprawie, w obrocie prawnym nie istniało wiążące orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej. Ponadto wskazał, że w powołanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zostało zawarte m.in. stwierdzenie, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości. Od chwili wydania wyroku z dnia 19 lutego 2014 r. odpadła przesłanka niezbędna dla obniżenia dodatku służbowego w oparciu o zastosowany przez organ przepis § 8 ust. 8 pkt 1 cyt. rozporządzenia, a w związku z tym, przyjmując, że skarżony rozkaz personalny w sytuacji zaistnienia zmiany stanu faktycznego narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o uchyleniu zarówno zaskarżonego jaki i poprzedzającego go rozkazu personalnego.

W wyniku wniesienia przez Komendanta Głównego Policji od powyższego wyroku skargi kasacyjnej, sprawę rozpoznawał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 1760/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że w dacie wydania przez Komendanta [...] Policji rozkazu personalnego o obniżeniu M.J. dodatku służbowego oraz w dacie wydania przez Komendanta Głównego Policji zaskarżonego rozkazu personalnego, rozstrzygnięcia te pozostawały w zgodzie z przepisami § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż kontrola sądowa obejmuje także, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., sprawdzenie, czy doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego i wskazał, że każda podstawa wznowieniowa jest tożsama z "naruszeniem prawa" i powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji. Dotyczy to także podstawy, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., a więc również takiej sytuacji, gdy decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Do uchylenia decyzji, w oparciu o którą została wydana inna decyzja, może dojść w wyniku wyroku sądu administracyjnego. Jednakże wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego, który jest nieprawomocny, nie wywiera jeszcze skutku w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. W przypadku uchylenia decyzji wyrokiem sądu administracyjnego, przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. wchodzi w grę dopiero po uprawomocnieniu się tego wyroku. Orzeczenie o niewykonywaniu decyzji nie oznacza usunięcia jej z obrotu prawnego. Jest rozstrzygnięciem z dziedziny wykonalności decyzji, która pozostaje w obrocie prawnym. W dniu wydania przez Sąd pierwszej instancji wyroku w niniejszej sprawie, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1967/13, uchylający orzeczenie dyscyplinarne, był nieprawomocny. Ponadto przedmiotowy wyrok nie uprawomocnił się, gdyż wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1134/14 został uchylony i sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku powołał treść art. 190 P.p.s.a. i wyjaśnił zawarte w nim sformułowanie – ocena prawna oraz podał, w jakich przypadkach ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego może być wyłączony.

Wskazał, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 1760/14 stwierdził, że w dacie wydania rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji o obniżeniu M.J. dodatku służbowego oraz w dacie wydania przez Komendanta Głównego Policji zaskarżonego rozkazu personalnego przedmiotowe rozstrzygnięcia pozostawały w zgodzie z przepisami § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). W dacie wydania tych rozkazów personalnych w obrocie prawnym funkcjonowało prawomocne orzeczenie o wymierzeniu skarżącemu kary nagany, uprawniające organ do wydania rozkazu personalnego w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego. W tym zakresie stan faktyczny nie uległ zmianie. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1967/13, uchylający orzeczenie dyscyplinarne, został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1134/14. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając skargę M.J. na orzeczenie w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej, wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 100/16 oddalił skargę. Organ w powołanych wyżej przepisach rozporządzenia miał zatem podstawę do obniżenia dodatku służbowego.

Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M.J., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., poprzez brak stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, tym samym naruszenie obowiązku uchylenia zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja oparta jest na rozstrzygnięciu w sposób oczywisty wadliwym i jako taka, wydana została z naruszeniem prawa mającym istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 6 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie w sytuacji kiedy w realiach niniejszej sprawy winny znaleźć zastosowanie, w postaci niezapewnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontroli legalności i zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej, w szczególności polegającej na niezastosowaniu odpowiednich środków w celu usunięcia naruszenia prawa polegającego na wydaniu decyzji o ukaraniu skarżącego karą nagany za rzekome naruszenie dyscypliny służbowej, będącej również przedmiotem niniejszej sprawy (jej stanu faktycznego), w oparciu o nieaktualny stan prawny w chwili orzekania, o ukaraniu tą karą, co stanowi istotne uchybienie zasadzie praworządności, z której wynika, że organy administracyjne obowiązane są stosować przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji oraz wydanej na tej podstawie decyzji obniżającej dodatek służbowy będącej przedmiotem niniejszego postępowania, co spowodowało utrzymanie w obrocie prawnym wadliwych, krzywdzących policjanta decyzji (rozkazów personalnych);

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji w zw. z. § 9 ust 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat , od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego poprzez ich zastosowanie polegające na niepodjęciu przez Sąd odpowiednim czynności zmierzających do usunięcia wadliwej decyzji oraz opartej na tej podstawie decyzji o obniżeniu dodatku służbowego o 20 % stanowiące istotne uszczuplenie wynagrodzenia skarżącego, jak również naruszenie jego podstawowych praw służbowych;

- art. 135 P.p.s.a. w zw. z § 71 decyzji nr [...] Komenda Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 r., w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji w zw. z § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji poprzez nieprawidłową wykładnię przepisów, polegającą na przyjęciu przez Sąd, że organ poprawnie przeprowadził czynności w przedmiocie wydania rozkazu personalnego o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej, podczas gdy rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej, nieaktualnej podstawie prawnej, tj. decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 19 marca 2008 r., w sprawie funkcjonowania KSIP, zamiast na obowiązującej na dzień wydania rozkazu personalnego decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2013 r., co w konsekwencji doprowadziło do obniżenia dodatku służbowego skarżącemu o 20 %, podczas gdy Sąd powinien podjąć środki zmierzające do usunięcia naruszenia prawa;

- decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 19 marca 2008 r., w związku z § 4 pkt 2 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r., w sprawie ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych, polegającą na tym, że Sąd dokonał nieuzasadnionego i błędnego przyjęcia, iż organ postępowania, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie oparł się na podstawie prawnej (tj. decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji), która zawiera dyspozycje zbliżone do obowiązującego w chwili wydania decyzji uregulowania (tj. decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji), tym samym nie uwzględniono treści wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. zawartych w § 4 pkt 2, stosownie do których enumeratywnie wskazano katalog informacji, które winny zostać zapisane w notatniku służbowym, w którym nie ma faktycznie żadnej wzmianki o obligatoryjnym obowiązku udokumentowania w notatniku służbowym czynności sprawdzenia osób legitymowanych i ich dokumentów w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, podczas dokonania czynności legitymowania tychże osób, co z kolei bezwzględnie świadczy o wadliwości w/w rozstrzygnięcia oraz potrzebie uchylenia i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z uwagi na naruszenie przepisów w stopniu absolutnie rażącym, powodujące dla skarżącego, dalsze, negatywne skutki związane treścią § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., w sprawie szczególnych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia zasadniczego w postaci wydania rozkazu personalnego w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego o 20 % otrzymywanej stawki powodujący istotne pokrzywdzenie interesu skarżącego.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, poprzez uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia Komendanta Głównego Policji, jak również poprzedzającego go rozkazu Komendanta [...] Policji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczył argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Przedstawił szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania zarówno w sprawie, której przedmiotem było wymierzenie M.J. kary dyscyplinarnej, jak i w sprawie obniżenia mu dodatku służbowego. Przy czym zauważyć należy, iż przedstawione przez autora skargi kasacyjnej wywody zmierzają do zakwestionowania zasadności orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym o wymierzeniu M.J. kary nagany, którego następstwem było obniżenie dodatku służbowego. W istocie wskazują one na potrzebę badania w sprawie, której przedmiotem jest obniżenie dodatku służbowego, legalności orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdził, iż są one niezasadne oraz że zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Przy czym istota podniesionych w niej zarzutów sprowadza się do zakwestionowania rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który kontrolując legalność decyzji w przedmiocie obniżenia M.J. dodatku służbowego, będącej następstwem orzeczenia o wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej nagany, nie dostrzegł, że było one dotknięte wadliwością dotyczącą stosowania przepisów decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] i [...].

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego są chybione. Decyzja w przedmiocie obniżenia M.J. dodatku służbowego miała charakter związany, gdyż obligatoryjność obniżenia tego dodatku była konsekwencją istnienia w obrocie prawnym prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej nagany. Stosownie do regulacji zawartej w § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, organ musiał wydać decyzję w przedmiocie obniżenia M.J. dodatku służbowego. W związku z powyższym, wskazywanie w skardze kasacyjnej przez jej autora jako naruszonych decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie funkcjonowania zestawu centralnych zbiorów informacji tworzących Krajowy System Informacyjny Policji czy nr [...] z dnia 5 kwietnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego, a także wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych stosowanych w postępowaniu dyscyplinarnym w powiązaniu z wyżej wymienionymi przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., dotyczącymi m.in. obniżenia dodatku służbowego, było nieprawidłowe.

Przede wszystkim jednak zauważyć należy, iż przedstawione w skardze kasacyjnej uzasadnienie zarzutów naruszenia prawa materialnego w ogóle nie odnosi się do podanych, jako podstawa prawna decyzji w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego, przepisów rozporządzenia, lecz sprowadza się do kwestionowania zasadności wydania w sprawie dyscyplinarnej orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany. Powyższe rozważania upoważniają do stwierdzenia, że sposób sformułowania przez autora skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego i brak ich uzasadnienia w zakresie przedmiotu niniejszej sprawy skutkował niemożnością dokonania przez Naczelny Sąd Administracyjny ich merytorycznej oceny.

Na uwzględnienie nie zasługiwały także podane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wskazać należy, iż także w tym przypadku przedstawiona przez autora skargi kasacyjnej argumentacja mająca uzasadniać zasadność podanych wyżej zarzutów ogranicza się do kwestionowania prawidłowości wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym orzeczenia o wymierzeniu M.J. kary nagany. Tymczasem jak wyżej wyjaśniono kwestia ta nie mogła podlegać rozpoznaniu w sprawie, której przedmiotem jest obniżenie dodatku służbowego.

Ponadto zauważyć należy, iż art. 3 § 1 P.p.s.a. jest przepisem o charakterze ustrojowym. Stanowi on, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei zgodnie z art. 1 P.p.s.a. (przepis ten nie zawiera wskazanych przez autora skargi kasacyjnej jednostek redakcyjnych – § 1 i 2), prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Przesłanka wskazująca na naruszenie tego przepisów mogłaby wystąpić, gdyby Sąd pierwszej instancji odmówił rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła.

Autor skargi kasacyjnej błędnie sformułował również zarzut naruszenia art. 145 § 1 P.p.s.a., bowiem nie zawiera on wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, która jego zdaniem została naruszona. Przepis art. 145 § 1 P.p.s.a. składa się z trzech punktów, a punkt 1 składa się z liter: "a", "b" i "c". Oznacza to niemożność dokonania przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli zasadności tak określonego zarzutu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 135 P.p.s.a. wyjaśnić należy, iż przepis ten dotyczy fazy orzekania i kształtuje kompetencje sądu jedynie w przypadku uwzględnienia skargi. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził takiej wadliwości kontrolowanych decyzji, które musiałyby skutkować ich uchyleniem. Ponadto przepis ten nie dotyczy uprawnień procesowych stron i w konsekwencji nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia: 13 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2615/15, www.cbois.nsa.gov.pl, 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1199/12, LEX nr 1305295; 13 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 91/10, LEX nr 672934; 28 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 1424/07, LEX nr 488559 i 19 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2852/14 oraz T. Woś: Komentarz do art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 16, LexisNexis 2012). Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał, że organy nie dopuściły się naruszenia prawa i oddalił skargę, to zarzut naruszenia powołanego przepisu nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 6 K.p.a., który nie został uzasadniony oraz nie wykazano istotnego wpływu naruszenia w/w przepisu na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (publ. LEX nr 1226661).