Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1576/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kozerski (spr.), Sędziowie NSA Irena Krzemieniewska, WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2004 r. sprawy ze skarg A.K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargi


UZASADNIENIE

II SA / Łd 1575-1576 / 01

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. nałożył na A. K. karę pieniężną w wysokości 8.570,59 złotych za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego (ul. B ) pod punkt handlowy w okresie od 1 stycznia do 22 marca 2001 r. Decyzja ta została podjęta na podstawie art. 39 ust. 3 i art. 40 ust.1 , 4 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 3 , § 10 i § 10 a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych ( Dz. U. Nr 6 , poz. 33 ze zm. ) i art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji podkreślono , że termin obowiązywania poprzedniej decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego upłynął w dniu 31 grudnia 2000 r. Wniosek o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego wpłynął do zarządcy drogi w dniu 2 stycznia 2001 r. ( nadany przesyłką pocztową w dniu 29 grudnia 2000 r. ) . W dniu 4 stycznia 2001 r. zarządca drogi wezwał zainteresowanego do uzupełnienia wniosku przez złożenie aktualnych załączników do wniosku . Wszystkie wymagane dokumenty A. K. złożył ostatecznie w dniu 23 marca 2001 r.

W ocenie organu nie było podstaw do wydania decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego z mocą wsteczną .W okresie od 1 stycznia 2001 r. do dnia złożenia kompletnej dokumentacji umożliwiającej wydanie decyzji A.K. zajmował pas drogowy bez zezwolenia , co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w oparciu o art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych . Wysokość tej kary określa przepis § 11 powołanego rozporządzenia wykonawczego . Podkreślono także , że przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia nakłada na zainteresowanego obowiązek złożenia wniosku ze stosownym ( trzymiesięcznym ) wyprzedzeniem.

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. nałożył na A. K. karę pieniężną w wysokości 4.196,70 złotych za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego (ul. A ) pod punkt handlowy w okresie od 1 stycznia do 22 marca 2001 r. Uzasadnienie prawne i faktyczne tej decyzji jest identyczne jak w decyzji odnoszącej się do obiektu handlowego przy ul. B . Jedyną różnicą jest wysokość nałożonej kary pieniężnej z uwagi na mniejszą powierzchnię punku handlowego zajmowanego przez punkt handlowy przy ul. A .

W odwołaniach od tych decyzji A. K. wniósł o ich uchylenie podnosząc , że wnioski o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego nadał w urzędzie pocztowym jeszcze w grudniu 2000 r. W ocenie odwołującego się zarządca drogi dysponował pełną dokumentacją umożliwiającą wydanie pozytywnych decyzji .

Decyzjami z dnia 29 maja 2001 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżone decyzje w mocy . W ocenie organu odwoławczego zaskarżone decyzje znajdują oparcie w obowiązującym prawie . Organ odwoławczy podniósł , ze wysokość kar została wyliczona prawidłowo z uwzględnieniem charakteru drogi oraz strefy , w której znajdują się punkty handlowe . Zdaniem organu nie są zasadne zarzuty zawarte w odwołaniu . Zainteresowany nie załączył do wniosku aktualnych dokumentów i złożył je dopiero w dniu 23 marca 2001 r.

W skardze z do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. K. ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu . Podkreślił , że nie widzi swojego zawinienia . W jego ocenie to opieszałość urzędu spowodowała spóźnione wydanie decyzji .

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o ich oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :

Na wstępie należy podnieść , że stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. Nr 153 , poz. 1271 ) sprawy , w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ) .

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153 , poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem ( legalności ) działalności administracji publicznej ( art. 1 § 2 powołanej ustawy ).

W ramach tej kontroli sąd administracyjny ocenia , czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne

Oceniając kwestionowane decyzje w tych dwóch aspektach stwierdzić należy , że postępowanie administracyjne nie jest dotknięte jest wadami , które uzasadniają wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji . Nadto kwestionowane decyzje znajdują oparcie w obowiązującym prawie materialnym.

Stosownie do treści art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm. – wg stanu prawnego na datę wydania decyzji ) za zajęcie pasa drogowego i za umieszczenie w nim urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem dróg pobiera się opłaty, a za niedotrzymanie warunków określonych w zezwoleniu lub zajęcie pasa bez zezwolenia pobiera się kary pieniężne . W art. 40 ust. 7 powołanej ustawy ustawodawca upoważnił Radę Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia zasad i warunków udzielania zezwoleń , opłat z tego tytułu , kar pieniężnych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia i organów właściwych w tych sprawach .

Stosownie do treści § 11ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych za umieszczenie bez zezwolenia zarządcy drogi obiektu handlowego pobiera się karę pieniężną w wysokości dziesięciokrotnej opłaty naliczanej na podstawie § 10 a rozporządzenia . Przepis § 10 a uzależnia zaś wysokość opłaty od szeregu czynników w tym rodzaju drogi i strefy miasta .

Wprawdzie organy obu instancji nie poczyniły ustaleń co rodzaju drogi zajętej bez zezwolenia to jednak z dokonanego wyliczenia można jednoznacznie ustalić , że przyjęto założenie , iż pasy drogowe zajęte pod punkty handlowe mają charakter dróg powiatowych . Uchybienie to nie może jednak przesądzać o wadliwości zaskarżonych decyzji . Analiza stanu prawnego w przedmiocie kategorii dróg pozwala na ustalenie , że zarówno ul. Szterlinga jak też ul. Zachodnia z dniem 1 stycznia 1999 r. utraciły status dróg wojewódzkich i stały się z mocy art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną drogami powiatowymi . W zakresie położenia punktów handlowych organ odwoławczy odwołał się do uchwały Zarządu Miasta Ł. z dnia 11 lutego 1999 r. stosownie , do której ulice te zaliczone są do centrum miasta .

Zatem uznać należy , że wysokość kar pieniężnych została określona prawidłowo . Stawka za 1 m kw. powierzchni zajętego pasa drogowego drogi powiatowej w mieście powyżej 500000 mieszkańców wynosi 0,25 złotych i została ona podwyższona o 100 % z uwagi na położenie w centrum miasta . Nadto została podwyższona stosownie do § 10 b rozporządzenia i pomnożona przez 10 stosownie do § 11 ust. 3 rozporządzenia .

Należy podkreślić , że skarżący nie zakwestionował sposobu wyliczenia należnej kary pieniężnej a jedynie zasadność jej nałożenia . W tym zakresie zarzuty skarżącego nie miga być uznane za zasadne . Przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia nakłada na zainteresowanego obowiązek złożenia wniosku do zarządcy drogi z 3-miesiecznym wyprzedzeniem . Obowiązku tego skarżący niewątpliwie nie dopełnił . Należy podkreślić , że wniosek skarżącego dotarł do adresata dopiero w dniu 2 stycznia 2001 r. i niezwłocznie wezwał on skarżącego do jego uzupełnienia . Jak się wydaje ratio legis przepisu § 2 ust. 1 zasadza się na tym , by umożliwić zainteresowanemu ewentualne uzupełnienie dokumentacji a organowi wydanie decyzji przed terminem wskazanym we wniosku . Gdyby skarżący złożył wniosek z odpowiednim wyprzedzeniem byłby w stanie uzupełnić brakujące dokumenty przed dniem 1 stycznia 2001 r.

Należy też podkreślić , że skarżący nie powołuje się na żadne okoliczności , które usprawiedliwiałyby złożenie wniosku dopiero w dniu 29 grudnia 2000 r.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ) oddalił skargi jako niezasadne.