Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 464/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 208, art. 240 par. 1 pkt 11,  art. 241 par. 2  pkt 1 i  pkt 2, art. 243 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie gier losowych (umorzenia wznowionego postępowania) oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. , utrzymał w mocy wydaną przez siebie jako organ pierwszej instancji decyzję z [...]r. nr [...] umarzającą jako bezprzedmiotowe wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...]r. nr [...], na mocy której umorzono jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...]r., nr [...]udzielającej Spółce z o.o. ""A" " zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] w części dotyczącej zmiany nazwy punktu gier.

W podstawie prawnej powołał art. 221, art. 233 § 1 pkt 1, art. 208 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) w związku z art. 8 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 z późn. zm.).

W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją nr [...] z [...] r. udzielił Spółce z o.o. ""A" " zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] , w którym zawarto m.in. wykaz punktów, na które udzielono zezwolenia w powyższym zakresie.

Pismem z [...] r. Spółka ""A" " wystąpiła o zmianę zezwolenia w ten sposób, że w miejsce dotychczasowej nazwy lokalu "[...] " w S. przy ul. [...] wpisać "[...] ".

Po rozpatrzeniu wniosku strony Dyrektor Izby Celnej w K. , decyzją z [...] r. nr [...] , umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. udzielającej Spółce z o.o. ""A" " zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] - w części dotyczącej zmiany nazwy punktu gier.

W uzasadnieniu powyższego wskazał, iż w trakcie prowadzonego postępowania zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] udzielone decyzją z [...] r. nr [...] wygasło. Wobec powyższego prowadzenie postępowania w sprawie jego zmiany uznać należało za bezprzedmiotowe.

Od decyzji tej Spółka nie złożyła odwołania.

Natomiast pismem z [...] r. powołując się m.in. na art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, zwróciła się z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego wyżej wymienioną decyzją ostateczną. Jako przesłankę do wznowienia postępowania strona wskazała wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 19 lipca 2012r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11, dotyczący oceny charakteru przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w odniesieniu do Dyrektywy nr 98/34/WE. W wyroku tym TSUE, zdaniem strony, przyznał ww. normom, a co do zasady przepisom ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, potencjalny charakter przepisów technicznych w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. Dokonując analizy wydanego orzeczenia w kontekście skutków wprowadzenia regulacji zawartych w ustawie o grach hazardowych strona wywiodła, że ustawa zawiera przepisy techniczne i winna zostać notyfikowana Komisji Europejskiej, czego nie uczyniono, a co oznacza bezskuteczność jej przepisów wobec podmiotów. W związku z powyższym wniosek o wznowienie wskazanego w nim postępowania, strona uznała za zasadny.

Postanowieniem z [...] r., Dyrektor Izby Celnej w K. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną, które następnie umorzył jako bezprzedmiotowe decyzją z [...] r. nr [...] .

Nie zgadzając się z powyższym Spółka złożyła odwołanie, w którym domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego i procesowego oraz błędnie ustalony stan faktyczny.

Argumentując zasadność odwołania podniosła, że w wyroku z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jednoznacznie wskazał, że ustawa o grach hazardowych została uchwalona w sposób niezgodny z prawem unijnym. Spółka wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie, którego to organu TSUE wydał orzeczenie 19 lipca 2012 r. odnośnie charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych w dniu 19 listopada 2012 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 556/12 wydał wyrok, którym uchylił decyzje organów administracyjnych uznając tym samym, że ustawa o grach hazardowych zawiera przepisy techniczne, podlegające notyfikacji. Zdaniem strony przepisy ustawy o grach hazardowych, uniemożliwiające zmianę lokalizacji są przepisami, które podlegały notyfikacji Komisji w trybie art. 8 ust. 1 dyrektywy, a skoro procedury notyfikacyjnej nie przeprowadzono, to przepis ten nie mógł być stosowany w stosunku do podmiotów gospodarczych i innych jednostek. To oznacza, że decyzję, którą bezpodstawnie odmówiono jej zmiany zezwolenia w zakresie zmiany lokalizacji w związku z nieważnością ustawy o grach hazardowych należało uznać za wadliwą i wyeliminować ją z obrotu prawnego, gdyż bezprzedmiotowość postępowania w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Ponadto Spółka stwierdziła, iż ,,(...) wniosła o przedłużenie zezwolenia i z tego powodu znaczącym jest również możliwość otrzymania przedłużenia na lokale gdzie spółka chce prowadzić działalność."

Dyrektor Izby Celnej w K. , po rozpatrzeniu odwołania decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję nr [...] z [...] r., umarzającą jako bezprzedmiotowe wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z [...] r., którą odmówiono zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] z [...] r., udzielającej Spółce z o.o. ""A" " zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] - w części dotyczącej zmiany nazwy punktu gier.

Na decyzję wydaną przez organ odwoławczy, Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnosząc o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji poprzedzającej;

- zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

- przepisów poprzez stosowanie art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 129 ustawy o grach hazardowych w sytuacji gdy przepis ten nie może stanowić podstawy decyzji wydawanych przez organ administracji, albowiem w/w ustawa, w tym przedmiotowy przepis nie zostały notyfikowane przez Komisję Europejską, pomimo tego, że zawierały przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), zwanej dalej dyrektywą nr 98/34. Zdaniem skarżącej przepis art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych jest przepisem technicznym, który pomimo prawnego obowiązku nie został notyfikowany i jako niezgodny z prawem unijnym, nie może być stosowany. A zatem decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem prawa materialnego mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Powoływana ustawa została uchwalona w sposób niezgodny z unijnym prawem - vide: wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 19 lipca 2012 r. wydany w sprawach połączonych C-214/11, C- 213/11 oraz C-217/11. Zaś w zakresie wpływu orzeczenia TSUE na wydaną decyzję należy wziąć pod uwagę wyrok WSA w Gdańsku w którym uchylono decyzje organów I i II instancji i tym samym potwierdzono rację skarżącej i także uznano, iż ustawa o grach hazardowych jest wadliwa, albowiem zawiera przepisy techniczne, które nie zostały zgłoszone do notyfikacji - 18 wyroków z 19 listopada 2012r. WSA w Gdańsku w sprawie III SA/Gd 556/12, wyrok WSA w Opolu sygn. akt II SA/Op 439/12 i inne;

- art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Nr 98/34/WE z 1998 r. (Dz. U. UE. L. 98.204.37 ze zm.) poprzez stosowanie w/w przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 wskazanej dyrektywy, które powinny podlegać notyfikacji przez Komisję Europejską, co nie miało miejsca. W tej sytuacji Sąd I instancji błędnie uznał, że przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych nie mają charakteru "przepisów technicznych" i jako takie nie podlegały procedurze uprzedniej notyfikacji.

Błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na uznaniu m.in., iż:

- ograniczenia na rynku gier na automatach o niskich wygranych, które wynikają z ustawy o grach hazardowych w sposób znaczący nie ograniczają swobodnego przepływu towarów, w następstwie czego doszło do naruszenia art. 34 i 36, 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. EU.C.10.83.47) zwanego dalej TFUE;

- istniały klauzule generalne, usprawiedliwiające wprowadzenie barier w handlu transgranicznym dotyczące ochrony przede wszystkim takich wartości jak moralność publiczna, porządek publiczny i bezpieczeństwo publiczne, zdrowie i życie ludzi;

- inne ustalenia bliżej określone w dalszej części uzasadnienia.

Ponadto, zdaniem Spółki, stosowanie art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych narusza generalną regułę polegającą na niemożności zmiany zasad w trakcie trwania odpowiednich zezwoleń wydanych przez organy, a mianowicie przed uchwaleniem ustawy o grach hazardowych, w tym ww. przepisu strona mogła zmieniać punkty gry, zaś ustawa pomimo obowiązujących w tym zakresie zezwoleń wprowadziła zakaz zmian lokalizacyjnych i tym samym doszło do naruszenia prawa. W opinii Spółki nie można zmieniać wstecz przyznanych uprawnień dotyczących zmian lokalizacyjnych punktów gier.

Spółka zarzuciła także, że przy wydaniu decyzji organ naruszył podstawowe przepisy prowadzenia postępowania, w tym art. 123 Ordynacji podatkowej i inne, gdyż przed wydaniem decyzji nie miała możliwości w odpowiednim terminie zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi Spółka, powołując się na poglądy wyrażone w orzeczeniach sądów administracyjnych podniosła, iż podstawowym problemem w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy będący podstawą odmowy zmiany lokalizacji punktów gier określonych decyzją dotyczącą zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych przepis art. 135 ust. 2 w związku z art. 129 ustawy o grach hazardowych, jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy Nr 98/34/WE z 1998r. i czy wobec tego, przed wejściem w życie, powinien podlegać notyfikacji Komisji Europejskiej. Odnosząc się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 lipca 2012r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, przedstawiła szeroką argumentację potwierdzającą, jej zdaniem, iż art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych jest przepisem technicznym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji - objętej oceną z mocy art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) wykazała, że decyzje te nie naruszają prawa w stopniu skutkującym ich uchylenie.

Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji umarzające jako bezprzedmiotowe - na podstawie art. 208 Ordynacji podatkowej w związku z art. 8 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540) wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, którą to umorzono postępowanie w sprawie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z [...] r. w zakresie zmiany nazwy punktu gier.

Należy w tym miejscu zauważyć, że wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji, ustanowionej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Postępowanie wznowieniowe ma charakter nadzwyczajny, odrębny od postępowania zwykłego, zakończonego decyzją ostateczną. Jego przedmiotem jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym, ale tylko w przypadku, gdy postępowanie, w którym zapadła ta decyzja dotknięte jest jedną z kwalifikowanych wad wyliczonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten wymienia w sposób wyczerpujący przesłanki wznowienia postępowania, które są związane z kwalifikowaną wadliwością postępowania, powodującą możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy w celu sprawdzenia, czy stwierdzona wada postępowania nie wpłynęła na treść decyzji i w konsekwencji wyeliminowanie rozstrzygnięcia, jeśli okazałoby się ono wadliwe.

Przesłanką wznowieniową wymienioną art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, na którą powoływała się skarżąca Spółka we wniosku o wznowienie postępowania - jest orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, mające – w jej ocenie - wpływ na treść wydanej decyzji. Na zasadzie art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej wznowienie postępowania na tej podstawie następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Przed wszczęciem postępowania w sprawie wznowienia obowiązkiem organu wynikającym z art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej jest ocena dopuszczalności wznowienia postępowania. Powołany przepis stanowi bowiem, że w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu. W tym etapie, badając dopuszczalność wznowienia, organ ocenia czy wystąpiły przesłanki podmiotowe, przedmiotowe, a także czy zachowany został określony przez ustawodawcę termin złożenia wniosku przez stronę (tak B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Unimex, 2008 r., komentarz do art. 243 O.p.). W pewnym uproszczeniu stwierdzić można, że jest to wstępny etap badania sprawy o zakresie zbliżonym do zakresu wskazanego w art. 165a Ordynacji podatkowej.

Niedopuszczalność wznowienia postępowania występuje z przyczyn przedmiotowych, podmiotowych oraz uchybienia terminu do wniesienia żądania wszczęcia postępowania w zakresie określonym w art. 241 § 2 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej.

Niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych wystąpi, gdy brak jest przedmiotu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, np. w razie gdy żądanie wznowienia postępowania nie dotyczy decyzji lub postanowienia, na które służy zażalenie albo gdy zażądano wznowienia postępowania w zakresie czynności cywilnoprawnej lub czynności materialnotechnicznej.

Niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych będzie miała miejsce, gdy żądanie zostało złożone przez osobę, która nie jest stroną lub gdy strona nie ma zdolności do czynności prawnych.

W ocenie Sądu orzekającego w sytuacji, gdy decyzja ostateczna istnieje w sensie formalnym (nie została usunięta z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie albo stwierdzenie nieważności), ale wygasła zachodzi taki właśnie przypadek niedopuszczalności wznowienia z przyczyn przedmiotowych.

W niniejszej sprawie należy mieć bowiem na względzie, że wniosek o wznowienie postępowania dotyczył postępowania zakończonego decyzją o odmowie zmiany innej decyzji, a więc rozstrzygnięcia o charakterze akcesoryjnym w stosunku do tego pierwszego, z nim związanym i zależnym od jego bytu. W sytuacji zatem, gdy wygasła już decyzja "podstawowa" wówczas wygasła także decyzja "dodatkowa", kończąca postępowanie, którego dotyczy wniosek o wznowienie. Tym samym w ocenie Sądu orzekającego brak było przedmiotu postępowania w sprawie wznowienia już w dacie złożenia wniosku o wznowienie postępowania ([...] r.), albowiem zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach udzielone decyzją z [...] r. zostało udzielone na sześć lat i z dniem [...] r. wygasło.

Na prawidłowość powyższego stanowiska wskazuje okoliczność, że instytucja wznowienia postępowania nie istnieje sama dla siebie, ale jest uruchamiana z założeniem, że może doprowadzić do wzruszenia i zmiany wydanych uprzednio decyzji, jeśli poprzedzające ich wydanie postępowanie było dotknięte enumeratywnie wymienionymi wadami. W niniejszej sprawie zaś nie mogło dojść do powtórnego merytorycznego rozpoznania wniosku strony o zmianę nazwy punktu gier wobec wygaśnięcia zezwolenia.

Za przyjęciem tej koncepcji przemawiają także względy ekonomiki procesowej. Po co bowiem wznawiać postępowanie, angażować organ i stronę w postępowanie wznowieniowe, skoro od dnia złożenia wniosku w tym przedmiocie wiadomo, że nie może ono doprowadzić do żadnego materialnego rozstrzygnięcia.

W spornej sprawie organ po wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonej decyzją ostateczną umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdzając, iż jest ono bezprzedmiotowe. W szczególności wskazał, iż na skutek wygaśnięcia decyzji - zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] , rozpatrywanie kwestii zmiany zezwolenia zawartego decyzji, która wygasła, a zatem została usunięta z obrotu prawnego w kontekście wydanego orzeczenia TSUE jest bezprzedmiotowe, co powoduje niemożność wydania decyzji administracyjnej załatwiającej sprawę poprzez rozstrzygnięcie jej co do istoty.

W ocenie Sądu takie załatwienie sprawy w trybie art. 208 Ordynacji podatkowej narusza powołany przepis, albowiem postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe w jego toku, lecz było niedopuszczalne już w dacie złożenia wniosku w tym przedmiocie. Tym niemniej naruszenie przepisów procesowych trzeba uznać za uchybienie nie mogące mieć istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a.). Wynika to z tego, iż niezależnie od tego, czy organ wydałby rozstrzygnięcie oparte na niedopuszczalności wznowienia, czy też wznowił postępowanie, a następnie je umorzył jako bezprzedmiotowe tak jak to uczynił, to w obu wypadkach byłyby to rozstrzygnięcia jedynie formalne i w żaden sposób nie odnoszące się do istoty sprawy tak jak rozumie ją strona skarżąca – ewentualnego stwierdzenia wadliwości rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy zmiany nazwy punktu gier w kontekście tez wyrażonych w powołanym wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r.

Co więcej, nawet po przyjęciu, iż wznowienie jest dopuszczalne (spełnienie przesłanek podmiotowych, przedmiotowych i zachowanie terminu do złożenia przez stronę wniosku) oraz zaistniały w sprawie przesłanki do wznowienia postępowania, na skutek czego organ uchyliłby decyzję odmawiającą zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności (które to założenie Sąd czyni jedynie hipotetycznie), to i tak byłby zobowiązany do umorzenia postępowania w sprawie. Zauważyć bowiem trzeba, że na skutek uchylenia decyzji ostatecznej, której dotyczył wniosek o wznowienie a odmawiającej zmiany nazwy punktu gier ponownie stałaby się otwarta wniosku o zmianę zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, które wygasło wobec upływu czasu, na jaki zostało udzielone, tj. z dniem [...] r., a zatem orzekanie w tym przedmiocie także byłoby bezprzedmiotowe.

Wiedzie to do wniosku, że umorzenie postępowania wznowionego na podstawie art. 208 Ordynacji podatkowej, co miało miejsce w sprawie, prowadzi do tych samych skutków nie tylko procesowych, ale i materialnych, gdyż i tak nie można orzekać w przedmiocie zmiany decyzji o zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W konsekwencji powyższego Sąd doszedł do przekonania, iż decyzja - jakkolwiek narusza przepisy postępowania - to jednak to naruszenie jako nie mogące mieć istotnego wpływu na wynik sprawy nie uzasadniało uznania skargi za zasadną.

Za niezasadny Sąd uznał zarzut pozbawienia strony prawa do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do niego, gdyż kartę 30 akt administracyjnych stanowi zawiadomienie z 3 lipca 2013r. wydane w oparciu o art. 200 § 1 i art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, informujące o uprawnieniach strony w tym zakresie, a kartę 31 kserokopia potwierdzenia odbioru tego pisma, z którego wynika, że Spółka odebrała je 4 lipca 2013 r., zaś decyzja pierwszej instancji została wydana 29 sierpnia 2013 r.

W sytuacji, gdy w niniejszej sprawie kontroli poddane było rozstrzygnięcie ściśle procesowe i organy nie wydawały orzeczenia opartego o przepisy materialne, Sąd uznał za zbędne odnoszenie się do zarzutów skargowych dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczącego ustawy o grach hazardowych.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.