Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 32/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a § 1 pkt 3 ,122,
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art.151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2020 r. sprawy ze skargi H.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 listopada 2019 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata M.C. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium) decyzją z [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy (dalej: Burmistrz) z [...] nr [...] odmawiającej H.S. (dalej: skarżący, podatnik) umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości z tytułu III i IV raty 2018r. w kwocie 254,00 zł.

Organ ustalił, że wnioskiem z dnia 20 grudnia 2018 r., uzupełnionym w dniu 11 stycznia 2019 r., podatnik zwrócił się do Burmistrza o umorzenie zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2018. W uzasadnieniu swojego wniosku H.S. wskazał na trudną sytuację materialną i zdrowotną.

Burmistrz decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił umorzenia zaległości podatkowej z powyższego tytułu.

Kolegium decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę organowi podatkowemu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz wydał decyzję w dniu 8 sierpnia 2019r.

Uzasadniając odmowę przyznania wnioskowanej ulgi organ podatkowy pierwszej instancji opisał sytuację majątkową w jakiej znajduje się podatnik oraz uznał, że nie zaistniały przesłanki do udzielenia ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Takimi przesłankami są bowiem sytuacje nadzwyczajne i wyjątkowe, które tutaj nie wystąpiły.

Od decyzji Burmistrza podatnik złożył odwołanie podnosząc, że opisany w decyzji stan faktyczny nie odzwierciedla stanu rzeczywistego. Odwołujący wskazał na trudną sytuację, w której się znajduje, a zwłaszcza na sytuację zdrowotną.

Kolegium wskazało, że podstawę prawną umorzenia zaległości podatkowych stanowi art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Rozstrzygnięcie wydane na podstawie tego przepisu jest oparte na uznaniu administracyjnym. Podatnik, aby wywołać zamierzony skutek, powinien wykazać okoliczności, które jego zdaniem uzasadniają jego “ważny interes" lub “interes publiczny". To podatnik powinien starać się wykazywać, że znajduje się w sytuacji, uzasadniającej przyznanie ulgi. Obowiązkiem organu jest natomiast ocenić, czy w konkretnej sprawie istnieją przesłanki umorzenia. Z kolei korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny.

Organ nie dopatrzył się ważnego interesu podatnika. Stwierdził, że nie przemawia za tym sytuacja majątkowa wnioskodawcy. Wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, iż H. S. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i pobiera emeryturę w wysokości 1 949,74 zł miesięcznie. Poza tym, jako przychody odwołujący uzyskał także kwotę 6 000,00 zł z tytułu kredytu, kwotę 3 000,00 zł tytułem zwrotu za wymianę pieca węglowego, 13-tą emeryturę w wysokości 888,00 zł oraz jednorazowy zasiłek z MGOPS w Morawicy w kwocie 500,00 zł. Organ podatkowy ustalił przy uwzględnieniu ponoszonych przez H. S. wydatków, iż w okresie od lipca do grudnia 2018r. stronie pozostała kwota 2 825,34 zł do wykorzystania, zaś w okresie od stycznia do marca 2019 r. kwota 1789,00 zł, a w okresie od kwietnia do czerwca 2019 r. kwota 1045,83 zł. Organ podatkowy ustalił także, iż w powyższych okresach wydatki na lekarstwa stanowiły odpowiednio 7,69 %, 20,64 % i 19,02 % ogólnej kwoty wydatków. Organ podkreślił, że w aktach sprawy znajdują się liczne faktury i dokumenty potwierdzeń przelewów potwierdzające wydatki ponoszone przez Podatnika.

Kolegium wskazało, że materiał sprawy został zgromadzony w sposób kompletny i wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Zdaniem organu organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że nie zaistniały przesłanki z art. 67 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej uzasadniające umorzenie zaległości.

Nadto w zaskarżonej decyzji podkreślono, że jedną z podstawowych zasad państwa prawa jest zasada powszechności opodatkowania. Odstępstwa od tej zasady mogą występować jedynie w wyjątkowych, nadzwyczajnych przypadkach. Świadczy o tym chociażby przywołany już art. 67a Ordynacji podatkowej wskazujący na ważny interes podatnika lub interes publiczny. Ważny interes podatnika zachodzi zaś w sytuacji, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych nie jest on w stanie uregulować zaległości podatkowych. Ocena ważnego interesu strony w kontekście możliwości zastosowania ulgi, to przede wszystkim ocena realnych możliwości uregulowania zaległości podatkowych, dokonana w połączeniu z aktualną oceną sytuacji materialnej osoby ubiegającej się o umorzenie zaległości podatkowych. Według organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo uznał, że przesłanki te w sprawie nie wystąpiły. Organ ten dokonał koniecznych ustaleń w sprawie, nie dopuścił się jednocześnie naruszenia prawa procesowego, a tym samym ustalenia te są wystarczające do merytorycznego załatwienia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych.

Na powyższą decyzję H. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. W ocenie skarżącego decyzja z 25 listopada 2019 roku wydana przez Kolegium rażąco narusza przepisy prawa materialnego. Zdaniem strony skarżącej doszło również do naruszenia przepisów prawa procesowego oraz błędnie ustalono w sprawie stan faktyczny, albowiem zawyżono dochód, a także pominięto jego stan zdrowia.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2325), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej: p.p.s.a., tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami).

Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest ocena zgodności z obowiązującymi przepisami prawa decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [....] nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z [...] nr [...] w sprawie odmowy H. S. umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości z tytułu III i IV raty 2018r. w kwocie 254,00 zł.

Rozstrzygnięcie to zostało podjęte w warunkach art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /dalej O.p./ ( t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900). Z brzmienia w/w przepisu wynika, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe i odsetki za zwłokę. W piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądowym podnosi się, że o istnieniu ważnego interesu podatnika nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz kryteria zobiektywizowane zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny. Natomiast przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa jak bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, sprawiedliwość, itp.

Instytucja umorzenia zaległości podatkowej w trybie decyzji organu podatkowego w indywidualnej sprawie zbudowana jest przy zastosowaniu tzw. uznania administracyjnego (art. 67a § 1 pkt 3 O.p.), która jest konstrukcją prawną pozwalającą organowi na wybór konsekwencji prawnych ustalonej sytuacji, organ może, ale nie musi umorzyć zaległości, nawet w przypadku spełnienia przez podatnika przesłanek określonych w tym przepisie. Nawet w przypadku wystąpienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego organ podatkowy nie będzie zobowiązany do umorzenia zaległości. Ustawodawca nie wskazał bowiem sytuacji, w której organ miałby obowiązek zastosowania ulgi (por. wyrok NSA z 30 listopada 2011 r., sygn. akt: II FSK 1026/10 dostępny: www.orzecznictwo.nsa.gov.pl). Zauważyć należy, że organ działa w ramach uznania dopiero na etapie, gdy uzna, że w sprawie istnieje ważny interes podatnika lub interes publiczny, gdyż ocena w tym przedmiocie wykracza poza zakres uznania i jest kategorią obiektywną, wynikającą z ustalonego w sprawie stanu faktycznego .

Brzmienie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. wskazuje, że organ podatkowy może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną wyłącznie na wniosek podatnika. Podatnik, aby wywołać zamierzony skutek ma obowiązek uzasadnić wniosek, wskazując na kwalifikowane warunki zagrożenia swojego interesu. Powinien zatem wskazać okoliczności, które jego zdaniem uzasadniają jego "ważny interes" lub "interes publiczny". Aby nie narazić się na negatywne rozstrzygnięcie, strona powinna ujawniać fakty oraz dowody będące w jej posiadaniu, przyczyniając się tym samym do wyjaśnienia sprawy. To podatnik występuje ze stosownym wnioskiem o wszczęcie postępowania w tym zakresie i to podatnik powinien starać się wykazywać, że znajduje się w takiej sytuacji, która uzasadnia przyznanie ulgi. Oznacza to, że w przypadku postępowania w sprawie umorzenia, ciężar dowodzenia zdecydowanie przesuwa się na stronę podatnika, gdyż tylko on posiada w tym zakresie stosowną wiedzę. W interesie podatnika leży podanie do wiadomości organów wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dopilnowanie utrwalenia ich w dokumentach. Podatnik musi mieć świadomość, że zgodnie z ogólną zasadą postępowania dowodowego, ciężar dowodzenia spoczywa na tym, kto wywodzi określone skutki prawne. Do niego należy inicjatywa dowodowa i to on powinien współprzyczyniać się do gromadzenia dowodów.

Podkreślenia wymaga, że decyzje w przedmiocie ulg jako decyzje uznaniowe podlegają kontroli sądu administracyjnego w ograniczonym zakresie. Sąd nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ wybór jest słuszny, a zatem Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej, takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja uznaniowa w pełnym zakresie podlega natomiast badaniu, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne a dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach. Decyzja uznaniowa może być przez Sąd uchylona w przypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa materialnego czy procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdy organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego.

Innymi słowy mówiąc obowiązkiem organu jest ocenić, czy w konkretnej sprawie istnieją przesłanki umorzenia. Ocena ta może być dokonana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej).

Kryterium "ważnego interesu podatnika" co do zasady wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika (np. klęski żywiołowe, zdarzenia losowe) i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, które w żaden sposób nie mogą zostać zaspokojone bez doraźnej pomocy ze strony organów skarbowych. Pojęcia ważnego interesu nie można jednak ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych. Pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów, wielkość posiadanego majątku. Spełnienie przesłanki ważnego interesu podatnika wiąże się z istnieniem po jego stronie szczególnych powodów powodujących, że żądanie pełnej i terminowej zapłaty może zachwiać podstawami jego funkcjonowania. Należy przy tym zauważyć, że o istnieniu ważnego interesu podatnika muszą decydować kryteria zobiektywizowane. Podkreślenia wymaga, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek zgromadzenia i zaprezentowania organowi, do którego zwraca się z wnioskiem o umorzenie zaległości, wszelkich danych jakie on sam uznaje za niezbędne dla wykazania swej sytuacji oraz zaprezentowania danych i dokumentów, o jakie zwróci się w tym postępowaniu organ podatkowy.

Z kolei nakaz uwzględnienia "interesu publicznego" oznacza dyrektywę postępowania, zgodnie z którą należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, a także sytuację, gdy zapłata zobowiązania podatkowego spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 1999r., sygn. akt SA/Sz 850/98, lex nr 36843). Przy ocenie tej przesłanki należy również uwzględnić zasadność obciążania gminy będącej wspólnotą mieszkańców, a zatem w konsekwencji jej mieszkańców, kosztami udzielonej w ten sposób pomocy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że ulgi podatkowe wymienione w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, nie stanowią przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez państwo podatnikowi po to, by poprzez stosowanie zasady (egzekwowanie podatku) nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia, tak społecznego, jak i indywidualnego. Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych, niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia. (...). W konsekwencji ustalenie przez organ podatkowy kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi). Dokonując "ważenia" obu wartości organ podatkowy uwzględnia rzecz jasna także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1351/11 wyrok z 10 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 3139/13, wyrok z 2 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 2474/15 dostępne: www.orzecznictwo.nsa.gov.pl).

W realiach przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe obu instancji uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy powołanych wyżej przepisów. Stąd nie może zostać uwzględniony podniesiony przez pełnomocnika skarżącego zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej. W myśl tego przepisu, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

Zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie. Podjęły czynności zmierzające do szczegółowego ustalenia sytuacji finansowej skarżącego. Zgromadziły pełny materiał dowodowy co do sytuacji materialnej skarżącego oraz dokonały odpowiadającej wymogom prawa jego oceny. Jak wynika z akt sprawy, argumentami podawanymi przez podatnika, stanowiącymi jego zdaniem o konieczności umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości, jest trudna sytuacja materialna oraz zdrowotna podatnika. W tej sytuacji w pełni prawidłowe były działania organu podatkowego, który w pierwszej kolejności poinformował podatnika o możliwości złożenia dokumentów poświadczających istnienie jego ważnego interesu lub interesu publicznego w umorzeniu wnioskowanej zaległości, a następnie zgromadził materiały dotyczące podatnika z innych spraw toczących się przed organem podatkowym. Należy podkreślić, że organ podatkowy nie może się ograniczyć jedynie do analizy podniesionych przez podatnika we wniosku argumentów. Na organie ciąży obowiązek ustalenia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, w tym z wykorzystaniem wiedzy znanej organowi z urzędu, zaś w realiach niniejszej sprawy organ z tego obowiązku się wywiązał.

Przy dokonywaniu oceny w kontekście przyznania ulgi organy wzięły pod uwagę fakt, że skarżący prowadzi samotnie gospodarstwo domowe i pobiera emeryturę w wysokości 1 949,74 zł miesięcznie. Poza tym ustaliły, że jako przychody strona uzyskała także kwotę 6 000,00 zł z tytułu kredytu, kwotę 3 000,00 zł tytułem zwrotu za wymianę pieca węglowego, 13-tą emeryturę w wysokości 888,00 zł oraz jednorazowy zasiłek z MGOPS w kwocie 500,00 zł. Organ podatkowy ustalił przy szczegółowym uwzględnieniu ponoszonych przez H. S. wydatków, iż w okresie od lipca do grudnia 2018r. stronie pozostała kwota 2 825,34 zł do wykorzystania, zaś w okresie od stycznia do marca 2019 r. kwota 1789,00 zł, a w okresie od kwietnia do czerwca 2019 r. kwota 1045,83 zł. Organ podatkowy ustalił także, że w powyższych okresach wydatki na lekarstwa stanowiły odpowiednio 7,69 %, 20,64 % i 19,02 % ogólnej kwoty wydatków. Ustaleń tych dokonał na podstawie faktur i dokumentów potwierdzeń przelewów świadczących o wysokości wydatków ponoszonych przez skarżącego.

Nadto organ podatkowy I instancji trafnie zauważył, że przychody wnioskodawcy w ok. 65% mają charakter stały i pozwalają na gospodarowanie budżetem domowym w taki sposób, aby istniała możliwość zabezpieczenia środków finansowych na uregulowanie również zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości. Prawidłowo zostało wyargumentowane przez organ podatkowy, że sytuacja finansowa H.S. jest trudna, ale pozwala na uregulowanie zaległych rat podatku od nieruchomości. Zaległość podatkowa w podatku od nieruchomości z tytułu IIl i IV raty 2018 r. wynosi 254,00 zł, co oznacza kwotę 42,33 zł na miesiąc. Przy założeniu, że strona ma stałe przychody, ponosi wydatki związane z utrzymaniem, leczeniem i remontem, nie sposób uznać, iż zapłata kwoty 42,33 zł w skali miesiąca przekracza jej możliwości finansowe i narazi ją na trudności w zaspokojeniu podstawowych potrzeb życiowych.

Organ podatkowy w sposób wszechstronny przeanalizował również sytuację zdrowotną i jej wpływ na sytuację majątkową Wnioskodawcy. W szczególności wskazał, że wydatki na lekarstwa, usługi medyczne stanowiły odpowiednio: za okres III i IV kwartału 2018 r. - 7,69%, za okres I kwartału 2019 r. - 20,64% oraz za okres II kwartału 2019 r. - 19,02% ogólnej kwoty wydatków. W konsekwencji dokonanych ustaleń organ podatkowy prawidłowo wskazał, że konieczność ponoszenia bieżących kosztów utrzymania i realizacja spłaty zadłużeń oraz nakłady poniesione na remont budynku nie stanowią okoliczności i dostatecznej przesłanki do zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległych rat podatku od nieruchomości. Poczynione nakłady z jednej strony zwiększają wartość posiadanego majątku nieruchomego, z drugiej zaś stanowią faktycznie inwestycję mającą na celu poprawę sytuacji materialnej i bytowej.

Prawidłowo rozważono sytuację ekonomiczną podatnika, uwzględniając przychody, wydatki (także związane z leczeniem) oraz stan zdrowia. Sytuacja ta jakkolwiek trudna, to jednak nie posiada cech wyjątkowości i nieprzewidywalności. Trafnie podkreślono również, że podatnik nie powinien z góry zakładać, że zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości na rzecz budżetu gminy są zobowiązaniami mniej ważnymi od innych zobowiązań, w tym z tytułu zaciągniętego kredytu.

Należy zwrócić uwagę, że art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej nie uzależnia możliwości umorzenia zaległości podatkowej tylko od złej sytuacji finansowej i materialnej podatnika. Jedną z dwóch przesłanek udzielenia tej ulgi jest "ważny interes podatnika", a pojęcie to jest zdecydowanie szersze. Dlatego organ, oceniając możliwość zastosowania ulgi, musi wziąć pod uwagę nie tylko sytuację materialną i finansową podatnika, ale także te argumenty podatnika, w których on upatruje istnienie tego interesu. Tak też uczynił organ w przedmiotowej sprawie. Trafnie organ wskazał, że interesu podatnika nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Kwestia związana z tym, że w przeszłości uzyskiwał regularną pomoc w spłacie zaległości podatkowej (w latach 2013-2018) nie przemawia za tym, że stronie taka pomoc należy się w sposób ciągły, co trafnie zaznaczył organ odwoławczy. Sytuacja materialna podatnika, co dowiodło przeprowadzone postępowanie dowodowe, pozwala bowiem na wygospodarowanie kwoty z tytułu spornej zaległości. Nadto podkreślenia wymaga, że ważny interes podatnika to sytuacja, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to np. utrata możliwości zarobkowania lub utrata majątku. Interes podatnika w rozumieniu art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej należy również upatrywać szerzej, mając na względzie nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale także normalną sytuację ekonomiczną, w tym wysokość uzyskiwanych przez stronę dochodów, jak również konieczność ponoszenia wydatków, np. związanych z kosztami leczenia, a ta również nie przemawia w realiach niniejszej sprawy za skorzystaniem przez podatnika z ulgi, co organ w sposób precyzyjny, wyczerpujący i jasny uzasadnił.

W konsekwencji powyższe okoliczności, w kontekście normy art. 67a §1 pkt 3 O.p., dają podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organy podjęły czynności zmierzające do ustalenia sytuacji finansowej skarżącego. W procesie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, organy uwzględniły całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać ważny interes podatnika lub interes publiczny, nie naruszając przy tym przepisów postępowania podatkowego, nie przekraczając granic określonych w art.191 Ordynacji podatkowej oraz procedując w zgodzie z zasadami Ordynacji podatkowej (w tym z zasadą prawdy obiektywnej). Odniosły się do podnoszonych przez wnioskodawcę argumentów przemawiających w jego ocenie za umorzeniem zaległości, szczegółowo uzasadniając rozstrzygnięcie.

Organy podatkowe - kierując się zasadą, że przyznanie preferencji wymienionych w art. 67a Ordynacji podatkowej stanowi szczególnego rodzaju ulgę podatkową, będącą odstępstwem od zasady równości opodatkowania i mającą zastosowanie wyłącznie w określonych okolicznościach faktycznych, trafnie uznały, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania wnioskowanej przez stronę ulgi. Umorzenie zaległości podatkowych nie może bowiem naruszać elementarnych zasad sprawiedliwości i praworządnych relacji między podatnikiem, a wierzycielem publicznoprawnym.

Mając powyższe na uwadze skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł zgodnie z art. 250 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 18).