Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1328/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1, art. 36 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 932
law: Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 pasr. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. spec. Łukasz Skóra po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych specjalności architektonicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego P. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2018 r. nr [...]

Powyższą decyzją organ odwoławczy - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257), w związku z art. 11 ust. 1 i art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 1725 tj.), oraz w związku z § 4 ust 2 Regulaminu postępowania kwalifikacyjnego w sprawach nadawania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej, (załącznik do uchwały Krajowej Rady IARP nr [...], z dnia [...] października 2014 r. ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania P. S. od decyzji [...] Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Architektów RP z dnia [...] marca 2018 r. odmawiającej nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie bez przeprowadzania egzaminu – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W związku z prowadzonym postępowaniem kwalifikacyjnym na uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Architektów RP po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek uchylenia przez Krajową Komisję Kwalifikacyjną w całości poprzedniej decyzji odmawiającej nadania Odwołującemu uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie bez przeprowadzania egzaminu, odmówiła P. S., nadania uprawnień z powodu braku wymaganego wykształcenia. Podstawą faktyczną odmowy, był brak wymaganego wykształcenia. Organ I instancji ustalił, że odwołujący ukończył studia inżynierskie i magisterskie na Wydziale [...] na kierunku budownictwo w specjalności konstrukcje budowalne i inżynierskie, uzyskując tytuł magistra inżyniera budownictwa.

W ocenie organu I instancji wykształcenie odwołującego nie spełnia wymogów wynikających z załącznika nr 2 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 roku w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. z 2014 r., poz. 1278), zwanych dalej "Rozporządzeniem". Organ l instancji zbadał zakres studiów odwołującego. Z informacji zawartych w suplemencie do dyplomu odwołującego, w ocenie organu I instancji nie wynika; aby odwołujący posiadał wykształcenie umożliwiające ubieganie się o uprawnienia w specjalności architektonicznej.

Od powyższej decyzji zainteresowany złożył odwołanie do Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej. W odwołaniu zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2014r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.

Krajowa Komisja Kwalifikacyjna, po zapoznaniu się z aktami sprawy, stwierdziła, iż odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie.

Krajowa Komisja Kwalifikacyjna dokonała ponownej weryfikacji materiału dowodowego w sprawie, dokonując oceny podniesionych zarzutów i stwierdziła, że rozstrzygnięcie organu l instancji — wydanie decyzji o odmowie nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie, bez przeprowadzenia egzaminu, jest prawidłowe.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 12 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz, 290 tj. ze zm.) samodzielne funkcje techniczne w budownictwie mogą wykonywać wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, dostosowane do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją. Podkreślono, że zarówno wykształcenie, jak i przebieg praktyki zawodowej jest oceniany w toku postępowania kwalifikacyjnego w świetle powyższej normy. Prawidłowa ocena wykształcenia kandydata, przez komisje kwalifikacyjne Izby Architektów RP, może zostać dokonana wyłącznie poprzez pryzmat przepisów powszechnie obowiązujących w tym zakresie tj. przepisów, które regulują minimalny poziom wykształcenia niezbędny do wykonywania zawodu architekta.

W krajowym porządku prawnym przepisami tymi jest rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 29 września 2011r (Dz U, nr 2017 poz. 1233) w sprawie standardów kształcenia dla kierunków weterynarii i architektury. Organ odwoławczy wskazał, że rozporządzenie to, w sposób szczegółowy określa zakres kształcenia, tak zarówno studiów I jak i II stopnia, niezbędny do osiągnięcia poziomu wiedzy uprawniającej do wykonywania zawodu architekta. Podkreślono, iż przepisy te stanowią realizację wymagań unijnych określonych w przepisach dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005r, w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych. Dyrektywa ta, w art. 46 stanowi, ze kształcenie architekta obejmuje, co najmniej pięcioletnie studia w pełnym wymiarze godzin na uniwersytecie lub w porównywalnej instytucji edukacyjnej zakończone zdaniem egzaminu na poziomie uniwersyteckim lub, co najmniej czteroletnie studia w pełnym wymiarze godzin na uniwersytecie lub w porównywalnej instytucji edukacyjnej zakończone zdaniem egzaminu na poziomie uniwersyteckim wraz z zaświadczeniem potwierdzającym pomyślne ukończenie dwuletnich praktyk zawodowych Jednocześnie zgodnie z art. 46 ust 2 Dyrektywy, architektura musi być głównym przedmiotem studiów. Z przepisów powyższych, zdaniem organu wynika, iż na etapie kwalifikowania wykształcenia komisja kwalifikacyjna powinna dokonać nie tylko formalnej analizy kompletności złożonych dokumentów, ale również poddać indywidualnej ocenie, poziom wykształcenia kandydata.

Krajowa Komisja Kwalifikacyjna podała, że zgodne z § 5 ust 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wymóg ukończenia studiów na kierunku odpowiednim lub pokrewnym dla poszczególnych specjalności uprawnień budowlanych uznaje się za spełniony, jeżeli:

1) nazwa kierunku studiów jest zgodna z określeniem zakresu kierunku studiów, wskazanym w załączniku nr 2 do rozporządzenia, lub

2) informacje zawarte w suplemencie do dyplomu albo wypisie z przebiegu studiów potwierdzonym przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni wskazują, iż nie mniej niż jedna trzecia programu studiów określonego w punktach ECTS: o których mowa w ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, lub liczbie godzin zajęć obejmuje zajęcia kształtujące wiedzę i umiejętności odnoszące się do zakresu kierunku studiów.

Ustawodawca uzależnił zatem nadanie uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej - w tym przypadku uprawnień ograniczonych, od wymogu ukończenia odpowiednich studiów oraz wymogu posiadania wiedzy i umiejętności. Program studiów pokrewnych musi spełniać minimum programowe kształcenia właściwe dla kierunku architektura określone w przepisach § 5 ust. 4 pkt 2, ust. 5 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Punkty ECTS oznaczają standardy kształcenia i odzwierciedlają nakład pracy studenta potrzebny do osiągnięcia założonych w programie studiów efektów kształcenia, czyli co student powinien wiedzieć, rozumieć i potrafić zrobić po pomyślnym zakończeniu procesu kształcenia. Przepisy dotyczące standardów kształcenia architektów zawarte są w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 29 kwietnia 2011 r. w sprawie standardów kształcenia dla kierunków studiów weterynarii i architektury.

Organ wskazał, że ponieważ odwołujący wnioskował o uprawnienia ograniczone w specjalności architektonicznej, badanie programu studiów kierunku pokrewnego czyli budownictwa, w zakresie spełnienia ustawowego minimum programu tych studiów właściwego dla kierunku architektura, należy odnieść do standardów kształcenia studiów I stopnia architektury, określonych w zał. nr 2 do ww. rozporządzenia - część A, III pkt 1 lit. B i pkt 2, Lit. B Są to standardy dotyczące grupy "B" - treści kierunkowych, minimalnej liczby godzin zajęć zorganizowanych oraz minimalnej liczby punktów ECTS. Grupa treści kierunkowych to 690 godzin zajęć i 68 punktów ECTS. Ponadto grupa treści kierunkowych dotyczy takich przedmiotów jak: podstawy projektowania architektonicznego, projektowanie urbanistyczne, historia architektury i urbanistyki, budownictwo ogólne i materiałoznawstwo, konstrukcje budowlane, instalacje budowlane, sztuki plastyczne i techniki warsztatowe, ekonomika procesu inwestycyjnego, organizacja procesu inwestycyjnego, prawo budowlane i etyka zawodu architekta. Minimum programowe to 230 godzin zajęć i 23 punkty ECTS.

Tymczasem, w przypadku odwołującego informacje zawarte w wypisie z przebiegu studiów potwierdzonym przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni wskazują, iż mniej niż jedna trzecia programu studiów określonego w punktach ECTS. o których mowa w ustawie z dnia 27 lipca 2005r. - Prawo o szkolnictwie wyższym odnosi się do kierunku architektury. Ponadto mniej niż jedna trzecia godzin zajęć odwołującego obejmowała zajęcia kształtujące wiedzę i umiejętności odnoszące się do zakresu kierunku odpowiedniego dla architektury lub architektury i budownictwa. Odwołujący w trakcie studiów nie miał w odpowiednim zakresie zajęć z historii architektury i urbanistyki, sztuk plastycznych i technik warsztatowych, ekonomiki procesu budowlanego, prawa budowlanego czy etyki zawodu architekta, a zatem podstawowych zajęć niezbędnych do wykonywania czynności w zakresie specjalności architektonicznej. Studia odwołującego obejmowały 280 godzin zajęć z budownictwa ogólnego i materiałoznawstwa oraz konstrukcji budowalnych, a tylko 45 godzin z projektowania architektonicznego i urbanistycznego. Odwołujący nie miał zajęć z pozostałych sześciu przedmiotów z grupy treści kierunkowych: historii architektury i urbanistyki, sztuk plastycznych i technik warsztatowych, ekonomiki procesu budowalnego prawa budowalnego czy etyki architekta.

Organ odwoławczy zaznaczył, że konieczność badania wykształcenia jako warunku wykonywania zawodu architekta w oparciu o powyższe przepisy, potwierdza wykładnia dokonana przez Polską Komisję Akredytacyjną. Izba Architektów RP wystąpiła do Polskiej Komisji Akredytacyjnej z wnioskiem o przedstawienie stanowiska w zakresie interpretacji przepisów rozporządzenia, w ramach kwalifikowania wykształcenia niezbędnego do nabycia uprawnień budowlanych. W odpowiedzi Komisja jednoznacznie wskazała, że w świetle konieczności spełnienia wymogów dotyczących poziomu wykształcenia, wymagań programowych i jakości kształcenia nie ma w Polsce kierunku pokrewnego do kierunku architektura lub architektura i urbanistyka. Jak wynika z tego pisma na dzień jego sporządzenia "żaden kierunek studiów z dyscyplin należących do dziedziny nauk technicznych lub dziedziny sztuki, jako najbardziej zbliżonych merytorycznie do dyscypliny architektura, nie jest realizowany w oparciu o wymagania standardów kształcenia oraz wymagania dodatkowe wynikające z ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i stosownych rozporządzeń, jedynym kierunkiem odpowiednim do kierunku architektura, jest funkcjonujący dotychczas kierunek architektura i urbanistyka.". Jak zaś wynika z dalszej części pisma w ocenie Polskiej Komisji Akredytacyjnej, kierunku pokrewnego do architektury/architektury i urbanistyki, pod względem spełnienia wymagań prawnych wynikających z powyższych warunków również nie ma, co potwierdza pismo Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 sierpnia 2014 r., zgodnie z którym tylko absolwenci studiów na kierunku architektura mogą uzyskać tytuł zawodowy inżyniera architekta lub magistra inżyniera architekta.

W świetle powyższych przepisów oraz w świetle stanowiska Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, w ocenie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej, wyłącznie ukończenie studiów na kierunku architektura, uprawnia do ubiegania się o nadanie uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej bez względu na to czy uprawnienia te mają być nadane w ograniczonym czy też nieograniczonym zakresie.

Pamiętać bowiem należy; że legitymowanie się odpowiednimi kwalifikacjami zawodowymi, popartymi stosownym wykształceniem wymaganym dla danej specjalności, w tym przypadku architektonicznej, wymaga posiadana kwalifikacji ściśle określonych w przepisach prawa, bowiem stanowi to gwarancję profesjonalnego wykonywania nadanych uprawnień.

Zdaniem Krajowej Komisji brak było zatem przesłanek do uznania, iż odwołujący posiada odpowiednią wiedzę w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji technicznej w budownictwie we wnioskowanym przez odwołującego zakresie.

W kontekście powyższego, organ odwoławczy uznał, że rozstrzygnięcie organu I instancji było zasadne.

Od powyższej decyzji z dnia [...] maja 2018 r. P. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Decyzji strona skarżąca zarzuciła:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez:

1. niezastosowanie § 5 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2014r. poz. 1278), podczas gdy Skarżący ukończył kierunek studiów, którego nazwa jest zgodna z określeniem zakresu kierunku studiów, wskazanym w Załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia, tj. kierunek "budownictwo" określony jako pokrewny do uzyskania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie, co oznacza, że w sprawie zachodziły zatem przesłanki kwalifikacji wykształcenia Skarżącego na podstawie § 5 ust. 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia;

2. zastosowanie § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia MliR, poprzez błędne przyjęcie w zaskarżonej decyzji, że przepis ten znajduje zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej, podczas gdy w rozstrzygnięciu sprawy Skarżącego zastosowanie powinien znaleźć § 5 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia MliR, co skutkowałoby uchyleniem decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej.

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to:

1. niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, jak również błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy;

2. dokonywanie pobieżnej oceny materiału dowodowego

W związku z podniesionymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął postawione zarzuty względem zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna, albowiem przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Sąd stwierdza, że działający w sprawie odwoławczy organ administracji nie ustalił stanu faktycznego w sposób nie budzący wątpliwości.

Należy przypomnieć, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie, a nie ogranicza się wyłącznie do poparcia rozstrzygnięcia organu I instancji.

Należy zgodzić się z zarzutami skargi, iż w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego jak też procedury administracyjnej.

Rację ma skarżący, że organ odwoławczy nie wyjaśnił dlaczego w rozpoznawanej sprawie niezastosowano § 5 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2014r. poz. 1278), podczas gdy Skarżący ukończył kierunek studiów, którego nazwa jest zgodna z określeniem zakresu kierunku studiów, wskazanym w Załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia, tj. kierunek "budownictwo" określony jako pokrewny do uzyskania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie, co oznacza, że w sprawie mogły zachodzić przesłanki kwalifikacji wykształcenia Skarżącego na podstawie § 5 ust. 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia. Z akt sprawy wynika, że skarżący ukończył wyższe studia na [...] na kierunku "budownictwo".

Z załącznika Nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wynika [...] , że dla specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie kierunkiem pokrewnym jest kierunek studiów w zakresie budownictwa.

Taki właśnie kierunek ukończył skarżący. Organ I instancji nie wyjaśnił w swojej decyzji, dlaczego okoliczność ta nie została wzięta pod uwagę.

Również Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym nie wyjaśniła tej kwestii.

Tymczasem zgodnie z § 5 ust. 4 pkt 1 ww. rozporządzenia zarówno ukończenie studiów na kierunku odpowiednim, jak i ukończenie studiów na kierunku pokrewnym stanowi spełnienie wymogu uzyskania właściwego wykształcenia dla danej specjalności – [...] zał. Nr 2 do rozporządzenia.

Dodatkowo należy zaznaczyć, że organ odwoławczy uznając, że w sprawie miał zastosowanie § 5 ust. 4 pkt 2 niedokładnie rozważył również kwestię liczby godzin poszczególnych zajęć odbytych w czasie studiów przez skarżącego.

Skarżący podnosił powyższe okoliczności w toku postępowania odwoławczego lecz organ II instancji nie rozważył i nie odniósł się do informacji skarżącego.

W tej sytuacji podkreślić należy, że jedną z naczelnych zasad procedury administracyjnej jest wyrażona w art. 7 kpa zasada prawdy materialnej, zgodnie z którą organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta znajduje rozwinięcie w dalszych przepisach, między innymi w art. 77 § 1 kpa, zgodnie, z którym organ administracji publicznej winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Z kolei w myśl art. 80 kpa udowodnienie danej okoliczności ma nastąpić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, również tego przedstawionego przez stronę postępowania.

Dostrzec przy tym trzeba, iż naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa nastąpi nie tylko w sytuacji, gdy organ dokona oceny okoliczności faktycznych na podstawie niektórych tylko dowodów zgromadzonych w sprawie, ale również wówczas, gdy nie podejmie pełnych działań dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy. Mając na uwadze powyższe, dokonując oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia uznać należało, że wydano je bez dokładnego wyjaśnienia sprawy, tj. z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa.

Ponadto organ powinien dać wyraz dokonanej analizie materiału dowodowego w uzasadnieniu decyzji, czego wymaga przepis art. 107 § 3 kpa stanowiący, że uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Nieustalenie przez organy lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ powinien odnieść się do wszystkich aspektów sprawy, które Sąd przedstawił powyżej.

Bez jednoznacznego wyjaśnienia ww. kwestii nie jest możliwe wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Wskazane powyżej uchybienia przesądziły o uchyleniu przez Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a zaskarżonej decyzji, gdyż wskazane naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.