Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 737/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. L. i L. L. na postanowienie Wojewody z dnia 21 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 sierpnia 2015 r. Starosta odmówił przekształcenia na rzecz skarżących J. L. i L. L. prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości.

Decyzja ta została doręczona oddzielnie obojgu skarżącym w dniu 26 sierpnia 2015 r.

Pismem z dnia 9 września 2015 r., nadanym w dniu 10 września 2015 r., J. L. i L. L. wnieśli odwołanie od decyzji Starosty.

Postanowieniem z dnia 21 października 2015 r. Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, Wojewoda wyjaśnił, że decyzja organu I instancji została odebrana przez skarżących w dniu 28 sierpnia 2015 r., a zatem wynikający z treści art. 129 § 2 kpa 14- dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął dla obojga w dniu 9 września 2015 r. Odwołanie zostało natomiast nadane przez skarżących w dniu 10 września 2015 r. Uchybienie terminu jest zaś okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia przewidzianego w art. 134 kpa.

W skardze na powyższe postanowienie Wojewody, skarżący zarzucili naruszenie art. 129 § 2 Kpa przez błędne obliczenie terminu do wniesienia odwołania, który to upływał dopiero w dniu 11 września 2015 r. Nadto zarzucili naruszenie art. 15 Kpa przez ograniczenie prawa do dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wskazał przy tym, że postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 r. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w zaskarżonym postanowieniu w zakresie daty odbioru przez skarżących decyzji organu I instancji z dnia 28 na 26 sierpnia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył , co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana pod względem zgodności z prawem polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Administracyjne postępowanie odwoławcze, które oparte jest w pełni na zasadzie skargowości, może być uruchomione tylko w wyniku podjęcia przez uprawniony podmiot czynności procesowej polegającej na wniesieniu odwołania w ustawowo przewidzianym terminie. Zgodnie bowiem z treścią art. 127 § 1 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Stosownie zaś do treści art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustanie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Termin określony w tym przepisie jest terminem zawitym a więc jego przekroczenie, i to niezależnie od przyczyn, które to spowodowały, powoduje bezskuteczność odwołania i rodzi po stronie organu administracji obowiązek stwierdzenia, w drodze postanowienia, uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie bowiem z treścią art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W przypadku zaś, gdy odwołanie zostało wniesione po upływie ustawowego terminu wraz z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu, o którym mowa w art. 58 kpa, organ odwoławczy musi w pierwszej kolejności wydać postanowienie w sprawie przywrócenia terminu, a dopiero następnie – w zależności od treści ostatecznego postanowienia w tej sprawie – wydaje postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania lub rozpoznaje merytorycznie sprawę.

Z akt administracyjnych wynika, że odwołanie sporządzone przez oboje skarżących od decyzji Starosty z dnia 21 sierpnia 2015 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Skarżący osobiście odebrali bowiem w dniu 26 sierpnia 2015 r. przesyłki zawierające decyzję Starosty z dnia 21 sierpnia 2015 r., nadaną listami poleconymi za zwrotnym poświadczeniem odbioru. Termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upływał zatem dla każdego ze skarżących w dniu 9 września 2015 r. Tymczasem skarżący wnieśli odwołanie, datowane wprawdzie na 9 września 2015 r., dopiero w dniu 10 września 2015 r., jako że tego właśnie dnia została nadana przesyłka zawierająca to odwołanie.

W tej zaś sytuacji organ odwoławczy nie miał podstaw do rozpatrzenia odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, gdyż działanie takie stanowiłoby rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Oznaczałoby to bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, która korzysta na podstawie art. 16 § 1 kpa z ochrony trwałości.

Powyższych okoliczności nie może zmienić omyłkowe stwierdzenie przez organ odwoławczy, że decyzja została doręczona skarżącym w dniu 28 sierpnia 2015 r., które nie znajduje potwierdzenia w dokumentach znajdujących się w aktach administracyjnych. Co więcej, organ sprostował tę oczywistą omyłkę pisarską postanowieniem 21 grudnia 2015 r.

Z tych też względów Sąd uznał, że postanowienie Wojewody z dnia 21 października 2015 r. jest zgodne z prawem. Zarzuty skargi są zaś bezzasadne i jako takie nie mogą odnieść skutku.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako bezzasadną.

Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, stosownie do treści art. 119 § 3 tej ustawy, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.