Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1211/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 68
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Asesor WSA Dagmara Dominik, Protokolant Aleksandra Felcenloben, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 lutego 2008 r. przy udziale --- sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zobowiązania w podatku dochodowym za 1999 r. I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z [...] nr [...], II. zasądza na rzecz skarżącej od Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 357,00 (trzysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia[...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w L., po wznowieniu postępowania, uchylił w całości własne prawomocne postanowienie z dnia [...] nr [...] w sprawie zaliczenia wpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r., dokonując jednocześnie zaliczenia wpłaty z dnia 15.02.2005r. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok na poczet zobowiązania w podatku dochodowym zgodnie z decyzją [...] z dnia [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok w wysokości 4 265,00 zł, a także na odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy za miesiąc IX i X.

W zażaleniu na to postanowienie podatnik zarzucił:

1. naruszenie art. 33 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie zwrotu kwoty

wpłaconego przez w dniu 15.02.2005r. zabezpieczenia i traktowanie tej wpłaty

jako nadpłaty w sytuacji, gdy zabezpieczenie przyszłych zobowiązań ustało z mocy

prawa;

2. naruszenie przepisów art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej polegające na nie podjęciu działań zmierzających do zwrotu przetrzymywanych na koncie Urzędu Skarbowego w L. kwot;

3. naruszenie art. 240 i 245 Ordynacji podatkowej przez wszczęcie postępowania w sytuacji, gdy postępowanie to winno być wszczęte kilka miesięcy wcześniej, po wydaniu decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L uchylającej decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. określającą wysokość zobowiązania podatkowego, a po wznowieniu postępowanie powinno zakończyć się zwrotem całej kwoty na rzecz podatników,

4. poczynienie niepełnych i wadliwych ustaleń faktycznych a w szczególności pominięcie przy dokonywaniu zaliczenia kwot wpłaconych przez podatników na poczet zryczałtowanego 10 % podatku dochodowego w poprzednich latach.

W uzasadnieniu zażalenia podatnik podniósł, iż kwota 93.800,zł wpłacona została w związku z decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. o zabezpieczeniu wydanymi na podstawie art. 33 Ordynacji podatkowej oraz, że zabezpieczona została kwota zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym a nie podatku dochodowym na zasadach ogólnych, a oba te podatki uregulowane są dwoma ustawami i nie można twierdzić, że jest to ten sam podatek.

W ocenie strony związku z wygaśnięciem decyzji o zabezpieczeniu przekazane przez I. i A. D. środki pieniężne pozostawały bez jakiegokolwiek tytułu prawnego na rachunku Urzędu Skarbowego w L.

Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji wskazał, iż w dniu 15.02.2005r. A. D. dokonał wpłaty w wysokości 93.800,00 zł, w tym:

- 40.000,00 zł na poczet zabezpieczenia wykonania zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym za rok 1999,

- 40.000. 00 zł ( 4 x 10.000,00 zł ) na poczet zobowiązań w podatku dochodowym za lata 2000-2003,

- 13.800,00 zł na poczet zobowiązania w podatku dochodowym PIT 23 ( na wtórniku dowodu wpłaty wskazano okres 02022000).

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w postępowaniu dotyczącym zaliczenia wpłaty nie podlega badaniu, czy Urząd Skarbowy w L. zasadnie dysponował kwotą wpłaconych przez A D. w dniu 15.02.2005r. dobrowolnie, na poczet zabezpieczenia wykonania zobowiązań kwot. Istotne jest to, iż organ podatkowy dysponował środkami na pokrycie zobowiązań i niezwłocznie po określeniu wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999 dokonał stosownego zaliczenia wpłaty.

Dyrektor Izby Skarbowej podniósł pond to, że działający w imieniu strony pełnomocnik - mgr J. B. - wniósł o przeksięgowanie z kwoty wpłaconego zabezpieczenia zobowiązań podatkowych za rok 1999 należnej kwoty zryczałtowanego podatku dochodowego za 1999r. od Pani I. D. oraz o pozostawienie reszty kwoty zabezpieczenia za 1999r. na koncie Urzędu Skarbowego, a następnie odpowiednie zaliczenie jej na poczet zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym I. D. i A. D. Treść tego pisma wskazuje- zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej - na brak zasadności żądania zwrotu całej kwoty wpłaconego zabezpieczenia i twierdzenia o nieposiadaniu przez organ podatkowy uprawnień do jakiegokolwiek dysponowania tą kwotą. Użycie w tym piśmie ogólnego sformułowania: podatek dochodowy, bez wskazania, za jaki okres, nie pozwala – Dyrektora Izby Skarbowej - na bezpośrednie przyporządkowanie takiej dyspozycji jedynie zobowiązaniu w zryczałtowanym podatku dochodowym za rok 1999.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na treść pisma pełnomocnika skierowanego w dniu 22 lutego 2005r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., z którego wynika, że intencją dokonanej przez stronę wpłaty było przerwanie biegu odsetek za zwłokę po myśli art. 54 ustawy Ordynacja podatkowa, jak również uniknięcie dalszych czynności zmierzających do zabezpieczenia przybliżonych zobowiązań podatkowych.

Oba te cele zostały osiągnięte, bowiem bieg naliczonych przez organ I instancji odsetek za zwłokę ustał z dniem 15.02.2005r., tj. dniem dokonania przez Pana A. D. wpłaty na poczet zobowiązań, a organ podatkowy nie podejmował innych działań zmierzających do zabezpieczenia wykonania Pani zobowiązań.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z wyjaśnień organu I instancji wynika, iż w dniu 15.02.2005r. składając w Urzędzie Skarbowym w L. deklarację PIT-23 z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z odpłatnego zbycia nieruchomości, A. D. wykazał kwotę należnego z tego tytułu zobowiązania w wysokości 13.800,00 zł, jednocześnie ją wpłacając. Zważywszy na to, iż nie złożono korekty tej deklaracji, kwota ta została pozostawiona na poczet zadeklarowanego zobowiązania, a zatem nie stanowi nadpłaty, jak również nie mogła posłużyć zaspokojeniu innych wymagalnych zobowiązań.

W skardze na to postanowienie podatnik powielił zarzuty zawarte w zażaleniu. Wyjaśnił przy tym, że w dniu 15 lutego 2005r., w związku z wydaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. decyzji w sprawie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za poszczególne lata od 1999 do 2003r. i zabezpieczenia tej należności, podatnicy I. i A. D. wpłacili na konto Urzędu Skarbowego w L. kwotę 93.800 jako zabezpieczenie zgodnie z decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego.

Dokonanie wpłaty podatnicy uzgodnili z pracownikami działu egzekucji Urzędu Skarbowego w L., uzyskali ich zgodę na dokonanie takiej wpłaty oraz zapewnienie, że po dokonaniu wpłaty jakiegokolwiek dalsze czynności zmierzające do zabezpieczenia zobowiązań podatkowych nie będą podejmowane, i tak się istotnie stało. Potwierdza to fakt, że wpłacona kwota 93.800 stanowiła depozyt gotówkowy o którym stanowi art. 33d Ordynacji podatkowej.

W ocenie skarżącego zabezpieczona została kwota zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym, a nie podatku dochodowym na zasadach ogólnych. Oba te podatki uregulowane są odrębnymi ustawami i nie można twierdzić, że jest to ten sam podatek. W dniu doręczenia I. D. pierwszej decyzji w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego zabezpieczenie wygasło stosownie do przepisu art. 33a . 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że najpóźniej od dnia 17 maja 2005r. przekazane przez I. i A. D. środki pieniężne pozostawały bez jakiegokolwiek tytułu prawnego na rachunku Urzędu Skarbowego w L. Wobec tego nie mając wyraźnej, jednoznacznej, dyspozycji podatników organ podatkowy I instancji nie miał żadnego prawa do dokonywania po ustaniu zabezpieczenia jakichkolwiek operacji ani dysponowania środkami pieniężnymi podatników.

Ponadto w skardze podniesiono, że pełnomocnik skarżącego nie posiadał żadnego umocowania do składania dyspozycji co do wpłaconych kwot. Pełnomocnik występował tylko w postępowaniu podatkowym w sprawie określenia wysokości zobowiązań podatkowych i tylko do dokonywania czynności w tym postępowaniu był umocowany.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowa argumentację.

Wypowiadając się natomiast w kwestii podnoszonego braku stosownego umocowania pełnomocnika, w oparciu o które mógł on wydać skuteczne dyspozycje dotyczące operacji finansowych dokonywanych na koncie podatnika, w tym dotyczących zaliczenia wpłaty, wskazał na treść załączonego do akt niniejszej sprawy pełnomocnictwa procesowego z dnia 11 maja 2005r. udzielonego przez I. D. radcy prawnemu J. B., upoważniającego do występowania w imieniu mocodawcy oraz podejmowania wszelkich koniecznych czynności w "sprawie rozliczania, zaliczania, zwracania itp. czynności dotyczących kwot wpłacanych na konta Urzędu Skarbowego w L. z tytułu zobowiązań podatkowych, zabezpieczeń i egzekucji"

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna, jakkolwiek z innych powodów niż w niej podniesione.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa.

Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi narusza prawo.

Przede wszystkim wskazać należy, że niewłaściwie organy skarbowe określiły charakter kwoty której zaliczenia dokonywały.

Z materiałów sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] (doręczone w dniu 18.01.2005 r.), wydanym na podstawie art. 165 §2 Ordynacji podatkowej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wszczął postępowanie podatkowe wobec A. D. w sprawie podatku dochodowego w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za 1999 r. W ramach tego postępowania organ I instancji decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 33 §2 Ordynacji podatkowej, określił A. D. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, przyjmując, iż podatek od kwoty niezaewidencjonowanego przychodu z tytułu sprzedaży prawa wieczystego użytkowania 3 działek budowlanych wyniesie około 8.500 zł oraz dokonał zabezpieczenia należności pieniężnej w tej kwocie na majątku podatnika oraz majątku wspólnym podatnika i małżonki.

Ze znajdującego się w aktach sprawy dowodu wpłaty z dnia 15 lutego 2005 r. wynika, że A. D. wpłacił tytułem ww. decyzji o zabezpieczeniu wydanej na nazwisko I. D. kwotę 40.000 zł.

Jednakże decyzją z dnia [...] organ I instancji, na podstawie art.208 Ordynacji podatkowej, umorzył postępowanie podatkowe w tej sprawie.

Ostatecznie wydanej przez organ I instancji decyzji z dnia [...] zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. I. D. określono na kwotę 4 265,00 zł, a odsetki od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na ten podatek za wrzesień i październik 1999 r. na kwotę 4855,00 zł.

Z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie wynika, że A. D. nie dokonał wpłaty tytułem podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. i odsetek od zaległości w zaliczkach na ten podatek. Wpłata dokonana w dniu 15 lutego 2005 r. związana była z decyzją o zabezpieczeniu przyszłych zobowiązań z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodów ewidencjonowanych, co jednoznacznie wynika z dowodu wpłaty. Nie można więc uznać- jak czynią to organy skarbowe- że sporna kwota jest wpłatą na poczet podatku dochodowego za 1999r. Sprzeciwia się temu regulacja zawarta art.62 §1 Ordynacji podatkowej, z której jednoznacznie wynika, że jeśli podatnik dokonując wpłaty wskaże, na poczet którego z ciążących na nim zobowiązań tej wpłaty dokonał, organ nie może wpłaty tej zaliczyć na poczet innego zobowiązania, w tym o wcześniejszym terminie płatności, do czasu ostatecznego ustalenia (określenia) tego zobowiązania lub umorzenia postępowania w sprawie.

Podkreślić przy tym należy, że podatek dochodowy od osób fizycznych i z zryczałtowany podatek od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, pomimo podobieństwa nazwy, nie są tym samym podatkiem. Podstawą prawną do określania tych podatków są dwie róże ustawy, to jest ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. (Dz. U 2000 r nr 14 poz. 176) i ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. ( Dz. U. 199r nr 144 poz. 930), odmienne stany faktyczne rodzą obowiązek podatkowy, inny jest sposób obliczania podatku.

Potwierdza to zresztą postępowanie organów podatkowych, które słusznie uznały, że postępowanie w sprawie podatku zryczałtowanego nie może być prowadzone dalej jako postępowanie w sprawie podatku "na zasadach ogólnych" i umorzyły to postępowanie, wszczynając odrębne postępowanie w sprawie podatku dochodowego.

Tak określony charakter wpłaconej kwoty powoduje, że stała się ona nadpłatą od dnia doręczenia decyzji umarzającej postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego w formie ryczałtu ewidencjonowanego za 1999 r., tj. od dnia 27 grudnia 2005, bowiem nadpłatą w myśl art.72 §1 Ordynacji podatkowej, jest kwota nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku.

Powoływane przez organy podatkowe pismo pełnomocnika I. i A. D. radcy prawnego J. B. z dnia 30 czerwca 2005 r., zdaniem Sądu, nie uprawniało organu podatkowego do swobodnego dysponowania dokonaną przez A. D. w dniu 15 lutego 2005 r. wpłatą w kwocie 40.000 zł. W chwili składania tego oświadczenia wobec strony toczyło się postępowanie w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 1999r a nie podatku "na zasadach ogólnych". Ogólnikowe oświadczenie o zaliczeniu reszty wpłaty na poczet "zobowiązań w podatkach dochodowych", nie może być traktowane jako wyraz woli zaliczenia kwot na poczet zobowiązania, którego powstania ani podatnik ani nawet organ podatkowy w tym Momocie nie przewidywał. Organ podatkowy winien wyjaśnić, jaka była wola A. D. w tym zakresie. Ustaleń takich organ nie dokonał, a jednocześnie uznał, że pismo pełnomocnika zmienia dyspozycję podatnika wynikająca z dowodu wpłaty.

Przy tak określonym charakterze spornej kwoty uznać należy, że jej zaliczenie na poczet podatku dochodowego nastąpiło w warunkach przedawnienia.

Zgodnie z art. 70 §1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Oznacza to, iż po upływie określonego w art.70 §1 czasu przestaje istnieć stosunek zobowiązaniowy między podatnikiem a wierzycielem, zobowiązanie wygasa z mocy prawa, zgodnie z art.59 §1 pkt 9 Ordynacji podatkowej Po upływie tego terminu organ podatkowy nie może zatem domagać się od podatnika zapłaty podatku. Ta ogólna zasada doznaje pewnych ograniczeń sformułowanych przez ustawodawcę w art.70 §2 - §8 Ordynacji podatkowej związanych z przerwaniem biegu terminu przedawnienia lub jego zawieszeniem. Na bieg terminu przedawnienia nie wpływają takie czynności procesowe jak wszczęcie postępowania podatkowego, czy wydanie przez organ podatkowy decyzji deklaratoryjnej, na podstawie art.21 §1 i §3 Ordynacji podatkowej, określającej wysokość zobowiązania podatkowego, które powstaje z mocy prawa. Bieg terminu przedawnienia może przerwać pierwsza czynność egzekucyjna, o której podatnik został powiadomiony lub ogłoszenie upadłości. W myśl art.70 § 8 Ordynacji podatkowej, nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednak po upływie terminu przedawnienia zaległość podatkowa może być egzekwowana wyłącznie z przedmiotu hipoteki. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia wiąże się z wydaniem w sprawie decyzji o odroczeniu terminu płatności podatku lub decyzji o rozłożeniu na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej, a także z wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania, wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania, wniesieniem żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Jeśli nie wystąpiła żadna z wymienionych w art.70 §2-§8 Ordynacji podatkowej przesłanek przerwania biegu przedawnienia lub jego zawieszenia, zobowiązanie podatkowe przedawnia się, jeżeli przed wydaniem decyzji organu odwoławczego upłynął termin przewidziany w art. 70 ust. 1 Ordynacji podatkowej (por. uchwała NSA z dnia 6 października 2003 r., FPS 8/03, ONSA 2004, nr 1, poz. 7, Glosa 2004, nr 7, s. 32).

Dla podatku dochodowego za 1999r termin przedawnienia upływał z dniem 31.grudnia 2005.r Decyzja organu I instancji określająca podatek dochodowy za 1999 została wydana dnia [...]. Tą decyzję organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzją z dnia [...],, przy czy wskazać należy, iż wyrokiem z dnia 25 lipca 2005 sygn. akt 15/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił obie te decyzje, stwierdzając iż "Organy podatkowe nie wykazały, że zobowiązanie I. D. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. przez terminem przedawnienia wygasło w jeden ze sposobów wskazanych w art. 59 § 1 pkt 1-8 Ordynacji podatkowej Wydając, zatem decyzję określającą wysokość tego zobowiązania po upływie terminu przedawnienia, organ podatkowy naruszył art.70 §1 i art.59 §1 Ordynacji podatkowej, a także art.62 i art.72 i art.76a Ordynacji podatkowej w stopniu wpływającym na wynik sprawy."

Zgodnie z art.59 §1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe może wygasnąć m. in. przez jego zapłatę lub zaliczenie nadpłaty. W rozpoznawanej sprawie, zobowiązanie podatkowe przed upływem terminu przedawnienia nie wygasło przez jego zapłatę- co wykazano wyżej. W sprawie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych lub bieżących zobowiązań podatkowych, zgodnie z art. 76a Ordynacji podatkowej, organ podatkowy wydaje postanowienie, na które służy zażalenie. Zobowiązanie podatkowe może zatem wygasnąć przez zaliczenie nadpłaty zgodnie z art.76a Ordynacji podatkowej Postanowienia takiego organ podatkowy nie wydał przed upływem terminu przedawnienia.

Podsumowując stwierdzić należy, że zarówno w przypadku zaliczenia dokonanej przez podatnika wpłaty na poczet zaległych zobowiązań, jak i w przypadku zaliczenia na poczet zaległych zobowiązań podatkowych nadpłaty organ podatkowy zobowiązany jest wydać postanowienie, w którym wskaże, jaką kwotę zalicza, na poczet których zobowiązań podatkowych. Jeśli ustawa przewidziała taki właśnie tryb postępowania, i jednocześnie zobowiązanie podatkowe wygasa przez zaliczenie nadpłaty lub zapłatę, to uprawnionym jest wniosek, iż skutek w postaci wygaśnięcia zobowiązania przez zaliczenie wpłaty lub nadpłaty na poczet zaległych zobowiązań podatkowych następuje z dniem doręczenia stronie postanowienia o zaliczeniu wpłaty lub nadpłaty na poczt zaległego zobowiązania podatkowego. Postanowienie wiąże bowiem organ podatkowy od chwili jego doręczenia, zgodnie z art.212 Ordynacji podatkowej w związku z art. 219 tej ustawy. Skutek w postaci wygaśnięcia zaległego zobowiązania podatkowego, przez zaliczenie na poczet tego zobowiązania wpłaty lub nadpłaty, która znajduje się na rachunku organu podatkowego, nie może nastąpić wcześniej niż w dniu, od którego rozstrzygnięciem tym będzie związany organ podatkowy. Szczególne regulacje odnoszące się do daty, z którą zaliczenie następuje, wywołują skutki wyłączne w odniesieniu do odsetek za zwłokę naliczanych od zaległego zobowiązania i są uzasadnione faktem pozostawania tych kwot na rachunku organu podatkowego bez tytułu prawnego.

Postanowienie o zaliczeniu dokonanej przez stronę w dniu 15 lutego 2005 r. wpłaty na poczet zaległości podatkowych i odsetek wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] nr [...] organ ten wydał w dniu [...] (nr [...]), co oznacza, że zobowiązanie podatkowe wcześniej wygasło przez przedawnienie.

Reasumując, organy dokonały zaliczenia nadpłaty na należność – w chwili wydawania postanowienia- już wygasłą, naruszając tym samym art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej czyli przepisy prawa materialnego Zaistniały, zatem przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniające usunięcie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego.

Uwzględnienie skargi zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny do zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania (art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). W tej sprawie poniesione przez skarżącego koszty odpowiadały wysokości wpisu od skargi