Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 181/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2020 r. sprawy ze skargi Z. F. M. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej Z. F. M. Sp. z o.o. z siedzibą w B. z dnia [...] stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz strony skarżącej Z. F. M. Sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Strona skarżąca, zwana dalej "Spółką", reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego, zarzuciła bezczynność przy rozpatrywaniu jej żądania udostępnienia informacji publicznej przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej "Agencją"), zawartego w piśmie z [...] stycznia 2020 r. - w jego pkt 2 i 3.

W skardze wniesiono o:

- zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w pkt 2 i 3,

- stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Zarzucono naruszenie:

- art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1429), zwanej dalej "ustawą o informacji", poprzez niezakwalifikowanie przedmiotu wniosku jako informacji publicznej,

- art. 6 ustawy o informacji, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, jakoby tylko treść dokumentów urzędowych mogła stanowić informację publiczną,

- art. 13 ustawy o informacji, poprzez znaczne przekroczenie terminu 14 dni na udostępnienie informacji publicznej,

- podstawowych zasad postępowania administracyjnego - wyrażonych w art. 6, 7, 8, 11 oraz 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.".

Uzasadniając skargę podniesiono:

- Spółka wystąpiła z wnioskiem o udostępnienie informacji w sprawie operacji pn. "Poprawa konkurencyjności producentów rolnych w drodze lepszego ich zintegrowania z łańcuchem rolno-spożywczym, mająca na celu wzrost wydajności poprzez rozbudowę zakładu i zakup nowoczesnych maszyn i urządzeń oraz poprawa jakości produkcji poprzez wdrożenie innowacyjnej technologii w zakładzie [...] Sp. z o.o. Sp. K. (uprzednio [...] Sp. z o.o. Sp. k.)"; była ona współfinansowana ze środków Unii Europejskiej w ramach działania 4.2 "Wsparcie inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych, obrót nimi lub ich rozwój" Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020; informacja miała obejmować wskazanie czy:

1) urządzeniami, na nabycie których przeznaczone było dofinansowanie, były myjki do mycia ewentualnie dezynfekcji owoców;

2) urządzenia wymienione w pkt 1 zostały przedstawione Agencji przez beneficjenta jako zamontowane, uruchomione i tym samym odebrane i kiedy to nastąpiło,

3) dostawcą wskazanych urządzeń na rzecz beneficjenta była konkretna spółka ([...] Sp. z o.o. zwana dalej "[...]"); jeżeli wskazane urządzenia były przedmiotem zawartej przez beneficjenta umowy leasingu wniesiono o podanie danych, a - w razie rozliczenia dotacji - o podanych danych leasingodawcy oraz danych podmiotu, od którego leasingodawca nabył urządzenia; we wniosku wskazywano, że w 2018 roku Spółka wykonywał na rzecz [...] (w zakładzie beneficjenta) myjki do mycia i dezynfekcji owoców; z informacji które uzyskała Spółka wynika, że były one objęte dofinansowaniem w ramach danej operacji,

- [...] stycznia 2020 r. - w odpowiedzi na wniosek - organ wskazał: " (...) żądanie zawarte w pkt. 2 i 3 wyżej wymienionego wniosku, dotyczy informacji zawartych w dokumentach: o rozliczenie dotacji w tym z wniosku o wypłatę wraz z załącznikami dotyczącymi zrealizowania zadania w zakresie maszyn, w szczególności protokołach odbioru/uruchomienia maszyn nabytych przez (...), które nie są dokumentami urzędowymi zgodnie z art. 6 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy i w związku z tym, wskazana dokumentacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy (...)",

- w zakresie żądania z pkt 1 wniosku organ wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej; objęto ją odrębną skargą,

- w związku z nieuzasadnionym uznaniem jakoby dokumentacja zawierająca odpowiedzi na pkt 2 oraz 3 wniosku nie stanowiły informacji publicznej, Spółka - w ponagleniu z [...] lutego 2020 r. - wyjaśniła, że stanowisko organu nie jest prawidłowe oraz wezwała go do udostępnienia informacji,

- w odpowiedzi z [...] lutego 2020 r. organ podtrzymał swoje stanowisko,

- błędne jest twierdzenie organu, jakoby wnioskowana informacja nie stanowiła publicznej, skoro dokumenty ją zawierające nie są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o informacji,

- po pierwsze trzeba wskazać, jakie informacje - zgodnie z art. 6 ustawy o informacji - podlegają udostępnieniu; przepis ten stanowi konkretyzację ogólnej zasady udostępniania informacji publicznej, wyrażonej w art. 1 ust. 1 danej ustawy, jak również w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.); zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi ustawy; pozwala on na zminimalizowanie uznaniowości podmiotów, dysponujących informacjami publicznymi w procesie weryfikacji zasadności i dopuszczalności ich udostępnienia; innymi słowy, żądanie udostępnienia konkretnie wskazanej w art. 6 ustawy o informacji statuuje po stronie podmiotu ją posiadającego, obowiązek jej przekazania; umożliwia to szybsze zajęcie przez zobowiązany podmiot stanowiska, a co za tym idzie - pełniejszą realizację celu ustawy; z drugiej strony, wyraźne wskazanie przedmiotowego zakresu podlegających udostępnieniu informacji ułatwia realizację praw podmiotowych zainteresowanych jednostek,

- użycie przez ustawodawcę w art. 6 ust. 1 ustawy o informacji zwrotu "w szczególności" wskazuje na otwarty charakter katalogu przedmiotowego; zgodnie z regułą wyrażoną w § 153 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (Dz.U. z 2016 r. poz. 283), posłużenie się zwrotami "w szczególności" albo "zwłaszcza" przesądza o przykładowym charakterze wyliczenia; zwrócenie się o udostępnienie informacji i danych nieujętych we wspomnianym katalogu nie może więc stanowić podstawy odmowy ich udostępnienia; w takiej sytuacji zobowiązany podmiot jest zobligowany stosować ogólnie wyrażone w ustawie zasady, z poszanowaniem zasady powszechnego dostępu do informacji publicznej; wszelkie wątpliwości powinny przemawiać na korzyść wnioskodawcy,

- w związku z tym - nawet gdy brak wyliczenia informacji objętych pkt 2 i 3 żądania w art. 6 ust. 1 ustawy o informacji - organ powinien samodzielnie zakwalifikować informacje, rozstrzygając wątpliwości na korzyść wnioskodawcy - dla realizacji obowiązku udostępniania informacji publicznych; informacje, których organ nie uznał za publiczne to dane o wykonaniu przedmiotu dofinansowania oraz informacje o danych podmiotów współdziałających w celu jego wykonania; Spółka zgadza się z wyrażonym w doktrynie stanowiskiem, co do informacji związanych z projektami współfinansowanymi ze środków publicznych; zgodnie z nim:

- "Wobec finansowania pomocy udzielanej beneficjentom realizującym projekty w ramach programów operacyjnych ze środków publicznych (zarówno europejskich jak i krajowych), a więc z majątku publicznego wszelkie informacje dotyczące przebiegu procedury zmierzającej do udzielenia tegoż dofinansowania uznać należy za informację publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), albowiem dotyczą one pomocy publicznej." (wyrok WSA o sygn. akt IV SAB/GI 98/14, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA");

- "Środki przekazywane na dofinansowanie projektów realizowanych w ramach ustawy o .zasadach polityki rozwoju są środkami publicznymi, a sposób ich podziału i kontrola ich wydatkowania są niewątpliwie "sprawą publiczną" w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro wnioski i załączone do nich dokumenty, co do których postępowanie zostało zakończone przyznaniem pomocy finansowej zawierają informację publiczną, dotyczą bowiem "sprawy publicznej", jaką jest gospodarowanie mieniem publicznym i udzielanie pomocy indywidualnym podmiotom przez dysponowanie tym mieniem, to tak samo tą informację publiczną stanowią dokumenty wytworzone w ramach wydatkowania środków publicznych czyli też realizacji programu finansowanego z takich środków." (tak wyrok WSA o sygn. akt II SAB/OI 72/14 - dostępny w CBOSA).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniesiono:

- wobec wpływu wniosku [...] stycznia 2010 r. - decyzją z [...] stycznia tego roku -odmówiono udostępnienia informacji publicznej, dotyczącej odpowiedzi w pkt 1 żądania,

- tego samego dnia poinformowano także Spółkę, że - w zakresie żądania wskazanego w pkt 2 i 3 wniosku - przedmiotowa informacja nie stanowi publicznej, w rozumieniu ustawy o informacji; stanowisko to przekazano pocztą elektroniczną na adres mailowy Spółki - wskazany we wniosku,

- Spółka - pismem z [...] lutego 2020 r. - skierowała do organu ponaglenie wyjaśniając, że jego stanowisko nie jest prawidłowe oraz pozostaje on w bezczynności.

- w odpowiedzi przesłano Spółce pismo datowane [...] lutego 2020 r.; organ przedstawił tam swoje stanowisko wywodząc że nie pozostaje w bezczynności,

- zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o informacji, każda informacja o sprawach publicznych stanowi publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie; przepis ten wyznacza zakres przedmiotowy ustawy; tylko informacja, która dotyczy spraw publicznych, stanowi informację publiczną; czy dana informacja ma status publicznej nie decyduje samo jej posiadanie przez podmiot zobowiązany do stosowania ustawy, lecz to, czy dana informacja dotyczy sprawy publicznej; jeżeli określona informacja nie dotyczy sprawy publicznej, to nie stanowi też informacji publicznej; nie podlega wówczas udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie, pomimo że może znajdować się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej stosowania,

- Spółka wystąpiła z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w zakresie trzech zagadnień; jedynie informacja określona w pkt 1 wniosku stanowi publiczną; organ doszedł jednak do wniosku, że zachodzi tu przesłanka ograniczenia w udostępnianiu informacji publicznej w postaci ochrony tajemnicy przedsiębiorcy; w konsekwencji wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej; natomiast zagadnienia z pkt 2 oraz 3 zakwalifikowano jako niebędące informacją publiczną; w konsekwencji poinformowano Spółkę, że - w tym zakresie - jej wniosek nie obejmuje danych będących informacją publiczną,

- co do żądania, zawartego w pkt. 2 wniosku dokumenty aplikacyjne beneficenta (takie jak wniosek o płatność wraz z załącznikami, protokoły, dostawy - odbiory maszyn czy urządzeń) składane przez podmioty ubiegające się o przyznanie pomocy - dofinansowania w ramach poddziałania 4.2, w których znajdują się objęte wnioskiem informacje - nie posiadają one waloru dokumentów urzędowych; nie spełniają tym samym kryterium informacji publicznej, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy o informacji; nie mogą więc podlegać upublicznieniu ze względu na ich prywatny charakter (tak wyrok WSA o sygn. akt II SAB/Wa 253/10 – dostępny w CBOSA),

- co do żądania zawartego w pkt 3 wniosku z uwagi na źródło pozyskania tej informacji (dokumenty prywatne) określona informacja nie może zostać uznana za publiczną,

- w publikacji "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz." (Wyd. III Kamińska Irena, Rozbicka-Ostrowska Mirosława, publikacja LEX) zawarto następujące rozważania: "Wprawdzie informacja publiczna może odnosić się do osób prywatnych, ale dokumenty prywatne jako takie nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu komentowanej ustawy (zob. wyrok NSA z 11 maja 2006 r., II OSK 812/05 (...) . Niewątpliwie wniosek osoby fizycznej jest dokumentem prywatnym. A zatem wszelkiego rodzaju dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej, bez względu na to, jakiego rodzaju postępowanie wszczyna dokument prywatny lub też jakiej czynności oczekuje podmiot, składając ten dokument, nie stanowią informacji publicznej.''; przypisanie waloru informacji publicznej dokumentom pochodzącym od podmiotów prywatnych stanowi więc nieuprawione rozszerzenie pojęcia informacji publicznej; zarzut zatem błędnej wykładni art. 6 ustawy o informacji jest bezzasadny,

- termin, o którym mowa w art. 13 ustawy o informacji, określono dla przypadku udzielania informacji publicznej; gdy uznano, że - w zakresie pkt 2 i 3 wniosku - żądane informacje nie stanowią publicznej, norma wskazanego przepisu nie ma zastosowania,

- bezczynność ma miejsce, gdy organ milczy - nie odpowiada na wniosek, pozostawia go bez rozpatrzenia; w danym stanie faktycznym nie może być mowy o milczeniu; organ udzielił odpowiedzi na wniosek stwierdzając, że żądana informacja w myśl ustawy nie stanowi publicznej; bez znaczenia dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności pozostaje natomiast, czy dana odpowiedź satysfakcjonuje Spółkę,

- odnosząc się do zarzutów skargi - naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, wyrażonych w art. 6, 7, 8, 11 oraz 12 K.p.a. wskazano: zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o informacji do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy K.p.a. (z określonymi modyfikacjami); wynika stąd, że dla pozostałych form rozpatrzenia wniosku przepisy K.p.a. nie mają zastosowania; wobec tego zarzut naruszenia wyrażonych w K.p.a. podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest pozbawiony podstaw; nie ma bowiem obowiązku stosowania K.p.a. do innych czynności - rozstrzygnięć organu - niebędących odmową udzielenia informacji publicznej.

Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).

Sąd zważył, co następuje:

Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu, lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego aktu lub nie wykonano czynności, a w szczególności czy jest to następstwem zawinionej lub nie - opieszałości organu w ich podjęciu lub dokonaniu (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86).

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni. W terminie tym, obowiązany do udzielenia informacji, powiadamia wnioskodawcę o ewentualnym braku możliwości jej przekazania w danym czasie oraz wskazuje, kiedy zostanie ona udostępniona - nie później jednak niż po dwu miesiącach od wpływu wniosku – tak art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o informacji.

Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje natomiast w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy o informacji). W judykaturze ukształtował się pogląd, że gdy żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy w istocie objętej pojęciem publiczna, bądź organ nie dysponuje w ogóle żądaną informacją, powiadamia się o tym wnioskodawcę pismem (tak: wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r., o sygn. II SA 2867/02, publ. Wokanda 2003/6/33). Spory w danym zakresie rozstrzyga zaś sąd administracyjny, w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, od którego żądano informacji.

W rozpatrywanym przypadku poza sporem jest stan faktyczny w jego istotnych dla danej sprawy elementach. Agencja jest generalnie podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, zaś Spółka zwróciła się doń z wnioskiem obejmującym także pkt 2 i 3. Organ zakwalifikował żądaną w danym zakresie informację, jako niemającą charakteru publicznej; poinformował o tym Spółkę z zachowaniem terminu zakreślonego art. 13 ust. 1 ustawy o informacji. Gdyby jego stanowisko w zakresie było trafne nie można by mu przypisać w danej sprawie bezczynności (tak wywody w odpowiedzi na skargę).

Trafne są jednak zarzuty skargi w tym zakresie, gdzie zakwestionowano pogląd organu jakoby kluczową w sprawie mogła być okoliczność, że żądane informacje są zawarte w dokumentach prywatnych, przedłożonych organowi przez beneficjenta pomocy - w ramach konkretnego postępowania w przedmiocie udzielenia wsparcia ze środków publicznych. Celna jest w danym zakresie argumentacja skargi i - wobec uprzedniego referowania - ponowne jej powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną.

Odnosząc się do argumentacji organu wpada jedynie dodać, co następuje. Trafne są jego wywody jedynie w tym zakresie, gdzie zauważono, że nie wszystkie dokumenty o charakterze prywatnym a znajdujące się w posiadaniu Agencji stanowią informację publiczną - nie decyduje o tym pozostawanie w gestii organu. Reguły tej jednak nie można odnosić do szeregu samych informacji – danych, zawartych w dokumentach prywatnych, które są gromadzone w związku z wykonywaniem przez określony organ zadań publicznych – np. wobec rozdysponowania pomocy ze środków publicznych, wobec reguły art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o informacji. O ile organ poweźmie istotne informacje, związane z wykonywaniem zadań w danym zakresie, to – chociażby jej źródłem były dokumenty prywatne – staja się one publicznymi. Dotyczą bowiem bezpośrednio wykonywania ustawowych zadań organów państwa i są w ich posiadaniu.

Odnosi się to bezpośrednio do gromadzenia informacji związanych z rozliczaniem pomocy ze środków publicznych, w zakresie gdzie gromadzenie konkretnych danych przewidziano wedle reguł określonych rozliczeń. Inaczej mówiąc, informacja jaką posiądzie organ, w związku z wykonywaniem swoich zadań ustawowych w zakresie dysponowanie środkami publicznymi, stanowi publiczną. Bez znaczenia jest to, czy źródłem wiedzy są dokumenty sporządzone samodzielnie przez dany organ czy też przedłożone przez osoby trzecie. Kluczowe, że jest to informacja znana organowi i dotyczy spraw publicznych. Trafnie w tym kontekście zauważa organ, że dokumenty przedkładane przez beneficjenta pomocy nie stanowią dokumentu urzędowego w rozumieniu ustawy o informacji - w myśl jej art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a wobec ust. 2. Jak jednak trafnie skonstatowano w skardze, wynika stąd, że nie muszą być one udostępnione jako informacja publiczna z mocy prawa - niejako "automatycznie", wedle reguły zawartej w art. 6 ust. 1 ustawy, dotyczącej dokumentów tego rodzaju. Zawarte tam wyliczenie nie ma jednak charakteru zamkniętego. Nie oznacza to więc ograniczenia dostępu do informacji zawartych w innych dokumentach, gdy są one w posiadaniu organu administracji publicznej i dotyczą wykonywanych przezeń ustawowych zadań.

W takiej sytuacji organ mylnie skonstatował, że nie musi udostępnić żądanej informacji, gdy jest one zawarta w dokumentach o charakterze prywatnym. O ile żądane dane zostały przedłożone w związku z wymaganiami procedury rozliczenia środków publicznych mają one charakter informacji publicznej.

Konstytucja ta nie przesądza wprawdzie o obowiązku udostępniania żądanych danych, gdyż - co do informacji publicznej - prawodawca przewidział pewne ograniczenia w możliwości ich udostępniania – np. z uwagi na ochronę określonych dóbr czy ograniczony zakres obowiązku udostępnienia informacji o charakterze przetworzonym (tylko przy spełnieniu szczególnych przesłanek). O ile występują przeszkody dla udostępnienia informacji, wynikające z regulacji ustawowych organ obowiązany był jednak – co wskazano na wstępie – wydać decyzję odmowną w przedmiocie żądania zawartego w pkt 2 i 3 wniosku Spółki. Bezspornie tego nie uczyniono.

Organ nie udostępniając więc żądanej informacji w terminie określonym w art. 13 ustawy o informacji ani nie wydając stosownego orzeczenia w danym przedmiocie pozostaje w bezczynności. Uzasadniało to zobowiązanie go do załatwienia wniosku w pkt 2 i 3 w zakreślonym orzeczeniem terminie.

Chybione są natomiast zarzuty skargi jakoby pozostawanie organu w bezczynności należało kwalifikować jako rażące naruszenie prawa. Nie wynikało ono bowiem z określonych zaniedbań z jego strony lecz błędnej oceny, jakoby żądana informacja nie stanowiła publicznej.

Trafne są zarzuty skargi, gdzie zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego w kontekście mylnego uznania, jakoby dokumenty inne niż urzędowe nie podlegały udostępnieniu, wobec treści art. 6 ust. 1 ustawy o informacji. Zasadnie z kolei wywodzi organ, że w danej sprawie nie znajdą zastosowanie reguły ogólne K.p.a., jeżeli organ nie dostrzeże konieczności wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 oraz § 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1 - 2 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł jak w pkt 3 sentencji – w myśl art. 200, w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Do kosztów tych zaliczono wynagrodzenie pełnomocnika Wnioskodawcy w kwocie 480 zł, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł.

-----------------------

6