Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 883/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi B. K.-S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. K. – S. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...].

Z akt sprawy wynika, iż Starosta P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. P. pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami w bryle w zabudowie szeregowej na działkach nr ew. [...],[...],[...] obr. [...] w P. (kategoria obiektu I, III). W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał, iż spełnione zostały wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, zatem brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów zgłoszonych przez B. K.-S., w piśmie z dnia 18 marca 2013 r., Starosta P. wyjaśnił, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonuje sprawdzenia projektu budowlanego pod kątem spełnienia warunków określonych w art. 35 Prawa budowlanego, nie jest natomiast kompetentny, aby sprawdzać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami prawa. Tę czynność wykonuje osoba sporządzająca projekt budowlany, posiadająca odpowiednie uprawnienia budowlane, będąca członkiem właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniem wydanym przez tę izbę. Odnośnie zarzutów dotyczących braku spełnienia warunków określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla M. i terenu Szpitala T. w P. (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] października 2006 r.) w zakresie minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, organ podniósł, iż zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 15 przez powierzchnię biologicznie czynną rozumie się "część działki budowlanej, na gruncie rodzimym, która pozostaje niezabudowana i nieutwardzona zgodnie z definicją zawartą w przepisach odrębnych", natomiast zgodnie z § 40 ust. 3 pkt 4 planu, należy zachować minimum 45 % powierzchni biologicznie czynnej na działce. Organ zaznaczył, iż z przedstawionego przez inwestora projektu wynika, że wskazana przesłanka została zachowana (na działce nr [...] zachowano 59,1 % powierzchni biologicznie czynnej, na działce nr [...] zachowano 45,42 % powierzchni biologicznie czynnej, natomiast na działce nr [...] zachowano 49,78 % powierzchni biologicznie czynnej). Zajmując stanowisko wobec zarzutów niezgodności projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części określającej zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz braku dotrzymania warunków zawartych w § 40 ust. 2 pkt c), który przewiduje "obrzeżne lokowanie zabudowy dla zachowania ogrodów wewnątrz kwartałów zabudowy", organ administracji wskazał, iż lokalizacja zabudowy jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż budynki zostały zlokalizowane możliwie w taki sposób, aby spełnić ten warunek oraz pozostałe warunki określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, tj. m. in. dostosowanie zabudowy do nieprzekraczalnych linii zabudowy. Ponadto, organ ten podał, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN precyzyjnie określone parametry charakteryzujące budynki i ich lokalizację w odniesieniu do granic nieruchomości, nie wskazując jednocześnie definicji pojęcia "willowego charakteru zabudowy". W związku z powyższym, w ocenie organu I instancji, nie ma podstaw do twierdzenia, że zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna szeregowa nie spełnia ustaleń tego planu.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania B. K. – S., utrzymał w mocy powyższą decyzję Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż inwestor wypełnił wszystkie obowiązki wynikające z art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego i spełnia wymagania § 8 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462). Nadto, projekt ten jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi oraz został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie i uzgodnienia. Inwestycja jest zgodna z Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla M. i terenu Szpitala T. w P. uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] (Dz. U. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], poz. [...]). Wojewoda zaznaczył, iż projektant ma obowiązek sprawdzić projekt architektoniczno-budowlany pod względem jego zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i projektant bierze pełną odpowiedzialność za zgodność projektu z prawem. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż zamierzona inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko, jak też nie wprowadzi ograniczeń dla strony skarżącej w swobodnym korzystaniu z nieruchomości do której posiada tytuł prawny. Inwestycja nie stwarza również zagrożenia dla działek sąsiednich. Wojewoda [...] wskazał również, iż ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie jest bezgraniczna. Ograniczenia wynikają z ustaw. Ochrona ta w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. W razie konfliktu interesów właścicieli nieruchomości, a więc inwestora i właściciela nieruchomości sąsiedniej, optymalne korzystanie z ich praw wiąże się z reguły z wprowadzeniem ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej odnośnie niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy stwierdził, iż inwestycja będzie zlokalizowana na terenie, którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, bliźniacza i szeregowa. Wskazał, że przy realizacji inwestycji zostaną zachowane wszystkie parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu określone w miejscowym planie obowiązującym na tym terenie. Odnosząc się do kwestii zacienienia działki stanowiącej własność odwołującej się, organ II instancji wskazał, iż w dokumentacji znajduje się analiza nasłonecznienia, z której wynika, że nasłonecznienie budynku leżącego na sąsiedniej działce jest zachowane. Wojewoda [...] stwierdził, iż zgodnie z art. 35 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] wniosła B. K. – S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 40 pkt 2 lit. a), c) i f) Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia [...] października 2006 r. [...] (Dz. Urz. Woj. [...], nr [...], poz. [...]), poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, iż projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

2) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

II. naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 6 k.p.a., poprzez zastosowanie nieprawidłowej interpretacji przepisów prawa materialnego, znajdujących zastosowanie w sprawie będącej przedmiotem postępowania, co pozostaje w sprzeczności z zasadą praworządności;

2) art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do prawidłowego rozpoznania stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a także art. 77 k.p.a., poprzez nie wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w zaskarżonej decyzji, zawierającej w większości opis dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania w bardzo lakoniczny sposób. Skarżąca stwierdziła, iż oceniając zgodność projektu budowlanego z przepisami prawa organ nie zajął stanowiska w sprawie wielokrotnie zgłaszanego przez skarżącą zarzutu, iż dokumentacja budowlana przedstawiona przez inwestora, ze względu na wielość błędów, niejasności i mnogość naniesionych poprawek jest w istocie nieczytelna. Organ administracji w żadnej mierze nie odniósł się m. in. do dowodu przedstawionego na tę okoliczność, tj. arkusza 2 P przekrój B-B A10 gdzie nie zaprojektowano ścianki kolankowej oraz ścianki pod belkę kalenicową, pozostawiając je w wysokości, która nie odpowiadała naniesionym poprawkom. Zdaniem skarżącej, niejasność i nieczytelność dokumentacji budowlanej przedstawionej przez inwestora, powinno skutkować, wezwaniem inwestora do uzupełnienia braków w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Skarżąca podniosła, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w stosunku do kwartału MN 17 (na którym znajdują się działki objęte projektem budowlanym) przewiduje zabudowę jednorodzinną o willowym charakterze, zharmonizowaną architektonicznie z otoczeniem. Pojęcie "zharmonizowania z otoczeniem" jest bezpośrednio zdefiniowane w § 5 pkt 21 planu, który stanowi, iż należy przez to rozumieć skomponowanie formy przestrzennej (bryły, elewacji, zabudowy) z uwzględnieniem cech przestrzennych i dekoracyjnych obiektów otaczających, takich jak wysokość i inne wymiary, kształt dachu, artykulacja ścian, rytm okien i innych otworów i wielkość okien, w sposób tworzący z obiektu nowopowstałego harmonijną całość z otoczeniem. Skarżąca zaznaczyła, iż pojęcia willa, willowy charakter, nie posiada definicji normatywnej. Jednakże posługując się językowym i potocznym rozumieniem tego pojęcia, należy przyjąć, iż odnosi się ono do jednorodzinnej, wolnostojącej zabudowy, otoczonej wolną przestrzenią. Według Uniwersalnego Słownika języka polskiego PWN (Warszawa, 2003 PWN) willa oznacza niewysoki dom mieszkalny, wolnostojący, zwykle jednorodzinny, otoczony ogrodem lub parkiem; dawniej także: dom letni za miastem, letnia rezydencja. Skarżąca wskazała, iż inwestor jest zobowiązany do dostosowania charakterystyki nowo planowanego budynku do charakterystyk budynków już istniejących w pobliżu przyszłej inwestycji, a także do zachowania willowego charakteru samego budynku. Brak zachowania takich wymogów, powoduje sprzeczność projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym stanowi o braku podstawy prawnej do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Nadto, w ocenie skarżącej, wbrew stanowisku przyjętemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zachowanie przy realizacji projektu wszystkich parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu nie jest warunkiem wystarczającym do uznania, iż projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Po pierwsze wynika to z faktu, iż parametry i wskaźniki określone w § 40 ust. 3 planu są tylko z jednymi z wielu przepisów regulujących zagospodarowanie przestrzenne kwartału MN 17, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Zagospodarowanie przestrzenne tego terenu jest równocześnie regulowane przez ust. 2 powyższego paragrafu, przewidującego zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w szczególności zaś przez istotne z punktu widzenia twierdzeń skarżącej, litery a) oraz f) ww. ust. 2, stanowiące o konieczności zachowania willowego charakteru zabudowy i zharmonizowania jej z otoczeniem. Według skarżącej tylko taki projekt budowlany, który w pełni respektowałby wszystkie przepisy planu mógłby zostać uznany za spełniający wymóg zgodności z planem określony w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Po drugie, wykładnia funkcjonalna wzajemnego stosunku przepisów § 40 ust. 2 planu - zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz § 40 ust. 3 planu - parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, prowadzi według skarżącej do wniosku, iż parametry i wskaźniki określone § 40 w ust. 3, stanowią takie uszczegółowienie zasad ochrony, że przewidują wyłącznie pewne minimum ochrony zasad określonych w § 40 ust. 2. Świadczą o tym m.in. pkt 3, 4 oraz 5 ww. ustępu trzeciego, przewidujące maksymalne powierzchnie zabudowy, powierzchni czynnej oraz maksymalną wysokość zabudowy. Według skarżącej zasady określone w ust. 2, w szczególności w literach a) i f) ustępu 2, należy stosować tym samym w każdej sytuacji faktycznej, także w przypadku formalnego spełniania limitów określonych w ust. 3. Tylko w ten sposób, według skarżącej, można zachować cele i intencje uchwałodawcy wynikające z przepisów planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności § 40 ust. 2 tego planu. W ocenie skarżącej budowa trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami o całkowitej długości 27 mb wg projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją, nie spełnia wymogów zachowania willowego charakteru osiedla w kwartale MN 17, a także nie spełnia wymogów przepisu o zabudowie zharmonizowanej z otoczeniem, nie będąc dostosowaną do parametrów i charakteru zabudowy na działkach sąsiednich. Z podobnych powodów, zdaniem skarżącej, projekt budowlany narusza przepisy § 40 ust. 2 lit c) planu, stanowiące o zasadzie obrzeżnej zabudowy do zachowania ogrodów wewnątrz kwartałów zabudowy. Skarżąca wskazała, iż pomimo wielokrotnego podnoszenia tego zarzutu, także w odwołaniu, organ odwoławczy nie odniósł się w jakikolwiek sposób do tej kwestii. Organ I instancji stwierdził jedynie, iż "lokalizacja zabudowy jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż budynki zostały zlokalizowane możliwie w taki sposób, by spełnić niniejszy warunek." Skarżąca podniosła, że zasada określona w § 40 ust. 2 lit. c) planu powinna być spełniona nawet w sytuacji, gdy zabudowa mieszkaniowa jest dostosowana do nieprzekraczalnej linii zabudowy, a lokalizacja bryły budynku możliwie w taki sposób by spełniać warunki określone w § 40 ust. 2 lit. c) jest niewystarczająca. Zdaniem skarżącej, planowana inwestycja, poprzez usytuowanie brył budynku według projektu budowlanego, nie spełnia warunku obrzeżności lokowania budynku, tym samym naruszona została zasada zachowania ogrodów wewnątrz kwartału MN 17, tak jak ma to miejsce na sąsiednich działkach.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1828/13 oddalił skargę B. K. – S.. W uzasadnieniu zapadłego wyroku Sąd I instancji podzielił ocenę dokonaną przez organy obu instancji, iż inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Uznał, iż spełnione zostały też wymogi określone w powołanym wyżej art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a mianowicie inwestycja zgodna jest z Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla M. i terenu Szpitala T. w P. (uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] (Dz. U. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], poz. [...]). Ponadto, projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, wymagane opinie, uzgodnienia. Projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego i spełnia wymagania § 8 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462), jest również zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Sąd I instancji podkreślił, że nie można też uznać, że projekt budowlany narusza § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia. Wprawdzie projekt budowlany zawiera różnorakie poprawki, jednakże nie można twierdzić, że jest on nieczytelny. Co więcej, organ administracji nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu. Nie jest on uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej spoczywa na projektancie, który jest obowiązany złożyć stosowne oświadczenie. Zajmując stanowisko wobec zarzutów skarżącej odnośnie niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Sąd I instancji uznał, iż są one niezasadne. Bezspornym jest, iż planowana inwestycja, zgodnie z Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla M. i terenu Szpitala T. w P. (uchwalonym Uchwałą Rady Miejskiej w P. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] (Dz. U. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], poz. [...]), zlokalizowana jest na terenie oznaczonym symbolem 17 MN (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej). Jako podstawowe przeznaczenie terenu wskazano: zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojąca, bliźniaczą i szeregową (§ 40 ust. 1 pkt 1 planu). Określając zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego podano m.in. na konieczność: zachowania willowego charakteru zabudowy, obrzeżnego lokowania zabudowy dla zachowania ogrodów wewnątrz kwartałów zabudowy, realizowania zabudowy według zharmonizowanej wysokości, form architektonicznych, kolorystyki pokryć i elewacji oraz małej architektury. Odnosząc się do powyższego, podkreślono, iż plan miejscowy nie definiuje pojęcia "willa", "willowy charakter", brak jest także normatywnej definicji tego pojęcia. Według słownika języka polskiego, willa to dawniej: niewielki pałacyk podmiejski z założeniem ogrodowym, obecnie: domek jednorodzinny (Mały słownik języka polskiego pod redakcją Stanisława Skorupki, Haliny Auderskiej, Zofii Łempickiej de Bondy, wyd. PWN 1968 r.). Definicja budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajduje się natomiast w ustawie - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 3 ust. 2 a) Prawa budowlanego, pod pojęciem tym należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. WSA w Warszawie podał, że w niniejszej sprawie, plan dopuszcza możliwość zabudowy szeregowej. Ponadto, projekt budowlany obejmuje realizację budynków mieszkalnych jednorodzinnych, o dwóch lokalach mieszalnych, co jest zgodne z definicją budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zawartą w powołanym art. 3 ust. 2a) Prawa budowlanego. Budynki również zostały zlokalizowane w ten sposób, aby spełnić warunek obrzeżnego lokowania zabudowy dla zachowania ogrodów wewnątrz kwartałów zabudowy, jak również warunek dostosowania do nieprzekraczalnej linii zabudowy (§ 40 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 planu). Sąd I instancji zauważył, że wprawdzie skarżąca podniosła, iż organ odwoławczy nie odniósł się do tej kwestii, jednak ustosunkował się do niej organ I instancji w swojej decyzji, wskazując, że "budynki zostały zlokalizowane możliwie w taki sposób, aby spełniać niniejszy warunek oraz pozostałe warunki określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, tj. m.in. dostosowanie zabudowy do nieprzekraczalnych linii zabudowy". W ocenie Sądu, nie można przyjmować, iż lokalizacja budynków jest całkowicie sprzeczna z warunkiem obrzeżnego lokowania zabudowy dla zachowania ogrodów wewnątrz kwartałów zabudowy, albowiem nawet minimalne spełnienie tego warunku, jak w niniejszej sprawie, powoduje, że jest on zachowany. Nie można także uznać, iż sporna inwestycja, jest niezgodna z pozostałymi warunkami planu miejscowego, w szczególności zawartymi w § 40 ust. 3, odnośnie m.in. zachowania maksymalnej powierzchni zabudowy, powierzchni biologiczno czynnej, czy też maksymalnej wysokości budynku. W § 40 ust. 3 pkt 3 planu wskazano, iż powierzchnia zabudowy i utwardzenia terenu powinna wynosić do 55 %. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż warunek ten został spełniony, albowiem współczynnik powierzchni zabudowy kształtuje się następująco: działka nr ew. [...] – 40,89 %, nr ew. [...] – 54,58 %, nr ew. [...] – 50,2%. W zakresie zaś powierzchni biologiczno czynnej plan przewiduje zachowanie co najmniej 45 % tej powierzchni (§ 40 ust. 3 pkt 4). Także i w tym zakresie warunek ten został spełniony, bowiem na działce nr ew. [...] zachowano 59,1%, nr ew. [...] – 45,42 %, nr ew. [...] – 49,78 %. Wysokość budynków nie przekracza zaś 12 metrów (§ 40 ust. 3 pkt 5). Z projektu zagospodarowania działki wynika także, iż przeprowadzono analizę przesłaniania i nasłonecznienia budynku należącego do skarżącej, która prowadzi do jednoznacznego stwierdzenia, iż warunki techniczne w tym zakresie zostały zachowane.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1300/14, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej B. K. – S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1828/13, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd kasacyjny wskazał, że WSA w Warszawie naruszył art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz § 40 ust. 2 lit a, c i f uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla M. i terenu Szpitala T. w P. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skarżąca B. K.-S. zarzucała w skardze, że inwestycja zamierzona na działkach nr [...],[...],[...] obr. [...] w P., objęta zaskarżoną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. – nie jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Osiedla M. i Szpitala T. w P. Zarzuty skarżącej dotyczyły naruszenia przepisu § 40 ust. 2 lit. a, c i f planu. Zgodnie z tymi przepisami, na terenie planu oznaczonym symbolem MN (na którym znajduje się inwestycja) w ramach zasad ochrony i kształtowania krajobrazu przewidziano: zachowanie willowego charakteru zabudowy (lit. a), obrzeżne lokowanie zabudowy dla zachowania ogrodów wewnątrz kwartałów (lit. c). Nadto nakazano aby zabudowa realizowana była wg zharmonizowanych wysokości, form architektonicznych, kolorystyk pokryć i elewacji oraz małej architektury (lit. f). Sąd kasacyjny zauważył, iż w skardze do sądu administracyjnego, skarżąca akcentowała również znaczenie dla oceny wskazanych wyżej zarzutów normy wynikającej z § 6 pkt 21 planu miejscowego. Przepis ten zawiera definicję, zawartego m.in. w § 40 ust. 2 lit. f pojęcia "zharmonizowania otoczenia". Na gruncie wskazanego aktu prawa miejscowego, termin ten oznacza "skomponowanie formy przestrzennej (bryły, elewacji, zabudowy) z uwzględnieniem cech przestrzennych i dekoracyjnych obiektów otaczających, tj. wysokość i inne wymiary, kształt dachu, artykulacja ścian, rytm okien i innych otworów i wielkość okien, w sposób tworzący z obiektu nowopowstałego harmonijną całość z otoczeniem." W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wskazuje, iż mimo kategorycznych zarzutów B. K.-S. zawartych w skardze do sądu akcentujących fakt, iż rodzaj zabudowy objętej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz jej wielkość, a także sposób zagospodarowania działki inwestora - naruszają cytowane wyżej przepisy planu miejscowego – Sąd I instancji nie zajął stanowiska wobec tych zarzutów. W szczególności WSA w Warszawie nie odniósł się do relacji jakie zachodzą między parametrami zamierzonych przez inwestora budynków, a kwestią zharmonizowania ich z willowym charakterem zabudowy (§ 40 ust. 2 lit. a). Nie było w tym względzie wystarczające poprzestanie przez Sąd I instancji na przytoczeniu definicji "budynku willowego" i odniesieniu jej do definicji budynku jednorodzinnego. Wynikająca bowiem z przepisów planu miejscowego kwestia zharmonizowania przyszłej inwestycji z otoczeniem, uwzględniać musiała dokładną analizę tego otoczenia, tj. zastanego na danym terenie rodzaju zabudowy, która winna zostać odniesiona do zamierzenia objętego kontrolowaną przez Sąd decyzją. Skoro bowiem nowa zabudowa ma być zharmonizowana z otoczeniem (wymóg taki wynika z § 40 ust. 2 lit. f w zw. z § 6 ust. 21 planu) - to ten aspekt sprawy winien być przedmiotem bacznej uwagi i szczegółowej analizy Sądu I instancji, w szczególności w sytuacji, gdy zarzuty w tym względzie podniesione zostały przez skarżącą. Sąd I instancji nie przedstawił rozważań wskazujących na to, czy, forma architektoniczna budynku objętego zaskarżoną decyzją (obiekt szeregowy) będzie zharmonizowana (tj. odpowiednia, pasująca, właściwa, spójna) względem otaczających budynków. Wskazane wadliwości uzasadnienia Sądu I instancji, odnieść należy także do wynikającej z § 40 ust. 2 lit. b planu - problematyki zachowania ogrodów wewnątrz kwartałów zabudowy. Ocena uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, iż sąd nie dokonał dogłębnej analizy tego aspektu sprawy. Nie zostały bowiem przedstawione choćby parametry ogrodów towarzyszących zabudowie na działkach [...],[...],[...] obr. [...] w P., a to zaś nie zostało powiązane ze stanem tego elementu zagospodarowania działki występującym na innych działkach znajdujących się w otoczeniu przyszłej inwestycji. Skrótowe stwierdzenie, iż "nawet minimalne spełnienie tego warunku jest wystarczające" – nie stanowi właściwie żadnego nawiązania do stanu sprawy i świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd kasacyjny uznał, że WSA w Warszawie nie zajął stanowiska wobec tego zarzutu. Wskazał ponadto, że pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej stanowią jedynie modyfikację (odmienne opisanie) zarzutów przedstawionych powyżej, a wobec zajętego przez NSA stanowiska, nie jest niezbędne odrębne odnoszenie się do nich. Sąd kasacyjny wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu, rzeczą Sądu I instancji będzie przede wszystkim ocena i zajęcie stanowiska wobec kwestii zharmonizowania inwestycji objętej zaskarżoną decyzją z zabudową znajdującą się w otoczeniu tej inwestycji. Badając powyższe zagadnienie, Sąd I instancji winien mieć przy tym na uwadze przesłanki wynikające z § 40 ust. 2 lit. a, c, oraz f miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy uwzględnieniu definicji zharmonizowania otoczenia, zawartej w § 6 pkt 21 planu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując takiej oceny Sąd kierował się wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Sąd kasacyjny w ww. wyroku tego Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1300/14. Stosownie bowiem do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Wskazać przy tym trzeba, iż Sąd ponownie kontrolował w tej sprawie decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. P. pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami w bryle w zabudowie szeregowej na działkach nr ew. [...],[...],[...] obr. [...] w P. (kategoria obiektu I, III). Przy czym, z uwagi na wyrok NSA zapadły w niniejszej sprawie i wytyczne w nim wskazane, ponownej ocenie Sądu I instancji podlegała zgodność tego orzeczenia z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 40 ust. 2 lit. a, c oraz f uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla M. i terenu Szpitala T. w P. Sąd kasacyjny uznał bowiem, iż zarzuty skarżącej dotyczące tej materii sprawy nie zostały przez Sąd w wyroku z dnia 15 stycznia 2014 r. rozważone. Wskazać jednocześnie należy, iż uchylając ww. wyrok Sądu I instancji z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1828/13, Sąd kasacyjny uznał za zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., w konsekwencji – w żaden sposób nie przesądził kwestii zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Uznał tę kwestię za otwartą, obligując Sąd I instancji do ponownej oceny sprawy w kontekście ww. przepisów, w tym – prawa miejscowego.

Zatem, dokonując ponownej oceny w sprawie w ww. zakresie, Sąd I instancji wziął pod uwagę, iż zaskarżona decyzja została wydana w przedmiocie pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych, jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, zaprojektowanych na działkach o nr ew. [...],[...] i [...] obr. [...] w P., ul. L. – róg C. Każdy z budynków zaprojektowano na odrębnej działce, a każda z tych działek ma powierzchnię powyżej 200 m², z odrębnym wjazdem od ul. C. Dodać przy tym należy, iż w otoczeniu projektowanych budynków znajdują się budynki jednorodzinne w zabudowie wolnostojącej lub szeregowej oraz budynki gospodarcze (v. projekt zagospodarowania działki, część opisowa), co istotne wskazana zabudowa szeregowa znajduje się po drugiej stronie ulicy Czarnieckiego (na wysokości projektowanych budynków, v. projekt zagospodarowania działki). Każdy z projektowanych budynków ma trzy kondygnacje i w każdym z nich przewidziano jedno lub dwa lokale mieszkalne.

Działki inwestycyjne objęte są zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla M. i terenu Szpitala T. w P. (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] października 2006 r., Dz. Urz. Woj. [...] z 2006 r., Nr [...], poz. [...]). Znajdują się na terenie oznaczonym we wskazanym planie miejscowym symbolem 17 MN. W § 7 ust. 2 pkt 2 planu określono, iż teren oznaczony na rysunku planu symbolem MN, to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Szczegółowe ustalenia dla ww. terenu o symbolu MN, zawarto w § 40 planu, obejmującym m. in. teren oznaczony symbolem 17 MN. Ze wskazanych zapisów planu wynika, iż jako przeznaczenie podstawowe terenu m. in. o symbolu 17 MN przewidziano zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, bliźniaczą i szeregową (§ 40 ust. 1 pkt 1). Dalej, w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego przewidziano: zachowanie willowego charakteru zabudowy (§ 40 ust. 2 lit. a), obrzeżne lokowanie zabudowy dla zachowania ogrodów wewnątrz kwartałów zabudowy (lit. c ww. przepisu) oraz realizowanie zabudowy według zharmonizowanych wysokości, form architektonicznych, kolorystyki pokryć i elewacji oraz małej architektury (lit. f ww. przepisu). Wskazać przy tym należy, iż w planie nie zdefiniowano pojęcia "willowy charakter zabudowy". W § 6 ust. 1 pkt 21 planu miejscowego zdefiniowano natomiast pojęcie zharmonizowanego otoczenia, przez które to należy rozumieć skomponowanie formy przestrzennej (bryły, elewacji, zabudowy) z uwzględnieniem cech przestrzennych i dekoracyjnych obiektów otaczających, takich jak wysokość i inne wymiary, kształt dachu, artykulacja ścian, rytm okien i innych otworów oraz wielkość okien, w sposób tworzący z obiektu nowopowstałego harmonijną całość z otoczeniem. Wobec brzmienia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i planu miejscowego obowiązującego na terenie działek inwestycyjnych, bezspornie w sprawie należało dokonać oceny projektu budowlanego w kontekście zgodności z ww. ustaleniami planu, w tym (z uwagi na zgłaszane zastrzeżenia i formułowane zarzuty), ze szczególnym uwzględnieniem § 40 ust. 2 lit. a, c i f planu.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. Wojewoda [...] przyjął, iż projekt budowlany spełnia wymogi planu miejscowego. Niemniej organ ten nie przedstawił w sposób wyczerpujący analizy sprawy w tej kwestii, ograniczając się do zdawkowego i zbyt lakonicznego stwierdzenia o zgodności projektowanych budynków, ich przeznaczenia, parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu z planem miejscowym. W ocenie Sądu, takie działanie organu odwoławczego stanowi o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a., niemniej nie uzasadnia jeszcze uchylenia decyzji tego organu w sytuacji, gdy zawiera ona prawidłowe rozstrzygnięcie. Taka też sytuacja ma miejsce w tym przypadku. Dokonując oceny zgodności projektu budowlanego z przytoczonymi ustalenia planu, Sąd nie stwierdził bowiem, aby projektowana inwestycja nie była z nimi zgodna i, aby z tej przyczyny doszło do naruszenia w sprawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (obligującego organ architektoniczno-budowlany do sprawdzenia projektu budowlanego pod kątem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego).

I tak, zdaniem Sądu, nie sposób stwierdzić, iż projektowane budynki mieszkalne jednorodzinne (zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego, z przeznaczeniem co najwyżej na dwa lokale mieszkalne), w zabudowie szeregowej, nie są zgodne z planem miejscowym a to - z uwagi na formę tej zabudowy. Plan ten przewiduje zabudowę szeregową (jako przeznaczenie podstawowe), określając dodatkowo jaką powierzchnię minimalną winna mieć działka przeznaczona pod tego rodzaju zabudowę (tj. min. 200 m², v. § 40 ust. 4 pkt 1). W tej sytuacji, wobec takiego brzmienia poszczególnych zapisów planu miejscowego dla analizowanego terenu, nie sposób przyjąć, iż projektowane budynki nie są zgodne także z § 40 ust. 2 lit. a planu, w którym przewidziano wymóg zachowania willowego charakteru zabudowy. Wskazany zapis planu dotyczy zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, tj. wskazuje cechy elementów zagospodarowania przestrzennego wymagające ochrony, ukształtowania lub rewaloryzacji. Biorąc pod uwagę pozostałe ustalenia planu dla przedmiotowego terenu oraz brak definicji ww. pojęcia "willowy charakter zabudowy", ww. § 40 ust. 2 lit. a planu może powodować trudności w stosowaniu, niemniej nie sposób -zdaniem Sądu- odczytywać go jako ograniczenie przeznaczenia terenu jedynie do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wolnostojącej w sytuacji, gdy plan miejscowy na terenie o symbolu 17 MN przewiduje trzy formy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w tym szeregową. To zaś oznacza, że ustawodawca miejscowy nie widział sprzeczności pomiędzy "zabudową szeregową" a "willowym charakterem zabudowy". W konsekwencji charakter willowy, o którym mowa w ww. przepisie należy odnieść do parametrów zewnętrznych projektowanych obiektów, a nie do wskazanej powyżej formy zabudowy. Dlatego też, Sąd przyjął, iż inwestycja projektowana nie narusza tego zapisu skoro: jest zgodna z przeznaczeniem podstawowym terenu, zaplanowana na działkach o odpowiedniej powierzchni, nadto – spełniająca wymogi planu w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy, w tym wysokości obiektu, dopuszczalnej liczby kondygnacji oraz powierzchni biologicznie czynnej.

Sąd nie stwierdził także, aby w sprawie miała miejsce niezgodność z § 40 ust. 2 lit. f planu miejscowego, przewidującym zharmonizowanie realizowanej zabudowy z otoczeniem w zakresie m. in. formy architektonicznej. Sąd ponownie bowiem zauważa, że w otoczeniu projektowanych budynków znajdują się nie tylko budynki wolnostojące, ale też w zabudowie szeregowej, a wobec wskazania w § 6 ust. 1 pkt 21 planu (zawierającym definicję zharmonizowanego otoczenia) na "obiekty otaczające", nie ma znaczenia, czy te obiekty otaczające objęte są ustaleniami tego samego planu miejscowego, czy też wręcz przeciwnie; ważne jest jedynie ich usytuowanie w otoczeniu (a więc – w bliskiej odległości) projektowanych budynków.

I w końcu, Sąd stwierdza, iż brak jest podstaw do uznania zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 40 ust. 2 lit. c planu miejscowego przewidującego obrzeżne lokowanie zabudowy dla zachowania ogrodów wewnątrz kwartałów zabudowy. Biorąc pod uwagę parametry poszczególnych działek inwestycyjnych oraz konieczność zaprojektowania budynków z uwzględnieniem nieprzekraczalnej linii zabudowy należy uznać, iż wymóg ten został spełniony. Zważyć przy tym trzeba, iż projektowana inwestycja w żaden sposób nie wpływa na istniejące ogrody wewnątrz kwartału zabudowy, nadto – od strony wewnętrznej projekt budowlany przewiduje zieleń w przypadku każdego z trzech budynków.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Z tych też przyczyn Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę odpowiada prawu. Zarzuty skargi nie ujawniły bowiem tego rodzaju wad, które winny skutkować co najmniej jej uchyleniem.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.