Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 322/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-10-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 259 par. 1 i  par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 28 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. K. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 322/16 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia z pomocy społecznej w formie usług opiekuńczych postanawia: odrzucić sprzeciw.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 322/16 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania wniosek M. K. (zwanego dalej stroną lub skarżącym) o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia z pomocy społecznej w formie usług opiekuńczych.

Odpis zarządzenia wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu został skarżącemu doręczony w dniu 12 września 2016 r.

Pismem z dnia 14 września 2016 r. skarżący wystąpił z "zażaleniem" dotyczącym odmowy przyznania prawa pomocy wskazując, że jego żądanie winno zostać rozpoznane zwłaszcza w kontekście zwrócenia się z wnioskiem o przedłużenia terminu na uzupełnienie wymaganej dokumentacji.

Wskazane pismo skarżący złożył w dniu 15 września 2016 r. w sekretariacie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś.. Organ pierwszej instancji przekazał żądanie skarżącego do tutejszego Sądu, nadając je za pośrednictwem operatora wyznaczonego w dniu 21 września 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 259 § 1 zd. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 – 8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia.

Jak wynika zaś z art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.

W niniejszej sprawie skarżący uchybił trybowi, a w konsekwencji również i terminowi do wniesienia sprzeciwu od wydanego zarządzenia referendarza sądowego. Zauważyć bowiem należy, że strona – mimo stosownego pouczenia – wniosła pismo do podmiotu niewłaściwego. Zamiast bowiem skierować sprzeciw bezpośrednio do Sądu złożyła go w dniu 15 września 2016 r. w sekretariacie ośrodka pomocy społecznej. Dopiero organ pomocy społecznej przekazał wniesione pismo na adres tutejszego Sądu za pośrednictwem pocztowego operatora wyznaczonego. W takiej więc sytuacji należało uznać, że datą wniesienia pisma procesowego jest dzień nadania go przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Ś. na adres właściwego Sądu, tj. 21 września 2016 r. Powyższe ustalenia prowadzą więc do wniosku, że skarżący wniósł sprzeciw z uchybieniem siedmiodniowego terminu, albowiem zarządzenie referendarza sądowego zostało mu doręczone w dniu 12 września 2016 r., zaś sprzeciw został wniesiony w dniu 21 września 2016 r.

Wobec powyższego sprzeciw – jako spóźniony – podlegał odrzuceniu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.