Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 981/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Agencja Mienia Wojskowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 73
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 241/19 o odrzuceniu skargi M. S. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 maja 2019 r. odrzucił skargę M. S. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] listopada 2018 r. w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego.

W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że wezwaniem doręczonym z dniem 11 marca 2019 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a."), zobowiązał pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie lub sądami administracyjnymi.

Termin do uzupełnienia braków skargi upłynął z dniem 18 marca 2019 r.

Pomimo upływu zakreślonego terminu pełnomocnik strony skarżącej do dnia wydania postanowienia nie uzupełnił braków formalnych skargi. Z tego względu WSA w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego zarzucił Sądowi I instancji wadliwe przyjęcie, że nastąpiło prawidłowe doręczenie pisma sądowego w trybie art. 73 P.p.s.a. skutkujące odrzuceniem skargi. W uzasadnieniu podniósł, że przedmiotowej przesyłki nie wydano, mimo odbierania w tym Urzędzie Pocztowym w okresie od 25 lutego 2019 r. do 13 marca 2019 r. innej korespondencji sądowej adresowanej do pełnomocnika skarżącej. Według pełnomocnika skarżącej, odbiór tej korespondencji następował zarówno bezpośrednio przez adresata, jak i przez innych adwokatów prowadzących własne indywidualne kancelarie adwokackie pod tym samym adresem, a upoważnionych w oparciu o pełnomocnictwa pocztowe do odbioru przesyłek dla adresata. Jak podaje pełnomocnik, w dniu "rzekomej awizacji", tj. 25 lutego 2019 r. adresat odebrał osobiście inną sądową korespondencję, następnie odebrano przesyłkę do adresata w dniu 4 marca 2019 r. (wg oświadczenia adw. M. A. innych przesyłek nie było), a w dniu 6 marca 2019 r., tj. w dniu "rzekomo ponownego awizowania, którego również nie otrzymano", sprawdzono stan przesyłek do odbioru dla adresata z wynikiem negatywnym, po czym kolejną przesyłkę przyjęto w dniu 13 marca 2019 r. Pełnomocnik skarżącej zwrócił uwagę na liczne uchybienia w doręczaniu kierowanych do niego przesyłek, m.in. nieprawidłowe awizowania, poprzez brak zawiadomienia pierwotnego, składanie awiz bez podawania: numerów przesyłek listowych, konkretnego adresata oraz dat ich awizacji. Według autora zażalenia opisane powyżej okoliczności świadczą o braku awizacji spornej przesyłki, skoro wśród przesyłek odbieranych w tym okresie nie było przesyłki o nr [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 73 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 tej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4).

Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi była dwukrotnie awizowana – po raz pierwszy w dniu 25 lutego 2019 r. i po raz drugi w dniu 5 marca 2019 r. Następnie przesyłka ta została zwrócona do nadawcy w dniu 13 marca 2019 r. Informacje te znajdują odzwierciedlenie na kopercie wskazanej przesyłki. W świetle argumentacji i dowodów przedstawionych przez pełnomocnika skarżącej wątpliwości budzi jednak kwestia właściwego awizowania tej przesyłki przez doręczającego. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że w zażaleniu wykazano liczne uchybienia w doręczaniu przesyłek kierowanych do pełnomocnika skarżącej w zakresie wypełnienia druku awizacji. Treści załączonych kserokopii "zawiadomień/zawiadomień powtórnych" (k. 58-60) potwierdzają występujące w tym względzie istotne uchybienia polegające na braku wskazania numerów awizowanych przesyłek, dat awizacji, oznaczenia czy przesyłka jest awizowana po raz pierwszy, czy powtórnie. Nie można zatem wykluczyć, że również sporna przesyłka została błędnie awizowana. Wątpliwości w tym zakresie potęguje również fakt, iż data powtórnej awizacji uwidoczniona na kopercie spornej przesyłki (5 marzec 2019 r.) nie pokrywa się z datą tej czynności uwidocznioną w systemie informatycznym Poczty Polskiej SA dostępnym na stronie internetowej tego operatora– "Śledzenie przesyłek – Tracking". Podnoszone w zażaleniu zarzuty co do prawidłowości pracy organu doręczającego uwiarygodnia natomiast okoliczność, że w okresie do odbioru spornej przesyłki, zarówno pełnomocnik, jak i upoważnione przez niego osoby odbierały z placówki pocztowej inną korespondencję, czyniąc to w terminach określonych w awizo. Według oświadczeń adw. M. A. i adw. A. G. każdorazowo pytały one o przesyłki adresowane do adw. C. G., jednak nie wydano im żadnych innych przesyłek i nie informowano, że jakakolwiek inna przesyłka do tego adresata oczekuje na odbiór. W świetle przedstawionych okoliczności i dowodów Naczelny Sąd Administracyjny nie ma podstaw aby oświadczeniom tym odmówić wiarygodności, tym bardziej, że pismo Poczty Polskiej z dnia 19 czerwca 2019 r., będące odpowiedzią na reklamację złożoną przez pełnomocnika skarżącej, nie usunęło wątpliwości dotyczących rzetelności działań doręczyciela w tej sprawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawione okoliczności w wystarczającym stopniu wskazują na prawdopodobieństwo wystąpienia wskazanych wyżej nieprawidłowości przy doręczaniu pełnomocnikowi skarżącej przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, obalając tym samym domniemanie co do prawidłowości jej doręczenia w trybie art. 73 P.p.s.a. W innym przypadku strona zostałaby pozbawiona możliwości dochodzenia swych praw przed sądem, co naruszałoby zasadę demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) oraz prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP).

W świetle powyższego należy uznać, że w niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi nie zostało prawidłowo doręczone stronie skarżącej, nie było zatem podstaw do przyjęcia, że nie usunęła on tych braków w terminie i odrzucenia skargi.

Mając na uwadze powyżej przedstawione względy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.