Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 166/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Sulimierski po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Przedsiębiorstwa Spedycji Międzynarodowej [...] S.A. w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 stycznia 2006 r., sygn. akt I SA/Go 2220/05 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez Przedsiębiorstwo Spedycji Międzynarodowej [...] S.A. w Warszawie decyzji Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia 7 września 2005 r., Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego i podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 3 stycznia 2006 r., sygn. akt I SA/Go 2220/05 oddalił wniosek Przedsiębiorstwa Spedycji Międzynarodowej [...] S.A. w Warszawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia 7 września 2005 r., Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego i podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że strona skarżąca nie wykazała wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji wskazanych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Sąd uznał, że okoliczność, iż sytuacja finansowa skarżącej Spółki uległa znacznemu pogorszeniu nie została przez skarżącą wyjaśniona we wniosku. Zdaniem Sądu również fakt zaprzestania płacenia skarżącej zaległych należności przez importera T. K. nie może prowadzić do uznania, iż wystąpiła jedna z przesłanek wskazanych w wyżej wymienionym przepisie. Ponadto nawet gdyby skarżąca Spółka ogłosiła upadłość, nie musi się to wiązać z jej likwidacją i zwolnieniem zatrudnionych pracowników. Sąd nie podzielił argumentu skarżącej, która podnosiła, że jest podmiotem będącym własnością Skarbu Państwa bowiem traktowanie Spółki w sposób uprzywilejowany byłoby sprzeczne z treścią art. 32 Konstytucji RP. Za chybiony Sąd uznał wniosek skarżacej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jako naruszającej prawo, gdyż rozpoznając ten wniosek Sąd nie badał zasadności skargi, a jedynie wystąpienie przesłanek zawartych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.

Skarżąca złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie.

W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że mimo, iż wartość przedmiotu sporu w sprawie wynosi 76.408,40 zł, to w innych sprawach, w których występuje niemal identyczny stan faktyczny i prawny, a prowadzonych przed WSA w Poznaniu oraz Gorzowie Wlkp. łączna wartość przedmiotu sporu wynosi 675.518,20 zł i dodatkowo odsetki. Stwierdziła, że obecnie składane są kolejne skargi na decyzje Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie do WSA w Gorzowie Wlkp., w których wartość przedmiotu sporu wynosi ponad 2,5 miliona zł, a natychmiastowa zapłata tak dużych kwot w obecnej sytuacji finansowej pozbawi Spółkę płynności finansowej i uniemożliwi prowadzenie dalszej działalności, a w konsekwencji spowoduje powstanie zatorów płatniczych i zaprzestania świadczenia usług celno – spedycyjnych, będących podstawowym źródłem dochodu. Sytuacja taka doprowadzi Spółkę do upadłości i likwidacji oraz będzie się wiązała ze zwolnieniem ponad 500 pracowników. Powyższą bardzo trudną sytuację finansową potwierdzają załączone do zażalenia dokumenty, z których wynika, iż w roku 2004 strata netto Spółki wyniosła 8.340.421,00 zł, natomiast na dzień 30 listopada 2005 r. strata netto wyniosła 14.616.194,58 zł.

Ponadto skarżąca podniosła, iż w innych sprawach prowadzonych przed WSA w Gorzowie Wlkp., tj. o sygn. akt: I SA/Go 1980/05, I SA/Go 1701/05, I SA/Go 1705/05, I SA/Go 1707/05 i I SA/Go 2024/05 wnioski Spółki o wstrzymanie wykonania decyzji zostały uwzględnione, oraz że we wskazanych sprawach, jak i w sprawie sygn. akt: I SA/Go 2220/05 występuje niemal identyczny stan faktyczny i prawny, w związku z czym odmowa uznania wniosku Spółki narusza jednolitość orzecznictwa WSA w Gorzowie Wlkp. i nie znajduje uzasadnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. daje Sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Tam natomiast, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to obowiązany jest on wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem w tym przypadku skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

NSA podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że okoliczności przedstawione przez skarżącą nie wyczerpują przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można bowiem przyjąć, że zapłata wymierzonych należności celnych może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia w przypadku wzruszenia decyzji, na podstawie której należności te zostaną wyegzekwowane. Z uwagi na to, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, sytuacja skarżącej w niniejszej sprawie nie wymaga zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wykonanie decyzji organu celnego dotyczącej wymiaru należności celnych nie łączy się w każdym przypadku z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w wypadku ewentualnego uwzględnienia przez Sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot cła.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż w innych sprawach WSA w Gorzowie Wlkp. uwzględnił jej wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji, należy również wskazać na odmienne rozstrzygnięcia WSA w Gorzowie Wlkp. o sygn. akt I SA/Go 1055/05 z dnia 27 lipca 2005 r. oraz z dnia 19 grudnia 2005 r., sygn. akt I SA/Go 1841/05, odmawiające skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, które to stanowisko podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 lutego 2006 r., sygn. akt I GZ 115/05 oraz w postanowieniu z dnia 27 marca 2006 r., sygn. akt I GZ 50/06 oddalając zażalenia skarżącej Spółki. W ocenie NSA, należy stwierdzić, że rozstrzygnięcia te nie mają jednak wpływu na ocenę stanu faktycznego i prawnego w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, NSA na podstawie z art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.