Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 522/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 62 ust. 2, art. 10 ust. 2 pkt 8, art. 10 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lipca 2011r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...]r. Spółka A. wystąpiło do Prezydenta Miasta o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] o powierzchni handlowej ok. [...] m2 w granicach terenu położonego pomiędzy ulicami: [...] w [...] (działki Nr: [...] z obrębu [...])

Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wskazanej we wniosku inwestycji do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzając, że zgodnie z obowiązującymi przepisami i orzecznictwem sądowym przepis art. 10 ust. 2 pkt 8, łącznie z art. 10 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustala jako zasadę, że budowa wielkopowierzchniowego obiektu handlowego na określonym terenie obligatoryjnie wymaga sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego wskazany we wniosku obszar nie posiada.

Na powyższe postanowienie Spółka A. (reprezentowane przez prezes zarządu G. O.) złożyło zażalenie wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu skarżąca Spółka, powołując się na wyrok WSA z dnia [...]r. sygn.akt [...], zarzuciła organowi I instancji błędną wykładnię art. 62 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polemizując z interpretacja tego przepisu przyjętą przez organ, iż lokalizacja wskazanej inwestycji wymaga uchylenia planu zagospodarowania przestrzennego.

Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 62 ust. 2 w zw. z art. 10 ust 2 pkt 8 i art. 15 ust 3 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) dalej : upzp, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze

wywodzi, że zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Art. 10 ust. 2 pkt 8 ww. ustawy stanowi zaś, iż w studium określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2 oraz obszary przestrzeni publicznej, przy czym plan miejscowy na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 4 tej ustawy określa w zależności od potrzeb m.in. granice terenów pod budowę obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2. Z wykładni ww. przepisów wynika, że zamiar budowy obiektów o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2 wymaga obligatoryjnego wskazania w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego danej gminy, czego skutkiem jest konieczność określenia obszaru objętego taką inwestycją w uchwalanym planie miejscowym. Taki stan rzeczy implikuje zatem obowiązek sporządzenia planu miejscowego na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 4 ww. ustawy. Obowiązek zawieszenia postępowania może wynikać z przepisów w odrębnych, lecz nie jest to jedyna przesłanka obligująca do zawieszenia postępowania w rozumieniu art. 62 ust 2 upzp. Powyższy przepis nie zawęża bowiem konieczności zawieszenia postępowania do wykazania podstawy zawieszenia w oparciu o przepisy odrębne lecz statuuje taki obowiązek zawsze, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Źródłem tego obowiązku mogą być zarówno przepisy ustaw odrębnych jak i przepisy samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - jak w przedmiotowym przypadku art. 10 ust 2 pkt 8, na co wskazuje wykładnia gramatyczna tego przepisu. Przepis ten określając bowiem od zwrotu "a także" obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2 oraz obszary przestrzeni publicznej, nie identyfikuje konieczności istnienia w tym względzie przepisów odrębnych. Obowiązek uchwalenia planu miejscowego w świetle regulacji art. 10 ust 2 pkt 8 nie wynika zatem ze zdania pierwszego tego przepisu, lecz z konieczności uwzględnienia takiej inwestycji w studium, która staje się obowiązkiem planistycznym na podstawie art. 15 ust 3 pkt 4 tej ustawy. Jeżeli zatem, pojawi się potrzeba lokalizacji na terenie danej gminy obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2, zajdzie konieczność określenia granic terenów pod budowę obiektów handlowych, ujętych uprzednio w studium. Za obowiązkiem zawieszenia postępowania przemawia nie tylko wskazana wykładnia gramatyczna, ale także wykładnia systemowa i celowościowa. Okoliczność, że studium nie stanowi przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a jest jedynie zbiorem norm które musza być przestrzegane przez radę gminy i jednostki gminy na etapie opracowywania planu, nie dezawuuje poglądu, iż obowiązek zawieszenia postępowania nie może wynikać z obligatoryjnych ( nałożonych mocą ustawy) postanowień studium. System prawa wymaga spójności. Nie jest zatem dopuszczalne obchodzenie normy art. 10 ust 2 pkt. 8 upzp poprzez doszukiwanie się braku stosownego obowiązku. W ocenie Kolegium nie ulega również wątpliwości, iż celem tego przepisu było zapewnienie kontroli gmin nad budową obiektów wielkogabarytowych poprzez obowiązkowe uchwalenie planów miejscowych dla takich obszarów. Powyższy pogląd prawny jest akceptowany przez spójne i konsekwentne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyroki NSA : z [...].sygn. akt [...], z [...] r. sygn. akt [...]). Kolegium jest znane także rozbieżne orzecznictwo niektórych sądów administracyjnych, w tym wskazany przez skarżącą wyrok WSA, który nie jest prawomocny.

Powyższe postanowienie Spółka A. reprezentowane przez r. pr. A. S. zaskarżyło skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której podtrzymano zarzuty zawarte w zażaleniu.

Zdaniem strony skarżącej nie można się zgodzić z twierdzeniem, organu, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza obowiązek sporządzenia planu miejscowego dla wielkopowierzchniowych obiektów handlowych (WOH) - na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 8, łącznie z art. 10 ust. 3 upzp. Art. 10 ust. 3 tej ustawy jest przepisem proceduralnym, regulującym termin powstania obowiązku sporządzenia planu.

Próba wyprowadzenia normy materialnoprawnej z art. 10 ust. 2 pkt 8 interpretowanego "łącznie z art. 10 ust. 3 ustawy" jest błędna.

Aktualne regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

w zakresie lokalizacji wielkopowierzchniowych obiektów handlowych (WHO) nie są spójne.

Ustawodawca w art. 10 ust. 2 pkt 8 nakazuje, aby studium wskazywało obszary lokalizacji wielkopowierzchniowych obiektów handlowych . Rozmieszczenie centrów handlowych jest znaczące w polityce przestrzennej miasta. Z przepisów ustawy wynika wprost obowiązek uwzględnienia lokalizacji WOH w planie miejscowym, zgodnie ze studium.

Uchwalanie planów miejscowych, co do zasady, jest jednak fakultatywne.

Są zatem w gminie takie obszary, gdzie studium nie przewiduje WOH oraz nie ma planu miejscowego, który by wykluczał ich realizację. Ustawa takiej sytuacji nie reguluje.

Brzmienie art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do przepisów odrębnych wprost stanowi, iż w studium określa się obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2 oraz obszary przestrzeni publicznej".

Te przepisy odrębne niegdyś obowiązywały w postaci ustawy z dnia

11 maja 2007 r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych (Dz. U. Nr 127, poz. 30). Ustawa ta jednak utraciła moc z dniem 11 lipca 2008 r. na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Analiza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz innych aktów regulujących materię planistyczną, pozwala usystematyzować okoliczności, 1) kiedy wstaje obowiązek sporządzenia planu miejscowego na określonym terenie, lub 2) sporządzenie planu jest warunkiem lokalizacji pewnego rodzaju obiektów.

W pierwszym przypadku obowiązek sporządzenia planu może wynikać z przepisów odrębnych (np. mpzp dla parku kulturowego na podstawie art. 16 ust. 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm., lub mpzp dla obszaru Pomnika Zagłady i jego strefy ochronnej na podst. art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady (Dz. U. Nr 41, poz. 412 ze zm.).

Wymóg sporządzenia planu może wynikać bezpośrednio ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, na podstawie art. 10

ust. 2 pkt 9 upzp.

Studium nie stanowi aktu prawa miejscowego, a zatem nie kształtuje statusu prawnego nieruchomości i nie może warunkować sytuacji prawnej osób mających tytuł prawny do nieruchomości. Wskazanie danego terenu w studium, jako zakwalifikowanego do sporządzenia planu, nie jest tożsame z "obowiązkiem uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego"; wobec czego dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy na takim terenie.

Obowiązek sporządzenia planu dla wskazanych kategorii obiektów lub przedsięwzięć, jako warunek ich lokalizacji lub wykonania, może wynikać tylko

z przepisów odrębnych, niż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (np. budowa cmentarza wyznaniowego - art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2000 r. Nr 23, poz. 295 ze zm.), zmiana przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne - art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) - scalenie i podział nieruchomości z urzędu - art. 102 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.).

Do kategorii tej, co wymienia przykładowo art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("w tym .... a także ...."), zaliczają się również WOH i przestrzenie publiczne, dla których jednakże przepisów odrębnych dotychczas nie ustanowiono.

Rozstrzygający w tej kwestii pozostaje art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym : plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. A contrario - planu miejscowego nie sporządza się obowiązkowo, jeśli nie wymagają tego przepisy odrębne. Brak przepisów odrębnych ustanawiających obowiązek uchwalenia planu miejscowego, jako warunku lokalizacji WOH, wyklucza zastosowania art. 62 ust. 2 ustawy, a zatem nic nie stoi na przeszkodzie, aby obiekty te były lokalizowane na podstawie decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy, nawet tam, gdzie studium ich nie przewiduje.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

Ograniczeń w zakresie wolności zabudowy nie można domniemywać, ani tworzyć na podstawie rozszerzającej wykładni prawa. Nie przemawia za tym podniesiony przez SKO argument, że "z wykładni w/w przepisów wynika, że zamiar budowy obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2 wymaga obligatoryjnego wskazania w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego danej gminy, czego skutkiem jest konieczność określenia obszaru objętego taką inwestycją w uchwalanym planie miejscowym. Studium musi obowiązkowo wskazywać obszary rozmieszczenia WOH, a plany miejscowe muszą obowiązkowo te ustalenia uwzględniać. Nie oznacza to jednak,

że lokalizacja WOH jest możliwa tylko tam, gdzie zezwalają na to studium i plan miejscowy. Tego zagadnienia, jak wyżej wskazano, ustawodawca w sposób spójny nie uregulował.

Z uwagi zatem na brak istnienia obowiązku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie, którego dotyczy przedmiotowy wniosek o warunki zabudowy, ani dla obiektu, objętego tym wnioskiem, nie ma podstaw dla zastosowania art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wobec czego skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia wydanego przez organ i instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny może wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt jedynie wówczas, gdy narusza on przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art.3 § 1 w związku z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.).

Przedmiotem rozpatrywanej skargi jest postanowienie organu prowadzącego postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji stanowiącej wielkopowierzchniowy obiekt handlowy, o zawieszeniu tego postępowania do czasu uchwalenia dla wskazanego we wniosku obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu – lokalizacja tego typu obiektu wymaga ujęcia go w planie zagospodarowania przestrzennego, którego aktualnie obszar ten nie posiada – co implikuje zastosowanie art. 62 ust. 2 p.p.s.a.

Zdaniem inwestora, w świetle obowiązujących w tym zakresie przepisów ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowisko to jest nieuzasadnione.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowisko skarżącej nie jest trafne.

W szczególności za nietrafny należy uznać pogląd skarżącej, iż art. 10 ust. 2 pkt 8 upzp w każdym wskazanym w nim przypadku wskazuje na obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikający z przepisów odrębnych.

Przepis ten należy odczytać inaczej, a mianowicie, wskazuje on na obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zarówno dla obszarów, dla których konieczność ta wynika "z przepisów odrębnych", a także na obowiązek uchwalenia planu dla obszarów rozmieszczenia wielkopowierzchniowych obiektów handlowych oraz obszarów przestrzeni publicznej, który wynika wprost z tej ustawy.

W przepisie tym, regulującym sytuacje, gdy sporządzenie planu miejscowego jest obowiązkowe uwzględniono zatem dwa źródła tego obowiązku : przepisy odrębne (m.in. wskazane w skardze) oraz przepisy samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Kwestia ta jest oczywista w przypadku, gdy w studium zgodnie z wymogiem art. 10 ust. 2 pkt 8 upzp określony został obszar rozmieszczenia wielkopowierzchniowego obiektu handlowego. Wówczas powstaje obowiązek przystąpienia przez gminę do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z mocy art. 10 ust. 3 upzp.

Jak wynika z treści załączonego do akt administracyjnych wypisu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (k. [...] akt adm.) dla przedmiotowego obszaru przewiduje się adaptację istniejącej zabudowy poprzemysłowej na działalność produkcyjną i usługową, zakaz zabudowy mieszkaniowej, forma nowej zabudowy dostosowana do wymagań kształtowania ładu przestrzennego w pierzejach ulic [...]. W Studium nie przewidziano zatem wprost lokalizacji wielkopowierzchniowego obiektu handlowego, ale też powyższe zapisy lokalizacji takiej nie wykluczają, wskazując na adaptację istniejącej zabudowy poprzemysłowej jak również na konieczność dostosowania nowej zabudowy do wymagań kształtowania ładu przestrzennego w tym rejonie.

Analizując zaskarżone postanowienie w aspekcie obowiązujących w sprawie regulacji prawnych przyznać należy, iż regulacje te nie są spójne i jednoznaczne, co spowodowało rozbieżności w orzecznictwie NSA i niektórych wojewódzkich sądów administracyjnych. Wskazują na nie zarówno skarga jak i organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Mając na uwadze wskazane w nich kontrowersje skład orzekający w niniejszej sprawie stanął na stanowisku zajętym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym m.in. w wyrokach [...].

W świetle wskazanych wyżej orzeczeń, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, iż co prawda przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczące lokalizacji wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, są niejasne i ich wykładnia gramatyczna może prowadzić do różnych wniosków, jednakże wykładnia językowa przepisów w tym zakresie nie jest i nie może być jedyną metodą wykładni. W takiej sytuacji należy odwołać się do wykładni systemowej. Każdy przepis prawa funkcjonuje bowiem w określonym systemie prawa, a jego znaczenie powinno być odczytywane łącznie z innymi normami i celami jakie ustawodawca chce osiągnąć określoną regulacją prawną. Uznać zatem należy, iż skoro ustawodawca w art. 15 ust. 3 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że w planie miejscowym określa się m.in. granice terenów pod budowę wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, a w art. 10 ust. 2 pkt 8 tej ustawy zobowiązuje do określenia takich obszarów w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy, to tworzy zintegrowaną regulację prawną lokalizowania ww. obiektów handlowych w aktach planistycznych gminy.

Wychodząc z powyższego, a także mając na względzie znaczenie wielkopowierzchniowych obiektów handlowych dla ukształtowania przestrzeni oraz ekonomiczno – społeczne skutki ich lokalizacji na określonym obszarze, uznać należy, iż przepis art. 10 ust. 2 pkt 8 łącznie z art. 10 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustala zasadę, że wybudowanie wielkopowierzchniowego obiektu handlowego na określonym terenie wymaga sporządzenia dla tego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla takiego obiektu nie może być wydana przez wójta (burmistrza, prezydenta) decyzja o warunkach zabudowy na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż rozstrzygnięcie jednoosobowego organu administracji publicznej, pełniącego w gminie funkcję organu wykonawczego, w takim przedmiocie nie może być wystarczające.

Z woli ustawodawcy, wprowadzającego ustawowy obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego rodzaju inwestycji, o tym, czy i w jakim miejscu gminy może powstać taki obiekt, powinien decydować organ stanowiący gminy – rada gminy, podejmując uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Stosownie zatem do przepisów art. 15 ust. 3 pkt 4 i art. 10 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. lokalizacja wielkopowierzchniowych obiektów handlowych jest możliwa tylko wówczas, gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wyznaczone zostaną granice terenów pod budowę takich obiektów.

Pogląd taki prezentowany jest także w literaturze przedmiotu (zob. Z.Niewiadomski Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. Wyd.V Warszawa 2009 s.104).

Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu, wyrażonym w zaskarżonej decyzji, iż jeżeli określony podmiot wystąpi z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wielkopowierzchniowego obiektu handlowego, na terenie, gdzie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, stosownie do art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym postępowanie z takiego wniosku powinno być zawieszone do czasu uchwalenia takiego planu. Brak jest natomiast możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, dla której sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak to wynika z regulacji art. 10 ust. 2 pkt 8 i ust. 3 jest obowiązkowe.

Przedstawione wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz piśmiennictwa znalazło także aprobatę w wyrokach wydanych przez sądy pierwszej instancji (por. np.: prawomocne wyroki: WSA z dnia [...] r., sygn. akt [...]; WSA z dnia [...] r., sygn. akt [...] NSA z dnia [...]r. sygn. [...], a także WSA z [...]r. sygn. [...].

Stanowisko to i jego prawne uzasadnienie podzielił także skład orzekający

w niniejszej sprawie, wobec czego – w oparciu o art. 151 p.p.s.a. – orzeczono jak

w sentencji.