Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 138/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 58 § 1 pkt 1 i § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 11 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 14 poz 147
law: Ustawa z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 17 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na czynność Rzecznika Praw Obywatelskich w przedmiocie rozpatrzenia podania postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 lipca 2012 r. (k. 2) E. S. wniosła skargę na bezczynność Rzecznika Praw Obywatelskich w przedmiocie rozpoznania jej podania o wniesienie kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...].

W odpowiedzi na skargę Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do jej rozpoznania.

Wskazać należy, iż uprawnienia sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "ppsa") oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269).

Stosownie do treści art. 3 § 2 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Zaś zgodnie z art. 3 § 3 ppsa sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Tak więc uprawnienia sądów administracyjnych są ograniczone ustawowymi ramami, które limitują zakres kognicji sądów, gdyż ustawodawca polski ściśle wskazał w jakich sprawach właściwe są sądy administracyjne (art. 3 ppsa). Sądy administracyjne nie posiadają natomiast kompetencji do kontrolowania działalności organów administracji w innym zakresie.

Z treści skargi wynika, że Skarżąca domaga się by Sąd zobowiązał Rzecznika Praw Obywatelskich do rozpoznania jej podania o wniesienie kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt [...]. Zatem należało ustalić, czy sprawa w której Skarżąca zarzuca bezczynność podlega załatwieniu w jednej z form wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ppsa, gdyż tylko bezczynność w takiej sprawie podlega kontroli sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich (Dz. U. z 2001 r. Nr 14, poz. 147 tj. ze zm.) – dalej jako "ustawa o RPO" Rzecznik zapoznaniu się z każdym skierowanym do niego wnioskiem może podjąć sprawę, poprzestać na wskazaniu wnioskodawcy przysługujących mu środków działania, przekazać sprawę według właściwości, nie podjąć sprawy – każdorazowo zawiadamiając o tym wnioskodawcę i osobę, której sprawa dotyczy.

Zarówno w literaturze przedmiotu jak i orzecznictwie sądowym przyjęte jest, że rozpatrywanie przez Rzecznika Praw Obywatelskich kierowanych do niego wniosków nie następuje w formach przewidzianych art. 3 § 2 pkt 1-4 ppsa. Dlatego też ocena podejmowanych przez Rzecznika działań nie należy do sądu administracyjnego. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie z dnia 9 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SAB 41/98; postanowienie z dnia 9 lutego 2000 r., sygn. akt II SA 2652/99 – oba niepubl.), a także w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 343/04, ogólnodostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1791/06 (ogólnodostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że podejmowane przez Rzecznika czynności, o których mowa w art. 11 ustawy o RPO nie są czynnościami z zakresu administracji publicznej, ponieważ nie spełniają kryteriów tego rodzaju czynności, wynikających z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa.

Mając na względzie, że działania podejmowane przez Rzecznika Praw Obywatelskich na podstawie przepisów ustawy o RPO, nie należą do aktów podlegających kontroli sądu administracyjnego, dlatego też skarga na bezczynność w tym zakresie jest także niedopuszczalna.

W związku z tym, że skarga na bezczynność została wniesiona w sprawie, która nie może być załatwiona w drodze administracyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.