Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 2638/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176 par. 1 pkt 2 oraz art. 178
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1878/16 w sprawie ze skargi M. W. na orzeczenie Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby postanawia: 1) odrzucić skargę kasacyjną; 2) zwrócić M. W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (słownie: sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1878/16 oddalił skargę M. W. na orzeczenie Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Szef Biura Ochrony Rządu orzeczeniem z dnia [...] września 2016 r. nr [...], na podstawie art. 117 ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 552 ze zm.) oraz § 25 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 2002 r. w sprawie warunków i trybu przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 78, poz. 711), uznał st. sierż. M. W. winnym tego, że:

1) w dniach 28 i 29 sierpnia 2016 r. w miejscowości C. świadomie wprowadził się w stan uniemożliwiający wykonywanie obowiązków służbowych, w ten sposób, że będąc prawidłowo wyznaczonym do służby na zmianie dziennej w dniu 29 sierpnia 2016 r. do godz. 3:00 tego dnia spożywał alkohol w ilości co najmniej 5 piw, tj. o przewinienie dyscyplinarne określone w § 6 pkt 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 27 maja 2002 r.;

2) w dniu 29 sierpnia 2016 r. w Warszawie stawił się do służby na obiekt Kancelarii Prezesa Rady Ministrów pod wpływem alkoholu, co stwierdzono o godz. 10:38 i 10:54 w badaniu urządzeniem pomiarowym na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, uzyskując odpowiednio wynik: I próba 0,87 mg/dm³; II próba 1,27 mg/dm³ alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o przewinienie dyscyplinarne określone w § 6 pkt 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 27 maja 2002 r.;

3) w dniu 29 sierpnia 2016 r. w Warszawie w godzinach 7:00 – 10:54 nie dopełnił obowiązków służbowych określonych w ustawie, w ten sposób, że pełnił służbę w stanie nietrzeźwości (I próba godz. 10:38 – 0,87 mg/dm³, II próba godz. 10:54 – 1,27 mg/dm³ alkoholu w wydychanym powietrzu) na terenie obiektu ustawowo ochranianego przez BOR – Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, tj. o przewinienie dyscyplinarne określone w § 6 pkt 4 rozporządzenia MSWiA z dnia 27 maja 2002 r. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o BOR,

i po uwzględnieniu dotychczasowego przebiegu służby, ocen z opiniowania rocznego (2012 rok – dobra, 2013 rok – dostateczna, 2014 rok – dostateczna, 2015 rok – dostateczna) oraz okoliczności popełnienia czynu, jego charakteru, skutków dla służby, pobudek jakimi obwiniony się kierował, stopnia zawinienia, a w szczególności ujemnych następstw dla służby, na podstawie art. 118 ust. 1 pkt 8 ustawy BOR wymierzył karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.

W uzasadnieniu orzeczenia podał, że st. sierż. M. W. w dniu 29 sierpnia 2016 r. pełnił służbę na obiekcie ustawowo ochranianym przez BOR, będąc w stanie nietrzeźwości. Powyższe potwierdziło badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu: I próba 0,87 mg/dm³, II próba 1,27 mg/dm³ (dowód: protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym L.p. 85/2016 z dnia 29 sierpnia 2016 r.). W złożonych w dniu 30 sierpnia 2016 r. wyjaśnieniach obwiniony stwierdził, że w przeddzień służby, tj. w nocy z dnia 28 na 29 sierpnia 2016 r. do około godziny 3:00 nad ranem spożywał alkohol w postaci piwa, wypił w granicach 4-5 piw, wcześniej w ciągu dnia też pił alkohol – piwo. Pociąg do Warszawy na służbę miał o godz. 5:30 rano. Do służby stawił się na godz. 6:15 i czuł się bardzo dobrze. Przebierał się w szatni na KPRM, następnie udał się na odprawę, a potem objął posterunek 10A. Mniej więcej przed godz. 9:00, będąc na posterunku nr 11, zwrócił przez płot uwagę dziennikarzowi, żeby nie siedział na murku.

Szef Biura Ochrony Rządu stwierdził, że st. sierż. M. W. zgodnie z harmonogramem służb miał planowaną zmianę dzienną w obiekcie KPRM w dniu 29 sierpnia 2016 r. Obwiniony nie miał podstaw, aby uważać, że harmonogram uległ zmianie. Pomimo tego spożywał alkohol, będąc świadomy, że ok. godz. 5:30 będzie wyjeżdżał z miejsca zamieszkania do Warszawy, aby stawić się na służbę. Zdaniem organu spożywanie alkoholu do godzin późnonocnych z całą pewnością w sposób istotny wpłynęło na zdolność obwinionego do wykonywania obowiązków służbowych, a w istocie uniemożliwiło ich wykonywanie. Obwiniony mógł i powinien przewidzieć, jakie skutki spowoduje działanie alkoholu i w tym względzie jego wina nie budzi wątpliwości. Organ wskazał ponadto, że przed godziną 7:00 obwiniony stawił się do służby i nie informując nikogo o swoim stanie pobrał broń służbową, a następnie udał się na odprawę. Funkcjonariusz winien zdawać sobie sprawę, że pełni służbę na jednym z najważniejszych obiektów ochranianych przez BOR, przy czym był wyposażony w broń i środki przymusu bezpośredniego, a zatem bez względu na własne odczucia winien być w pełni sprawności psychofizycznej. Stan, w jakim znajdował się obwiniony, nie pozwalał mu na skuteczne działanie na posterunku.

Szef Biura Ochrony Rządu uznał, że w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego potwierdzono wszystkie przedstawione obwinionemu zarzuty dyscyplinarne, a wina st. sierż. M. W. nie budzi wątpliwości. Zgodnie z § 34 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 27 maja 2002 r., na zaostrzenie wymiaru kary istotny wpływ ma popełnienie czynu przez funkcjonariusza będącego pod wpływem alkoholu. W sprawie doszło do naruszenia dyscypliny służbowej, której skutki dla służby mogły być nieprzewidywalne. Obwiniony działając z rozmysłem, po kłótni do jakiej doszło między nim a żoną spożywał do późnych godzin nocnych alkohol, czym doprowadził się do stanu uniemożliwiającego wykonywanie obowiązków służbowych. Mimo tego stawił się do służby i zataiwszy powyższą informację podjął służbę na ustawowo ochranianym obiekcie, co w konsekwencji doprowadziło do stworzenia zagrożenia dla ochranianego obiektu oraz w sposób istotny wpłynęło na postrzeganie formacji w mediach. Osobą, w stosunku do której obwiniony podjął "interwencję" był dziennikarz Super Expressu, co spowodowało, że sprawa stała się medialna.

Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi M. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jego uchylenie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, poprzez:

- naruszenie art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej w skrócie "K.p.a."), polegające na niedopuszczeniu wnioskowanych przez obwinionego dowodów, tj. zeznania świadka – żony skarżącego E. W. oraz zaświadczenia lekarskiego z dnia 31 sierpnia 2016 r., sporządzonego przez lekarza psychiatrę, A. G.;

- naruszenie art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na braku podstawy do oceny dowodów, wskutek niezebrania całokształtu materiału dowodowego;

- naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 K.p.a., poprzez dokonanie badania alkomatem, który nie posiadał udokumentowanej legalizacji i kalibracji,

- dokonanie wydalenia ze służby w czasie, gdy M. W. przebywał na zwolnieniu chorobowym od dnia 3 września 2016 r.

W uzasadnieniu skargi skarżący przyznał, iż spożywał alkohol do godziny 3:00 w dniu 29 sierpnia 2016 r., jednak znając możliwości swojego organizmu nie podejrzewał, że w momencie podjęcia służby alkohol będzie w nim nadal wyczuwalny, bowiem miał poczucie, że jest trzeźwy. Podkreślił, że cierpiał na depresję nabytą w pracy oraz – co bardzo prawdopodobne – w jej wyniku nabył chorobę – alkoholizm. Obecnie przebywa na leczeniu. Podniósł ponadto, iż nie został zaprezentowany żaden dowód potwierdzający kalibrację lub sprawność urządzenia, którym dokonywano pomiaru zawartości alkoholu w jego organizmie. Wskazał, że zaistniała sytuacja spowodowana była poważną kłótnią rodzinną i złym nastrojem skarżącego, co może udowodnić jedynie jego żona, której zeznania nie zostały dopuszczone, przez co organ nie mógł prawidłowo ocenić materiału dowodowego. Dobrowolność poddania się badaniom i leczeniu świadczy o ogromnej i szczerej chęci naprawienia popełnionego błędu, czego potwierdzeniem jest zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza psychiatrę A. G., który nie stwierdził żadnych zaburzeń na tle nerwowym czy problemu alkoholowego. Zaświadczenie to również nie zostało przez organ uwzględnione. Zauważył, iż jest to jego pierwsze przewinieni podczas wieloletniej służby w Biurze Ochrony Rządu, zaś wydalenie ze służby jest karą niewspółmierną do jego winy.

Szef Biura Ochrony Rządu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że w sprawie jest bezsporne, iż skarżący w dniu 28 sierpnia 2016 r., poprzedzającym planowaną służbę, aż do godziny 3:00 rano w dniu 29 sierpnia 2016 r. spożywał alkohol i będąc w stanie nietrzeźwym objął posterunek, ochraniając obiekt ustawowo chroniony – Kancelarię Prezesa Rady Ministrów. Podczas służby wyposażony był w broń służbową i środki przymusu bezpośredniego. W tym stanie podjął też interwencję wobec dziennikarza Super Expressu. Potwierdzeniem stanu nietrzeźwości skarżącego jest wykonane badanie na obecność alkoholu w organizmie: I próba godz. 10:38 – 0,87 mg/dm³, II próba godz. 10:54 – 1,27 mg/dm³. Wina skarżącego nie budzi żadnych wątpliwości, wobec przyznania się skarżącego do popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów oraz w świetle przedstawionych wyżej wyników badań.

Sąd pierwszej instancji w pełni podzielił stanowisko organu co do naruszenia przez skarżącego dyscypliny służbowej, której skutki dla służby mogły być nieprzewidywalne. Stosownie do art. 117 ust. 1 ustawy o Biurze Ochrony Rządu, funkcjonariusz BOR podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej oraz w innych przypadkach określonych w ustawie. Rodzaje naruszeń dyscypliny służbowej wymienia § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 2002 r. w sprawie warunków i trybu przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy BOR. Katalog deliktów dyscyplinarnych nie ma charakteru zamkniętego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że nawiązanie szczególnego stosunku pracy, właściwego tylko dla niektórych grup zawodowych spełniających ważne, z punktu widzenia interesu publicznego, role w państwie, powoduje konieczność określenia szczególnego trybu dyscyplinowania funkcjonariuszy BOR, gdy ich zachowanie uchybia obowiązkom lub godności wykonywanego zawodu. Zgodnie z § 6 w/w rozporządzenia, naruszeniem dyscypliny służbowej, za które funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną, jest w szczególności stawienie się do służby pod wpływem alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej oraz spożywanie alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej w czasie pełnienia służby lub w pomieszczeniach służbowych (pkt 5) oraz świadome wprowadzenie się w stan ograniczający zdolność wykonywania obowiązków służbowych lub uniemożliwiający ich wykonanie (pkt 6). Skarżący nie kwestionuje faktu, że pił alkohol do wczesnych godzin porannych (godz. 3:00 w nocy) w dniu objęcia służby 29 sierpnia 2016 r. (godz. 7:00 rano) i pełnił tę służbę będąc pod wpływem alkoholu, czym wypełnił znamiona wskazanych norm. W świetle powyższego należy uznać, iż organy orzekające w sprawie prawidłowo oceniły opisane wyżej zachowania skarżącego w trakcie zdarzenia, do którego doszło w dniu 29 sierpnia 2016 r. jako naruszenie dyscypliny służbowej. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ szczegółowo zgromadził materiał dowodowy i poddał go wszechstronnej analizie, a wyciągnięte z niej wnioski są logiczne, spójne i przekonywujące. Wymierzona kara mieści się w katalogu określonego w § 36 rozporządzenia MSWiA z dnia 27 maja 2002 r. i jest adekwatna do przewinienia. Stosownie do § 34 ust. 3 pkt 1, na zaostrzenie wymiaru kary ma wpływ popełnienie czynu przez funkcjonariusza będącego pod wpływem alkoholu, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ prawidłowo odmówił dopuszczenia dowodu z zeznań żony skarżącego, bowiem skarżący sam stwierdził, że pił alkohol na skutek kłótni małżeńskiej. Ponadto dowód ten nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem nie jest istotne, jakie są stosunki rodzinne M. W., ale jego zachowanie w służbie. Objęcie i pełnienie służby w stanie nietrzeźwym jest niewątpliwie deliktem dyscyplinarnym – niezależnie od motywacji skarżącego, a więc dlaczego pił on alkohol praktycznie przez cały dzień poprzedzający objęcie służby, aż do późnych godzin nocnych w dniu 29 sierpnia 2016 r. Podobnie zaświadczenie lekarskie potwierdzające, że podjął on leczenie psychiatryczne nie ma żadnego znaczenia dla oceny zachowania skarżącego objętego postępowaniem dyscyplinarnym. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku przedstawienia dowodu potwierdzającego kalibrację lub sprawność urządzenia, którym dokonano pomiaru zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, Sąd wskazał, że protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości, znajdujący się w aktach postępowania dyscyplinarnego, potwierdza kalibrację urządzenia pomiarowego w dniu 8 czerwca 2016 r.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M. W., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) poprzez oddalenie skargi oraz nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo iż została ona wydana bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego;

2) poprzez przyjęcie, że zaistniała sytuacja nietrzeźwości skarżącego wynika ze świadomego wprowadzenia się w stan uniemożliwiający wykonywanie obowiązków służbowych, podczas gdy skarżący spożywał alkohol bez własnej woli, w wyniku nałogu, przez co był to czyn przez niego niezawiniony, którego bardzo żałuje;

3) poprzez niedopuszczenie dowodu w postaci zeznań świadka – żony skarżącego, które już wcześniej mogły potwierdzić, iż skarżący ma problem z alkoholem i jest to jego choroba, nałóg;

4) poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wybiórczy, bez wnikliwego przeanalizowania okoliczności przedmiotowego zdarzenia oraz oparcie wyroku na ogólnikowo zebranym materialne dowodowym.

Ponadto wskazał, iż w sprawie pojawiły się nowe okoliczności, tj. zgodnie z załączoną do skargi kasacyjnej kartą informacyjną leczenia szpitalnego skarżący cierpi na zespół uzależnienia od alkoholu oraz od tytoniu, a jego upośledzenie kontroli nad spożywaniem alkoholu trwa od 9 lat. Skarżący podjął decyzję o uczestnictwie w grupowej i indywidualnej terapii uzależnienia, aż do osiągnięcia zamierzonych celów.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślił, iż zgodnie z aktualną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego, osoby cierpiącej na chorobą alkoholową nie można zwolnić dyscyplinarnie z pracy. Pojawienie się nowych okoliczności, które wynikały z zeznań żony skarżącego, a które nie zostały na żadnym etapie sprawy dopuszczone, doprowadziło do wydania krzywdzącego i niezgodnego z prawem i powołaną linią orzeczniczą wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Z uwagi na sformułowanie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, należy podkreślić, że jest ona sformalizowanym środkiem zaskarżenia od określonych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumie się wskazanie konkretnych przepisów, które miały być zaskarżonym wyrokiem naruszone. Stosownie do treści art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej musi zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, w czym strona skarżąca kasacyjnie dopatruje się naruszenia przez sąd pierwszej instancji każdej wskazanej normy prawnej.

Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej stawiającego zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego jest przeprowadzenie w jego uzasadnieniu wywodu prawnego dotyczącego naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna. W przypadku zarzutu niewłaściwego zastosowania określonego przepisu prawa materialnego uzasadnieniem jest wyjaśnienie, dlaczego przyjęty za podstawę prawną zaskarżonego wyroku przepis nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki inny przepis powinien być w sprawie zastosowany. Z kolei w przypadku podania podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., należy podać przepisy postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały przez sąd pierwszej instancji naruszone oraz uprawdopodobnić istnienie potencjalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego.

Sformułowanie i uzasadnienie zarzutów kasacyjnych ma istotne znaczenie z uwagi na zakres postępowania kasacyjnego wyznaczony w art. 183 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. Oznacza to, że kierunek czynności kontrolnych, jakie sąd drugiej instancji może podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia sądowego, wyznaczają podstawy i ich uzasadnienie sformułowane w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, których naruszenie wyraźnie zarzucono i wykazano w skardze kasacyjnej. Nie jest natomiast uprawniony do zastępowania autora skargi kasacyjnej poprzez uzupełnianie, precyzowanie, poprawianie zarzutów, czy też formułowanie argumentacji na ich poparcie. Zakres zaskarżenia, podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie muszą odnosić się do zaskarżonego orzeczenia, powinny być sformułowane precyzyjnie, w sposób niepozostawiający miejsca na przypuszczenia i domysły co do rzeczywistych intencji strony skarżącej kasacyjnie. Brak sformułowania zarzutu naruszenia przez zaskarżony wyrok określonego przepisu prawa, zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 pkt 1 i 2 i art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a., uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie oceny jego zasadności.

Ustawodawca z uwagi na omówione wymogi sporządzenia skargi kasacyjnej zdecydował się na ustanowienie tzw. przymusu radcowsko-adwokackiego, czyli wprowadzenie obowiązku sporządzenia omawianego środka odwoławczego przez profesjonalnych pełnomocników. Z założenia ich doświadczenie i umiejętności mają chronić stronę nieposiadającą wiedzy prawniczej przed negatywnymi konsekwencjami niewłaściwie skonstruowanej skargi kasacyjnej.

Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż skarga kasacyjna sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika M. W. powyższym standardom nie odpowiada. Wprawdzie została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., to jednak sposób jej skonstruowania nie pozwolił Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na dokonanie jakiejkolwiek kontroli zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji. W sporządzonej skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego nie wskazał bowiem, wbrew wymogowi przewidzianemu w art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a., podstaw kasacyjnych oraz nie sprecyzował, jakie konkretnie przepisy prawa zostały naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W osnowie skargi kasacyjnej, ani w jej lapidarnym uzasadnieniu, nie wskazano nawet jednego przepisu prawa, który w ocenie autora skargi kasacyjnej został naruszony. Oznacza to, że skarga kasacyjna nie zawiera przytoczenia podstaw kasacyjnych, a tym samym – jako pozbawiona podstawowego elementu konstrukcyjnego – jest niedopuszczalna. Brak wskazania podstaw kasacyjnych, pomimo tego, że środek zaskarżenia został sporządzony przez osobę wymienioną w art. 175 § 2 P.p.s.a., która w intencji ustawodawcy miała dać gwarancję poprawnego formułowania skargi kasacyjnej, uniemożliwia kontrolę zaskarżonego wyroku. Jak już wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych. Nie jest też uprawniony, ani zobowiązany poszukiwać za stronę naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny. W konsekwencji uznać należy, że pominięcie w skardze kasacyjnej w/w elementów uniemożliwia rozpoznanie sprawy i czyni ją niedopuszczalną, przy czym brak ten nie może ulec konwalidacji na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 176 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.

O zwrocie wpisu sądowego od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.