Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 651/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Kolanowski (spr.), Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Kozik, asesor WSA Bogusław Woźniak, Protokolant: Zuzanna Baca, po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" spółka z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Urzędu Skarbowego z dnia 31 maja 2004 r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 5.100 (pięć tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w G. decyzją z dnia 30 sierpnia 2004 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 31 maja 2004 r. określającej Spółce z o.o. M. z siedzibą w M., zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 rok w wysokości 67.343,00 zł.

Podstawą wydanego rozstrzygnięcia był ustalony w sprawie, następujący stan faktyczny:

W złożonym w dniu 27 marca 2002r. zeznaniu CIT - 8 " M." Spółka z o.o. wykazała przychody w wysokości 4.158.806,41 zł, koszty uzyskania przychodów w wysokości 4.105.292,43 zł, dochód w kwocie 53.513,98 zł. Po odliczeniu darowizny w kwocie 1.000,00 zł, spółka wykazała podstawę opodatkowania w kwocie 52.513,00 zł oraz wyliczony przy zastosowaniu 28% stawki - podatek dochodowy w wysokości 14.703,00 zł.

Decyzją z dnia 31 maja 2004r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. określił Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. w wysokości 67.343,00 zł.

Powodem określenia podatku w innej wysokości niż wykazała strona, było stwierdzenie, że spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 188.000,00 zł stanowiącą wartość nakładów poniesionych w związku z naprawą główną dzierżawionej ładowarki typu Ł - 34, poj. 3,4m3, nr 09201 o wartości 71.195,00 zł. Organ I instancji na podstawie zebranego materiału dowodowego uznał bowiem, iż ze względu na rodzaj i rozmiar prac wykonanych w zakresie przeprowadzonego remontu, wydatki powyższe stanowią inwestycję w obcym środku trwałym, podlegającą wliczeniu w ciężar kosztów uzyskania przychodów jedynie poprzez dokonane od wartości początkowej tej inwestycji odpisy amortyzacyjne.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie., w którym zarzuciła naruszenie przepisów: art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 lit. b ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z bezpodstawnym uznaniem, iż wydatki poniesione przez odwołującą się na naprawę ładowarki Ł - 34 nie mają charakteru wydatków remontowych i nie stanowią kosztów uzyskania przychodów; art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, wobec przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów powodującej istnienie sprzeczności pomiędzy zebranym w sprawie materiałem dowodowym a rozstrzygnięciem sprawy; art. 210 §1 pkt 6 ustawy - Ordynacja podatkowa wobec braku uzasadnienia faktycznego przedmiotowej decyzji.

W uzasadnieniu odwołania zakwestionowała stanowisko organu, jakoby nakłady w kwocie 188.000,00 zł poniesione na naprawę ładowarki typu Ł - 34 stanowiły inwestycję w obcym środku trwałym i mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów jedynie w formie odpisów amortyzacyjnych. Spółka stwierdziła, iż skoro ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji "remontu" i "ulepszenia", to wyjaśnienia powyższych pojęć należy szukać przede wszystkim na gruncie obszernego w tym zakresie orzecznictwa NSA. I tak - przy powołaniu treści wyroku NSA z dnia 20.08.1999r., sygn. akt: I SA/Gd 2620/98 - "modernizacja to tyle co unowocześnienie, uwspółcześnienie czegoś, natomiast remont to naprawa czegoś, doprowadzenie do stanu używalności, przywrócenie wartości użytkowej danego obiektu, naprawa, odnowienie czegoś. (...) Zasadnicze różnice między remontem a ulepszeniem polegają w ocenie Sądu na tym, iż remont przywraca jedynie pierwotną wartość użytkową nawet przy użyciu nowocześniejszych materiałów i technologii. (...)

Użycie przy remoncie nowocześniejszych podzespołów lub materiałów nie może przesądzać tylko z tego powodu o zakwalifikowaniu naprawy do modernizacji. Dlatego też, w ocenie strony, anachronizmem byłoby stwierdzenie, iż do remontu użyte winny być części identyczne jak wymieniane.

Mając powyższe na uwadze spółka stwierdziła, iż kwalifikacja organu I instancji spornych wydatków jest nieprawidłowa. ponieważ w wyniku dokonanej naprawy przedmiotowej ładowarki doszło jedynie do przywrócenia jej pierwotnej wartości użytkowej polegającej na zdolności do bezpiecznego, efektywnego wykonywania czynności załadunkowych. Wymiana i naprawa zużytych części na nowe umożliwiające wykorzystywanie maszyny zgodnie z jej przeznaczeniem technicznym, nie spowodowały poszerzenia dotychczasowego zakresu jej możliwości.

Dyrektor Izby Skarbowej w G. decyzją z 30 sierpnia 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w dniu 31 sierpnia 2000r. pomiędzy "R." Spółką z o. o. w W. – Wydzierżawiającym, a " M." Spółką z o.o. w M. – Dzierżawcą, zawarta została umowa dzierżawy, zgodnie z którą Wydzierżawiający zobowiązał się oddać Dzierżawcy do używania maszyny, urządzenia i obiekty zgodnie z załączonym do umowy wykazem. W wykazie tym pod poz. 5 ujęta została ładowarka Ł - 34, poj. 3,4 m³, nr 09201. Umowa ta została zawarta na okres 5 lat z możliwością przedłużenia tego okresu. Zgodnie z protokołem zdawczo-odbiorczym, stanowiącym załącznik do umowy, stan techniczny ładowarki strony określiły jako "używana", a jej wartość wynosiła 71.194,00 zł.

Po niespełna 4 miesiącach eksploatacji tej ładowarki, spółka dokonała jej naprawy. W tym celu w dniu 2 stycznia 2001r. zawarła z Zakładem Naprawy Maszyn "W." s.c. umowę nr 1/2001, przedmiotem której była naprawę główną ładowarki Ł - 34.

Zakres prac oraz wartość wykonanego remontu wymieniony w powyższej umowie, zgodny był ze sporządzoną przez Zakład Naprawy Maszyn "W." s.c. "Kalkulacją ofertową naprawy głównej Ładowarki Ł - 34, uwzględniającą ceny materiałów, kosztów zaopatrzenia i robocizny". Koszt remontu strony ustaliły na kwotę 188.000,00 zł + 22%VAT.

Organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku wykorzystywania w prowadzonej działalności gospodarczej obcych składników majątku, w tym także obcych budynków czy lokali, wydatki poniesione na te składniki mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów albo wprost, albo, jeżeli wydatki te zostaną zaliczone do inwestycji w obcych środkach trwałych, poprzez odpisy amortyzacyjne.

Zgodnie z postanowieniami art. 16 "g" ust. 13 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U z 2000r., nr 54, poz. 654 ze zm.) przez pojęcie ulepszenia rozumie się wydatki związane z przebudową, rozbudową, rekonstrukcją, adaptacją lub modernizacją środków trwałych (bez względu na to, jaka była wysokość wydatków poniesionych z tego tytułu).

Środki trwałe uważa się za ulepszone, jeżeli wydatki poniesione na przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację powodują wzrost ich wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, w stosunku do stanu istniejącego bezpośrednio przed wykonaniem tych prac. Wzrost wartości użytkowej mierzy się w szczególności:

okresem używania, zdolnością wytwórczą (potencjalną, a nie rzeczywistym wykorzystaniem), jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych, kosztami eksploatacji środków trwałych.

Zgodnie z postanowieniami art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16 "g" ust. 13 tej ustawy, powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

Jeżeli wykonane prace powodują ulepszenie obcego środka trwałego, to wydatki te stanowią inwestycje w obcych środkach trwałych. Organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 1998r., sygn. akt I SA/Lu 1247/97, w którym NSA stwierdził, że "inwestycjami w obcych środkach trwałych są także wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie środków trwałych wykorzystywanych przez niego w działalności gospodarczej, a nie stanowiących jego własności". Zgodnie z postanowieniami art. 16 "a" ust. 2 cytowanej ustawy, inwestycje w obcych środkach trwałych zalicza się do środków trwałych podlegających odpisom amortyzacyjnym.

Natomiast przez remont rozumie się wykonanie prac przywracających pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego, nie zwiększający jego wartości początkowej.

Wydatki na bieżącą konserwację i remonty środków trwałych, w tym wydatki na nabycie części składowych niezbędnych do przeprowadzenia konserwacji lub remontu, nie są niezależnie od ceny nabycia tych części wydatkami na ulepszenie, lecz bezpośrednio stanowią koszt uzyskania przychodów. Zgodnie bowiem z zapisem art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych wart. 16 ust. 1. Jeżeli zatem wydatki na prace remontowe są wydatkami poniesionymi w celu uzyskania przychodów, to mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

Organ podkreślił, że w bogatym w tym przedmiocie orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że istotą remontu jest przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego środka trwałego, wraz z wymianą zużytych składników, nie zmieniające jego charakteru i funkcji, następujące w trakcie eksploatacji środka trwałego i wynikające z tej eksploatacji.

Jak wynika z akt sprawy organ I instancji dopuścił, w toku prowadzonego postępowania podatkowego, jako dowody w sprawie opinie dwóch rzeczoznawców dot. zakresu przeprowadzonej naprawy, a mianowicie: opinię Macieja T. rzeczoznawcę majątkowego z Zakładu Usług Technicznych "N" w G. zatytułowaną "Ocena stanu technicznego i sposobu przeprowadzonego remontu ładowarki typ. Ł - 34 o nr fabrycznym 4349" - sporządzoną na zlecenie spółki; oraz opinię Waldemara K. biegłego skarbowego z Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Rzeczoznawców Techniki Motoryzacyjnej i Ruchu Drogowego "A." - sporządzoną na zlecenie organu I instancji.

Organ odwoławczy dokonał analizy zakresu oraz rozmiaru prac wykonanych w ramach przeprowadzonej naprawy i stwierdził, że w efekcie działań naprawczych zwiększone zostały możliwości techniczne, a tym samym i użytkowe dzierżawionej maszyny.

W myśl postanowień art. 15 ust.1 ustawy z dnia 15.02.1992r. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.1. Muszą to jednak być takie wydatki, których związek z działalnością mającą na celu osiąganie przychodów, nie budzi wątpliwości, a zatem pomiędzy poniesionym wydatkiem a uzyskanym przychodem występuje związek przyczynowo-skutkowy. Tymczasem wydatki na remont przedmiotowej ładowarki nie były, w ocenie organu odwoławczego, poniesione przez spółkę zasadnie. Wydatek poniesiony przez spółkę na remont kapitalny ładowarki Ł-34 - po niespełna 4-ch miesiącach jej eksploatacji w spółce nie wykazywał, zdaniem organu, związku przyczynowo-skutkowego, o którym mowa wart. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W związku z czym spółka nie mogła zaliczyć tego wydatku do kosztów uzyskania przychodów ani bezpośrednio w badanym 2001 r., ani poprzez odpisy amortyzacyjne.

Odnosząc się natomiast do sformułowanego przez Spółkę zarzutu naruszenia art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), organ odwoławczy stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania podatkowego, organ przy ocenie stanu faktycznego w sprawie oparł się zarówno na materiale dowodowym zgromadzonym w trakcie postępowania (tj. opinia biegłego powołanego przez ten organ), jak i uwzględnił materię dowodowa przedłożoną przez stronę. Za niezasadny uznał także zarzut strony, iż organ I instancji nie uzasadnił dlaczego nie dał wiary dowodom przedłożonym przez stronę, koncentrując się jedynie na opinii rzeczoznawcy skarbowego.

Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła w niej naruszenie następujących przepisów: art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 lit. b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z bezpodstawnym uznaniem, że wydatki poniesione przez skarżącą spółkę na naprawę ładowarki Ł-34 nie mają charakteru wydatków remontowych i nie stanowią kosztu uzyskania przychodu; art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, wobec przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów powodującego istnienie sprzeczności pomiędzy zebranym w sprawie materiałem dowodowym a rozstrzygnięciem sprawy; art. 127 Ordynacji podatkowej wobec naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego.

Dyrektor Izby Skarbowej w G. w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Ponadto na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2006 r. pełnomocnik skarżącej spółki uzupełnił skargę pismem z dnia 8 kwietnia 2006 r. W piśmie tym zarzucił dodatkowo, że decyzja Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w G. wydana została z naruszeniem przepisów dotyczących właściwości organów podatkowych zawartych w art. 5 ust. 9-9c ustawy z 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych oraz rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych, co stanowi naruszenie art. 15 § 1, art. 170 § 1 Ordynacji podatkowej, oraz spełnia przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, określoną w art. 247 § 1 pkt 1 tej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności konieczne stało się ustosunkowanie do zarzutu strony skarżącej dotyczącego wydania decyzji przez organ pierwszej instancji z naruszeniem przepisów o właściwości.

Zauważyć należy, iż Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżoną decyzją rozpoznał odwołanie od decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego, wydanej w dniu 31 maja 2004 r. Istotne zatem jest ustalenie czy organ ten był organem właściwym do wydania rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie.

W tym miejscu pokreślić trzeba, że zmiany w przepisach normujących właściwość organów podatkowych, zawartych w ustawie o urzędach i izbach skarbowych, wprowadziła ustawa z 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302). Przy czym część przepisów tej ustawy weszła w życie z dniem 1 września 2003 r., zaś część z dniem 1 stycznia 2004 r.

Przepisy regulujące kryteria dotyczące podatników, dla których właściwe będą tzw. "duże urzędy skarbowe", tj. art. 5 ust. 9a i 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych, weszły w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. Stanowi o tym art. 40 pkt 2 ustawy o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw (...).

Podkreślić w tym miejsca trzeba, że skoro przesłanki kwalifikujące określone grupy podatników do właściwości "dużych urzędów skarbowych" weszły w życie dopiero od 1 stycznia 2004 r., to od tego momentu można mówić o podstawach do zmiany właściwości. Nieuprawnione jest w takim przypadku twierdzenie, że podstawy te istniały już w 2003 r.

Zaznaczyć przy tym należy, że wyznaczenie terytorialnego zasięgu działania urzędu miało nastąpić na podstawie aktu wykonawczego, o którym mowa w art. 5 ust. 9c ustawy o urzędach i izbach skarbowych. W delegacji ustawowej zawartej w tym unormowaniu postanowiono, że minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej określa, w drodze rozporządzenia, terytorialny zasięg działania siedziby naczelników urzędów i dyrektorów izb skarbowych, uwzględniając zasady określone w ust. 9a i 9b oraz potrzeby właściwego zorganizowania wykonywania zadań, zwłaszcza z zakresu poboru podatków oraz sprawnej obsługi podatnika.

W oparciu o przedstawioną delegację Minister Finansów wydał rozporządzenie wykonawcze z 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. Nr 209, poz.2027), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. Na uwagę zasługuje to, że dopiero od momentu wejścia w życie kryteriów, o których mowa w art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych, było możliwe ustalenie nowej właściwości. Potwierdzeniem tego jest nie tylko data wejścia w życie powołanego wyżej przepisu, ale również treść aktu wykonawczego. Z jego § 2 wynika, że ustala się siedziby i terytorialny zasięg działania naczelników urzędów skarbowych właściwych wyłącznie w zakresie podatników określonych w art. 5 ust. 9b omawianej ustawy. Ustalenie to nastąpiło w wykazie stanowiącym załącznik nr 2 do rozporządzenia.

Należy podkreślić, iż nie było prawnych możliwości ustalenia nowej właściwości organów podatkowych bez obowiązujących kryteriów kwalifikujących niektórych podatników do właściwości "dużych urzędów skarbowych".

Dla uzupełnienia stanu prawnego należy także przywołać treść art. 5a ust. 1 ww. ustawy, z którego wynika, że dla podatników, o których mowa w art. 5 ust. 9b ustawy, zmiana właściwości naczelnika urzędu skarbowego na właściwego wyłącznie w zakresie określonych kategorii podatników następuje:

1) z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym nastąpiło ich włączenie do danej kategorii podatników - w przypadku podatników wymienionych w art. 5 ust. 9b pkt 1-6 oraz w pkt 7 lit. a)-d) powołanej ustawy;

2) z dniem 1 stycznia drugiego roku następującego po roku, w którym nastąpiło przekroczenie kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. a) ustawy - w przypadku podatników wymienionych w tym przepisie.

Mając na uwadze powyższe zauważyć trzeba, iż skoro kryteria zmiany właściwości urzędu skarbowego weszły w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., to stwierdzić należy, że zmiana właściwości organu podatkowego dla spółki nastąpiła z dniem 1 stycznia 2005 r. Powyższe twierdzenie uzasadnione jest po pierwsze tym, iż przepisy określające kryteria kwalifikujące do zmiany właściwości, ustalone przez ustawodawcę w art. 5 ust. 9a i 9b omawianej ustawy, weszły w życie 1 stycznia 2004 r. Po drugie, podkreślić należy, iż rozporządzenie wykonawcze w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych, w których określono właściwość "dużych urzędów skarbowych" weszło w życie w tej samej dacie. Ponadto, rozporządzenie w sprawie wzoru zawiadomienia o zmianie właściwości naczelnika urzędu skarbowego zaczęło obowiązywać 23 października 2003 r., tj. po dacie 15 października, do której należało złożyć zawiadomienie o zmianie właściwości. Dopiero od 1 stycznia 2004 r. obowiązywały kryteria ustalone w art. 5 ust. 9b powołanej ustawy oraz ustalono terytorialny zakres działania naczelników "dużych urzędów skarbowych", wtedy też zaistniała możliwość wykonania obowiązku zawiadomienia o zmianie właściwości naczelnika urzędu skarbowego. Uzupełnić powyższe trzeba o tezę, iż niezgodne jest z zasadami państwa prawnego nakładanie obowiązków w oparciu o normy prawne, które nie weszły jeszcze do obowiązującego systemu prawnego.

Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach: z dnia 14 kwietnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2095/04 (publ. M.Podat. 2005/10/44) oraz z dnia 13 maja 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2307 (publ. M.Podat. 2005/845), jak również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 marca 2006 r. sygn. akt III FSK 1031/05. W przedmiotowej kwestii zbieżny z powyższymi pogląd wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 697/04.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż decyzja Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego wydana została z naruszeniem przepisów dotyczących właściwości organów podatkowych zawartych w art. 5 ust. 9-9c ustawy o urzędach i izbach skarbowych oraz w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych, w zw. z art. 5a ust. 1 pkt 2 tej ustawy, co stanowi także naruszenie art. 15 § 1 oraz art. 170 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2004r.,oraz spełnia przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, określoną w art. 247 § 1 pkt 1 tej ustawy. Z tych samych względów nieważna jest również zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej .

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w G. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności decyzji wydano na podstawie art. 152 tej ustawy.

[pic]