Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 881/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 91, art. 93 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 227, art. 238 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 147, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 30 czerwca 2014 r., nr LIV.283.2014 w przedmiocie rozpatrzenia skargi na Burmistrza Miasta I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

B.R. i M.R. złożyli w dniu [...] kwietnia 2014 r. skargę na działalność Burmistrza Miasta, wskazując w niej, iż w sierpniu 2010 r. podpisali umowę użyczenia działki i do dnia sporządzenia skargi Burmistrz nie zapłacił należnych pieniędzy za ziemię o powierzchni 953 m2, na której wybudowana jest cześć drogi na ul. [...] wraz z chodnikiem i pasem drogowym. Według skarżących od początku rozmów i podczas podpisania umowy w 2010 r. do października 2012 r. Burmistrz zaniżał świadomie powierzchnię gruntu zabranego pod budowę drogi. W lutym 2011 r. skarżący wystąpili o podział działki, aby wydzielić część zabraną pod drogę. Ich zdaniem dokonano fałszerstwa ich wniosku, podłożono bowiem inne mapy niż te, które załączono do wniosku. Według skarżących Burmistrz do dnia dzisiejszego nie zapłacił należnych odsetek za przekroczenie terminu kupna ziemi, który ujęty jest w umowie, a ponadto lekceważył ich uwagi, że firma budująca drogę niszczyła ich działkę i nalegał na dokonanie zamiany działek, aby nie płacić, choć wiedział, iż oczekują gotówki. W związku z tym skarżący domagali się natychmiastowego wykupu 953 m2 w cenie 150 zł za m2.

Uchwałą z dnia 30 czerwca 2014 r. nr LIV.283.2014 Rada Miejska – działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U z 2013 r. poz. 594 ze zm. określanej dalej jako u.s.g. ) oraz art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U z 2013 r. poz. 267 określanej dalej jako k.p.a.) - po rozpatrzeniu powyższej skargi na działania Burmistrza związane z wykupem działki, stanowiącej własność skarżących, niezbędnej do realizacji inwestycji pn. "Budowa dróg wraz z uzbrojeniem terenu na ulicach: [...]", uznała ją za niezasadną, a przyczyny jej niezasadności określone zostały uzasadnieniu do tej uchwały ( § 1 uchwały ). Natomiast w § 2 powyższej uchwały Rada Miejska stwierdziła, iż Przewodniczący Rady Miejskiej udzieli odpowiedzi wraz z pouczeniem o treści art. 239 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu tej uchwały Rada Miejska wskazała, iż skargę uznaję za bezzasadną z uwagi na to, iż w działaniach Burmistrza związanych z gospodarowaniem mieniem komunalnym, nie dopatrzyła się uchybień, zaś podejmowane przez niego czynności wyczerpały możliwość polubownego załatwienia sprawy. Rada Miejska zaznaczyła, iż pomimo przesunięcia terminu rozpatrzenia skargi, celem umożliwienia skarżącym przedłożenia dokumentacji na poparcie ich twierdzeń, skarżący nie przedłożyli wyżej wymienionych dokumentów. Nadto sprawa jest rozpatrywana w procesie cywilnym przez Sąd Rejonowy, a działania Burmistrza podyktowane było ochroną interesu publicznego.

Powyższa uchwała została doręczona Wojewodzie w dniu 07 lipca 2014 r. ( k. 32 v i 35 akt sądowoadministracyjnych ).

Wojewoda w skardze z dnia [...] listopada 2014 r. wskazał, iż działając na podstawie art. 93 ust.1 u.s.g. w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2012 r. , poz. 270 ze zm. , określanej dalej jako p.p.s.a. ) zaskarża uchwałę Rady Miejskiej z dnia 30 czerwca 2014 r. nr LIV.283.2014 w sprawie rozpatrzenia skargi na Burmistrza Miasta i wniósł o stwierdzenie jej nieważności w całości, zarzucając powyższemu organowi gminy istotne naruszenie art. 238 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi Wojewoda przywołał treść powołanego przepisu k.p.a. wskazując, iż uzasadnienie uchwały nie spełnia wymogów wynikających z tego przepisu. Zawiera bowiem lakoniczne stwierdzenia, brak w nim uzasadnienia faktycznego oraz prawnego. Rada nie wyjaśniła przede wszystkim skarżącym podstawy prawnej zajętego stanowiska wraz z przytoczeniem odpowiednich przepisów. Ponadto przedmiotowa uchwała nie zawiera pouczenia o treści art. 239 k.p.a. Organ nadzoru powołał się również na art. 7 Konstytucji, stanowiący, iż władza publiczna działa na podstawie i w granicach prawa, z którym wiąże się wynikająca z zasady demokratycznego państwa prawnego – zasada zaufania do państwa ( art. 2 Konstytucji ). Działanie organu władzy publicznej mieszczące się w jego prawem określonych kompetencjach, ale noszące znamiona arbitralności i niepoddające się kontroli i nadzorowi nie może być uznane za zgodne z prawem. Wymóg działania na podstawie prawa, w połączeniu z zasadą zaufania do państwa, rodzi po stronie organów władzy publicznej obowiązek motywowania swoich rozstrzygnięć. Obowiązek taki zaliczany jest do standardów demokratycznego państwa prawnego i jest elementem jawności działania władzy publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ uznał, iż działania podjęte przez Radę Miejską mające na celu rozpatrzenie skargi Państwa B. i M.R. były prawidłowe i zgodne z prawem.

Na rozprawie w dniu 11 lutego 2015 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę oraz podkreślając, iż ewentualne uchybienia nie mają charakteru istotnych naruszeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena legalności uchwały Rady Miejskiej z dnia 30 czerwca 2014 r. nr LIV.283.2014, podjętej w oparciu o art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. w zw. z art. 229 pkt 3 k.p.a., po rozpoznaniu skargi na działania Burmistrza związane z wykupem działki, stanowiącej własność skarżących, niezbędnej do realizacji inwestycji pn. "Budowa dróg wraz z uzbrojeniem terenu na ulicach: [...]".

Podstawa prawna wskazuje, że uchwała powyższa została podjęta w oparciu o przepisy działu VIII k.p.a., obejmującego art. 227 – 240, regulującego tryb postępowania prowadzonego ze skargi powszechnej.

W myśl art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W sytuacji, gdy przepisy szczególne nie określają organów właściwych do rozpatrywania skarg, zgodnie z art. 229 pkt 3 k.p.a organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza, prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, jest rada gminy. W orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie panuje ugruntowany pogląd, iż tryb "ogólnoskargowy" jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną, a mianowicie zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi. Na zawiadomienie to nie służy skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono bowiem innym niż decyzje i postanowienia aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a ( por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, t. II, Zakamycze 2005, s. 544-545 por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 10, Warszawa 2009, s. 686 do 686; M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 924-925; R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 936 oraz postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99; postanowienie NSA z 3 września 2009r., I OSK 1064/09; wyrok NSA z 14 września 2004r., OSK 642/04, postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 8 lipca 2009 r., II SA/Go 423/09). Tego typu akty lub czynności muszą bowiem spełniać następujące przesłanki: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, są podejmowane w sprawach indywidualnych, muszą mieć charakter publicznoprawny, dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność ( por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 29-30 ). Zawiadomienie z art. 238 § 1 k.p.a. nie posiada tej ostatniej cechy, co przesądza o niezaskarżalności tego typu czynności.

W świetle powyższego za zasadę należy uznać niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi wydane przez właściwy organ po przeprowadzeniu postępowania w trybie działu VIII k.p.a.

Powyższe ustalenia można odnieść również do tych zawiadomień, które są wydawane przez kolegialne organy administracji publicznej rozpatrujące skargi powszechne, których jedyną możliwą formą działalności są uchwały, np. rady gminy, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie ( por. postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z 8 lipca 2009 r., II SA/Go 423/09; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 maja 2005 r., II SA/Bk 276/05,).

Nie ma zatem wątpliwości, że zaskarżenie do sądu administracyjnego uchwały podjętej przez radę gminy w trybie przepisów k.p.a. regulujących tryb skargowy, powinno skutkować odrzuceniem skargi z uwagi na brak uprawnienia sądu do orzekania w tym zakresie (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Powyższa konstatacja nie stanowi tamy do odszukania kompetencji szczególnych wyróżnionych prawnie podmiotów do zaskarżania takich aktów w ramach nadzoru nad przestrzeganiem prawa przez organy gminy. Takimi przepisami mogą być regulacje zawarte w odrębnych ustawach, w tym ustrojowych ustawach samorządowych.

Zgodnie z art. 91 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Bez wątpienia organem nadzoru nad Radą Gminy jest Wojewoda. Zaskarżona uchwała wpłynęła do Wojewody w dniu 7 lipca 2014 r. , a więc 30-dniowy termin, w którym Wojewoda mógł stwierdzić jej nieważność upłynął w dniu 6 sierpnia 2014 r.

Wobec tego, że Wojewoda nie podjął w powyższym terminie stosownego rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność powyższej uchwały, jedynym sposobem ewentualnego wyeliminowania jej z obrotu prawnego była skarga do sądu administracyjnego, o czym stanowi wprost art. 93 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 ( 30 dni ) organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przy czym zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 102 a u.s.g. w sprawach, o których mowa w rozdziale 10, nie stosuje się przepisów art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. Co oznacza, iż wojewoda nie był obowiązany do uprzedniego wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia prawa w odniesieniu do zaskarżonej uchwały ( por. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2006 r., I OSK 152/06 - na tle identycznej regulacji zawartej w art. 90 a ustawy o samorządzie powiatowym ).

Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w wyroku z dnia 29 lipca 2004 r. sygn. akt OSK 607/04 stanowisko, że wniesienie przez wojewodę skargi do sądu jest wykonywaniem uprawnień nadzorczych, natomiast zakres przedmiotowy uchwał, których zaskarżenie do sądu administracyjnego jest dopuszczalne, nie został zawężony do spraw z zakresu administracji publicznej, co oznacza, że bez względu na przedmiot uchwały możliwe jest zaskarżenie jej do sądu przez wojewodę. Możliwość zaskarżania uchwał przez organ nadzoru ma na celu, bez względu na ich przedmiot, kontrolę ich legalności. Odmienna interpretacja art. 93 u.s.g. prowadziłaby do sytuacji, w których znaczna część zarządzeń, czy też uchwał organów pozostawałaby poza jakąkolwiek kontrolą sądową, co byłoby sprzeczne z zasadą praworządności ( por. postanowienie NSA z 5 grudnia 2005 r., sygn. akt OSK 1221/05 i powołane tamże piśmiennictwo ). Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 11 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1138/04 twierdząc, że prawo poddania kontroli sądu administracyjnego uchwał i zarządzeń organów gminy odnosi się do wszelkich aktów tak z zakresu administracji publicznej, jak i innych dziedzin działalności. Zwrócić również należy uwagę na wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 12 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Go 844/08, w którym Sąd stwierdził, że przepis art. 93 ust. 1 u.s.g. nie zawiera żadnych ograniczeń dotyczących zakresu przedmiotowego zaskarżania uchwał podejmowanych przez organy jednostek samorządu terytorialnego, a tym samym organ nadzoru jest uprawniony do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności uchwały jednostki samorządu terytorialnego podjętej na podstawie art. 229 k.p.a. W ocenie Sądu kompetencje nadzorcze wojewody obejmują swym zakresem także uchwały rady gminy podejmowane w oparciu o art. 229 pkt 3 k.p.a. w sprawie rozpatrzenia skarg na działalność. Z uwagi na odmienność w sprawie sytuacji prawnej podmiotu wnoszącego skargę, przyjmowane w orzecznictwie sądowym stanowisko dotyczące uchwał podejmowanych w oparciu o art. 229 k.p.a. nie może tu być uwzględnione.

Wnioski powyższe potwierdza również dalsze orzecznictwo sądów administracyjnych ( por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2010 r., I OSK 209/10, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 29 grudnia 2009 r. , II SA/Go 824/10, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 17 września 2009 r., II SA/Go 511/09, wyrok WSA w Łodzi z dnia 09 września 2014 r., II SA/Łd 710/14 , wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 05 kwietnia 2011 r., I SA/Bd 199/11 ) .

Stwierdzić zatem trzeba, że Wojewoda miał uprawnienie do zaskarżenia uchwały Rady Miejskiej dotyczącej rozpoznania skargi na działalność Burmistrza, w związku z czym konieczne jest rozpoznanie merytoryczne wniesionej przez Wojewodę skargi.

W świetle art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Zgodnie z art. 91 ust. 4 u.s.g. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Stąd też organ nadzoru domagając się przed sądem administracyjnym w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g. stwierdzenia nieważności uchwały może to czynić jedynie w przypadku istotnego naruszenia prawa. Wniesienie bowiem przez wojewodę skargi do sądu, w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g., jest także wykonywaniem uprawnień nadzorczych.

Dla stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia wystarczy istotne naruszenie prawa (oczywiste i bezpośrednie), nie jest zaś konieczne - rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji, czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 k.p.a., ale również nie wystarcza naruszenie nieistotne ( por. wyrok WSA w Gliwicach z 7 listopada 2007 r., IV SA/Gl 928/07; wyrok NSA z 18 września 1990 r., SA/Wr 849/90; wyrok NSA z 22 listopada 1990r., SA/Gd 965/90). Oznacza to, że przesłanki nieważności aktów jednostek samorządu terytorialnego nie pokrywają się z przyczynami nieważności decyzji i postanowień z art. 156 k.p.a. Do istotnych wad, skutkujących stwierdzeniem nieważności, zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał ( por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny , "Samorząd Terytorialny" 2001, z. 1-2, s. 101-102).

Natomiast nieistotne naruszenia prawa, które nie stanowią przesłanki do stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia, to takie naruszenia, które są mniej doniosłe w porównaniu z innymi przypadkami wadliwości, czyli np. nieodpowiednie oznaczenie uchwały, powołanie wadliwej podstawy prawnej, oczywista omyłka pisarska lub rachunkowa. Są to takie naruszenia, które nie mają wpływu na treść uchwały lub zarządzenia.

W przedmiotowej sprawie organ nadzoru zarzucił Radzie Miejskiej naruszenie art. 238 § 1 k.p.a, poprzez niezamieszczenie w zaskarżonej uchwale właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Zgodnie z powołanym przepisem zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi lub, jeżeli zawiadomienie sporządzone zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o treści art. 239.

Jak wyżej wskazano, zaskarżona uchwała jest zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi, przewidzianym w art. 238 § 1 k.p.a. Kategoryczne brzmienie art. 238 § 1 k.p.a. wskazuje, że wyliczone w nim elementy muszą obligatoryjnie znaleźć się w zawiadomieniu o sposobie załatwieniu skargi.

W uchwale będącej przedmiotem niniejszego postępowania rzeczywiście brak jest wyczerpującego uzasadnienia stanowiska przyjętego przez Radę. Organ nie przedstawił w szczególności okoliczności, jakimi kierował się przy rozpoznawaniu skargi, ani motywów, które legły u podstaw jego stanowiska. Nie omówił też zastosowanych w sprawie przepisów prawa. Uzasadnienie zawiadomienia jest zbyt ogólnikowe, zabrakło w nim w szczególności ustosunkowania się Rady do poszczególnych zarzutów zawartych w skardze oraz wskazania toku myślowego prowadzącego do uznania, że skarga na działalność Burmistrza jest niezasadna. Argumenty rozstrzygnięcia Rada przedstawiła hasłowo i zbyt lakonicznie. Tymczasem w orzecznictwie podkreśla się, że uzasadnienie odgrywa doniosłą rolę, ponieważ warunkuje kontrolę organów nadzoru i kontrolę sprawowaną przez sądownictwo administracyjne ( por. wyrok WSA w Łodzi z 31 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 166/09). Wynika zatem z tego, że powinno ono wyczerpująco omawiać zarówno stan faktyczny sprawy, przepisy prawne będące podstawą rozstrzygnięcia, jak i argumentację zajętego przez organ stanowiska.

Brak prawidłowo sporządzonego uzasadnienia, to istotne naruszenie prawa procesowego, tj. art. 238 § 1 k.p.a, które jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, co wielokrotnie podkreślano w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnym ( por. m.in. powołane wyroki w sprawach II SA/Go 844/08, II SA/Go 824/10, II SA/Go 511/09 ).

Natomiast nie sposób uznać za istotne naruszenie brak pouczenia o treści art. 239 k.p.a, tym bardziej, iż pismo skierowane do skarżących w dniu 2 lipca 2014 r., do którego załączono kserokopię zaskarżonej uchwały, zawierało pouczenie o treści tego przepisu.

Mając powyższe na względzie Sąd - na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. - w pkt I stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

Rozstrzygnięcie z pkt. II wyroku znajduje uzasadnienie w art. 152 p.p.s.a., który stanowi, iż w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku . Przy czym zaznaczyć należy, iż zakres zastosowania tego przepisu dotyczy wykonalności w szerokim jej sensie. Zwrot "w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie akt lub czynność nie mogą być wykonane", użyty w komentowanym przepisie, należy zatem traktować jako synonim określenia "czy i w jakim zakresie zawieszona jest moc (skutek prawny) aktu lub czynności". W tej sytuacji to, czy konkretny akt poddaje się wykonaniu w sensie czynienia użytku z uprawnienia bądź wypełnienia obowiązku z niego wynikającego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, o którym stanowi wymieniony przepis ( por . Z. Kmieciak, glosa do wyroku NSA z dnia 29 kwietnia 2004 r., OSK 591/04, publ. OSP 2005/4/50; R. Sawuła, Stosowanie art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wybrane zagadnienia, PiP z 2004/8/71 i powołane tam poglądy).