Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 246/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2,  art. 5  ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi R. K. i M. H.- K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

M. H.- K. i R. K. zakupili w dniu 17 lutego 2012 r. nieruchomość lokalową w G. ul. S. [...](akt notarialny rep. A nr [...] w Kancelarii Notarialnej notariusza T. M. w K.).

Podatnicy złożyli w dniu 2 marca 2012 r. w Urzędzie Gminy w K., informację w sprawie podatku od nieruchomości i w tym samym dniu złożyli korektę ww. informacji wraz z oświadczeniem, że zakupiony lokal będzie użytkowany w celach mieszkaniowych i nie będzie przedmiotem najmu ani usług hotelarskich.

Wójt Gminy K. wezwał podatników do złożenia korekty ww. informacji, gdyż według posiadanych przez organ dokumentów, przedmiotowy lokal był lokalem niemieszkalnym wybudowanym na podstawie pozwolenia na budowę i pozwolenia na użytkowanie jako budynek pensjonatowy.

W odpowiedzi na ww. wezwanie, podatnicy oświadczyli, że nie ma podstaw do sprostowania złożonej przez nich informacji.

Organ podatkowy wszczął z urzędu w dniu 15 października 2012 r. postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości podatnikom za 2012 r.

Wójt Gminy K. w dniu 19 listopada 2012 r. wydał decyzję nr[...] , w której ustalił podatnikom podatek od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...] zł.

Wysokość ww. zobowiązania ustalono następująco:

- budynki pozostałe [...] x [...] zł= [...] zł za 10 miesięcy;

- budynki pozostałe [...] x [...] zł= [...] zł za 10 miesięcy;

- grunty pozostałe [...] x [...] zł= [...] zł za 10 miesięcy.

W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy podał, że zapisy w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w K., jak i księdze wieczystej wskazują, iż przedmiotowy lokal jest niemieszkalny. Organ podatkowy powołał się również na zapisy ww. aktu notarialnego, z którego wynika, że przedmiotowy lokal posiada funkcję- apartament z przeznaczeniem na cele turystyczne. Organ podatkowy podał, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych odsyła do przepisów prawa budowlanego, a jak wynika z decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie ww. budynek jest budynkiem pensjonatowym Wobec powyższego organ podatkowy zastosował przy wymiarze podatku od nieruchomości stawkę podatku jak od budynków pozostałych.

Podatnicy złożyli odwołanie od powyższej decyzji i wnieśli o jej uchylenie. Zarzucili organowi podatkowemu naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej "upol" oraz art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), zwanej dalej "op".

Zdaniem podatników, dokonali oni zakupu lokalu mieszkalnego i organ podatkowy winien ustalić podatek od nieruchomości, stosując stawkę jak dla lokali mieszkalnych. Przepisy prawa lokalowego nie przewidują kategorii lokalu przeznaczonego na cele turystyczne, a tylko lokale mieszkalne i użytkowe.

O funkcji lokalu decyduje jego przeznaczenie. Definicja lokalu mieszkalnego zawarta jest w art. 5 ustawy Prawo lokalowe. Według podatników, przedmiotowy lokal będzie służył zaspokojeniu ich potrzeb mieszkaniowych i nie będzie wykorzystywany do celów użytkowych. Podatnicy wskazali, że również z dokumentacji technicznej wynika, iż jest to lokal mieszkalny. Zdaniem podatników, organ podatkowy naruszył zasady postępowania podatkowego, gdyż zaniechał niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego. Na poparcie swoich twierdzeń podatnicy przytoczyli orzeczenia sądów administracyjnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wydało w dniu 5 lutego 2013r. decyzję nr[...] , w której utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny sprawy oraz treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z ww. przepisu wynika, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z zapisów tej ewidencji wynika, że na działce nr [...] w G. przy ul. [...] [...] pod numerem [...] znajduje się lokal o funkcji niemieszkalnej o powierzchni [...] , którego właścicielami są podatnicy. Dla ww. lokalu urządzona jest księga wieczysta nr [...] w której dziale I-0 w podrubryce 1.4.4.-Lokal w poz. 5 -przeznaczenie lokalu wpisano "lokal niemieszkalny".

Organ odwoławczy wskazał, że budynek, w którym znajduje się przedmiotowy lokal w decyzji organu budowlanego z dnia 9 grudnia 2011 r., udzielającej pozwolenia na użytkowanie ww. budynku nazwany jest budynkiem pensjonatowym. Zdaniem organu odwoławczego, dowody zebrane w sprawie jednoznacznie wskazują, że dla organu podatkowego przedmiotowy lokal zgodnie z nomenklaturą podatkową jest budynkiem pozostałym. Organ odwoławczy podał, że podatnicy zamieszkują we W., więc lokal w G. służyć im będzie do celów wypoczynkowo-rekreacyjnych przez jakąś część roku. Tym samym spełnia on podobną rolę jak domek letniskowy. Organ odwoławczy przywołał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2002 r., sygn. FPK 3/02.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że gdyby funkcja przedmiotowego lokalu została zmieniona z niemieszkalnej na mieszkalną, organ podatkowy miałby podstawy do zmiany sposobu opodatkowania tego lokalu.

Podatnicy złożyli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. i wnieśli o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzucili organowi odwoławczemu naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2e upol oraz art. 122 i art. 187 § 1 op.

Zdaniem skarżących, dokonali oni zakupu lokalu mieszkalnego i organ podatkowy winien ustalić podatek od nieruchomości, stosując stawkę jak dla lokali mieszkalnych. Przepisy prawa lokalowego nie przewidują kategorii lokalu przeznaczonego na cele turystyczne, a tylko lokale mieszkalne i użytkowe.

O funkcji lokalu decyduje jego przeznaczenie. Definicja lokalu mieszkalnego zawarta jest w art. 5 ustawy Prawo lokalowe. Skarżący wskazali, że przedmiotowy lokal będzie służył zaspokojeniu ich potrzeb mieszkaniowych i nie będzie wykorzystywany do celów użytkowych. Ponadto z dokumentacji technicznej wynika, że przedmiotowy lokal jest mieszkalny. Według skarżących, organ podatkowy naruszył zasady postępowania podatkowego, gdyż zaniechał niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący przytoczyli orzeczenia sądów administracyjnych. Zdaniem skarżących, ww. uchwała NSA nie ma zastosowania w sprawie, gdyż dotyczy budynku letniskowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wskazał, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 upol, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części. Podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia (art. 4 ust. 1 pkt 1 upol), zaś dla budynków lub ich części podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia użytkowa, tj. powierzchnia mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe (art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5 upol).

Podatnikami podatku od nieruchomości są min. osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 1 upol). Jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (art. 3 ust. 4 upol).

Jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku (art. 3 ust. 5 upol).

Na podstawie art. 5 ust.1 upol, Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie:

1) od gruntów:

a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków [...] zł od 1 m2 powierzchni,

b) pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych –[...] zł od 1 ha powierzchni,

c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego –[...] zł od 1 m2 powierzchni;

2) od budynków lub ich części:

a) mieszkalnych – [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej –[...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym –[...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń –[...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,

e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego –[...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.

Rada Gminy K. podjęła w dniu 30 listopada 2011 r. uchwałę nr XI/75/11 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.

W § 1 pkt 1 lit.c ww. uchwały określono stawkę ww. podatku od gruntów pozostałych w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego w wysokości [...] zł od 1 m2 powierzchni.

W § 1 pkt 2 lit. a i e ww. uchwały określono stawkę ww. podatku od budynków lub ich części :

- mieszkalnych –[..] od 1 m2 powierzchni użytkowej,

- pozostałych w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego- [...] zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.

Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 1 upol). Osoby fizyczne, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości (art. 6 ust. 6 upol).

Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego (art. 6 ust. 7 upol).

Spór w sprawie dotyczy stawki podatku od nieruchomości jaką miał być opodatkowany lokal położny w G. przy ul. S. [...]

Wskazać należy, że lokal jest częścią budynku, którego podstawę opodatkowania stanowi jego powierzchnia użytkowa. Stąd też ustalenie funkcji budynku (lokalu) stanowi zasadnicze zagadnienie.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 op i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (por. uzasadnienie wyroku WSA w K. z dnia 8 marca 2012 r., I SA/Ke 411/11, LEX nr 1125394).

Z zawartego w aktach dowodu z wypisu danych ewidencji gruntów i budynków, przedmiotowy lokal oznaczony jest jako niemieszkalny. Powyższe ma decydujące znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości, gdyż powoduje zastosowanie stawki ww. podatku jako od budynków pozostałych. Stawka właściwa dla budynków mieszkalnych jest w tym przypadku wykluczona z uwagi na fakt, że lokal nie został oznaczony w ww. ewidencji jako mieszkalny. Z uwagi, że ww. lokal nie jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej (według oświadczenia podatników nie będzie wynajmowany na cel turystyczny innym osobom za wynagrodzeniem), organ podatkowy nie zastosował stawki podatku jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Z powodu, że dane wynikające z ww. ewidencji są dla organu podatkowego wiążące dla wymiaru podatku od nieruchomości, zbędne było przeprowadzanie innych dowodów poza zawartymi w materiale dowodowym w sprawie.

Ponadto, dane wynikające z ww. ewidencji są zgodne z danymi księgi wieczysta nr [...] urządzonej dla przedmiotowego lokalu, gdzie w dziale I-0 w podrubryce 1.4.4.-Lokal w poz. 5 -przeznaczenie lokalu wpisano "lokal niemieszkalny" oraz danymi z decyzji organu budowlanego z dnia 9 grudnia 2011 r., udzielającej pozwolenia na użytkowanie ww. budynku, w którym znajduje się przedmiotowy lokal, gdzie ww. budynek nazwany jest budynkiem pensjonatowym.

Ustawa z dnia 17 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe (Dz. U. z 1987 r., Nr 30, poz. 165 ze zm.), na której to art. 5 powołują się w skardze podatnicy, została uchylona z dniem 12 listopada 1994 r. na podstawie art. 67 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 105, poz. 509 ze zm.).

Obecnie obowiązująca definicja samodzielnego lokalu mieszkaniowego zawarta jest w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903), jednakże pojęcie lokalu mieszkalnego na tle tej ustawy nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Bowiem jak już wyżej zaznaczono decydujące znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości mają zapisy ewidencji gruntów i budynków. Z tych samych powodów nie ma znaczenia dla wymiaru podatku od nieruchomości świadectwo charakterystyki energetycznej, na które powołują się w skardze podatnicy.

Zdaniem Sądu, organ podatkowy prawidłowo ustalił skarżącym podatek od nieruchomości za 2012 r. przyjmując, że obowiązek podatkowy powstał od dnia 1 marca 2012 r. i stosując do powierzchni gruntu, przedmiotowego lokalu i części wspólnych budynku stawkę podatku jak od gruntów pozostałych i budynków pozostałych. Organy podatkowe zebrały w sposób prawidłowy pełen materiał dowodowy, wnikliwie go rozpatrzyły i w wywiodły z niego spójne i logiczne wnioski. Okoliczność, że wnioski te są odmienne od stanowiska skarżących nie przesądza o naruszeniu przez organy podatkowe przepisów postępowania.

Przytoczone przez skarżących orzeczenia sądów administracyjnych nie miały bezpośredniego wpływu na rozpoznanie niniejszej sprawy. Przywołana przez organ odwoławczy uchwała NSA z dnia 1 lipca 2002 r., sygn. FPK 3/02 (dostępna na www.nsa.gov.pl, na którą również powoływali się w skardze podatnicy) korespondowała z wyrokami NSA, na które powoływali się w skardze podatnicy, gdyż dotyczyła kwestii zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych właściciela niemieszkalnego budynku (lokalu). NSA uznał, że w przypadku gdy taki budynek (lokal) stanowi centrum życiowe podatników i służy zaspokajaniu ich podstawowych potrzeb mieszkaniowych może być zaliczony do kategorii budynków mieszkalnych (lokali) zgodnie z art. 5 ust. 1 upol.

Zdaniem Sądu, zasadnie organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie przedmiotowy lokal nie jest stanowi centrum życiowego podatników i nie służy zaspokajaniu ich podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Tym samym nie można zastosować stawki podatku od nieruchomości jak dla budynków mieszkalnych do przedmiotowego lokalu.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne.

Wobec braku stwierdzenia w sprawie uchybień procesowych, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.