Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2699/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu poddania artykułu rolno-spożywczego zabiegowi poprawnego oznakowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

S. M., dalej również "skarżący", wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] sierpnia 2015 r. znak: [...], w przedmiocie nakazu poddania artykułu rolno-spożywczego zabiegowi poprawnego oznakowania, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi go na niebezpieczeństwo poważnej szkody majątkowej spowodowanej nieuzasadnionym wstrzymaniem produkcji i sprzedaży towaru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenie wniosku, ani również przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (za: orzeczenie NSA z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, orzeczenie NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego. To na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona czynność w razie wykonania mogłaby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (za: orzeczenie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego

(za: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (za: postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż skarżący wskazał, w sposób lakoniczny, na konieczność udzielenia ochrony tymczasowej z uwagi na możliwość powstania po jego stronie poważnej szkody majątkowej spowodowanej koniecznością wstrzymania produkcji i sprzedaży towaru. Zauważyć jednak należy, że zaskarżoną decyzją nie nakazano wstrzymania produkcji i sprzedaży towaru. Dotyczy ona nakazania poddania partii produktu, o wartości 7.248 zł, zabiegowi poprawnego oznakowania. Skarżący, w wykonaniu zaskarżonej decyzji nie zostaje zatem pozbawiony możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, nie musi wstrzymywać produkcji i zaprzestawać sprzedaży produktu.

Należy również zauważyć, że skarżący nie wskazał w uzasadnieniu wniosku, jakie koszty dla niego wiązałyby się z wykonaniem zaskarżonej decyzji i dlaczego uważa je za znaczne i trudne do odwrócenia. W ocenie Sądu skarżący, będący zobligowany jedynie do poprawnego oznakowania partii, która może powrócić do sprzedaży, nie wykazał, że poniesie z tego tytułu poważną szkodę majątkową.

Z powyższych względów Sąd uznał okoliczności przedstawione we wniosku jako nie uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ze zgromadzonych akt administracyjnych również nie wynika by zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że skarżący nie uzasadnił w należyty sposób wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poprzez nienależyte wykazanie ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Sąd zauważa jednocześnie, że kwestia stwierdzenia zasadności nakazu poddania artykułu rolno-spożywczego zabiegowi poprawnego oznakowania będzie badana na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.