Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 931/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz ( spr.) Sędziowie NSA Zofia Flasińska NSA Jan Paweł Tarno Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. i C. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Łd 421-422/06 w sprawie ze skargi J. S. i C. S. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargi wniesione przez J. S. i C. S. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty Ł., który odmówił wznowienia postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż decyzją z dnia [...] Starosta Ł. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000 roku, Nr 106, poz. 1126 ze zm. – dalej zwanej Prawem budowlanym) i art. 104 k. p. a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Gminie Miasto K. w zakresie budowy w K. ulic: [...], [...], [...], [...].

Wnioskiem z dnia [...] J. i C. S. zażądali wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego powyższą decyzją wskazując, iż są stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k. p. a.

Decyzją z dnia [...] na podstawie art. 149 § 3 oraz art. 148 § 1 k. p. a. Starosta Ł. odmówił skarżącym wznowienia postępowania.

Uzasadniając swe stanowisko organ podał, że C. S. jest użytkownikiem działki nr ewidencyjny [...], a J. S. -współwłaścicielem z małżonką S. S. działki nr ewidencyjny [...] przy zbiegu ulic [...] i [...] w K.. Zdaniem organu J. i C. S. nie zachowali terminu do wniesienia żądania o wznowienie postępowania. Ocenę tę wyprowadzono ze stwierdzenia skarżących, którzy wskazali, że latem lub jesienią [...] roku Burmistrz Miasta K. poinformował ich, że Urząd Miasta posiada już zatwierdzone plany przebudowy ulicy [...]. Organ wskazał też, że udostępnienie dokumentacji projektowej oraz informacja Burmistrza Miasta K. o zatwierdzeniu projektu przebudowy ulic stanowi podstawę do twierdzenia, że wnioskodawcy znali okoliczności dające podstawę do wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k. p. a. jesienią [...] roku, tj. więcej niż miesiąc przed złożeniem pierwszego wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...].

Od powyższej decyzji J. S. i C. S. wnieśli odwołanie wskazując, iż w dniu [...] dowiedzieli się po raz pierwszy od Kierownika Referatu w Wydziale Budownictwa, Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego Ł. o całokształcie sytuacji prawnej, która stwarzałaby podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, w tym - że taki wniosek powinien być złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Zdaniem skarżących przekazanie informacji przez Burmistrza o posiadaniu zatwierdzonych planów, bez pouczenia o ramach czasowych, nie może być uznane za datę, od której strony mogły w przeciągu miesiąca złożyć wniosek o wznowienie postępowania do Starosty Ł.. Złożenie wniosku w dniu [...], gdy skarżący nie byli przez nikogo pouczeni o jednomiesięcznym terminie zgłoszenia wniosku nie może być uznane jako przyczyna niemożliwości wznowienia postępowania.

Decyzją z dnia [...] Wojewoda Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k. p. a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego z treści pisma skarżących z dnia [...] wynika, że o zatwierdzeniu projektu dokumentacji projektowej dowiedzieli się mniej więcej latem lub jesienią [...] roku. Wówczas zostali o tym fakcie poinformowani przez Burmistrza Miasta K. Dodatkowo w aktach sprawy znajduje się pismo wnioskodawców z dnia [...], w którym informują Starostę Ł., iż o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę kwestionowanej inwestycji dowiedzieli się w dniu [...] w Urzędzie Miasta i Gminy K.. W odwołaniu zaś wskazano, że o decyzji strony dowiedziały się w dniu [...]. Analizując trzy powyższe sprzeczne ze sobą daty organ odwoławczy stwierdził, iż najbardziej prawdopodobną z nich jest termin lata lub jesieni [...] roku. W piśmie z dnia [...] skarżący powoływali się na szczegółowe rozwiązania przyjęte w projekcie inwestycji. Świadomość tych informacji pozwala na ocenę, że strony znały wówczas dokumentację projektową, a tym samym wiedziały o wydaniu decyzji z dnia [...].

Na powyższą decyzję J. i C. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy Wojewodzie Ł. do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie uchylenia w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Ł. i poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu Ł. z dnia [...].

W uzasadnieniu swej skargi skarżący podnieśli, że pismem z dnia [...] w odpowiedzi na wezwanie organu strony wyjaśniły, iż o projekcie przebudowy dowiedziały się dopiero w końcu [...] roku. Wcześniej, mniej więcej latem lub jesienią [...] roku, kiedy interesowali się planami przebudowy ulicy [...] nie zwracali uwagi na szczegóły formalno – prawne strony tytułowej dokumentacji i projektu tej ulicy, a wówczas Burmistrz K. informował tylko, że posiada już zatwierdzone plany przebudowy ulic w tej części miasta. W piśmie z dnia [...] skarżący potwierdzili, że o wydaniu decyzji dowiedzieli się w dniu [...]. Zdaniem skarżących Wojewoda Ł. naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k. p. a. oraz art. 80 k. p. a. Organy do początku [...] roku nie informowały stron o wydaniu decyzji. Wprost przeciwnie - w piśmie z dnia [...] Starosta Powiatowy zaprzeczył, by w sprawie toczyło się jakiekolwiek postępowanie. Nadto zdaniem skarżących organ zastosował niewłaściwy art. 148 § 1 k. p. a. zamiast zastosować właściwy w sprawie art. 148 § 2 k. p. a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k. p. a. Organ błędnie przyjął, że skarżący latem lub jesienią dowiedzieli się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Przepis art. 148 § 2 k. p. a. nakazuje liczyć miesięczny termin od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, jak to miało miejsce w niniejszym przypadku. Prócz tego skarżący zarzucili organowi naruszenie zasad ogólnych postępowania, tj. art. 8 i 9 k. p. a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż w niniejszej sprawie organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny i dokonały jego właściwej oceny. J. i C. S. nie udowodnili, by dochowali terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Ł. z dnia [...]. Z akt sprawy wynika, że wiadomość o powyższej decyzji uzyskali już latem lub jesienią [...]roku, kiedy to w Urzędzie Miasta K. przeglądali projekty spornej rozbudowy ulic. Wówczas poinformowano ich o tym, że organ dysponuje zatwierdzonymi planami przebudowy. Powyższe potwierdzili sami skarżący w piśmie z dnia [...]. Również z pisma z dnia [...] wynika, że skarżący znali plany budowy; wnosili bowiem o ich modyfikację. Strony mając informację o zatwierdzeniu planów, wiedziały również o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Świadomość istnienia decyzji strony potwierdziły w piśmie z dnia [...].

Także podczas rozprawy przed Sądem w dniu 25 września 2006 roku, skarżący J. S. potwierdził, że wiosną [...] roku brał udział w spotkaniu (w Urzędzie Miasta K.) w sprawie "budowy drogi" i że miał możliwość przeglądania dokumentacji w tym zakresie.

W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, twierdzenia zawarte w pismach skarżących z dnia [...] oraz [...] oraz w odwołaniu i skardze nie są wiarygodne. Nie jest przecież możliwe, by w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego J. i C. S. nie wiedzieli o istnieniu rozstrzygnięcia, skoro konsekwentnie w toku całego postępowania żądali wprowadzenia zmian do planu przebudowy, stanowiącego załącznik do kwestionowanej przez strony decyzji (strona 3 decyzji).

W ocenie Sądu pierwszej instancji organy prawidłowo przyjęły, iż skarżący uchybili terminowi do zgłoszenia wniosku o wznowienie postępowania, jako że o decyzji dowiedzieli się latem bądź jesienią [...] roku, bądź też - na wiosnę [...] roku, jak to potwierdzili przed Sądem. Wniosek z dnia [...] złożyli zatem bezsprzecznie po upływie jednego miesiąca od dnia dowiedzenia się o wydaniu decyzji. Powyższą konkluzję poprzedzało uwzględnienie przez organy administracji wszystkich aspektów sprawy, zbadanie treści każdego pisma zawierającego oświadczenia skarżących. Organy wypełniły dyspozycję art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k. p. a. i art. 7 k. p. a.

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w przypadku stwierdzenia braku podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego, w tym - ustalenia, iż strona uchybiła terminowi do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie o wznowienie, przepis art. 149 § 3 k. p. a. obliguje organ do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego (por. cyt. wyżej wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2005 roku, wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2002 roku, sygn. akt VSA 2483/01, publ. Lex nr 109264). W tym stanie rzeczy wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. było zasadne.

Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zwanej p.p.s.a.) .

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli J. S. i C. S. zaskarżając go w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 148 § 2 k.p.a. ;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.;

3. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 8 i art. 9 k.p.a.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie od strony przeciwnej - organu administracji na rzecz skarżących zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu powyższych zarzutów autor skargi kasacyjnej podniósł, że skarżący pismem z dnia [...] wystąpili do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Starostwa Powiatowego Ł. o uznanie ich za stronę w postępowaniu administracyjnym o wydanie pozwolenia na planowaną "przebudowę ulicy [...] i ulicy wzdłuż wiaduktu od ulicy [...] do ulicy [...]", a o ile pozwolenie zostało już wydane - wnieśli o wznowienie postępowania administracyjnego w tej sprawie.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Ł. postanowieniem z dnia [...] stwierdził swoją niewłaściwość w sprawie i przekazał sprawę zgodnie z właściwością Staroście Powiatowemu dla Powiatu Ł.. Pismem z dnia [...] Starostwo Powiatowe poinformowało skarżących, że nie toczyło się i nie toczy się postępowanie administracyjne w sprawie wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Po tej odpowiedzi skarżący J. S. udał się do Urzędu Miasta i Gminy w K., gdzie w dniu [...] zwrócił się o podanie mu numeru i daty pozwolenia na budowę i wtedy dowiedział się, że została wydana w tej sprawie decyzja. Pismem z dnia [...] skarżący poinformowali Starostwo Powiatowe Ł. Wydział Budownictwa, Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami, że wiedzą o wydaniu decyzji zatwierdzającej projekt w/w budowy i poprosili o przekazanie ich wniosku do załatwienia właściwej komórce organizacyjnej Starostwa.

Zdaniem skarżących materiał dowodowy w sprawie nie potwierdza zasadności oceny dokonanej przez Wojewódzki Sąd w odniesieniu do zachowania terminu z art. 148 § 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przede wszystkim skarżący nie składali żadnego pisma z dnia [...], tylko pismo z dnia [...]. W jego treści, pominiętej w części przez Sąd podali, że kiedy mniej więcej, latem lub jesienią [...] roku interesowali się planami przebudowy ul. [...] nie zwracali uwagi na szczegóły formalno prawne strony tytułowej dokumentacji projektu tej ulicy, a wówczas Burmistrz K. informował ich tylko, że posiada już zatwierdzone plany przebudowy ulic - "w tej części miasta. Tak więc ze stwierdzenia, że są jakieś plany przebudowy ulic "w tej .części miasta" trudno wywieźć wniosek, że skarżący dowiedzieli się wtedy o decyzji z dnia [...] dotyczącej też ulicy [...].

Zdaniem skarżących nawet istnienie zatwierdzonych projektów przebudowy ulic nie musiało jednocześnie oznaczać, że została wydana co do nich decyzja o pozwoleniu na budowę. Twierdzenie zaś Sądu, że skoro w tej sprawie wydano jedną decyzję w której zarówno zatwierdzono projekt budowlany i wydano pozwolenie na budowę to tym samym - skarżący dowiadując się o zatwierdzeniu planów, dowiedzieli się o decyzji o pozwoleniu na budowę (co miało wynikać z ich pisma z dnia [...]) -jest pozbawione uzasadnionych podstaw.

Ponadto pismo z dnia [...] nie było i nie mogło być wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] w tej sprawie. Przede wszystkim bowiem, wnosząc to pismo skarżący nie wiedzieli o tej decyzji ostatecznej, wydanej w postępowaniu prowadzonym bez ich udziału, a więc nie mogli wtedy wnosić o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wnioskiem tym było dopiero pismo skarżących z dnia [...].

Także twierdzenie Sądu, że J. i C. S. nie udowodnili, by dochowali terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Ł. z dnia [...] jest nieuzasadnione i nietrafne. Przede wszystkim dlatego, że skarżący w piśmie z dnia [...] (będącym w istocie wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) poinformowali o tym, że dopiero w dniu [...] dowiedzieli się o tej ostatecznej decyzji i wnieśli tym samym o wznowienie postępowania, a dowodem potwierdzającym, że dochowali oni 1 miesięcznego terminu na złożenie tego wniosku (zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a.) było nawet pismo Burmistrza K. z dnia [...].

W związku z powyższym w ocenie skarżących Sąd naruszył wskazane przepisy postępowania, ponieważ niewłaściwie zastosował przepis art. 151 p.p.s.a., a nie zastosował przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. , w związku z przepisami art. 145 § 1 pkt 4 i art. 148 § 2 k.p.a.

Uzasadniając drugi zarzut kasacji skarżący wskazali, iż wbrew art. 77 § 1 k.p.a. i art. 7 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny, pomimo odmiennych twierdzeń skarżących, którzy konsekwentnie twierdzili, że widzieli tylko projekty planowanej przebudowy nie wiedząc, że została co do nich wydana decyzja, rozstrzygnął na ich niekorzyść wszystkie wątpliwości z tym związane, a rozstrzygnął na korzyść urzędu - tj. Burmistrza K.

Sąd w tej sprawie dał wiarę tylko informacjom od zainteresowanego w sprawie urzędu (organu administracji), a odmówił jej stronom postępowania (skarżącym), w zasadzie tylko dlatego, że przeglądali oni dokumentację projektową planowanej przebudowy. Samo zachowanie skarżących wskazuje, że nie wiedzieli oni o tej decyzji ostatecznej, bo gdyby o niej wiedzieli, to logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym byłoby to, że od razu po dowiedzeniu się o niej złożyliby wniosek o wznowienia postępowania i zmianę tej decyzji w trybie nadzwyczajnym, skoro byli żywotnie zainteresowani uwzględnieniem ich interesu i uwag przy planowanej przebudowie ulicy.

W związku z powyższym Sąd naruszył wskazane przepisy postępowania, ponieważ niewłaściwie zastosował przepis art. 151 p.p.s.a., a nie zastosował przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uchybienie to mogło mieć (i miało) istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby wątpliwości związane z ustaleniem stanu faktycznego tj. co do daty otrzymania przez skarżących wiadomości o w/w decyzji i jej rozstrzygnięciu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozstrzygnął na korzyść skarżących to uchyliłby zarówno decyzję organu I, jak i II instancji.

W ocenie skarżących Sąd naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz nie zastosował w związku z tym także przepisów art. 8 i art. 9 k.p.a, bowiem bezkrytycznie przyjął stan faktyczny ustalony przez organy administracji, a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest odniesienia do zarzutów skargi J. i C. S.. Sąd nie wziął też pod uwagę, że pismo skarżących z dnia [...] nie było w istocie wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...], ponieważ jak wynika z jego treści, o tej decyzji nie wiedzieli, a wnosili przede wszystkim o uznanie ich za stronę (jeszcze) prowadzonego postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na planowaną "przebudowę ulicy [...] i ulicy wzdłuż wiaduktu od ulicy [...] do ulicy [...]". Ponadto w piśmie tym wnosząc alternatywnie o wznowienie postępowania nie wskazali żadnej podstawy tego wznowienia, co tym bardziej potwierdza, że pismo to nie mogło zostać potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania.

Zdaniem autora kasacji podniesione zarzuty stanowią o zasadności wniesionej skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera takich zarzutów, które pozwalałyby na jej uwzględnienie.

Na wstępie trzeba jednak podkreślić, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny był władny ocenić skargę jedynie w granicach wyznaczonych przez jej zarzuty.

Stanowisko zaprezentowane w wyroku Sądu pierwszej instancji dotyczące uchybienia przez skarżących terminowi co do wniesienia podania o wznowienie postępowania znajduje uzasadnienie faktyczne i prawne, a w skardze kasacyjnej nie przedstawiono żadnych prawnych kontrargumentów podważających je.

Stosownie do art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 tej ustawy biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Z kolei zgodnie z treścią § 1 art. 148 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania z przyczyny określonej wyżej wnosi się do organu, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organ administracji jest obowiązany z urzędu zbadać zachowanie tego terminu. Uchybienie terminowi do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania stanowi o braku podstaw do merytorycznej oceny decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym.

Cytowany przepis art. 148 § 2 k.p.a. jest klarowny i jasny - ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji (jak np. termin do wniesienia odwołania określony w art. 129 § 1 k.p.a. czy termin z art. 111 § 1 k.p.a. do żądania uzupełnienia decyzji), lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu (wyrok NSA z dnia 3 lutego 1998 r. w sprawie sygn. akt I SA 769/97). Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Taki też pogląd wyrażono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2006 r. sygn. ( akt II OSK 622/05, publ. ONSAiWSA 2006/5/133, Wokanda 2006/7-8/72), a skład orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to podziela.

Prawidłowo w tej sytuacji przyjął Sąd pierwszej instancji, że to analiza pism samych skarżących pozwoliła na ustalenie daty w jakiej powzięli oni wiadomość o wydaniu decyzji z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i będącej pozwoleniem na budowę. Wprawdzie w piśmie z dnia [...] Starostwo Powiatowe poinformowało skarżących, iż nie toczyło się i nie toczy postępowanie administracyjne dotyczące pozwolenia na "przebudowę ulicy [...] i ulicy wzdłuż wiaduktu od ul. [...] do ul. [...] w K.", ale w piśmie z dnia [...] skarżący jednoznacznie stwierdzili, że mimo takiej treści pisma Starosty oni wiedzą, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany została wydana. Co więcej w kolejnym swoim piśmie z dnia [...] skarżący oświadczyli, że "mniej więcej, latem lub jesienią [...] roku kiedy interesowaliśmy się planami przebudowy ul. [...].....nie zwracaliśmy uwagi na szczegóły formalno prawne strony tytułowej udostępnionej nam kilkakrotnie dokumentacji projektu tej ulicy. Wówczas Burmistrz informował nas, że Urząd Miasta posiada zatwierdzone plany przebudowy ulic w tej części miasta." Fakt, że jak to stwierdzają skarżący "nie zwracali uwagi na szczegóły formalno prawne strony tytułowej dokumentacji projektu", nie stanowi podstawy dla przyjęcia innej daty, w jakiej wiadomość o wydaniu decyzji powzięli. Nie jest też usprawiedliwione niczym przypisywanie przez skarżących innej treści pismu przez nich sporządzonemu z dnia [...] niż ta, która z tegoż pisma wynika, a mianowicie, że pismo to stanowi wniosek o wszczęcie postępowania wznowieniowego.

Przedstawione wyżej okoliczności wskazują, iż zarzut kasacji naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 148 § 2 k.p.a. nie jest zasadny.

Nie można też podzielić zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uchybienie tym normom prawnym skarżący upatrują w fakcie, że dano wiarę tylko informacjom pochodzącym od zainteresowanego w sprawie organu administracji, a odmówiono jej skarżącym i to tylko dlatego, że przeglądali oni dokumentację. Stawiając taki zarzut skarżący pomijają fakt, że to właśnie głównie, choć nie wyłącznie, w oparciu o pisma samych skarżących i w oparciu o oświadczenia przez nich składane dokonano ustalenia terminu, w jakim powzięli oni informację o decyzji z dnia [...].

Nie jest też uprawniony kolejny zarzut kasacji dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 8 i art. 9 k.p.a. Wbrew odmiennym bowiem wywodom autora kasacji przyjęty w zaskarżonym wyroku stan faktyczny ustalony przez organy administracji oparto na dokumentacji mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniesiono się do istotnych zarzutów wniesionej skargi.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a. o oddaleniu skargi kasacyjnej, jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw.