Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2376/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54; art. 79 par 1; art. 35a
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant - sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skarg na czynności egzekucyjne; oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez K. J. (zwanego dalej Skarżącym) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Ministra Finansów Nr [...] z [...] lipca 2012r. uchylające postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] października 2011r., od Nr [...] do Nr [...] i oddalające skargi na czynności egzekucyjne dokonane przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] zawiadomieniami z [...] czerwca 2011r., Nr [...] polegające na zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] (zwany dalej Dyrektorem ZUS lub organem egzekucyjnym), działając jako organ egzekucyjny, na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] z [...] czerwca 2011r. i nr [...] z [...] czerwca 2011r., obejmujących składki na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od stycznia do kwietnia 2011 r. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącego. Zawiadomieniami z [...] czerwca 2011 r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego w ZUS Oddział w [...]. Dłużnik zajętej wierzytelności powyższe zawiadomienia otrzymał dnia 5 lipca 2011 r., zaś zobowiązany wraz z odpisami tytułów wykonawczych w dniu 11 lipca 2011 r.

Pismami z 13 lipca 2011 r. skierowanymi do Dyrektora Izby Skarbowej w [...] (zwanym również dalej organem nadzoru), Skarżący wniósł 12 skarg na każdy tytuł wykonawczy odrębnie, w których podniósł, że pismem z 4 listopada 2010 r. złożył oświadczenie, iż dokonuje potrącenia zobowiązań wobec ZUS z należnej nadpłaty wynikającej z korekt złożonych deklaracji rozliczeniowych. Podkreślił, że istnienie nadpłaty potwierdził Sąd Okręgowy w [...] IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 2 czerwca 2009 r. sygn. akt IV U 1135/09. Organ rentowy nie kwestionował nadpłaty, ale również nie zastosował się do wyroku Sądu Apelacyjnego z 9 grudnia 2009 r., sygn. akt III AUa 671/09. Mimo wezwania nie wydał decyzji ustalającej wysokość nadpłaty i ostatecznego salda rozliczeniowego, w związku z czym w tej sprawie toczy się postępowanie przed Sądem Okręgowym w [...] IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Podkreślił, że okoliczności dotyczące nadpłaty są znane organowi egzekucyjnemu ponieważ w przedmiotowej sprawie jest jednocześnie wierzycielem. W związku z powyższym uważa, że egzekucja jest bezprawna i z ostrożności powinna być zawieszona do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii dotyczącej wysokości istniejącej nadpłaty w toczącym się postępowaniu sądowym.

Organ nadzoru działając na podstawie art. 66 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. pismami z 3 października 2011 r. zawiadomił Skarżącego, że w zakresie rozpoznania zarzutów właściwy jest Dyrektor ZUS i w tej sprawie winien wnieść odrębne pisma do organu egzekucyjnego. Jednocześnie poinformował, że stosownie do treści art. 66 § 2 k.p.a. zarzuty wniesione w terminie 14 dni od daty doręczenia zawiadomień będą uważane za złożone w dniu wniesienia pierwszych podań tj. w dniu 18 lipca 2011 r.

Postanowieniami z [...] października 2011 r. od Nr [...] do Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] oddalił skargi, rozpoznając odrębnie każdą z dwunastu wniesionych skarg.

W wyniku rozpoznania zażalenia Minister Finansów (zwany dalej również organem odwoławczym lub II instancji) zaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2012r. uchylił postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] października 2011r. oraz oddalił skargi na czynności egzekucyjne dokonane przez Dyrektora ZUS zawiadomieniami z [...] czerwca 2011r. polegające na zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarga na czynności egzekucyjne przewidziana w art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1964 r. o postępowanie egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwanej dalej ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest środkiem prawnym ochrony przed naruszeniami przepisów postępowania. Zobowiązany, zaskarżając czynność egzekucyjną, może spowodować skontrolowanie prawidłowości jej dokonania. W ramach tego środka zaskarżenia można jednak podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego bądź egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie zawiadomieniami z [...] czerwca 2011 r. organ egzekucyjny mając na celu doprowadzenie do wykonania przez Skarżącego obowiązków objętych tytułami wykonawczymi zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Czynności tej dokonano na podstawie art. 79 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W ocenie Ministra Finansów w niniejszej sprawie możliwe było przeprowadzenie czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z ubezpieczenia społecznego, nie stwierdzono też uchybień formalnych w dokonanej czynności egzekucyjnej. Organ II instancji bowiem wskazał, że druki zawiadomień o zajęciu świadczenia odpowiadają wzorowi określonemu dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.), zawiadomienie zostało podpisane przez upoważnionego pracownika organu egzekucyjnego, a ponadto doręczone zostało za potwierdzeniem odbioru zarówno dłużnikowi zajętej wierzytelności, jak i Zobowiązanemu.

Minister Finansów odnosząc się do zarzutu braku obowiązku zapłaty egzekwowanych należności z uwagi na posiadaną nadpłatę w ZUS wyjaśnić, że okoliczność ta wykracza poza przedmiot postępowania prowadzonego w trybie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż w postępowaniu tym nie orzeka się ani o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się istnienia egzekwowanego obowiązku.

Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego art. 35a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny wyjaśnił, że zgodnie z tym przepisem jeżeli ze względu na rodzaj egzekwowanej należności dopuszczalne jest kwestionowanie istnienia lub wysokości tej należności w drodze powództwa, a zobowiązany wniesie takie powództwo do sądu, wierzyciel po otrzymaniu powództwa zawiadamia o tym organ egzekucyjny, żądając wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd. Organ odwoławczy stwierdził, że przepis ten dotyczy należności cywilnoprawnych, wyjątkowo realizowanych w trybie egzekucji administracyjnej, natomiast jak wynika z akt sprawy przed Sądem Okręgowym w [...] toczy się postępowanie odwoławcze od decyzji ZUS Oddział w [...] z [...] marca 2011 r., nr [...] w sprawie odmowy wydania decyzji ustalającej wysokość ewentualnej nadpłaty oraz odmowy wydania decyzji ustalającej ostateczne saldo rozliczeniowe na koncie Skarżącego.

Jednocześnie zauważył, że czynności egzekucyjne dokonane zawiadomieniami z [...] czerwca 2011 r. były zgodne z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to jednakże Minister Finansów postanowił uchylić postanowienia i orzec o oddaleniu skargi wniesionej pismami z 13 lipca 2011 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie Dyrektor ZUS zawiadomieniami z [...] września 2011 r. podjął czynności egzekucyjne zmierzające do zastosowania środka egzekucyjnego. Natomiast Skarżący pismami z 13 października 2011 r. wniósł skargi wskazując w każdej z nich konkretny tytuł wykonawczy. W ocenie Ministra Finansów wielość wniesionych w tej sprawie pism nie powoduje, że wszystkie z nich stanowią odrębny środek zaskarżenia i odrębnie winny być rozpatrzone przez organ nadzoru, tak jak to uczynił Dyrektor Izby Skarbowej w [...]. Przyjmując nawet, że każde z 3 zawiadomień sporządzonych w dniu [...] czerwca 2011 r. stanowi odrębną czynność egzekucyjną, to dopuszczona jest możliwość prowadzenia jednego postępowania dotyczącego tej samej strony, jeżeli w wielu sprawach obowiązki strony wynikają z tego samego stanu faktycznego i prawnego. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] zatem powinien był skargi z 13 lipca 2011 r. rozpatrzyć łącznie. Oceniając natomiast tę samą czynność egzekucyjną kilkakrotnie w stosunku do każdego tytułu wykonawczego naraził się na zarzut rozpatrzenia sprawy już uprzednio rozstrzygniętej.

Pismem z 4 września 2012 r. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Finansów z [...] lipca 2012 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej oddalenia skargi na czynności egzekucyjne i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że w przedmiotowej sprawie winna mieć zastosowanie procedura określona w art. 35a ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Według Skarżącego odmienne stanowisko Ministra Finansów stanowi o rażącym naruszeniu prawa w tym zakresie. Stwierdzenie, że przepis ten odnosi się tylko do należności cywilnoprawnych, jego zdaniem, jest nadinterpretacją dyspozycji zawartej w tym artykule. Zdaniem Skarżącego organ egzekucyjny będący równocześnie wierzycielem z urzędu winien wstrzymać postępowanie egzekucyjne, gdyż Sąd Okręgowy w [...] przyjął powództwo i toczy się postępowanie o wydanie rozstrzygnięcia w zakresie istnienia nadpłaty na rzecz ZUS i zaliczenia tej nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in art. 1 § 1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) zwanej dalej "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z ar. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżone postanowienie w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy orzekające i stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W myśl tego przepisu zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego.

Należy stwierdzić, iż skarga na czynność egzekucyjną jest instytucją postępowania egzekucyjnego, którego celem jest przymusowe ściągnięcie wymaganej należności obciążającej zobowiązanego. Służy kontroli prawidłowości stosowania w postępowaniu środków egzekucyjnych zmierzających bezpośrednio do wyegzekwowania należności. Ocenie, w ramach skargi na czynności egzekucyjne, podlegają działania organu egzekucyjnego (egzekutora), który na zlecenie wierzyciela egzekwuje należność wskazaną przez niego w tytule wykonawczym. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Skarga na czynność egzekucyjną nie może więc dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają zatem tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny (por. też wyrok WSA w Warszawie z 3 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1580/07, http://orzeczeczenia.nsa.gov.pl, dotyczący skargi na inne określenie odsetek w zawiadomieniu o zajęciu rachunku niż w tytule wykonawczym).

W związku z powyższymi rozważaniami należy stwierdzić, iż Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, której przedmiotem była skarga na dokonane czynności egzekucyjne polegająca na zastosowaniu środków egzekucyjnych w postaci zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej bada, czy jest ona zgodna z art. 79 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W niniejszej sprawie organ egzekucyjny mając na celu doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego obowiązku o charakterze pieniężnym zastosował prawidłowo przewidziany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – w art. 1 a pkt 12 lit. a tiret trzecie - środek egzekucyjny tj. egzekucję ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także z renty socjalnej.

Należycie zastosowano również art. 79 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym organ egzekucyjny dokonuje zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego zobowiązanego, a także z renty socjalnej, przez przesłanie do organu rentowego właściwego do spraw wypłaty zobowiązanemu świadczeń zawiadomienia o zajęciu tej części przysługujących zobowiązanemu świadczeń, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa organ rentowy, aby nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Z akt sprawy wynika, że stosowne zawiadomienia o zajęciu z [...] czerwca 2011 r. zostały przesłane organowi rentowemu a Skarżący został o tej czynności powiadomiony albowiem otrzymał on (w dniu 11 lipca 2011r.) zarówno odpisy zawiadomienia o zajęciu jak i odpisy tytułów wykonawczych będących podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Sąd rozpoznający przedmiotową skargę nie znalazł podstaw pozwalających na zakwestionowanie tak zaskarżonego postanowienia, albowiem w sprawie niniejszej uzasadnione było przeprowadzenie czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia świadczeń o których mowa w art. 79 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sąd nie stwierdził w dokonanej czynności egzekucyjnej uchybień o charakterze formalnym.

Jeśli chodzi o treści zawarte w skardze, to wskazują one na to, iż Skarżący zarzuca w istocie to, że nie zbadano w ramach skargi na czynności egzekucyjne kwestii odnoszących się do wymagalności jego zobowiązania i zasadności jego dochodzenia w sytuacji istnienia (zdaniem Skarżącego) nadpłaty, która przysługują mu od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

W związku z tym wskazać należy, że przewidziana w art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji skarga nie może stanowić konkurencyjnego środka zaskarżenia w stosunku do innych środków zaskarżenia przewidzianych w tej ustawie. Skarga na czynności egzekucyjne nie może zatem dotyczyć okoliczności, które mogą być przedmiotem zarzutów na podstawie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Sąd stwierdza, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne – stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się ani o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 czerwca 2008r., sygn. akt III SA/Wa 83/03, LEX nr 533606). Organy w niniejszym postępowaniu nie posiadały więc uprawnień do rozstrzygania kwestii wymagalności zobowiązania w związku z istnieniem nadpłaty w składkach na rzecz ZUS.

Podkreślenia wymaga także to, że problematyka dotycząca istnienia zaległości wynikających z tytułów wykonawczych jest przedmiotem rozpoznania w postępowaniu w sprawie zarzutów, co wynika z zaskarżonego postanowienie i czego skarżący nie kwestionuje. Oznacza to, że w ramach rozpoznania skargi na czynności egzekucyjne wykluczona była możliwość konkurencyjnej oceny kwestii rozstrzyganych w odrębnym postępowaniu.

W związku z tym należy stwierdzić, iż Minister Finansów prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy i na jego podstawie wydał właściwe postanowienie. Nie naruszyło ono przepisów prawa materialnego, ani procesowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Zasadnie również wskazał na nieprawidłowy sposób procedowania przez Dyrektora Izby Skarbowej w [...] w zakresie rozpoznania odrębnymi dwunastoma postanowieniami (odnoszącymi się do dwunastu tytułów wykonawczych) każdej z dwunastu skarg na czynności egzekucyjne, które to skargi dotyczyły tylko trzech czynności. Zgodzić się bowiem trzeba z organem odwoławczym, że wielość wniesionych w tej sprawie pism nie powoduje, iż wszystkie z nich stanowią odrębny środek zaskarżenia i odrębnie winny być rozpatrzone przez organ nadzoru. W przedmiotowej sprawie dopuszczalne było co najwyżej rozpoznanie trzech skarg na czynności egzekucyjne (3 różne zawiadomienia), jednocześnie słusznie Minister Finansów zauważył, powołując się na wyrok NSA z 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 258/09, że dopuszczona jest możliwość prowadzenia jednego postępowania dotyczącego tej samej strony, jeżeli w wielu sprawach obowiązki strony wynikają z tego samego stanu faktycznego i prawnego i w taki też sposób organ nadzoru winien potraktować pisma Skarżącego. Prawidłowo zatem uchylił postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] października 2011r. i ponownie orzekając oddalił skargi.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 35a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należy zauważyć, że jest on bezzasadny. Zgodnie z art. 35a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jeżeli ze względu na rodzaj egzekwowanej należności dopuszczalne jest kwestionowanie istnienia lub wysokości tej należności w drodze powództwa, a zobowiązany wniesie takie powództwo do sądu, wierzyciel po otrzymaniu powództwa zawiadamia o tym organ egzekucyjny, żądając wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd. Przepis ten dotyczy należności cywilnoprawnych (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 640/07, LEX nr 501549 oraz komentarz Cezarego Kuleszy do art. 35a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Kijowski D.R. (red.), Cisowska-Sakrajda E., Faryna M., Grześkiewicz W., Kulesza C., Łuczaj W., Pietrasz P., Radwanowicz-Wanczewska J., Starzyński P., Suwaj R., Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, LEX 2010) wyjątkowo realizowanych w trybie egzekucji administracyjnej, natomiast jak wynika z akt sprawy (zaskarżone postanowienie Ministra Finansów oraz skarga) przed Sądem Okręgowym w [...] toczy się postępowanie odwoławcze od decyzji ZUS Oddział w [...] z [...] marca 2011 r. w sprawie odmowy wydania decyzji ustalającej wysokość ewentualnej nadpłaty oraz odmowy wydania decyzji ustalającej ostateczne saldo rozliczeniowe na koncie Skarżącego, a nie sprawa z powództwa, o którym mowa w cyt. art. 35a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dlatego też słusznie Minister Finansów zauważył, że rozstrzyganie kwestii na gruncie prawa cywilnego nie może być utożsamiane z postępowaniem, w którym orzeka się o obowiązkach dotyczących należności publicznoprawnych. W związku z powyższym nie doszło w sprawie do naruszenia prawa w związku z niezastosowaniem trybu art. 35a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę