Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1621/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Trochym Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. i E. C. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia (...)września 2015 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Geodeta Kraju, po rozpatrzeniu odwołania K. K., E. C., S. C., decyzją z [...] września 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] – dalej zwanego "[...]" z [...] lutego 2015 r. nr [...] o umorzeniu, na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, postępowania administracyjnego z wniosku K. K., E. C. i S. C. z [...] listopada 2013 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] decyzją z [...] sierpnia 1997 r. z urzędu wprowadził zmianę w operacie ewidencji gruntów wsi [...] gmina [...].

K. K. wnioskiem z [...] listopada 2013 r. wystąpił o "zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2, 3 i 7 w zw. z art. 157, art. 158 § 1, art. 159, art. 161 § 2 kpa wobec decyzji z [...] sierpnia 1997 r.".

[...] decyzją z [...] lutego 2014 r. nr [...] EK odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] sierpnia 1997 r.

Główny Geodeta Kraju decyzją z [...] lipca 2014 r. nr [...] uchylił w całości decyzję [...] z [...] lutego 2014 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność sprecyzowania przez skarżącego wniosku tak, aby było możliwe prowadzenie postępowania administracyjnego.

[...] decyzją z [...] lutego 2015 r. umorzył postępowanie administracyjne z wniosku K. K., E. C. i S. C. z [...] listopada 2013 r.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. K. w imieniu własnym i jako pełnomocnik E.C. i S. C..

Główny Geodeta Kraju decyzją z [...] września 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że mimo licznych prób ustalenia zakresu wniosku skarżącego i podmiotów, które reprezentował nie był w stanie ustalić rzeczywistego zakresu żądania skarżącego, który w licznych pismach domagał się zmiany, stwierdzenia nieważności, uchylenia decyzji wskazując przy tym nie jedną decyzję, ale kilka. Ostatecznie organ stwierdził, że wobec tego zasadnie organ I instancji uznał postępowanie za bezprzedmiotowe.

Za bezpodstawne organ uznał zarzuty, że decyzja z [...] lutego 2015 r. była obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 7 kpa w związku z tym, że nie zawiera podpisu z imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania. Decyzja ta została podpisana przez M. B., tj. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...]. Osoba ta wystąpiła w imieniu organu wyższego stopnia zgodnie z art. 7b ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1998 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015 r. poz. 520). Organ nie stwierdził naruszenia art. 7, art. 8, art. 9 kpa wskazując, że [...] postąpił zgodnie z wytycznymi Głównego Geodety Kraju zawartymi w decyzji z [...] lipca 2014 r. Podjęte przez organ I instancji działania nie pozwoliły jednak organowi na ustalenie rzeczywistej intencji skarżących.

Organ II instancji nie stwierdził także, aby doszło do naruszenia art. 10 kpa. K. K., działając również jako pełnomocnik E. C. i S. C. w toku postępowania składał liczne pisma, co świadczy o tym, że brał czynny udział w tym postępowaniu. Wszyscy z wnioskodawców brali udział w tym postępowaniu, jak i postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji przez Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] sierpnia 1997 r. Nie stwierdził także, aby doszło do przewlekłości postępowania, którego długość wynikała z konieczności ustalenia rzeczywistej intencji skarżących.

Organ nie stwierdził także wadliwości postanowienia [...] z [...] marca 2015 r. odmawiającego uzupełnienia decyzji z [...] lutego 2015 r. Uznał, że decyzja ta zawiera wszystkie niezbędne elementy składowe, o jakich mowa w art. 107 kpa.

K. K. w imieniu własnym oraz w imieniu M. C. i E. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Geodety Kraju z [...] września 2015 r. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1) zaniechanie i niezakończenie pierwszego postępowania administracyjnego na wniosek strony odnośnie decyzji Głównego Geodety Kraju z [...] lipca 2015 r., tj. w związku z decyzją [...] z [...] lutego 2014 r.; 2) tożsamości sprawy (dublowania) i autonomiczności drugiego postępowania administracyjnego bez wniosku strony na decyzję Głównego Geodety Kraju z [...] września 2015 r., tj. w związku z projektem decyzji [...] z [...] lutego 2015 r. W dalszej części skargi zarzucono Głównemu Geodecie Kraju niezakończenie pierwszego postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek strony wskazując decyzję z [...] lipca 2014 r. W drugim punkcie skarżący oświadczyli, że zaskarżają decyzję z [...] września 2015 r. W dalszej części skargi zarzucili Głównemu Geodecie Kraju niezakończenie pierwszego postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek strony wskazując decyzję z [...] lipca 2014 r. W drugim punkcie oświadczyli, że zaskarżają decyzję z [...] września 2015 r. Skarżący wnieśli nadto o wstrzymanie wykonania decyzji z [...] września 2015 r., ochronę interesów osób skarżących, a w przypadku braku stosownej instytucji wskazania i podania na piśmie przyczyn tego stanu prawnego, uzasadnienie wyroku na piśmie, i o uchylenie i stwierdzenie nieważności decyzji z [...] września 2015 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z [...] lutego 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 3668/15 odrzucił skargę S. C..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 listopada 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję [...] z [...] lutego 2015 r. W uzasadnieniu podkreślił, że komunikacja ze skarżącym jest utrudniona, gdyż jego pisma budzą wątpliwości, co do rzeczywistych intencji strony. Te trudności interpretacyjne były powodem wcześniejszego uchylenia pierwszej z wydanych w tej sprawie decyzji. Z drugiej jednak strony analiza decyzji z [...] lutego z 2015 r. oraz zaskarżonej decyzji wskazuje, że organy, wbrew temu co wynika z uzasadnienia, ustaliły treść wniosku i prowadziły postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] sierpnia 1997 r. orzekającej o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów zmiany polegającej na wykreśleniu działki ewidencyjnej nr [...] stanowiącej własność W. i J. C. oraz S. C.. Powołując się na art. 61, art. 63 § 2 i art. 64 § 2 kpa Sąd wskazał, że wezwanie do usunięcia braków pisma musi być w taki sposób sformułowane, aby strona miała możliwość prawidłowego usunięcia wskazywanych braków formalnych. Tymczasem, zdaniem Sądu, z akt sprawy wynika, że organ pismem z [...] października 2014 r. zawiadomił skarżącego o tym, że może domagać się uchylenia, zmiany ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] czerwca 1997 r. i z [...] sierpnia 1997 r. W ocenie Sądu tak sformułowane wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma nie czyni zadość wymogom z art. 64 § 2 kpa.

Zdaniem WSA w Warszawie organ powinien w związku z treścią wniosku skarżącego z 12 listopada 2013 r. wezwać skarżącego o jego sprecyzowanie poprzez wskazanie, czy domaga się stwierdzenia nieważności decyzji, a jeżeli tak to których, wskazując na art. 156 kpa i w związku z tym podanie z której z przesłanek wskazanych w tym przepisie wywodzi podstawy do stwierdzenia nieważności. W takiej samej formie powinien wezwać skarżącego do sprecyzowania, czy domaga się (w następnej kolejności, gdyby nie wnosił o stwierdzenie nieważności) zmiany lub uchylenia decyzji wskazując na art. 154 i art. 155 kpa.

Sąd podkreślił, że na rozprawie skarżący sprecyzował żądanie poprzez wskazanie, że domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2006 r., z [...] sierpnia 2007 r., decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] czerwca 1997 r. i z [...] sierpnia 1997 r.

Wobec tego WSA w Warszawie zalecił, aby organ ponownie rozpoznając sprawę, po sprecyzowaniu wniosku, ustalił, czy jest właściwy do rozpoznania wniosku w całości lub części. Jeżeli nie, zgodnie z art. 65 § 1 kpa, będzie miał obowiązek przekazania tego podania do organu właściwego i zawiadomienia o tym skarżącego. Zawiadomienie musi zawierać uzasadnienie.

Sąd przypomniał, że właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. Ustalenie swej właściwości w części lub w całości będzie w następnej kolejności wymagało od organu ustalenia, czy skarżący posiada legitymację czynną do złożenia takiego wniosku, a następnie merytorycznego rozpoznania sprawy pod kątem ewentualnego wystąpienia wad, o jakich mowa w art. 156 kpa.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Głównego Geodety Kraju, wyrokiem z 18 maja 2021 r. sygn. akt I OSK 2822/18 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wskazał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. NSA wskazał, że skarga kasacyjna oparta została na podstawie z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej zwanej "ppsa". Jej autor zarzucił wyrokowi Sądu I instancji naruszenie art.145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. art. 141 § 4 ppsa i art. 64 § 2 kpa m.in. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd, że skarżący był trzykrotnie wzywany do usunięcia braków formalnych wniosku z [...] listopada 2013 r. Zarzut ten NSA uznał za zasadny.

NSA nie zgodził się ze stanowiskiem WSA w Warszawie, że sformułowane w piśmie z [...] października 2014 r. wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma nie czyniło zadość wymogom z art. 64 § 2 kpa. NSA podkreślił, że - jak wynika z uzasadniania obu decyzji, akt administracyjnych i uzasadniania skargi kasacyjnej - organ skierował do wnioskodawcy trzy pisma: z [...] sierpnia 2014 r., z [...] września 2014 r., z [...] października 2014 r., wszystkie zawierające wezwanie do sprecyzowania żądania zawartego we wniosku z [...] listopada 2013 r. Wszystkie te wezwania zostały pominięte przez Sąd I instancji, tzn. nie tylko Sąd nie wskazał, że takie wezwania miały miejsce, ale przede wszystkim nie dokonał oceny ich treści z punktu widzenia spełnienia wymogów z art. 64 § 2 kpa. Natomiast WSA w Warszawie zwrócił uwagę tylko na powoływane pismo z [...] października 2014 r., które przesłane zostało wnioskodawcy już po pismach wzywających do sprecyzowania wniosku z [...] listopada 2013 r.

Zdaniem NSA w takich okolicznościach szczególnie zasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 ppsa czyli wymogów jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku. Naruszenie art. 141 § 4 ppsa było istotne i mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

NSA zwrócił też uwagę, że Sąd kontroluje zaskarżoną decyzję na datę jej wydania, stąd też zakres i przedmiot tej decyzji należało oceniać na tę datę.

Następnie NSA zalecił, aby WSA w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę uwzględnił wszystkie wezwania jakie kierował organ do wnioskodawcy o sprecyzowanie wniosku z [...] listopada 2013 r. i dopiero na tej podstawie ocenić, czy wezwanie do usunięcia braków spełniało wymagania określone w art. 64 § 2 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy, zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Poza sporem jest to, że podanie z [...] listopada 2013 r., którego autorem był K. K., skierowane do Wojewody [...] zawierało wniosek o zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2,3,7 i art. 161 § 2 kpa wobec decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] sierpnia 1997 r.

Po otrzymaniu negatywnej decyzji [...] z [...] lutego 2014 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności ww. decyzji z 1997 r. K. K. wniósł odwołanie powołując: art. 145 § 1 pkt 5, art. 156 § 1 pkt 2,3, 7, a ponadto art. 157, art. 158 § 1, art. 159, art. 161 § 2 kpa oraz zarzucił wadliwość decyzjom: Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] sierpnia 1997 r., Wojewody [...] z [...] maja 2006 r. (nabycie z mocy prawa mienia zajętego pod drogę publiczną), Wojewody [...] z [...] sierpnia 2007 r. (komunalizacja mienia z mocy prawa). Dodatkowo na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa zarzucił wadliwość decyzjom: Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z 1997 r., Wojewody [...] z 2006 i 2007 r. oraz Starosty Powiatowego w [...] z [...] lipca 2012 r. (zezwolenie na realizację inwestycji drogowej).

Wobec tak sformułowanego żądania zawartego w odwołaniu Główny Geodeta Kraju decyzją z [...] lipca 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, aby ten wezwał stronę do sprecyzowania żądania i poinformował stronę o wymogach odnoszących się do każdego z postępowań nadzwyczajnych.

Po skierowaniu przez [...] wezwania z [...] sierpnia 2014 r. o sprecyzowanie wniosku z 2013 r. K. K. w piśmie z [...] września 2014 r. zażądał uchylenia, zmiany, stwierdzenia nieważności wobec decyzji: Kierownika Urzędu Rejonowego z [...] sierpnia 1997 r. i z [...] czerwca 1997 r. (zmiana z urzędu w operacie ewidencji gruntów numerów działek i ich powierzchni), Wojewody [...] z 2006 r. i 2007 r. oraz wobec Aktu Własności Ziemi wydanego przez Naczelnika Powiatu w [...] z [...] marca 1975 r.

Po drugim wezwaniu przez [...] z [...] września 2014 r. do sprecyzowania żądania K. K. w piśmie z [...] września 2014 r. podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z [...] września 2014 r. Dalej podał, że porządkuje podstawę prawną żądania wniosku i oświadczył, że żądanie dotyczy wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności decyzji, zmiany tychże decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4-5, art. 156 § 1 pkt 2,3 i 7, art. 154, art. 155, art. 161 § 2 kpa.

Po trzecim wezwaniu przez [...] z [...] października 2014 r. o sprecyzowanie żądania wniosku K. K. w piśmie z [...] października 2014 r. uzupełnionym pismem z [...] października 2014 r. podał, że żąda uchylenia, zmiany oraz stwierdzenia nieważności na podstawie art. 161 § 2 kpa w żądanym zakresie wobec: Aktu Własności Ziemi z [...] marca 1975 r., dwóch decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z 1997 r. oraz na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 oraz art. 161 § 2 kpa w żądanym zakresie wobec decyzji Wojewody [...] z 2006 r. i 2007 r. wnosząc także o wstrzymanie wykonania tychże ww. decyzji na podstawie art. 159 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa. Podał też, że nie zgadza się z decyzją Starosty Powiatowego w [...] z [...] lipca 2012 r.

[...] w piśmie z [...] października 2014 r. zawiadomił K. K. o możliwości wniesienia podania do Starosty [...] jako organu właściwego w sprawie uchylenia, zmiany decyzji z 1997 r.. Przypomniał, że w drugim wezwaniu informował o braku podstaw prawnych do wzruszenia w administracyjnych trybach nadzwyczajnych Aktu Własności Ziemi, o swej niewłaściwości, jeżeli chodzi o weryfikację decyzji Wojewody [...] z 2006 r., 2007 r., 2012 r. i o przekazaniu żądań K. K. w tym zakresie do Wojewody [...] jako organu właściwego. Ponadto [...] poinformował K. K. o rozpoznaniu wniosku o stwierdzeniu nieważności decyzji z [...] sierpnia 1997 r.

Po wezwaniu przez [...] K. K. w piśmie z [...] listopada 2014 r. do osobistego stawiennictwa adresat wezwania poinformował, że nie stawi się (notatka służbowa z [...] grudnia 2014 r.).

Z kolei K. K. w piśmie z [...] listopada 2014 r. podał, że żąda uchylenia, zmiany oraz stwierdzenia nieważności na podstawie art. 161 § 2 kpa w żądanym zakresie: Aktu Własności Ziemi z 1975 r., dwóch decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z 1997 r. oraz żąda uchylenia, zmiany oraz stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa w żądanym zakresie wobec decyzji Wojewody [...] z 2006 r. i 2007 r. wnosząc także o wstrzymanie wykonania ww. decyzji na podstawie art. 159 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa.

K. K. w pismach z [...] grudnia 2014 r. i [...] grudnia 2014 r. podtrzymał podstawę prawną podaną w pismach z [...] października 2014 r. i [...] października 2014 r. dodatkowo uzupełniając ją o art. 24 ust. 12 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Po umorzeniu przez [...] decyzją z [...] lutego 2015 r. postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem z [...] listopada 2013 r. na podstawie art. 105 § 1 kpa, jako bezprzedmiotowego, wobec braku możliwości ustalenia żądania wniosku i po odmowie uzupełnienia przez organ I instancji ww. decyzji postanowieniem z [...] marca 2015 r. (na skutek wniosku z [...] marca 2015 r.), a także po wniesieniu przez K. K. na ww. decyzję odwołania z [...] kwietnia 2015 r. Główny Geodeta Kraju decyzją z [...] września 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji podzielając argumentację organu [...].

Zdaniem Sądu decyzja Głównego Geodety Kraju z [...] września 2015 r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wycofanie z obrotu prawnego.

Sąd zwraca uwagę, że - wobec powoływania przez K. K. na kolejnych etapach postępowania administracyjnego w swych pismach różnych zakresów żądań wzajemnie wykluczających się (uchylenie, zmiana, stwierdzenie nieważności decyzji) i powoływania się na różne podstawy prawne swych żądań (art. 145 § 1 pkt 4 i 5, art. 154, art. 155, art. 156 § 1 pkt 2,3 i 7, art. 161 § 2 kpa), kierowania tychże żądań i podstaw prawnych przeciwko decyzjom wydanym przez różne organy w różnych przedmiotowo sprawach administracyjnych i domagania się wstrzymania ich wykonania w trybie zarezerwowanym dla postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - [...] w piśmie z [...] września 2014 r. poinformował K. K. o istniejących trybach nadzwyczajnych (wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji, uchylenie, zmiana decyzji) oraz przywołał podstawy prawne z: art. 145, art. 154, art. 155, art. 156, art. 161 kpa wskazując jakie przesłanki (wady kwestionowanej decyzji) decydują o możliwości uwzględnienia żądania strony. W piśmie tym [...] poinformował pełnomocnika strony, że jest właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] sierpnia 1997 r. wydanej w zakresie ewidencji gruntów i budynków i że oczekuje jednoznacznego doprecyzowania wniosku z 2013 r. względem tej decyzji.

Wobec tego organ I instancji powołując się na art. 64 § 2 kpa wezwał K. K. jako pełnomocnika wnioskodawcy – S. C., do jednoznacznego sprecyzowania wniosku z [...] listopada 2013 r., w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. K. K. odebrał wezwanie [...] września 2014 r. Mimo wezwania K. K. w piśmie z [...] września 2014 r. podał, że żądanie wniosku dotyczy wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności decyzji, zmiany tychże decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4-5, art. 156 § 1 pkt 2,3 i 7, art. 154, art. 155, art. 161 § 2 kpa.

Zdaniem Sądu drugie wezwanie (inaczej, niż pierwsze niezawierające rygoru pozostawienia bez rozpoznania) spełniało już wymagania z art. 64 § 2 kpa.

Z przepisu tego wynika, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Jedno z obowiązkowych wymagań podania wynikających z przepisu prawa (art. 63 § 2 kpa) dotyczy zamieszczenia we wniosku żądania. Organ administracji publicznej otrzymujący podanie jest związany żądaniem strony zawartym we wniosku. Precyzyjne określenie żądania wniosku pozwala organowi przeprowadzić postępowanie w konkretnej sprawie administracyjnej i załatwić tę sprawę poprzez wydanie decyzji administracyjnej adekwatnej do podstawy prawnej i zakresu żądania strony zawartych w jej wniosku.

Tymczasem mimo poinformowania K. K. o obowiązujących nadzwyczajnych trybach kwestionowania decyzji ostatecznych, przesłankach właściwych dla tych trybów, wezwania pełnomocnika strony do sprecyzowania żądania wniosku z 2013 r., w szczególności podania, czy żąda on stwierdzenia nieważności decyzji z [...] sierpnia 1997 r., podania terminu oczekiwania na odpowiedź i wskazania skutków w przypadku niesprecyzowania żądania wniosku K. K. nie sprecyzował żądania wniosku, lecz nadal podawał wzajemnie wykluczające się zakresowo żądania wniosku, wzajemnie wykluczające się podstawy prawne żądań wniosku i odnosił to do różnych decyzji wydanych w odrębnych rodzajach spraw administracyjnych.

Tego stanu rzeczy nie zmieniły kierowane do K. K. wezwanie z [...] października 2014 r. spełniające wymogi z art. 64 § 2 kpa (odebrane [...] października 2014 r.), zawiadomienie z [...] października 2014 r. (odebrane [...] listopada 2014 r.), wezwanie do osobistego stawiennictwa z [...] listopada 2014 r. (odebrane [...] grudnia 2014 r.). W trzecim wezwaniu [...] podjął próbę wyjaśnienia jakiego trybu postępowania z wymienionych w art. 145, art. 156, art. 154, art. 155 kpa wobec decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] sierpnia 1997 r. dotyczy żądanie wniosku z 2013 r. W zawiadomieniu z [...] października 2014 r. organ I instancji poinformował K. K., że Starosta [...] jest właściwy w zakresie żądania uchylenia, zmiany decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z [...] sierpnia 1997 r. i [...] czerwca 1997 r.

W kolejnych pismach sporządzonych po drugim wezwaniu z 12 września 2014 r. K. K. konsekwentnie podawał wzajemnie wykluczające się zakresowo żądania wniosku (uchylenie, zmiana, stwierdzenie nieważności), wzajemnie wykluczające się podstawy prawne żądań wniosku (art. 156, art. 161 kpa) i odnosił to do różnych decyzji wydanych w odrębnych rodzajach spraw administracyjnych (Aktu Własności Ziemi z 1975 r. z zakresu uwłaszczenia posiadaczy gospodarstwo rolnych, dwóch decyzji z 1997 r. z zakresu geodezji i kartografii, decyzji z 2006 r. z zakresu nabycia z mocy prawa mienia zajętego pod drogę publiczną, decyzji z 2007 r. z zakresu komunalizacji mienia z mocy prawa), jednocześnie domagając się wstrzymania wykonania wszystkich tych aktów w trybie nieważnościowym (art. 159 kpa) odwołując się do przesłanek nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa.

Wobec tego, że nie można było w sposób pewny ustalić czego właściwie domaga się K. K. w imieniu S. C. we wniosku z 2013 r., to wnioskowi temu nie można było nadać dalszego biegu, w szczególności przejść do fazy rozpoznania sprawy administracyjnej, co do jej istoty. W takim przypadku - co do zasady – organ winien, na podstawie art. 64 § 2 kpa, pozostawić podanie bez rozpoznania i zawiadomić o tym fakcie stronę.

Skoro jednak w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem z [...] listopada 2013 r. organ I instancji oraz organ odwoławczy już dwukrotnie wydawali decyzje w sprawie Sąd uznał, że ze względu na stan zaawansowania postępowania administracyjnego [...] zasadnie wydał, w oparciu o art. 105 § 1 kpa, decyzję o umorzeniu postępowania wywołanego wnioskiem z [...] listopada 2013 r. i decyzję tę prawidłowo zaakceptował Główny Geodeta Kraju na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w decyzji z [...] września 2015 r. Wbrew temu co twierdzą skarżący w skardze decyzja [...] z [...] lutego 2015 r. nie jest żadnym projektem decyzji, ponieważ zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 i 3 kpa, nie wymagała uzupełnienia w trybie art. 111 § 1 kpa i weszła do obrotu prawnego.

Na zakończenie trzeba wskazać, że domagając się wszczęcia postępowania administracyjnego, które prowadzone jest w sformalizowanej procedurze nie można kierować się zasadą, że im więcej sformułuje się żądań i powoła podstaw prawnych, im więcej zakwestionuje się na raz decyzji w jednym piśmie kierowanym do organu, tym skuteczniej i szybciej można będzie domagać się realizacji swych praw. Konkretny środek prawny winien być skierowany do właściwego miejscowo i rzeczowo (instancyjnie) organu administracji publicznej. Złożenie podania musi poprzedzać pewna refleksja, rozważenie strategii działania. Aby osiągnąć zamierzony skutek długofalowy trzeba składać środki prawne w odpowiedniej kolejności chronologicznej i proceduralnej. W podaniu należy precyzyjnie wskazać czego się żąda od organu, w jakim zakresie i w jakim trybie procesowym. Główne żądanie podania musi być spójne z jego podstawą prawną i wnioskami dodatkowymi.

Skoro w niniejszej sprawie administracyjnej tych wymogów nie spełnił K. K., to Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.