Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 23/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 252 par. 1, art. 255
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1343/16 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 15 grudnia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1343/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił L. L. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Sąd I instancji wskazał, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący oświadczył, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i posiada mieszkanie o pow. 62 m2. Skarżący wskazał również, że osiąga miesięczny dochód w wysokości 1.000 zł z tytułu wynajmu mieszkania. W uzasadnieniu wniosku pokreślił, że nie mieszka wspólnie z żoną, z którą pozostaje w rozdzielności majątkowej. Skarżący zaznaczył, że jest osobą bezrobotną, jego rachunki bankowe zostały zamknięte, zaś składniki majątku, w tym posiadana nieruchomość (mieszkanie), zostały zajęte przez organy egzekucyjne. Aktualnie mieszka w lokalu, do którego nie posiada tytułu prawnego, zaś właściciel tego mieszkania żąda, aby je opuścił. Ponadto skarżący wskazał, że ma dwóch synów (mieszkających z żoną) i stara się uczestniczyć w ich wychowaniu m.in. poprzez "łożenie na ich utrzymanie", na co nie pozwala mu jednak obecny stan dochodów.

W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego, L. L. nadesłał: decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w S. oraz decyzje Dyrektora Izby Celnej w Warszawie o zabezpieczeniu na majątku skarżącego zobowiązań podatkowych, postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w S. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom określającym zobowiązania w podatku akcyzowym, zeznanie podatkowe za rok 2014 oraz informację o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2014.

Ponadto, wyjaśnił, że nie otrzymuje regularnej pomocy materialnej od żony, która jedynie "częstuje obiadem". W wyniku zawarcia małżeńskiej umowy majątkowej, w skład majątku skarżącego wszedł lokal, który obecnie wynajmuje, a w skład majątku żony dom i pozostałe składniki majątku. Skarżący nie otrzymuje alimentów od żony i nie występował o ich przyznanie, ponieważ żona utrzymuje ich dzieci. Na miesięczne utrzymanie (jedzenie, środki higieny, ubranie) skarżący wydaje około 600-700 zł. Pozostałą kwotę przeznacza na dojazdy do miejsca zamieszkania synów oraz ich utrzymanie.

Nie przedstawił jednak umowy najmu wyjaśniając, że obecny właściciel wyprowadził się. Wskazał również, że w latach 1997-2014 prowadził jednoosobową działalność gospodarczą.

Zdaniem Sądu I instancji skarżący nie wykazał spełnienia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, ponieważ oświadczenia przez niego złożone nie są wyczerpujące i rzetelne, co powoduje brak możliwości ustalenia rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącego.

Sąd uznał, że skoro – zgodnie z oświadczeniami wnioskodawcy – to czynsz najmu stanowił przez dłuższy okres czasu jedyne źródło dochodu skarżącego, to przedstawienie dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy najmu staje się najistotniejszym elementem służącym do ustalenia rzeczywistych możliwości majątkowych wnioskodawcy. Skarżący zaś, mimo wezwania referendarza sądowego, nie przedstawił dokumentu obrazującego wysokość czynszu najmu. Za usprawiedliwienie omawianego braku WSA nie uznał okoliczności zakończenia umowy najmu, bowiem samo rozwiązanie umowy nie skutkuje uznaniem jej za niebyłą, czy nieważnością sporządzonych w związku z nią dokumentów. Uchylając się – bez obiektywnych przeciwności – od wykonania zarządzenia referendarza sądowego w tym przedmiocie, wnioskodawca w istocie rzeczy uniemożliwił weryfikację oświadczeń składanych w toku niniejszego postępowania. Na poparcie tezy o niemożności ustalenia sytuacji majątkowej skarżącego Sąd powołał się na informacje podane przez skarżącego w innych postępowaniach, w toku których zostały złożone wnioski o przyznanie prawa pomocy.

Zdaniem Sądu, z doświadczenia życiowego wynika, że dla zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych (na które składają się nie tylko wydatki na wyżywienie, ubranie i środki higieny, ale również inne opłaty związane choćby z mieszkaniem czy leczeniem) wymagane jest posiadanie środków finansowych o wartości przekraczającej oświadczone przez skarżącego dochody. Dodatkowo, wskazana przez wnioskodawcę ogólna wartość "około 600-700 zł" na miesięczne wydatki związane z "jedzeniem, środkami higieny i ubraniem" nie została w żaden sposób udokumentowana. Nie bez znaczenia jest przy tym, że zgodnie z oświadczeniem wnioskodawcy nigdy nie korzystał z pomocy społecznej, mimo opisanej przez siebie sytuacji materialnej. Zdaniem Sądu powyższe okoliczności czynią oświadczenia skarżącego w tym zakresie niewiarygodnymi.

W ocenie WSA okoliczność, że skarżący nie korzysta z pomocy finansowej i nie jest zarejestrowany jako bezrobotny czyni zasadnym wniosek, że skarżący posiada możliwości finansowe, by pozwolić sobie na pozostawanie bez pracy, od co najmniej półtora roku. Gdyby natomiast przyjąć, że z uwagi na swoje zadłużenie i prowadzone wobec wnioskodawcy postępowania egzekucyjne, nie podejmuje on zatrudnienia mimo zdolności do pracy, a jednocześnie z uwagi na powyższe zakłada zasadność pomocy ze strony państwa przy postępowaniach sądowych, to postawa taka nie zasługuje na aprobatę w świetle konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, jak również w świetle regulacji dotyczących prawa pomocy.

Sąd stwierdził, że w postanowieniu z 7 października 2015 r. o sygn. akt I GZ 653/15 wskazano, iż prowadzone wobec L. L. od 2012 r. postępowania kontrolne oraz podatkowe wykazały, że w tym okresie skarżący dysponował znacznym majątkiem, ponieważ zgodnie z ustaleniami organów podatkowych (np. postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...]) od maja 2012 r. do listopada 2012 r. skarżący wyzbył się majątku o wartości około 6.250.000 zł. Z kolei w postanowieniu z 12 sierpnia 2016 r. o sygn. akt I GZ 463/16 zauważono, iż wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, jako wykazanie wystąpienia przesłanki przyznania prawa pomocy nie mogły zostać uznane wyłącznie oświadczenia skarżącego o jego trudnej sytuacji finansowej i niektóre dokumenty, skoro w kontekście okoliczności wynikających z akt sprawy (jak choćby faktu wypracowania przez Skarżącego w 2014 r. przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości ponad 4 mln zł) oświadczenia te budziły wątpliwości, zaś wyjaśnienie tych wątpliwości – poprzez przedłożenie stosownych dokumentów – leżało w interesie skarżącego.

Wątpliwości Sądu budziła także kwestia zamknięcia rachunków bankowych oraz wyjaśniania wnioskodawcy o niemożliwości przedstawienia zaświadczenia bankowego w tym zakresie. Skarżący nie podał, ile rachunków bankowych posiadał i w jakiej dacie zostały one zamknięte. Zaznaczył, że rachunki zostały przez niego zamknięte po tym, jak zostały zajęte przez organ egzekucyjny, co przemawiało za przyjęciem, że okoliczność ta winna być potwierdzona dokumentem bankowym, wystawionym w dacie zamknięcia rachunku i wydanym właścicielowi rachunku bez dodatkowych opłat. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenia ma zaś analiza historii rachunków bankowych.

Powyższe wątpliwości uniemożliwiły Sądowi dokonanie oceny, czy skarżący spełnia ustawowe przesłanki do udzielenia prawa pomocy.

L. L. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego zmiany i przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przez odmowę zwolnienia go od konieczności uiszczenia opłaty od skargi, w sytuacji gdy z przedstawionych dokumentów i oświadczeń jednoznacznie wynika zasadność jego wniosku.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że z uwagi na swoją sytuację finansową nie jest w stanie ponieść wysokich kosztów postępowania. Podkreślił, że dokumenty nie są jedynym sposobem "wykazania" jego sytuacji finansowej, zaś głównym i podstawowym środkiem dowodzącym sytuacji finansowej są oświadczenia składane przez skarżącego. W ocenie skarżącego, przedstawione przez niego dokumenty i oświadczenia jak najbardziej pozwalają ocenić jego sytuację majątkową i zestawić ją z wysokością wpisu od przedmiotowej skargi. Skarżący podkreślił ponadto, że sprawa wprost dotyczy tylko jego majątku osobistego, a nie majątku żony, a w związku z tym żona nie ma najmniejszych podstaw, aby uczestniczyć w przedmiotowej sprawie, nawet w zakresie dotyczącym jedynie uiszczenia za skarżącego wpisu od skargi.

Zdaniem L. L. nie uchylał się od udzielenia informacji i przekazania dot. jego sytuacji majątkowej i sytuacji jego żony, z którą pozostaje w separacji faktycznej.

W ocenie skarżącego, w każdym uzasadnionym przypadku jeżeli koszty sądowe miałyby stanowić tamę do sądowego rozpatrzenia sprawy, sąd jest obowiązany do takiego rozstrzygnięcia o kosztach, które umożliwi stronie realnie prowadzenie sprawy przed sądem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Natomiast uregulowana w art. 243 - 263 p.p.s.a. instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. Celem ustanowienia prawa pomocy było zapewnienie osobom fizycznym i jednostkom organizacyjnym znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej rzeczywistej realizacji konstytucyjnego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP).

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z treści tego przepisu wynika wprost, że ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie tego prawa. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w treści art. 252 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Jeżeli oświadczenie to okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego strony lub budzi wątpliwości, to strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.). Strona ma zatem inicjatywę dowodową w zakresie właściwego przedstawienia przyczyn uzasadniających przyznanie prawa pomocy, a sąd na podstawie przedstawionych przez stronę dowodów dokonuje oceny, czy wystąpiły przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, uznając przede wszystkim, że nie było możliwe dokonanie oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej strony, bowiem skarżący mimo wezwania nie przedstawił wszystkich dokumentów obrazujących jego aktualną sytuację majątkową.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo zbadał przesłanki przyznania prawa pomocy, uznając, że skarżący nie wykazał w sposób należyty braku dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wprawdzie skarżący zawarł we wniosku o przyznanie prawa pomocy szereg oświadczeń dotyczących jego sytuacji majątkowej, jednakże uniemożliwił Sądowi dokonanie weryfikacji wiarygodności niektórych z tych oświadczeń. Mimo wezwania skarżący nie przedłożył bowiem w szczególności wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych oraz kont i lokat w tym dewizowych, bądź w przypadku ich likwidacji dokumentu potwierdzającego ten fakt wraz z historią rachunku z ostatnich 3 miesięcy. Złożone przez skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy oświadczenia, że nie ma środków na bieżące utrzymanie i że jego rachunki bankowe zostały zajęte przez organy egzekucyjne, mogło budzić wątpliwości, skoro z oświadczeń tych wynikało, że skarżący - mieszkając w Warszawie - utrzymuje się z miesięcznego dochodu w wysokości 1000 zł, a z treści akt administracyjnych wynika, że kontrolowane decyzje zostały wydane w związku z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą generującą co do zasady znaczne przychody (związaną z obrotem paliwami). W takiej sytuacji całkowicie zasadne i uprawnione było wezwanie skarżącego na podstawie art. 255 p.p.s.a. do przedłożenia określonych dokumentów źródłowych, które pozwalałyby na zweryfikowanie oświadczeń zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Brak nadesłania tych dokumentów (przede wszystkim wyciągów zawierających historię operacji na rachunkach bankowych z ostatnich miesięcy oraz dokumentu potwierdzającego oświadczenie o zamknięciu tychże rachunków) uniemożliwiał ocenę rzeczywistej sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Wobec tego trafnie Sąd I instancji uznał, że skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, jako wykazanie wystąpienia przesłanki przyznania prawa pomocy nie mogły zostać uznane wyłącznie oświadczenia skarżącego o jego trudnej sytuacji finansowej i niektóre z dokumentów, do złożenia których został wezwany, skoro w kontekście okoliczności wynikających z akt spraw, jak również oświadczeń złożonych w innych sprawach skarżącego o przyznanie prawa pomocy (jak choćby faktu wypracowania przez skarżącego w 2014 r. przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości ponad 4 mln zł) oświadczenia te budziły wątpliwości, zaś wyjaśnienie tych wątpliwości poprzez przedłożenie stosownych dokumentów leżało w interesie skarżącego. W takich okolicznościach sprawy Sąd I instancji zgodnie z prawem uznał, że skarżący nie wykazał, że w jego przypadku wystąpiła przesłanka przyznania prawa pomocy określona w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Na koniec zauważyć należy, że trafna jest konkluzja zażalenia, że w sytuacji, gdy koszty sądowe miałyby stanowić tamę do sądowego rozpatrzenia sprawy, to obowiązkiem sądu jest takie rozstrzygniecie o kosztach sądowych, które zapewni stronie realny dostęp do sądu. Podkreślić jednak trzeba, że do naruszenia prawa do sądu mogłoby dojść wówczas, gdyby sąd odmówił stronie przyznania prawa pomocy mimo ustalenia, że strona nie ma środków finansowych niezbędnych dla wypełnienia wymogów formalnych warunkujących dostęp do sądu. Tymczasem w niniejszej sprawie do takiego ustalenia nie doszło, bowiem skarżący nie przedstawił Sądowi I instancji wszystkich dokumentów niezbędnych dla weryfikacji składanych przez niego oświadczeń o trudnej sytuacji finansowej, a przez to nie wykazał skutecznie, że w takiej trudnej sytuacji rzeczywiście się znajduje.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji