Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 22/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-06-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Prawo pomocy
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: Art. 246 par. 1 w zw. z art. 260
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 16 września 2009 r., nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność organu w sprawie sprzedaży lokalu użytkowego postanawia: odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 15 grudnia 2009 r. M. K. wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia 16 września 2009 r. w przedmiocie rozpatrzenie skargi na działalność organu w sprawie sprzedaży lokalu użytkowego.

Następnie pismem z dnia 6 kwietnia 2010 r. wniesionym na urzędowym formularzu PPF zwrócił się do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.

Jak wyjaśnił, jego sytuacja materialna jest trudna, gdyż okres zimowy wymagał zwiększonych kosztów utrzymania i egzystencji, ogrzewania i wyżywienia. Nie posiada żadnych środków, które mógłby przeznaczyć na opłaty sądowe i ustanowienie pełnomocnika. Podał, że prowadzone są wobec niego egzekucje komornicze i że musi się zapożyczać. Nie posiada żadnego majątku i nie jest nigdzie zatrudniony, zatem żadnych dochodów nie uzyskuje. Wspólne gospodarstwo domowe prowadzi z dwójką dzieci.

Pismem z dnia 12 kwietnia 2010 r., skarżący został zobowiązany do przedłożenia w terminie 7 dni następujących dokumentów:

- odpisów wszystkich złożonych przez niego zeznań podatkowych za rok 2008, a w przypadku ich nieskładania stosownego zaświadczenia w tym przedmiocie z właściwego urzędu skarbowego,

- wyciągów i wykazów z ostatnich trzech miesięcy ze wszystkich posiadanych przez niego rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych, a w przypadku ich nieposiadania złożenia stosownego oświadczenia w tym przedmiocie,

- złożenia wyjaśnień czy dzieci wskazane we wniosku na stałe mieszkają ze skarżącym, czy skarżący pobiera na dzieci świadczenia rodzinne, gdzie jest matka dzieci, czy na dzieci są zasądzone alimenty,

- wyjaśnienia gdzie skarżący wraz z dziećmi mieszka, do kogo należy nieruchomość przy ul. [...], kto jeszcze tam zamieszkuje, jakie są koszty utrzymania tej nieruchomości i kto je ponosi,

- wskazane we wniosku zadłużenie wobec banku powstało w związku z jakimi okolicznościami, o ile jest to niespłacony kredyt to na jaki cel został zaciągnięty, jakie zabezpieczenie zostało udzielone w związku z tym kredytem,

- oświadczenia w przedmiocie zarejestrowanych na skarżącego pojazdów mechanicznych (podania marki, roku produkcji, daty zakupu i aktualnej wartości).

Pomimo upływu terminu wskazanego przez Sąd M. K. nie przedłożył wymaganych dokumentów oraz nie złożył żadnego oświadczenia w wymaganym zakresie.

Postanowieniem z dnia 20 maja 2010 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu postanowienie powyższe utraciło moc.

W krótkim uzasadnieniu sprzeciwu skarżący ponownie powołał się na swoją trudną sytuację materialną wnosząc o przyznanie mu prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

Rozpatrując wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdził przesłanek uzasadniających przyznanie takiego prawa.

Zgodnie z art. 245 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W myśl art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:

1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;

2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Instytucja prawa pomocy stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu jako podstawowego standardu państwa prawnego. Celem tej instytucji jest zapewnienie dostępu do sądu administracyjnego osobom, którym brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia.

Pamiętać jednak należy, iż "opłaty sądowe, do których zalicza się wpis, stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowią odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji RP. Dlatego też mogą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby na współobywateli. Z ich bowiem środków pochodzą dochody budżetu państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego w razie zwolnienia skarżącego z obowiązku ich ponoszenia" – postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2005 r. (sygn. akt FZ 478/04, LEX nr 393645). Równie wyjątkowe powinno być dobrodziejstwo bezpłatnego zastępstwa procesowego w sprawie.

Nadmienić również trzeba, że to rzeczą skarżącego, jako zainteresowanego, jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych wyżej przepisach. Tym samym to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z tego prawa, zaś rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Odnosząc powyższe rozważania teoretyczne do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności Sąd pragnie wskazać, iż skarżący nie dołożył wszelkich starań, by w sposób pełny zobrazować swoją sytuację finansową, a w konsekwencji wykazać zasadność złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. W ocenie Sądu postępowanie skarżącego, polegające na uchyleniu się od przedłożenia dokumentów na wezwanie Sądu skutkuje niewyjaśnieniem istotnych wątpliwości dotyczących jego rzeczywistej sytuacji finansowej.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż niewykonanie wezwania do złożenia dodatkowych oświadczeń lub dokumentów uniemożliwia dokonanie rzetelnej analizy sytuacji finansowej strony (por. postanowienie NSA z 1 marca 2006 r., sygn. akt II OZ 235/06, niepubl.). Bierność wnioskodawcy w tym zakresie należy potraktować jako niewykazanie przesłanek, o których mowa w art. 246 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 24 marca 2005 r., sygn. akt OZ 128/05, niepubl.).

W związku z powyższym Sąd uznał, że skarżący nie wykazał ustawowych przesłanek przyznania mu prawa pomocy, gdyż nie wyjaśnił istotnych wątpliwości dotyczących jego rzeczywistych możliwości płatniczych.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 246 § 1 w zw. z art. 260 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.