Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 1709/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-12-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie referendarza - art. 260 § 1 ustawy  P.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1 pkt 2 i art. 260
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2017 r. sprzeciwu A. Z. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 21 listopada 2017 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] września 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania zgłoszenia celnego p o s t a n a w i a - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. ,


UZASADNIENIE

A. Z. prowadzący działalność gospodarczą – przedsiębiorstwo "A." z siedzibą w Ł. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi podając, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz ze współmałżonką oraz trzyletnim synem. Źródło miesięcznego utrzymania rodziny stanowi działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego – dochód z tego tytułu to 30.000 zł oraz wynagrodzenie uzyskiwane przez małżonkę wnioskodawcy z tytułu pracy na stanowisku nauczyciela w kwocie 1.450 zł. Stałe zobowiązania i wydatki rodziny to: raty spłaty leasingu – 24.000 zł; raty spłaty kredytów (kredyt obrotowy) – 1.100.000 zł; utrzymanie mieszkania i media 2.000 zł; utrzymanie dziecka – 2.000 zł; koszty dzierżawy stacji paliw i napraw pojazdów – 12.000 zł. Skarżący ponosi również wysokie koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (koszty zakupu paliwa, podatek VAT, remonty pojazdów, telefony, energia elektryczna, wynagrodzenie pracowników). W skład majątku wnioskodawcy wchodzi: dom o powierzchni 160 m2 (wartość 500.000 zł); cztery ciągniki siodłowe o wartości około 100.000 zł każdy; autocysterna (wartość – 250.000 zł); trzy naczepy cysterny – wartość łączna 450.000 zł; dwa samochody osobowe (wartość łączna 140.000 zł). Wnioskodawca dzierżawi nieruchomość (plac). Skarżący ma wystawione nieopłacone faktury na kwotę 500.000 zł. Wnioskodawca nie ma zgromadzonych oszczędności. Skarżący podkreślił, iż złożył łącznie 1.330 wniosków o sprostowanie zgłoszenia celnego. Wnioskodawca ma zamiar wnosić skargi od każdej decyzji ostatecznej we wzmiankowanym zakresie. Szacunkowe koszty wpisów od skarg w tych sprawach to 133.000 zł. Skarżący obecnie nie dysponuje majątkiem pozwalającym na uiszczenie wymaganych należności sądowych, nie dysponuje również majątkiem ruchomym, który może być sprzedany, bez negatywnego wpływu na prowadzoną działalność gospodarczą.

Postanowieniem z dnia 21 listopada 2017 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, uznając, że sytuacja materialna Skarżącego pozwala mu ponieść koszty postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarżący złożył sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego. Zarzucił mu niezasadne uznanie, że nie zachodzą okoliczności przemawiające za częściowym zwolnieniem od kosztów. Podniósł, że złożył ok 40 wniosków o sprostowanie i zwrot cła za 2013 rok, 470 wniosków o sprostowanie zgłoszenia celnego za 2014 rok, 440 wniosków za 2015 r. oraz 380 wniosków za 2016 r. Biorąc pod uwagę wszystkie sprawy, które zawisły i mogą zawisnąć przed sądem, łączna kwota wpisu wyniesie ok. 133.000 zł., co jest kwotą bardzo wysoką. Wskazał, że dopiero w ostatnim czasie organy zaczęły zmieniać swoje decyzje w ramach autokontroli, co nie zwalnia jednak strony od wnoszenia wpisów od złożonych skarg. Ponadto Skarżący wskazał, że gdyby jego sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania, to kwota wpisu byłaby zdecydowane niższa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej jako: "p.p.s.a."), od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Rozpatrując sprzeciw od takiego postanowienia sąd – zgodnie z treścią art. 260 § 1 p.p.s.a. - wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.

Sąd, oceniając złożony wniosek nie znalazł podstaw do zmiany postanowienia referendarza sądowego.

Zgodnie z treścią art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie

i rodziny.

Należy wskazać, że na chwilę obecną do Sądu Skarżący złożył ponad 700 skarg w przedmiocie sprostowania zgłoszenia celnego i zwrotu cała oraz zwrotu cła, co oznacza, że łączna wysokość wpisów to kwota ok. 70.000 zł.

Natomiast Skarżący w roku bieżącym (stan na dzień 31 lipca br.) uzyskał dochód w kwocie 443.413,79 zł, przy przychodzie 11.828.425,76 zł. Wartość środków trwałych firmy to 1.114.259,80 zł (stan na dzień 31 lipca br.). Dodatkowo Skarżący oświadczył, że jego małżonka uzyskuje stałe dochody z tytułu stosunku pracy w wysokości 1450 zł. netto. Skala uzyskiwanych przez Skarżącego dochodów, w połączeniu ze stanem posiadanych nieruchomości i rzeczy ruchomych wskazuje w sposób oczywisty, że bez większego uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny jest on w stanie uiścić kwotę ok. 70.000 zł wpisu we wszystkich sprawach obecnie zawisłych przed Sądem. Formułując to stanowisko Sąd uwzględnił przy tym koszty utrzymania Skarżącego i jego rodziny a także fakt posiadania kredytów. Jak zasadnie wskazał referendarz sądowy, Skarżący nie wykazał, aby miał trudności z płynnością finansową i z regulowaniem swoich zobowiązań.

Zaznaczyć należy, że na tym etapie Sąd nie odnosi się do podawanej przez Skarżącego kwoty tj. 133.000 zł, gdyż jest to na chwilę obecną prognoza, która może, ale nie musi zostać zrealizowana. Sąd rozpoznając niniejszy wniosek odnosi się do kwoty wpisów w sprawach, które już zawisły przed Sądem.

Dodatkowo wskazać należy, że sam Skarżący w sprzeciwie wskazał, że w ostatnim czasie organ zaczął uchylać własne decyzje w trybie autokontroli, a zatem liczba wnoszonych przez Skarżącego skarg może ulec zmniejszeniu. Wpisy sądowe od skarg już złożonych, w sprawach w których organ zastosować tryb autokontroli decyzji, zostaną Skarżącemu zwrócone.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, że jego skargi nie zostały połączone do wspólnego rozpoznania należy stwierdzić, że na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą

w związku. Jednak połączenie na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia nie ma wpływu na wysokość opłat sądowych (np. tytułem wpisu od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia). W takiej sytuacji przyjmuje się, że opłata powinna być ustalona dla każdej sprawy odrębnie, a następnie wysokość poszczególnych opłat powinna zostać zsumowana (por. postanowienia NSA: z dnia 28 maja 2010 r., I FZ 183/10, LEX nr 658401, i z dnia 9 września 2014 r., II FZ 1297/14, LEX nr 1503716). Zatem niepołączenie spraw Skarżącego do wspólnego rozpoznania pozostaje bez znaczenie z punktu widzenia wysokości wpisu sądowego od tych spraw. Zaznaczyć przy tym należy, że stosownie do art. 233 p.p.s.a. wpis sądowy w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być niższy niż 100 zł, a właśnie w takiej wysokości zostały określone wpisy od skarg we wszystkich sprawach zawisłych przed Sądem ze skarg Skarżącego.

Z przyczyn wskazanych powyżej, na podstawie art. 260 w zw. z art. 245 § 3

w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.