Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1243/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 sierpnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 610/17 oddalające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej w kwestii wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 610/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie choroby zawodowej, oddalił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 24 lipca 2017 r. odrzucił skargę skarżącego.

Pismem z dnia 10 sierpnia 2017 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W motywach podał, że decyzja organu wpłynęła do jego pełnomocnika 4 maja 2017 r., jednakże ten nie przekazał mu tej informacji. Decyzję tę skarżący otrzymał od pełnomocnika 11 maja 2017 r., a 31 maja 2017 r. w siedzibie organu odwoławczego zapoznał się z dokumentacją sprawy i w "dniu 6 czerwca 2017r." skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę dołączając do niej około 20 dodatkowych dokumentów. Nadto nadmienił, że Urząd Pocztowy [...] jest czynny tylko do godziny 15:00.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożony wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, co spowodowało jego oddalenie na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a.". Uzasadniając zajęte stanowisko Sąd wyjaśnił, że przywrócenie terminu następuje jedynie, gdy strona wykaże, że nie dokonała czynności bez własnej winy. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie udokumentował, aby uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. W piśmie z dnia 10 sierpnia 2017 r. skarżący podaje, że o treści decyzji zapoznał się 11 maja 2017 r., a dokumentację w swojej sprawie przeglądał w siedzibie organu odwoławczego 31 maja 2017 r. Skargę natomiast sporządził 4 czerwca 2017 r. i nadał w urzędzie pocztowym 5 czerwca 2017 r., jednakże skierował ją bezpośrednio do tutejszego Sądu, a nie zgodnie z pouczeniem za pośrednictwem organu, który wydał kwestionowaną przez niego decyzję. Oznacza to, że uchybienie do wniesienia skargi wynikło wyłącznie z tego, że skarżący skierował ją wbrew czytelnemu i prawidłowemu pouczeniu zawartemu w zaskarżonej decyzji do tutejszego Sądu, a nie do organu odwoławczego. Przywołany stan faktyczny nie daje podstaw do uznania, aby w tym przypadku wyczerpana została przesłanka braku winy, ponieważ skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego z naruszeniem reguł obowiązujących w tym zakresie, a w pouczeniu prawnym o przysługujących środkach zaskarżenia, zawartych w kwestionowanej decyzji, został prawidłowo pouczony. W tej sytuacji postępowanie odbiegające od wskazanego w pouczeniu prawnym o przysługujących środkach zaskarżenia, nie może być uznane za brak winy w ujęciu obiektywnym.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu wskazał, iż postanowienie jest błędne. Z uwagi na zasady współżycia społecznego termin winien mu zostać przywrócony. Wskazał także, że nie ze swej winy uchybił terminowi oraz iż nie jest prawnikiem i nie ma wykształcenia prawniczego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z powyższego wynika zatem, że pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminowi. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (por. postanowienie NSA z 11.02.2003 r. II SA 4162/01, M. Praw. 2003, nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminowi można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z 2.10.2002 r. V SA 793/02, M. Praw. 2002, nr 23, s. 1059).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, iż skarżący nie uprawdopodobnił, by uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżącego. Uchybienie terminowi do złożenia skargi związane jest z bezpośrednim skierowaniem jej do Sądu pierwszej instancji. Jednakże skarżący nie wyjaśnia, dlaczego wbrew prawidłowemu pouczeniu zawartemu w decyzji Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2017 r., skierował skargę bezpośrednio do Sądu, zamiast zgodnie z pouczeniem za pośrednictwem organu. Sam, wskazywany przez skarżącego w zażaleniu, fakt braku stosownej wiedzy prawniczej w żadnym stopniu nie jest wystarczający do przywrócenia terminu w tej sprawie, skoro skarżący – wbrew oczywistemu pouczeniu – postąpił inaczej. Tym samym nie można uznać, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżącego.

Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.