Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 39/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 maja 2011 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na rozbiórkę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. Prezydent Miasta B. (zwany dalej "Prezydentem"), po rozpatrzeniu wniosku M. Sp. z o.o. (poprzednik prawny N. D. S.A. w W.) decyzją nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbiórkę budynków oznaczonych nr 2, 3 i 4 na działce nr 317 i nr 312/5 przy ul. K. w B..

W dniu 18 marca 2008 r. do Prezydenta zwrócił się Z. B. (dalej zwany skarżącym) z wnioskiem o wstrzymanie "budowy" na działce nr 317 prowadzonej w oparciu o pozwolenie na budowę nr [...], podnosząc, iż wskazany w pozwoleniu budynek nr 4 jest garażem stanowiącym własność wnioskodawcy. Garaż został wzniesiony na podstawie pozwolenia na budowę i pozwolenia na użytkowanie, za zgodą właściciela terenu.

Mając na względzie powyższą informację Prezydent postanowieniem z dnia [...] r. wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] r. nr [...] z uwagi na pojawienie się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który ją wydał.

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.; zwanej w skrócie k.p.a.), odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...] r. udzielającej pozwolenia na rozbiórkę. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do wyjaśnień spółki N. D., właściciel nieruchomości, na której został wybudowany przedmiotowy garaż, tj. M. Sp. z o.o. zgodnie z przysługującym mu prawem złożył wobec skarżącego oświadczenie o wypowiedzeniu umowy ze skutkiem na koniec maja 2007 r. Powyższe pozwoliło organowi na stwierdzenie, że brak jest podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia, bowiem nowe okoliczności i dowody zostały podważone przez stronę przeciwną.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r. uchylił w całości decyzję Prezydenta z [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Organ odwoławczy ustalił, że pozwolenie na budowę budynku garażowego, tj. budynku oznaczonego nr 4, zostało wydane przez Prezydenta na rzecz skarżącego decyzją nr [...] z dnia [...] r. Garaż został zrealizowany na cudzym gruncie na podstawie pozwolenia na budowę, a w dacie wydania ww. decyzji inwestor legitymował się prawem do dysponowania terenem w postaci umowy najmu.

Umowa najmu została wypowiedziana skarżącemu przez nowego właściciela terenu pismem z dnia 29 maja 2007 r.

Nowy właściciel terenu, tj. M. Sp. z o.o. wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę między innymi spornego garażu. Organ wskazał, że stosownie do art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę wnioskodawca jest zobowiązany dołączyć zgodę właściciela obiektu, który ma zostać rozebrany. Zgoda ta jest wymagana w sytuacji, gdy wnioskodawcą o pozwolenie na rozbiórkę jest inna osoba niż właściciel obiektu – co ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Wojewoda podkreślił, że nabycie prawa do nieruchomości przez nowego właściciela nie jest równoznaczne z nabyciem przez niego automatycznie prawa do zlokalizowanego na tej nieruchomości budynku garażowego. W tej kwestii organ pierwszej instancji nie poczynił żadnych ustaleń, opierając się jedynie na wyjaśnieniach spółki N. D.. Zdaniem Wojewody decyzja Prezydenta z dnia [...] r. o pozwoleniu na rozbiórkę została wydana bez zgody właściciela budynku garażowego oznaczonego nr 4. O fakcie tym organ powziął wiadomość z pisma z dnia 18 marca 2008 r., zatem istniały istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, które nie były znane organowi. W tej sytuacji istniała podstawa wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Błędne jest tym samym wskazanie przez Prezydenta art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. jako podstawy wydania decyzji, gdyż odmowa uchylenia dotychczasowej decyzji z dnia [...] r. mogła być podjęta tylko po jednoznacznym ustaleniu, że nie zaistniały podstawy wznowienia.

Ponadto pominięcie, jako strony postępowania właściciela przedmiotowego garażu stanowi naruszenie zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a.

Skargę od decyzji Wojewody złożyła spółka N. D., jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lipca 2009 r. (sygn. akt II SA/Bd 305/09) skargę tą oddalił. W opinii Sądu, słusznie organ odwoławczy zarzucił rozstrzygnięciu organu I instancji brak poczynienia wyczerpujących ustaleń w przedmiocie statusu skarżącego w przedmiotowym postępowaniu, zważywszy na bezsporną okoliczność, iż decyzja Nr [...] Prezydenta z dnia [...] r. o pozwoleniu na rozbiórkę została wydana bez zgody właściciela budynku garażowego oznaczonego nr 4, którym był właśnie skarżący.

W wyniku dalszego postępowania Prezydent wydał decyzję z dnia [...] r., którą:

1. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynków oznaczonych nr 2, 3 i 4 przy ul. K. w B. – w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynków oznaczonych nr 2 i 3,

2. uchylił decyzję z dnia [...] r. nr [...] – w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku oznaczonego nr 4,

3. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku oznaczonego nr 4.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w odpowiedzi na pytanie organu spółka N. D. pismem z dnia 17 grudnia 2009 r. poinformowała, że nie dysponuje zgodą właściciela garażu (obiektu nr 4) na rozbiórkę, a ponadto że garaż ten uległ rozbiórce.

Spółka N. D. wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta z dnia [...] r. w zakresie dotyczącym:

1. uchylenia decyzji Prezydenta z dnia [...] r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na rozbiórkę - w części dotyczącej udzielenia na rozbiórkę budynku oznaczonego nr 4,

2. odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku oznaczonego nr 4,

wnosząc o uchylenie pkt 2 i 3 zaskarżonej decyzji oraz o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na rozbiórkę budynku oznaczonego nr 4 ewentualnie o wydanie decyzji uchylającej decyzję z dnia [...] r. w zaskarżonej przez odwołującą się części, tj. pkt 2 i 3 decyzji oraz umorzenie postępowania I instancji w zakresie dotyczącym pkt 2 i 3 zaskarżonej decyzji.

Spółka podniosła, że Z. B. nie może być uznany za stronę postępowania, gdyż dysponował garażem (obiektem nr 4) wyłącznie jako posiadacz zależny, z którym spółka w 2007 r. rozwiązała umowę najmu. Nie ma on zatem interesu prawnego w świetle art. 28 ust. 2 - Prawo budowlane. Interes taki ma natomiast Spółka, co wynika wprost z prawa użytkowania wieczystego, tj. art. 235 k.c. w związku z art. 233 k.c., na co spółka przedstawiła stosowne dowody wskazując na treść zapisów w księdze wieczystej oraz treść umowy notarialnej z 3 września 2007 r., na podstawie której nabyła prawo użytkowania wieczystego gruntu wraz ze znajdującymi się na nim zabudowaniami i urządzeniami.

Spółka zarzuciła także naruszenie art. 107 oraz art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Organ nie wskazał bowiem, na podstawie jakich przepisów wywiódł prawo Z. B. do uczestniczenia w postępowaniu. Odniesienie się organu do treści art. 33 ust. 4 pkt 1 wskazuje, że został on uznany za właściciela garażu, lecz zdaniem spółki brak jest podstaw prawnych do przyjęcia takowego zapatrywania.

Spółka podkreśliła, że zgodnie z prawem przyznanym jej na mocy decyzji z dnia [...] r. zezwalającej na rozbiórkę, uprawnienie to w stosunku do obiektu nr 4 (garażu) zrealizowała. W tej sytuacji należy rozważyć podstawy nie tylko co do uchylenia zaskarżonej decyzji w części obejmującej pkt 2 i 3, ale także umorzenie postępowania w zakresie dotyczącym pkt 2 i 3 zaskarżonej decyzji – z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta z dnia [...] r. w części dotyczącej odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynków nr 2, 3 i 4 na działce nr 317, 312/5 przy ul. K. w B. – w zakresie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynków oznaczonych nr 2 i 3 (pkt 1 sentencji decyzji).

W uzasadnieniu organ powołując się na stanowisko zawarte w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 21 lipca 2009 r. (sygn. akt II SA/Bd 305/09) wskazał, że decyzja z dnia [...] r. o pozwoleniu na rozbiórkę została wydana bez wymaganej zgody właściciela budynku garażowego nr 4, który także nie wziął udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją. Spółka potwierdziła, że zgody takiej nie posiada. W tej sytuacji zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a ponadto decyzja z dnia [...]r. w części dotyczącej pozwolenia na rozbiórkę garażu została wydana z naruszeniem art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego i dlatego w tym zakresie podlega uchyleniu.

Zdaniem Wojewody brak było podstawy prawnej do odmowy uchylenia decyzji z [...] r. o rozbiórce w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynków oznaczonych nr 2 i 3. Przepisy zawarte w art. 151 k.p.a. mają charakter alternatywny. Sytuacja prawna strony została określona zaskarżoną decyzją organu pierwszej instancji w części, w której organ uchylił decyzję z [...] r. i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy. Organ nie był natomiast zobowiązany do zawarcia rozstrzygnięcia o odmowie uchylenia pozostałej części decyzji.

Zdaniem Wojewody na skutek jego decyzji moc prawną zachowuje pozostała część zaskarżonej decyzji Prezydenta z [...] r. uchylająca ostateczną decyzję z dnia [...]r. w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku nr 4 oraz odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na jego rozbiórkę.

W skardze do sądu administracyjnego spółka N. D. wniosła o uchylenie w całości w/w decyzji Wojewody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie II SA/Bd 349/10 uchylił w całości zaskarżoną decyzję i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu.

W uzasadnieniu sąd wywodził, że niezasadne jest stanowisko spółki, która podnosiła brak interesu prawnego Z. B.. Zarówno bowiem organy orzekające po wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 21 lipca 2009 r. jak też Sąd w składzie obecnie rozpatrującym sprawę związane są zawartą w tym wyroku oceną prawną co do statusu Z. B. w postępowaniu wznowieniowym.

Zasadnie natomiast skarżąca podnosi zarzut braku rozpatrzenia przez organ przesłanek ewentualnego umorzenia postępowania. Wznowienie postępowania ma na celu stworzenie możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której już była wydana decyzja ostateczna. Innymi słowy – o ile dojdzie do wznowienia postępowania (spełnione są przesłanki wznowienia), to organ ponownie rozstrzyga sprawę "na nowo" – musi zatem brać pod uwagę stan prawny i faktyczny istniejący w momencie, w którym wydaje rozstrzygnięcie kończące wznowione postępowanie. Z tego względu istotną okolicznością w sprawie jest pochodząca od skarżącej spółki informacja, iż doszło do rozbiórki budynku garażowego. W tej kwestii organ nie przeprowadził żadnego postępowania w celu zbadania, czy rzeczywiście taki fakt miał miejsce, naruszając tym samym wynikający z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy. Brak tegoż obiektu budowlanego wyklucza – jak słusznie wskazuje spółka – możliwość merytorycznego orzekania w przedmiocie jego rozbiórki. Wskazany brak mógł zatem w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy.

W świetle powyższego za zasadny należy uznać zarzut skarżącej spółki w szczególności dotyczący zarzutu, iż w sprawie zaistniały przesłanki umorzenia postępowania odnośnie rozstrzygnięcia w przedmiocie rozbiórki garażu.

Zasadnie także spółka podnosiła, iż Wojewoda dopuścił się naruszenia prawa jedynie uchylając decyzję Prezydenta z dnia [...] r. w zakresie, w jakim w tej decyzji Prezydent odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...] r. w części udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynków oznaczonych nr 2 i nr 3. Z uzasadnienia decyzji Wojewody można wywieść, że zdaniem tego organu decyzja z dnia [...] r. w części udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynków nr 2 i 3 powinna pozostać w obrocie prawnym. Jednocześnie ze stanowiska organu odwoławczego wynika, że dla uzyskania takiego efektu nie można podjąć żadnego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Organ przeoczył, że art. 151 § 1 k.p.a. nie określa wszystkich możliwych rozstrzygnięć, które może podjąć organ rozstrzygający wznowione postępowanie. W przypadku bowiem, jeżeli zaistniała przyczyna wznowienia, jednakże pomimo stwierdzonych uchybień w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej – organ administracji publicznej winien ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 1 w związku z art. 146 § 2 k.p.a.) (por. pkt 5 komentarza do art. 146 k.p.a. [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz." Tom II. LEX, 2007, wyd. II). W przedmiotowej sprawie Wojewoda – co słusznie wskazała skarżąca – uchylił się od merytorycznej oceny sprawy w części dotyczącej rozbiórki budynków oznaczonych nr 2 i 3, naruszając tym samym art. 151 k.p.a. Rozstrzygnięcie merytoryczne przewidziane we wskazanym przepisie, w przypadku jeżeli decyzja organu pierwszej instancji jest błędna, jest rozstrzygnięciem co do istoty sprawy, który organ odwoławczy winien podjąć w myśl art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. w nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. w całości i umorzył postępowanie organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wywodził, że poza sporem pozostaje fakt, że decyzja Nr [...] Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. o pozwoleniu na rozbiórkę została wydana bez wymagane zgody właściciela budynku garażowego oznaczonego nr 4, którym był Z. B.. W tej sytuacji decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r. w części dotyczącej pozwolenia na rozbiórkę budynku nr 4 (garaż) została wydana z naruszeniem przepisu art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego.

W wyroku z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt II S.A./Bd 349/2010 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził, że w postępowaniu wznowieniowym organ musi brać pod uwagę stan prawny i faktyczny istniejący w momencie, w którym wydaje rozstrzygnięcie kończące wznowione postępowanie. Z tego względu istotną okolicznością w sprawie jest pochodząca od spółki informacja, iż doszło do rozbiórki budynku garażowego, gdyż brak tegoż obiektu budowlanego wyklucza możliwość merytorycznego orzekania w przedmiocie jego rozbiórki. W wydanym orzeczeniu WSA w Bydgoszczy zarzucił tutejszemu organowi, że nie przeprowadził żadnego postępowania w celu zbadania, czy taki fakt rzeczywiście miał miejsce. Z znajdującego się w aktach sprawy organu pierwszej instancji pisma Komisariatu Policji B.-Ś. z dnia [...] r., L.dz.[...] (k. akt nr 85), wynika, że należący do Z. B. garaż został rozebrany w dniu [...] r. Zawiadomienie takie zostało złożone przez samego zainteresowanego. Jego rozbiórkę potwierdza również Z. B. w odwołaniu z dnia 13 stycznia 2009 r. od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., znak: [...] odmawiającej uchylenia decyzji własnej z dnia [...] r. o pozwoleniu na rozbiórkę tego garażu. W tej sytuacji zaskarżona decyzja w pkt 2 i 3 jej sentencji podlega uchyleniu, a postępowanie jako bezprzedmiotowe umorzeniu.

Natomiast budynki oznaczone nr 2 i 3 nie były przedmiotem wznowienia postępowania, ponieważ w stosunku do tych obiektów nie zaistniały podstawy wznowienia określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Stanowiły one bowiem własność inwestora, na rozbiórkę których przedłożył on stosowną zgodę, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zatem brak było podstaw prawnych do orzekania przez organ pierwszej instancji w decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe (prowadzone wyłącznie w stosunku do budynku nr 4) o odmowie uchylenia, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, udzielonego pozwolenia w tym zakresie (pkt 1 sentencji zaskarżonej decyzji). Dlatego zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta B. również w części dotyczącej odmowy uchylenia decyzji własnej z dnia [...] r. w zakresie udzielonego pozwolenia na rozbiórkę budynków oznaczonych nr 2 i 3 (pkt 1 sentencji) podlega uchyleniu, a postępowanie w tym zakresie umorzeniu.

Od powyższej decyzji Wojewody skarżący J. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucając jej naruszenie:

- art. 7 k.p.a. przez błąd w ustaleniach faktycznych polegających na nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy w tym nie uwzględnienia słusznego interesu odwołującego się, iż sprawa winna zostać zakończona wydaniem decyzji stwierdzającej wydania decyzji nr [...] w punkcie 4 z naruszeniem prawa,

- art. 80 k.pa. przez błędnie przyjęcie, iż zgromadzony materiał w sprawie dał podstawy do uznania, iż postępowanie należy umorzyć, gdy tymczasem należało wydać decyzję stwierdzającej naruszenie prawa odnośnie decyzji nr [...] w punkcie 4, oraz naruszenie tego przepisu przez wybiórcze ocenienie materiału dowodowego w sprawie wyłącznie pod kątem umorzenia postępowania i uchylenia postępowania w pozostałym zakresie,

- skutkiem powyższych naruszeń naruszono art. 151 § 2 k.p.a. przez jego nie zastosowanie w sprawie.

W związku z powyższym skarżący wnosił o zmianę zaskarżonej decyzji przez stwierdzenie wydania decyzji z dnia [...] roku o nr [...] w pkt 4 z naruszeniem prawa ewentualnie uchylenie decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania względnie uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący wywodził, że rozstrzygniecie nie pozostaje w zgodzie z jego słusznym interesem, który polega na potrzebie wydania decyzji stwierdzające naruszenie prawa. W niniejszej sprawie, co było wielokrotnie przedmiotem zarówno ustaleń organu II instancji oraz Sądu, naruszono art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego, gdyż inwestor procesu budowlanego nie legitymował się uprawnieniem do rozbiórki budynku nr 4 stanowiącego własność skarżącego.

Tym samym skoro ten fakt, na podstawie dowodów zgromadzonych w postępowaniu już zauważał organ II instancji i Sąd wcześniej, to należało, jeżeli wynik postępowania nie mógł być inny niż utrzymanie w mocy orzeczenia, stwierdzić, iż ta decyzja w pkt 4 została wydana z naruszeniem prawa. Nie zmienia tego dokonanie faktycznej rozbiórki garażu. Zdaniem odwołującego naruszono w ten sposób przepis art. 80 k.p.a., gdyż organ ocenił materiał w sposób wybiórczy wyłącznie pod kątem jego umorzenia, nie zaś stwierdzenia naruszenia prawa i w rezultacie błędnie uznanie, iż postępowanie należało wyłącznie umorzyć i uchylić w pozostałym zakresie.

Skutkiem powyższych naruszeń było ostatecznie naruszenie przepisu art. 151 § 2 k.p.a. Barbara Adamiak i Janusz Borkowski w komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego str. 553, wskazują, iż w sprawie wznowienia postępowania jest konieczne wydanie decyzji stwierdzające wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, którą organ wydaje, jeżeli występują przesłanki negatywne określone w art. 146 § 1 i 2 k.p.a. wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie postępowania. W rezultacie doszło do naruszenia przepisu art. 151 § 2 k.p.a., gdyż nie uwzględniono jego zastosowania w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja (postanowienie) może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że nie znajduje żadnego uzasadnienia twierdzenie organu II instancji, iż budynki nr 2 i 3 nie były przedmiotem wznowienia postępowania. Z decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] wynika wprost, że wznawia on postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbiórkę budynków oznaczonych nr 2, 3 i 4. Organ zatem ponownie, pomimo wyraźnych zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Bydgoszczy w sprawie II SA/Bd 349/10, uchylił się od merytorycznej oceny sprawy w części dotyczącej rozbiórki budynków oznaczonych nr 2 i 3, naruszając tym samym art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z cyt. przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Skutkuje to związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zarówno organu II instancji jak i Sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Organ w żaden sposób nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do wskazań zawartych w w/w wyroku związanych z rozważeniem zastosowania art. 151 § 2 k.p.a. Zatem zarzut naruszenia art. 151 § 2 k.p.a. był zasadny, jednakże z innych przyczyn niż wskazane w uzasadnieniu skargi.

Dalszą konsekwencją konieczności zastosowania art. 153 p.p.s.a. jest związanie Sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA w Bydgoszczy w sprawie II SA/Bd 349/10 w kwestii związanej z koniecznością rozważenia częściowego umorzenia postępowania, gdyż brak przedmiotowego obiektu budowlanego (tj. budynku nr 4) wyklucza możliwość merytorycznego orzekania w przedmiocie jego rozbiórki.

Niewątpliwie zasadny był zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Niewątpliwie organ nie zastosowując się do wskazań zawartych w wyroku WSA w Bydgoszczy naruszył zasady praworządności.

Nie był zasadny zarzut naruszenia art. 80 k.p.a., gdyż organ w prawidłowy sposób ustalił stan faktyczny przestrzegając w tym zakresie wskazań zwartych w wyroku WSA w Bydgoszczy w sprawie II SA/Bd 349/10.

Mając powyższe na uwadze w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd uwag.

Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.