Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 538/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Donata Starosta Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2011 r. sprawy ze skargi [...]SA z siedzibą w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego [...] w P. decyzją z dnia [...] marca 2008r. znak [...] zatwierdził podział nieruchomości zapisanych w Sądzie Rejonowym w P. pod nr Kw [...] i [...] położonych w P. w rejonie ul.[...], obręb [...], składającej się z działek nr [...] i [...] o powierzchniach [...] m kw i [...] m kw, poprzez wydzielenie działek oznaczonych numerami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] nie posiadających bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, pod warunkiem, że przy zbywaniu wydzielonych działek dostęp do drogi publicznej zostanie zapewniony ustanowieniem służebności drogowej na działkach [...] i [...] stanowiących drogę wewnętrzną. Zgodnie z projektem podziału projektowane działki o nr [...] i [...] oraz [...] i [...] wydzielane są jako działki gruntu, o których mowa w art.4 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Decyzję wydano na podstawie art. 93 ust.1, art.96 ust.1, art.98 ust.1, art.98a ust.1, art.99 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603 ze zm.), a w jej uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowy podział nieruchomości został dokonany na wniosek właściciela Przedsiębiorstwa Inżynieryjnego [...] spółka z o.o. z siedzibą w P..

W dniu [...] lutego 2010r. [...] wszczął postępowanie w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału. Pismem z dnia [...] czerwca 2010r. organ, wyznaczył termin rozprawy administracyjnej i wezwał na nią biegłego – rzeczoznawcę majątkowego A.J., który sporządził [...] maja 2010r. operat szacunkowy dla przedmiotowej nieruchomości w celu określenia wzrostu jej wartości. O terminie rozprawy został powiadomiony właściciel nieruchomości.

Na rozprawie administracyjnej dnia [...] lipca 2010r. rzeczoznawca majątkowy zobowiązał się do przekazania organowi zestawienia powołanych w operacie kilkunastu transakcji sprzedaży nieruchomości spośród których przyjął trzy do porównania, z nieruchomością wycenianą stanowiącą własność i przeznaczoną w miejscowym planie pod usługi. Strona skarżąca nie miała pytań do rzeczoznawcy, ani uwag do opinii.

Pismem z dnia [...] lipca 2010r. rzeczoznawca majątkowy przedstawił zestawienie transakcji spośród których dokonał wyboru w procesie wyceny. Pismem z dnia [...] lipca 2010r. przedstawił zaś skorygowane zestawienie transakcji.

Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego [...] w P. decyzją z dnia [...] grudnia 2010r., Nr [...], na podstawie art. 98a ust. 1, art. 146 ust.1a, art.148 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz uchwały Rady Miasta Poznania nr XLII/444/IV/2004 z dnia 24 kwietnia 2004r w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału, ustalił w wysokości łącznej [...] zł opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej działkami nr [...] i [...] na skutek ich podziału na działki od nr [...] do nr [...] i od nr [...] do nr [...]. Do wniesienia opłaty zobowiązał [...] S.A. z siedzibą w P., w terminie 14 dni od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ przedstawił dotychczasowy bieg postępowania administracyjnego oraz wskazał, że zgodnie z Uchwałą Rady Miasta, kwota określona w decyzji stanowiła 30% różnicy pomiędzy wartością nieruchomości przed jej podziałem, a wartością nieruchomości po jej podziale, ustalonymi w operacie szacunkowym z dnia [...] maja 2010r. sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego. Podano, iż decyzję wydano w oparciu o sporządzony operat szacunkowy, zgodnie z którym wartość nieruchomości zapisanej w Kw nr [...] przed podziałem wynosiła [...] zł, a po podziale wynosi [...] zł. Natomiast wartość nieruchomości zapisanej w Kw nr [...] przed podziałem wynosiła [...] zł, a po podziale wynosi [...] zł. W wyniku podziału wartości nieruchomości wzrosły zatem o [...] zł i [...] zł. A zatem opłata adiacencka wynosi [...] zł i [...] zł, czyli łącznie [...] zł. Organ wyjaśnił ponadto, ze w toku postępowania zapewniono stronom czynny w nim udział, a zastrzeżeń do operatu nie zgłoszono. Organ nadto wskazał, iż biegły ustalił, że wyceniane nieruchomości, w dniu zatwierdzenia ich podziału oraz w dniu, w którym decyzja w tym przedmiocie stała się ostateczna, były objęte obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego "Ulica [...]– część południowa" w P., zgodnie z którym część nieruchomości odpowiadająca następnie działkom od nr [...] do nr [...] i od nr [...] do nr [...] znajduje się na terenie zabudowy usługowej oznaczonym symbolem "1U’, natomiast pozostała część obejmująca wydzielone działki nr [...] i [...] – terenie komunikacji, przeznaczonym pod projektowaną ulicę publiczną klasy lokalnej – oznaczonej symbolem "KD-L.5a". Ustalenia rzeczoznawcy są zgodne ze stanem prawnym oraz zapisami planu miejscowego. W operacie biegły dokonał analizy rynku nieruchomości, w tym nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę usługową, w aspekcie wpływu wielkości nieruchomości gruntowych na wartość jednego metra kwadratowego. Rzeczoznawca dokonał wyceny podejściem porównawczym, metodą porównywania parami. Analizie poddał nieruchomości gruntowe niezabudowane, objęte prawem własności, przeznaczone pod zabudowę usługową o powierzchniach z przedziałów od 1000 do 5000 m kw oraz od 5000 do 10000 m kw dla nieruchomości przed podziałem i o powierzchniach z przedziału do 1000 m kw oraz od 1000 do 1500 m kw dla nieruchomości po podziale. Szacując wartości nieruchomości przed podziałem do porównania przyjął trzy transakcje nieruchomościami o powierzchniach 4977 m kw, 5200 m kw, 5851 m kw., najbardziej podobnymi do nieruchomości stanowiących działki nr [...] i [...], położonymi na terenie obrębów [...], [...], [...]. Szacując wartość nieruchomości po podziale do porównania przyjął trzy transakcje nieruchomościami najbardziej podobnymi do działek od nr [...] do nr [...] oraz od nr [...] do nr [...], o powierzchniach : 805 m kw, 1603 m kw, 1852 m kw, z których jedna położona jest na Terenia [...], a dwie pozostałe na terenie obrębu [...]. W związku z przeznaczeniem działek nr [...] i [...] o łącznej powierzchni [...]m kw w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod publiczną drogę lokalną, biegły nie uwzględnił w wartościach wycenianych nieruchomości w stanie przed i w stanie po ich podziale, wartości tych działek. W wycenie biegły uwzględnił także brak bezpośredniego dostępu nowopowstałych działek do drogi publicznej, a w związku z tym konieczność ustanowienia służebności drogowej na działkach nr [...] i [...], konieczność wydzielenia dróg wewnętrznych oraz oddalenie od komunikacji miejskiej, a także sąsiedztwo linii kolejowej. Ponadto biegły odniósł się do kwestii zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu uznając, że z przeprowadzonej analizy notowań transakcji wynika, że od początku 2006r. następował wzrost popytu na nieruchomości gruntowe niezabudowane w granicach miasta Poznania, natomiast podaż utrzymywała się na stałym poziomie, co spowodowało wzrost poziomu cen transakcyjnych. Jednak od początku 2008r. zaobserwowano wyhamowanie tendencji wzrostowych oraz mniejszą liczbę zawieranych transakcji. W ocenie organu operat szacunkowy jest logiczny i spójny, a wynikające z niego wartości wiarygodne. Poza tym strona nie zgłosiła uwag do opinii.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] S.A. w P. domagała się odstąpienia od naliczenia opłaty adiacenckiej. Podnosząc, że przepisu dotyczącego obowiązku nałożenia opłaty adiacenckiej nie stosuje się, gdy podział nieruchomości dokonywany jest niezależnie od ustaleń planu miejscowego. W dalszej kolejności podniesiono, że określona w operacie szacunkowym wartość nieruchomości przed i po podziale jest zawyżona i nie odpowiada rzeczywistej wartości rynkowej, a wręcz nie można mówić o jakimkolwiek wzroście wartości nieruchomości. Bowiem w chwili uchwalania planu miejscowego na przedmiotowej działce były już wybudowane budynki mieszkalne. Rada podjęła uchwałę ustalającą zabudowę usługową niezgodnie z obowiązującym studium zagospodarowania przestrzennego oraz niezgodnie ze stanem faktycznym. Podział nieruchomości został zatwierdzony głównie wskutek technicznego wydzielenia działek, po wybudowaniu budynków.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] marca 2011r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Kolegium, organ I instancji rozstrzygając przedmiotową sprawę prawidłowo zastosował przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 20 kwietnia 2004r. nr XLII/444/IV/2004r. Podkreślono, że wykonując operat szacunkowy, w którym posłużono się podejściem porównawczym, przy zastosowaniu metody porównania parami, biegły wziął pod rozwagę różnice wynikające w cenie nieruchomości przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe oraz pod usługi. Również ustalenia co do dwóch stanów faktycznych (przed i po podziale) zawarte w dowodzie (opinii) są poparte dokumentami w postaci obowiązujących planów zagospodarowania przestrzennego oraz wydanych w stosunku do firmy [...] S.A. decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Biegły przyjął do porównań transakcje nieruchomościami podobnymi ze względu na ich wielkość, przeznaczenie w aktach planistycznych obowiązujących do poszczególnych obszarów. Poddał analizie rynek działek gruntu przeznaczonych pod zabudowę usługową położonych w P., w rejonach porównywalnych z położeniem wycenianych nieruchomości ze względu na stopień zurbanizowania okolicy, a różnice w lokalizacji nieruchomości porównawczych oraz nieruchomości wycenianych, zostały przez biegłego uwzględnione w procesie wyceny. Rzeczoznawca przeanalizował transakcje zaistniałe w okresie ostatnich dwóch lat, przy czym większość z transakcji wybranych do porównań jako najbardziej przystających swoją charakterystyką do nieruchomości wycenianych, miała miejsce w okresie od lipca 2009r. do września 2009r. Również w ocenie organu biegły zastosował prawidłową metodę wyceny, podejście porównawcze. W oparciu o wyznaczone cechy i przy zastosowaniu metody porównania parami, biegły bez błędów rachunkowych i zgodnie z przyjętą metodyką dokonał korekty cen transakcyjnych nieruchomości podobnych. W wyniku weryfikacji organ stwierdził, że operat szacunkowy został sporządzony zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami i zasadami.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła [...] S.A., podtrzymując zarzuty wskazane w treści odwołania od decyzji organu I instancji. Wskazując na naruszenie art.146 ust.1a w zw. z art.98a oraz art.155 ust.1 w zw. z art.154 ust.1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami, a także naruszenie art.6, 7 i 77 par 1 kpa domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając sprawę w tak określonych granicach Sąd uznał, iż skarga jest niezasadna.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczyło się w trybie art. 98 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Zgodnie z ust. 1 powyższego artykułu, jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Jednocześnie w ramach prowadzonego postępowania stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W rozpatrywanej sprawie z ustaleń organów obu instancji wynika, że podjęcie rozstrzygnięć określających wysokość opłaty adiacenckiej poprzedzone było ostateczną decyzją podziałową Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] w P. z dnia [...] marca 2008 r., wydaną na wniosek skarżącego w trybie art. 93 ust.1 wyżej powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami. W momencie wydania decyzji organu I instancji obowiązywała przy tym uchwała Rady Miasta Poznania z dnia 20 kwietnia 2004r., zgodnie z którą na trenie objętym decyzją podziałową opłata adiacencka stanowiła 30% różnicy wartości nieruchomości przed i po jej podziale. Ustalenie kwoty należnej opłaty nastąpiło w oparciu o aktualny operat szacunkowy sporządzony w dniu [...] maja 2010r. przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym ustalona została wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale oraz wynikający z różnicy między tymi wartościami wzrost wartości nieruchomości. W ocenie Sądu przedmiotowy operat w sposób wystarczający wyjaśnia, że w wyniku podziału nieruchomości nastąpił wzrost wartości nieruchomości o wielkości w nim przyjęte. Zgodnie z przytoczoną powyżej treścią przepisu art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami dla prawidłowego ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej konieczne jest ustalenie wartości nieruchomości przed podziałem i po podziale, przy czym wartość powyższą określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Oznacza to, że prawidłowo sporządzony operat szacunkowy powinien z jednej strony zawierać wycenę nieruchomości przed podziałem, ze szczególnym uwzględnieniem jej wielkości, oraz wartość nieruchomości po podziale, stanowiącej sumę wartości poszczególnych wydzielonych działek. Sam bowiem podział nieruchomości może oczywiście powodować wzrost jej wartości, jednak wzrost ten nie wynika z samego faktu podziału, ale musi zostać udowodniony (tak wyrok NSA z 30 marca 2007r. I OSK 729/06, Lex 325251), co w ocenie Sądu zostało należycie wykazane.

Jak wynika z analizy załączonego do akt sprawy operatu szacunkowego dla dokonania wyceny nieruchomości zastosowano podejście porównawcze, metodę porównania parami. Zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Podejście porównawcze stosuje się więc wówczas, jeżeli są znane ceny i cechy nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej. Ceny te koryguje się następnie ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu. Wszystkie te okoliczności zostały w operacie uwzględnione. W myśl zaś rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. nr 207, poz. 2109 ze zm.), przy metodzie porównawczej przyjmuje się z rynku właściwego ze względu na położenie wycenianej nieruchomości co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Należy zauważyć, iż biegły takie nieruchomości wziął pod uwagę. Wyboru zaś właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych (art.154 u.g.n.). Również podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego (art.93 ust.1 u.g.n.). Nie ma znaczenia na etapie ustalenia opłaty adiacenckiej zgodność, czy niezgodność miejscowego planu ze studium, dlatego też w tym względzie zarzut podniesiony w skardze jest chybiony. W planie miejscowym szacowana nieruchomość przeznaczona została pod usługi i takie też nieruchomości biegły przyjął prawidłowo do porównania. Okoliczność bowiem, że na wycenianej nieruchomości stoją i stały w dacie wydawania decyzji podziałowej wybudowane przez skarżącą budynki mieszkalne nie czyni terenu nieusługowym. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby taką działalność w budynkach móc prowadzić. Ponadto art.98a ust.1 zdanie 5 u.g.n. mówi wprost, iż badając stan nieruchomości do wyceny nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Jak zaś wiadomo do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane (art.48 k.c.). A zatem chybiony również jest zarzut skarżącej, iż wartość nieruchomości poprzez dokonanie jej podziału nie wzrosła bowiem budynki mieszkalne zostały pobudowane na niej już przed wydaniem decyzji podziałowej.

Sporządzony operat szacunkowy został wykonany z poszanowaniem przepisów art.155ust.1 i 154 ust.1 u.g.n. Nadto zawiera wszystkie dane o jakich mowa w par 56 ust.1 pkt 1 – 9 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości, łącznie z opisem stanu nieruchomości (posadowionymi na niej budynkami mieszkalnymi) i wskazaniem przeznaczenia wycenianej nieruchomości. Możliwość zaś ustalenia opłaty adiacenckiej związana jest ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanej jej podziałem, wskutek której nowa konfiguracja, czy wielkość nowopowstałych działek pozwala na korzystniejsze gospodarczo ich użytkowanie, a co za tym idzie uzyskanie wyższej ceny sprzedaży, aniżeli miałoby to miejsce w przypadku działki niepodzielonej.

Należy podkreślić, iż jedynym dopuszczalnym przez prawo dowodem określającym wartość nieruchomości w postępowaniu zmierzającym do ustalenia opłaty adiacenckiej jest operat szacunkowy sporządzany przez rzeczoznawcę majątkowego. Ponadto skoro skarżąca nie kwestionowała sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego, nie wskazywała bowiem w toku postępowania na merytoryczne błędy w sporządzonym operacie i nie przedstawiła własnej wyceny spornej nieruchomości (operatu), to organ odwoławczy miał wszelkie podstawy by uznać, iż fakt wzrostu wartości nieruchomości został udowodniony, a tym samym uznać, iż przeprowadzanie kolejnych dowodów dotyczących tej okoliczności jest zbędne. Gdyby biegły wycenił przedmiotową nieruchomość z jej wykorzystaniem na cele budownictwa mieszkaniowego (co sugeruje skarżący), dopuściłby się rażącego naruszenia prawa oraz przepisów dotyczących wyceny nieruchomości.

Biegły prawidłowo zatem wyjaśnił, w jaki sposób ustalił wartość nieruchomości przed i po podziale. Starannie dobrał transakcje, służące jako materiał porównawczy i sporządził operat w taki sposób, iż jest zrozumiały i służy celom, dla których został sporządzony. Operat szacunkowy jest bowiem dowodem w sprawie i podlega ocenie, tak jak każdy inny dowód, stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. Wprawdzie dla jego sporządzenia wymagana jest wiedza specjalistyczna, jednakże operat szacunkowy, w oparciu o który została ustalona opłata adiacencka, został sporządzony w ocenie Sądu, w sposób zrozumiały nie tylko dla innych rzeczoznawców majątkowych, ale również dla tych, którzy takiej wiedzy specjalistycznej nie posiadają, a szczególnie dla tych, których praw on dotyczy.

W niniejszej sprawie przedłożony przez rzeczoznawcę operat szacunkowy został przyjęty bez zastrzeżeń przez organ administracji publicznej rozstrzygający w sprawie, również Sąd nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby spowodować wadliwość decyzji wydanych przez organy obu instancji.

Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja I instancji nie zostały wydane z naruszeniem przepisu art. 146 ust.1a w zw. z art.98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a więc z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy, oraz art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a więc z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

MZ