Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 536/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok,, Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski, Protokolant Małgorzata Kuba, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 11 października 2004 r., nr[...], 2. orzeka, że decyzje wymienione w punkcie pierwszym wyroku nie mogą być wykonane, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 740 (siedemset czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 11 października 2004 r., nr [...] Wójt Gminy ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej Plus GSM "BT 4 3224 Prusewo" wraz z przyłączem energetycznym w miejscowości P. na działce nr 217/2 w gminie K. Decyzja została wydana na podstawie art. 4 ust. 2, art. 50 ust. 1, art. 63 ust. 3, 4, i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ) i art. 104 kpa. Jak wynika z treści decyzji jej adresatem jest Spółka A.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące okoliczności:

Inwestor wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej na istniejącej wieży telefonii komórkowej. Po przeanalizowaniu stanu istniejącego oraz wizji lokalnej w terenie jak również uwzględnieniu przepisów szczególnych, a w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów objętych wnioskiem w myśl art. 4 ust. 2 określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydanej na podstawie obowiązujących ustaw. Wymagania dla zagospodarowania terenu zostały ustalone na podstawie analizy funkcji zagospodarowania terenu wokół terenu objętego wnioskiem w zakresie, o którym mowa w art. 61 ust. 3-5. Stacja bazowa telefonii komórkowej jako inwestycja mogąca oddziaływać szkodliwie na środowisko z uwagi na wytwarzanie pola elektroenergetycznego wymagała sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i przeprowadzenia procedury związanej z udostępnieniem w/w raportu do publicznego wglądu. Wnioski zawarte w raporcie pozwoliły na stwierdzenie, że nie istnieje praktyczne zagrożenie dla zdrowia ludzi oraz pozwalają na sformułowanie pozytywnych wniosków dotyczących budowy i eksploatacji stacji. Zgodnie z art. 60 ust. 1 i 2 w nawiązaniu do art. 53 ust. 4 projekt decyzji uzyskał wymagane uzgodnienia.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. K. zarzucając rażące naruszenie art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego zastosowanie. W ocenie odwołującego, organ w sposób dowolny uznał, iż przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Zaskarżona decyzja poprzedzona została zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego w trybie przepisów art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 60 ust. 1 w/w ustawy – a więc w zwykłym postępowaniu.

Wskazano również, iż zgodnie z § 10 pkt 3 studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy zatwierdzonego uchwałą nr XI/143/2003 Rady Gminy z dnia 31 października 2003 r. na obszarach wyznaczonych w tym studium stref ochrony w tym również ochrony konserwatorskiej określono, że nie obowiązują wskazane tamże sposoby zagospodarowania przestrzennego oraz sposoby zabudowy. "Sposoby zagospodarowania przestrzennego oraz sposoby zabudowy na tych obszarach określone zostaną w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego." Zdaniem skarżącego, konsekwencją takiego zapisu jest brak możliwości ustalania przez organ w tych strefach, do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunków zabudowy zarówno w zwykłym trybie jak i w trybie ustalenia lokalizacji celu publicznego. Inne rozumowanie mogłoby prowadzić do wniosku, że organ – bez względu na zapisy studium – wydawać będzie decyzje o ustaleniu lokalizacji w tym lokalizacji inwestycji celu publicznego ( np. drogi, obiekty przemysłowe ) w strefach ochronnych. Oczywistym jest, że studium nie jest prawem miejscowym natomiast jego zapisy zatwierdzone uchwałą Rady Gminy niewątpliwie obowiązują organy wydające decyzje w materii objętej studium.

W odwołaniu zarzucono również, iż decyzja została podjęta bez wymaganego przepisem art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Wskazując na uzasadnienie decyzji, z którego wynika, iż "inwestor wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej na istniejącej wieży telefonii" skarżący wyjaśnił, iż na przedmiotowym terenie nie istnieje żadna wieża telefonii komórkowej. Dodatkowo skarżący wskazał na błędne określenie w decyzji jej adresata. Określenie bowiem Spółka A nie pozwala bowiem na identyfikację strony bądź stron występujących z wnioskiem.

Decyzją z dnia 29 kwietnia 2005 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, iż stosownie do przepisu art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Z uwagi na to, iż w odniesieniu do przedmiotowego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobu zagospodarowania następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, przy czym lokalizację celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium wyjaśniło, iż stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pod pojęciem inwestycji celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym ( gminnym ) i ponadlokalnym ( powiatowym, wojewódzkim i krajowym ) stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami lub zgodnie z pkt 10 art. 6 celów publicznych określonych w innych ustawach. Zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami celem publicznym jest m. in. wydzielenie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymywanie tych dróg oraz łączności publicznej i sygnalizacji. Z treści tego przepisu wynika, iż za jeden z celów publicznych ustawodawca uznał budowę i utrzymywanie obiektów zapewniających łączność publiczną i sygnalizację. Inwestycje służące celom publicznym nie muszą mieć związku z działaniem podmiotów publicznych. Inwestorem może być podmiot prawa prywatnego. Przedmiotem inwestycji jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...], wykorzystywanej głównie do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. W przypadku gdy realizacja inwestycji ma zapewnić łączność publiczną należy ją zaliczyć do inwestycji celu publicznego.

Kolegium wskazało, iż zaskarżona decyzja spełnia warunki określone w przepisach rozdziału 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – lokalizacja inwestycji celu publicznego i ustalenie warunków zabudowy w odniesieniu do innych inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że ani z uzasadnienia decyzji, ani z akt sprawy nie wynika, iż decyzja powinna być poprzedzona uzgodnieniem z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków oraz że w niniejszej sprawie wniosek w sprawie złożyło Biuro Obsługi Inwestycji M. K. M. z upoważnienia Spółki A.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. K. przedstawił i rozszerzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) kognicji sądu administracyjnego została poddana kontrola działalności organów administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem. Ponadto zgodnie z dyspozycją art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty Sąd rozstrzygający sprawę podziela.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący niedopuszczalności zaliczenia planowanej inwestycji ( budowa stacji bazowej telefonii komórkowej ) do inwestycji celu publicznego. Kluczową dla rozpatrzenia tego zarzutu kwestią prawną wymagającą rozważenia jest zdefiniowanie pojęcia "inwestycji celu publicznego". W art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. zwanej dalej w skrócie u.p.z.g. ) zdefiniowano "inwestycję celu publicznego" jako działania o znaczeniu lokalnym ( gminnym ) ponadlokalnym ( powiatowym, wojewódzkim i krajowym ), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm. ). W punkcie 1 wskazanego przepisu art. 6 wymieniono m. in. łączność publiczną. W doktrynie problem celu publicznego inwestycji związanych z działalnością telekomunikacyjną na tle w/w ustaw i ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne ( Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ) analizował Tomasz Grossmann w artykule "Pojęcie inwestycji celu publicznego w dziedzinie łączności, Państwo i Prawo 2005/9/81. Powyższy problem był również przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 października 2005 r. o sygn. akt II OSK 495/05 ( dotychczas niepublikowanym ) szeroko przedstawił argumentację przemawiającą za przyjęciem tezy, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na tle obowiązujących przepisów jest inwestycją z zakresu "łączności publicznej", o której mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela rozważania i wnioski zawarte w przywołanym orzeczeniu. W ocenie Sądu analiza przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne wskazuje, iż zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją z zakresu "łączności publicznej", a zatem jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.g. W niniejszej sprawie organy prawidłowo uznały więc, iż ustalenie warunków zabudowy powinno nastąpić w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.g.

Wydane w sprawie decyzje naruszają jednak inne przepisy prawa, zaś ilość i rodzaj tych naruszeń powodują konieczność uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji.

Jak wynika z akt sprawy przedmiotowe postępowanie administracyjne zainicjował wniosek Biura Obsługi Inwestycji M. K. M., które wskazując na upoważnienie inwestora Spółki A złożyło wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego i o doręczanie korespondencji w sprawie na adres wskazanego Biura. Wniosek został podpisany przez osobę o nazwisku "M.". W aktach administracyjnych brak jest pełnomocnictwa udzielonego tej osobie przez inwestora. W tej sytuacji organ przed rozpoznaniem sprawy stosownie do przepisu art. 33 § 2 i § 3 oraz art. 64 § 2 kpa powinien był wezwać składającego wniosek do przedłożenia pełnomocnictwa w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zaniechanie powyższego i potraktowanie złożonego wniosku jako wniosku inwestora nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Należy wskazać, iż w każdym prowadzonym postępowaniu administracyjnym organ ma obowiązek zbadać prawidłowość udzielonego pełnomocnictwa i w tym celu zażądać jego przedłożenia.

W tym miejscu należy również podzielić pogląd skarżącego, co do nieprawidłowego określenia przez organ adresata decyzji. Z treści wniosku wynika bowiem, iż wnioskodawcą w sprawie był Spółka A, a nie M. K. M. Skoro organ uznał, iż wniosek w sprawie złożył Spółka A, to decyzja powinna jako jej adresata wskazywać wyłącznie ten podmiot, a nie osobę podającą się za jego pełnomocnika.

Jednym z pierwszych i podstawowych obowiązków organu, który prowadzi postępowanie, jest ustalenie i zawiadomienie wszystkich stron o jego wszczęciu ( art. 61 § 4 kpa ). Ustalenie stron następuje na podstawie kryteriów określonych w art. 28 kpa. Warunkiem uzyskania statusu procesowego strony jest więc posiadanie interesu prawnego lub obowiązku, którego dotyczy postępowanie lub żądanie czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W sprawie, której przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego przymiot strony przysługuje osobom uprawnionym w stosunku do nieruchomości na której ma być lokalizowana inwestycja oraz na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji, przy czym wpływ ten należy rozumieć szeroko, jako oddziaływanie, o którym mowa w art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy. W niniejszej sprawie z akt sprawy nie wynika ani w jaki sposób ustalono wpływ planowanej inwestycji, ani według jakich kryteriów organ ustalił strony niniejszego postępowania. Jest to o tyle istotne, gdyż zgodnie z brzmieniem art. 53 ust. 1 u.p.z.g.: "O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie". Wobec tego, iż z akt niniejszej sprawy nie wynika, które strony posiadają uprawnienie do nieruchomości na której ma być lokalizowana inwestycja, a które w stosunku do nieruchomości na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji nie sposób ustalić prawidłowości zastosowania wskazanego przepisu. Organ wszystkie osoby, które nie wiadomo z jakich względów uznał za strony prowadzonego postępowania zawiadomił bowiem na piśmie. Wprawdzie można przyjąć, iż zawiadomienie na piśmie stron, które powinny być zawiadomione w drodze obwieszczeń nie narusza ich praw to jednak nie można pominąć, iż organ przeprowadził postępowanie z naruszeniem powyższego przepisu. Dodatkowo, przepis ten w ogóle nie został przez organy zastosowany w odniesieniu do postanowień uzgadniających ( art. 53 ust. 4 u.p.z.g. ) wydanych w trybie art. 106 kpa. Tymczasem z przepisu art. 53 ust. 1 i ust. 5 jednoznacznie wynika obowiązek doręczenia stronom postanowień uzgadniających (na piśmie bądź przez obwieszczenie w zależności od uprawniania strony w stosunku do nieruchomości ).

Z akt sprawy bezspornie wynika natomiast, iż żadne z postanowień uzgadniających projekt decyzji nie zostało doręczone stronom postępowania ani na piśmie, ani w drodze obwieszczenia. Przepis art. 53 ust. 5 u.p.z.g. wyraźnie stanowi, iż "uzgodnień o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 kodeksu postępowania administracyjnego". Uzgodnienie następuje więc w formie postanowienia, na które stronie służy zażalenie ( art. 106 § 5 kpa). Skoro tak to niewątpliwie powinno ono zostać doręczone stronom postępowania w sposób wskazany w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Postanowienia wydane w trybie art. 106 kpa są postanowieniami wydanymi w toku tzw. współdziałania organów. Ich treść ma niewątpliwie znaczenie przy wydaniu rozstrzygnięcia głównego. Z tego też względu wydanie postanowienia uzgadniającego winno być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, gdyż dotyczy tej samej kwestii materialnej, o jakiej będzie mowa w przyszłej decyzji administracyjnej ( art. 106 § 4 kpa ). Postępowanie takie winno być prowadzone z uwzględnieniem procesowych gwarancji przyznanych stronie przepisami kpa. Tak więc stronie winna być zapewniona możliwość wzięcia udziału w takim postępowaniu, w każdym jego stadium, zaś organ właściwy do wydania decyzji zobowiązany jest do ustalenia czy postanowienia o uzgodnieniu zostały doręczone w trybie art. 106 § 2 kpa ( w tym przypadku z uwzględnieniem art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ) wszystkim stronom postępowania ( por. wyrok NSA z 5 października 2001 r., V SA 3368/00, Lex nr 50119; wyrok WSA w Lublinie z dnia 23 września 2004 r., II SA/Lu 1497/03, OŚP 2004/4/57). W niniejszej sprawie organy nie doręczając stronom postanowień uzgadniających wydanych w trybie art. 106 zgodnie z art. 53 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 5 ustawy pozbawiły strony ich gwarancji procesowych tj. możliwości wniesienia zażalenia, co niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W tym miejscu należy również wskazać na inne jeszcze naruszenie prawa, którego dopuścił się organ I instancji w toku dokonywania tzw. uzgodnień decyzji. Z akt sprawy wynika bowiem, iż organ decyzyjny Wójt Gminy wniósł zażalenie na postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia 22 września 2004 r. odmawiające uzgodnienia ( vide: k. 8, 10 ). W świetle art. 106 kpa wniesienie zażalenia na postanowienie uzgadniające przysługuje wyłącznie stronie postępowania, a nie organowi decyzyjnemu. Oczywistym jest, iż organ właściwy do wydania decyzji nie może być w tej samej sprawie stroną postępowania.

W przedmiotowej sprawie organ I instancji uprawniania i kompetencje stron postępowania wynikające z art. 106 § 5 kpa przypisał sobie jednocześnie pozbawiając ich strony postępowania przez brak doręczenia postanowień.

Organ prowadzący postępowanie naruszył również przepis art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi, iż właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1 ) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2 ) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Z akt sprawy, a w szczególności uzasadnienia decyzji nie wynika aby w niniejszej sprawie organ dokonał analizy, o której mowa w cytowanym przepisie. W sprawie nie ustalono ani stanu faktycznego, ani prawnego nieruchomości obejmującej działkę nr [...]. Nie wiadomo w jaki sposób jest ona obecnie zagospodarowana, czy jest zabudowana i jaka jest jej infrastruktura. Nie wiadomo także czy i jakim ograniczeniom podlega ta nieruchomość z punktu widzenia przepisów odrębnych i nie wiadomo także jaki jest krąg osób uprawnionych do rozporządzania nieruchomością i korzystania z niej. Wszystkie te okoliczności powinny wynikać z dokonanej przez organ analizy, o której mowa w cytowanym przepisie. Gdyby w niniejszej sprawie organ prowadzący postępowanie uwzględnił zapis art. 53 ust. 3 u.p.z.g. nie byłoby wątpliwości z jakimi organami wymienionymi w przepisie ustępu 4 winien uzgodnić projekt decyzji, ani jakie osoby winny być stronami prowadzonego postępowania i z jakich względów. Tymczasem w niniejszej sprawie nie wiadomo, czy teren przedmiotowej inwestycji to teren objęty ochroną konserwatorską, czy też grunt wykorzystywany na cele rolne lub leśne, czy też teren podlegający innym ograniczeniom. Organ odwoławczy wskazał, iż ani z akt sprawy, ani uzasadnienia decyzji nie wynika potrzeba dokonania uzgodnienia decyzji z konserwatorem zabytków. Twierdzenie to jest o tyle tylko prawidłowe, iż z akt sprawy i uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika w ogóle potrzeba dokonywania jakichkolwiek uzgodnień, bowiem organ w ogóle nie przeprowadził analizy w trybie art. 53 ust. 3 ustawy. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał natomiast, iż jest ona wydawana "po przeanalizowaniu stanu istniejącego oraz wizji lokalnej w terenie jak również uwzględnieniu przepisów szczególnych", a "wymagania dla zagospodarowanego terenu zostały ustalone na podstawie analizy funkcji zagospodarowania terenu wokół terenu objętego wnioskiem w zakresie, o którym mowa w art. 61 ust. 3-5". W rzeczywistości w uzasadnieniu nie przedstawiono ani analizy stanu istniejącego, ani funkcji zagospodarowania terenu wokół terenu objętego wnioskiem, a w aktach brak jest jakichkolwiek dokumentów świadczących o wizji lokalnej. O prawidłowości zaś "przeanalizowania stanu istniejącego" po przeprowadzonej rzekomo wizji lokalnej dobitnie świadczy fakt błędnego wskazania w uzasadnieniu decyzji, iż na przedmiotowym terenie znajduje się wieża telefonii komórkowej, co jak wynika z treści wniosku nie jest zgodne z prawdą.

W decyzji organu I instancji wskazano ponadto, iż jej wydanie zostało poprzedzone postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu prawidłowo wskazano, iż planowana inwestycja wymagała sporządzenia raportu i przeprowadzenia procedury związanej z udostępnieniem w/w raportu do publicznego wglądu. Przedsięwzięcie emitujące pola elektromagnetyczne o mocy promieniowania i o częstotliwościach podanych w raporcie jest bowiem wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 179, poz. 1490 ) jako przedsięwzięcie wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( § 1 ust. 1 pkt 9 g ). W związku z powyższym istotnie organ obligowany był do przeprowadzenia postępowania uregulowanego w rozdziale 2 działu VI ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm. ). Z akt sprawy wynika jednak, iż całość postępowania w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w niniejszej sprawie została przez organ I instancji sprowadzona i ograniczona wyłącznie do przedłożenia przez wnioskodawcę raportu oddziaływania na środowisko. Organ pominął natomiast fakt, iż przepisy wskazanej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji poszerzały zakres niezbędnych uzgodnień decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ( czyli decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ) o uzgodnienie z organem ochrony środowiska i państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym ( art. 48 ust. 1, 2, 3 w związku z art. 46 ust. 1 i 4 pkt 1 w/w ustawy ). W niniejszej sprawie, jak wynika z akt organ I instancji nie wystąpił do wskazanych organów o uzgodnienie decyzji. Ponadto wbrew twierdzeniu organu w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów świadczących o przeprowadzeniu przez organ procedury związanej z zapewnieniem udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany był raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ( art. 53 w związku z art. 32 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy ).

Wskazane wyżej naruszenia przepisów prawa skutkują koniecznością uchylenia wydanych w sprawie decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na mocy art. 152 w/w ustawy określono w wyroku, iż uchylone decyzje nie mogą być wykonane, zaś o kosztach postępowania rozstrzygnięto na mocy art. 200 tej ustawy.