Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 589/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.R. (R.) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 20 lutego 2018 r. nr 2401-IOM.4104.6.2018.3 UNP: 2401-18-030096 w przedmiocie podatku od spadków i darowizn p o s t a n a w i a: 1. podjąć zawieszone postępowanie; 2. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 3. zasądzić od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz skarżącego kwotę 5.100,00 (pięć tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej także: organ odwoławczy) z dnia 20 lutego 2018 r. nr 2401-IOM.4104.6.2018.3 UNP: 2401-18-030096, dotycząca ustalenia P.R. (dalej: skarżący) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia w drodze dziedziczenia rzeczy lub praw majątkowych w kwocie 74.787 zł.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o umorzenie postępowania sądowego wskazując, iż decyzją z dnia 23 maja 2018 r. nr 2401-IOM.4104.65.2018.2 UNP: 2401-18-085016, wydaną w ramach autokontroli, uwzględnił skargę wniesioną w niniejszej sprawie – uchylona została decyzja stanowiąca przedmiot skargi oraz poprzedzająca ją decyzja wymiarowa organu pierwszej instancji, zaś sprawę przekazano organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Na powyższą decyzję autokontrolną skarżący wniósł do tutejszego sądu skargę. Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 830/18 Sąd skargę oddalił. Od powyższego wyroku wniesiona została przez pełnomocnika skarżącego skarga kasacyjna. Wyrokiem z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. akt III FSK 1058/21 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną od wyroku z dnia 9 stycznia 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Postępowanie sądowoadministracyjne należało podjąć i umorzyć.

W pierwszej kolejności Sąd zauważa, iż odpadała przyczyna będąca podstawą zawieszenia postępowania, gdyż postępowanie w sprawie ze skargi P.R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 23 maja 2018 r. nr 2401-IOM.4104.65.2018.2 UNP: 2401-18-085016, prowadzone pod sygn. akt I SA/Gl 830/18, zostało prawomocnie zakończone, a to na skutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie skargi kasacyjnej od wyroku tutejszego Sądu z dnia 9 stycznia 2019 r. Należało zatem podjąć zawieszone postępowanie sądowe w niniejszej sprawie.

Dalej wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej: P.p.s.a.) organ, którego działanie, bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie to z innych przyczyn niż przewidziane w punktach poprzedzających (skuteczne cofnięcie skargi lub śmierć strony) stało się bezprzedmiotowe. Tego rodzaju bezprzedmiotowość występuje wówczas, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Stosownie do treści art. 161 § 2 P.p.s.a. postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

W przedmiotowej sprawie organ drugiej instancji skorzystał z instytucji uregulowanej w art. 54 § 3 P.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi w całości, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarga wpłynęła do organu w dniu 23 kwietnia 2018 r. Wydanie przez organ odwoławczy decyzji na skutek zastosowania trybu autokontroli miało miejsce w dniu 23 maja 2018 r. Organ odwoławczy zachował zatem, w kontekście omówionej wyżej regulacji, termin przewidziany do dokonania tej czynności. W konsekwencji podjętych czynności należało uznać, że organ odwoławczy w sposób prawidłowy skorzystał z przysługujących mu uprawnień autokontrolnych, powodując równocześnie wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczenia będącego przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. To z kolei doprowadziło do odpadnięcia przyczyny leżącej u podstaw wniesienia skargi. Należy również zauważyć, iż kontrola przez sąd administracyjny legalności decyzji administracyjnej, wydanej na skutek zastosowania trybu autokontroli, nie doprowadziła do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Jak już bowiem wyżej wspomniano, tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 9 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 830/18 oddalił skargę na decyzję autokontrolą. Skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącego od tego wyroku został natomiast oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. akt III FSK 1058/21. A zatem, decyzja wydana na skutek zastosowania trybu z art. 54 § 3 P.p.s.a., uzyskała walor ostateczności i prawomocności.

Powyższe okoliczności sprawiły, że postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3) P.p.s.a., wobec czego należało orzec o jego umorzeniu.

O zwrocie kosztów postępowania od organu odwoławczego na rzecz skarżącego, orzeczono z kolei na mocy art. 201 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Zasądzoną kwotę stanowi uiszczony wpis od skargi w kwocie 1.500 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 3.600 zł, określone zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011 r. nr 31 poz. 153). W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że nie znalazł podstaw do podwyższenia wynagrodzenia doradcy podatkowego, który zastępował skarżącego w toku postępowania, zgodnie z jego wnioskiem zawartym w piśmie z dnia 14 kwietnia 2019 r. Fakt, iż po wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie, co miało miejsce w dniu 17 kwietnia 2018 r., w dniu 18 września 2018 r. w życie weszło rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1687), nie może zdaniem Sądu sam w sobie uzasadniać wniosku o zasądzenie wynagrodzenia w wyższej wysokości, przewidzianej przez ten akt prawny. Jak bowiem stanowi § 4 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Sąd nie dopatrzył się również podstaw do kwestionowania wysokości należnego doradcy podatkowemu wynagrodzenia, w świetle regulacji dotyczących radców prawnych i adwokatów. Prawodawca określił bowiem w stosownym akcie prawnym wysokość wynagrodzenia należnego doradcom podatkowym za czynności podejmowane przed sądem administracyjnym, co z kolei powoduje, że Sąd jest związany tą regulacją. Sąd zauważa ponadto, iż analiza akt przedmiotowej sprawy nie pozwoliła stwierdzić, aby sprawa ta była sprawą nietypową, nader skomplikowaną, a nakład pracy doradcy podatkowego przewyższał przeciętną miarę w tego typu postępowaniach. Podwyższenie zatem kwoty wynagrodzenia należnego doradcy podatkowemu nie znajduje w ocenie Sądu uzasadnienia.

W tym stanie sprawy, orzeczono jak w sentencji.