Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 166/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-05-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Powołane przepisy: article: art.243 § 1, art.244 § 1, art.245, art.246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące I – XII 2007r. postanawia - przyznać R. A. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

We wniosku z dnia 8 kwietnia 2010r. o przyznanie prawa pomocy, złożonym na urzędowym formularzu PPF, skarżący R. A. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Podał, iż po przebytej przez niego operacji jedynym źródłem utrzymania jego i jego rodziny, składającej się z żony oraz dwojga dzieci /w wieku około 4 lat i 1 roku/, jest otrzymywany przez niego zasiłek rehabilitacyjny w kwocie zł 1100,00, a także że on ani jego rodzina nie posiada zasobów pieniężnych ani majątku poza domem mieszkalnym o powierzchni 150 m2. Dodatkowo, na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia 7 maja 2010r. wyjaśnił, iż rodzina otrzymuje z opieki społecznej zasiłek w kwocie zł 136,00 miesięcznie, nie korzysta z pomocy materialnej innych członków rodziny, comiesięczne wydatki kształtują się na poziomie około zł 1100,00 /w tym żywność – zł 500,00, rachunki za prąd, wodę, telefon – zł 300,00 i inne wydatki – zł 300,00/, a nadto że w okresie ostatnich 4 miesięcy nie były ponoszone inne wydatki.

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, zwana dalej "ppsa", przewiduje instytucję dającą gwarancję dostępności sądu dla osób, które ze względu na swój stan finansowy, majątkowy i rodzinny nie mogą ponieść kosztów związanych z własnym udziałem w postępowaniu sądowym. Instytucja ta nosi nazwę prawa pomocy i obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego, rzecznika patentowego /art.244 § 1 ppsa/.

Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek /art.243 § 1 ppsa/, przy czym przyznanie tego prawa może nastąpić w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, albo w zakresie częściowym, który może obejmować tylko zwolnienie od opłat sądowych /w całości lub w części/ lub tylko od wydatków lub tylko od opłat i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego, rzecznika patentowego /art.245 ppsa/.

Stosownie do art.246 § 1 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1/ w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2/ w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymanie koniecznego dla siebie i rodziny.

Jak wskazano wyżej, skarżący R. A. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zdaniem Sądu wykazał przy tym, że nie jest w stanie kosztów tych ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Należy bowiem zauważyć, iż rodzina skarżącego utrzymuje się z jego świadczenia rehabilitacyjnego w kwocie zł 1100,00 zł, którą wydatkuje na niezbędne potrzeby, jak zakupy żywności, opłaty związane z utrzymaniem domu, a wydatki te uznać należy za wiarygodne. Nadto skarżący nadal poddawany jest procesowi leczenia, o czym świadczy skierowanie go na leczenie sanatoryjne. W tym stanie rzeczy skarżący nie jest w stanie ani ponieść kosztów sądowych z bieżących dochodów, ani poczynić na ten cel oszczędności.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art.246 § 1 pkt 2 ppsa należało orzec jak na wstępie.