Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 272/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2 pkt 2; art. 4 pkt 11; art. 5 ust. 1; art. 5b ust. 1 i ust. 2; art. 18 ust. 4a, 4b; art. 87 ust. 1 pkt 1; art. 92a ust. 1, 3, 7, 10; art. 92c ust. 1; lp. 1.1, lp. 2.11 załącznika nr 3
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 listopada 2019 r. sprawy ze skargi V. D. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: organ drugiej instancji lub organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania V. D. (dalej jako: skarżący) utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (zamiennie: organ pierwszej instancji) z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] listopada 2018 r. w L. przy ul. [...] inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę drogową samochodu osobowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] Kontrolowanym pojazdem kierował V. D.. Kierowca przewoził zarobkowo trzech pasażerów - S. K., R. E. i A. K. z [...] na ul. [...] w L.. Pasażer S. K. za pośrednictwem aplikacji Taxify dokonał płatności w wysokości ([...] zł) za wykonany kurs, nie otrzymując tym samym paragonu, a jedynie potwierdzenie wniesienia opłaty w postaci faktury na email. W toku kontroli sporządzono protokół przesłuchania kierowcy i świadka – pasażera S. K.. Ustalono, że kierowca (przewoźnik) wykonał usługę płatnego przewozu okazjonalnego osób.

Zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2018 r. organ pierwszej instancji poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego. Po przeprowadzeniu postępowania organ pierwszej instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł za naruszenia, o których mowa w załączniku nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 58, dalej jako u.t.d.) - pod poz. 4.2 (wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy) i pod poz. 4.3 (wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy).

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej jako k.p.a.) poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego naruszenie tych przepisów doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia przez organ, że czynności podjęte przez stronę nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej oraz że w chwili kontroli strona miała status przedsiębiorcy. W ocenie skarżącego organ zaniechał ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego osób. Podniósł również, że organ pierwszej instancji naruszył przepisy art. 92a ust. 1 i 6 u. t. d. w zw. z lp. 4.2 i lp. 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy, które polegało na wymierzeniu kary po [...] zł za każde naruszenie w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieściły się w definicji krajowego transportu drogowego, w związku z czym skarżący nie był zobowiązany do legitymowania się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwskazań zdrowotnych, ani orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwskazań psychologicznych. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, bowiem wymierzył skarżącemu kary w łącznej wysokości przekraczającej [...] zł za naruszenia z tej samej kontroli drogowej.

Organ odwoławczy nie uznał zarzutów odwołania i utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji powołał przepisy znajdujące zastosowanie w przedmiotowej sprawie, w tym art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1 pkt 3, art. 39j ust. 1-4, art. 39k ust. 1-3, art. 39m, art. 92a ust. 2, 3 i 4 u. t. d. w zw. z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy, regulujące kwestie przewozu drogowego osób, koniecznych zezwoleń na wykonywanie tego przewozu oraz kar pieniężnych nakładanych w przypadku wykonywania tego przewozu z naruszeniem obowiązujących przepisów.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a ust. 2 i 8 w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d., których treść określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wykazane w załączniku nr 4 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z tym regulacja z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania. Organ odwoławczy wskazał, że art. 39a ust. 1 u.t.d. określa wymagania, jakie musi spełniać kierowca wykonujący przewozy drogowe. Wymagania te dotyczą posiadania nie tylko określonego wieku i prawa jazdy, uzyskania odpowiedniej kwalifikacji wstępnej lub odbycia odpowiedniego szkolenia okresowego, ale także uzyskania orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego potwierdzających brak przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie z art. 39m u.t.d., wymagania, o których mowa w art. 39a – 39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżący w dniu [...] listopada 2018 r. wykonywał okazjonalny przewóz osób w imieniu własnym. Protokół kontroli potwierdza, że kierujący pojazdem nie posiadał ważnych na dzień kontroli orzeczeń o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Protokół kontroli jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Organ jest więc zobowiązany uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Zatem słusznie organ nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł za naruszenie przepisów art. 92 ust. 2,4 i 8 u.t.d. w zw. z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów odnośnie braku ustaleń, czy wykonywane czynności nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej oraz czy skarżący w dniu kontroli posiadał status przedsiębiorcy, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych wykonywanie transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozi osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego z tym, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. W niniejszej sprawie zostało udowodnione, że strona faktycznie wykonywała działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego, a tym samym brak posiadania statusu przedsiębiorcy nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie.

W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że nietrafny jest zarzut naruszenia art. 92a ust. 3 u.t.d., odnoszący się do wymierzenia kary w łącznej wysokości przekraczającej [...] zł. Organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie postępowanie wobec skarżącego toczy się na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d., a więc nie jako do wykonawcy przewozu, ale jako do innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92 a ust. 2 u.t.d. i wysokość kar pieniężnych za te naruszenia określa załącznik nr 4 do tej ustawy. Natomiast inną decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. (nr [...]) nałożono skarżącemu karę w kwocie [...] zł jako podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Postępowanie zakończone tą decyzją toczyło się wobec skarżącego na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., jako do wykonującego przewóz drogowy, a wykaz naruszeń obowiązków i warunków przewozu drogowego określa załącznik nr 3 do tej ustawy.

Na powyższą decyzję skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (zdaniem skarżącego naruszenie tych przepisów polegało na: zaniechaniu ustalenia, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli, braku ustalenia, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego);

- art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.2. załącznika nr 4 do tej ustawy oraz art. art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.3. załącznika nr 4 do tej ustawy (w ocenie strony czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, wobec czego skarżący nie był obowiązany do legitymowania się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwskazań zdrowotnych, jak też orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy);

- art. 92a ust. 3 u.t.d. polegający na wymierzeniu skarżącemu kar w łącznej kwocie przekraczającej [...] zł;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji (zdaniem skarżącego doprowadziło to do naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie ocenie podlega, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia, bądź stwierdzenie nieważności tego aktu. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta uchybieniami, które w świetle powołanych przepisów uzasadniałyby jej uchylenie, bądź stwierdzenie jej nieważności.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.). Zgodnie z art. 39a ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę m.in., jeżeli osoba ta nie ma przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3) i nie ma przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4). Stosownie do art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie natomiast z art. 39m u.t.d. wymagania, o których mowa w art. 39a-39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy.

W myśl art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] zł do [...] zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 4 do ustawy. Stosownie do lp. 4.2 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie [...] zł. Natomiast wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy również skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie [...] zł (lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d.).

W sprawie bezsporne jest, że skarżący w dniu [...] listopada 2018 r. przewoził pojazdem marki Skoda Fabia o nr rejestracyjnym [...] trzech pasażerów z [...] na ulicę [...] w L.. W tym dniu dokonano kontroli przedmiotowego pojazdu, w wyniku której stwierdzono, że kierujący pojazdem nie posiada ważnych na dzień kontroli orzeczeń – lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Braku wymienionych orzeczeń skarżący nie kwestionował, ani w odwołaniu, ani w skardze. Zaistniały spór sprowadza się więc do tego, czy po stronie skarżącego zaistniały okoliczności uniemożliwiające wszczęcie lub prowadzenie postępowania administracyjnego. Skarżący twierdzi bowiem, że w dacie kontroli nie miał statusu przedsiębiorcy, a podjęte przez niego czynności nie miały cech prowadzenia działalności gospodarczej, a tym bardziej cech wykonywania transportu drogowego. Nie był zatem obowiązany do posiadania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, ani do posiadania orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

W ocenie Sądu, organy zasadnie wywiodły w oparciu o prawidłowo zgromadzony i rozpatrzony materiał dowodowy, że skarżący w dniu [...] listopada 2018 r. wykonywał przewóz okazjonalny osób we własnym imieniu. Zgodnie z regulacją art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny, to przewóz osób który nie stanowi przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" przez przepisy prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz.U.UE.L2009.300.8.). Zgodnie z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia, za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej (Słownik języka polskiego pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, t. II W-wa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok NSA z 20 września 2007 r., I OSK 1361/06 Lex nr 384423).

Zestawienie definicji "przewozu okazjonalnego" wywiedzionej na podstawie powołanych wyżej przepisów z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi pozwala na uznanie, że skarżący w dniu [...] listopada 2018 r. wykonywał odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. Ustalony w tym zakresie przez organy stan faktyczny nie budzi zdaniem sądu wątpliwości. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że w tym dniu skarżący wykonywał odpłatny przewóz trzech pasażerów: S. K., R. E. i A. K., których przewoził z [...] na ulicę [...] w L.. S. K. zamówił kurs za pomocą aplikacji Taxify. Aby zamówić kurs, musiał zarejestrować swoje dane i dane swojej karty kredytowej oraz zaakceptować regulamin aplikacji. Skarżący na swój telefon otrzymał zlecenie przyjazdu na [...] i po upewnieniu się, że jest to osoba, która zamówiła przejazd, wykonał przewóz na ulicę [...]. Po zakończeniu kursu, kierujący pojazdem na aplikacji w swoim telefonie zaznaczył koniec przewozu. Wtedy automatycznie drogą elektroniczną poprzez aplikację na telefonie, z karty kredytowej pasażera została pobrana kwota za przejazd. Nie ma znaczenia przy tym podnoszona przez skarżącego okoliczność, że nie otrzymał wynagrodzenia bezpośrednio. Skarżący bowiem, korzystając z aplikacji Taxify uzyskał wynagrodzenie za wykonany przewóz osób. Jak wyjaśnił w protokole przesłuchania z dnia [...] listopada 2018 r., środki finansowe za takie przewozy otrzymuje poprzez aplikację, z tym, że pieniądze są przekazywane najpierw na konto Taxify, następnie na konto firmy L. P. Sp. z o., z którą ma podpisaną umowę, a następnie skarżący przesyła tej firmie fakturę, którą ta firma rozlicza.

Organy prawidłowo ustalił, że skarżący w dniu kontroli drogowej wykonywał przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. we własnym imieniu. Ponosi zatem odpowiedzialność za brak ważnych na dzień kontroli orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, wymaganych stosownie do art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 w zw. z art. 39m u.t.d. Organ prawidłowo nałożył karę pieniężną, przewidzianą w ustawie o transporcie drogowym, bowiem skarżący był podmiotem wykonującym czynności związane z przewozem w rozumieniu tej ustawy, bez ważnych badań lekarskich i psychologicznych. Niezasadny jest zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1, art. 92 ust. 6 w zw. z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy.

Nie jest również trafny zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 92a ust. 3 u.t.d. poprzez wymierzenie skarżącemu kar w łącznej kwocie przekraczającej [...] zł za naruszenia stwierdzone z jednej kontroli przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2018 r. Podkreślić należy, że niniejsze postępowanie, zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2019 r. (nr [...]) odnosi się tylko do kary administracyjnej w łącznej kwocie [...] zł, nałożonej na skarżącego jako na inną osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, o której mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. Zgodnie z art. 92a ust. 8 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., a także wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 4 do tej ustawy. Ukaranie strony karą administracyjną za naruszenia określone w załączniku nr 4, nie wyklucza możliwości wszczęcia postępowania wobec tej samej strony za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, ale na podstawie innego załącznika (np. załącznika nr 3). Dlatego wobec skarżącego została również wydana decyzja z dnia [...] stycznia 2019 r. (nr [...]), nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł jako na podmiot, o którym mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Chociaż stwierdzone naruszenia zostały ujawnione podczas jednej kontroli, to zupełnie odmienna jest podstawa prawna obu decyzji, a nałożenie kar nastąpiło w związku z różnymi naruszeniami.

Podkreślić należy, że odpowiedzialność za popełnienie naruszeń wynikająca z art. 92 ust. 1 i 2 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy czy też stopnia zagrożenia wobec osób trzecich, a do jej powstania wystarczy stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Skarżący jako podmiot wykonujący w dniu kontroli inne czynności związane z przewozem drogowym (przewóz okazjonalny osób) był zobowiązany do przestrzegania przepisów o transporcie drogowym i posiadania odpowiednich dokumentów.

W ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, uznając go za spójny i logiczny, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Zapewniono również skarżącemu udział w postępowaniu. Dlatego też nie można dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7 i 77 § 1 i art. 8 k.p.a. Organ informował stronę o podejmowanych czynnościach, zakresie prowadzonego postępowania i treści przepisów. Skarżący znał zatem zakres i przedmiot prowadzonego postępowania, mógł w nim aktywnie uczestniczyć , składać wyjaśnienia i wnioski dowodowe. Organy prawidłowo rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, w szczególności wystąpienie opisanych w protokole kontroli z dnia [...] listopada 2018 r. naruszeń przepisów ustawy o krajowym transporcie drogowym. Stwierdzenie tych nieprawidłowości musiało skutkować nałożeniem odpowiednich kar pieniężnych, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Podnieść należy, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu skutecznie kwestionującego ustalenia organów. O ile bowiem na organach ciąży obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez stronę przepisów o transporcie drogowym, to bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących podważać ustalenia organu, nie jest możliwe przyjęcie twierdzeń co do braku podstaw uznania odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017 r., II GSK 756/16, Lex nr 2442913).

Wbrew stanowisku skarżącego, organ odwoławczy nie naruszył również przepisu art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji odniósł się bowiem merytorycznie do podniesionych w odwołaniu zarzutów odnośnie do nieposiadania przez skarżącego statusu przedsiębiorcy. Nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zarzutów strony, nie świadczy o ich pominięciu. Organ odwoławczy uznając decyzję organu pierwszej instancji za prawidłową, a zarzuty zawarte w odwołaniu strony za niezasadne, obowiązany był na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. do utrzymania tej decyzji w mocy.

Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Z przytoczonych względów należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co zobowiązywało Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. do oddalenia skargi.