Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1140/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 46, 48, 57
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: art. 19
journal: Dz.U. 2005 nr 113 poz 954
law: Ustawa z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw
article: art. 35
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
article: art. 87
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : WSA Barbara Pasternak (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2008 r. sprawy ze skargi "[...]" S.A. w T. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz strony skarżącej- "[...]" S.A. w T. kwotę 500 zł ( słownie: pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 12 ust. 1 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998r. Nr 90, póz. 57 z późn. zm.), art. 48 ust. 2 pkt 2 i ust. 4, ar. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, póz. 627 z późn. zm.), art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 113, póz. 954), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 zm. Dz. U. z 2005r. Nr 92, poz. 769), art. 104 kpa, uzgodnił pozytywnie projekt budowlany inwestycji pn: Budowa Centrum Handlowego "[...]" na terenach położonych przy ulicach: [...]-[...]-[...] w [...] wg projektu architektoniczno-budowlanego: "Zespól handlowo-usługowy wraz z parkingiem" dla inwestora: "[...]" Sp. z o.o. w upadłości w [...] w zakresie wpływu na środowisko, otoczenie i zdrowie ludzi.

W uzasadnieniu organ l instancji podał, że biorąc pod uwagę wnioski wynikające z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, rozwiązania projektowe budynków zaopiniowane uprzednio bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę d/s sanitarno - higienicznych, uwzględnienie w w/w projekcie budowlanym warunków zabudowy i zagospodarowania terenu określonych w decyzji o wzizt Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. chroniących otoczenie, środowisko i zdrowie ludzi Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] uznał za zasadne dokonanie pozytywnego uzgodnienia przedłożonego projektu.

Odwołanie od powyższej decyzji do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] wniosła "[...]" S.A. w [...], zarzucając jej naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 19 ustawy z dnia 18 maja 2005 roku (Dz. U. z 2005 roku, Nr 113, poz. 954) o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych ustaw, przez jego błędne zastosowanie oraz błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, a polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana przez Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. nie utraciła mocy, a zatem projekt budowlany powinien spełniać stawiane w tej decyzji warunki.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że błędnie organ pierwszej instancji przyjął, iż w sprawie niniejszej zachodzi sytuacja, o jakiej mowa w art. 19 ustawy z dnia 18 maja 2005r. (Dz. U. Nr 113, poz. 954) o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych ustaw. Zgodnie z treścią powołanego przepisu, do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu. Ustawa ta weszła w życie z dniem 26 lipca 2005r.. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę zespołu handlowo usługowego wraz z parkingiem został natomiast złożony dopiero w [...] roku, a zatem sprawa wszczęta została już po wejściu w życie powołanego aktu prawnego.

Odwołujący się wskazał, że nie można bowiem zgodzić się z tym, iż zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu wszczętym na podstawie wniosku inwestora z daty [...] r. Faktem jest, iż w tej dacie wpłynął do Prezydenta Miasta [...] wniosek "[...]" Spółki z o.o. w upadłości o wydanie pozwolenia na budowę Centrum Handlowego "[...]", ale wniosek ten dotyczył całkowicie innej inwestycji niż ta, której dotyczy kwestionowane rozstrzygnięcie. Do wniosku z dnia [...] r. dołączony został inny projekt architektoniczne -budowlany, a wniosek ten nie obejmował wszystkich działek, których dotyczy projekt aktualnie uzgadniany. Ponadto wniosek inwestora złożony w dniu [...] r. został rozpatrzony negatywnie decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Centrum Handlowego "[...]", a organ odwoławczy utrzymał w mocy tę decyzję. Dopiero wyrokiem z dnia 1 grudnia 2003r., sygn. akt II SA/Kr 1490/01, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję organu drugiej i pierwszej instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Wtedy to inwestor złożył nowy wniosek, po pierwsze obejmujący działki niewskazane we wniosku z [...] roku, po drugie dotyczące całkowicie odmiennego projektu budowlanego niż wniosek pierwotny. Decyzją z dnia [...] r., Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany dla opisanego zamierzenia budowlanego i udzielił pozwolenia na jego budowę. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę [...], decyzją z dnia [...], znak [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Po uchyleniu decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, inwestor po raz trzeci złożył absolutnie nowy wniosek o wydanie takiegoż pozwolenia. Załączony do wniosku projekt budowlany jest różny tak od pierwszego, jak i drugiego projektu, co więcej w stosunku do wniosku z [...] r. aktualny wniosek o wydanie pozwolenia na budowę obejmuje działki nieobjęte tym pierwszym wnioskiem (a to działka [...]obrębu [...]).

Powyższe okoliczności, zdaniem odwołującego się, implikują twierdzenie, że niniejsze postępowanie nie stanowi kontynuacji postępowania wszczętego na podstawie wniosku inwestora z daty [...] r., ale stanowi całkowicie nowe, niezależne postępowanie zainicjowane w [...] roku. Dlatego też, zdaniem odwołującego się, wszelkie uzgodnienia z zakresu ochrony środowiska winny być dokonywane w oparciu o aktualny stan prawny, a więc ustawę Prawo o ochronie środowiska w brzmieniu nadanym jej ustawa o zmianie ustawy Prawo o ochronie środowiska i innych ustaw z dnia 18 maja 2005r. (Dz. U. z 2005r. Nr 113, póz. 954).

Istotne jest także i to, że ocena wpływu planowanej inwestycji na środowisko dokonana została pod kątem warunków i wymagań przewidzianych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Prezydenta Miasta [...] dnia [...] roku, znak [...], która to decyzja utraciła moc z dniem [...] roku, a zatem na długo przed złożeniem obecnego wniosku.

Ponadto odwołujący się podniósł, że po uchyleniu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2003r. - decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 2 lutego 2001 r. odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę Centrum Handlowego "[...]", inwestor złożył nowy wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, a następnie w [...] roku złożył kolejny nowy wniosek - to oznacza to, że podstawą dla wydania decyzji rozstrzygającej zarówno o przedostatnim jak i ostatnim wniosku nie może być decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r., która - zgodnie z jej treścią-utraciła moc w dniu [...]. Zatem dokonanie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko w zakresie nieobowiązujących już warunków zabudowy i zagospodarowania terenu czyni zdaniem odwołującego się zaskarżoną decyzję wadliwą.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca. 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. Nr 122, poz. 851 ) i art. 138 §1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 113 póz. 954 ) do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie noweli, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu. Inwestor na podstawie w/w artykułu wniósł do Urzędu Miasta [...] wniosek o stosowanie dotychczasowych przepisów do wszczętego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, niezakończonego decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed dniem 28.07.2005r. Z akt sprawy wynika, że wniosek o pozwolenie na budowę złożony został w dacie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. w dniu [...] r. Kwestia ta w sposób wyczerpujący została ostatecznie rozstrzygnięta w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. Zgodnie z przywołaną wyżej decyzją Wojewody [...] "...brak jest racjonalnych przesłanek aby w przedmiotowej sprawie koniecznym było uzyskanie nowej decyzji o warunkach zabudowy wydanej w rygorach nowej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pismo Inwestora z dnia 29.09.2004r. nie może być traktowane jako nowy wniosek o pozwolenie na budowę. Po uchyleniu wyrokiem NSA z dnia 1.12.2003r. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. i Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., oraz postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. wydanych w ramach postępowania wszczętego wnioskiem z dnia [...] r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, nie zaszły przesłanki do złożenia nowego wniosku o pozwolenie na budowę, stąd zarówno organ jak i inwestor podejmowali czynności w ramach kontynuacji sprawy już wszczętej.

Ponadto zarzut objęcia wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę działki [...] obr. [...] nie znajduje potwierdzenia, gdyż według załączonego wyrysu z mapy ewidencyjnej, działka ta nie jest przewidziana pod realizację przedmiotowej inwestycji.

Skargę na powyższą decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła"[...]" S.A. w [...].

W uzasadnieniu skargi zarzucono naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez ich niezastosowanie skutkujące przyjęciem, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 27 listopada 1998r. nie wygasła. Ponadto skarżący podniósł naruszenie art. 19 ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych ustaw przez jego błędne zastosowanie oraz rażące naruszenie przepisów postępowania (art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego) przez wszczęcie i prowadzenie postępowania związanego z udzieleniem pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor nie dysponuje ważną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), w skrócie ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta polega na badaniu zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa materialnego, oraz przepisami postępowania. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną- art. 134 ppsa.

Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do jej uchylenia, jednak z innych przyczyn, niż podniesione przez skarżącego.

Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001.r - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 1123, poz. 954) w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie zmian wprowadzonych Ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy -Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. n 2005 r. nr 113, poz. 954), która weszła w życie 28 lipca 2005 r. W tak obowiązującym stanie prawnym, zgodnie z przepisem art. 46 ust. 1 ustawy p.o.ś. wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymagało, z zastrzeżeniem art. 46 ust. 7,

przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 46 ust. 4 pkt. 2 p.o.s. decyzja, o której mowa w ust. 1 była m. in. decyzja o pozwoleniu na budowę. Stosownie do treści art. 48 p.o.ś. w ówczesnym brzmieniu, postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzał organ właściwy do wydania decyzji, o których mowa w art. 46 ust. 4, czyli w przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę- organ właściwy do wydania takiej decyzji. Zgodnie z treścią art. 48 ust. 2 p.o.ś. decyzję o pozwoleniu na budowę właściwy organ wydawał po uzgodnieniu z organem ochrony środowiska , oraz organem określonym w art. 57 p.o.ś., czyli państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym. Art. 48 ust. 4 p.o.ś. stanowił: w sprawach, o których mowa w art. 46 ust. 4 pkt. 2, do przeprowadzenia uzgodnienia z organem ochrony środowiska oraz organem, o którym mowa w art. 57, jest obowiązany wnioskodawca, który przedkłada : projekt budowlany, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje zawierające dane określone w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane. Uzgodnienie następuje w drodze decyzji. Jak wynika z powyższego, przed zmianą ustawy p.o.ś. dokonaną ustawą z 18 maja 2005 r. , ocena oddziaływania na środowisko w przypadku indywidualnych przedsięwzięć przebiegała w ramach postępowania m. in. w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Dopiero ustawą "zmieniającą" znowelizowano przepis art. 46 ust. 1 p.o.ś. uznając, że realizacja przedsięwzięć wymienionych w tym przepisie jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zmiana ta skutkuje wyłączeniem ocen oddziaływania na środowisko do odrębnego postępowania, przeprowadzanego odnośnie planowanego przedsięwzięcia tylko raz, w ramach postępowania o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. W każdym jednak razie, stanowisko organu uzgadniającego, w zakresie swojej właściwości, czy to w formie decyzji administracyjnej - jak przed zmianą ustawy p.o.ś., czy też w formie postanowienia wydanego w oparciu o przepis art. 106 kpa - po zmianie ustawy, stanowi element głównego rozstrzygnięcia sprawy. Art. 19 ustawy z 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska (...) stanowi : do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych a niezakonczonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu. W niniejszej sprawie, po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1.12. 2003 r. II SA/Kr 1490/01 decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. [...],

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...]r. udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę i zatwierdził projekt budowlany złożony wraz z wnioskiem z dnia [...] r. Decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. została uchylona przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] r. znak [...]. Z powyższego wynika, że zapadłe w postaci decyzji Wojewody [...] rozstrzygnięcie, jakkolwiek będące decyzją ostateczną w rozumieniu przepisu art. 16 § 1 kpa, czyli decyzją, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji - nie było decyzją, która kończyła postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu art. 19 § 1 ustawy zmieniającej p.o.ś. Przepis ten bowiem stanowi o możliwości stosowania na wniosek uprawnionego podmiotu dotychczasowych przepisów ustawy p.o.s. do postępowań niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, nie zaś o sytuacji, w której w sprawie została wydana decyzja ostateczna. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko toczące się w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę byłoby wówczas zakończone, gdyby w sprawie zapadła ostateczna decyzja rozstrzygająca merytorycznie sprawę wszczętą wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Wobec powyższego inwestor miał prawo do skutecznego złożenia wniosku o stosowanie dotychczasowych przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska w oparciu o art. 19 § 1 ustawy zmieniającej. Organ uzgadniający natomiast miał podstawy do dokonania uzgodnienia w formie decyzji administracyjnej, na wniosek inwestora, który złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę. Jednakże zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Jak wynika bowiem z treści uzasadnienia znajdującej się w aktach sprawy administracyjnej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r., [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał w dniu [...] r. decyzję o pozytywnym uzgodnieniu projektu budowlanego inwestycji. Z treści w/w decyzji wynika, że projekt budowlany i wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dotyczył pozwolenia na budowę Centrum Handlowego "[...]" wraz z parkingiem, infrastruktura techniczną i zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...]i [...]obr. [...] przy ul. [...],[...]-[...] w [...] Z zaskarżonej decyzji, ani z decyzji organu pierwszej instancji nie wynika, jakiego projektu dotyczy przedmiotowe uzgodnienia, ani też w oparciu o jaki raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - z jakiej daty i jakiego konkretnie przedsięwzięcia dotyczący została ona wydana. Natomiast z w/w decyzji Wojewody [...] z [...] r. wynika, że poprzednia decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] sporządzany był "raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie centrum handlowego......" i był on wykonany w [...] r.

Określenie organu l instancji, że przedłożony (w dniu [...] r., k. [...] akt adm.) raport sporządzony by "na etapie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę", oraz, że do dokonania uzgodnienia przedłożono przy piśmie z powyższej daty dokumentację pn:. "Projekt architektoniczno-budowlany : Zespól handlowo-usługowy wraz z parkingiem" nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że uzgodnienie nastąpiło w oparciu o aktualny raport, sporządzony dla inwestycji mającej powstać według przedłożonego przy wniosku projektu. Wada ta nie pozwala także na jednoznaczne stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej decyzją PPIS z dnia [...] r., co skutkowałoby, że byłaby ona dotknięta wadą nieważności. Niejasności te pogłębia zamieszczenie w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej stwierdzenia, iż dotyczy ona dokumentacji, na której znajduje się klauzula uzgodnienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], co musi oznaczać, że była ona już przedmiotem rozpoznania przez ten sam organ. Powyższe jest skutkiem naruszenia przez organy przepisów art. 7 i 77 kpa nakazujących załatwienie sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, co obliguje organy do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, oraz do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Te obowiązki organów dotyczą także postępowań prowadzonych w ramach obowiązków dokonywania uzgodnień. Każdy akt administracyjny (postanowienie, uprzednio decyzja) zawierający uzgodnienie lub odmowę uzgodnienia wymaga także przedstawienia motywów, jakimi organ się kierował. Motywy te, które w przypadku pozytywnego uzgodnienia, jakiego dokonano nin. sprawie winny wynikać z przepisów regulujących kompetencje organu uzgadniającego nie zostały przedstawione ani w decyzji zaskarżonej, ani w decyzji ją poprzedzającej, co narusza przepis art. 107 § 3 kpa. Uchybienia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy, co obliguje sąd do wyeliminowania zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej z obrotu prawnego. Nie można się zgodzić z zarzutem naruszenia przez organ przepisu art. 35 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Z treści tego przepisu, który utracił moc z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynikało, że z dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany wygasają uprzednio wydane decyzje wzizt sprzeczne z ustaleniami tego planu.

r

Zwrot "uprzednio wydane" oznacza wyłącznie taką sytuację, w której decyzja wzizt wydana została zanim wszedł w życie mpzp, lub jego zmiana, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Kwestionowana przez skarżącego decyzja wzizt została bowiem wydana w dniu [...] r., w czasie obowiązywania Miejscowego Planu Ogólnego zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] r. nr [...] (ostatnia zmiana przed wydaniem decyzji wzizt uchwałą nr [...] z dnia [...]r.), a nie przed jego wejściem, co było jedną z podstaw wygaśnięcia decyzji wzizt. Przepis ten przestał jednak obowiązywać w dniu [...] r. i powoływanie się na regulacje w nim zawartą, w związku z przepisem art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może odnieść skutku. Naruszenie prawa może dotyczyć wyłącznie przepisów obowiązujących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Przepisy ustawy z 27.03. 2003 r. nie zawierają żadnej regulacji, z której wynikałoby obowiązywanie art. 35 poprzedniej ustawy. Nie zawierają one także żadnej normy, z której wynikałoby, iż tracą ważność wszystkie, czy też niektóre decyzje ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydane w okresie poprzedniej regulacji. Zachowały one ważność w postępowaniach o wydanie pozwolenia na budowę, o ile wniosek o wydanie takiego pozwolenia złożony został w terminie ważności decyzji. W tej sytuacji zarzut rażącego naruszenia przepisu art. 32 ust. 4 pkt. 2 pr. bud. nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Skoro zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów postępowania, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, należało w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy ppsa orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy.