Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1481/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi D. K. i A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2004r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] października 2003r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego solidarnie na rzecz D. K. i A. K. kwotę 1455,00 /jeden tysiąc czterysta pięćdziesiąt pięć/ zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] nakładającą na D. i A. K. prowadzących Przedsiębiorstwo Transportowe "D." karę pieniężną w wysokości 6000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez zezwolenia. Do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniach [...] lipca 2003r. i [...] lipca 2003r. zostały poddane kontroli drogowej przez inspektora kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] pojazdy Przedsiębiorstwa Transportowego "D." prowadzonego przez D. i A. K. i wykonującego regularny transport osób na linii [...] -[...]. W obu wypadkach stwierdzono, że przejazd odbywa się wg rozkładu jazdy, którego ważność skończyła się [...] czerwca 2003r. Przeprowadzona w dniu [...] lipca 2003r. kontrola przedsiębiorstwa potwierdziła ten stan rzeczy i wykazała, że zarobkowy przewóz regularny wykonywany jest na podstawie zezwolenia nr [...] wydanego przez Starostę Powiatu w [...] dnia [...] marca 1999r. – bezterminowo. Przedsiębiorstwo nie uzyskało nowej koordynacji rozkładu jazdy, który stanowi załącznik do zezwolenia i przesądza o jego ważności a posiadany przez przedsiębiorstwo rozkład jazdy utracił ważność [...] czerwca 2003r.

Decyzją z dnia [...] października 2003r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] działając na podstawie art. 93 ust.1, art.92 ust.1, art.92 ust.4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125 z 2001r., poz1371 z późn. zmianami/ oraz l.p. 1.2.1. załącznika do tej ustawy nałożył na D. i A. K. karę pieniężną w wysokości 6000 zł za wykonywanie regularnego transportu drogowego osób bez ważnego zezwolenia. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że transport regularny osób wymaga zezwolenia a w świetle art.22 ust.1 ustawy o transporcie drogowym warunkiem uzyskania zezwolenia jest posiadanie ważnego, skoordynowanego rozkładu jazdy zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 5 września 2000r. w sprawie treści i terminu ogłaszania rozkładów jazdy, trybu ich uzgadniania i koordynacji oraz warunków ponoszenia kosztów z tym związanych /Dz.U. nr 82 z 2000r. poz.933/. Strona posiada zezwolenie, ale w świetle prawa i pouczenia znajdującego się na tym zezwoleniu jest ono nieważne, gdyż strona nie uzyskała koordynacji rozkładu jazdy, który jest załącznikiem do zezwolenia i stanowi o jego ważności. Posiadany przez stronę skoordynowany rozkład jazdy utracił ważność i nie został poddany obowiązkowej koordynacji w terminie do trzeciej niedzieli czerwca zgodnie z § 2 ust.4 p.2 cytowanego rozporządzenia.

Od decyzji tej odwołali się D. i A. K. i zarzucając naruszenie art.6, 7 i 10 KPA, bezpodstawne zastosowanie art.92 ust.1 ustawy o transporcie drogowym, błędne ustalenie, że ukarani nie posiadali wymaganego zezwolenia, niewłaściwą interpretację art.18 ust.1 p.1 i art.22 ust.1 p.1 ustawy o transporcie drogowym, pominięcie faktu, że posiadają zezwolenie bezterminowe, błędne ustalenie, że posiadany przez nich rozkład jazdy utracił ważność [...] czerwca 2003r., pominięcie faktu, że [...] czerwca 2003r. rozpoczęli procedurę akceptacji nowego rozkładu jazdy, ale bez swojej winy dotychczas jej nie uzyskali, niewzięcie pod uwagę, że takiej akceptacji nie uzyskał też żaden z przewoźników działających na tamtym terenie.

W uzasadnieniu odwołania podnieśli, że ich zezwolenie jest ważne, bowiem art.24 ustawy o transporcie drogowym zawiera zamknięty katalog sytuacji, w których zezwolenie traci ważność. Dzieje się tak w przypadku wygaśnięcia zezwolenia lub jego cofnięcia. Okoliczności wygaśnięcia zezwolenia wymienione są w art.23 ust.3 ustawy o transporcie drogowym, katalog ren jest wyczerpujący i nie może być rozszerzany. Brak rozkładu jazdy może skutkować tylko wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia. Dalej skarżący wywiedli, że ich rozkład jazdy został wydany i zatwierdzony bezterminowo przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 5 września 2000r. i zgodnie z § 6 tego rozporządzenia zachowuje ważność bez potrzeby jego aktualizacji do czasu wprowadzenia w nim zmian lub skoordynowania nowego rozkładu jazdy. Wskazali też, że rozpoczęli procedurę akceptacji nowego rozkładu jazdy dnia [...] czerwca 2003r., lecz bez ich winy została ona zakończona dopiero [...] lipca 2003r., w której to dacie zaakceptowano nowy rozkład jazdy. Ukaranie tylko ich w sytuacji, gdy żaden przewoźnik nie uzyskał koordynacji rozkładu jazdy w terminie do [...] czerwca godzi w wynikającą z art.32 Konstytucji zasadę równego traktowania obywateli.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art.138 § 1 p.1 KPA oraz art.4 p.7, art.18 ust.1 i 2, art.87 ust.1 i art.92 ust.1 ustawy o transporcie drogowym w związku z l.p. 1.2.1. załącznika do tej ustawy. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że posiadany przez skarżących rozkład jazdy był ważny tylko do [...] czerwca 2003r., zaś w dacie kontroli tj. w dniu [...] lipca 2003r. był nieważny, gdyż nie skoordynowany na datę kontroli. Organ powołał się na rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 5 marca 1998r. w sprawie dokumentów niezbędnych do udzielania zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówkami osobowymi oraz treści i wzoru zezwolenia /Dz.U. nr 34 z 1998r. poz. 194/ i podniósł, że zezwolenie jest ważne tylko z rozkładem jazdy. Wskazał, że nie naruszono przepisów postępowania, gdyż strona uczestniczyła czynnie w całym postępowaniu. Podniósł także, że posiadany przez stronę rozkład jazdy został uzgodniony po wejściu w życie rozporządzenia Ministra z 5 września 2000r. w sprawie treści i terminu ogłaszania rozkładów jazdy, trybu ich uzgadniania i koordynacji oraz warunków ponoszenia kosztów z tym związanych i w związku z tym, zgodnie z § 6 tego rozporządzenia, wymaga uzgodnienia do trzeciej niedzieli czerwca 2001r.

Na tę decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ukarani D. i A. K. Wnosili o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzucali naruszenie prawa materialnego tj. art.18 ust.1 p.1 w związku z art.103 ust.2 ustawy o transporcie drogowym i błędne uznanie, że skarżący nie posiadali ważnego zezwolenia oraz błędne zastosowanie w sprawie niniejszej rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 5 marca 1998r. w sprawie dokumentów niezbędnych do udzielania zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówkami osobowymi oraz treści i wzoru zezwolenia, błędne uznanie, że ich zezwolenie utraciło ważność [...] czerwca 2003r., naruszenie zasad postępowania tj. zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, zasady uwzględniania słusznego interesu strony oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu a także pominięcie faktu, że brak koordynacji był przez nich niezawiniony i żaden z przewoźników go nie uzyskał. Podnosili argumenty jak w odwołaniu dodając, że zgodnie z art.103 ust.2 ustawy o transporcie drogowym ich zezwolenie, wydane przed wejściem w życie ustawy, zachowuje ważność przez dwa lata i w dacie kontroli uprawniało ich doprowadzenia działalności transportowej a art.18 ust.1 p.1 ustawy, dotyczący wydawania zezwoleń w ogóle, nie ma do nich zastosowania, gdyż mają zezwolenie wcześniejsze. Organ zastosował w ich sprawie przepisy dotyczące przewozów taksówkami, które nie mają do nich zastosowania. Sytuację skarżących reguluje cytowane wyżej rozporządzenie z 5 września 2000r., które w § 6 ustanawia ważność wcześniejszych rozkładów jazdy bez potrzeby ich aktualizacji do czasu wprowadzenia w nich zmian.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie i wywodził jak dotychczas. Wskazywał, że po wejściu w życie ustawy o transporcie drogowym zezwolenie zachowało swoją ważność, ale wraz z obowiązującym rozkładem jazdy. Warunek posiadania ważnego rozkładu jazdy zawarto w decyzji administracyjnej i nie wynikał on z przepisów ustawy tylko właśnie z treści samego zezwolenia /decyzji/. Bezterminowość zezwolenia nie uchyla tego warunku. Posiadany przez skarżących rozkład jazdy obowiązywał od [...] maja 2002r. do [...] czerwca 2003r. i był zatwierdzony [...] maja 2002r. Rozkład ten zastępował poprzedni rozkład wydany w 1999r., który już nie obowiązywał. Brak winy w nieuzyskaniu koordynacji nie ma wpływu na ocenę sytuacji i prawidłowości wydanej decyzji, bowiem organ nie ocenia prawidłowości działania innych organów administracji tylko ocenia, czy dokonywanie przewozów było zgodne z przepisami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę m.in. decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności prawem materialnym i przepisami procesowymi stosując przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /dalej zwane p.p.s.a., Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/. Zgodnie z art.134 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i orzeka w granicach danej sprawy. Badając w świetle tych przepisów zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc uzasadniona.

W sprawie niniejszej, w której wymierzono karę za wykonywanie transportu drogowego bez zezwolenia, decydujące jest ustalanie czy skarżący działali na podstawie zezwolenia czy też rzeczywiście w dacie kontroli ich zezwolenie było nieważne i działali bez zezwolenia i prawidłowe było zastosowanie art. 92 ust. 1 w związku z l.p.1.2.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym i wymierzenie skarżącym na tej podstawie kary za wykonywanie regularnego transportu drogowego osób bez zezwolenia.

Sąd zważył, że skarżący uzyskali zezwolenie na krajowy, zarobkowy, regularny przewóz osób na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób /Dz.U. nr 141 z 1997r. poz. 942 z późn. zmianami/.

Posiadane przez skarżących zezwolenie wydane było [...] marca 1999r. a jego wzór i treść regulowany był obowiązującymi w tym czasie przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 5 marca 1998r. w sprawie dokumentów niezbędnych do udzielenia zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób pojazdami samochodowymi nie będącymi taksówkami oraz treści i wzoru zezwolenia /Dz.U. nr 34 z 1998 r. poz.193/ wydanego w oparciu o delegację ustawową zawartą w art.11 ust.5 cytowanej wyżej ustawy z 29 sierpnia 1997r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób. Delegacja ta uprawniała ministra do określenia w drodze rozporządzenia dokumentów niezbędnych do udzielenia zezwolenia oraz treść i wzór zezwolenia. Rozporządzenie określało w § 1 niezbędne dokumenty /m.in. projekt rozkładu jazdy/ a w § 2 dane, które muszą być zawarte w zezwoleniu.

Załącznikiem nr 2 do rozporządzenia jest wzór zezwolenia na przewozy regularne. We wzorze tym zawarta jest klauzula, że "zezwolenie jest ważne z obowiązującym rozkładem jazdy i wykazem numerów rejestracyjnych pojazdów zgłoszonych do przewozów". Odnosząc się do zawartego w zezwoleniu zastrzeżenia, że jest ono "ważne z obowiązującym rozkładem jazdy" należy stwierdzić, że brak było w ustawie z 29 sierpnia 1997r. podstawy prawnej uprawniającej ministra, aby w formie załącznika do rozporządzenia z 5 marca 1998r. określającego wzór zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego wprowadzać dodatkowy warunek ważności tego zezwolenia w postaci konieczności posiadania obowiązującego rozkładu jazdy. Treść uprawnienia zawartego w zezwoleniu wynikała z ustawy, a wzór zezwolenia z istoty rzeczy był tylko formą w jakiej ta treść powinna zostać wyrażona. Omawiane zastrzeżenie może więc być rozumiane jedynie jako warunek realizowania wydanego zezwolenia a nie jako warunek jego ważności jako decyzji administracyjnej.

Odmienne rozumienie omawianego uregulowania prowadziłoby do konieczności uznania go za sprzeczne z art.92 ust.1 Konstytucji RP określającym granice regulacji, które mogą być zawarte w rozporządzeniach, bowiem wykraczało poza granice delegacji ustawowej uprawniającej jedynie do określenia wzoru zezwolenia, nie zaś do wprowadzenia dodatkowych warunków jego ważności.

Po zmianie przepisów prawa i wejściu w życie ustawy o transporcie drogowym z 6 września 2001r. zgodnie z jej art.103 ust.3 i art. 104 ust.1 zezwolenie skarżących uprawniało ich do dalszego wykonywania działalności i zachowało moc. Sytuację prawną skarżących reguluje obecnie nowa ustawa o transporcie drogowym. Ustawa ta w art. 24 wskazuje przypadki wygaśnięcia zezwolenia oraz przypadki, w których może ono być cofnięte. Jest niesporne, że zezwolenie skarżących nie wygasło ani nie zostało cofnięte. Brak jest w nowej ustawie o transporcie drogowym uregulowania, z którego wynikałoby, że zezwolenie traci ważność z mocy prawa w razie utraty ważności rozkładu jazdy. Brak więc obecnie podstawy prawnej do uznania, że zezwolenie skarżących utraciło ważność z mocy prawa na skutek utraty ważności rozkładu jazdy.

Należy też wskazać, że cytowane wyżej rozporządzenie z dnia 5 marca 1998r. w sprawie dokumentów niezbędnych do udzielenia zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób pojazdami samochodowymi nie będącymi taksówkami oraz treści i wzoru zezwolenia zostało zastąpione nowym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 7 grudnia 2001r. w sprawie wzorów zezwoleń na wykonywanie krajowych i międzynarodowych przewozów drogowych osób /Dz.U. nr 152 z 2001r. poz.1731/, które weszło w życie od 1 stycznia 2002r. To nowe rozporządzenie nie zawierało już w swej treści zastrzeżenia o ważności wraz z rozkładem jazdy. Do wzoru tego nowego zezwolenia dołączone jest jedynie objaśnienie, że jest ono ważne z obowiązującym rozkładem jazdy. Wskazuje to wyraźnie, że intencją ustawodawcy było jedynie określenie warunków w jakich przebiegać ma realizacja zezwolenia.

W ocenie Sądu wpisany w wydanym w 1999r. zezwoleniu warunek ważności wraz z rozkładem jazdy, nie wynikający z ustawy ani z rozporządzenia obowiązującego w dacie kontroli nie oznacza, że bez rozkładu jazdy zezwolenie jest nieważne a jedynie, że powinno być realizowane wraz z rozkładem jazdy. Zezwolenie, po zmianie przepisów zachowało ważność i nie podlegało wymianie, powinno więc być oceniane zgodnie z nowymi przepisami. Niedopuszczalne jest wywodzenie skutku utraty ważności zezwolenia pośrednio, z treści nieobowiązującego już wzoru zezwolenia, zawierającego niefortunnie sformułowany warunek ważności wraz z rozkładem jazdy.

Zezwolenie uprawniające do wykonywania transportu drogowego jest ważną decyzją administracyjną. Stwierdzenie nieważności tej decyzji może być dokonane tylko w trybie art. 156 KPA. Zezwolenie zawarte w decyzji może wygasnąć lub zostać cofnięte tylko zgodnie z przepisami art. 24 ust. 3 i art.24 ust.4 ustawy o transporcie drogowym. Nie znajduje oparcia w przepisach uznanie, że wydana na czas nieokreślony decyzja o zezwoleniu na wykonywanie regularnego przewozu osób traci ważność w braku aktualnego rozkładu jazdy. Z ustawy /dawnej i nowej/ nie wynika, aby zamiarem ustawodawcy była coroczna weryfikacja zezwoleń prowadzona przy okazji uzgodnienia bądź nieuzgodnienia rozkładu jazdy ani też, aby zezwolenia traciły ważność do czasu uzgodnienia rozkładu jazdy a potem, po uzgodnieniu, odzyskiwały ją. Takich uregulowań ustawa nie zawiera a wyprowadzanie ich w drodze interpretacji jest wadliwe i prowadzi do skutków prawnych i społecznych niemożliwych do zaakceptowania, polegających na zupełnie niezależnym od strony wstrzymaniu jej uprawnienia do prowadzenia działalności gospodarczej w formie wykonywania transportu drogowego w przypadku nieuzyskania na czas od właściwych organów tzw. koordynacji rozkładu jazdy. Wprowadzenie tak istotnego ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej, w formie innej niż ustawowa, jest niedopuszczalne jako sprzeczne z art.22 i 31 ust.3 Konstytucji.

Należy więc uznać, że zezwolenie skarżących na wykonywanie transportu drogowego było ważne i wobec tego nie było podstaw do obciążenia ich karą pieniężną za jego brak.

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji zważyć też trzeba, że w dacie kontroli problematykę rozkładów jazdy regulowało rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 5 września 2000r. w sprawie treści i terminu ogłaszania rozkładów jazdy, trybu ich uzgadniania i koordynacji oraz warunków ponoszenia kosztów z tym związanych, wydane na podstawie delegacji ustawowej z art. 34 ust.1 p.1 ustawy z 15 listopada 1984r. Prawo przewozowe /Dz.U. nr 50 z 2000r. poz.601/.

Rozporządzenie to w § 1 ust.1 p.4 stanowiło że "rozkłady jazdy określają termin ważności rozkładu jazdy", zaś w § 2 ust.3 stanowiło, że rozkłady jazdy przewoźników wykonujących zarobkowy przewóz osób podlegają corocznej aktualizacji, która zgodnie z § 2 ust.4, w transporcie samochodowym powinna obowiązywać od trzeciej niedzieli czerwca. W § 5 rozporządzenie stanowiło, że rozkłady jazdy, które nie zostały poddane aktualizacji we wskazanym terminie tracą ważność, zaś w § 6 stanowiło, że rozkłady jazdy zatwierdzone dotychczas przez organy koordynujące zachowują ważność do czasu wprowadzenia w nich zmian. Te niejasne uregulowania spowodowały, że skarżący powołują się na § 6 rozporządzenia i wywodzą, iż ich rozkład jazdy jest nadal ważny, gdyż nie zawiera zmian. W uzasadnieniu decyzji II instancji organ, przy ocenie ważności rozkładu jazdy, wadliwie podał podstawę prawną na jakiej oceniono rozkład jazdy /rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 5 marca 1998r. w sprawie dokumentów niezbędnych do udzielenia zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówkami osobowymi oraz treści i wzoru zezwolenia/ i nie ustosunkował się do powołanego przez stronę § 6 właściwego rozporządzenia w zestawieniu z § 5 tegoż rozporządzenia. W sprawie niniejszej z treści samego rozkładu jazdy wynika, że był on ważny do [...] czerwca 2003r. jednak nie wiadomo, czy informacja ta jest prawidłowa wobec treści § 6 rozporządzenia stanowiącego, że zatwierdzone rozkłady jazdy zachowują ważność do czasu wprowadzenia w nich zmian. Pominięcie tych kwestii w uzasadnieniu decyzji nie pozwala skontrolować prawidłowości stanowiska organu w tej materii i stanowi naruszenie przepisów postępowania – /art.107 § 1 i § 3 KPA/, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Jak wskazano wyżej, utrata ważności rozkładu jazdy nie powodowała jednak utraty ważności zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego. Ustawa nakłada kary pieniężne za wykonywanie transportu drogowego bez zezwolenia a nie za brak ważnego rozkładu jazdy. Skarżący zezwolenie posiadali, zatem nałożenie kary pieniężnej za brak zezwolenia w sytuacji, gdy zarzucano brak ważnego rozkładu jazdy było nieuzasadnione i stanowiło naruszenie prawa materialnego tj. art.92 ust.1 w związku z lp. 1.2.1. ustawy o transporcie drogowym.

Zważywszy powyższe na podstawie art. 145 § 1 p.1 lit.a i lit.c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone decyzje i orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.200 i 205 § 1 i 2 p.p.s.a. i na podstawie § 14 ust. 2 p.1 lit.a w związku z § 6 p.4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. nr 163 z 2002r. poz. 1349 z późn. zmianami/ i zasądził kwotę 240 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, kwotę 1200zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwotę 15 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa .

O niewykonywaniu uchylonych decyzji Sąd orzekł na podstawie art.152 p.p.s.a.