Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 318/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 i art. 91 ust. 7 i ust. 7d
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca) Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz WSA Ewa Kowalczyk Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Barański po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej (organ, organ odwoławczy), po rozparzeniu odwołania R. G. (podatniczka, skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego (organ I instancji) określającą skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za listopad 2013 r. w kwocie [...] zł.

Powodem wydania decyzji przez organ I instancji było ustalenie w toku postępowania podatkowego, że podatniczka zakupiła na podstawie faktury VAT z dnia [...] lutego 2010 r. (zaewidencjonowanej w rejestrze zakupu VAT i deklaracji podatkowej za ten miesiąc) odzież używaną oraz używany sprzęt AGD i RTV za kwotę netto [...]zł (VAT [...] zł) od firmy I. G.-W. w P., które to towary w dniu 22 listopada 2013 r. zniszczyła stwierdzając utratę przydatności towarów do obrotu, a w dniach 29 listopada 2013 r. i 22 stycznia 2014 r. przekazała nieodpłatnie do utylizacji jako odpady firmie E.-Z. R. S. w P. W ocenie organu, podatniczka przechowując zakupione przez nią towary w sposób powodujący ich utratę, nie dochowała należytej staranności, a tym samym dokonane protokołem z dnia 22 listopada 2013 r. ich komisyjne zniszczenie spowodowało u niej niedobory zawinione, co uzasadnia zastosowanie w tej sprawie art. 91 ust. 7d ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.) – dalej: "ustawa o VAT"

W odwołaniu od powyższej decyzji, pełnomocnik podatniczki zarzucił jej naruszenie art. 91 ust. 7d w związku z art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i uznanie, że w momencie sporządzenia protokołu zniszczenia towarów doszło do zmiany ich przeznaczenia w sposób niepozwalający na przeznaczenie ich do czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT oraz art. 91 ust. 7d ustawy o VAT, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i uznanie, że towary objęte protokołem zniszczenia stanowią niedobory zawinione.

Pełnomocnik wskazał, że korekty podatku naliczonego dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za okres rozliczeniowy, którego dotyczy zmiana przeznaczenia towarów, od których dokonano odliczenia. Podał, że skoro towary, o których mowa w protokole zniszczenia nie zostały fizycznie zlikwidowane, to ich nieodpłatne przekazanie R. S. stanowi dostawę, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o VAT. Zdaniem pełnomocnika strony, nie można też zarzucić podatniczce, że nie dochowała należytej staranności w przechowywaniu towaru, ponieważ garaż, w którym przechowywany był towar spełniał wszystkie parametry wynikające z przepisów prawa budowlanego, a towar był zabezpieczony (zafoliowany i stał na paletach i był przykryty plandeką).

Po rozpatrzeniu sprawy, organ odwoławczy uznał, że odwołanie jest niezasadne. Odwołał się do dokumentów źródłowych firmy podatniczki i jej zeznań i stwierdził, że jednoznacznie z nich wynika, że czynność komisyjnego trwałego zniszczenia rzeczy została przeprowadzona w związku ze zniszczeniem towaru pod wpływem wilgoci. Odzież zgniła i spleśniała, natomiast sprzęt RTV i AGD zardzewiał. Organ wskazał też na przesłane przez Urząd Skarbowy P. dokumenty z czynności sprawdzających, przeprowadzonych w firmie E.-Z. R. S., z których wynika, że R. S., potwierdził fakt odbioru od podatniczki zniszczonego towaru. Powołując się na art. 28 ust. 7 ustawy o rachunkowości, organ odwoławczy wyjaśnił, że chociaż fizycznie ubrania i sprzęt AGD i RTV istniały i do momentu przekazania ich do utylizacji były w posiadaniu podatniczki, jednakże zostały one zniszczone w sposób trwały i nieodwracalny, co spowodowało, że utraciły swoją wartość jako składniki majątkowe firmy podatniczki, stały się odpadami. Zgodził się ze stroną, że odpady stanowią "towar", który może być przedmiotem obrotu firm zajmujących się ich utylizacją, recyklingiem, zniszczeniem czy przerobem oraz przynosić zysk, jednak zauważył, że w tej sprawie nie zostały one przeznaczone do dalszej odsprzedaży. Wskazał, że przekazanie przez podatniczkę zniszczonego towaru, który utracił wartość handlową, do utylizacji, nie wypełnia dyspozycji art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Czynności tej nie można również uznać za dostawę towarów w rozumieniu art. 7 tej ustawy. Jest to czynność w ogóle niepodlegająca ustawie o podatku od towarów i usług.

Wskazując na tak ustalony stan faktyczny, organ podatkowy powołał się na treść art. 86 ust. 1 i art. 91 ust. 7 i ust. 7d ustawy o VAT i wyjaśnił, że w sytuacji, gdy z przyczyn od podatnika zależnych (m.in. w przypadku niedoborów zawinionych), nie dochodzi do wykorzystania nabytych towarów czy materiałów do działalności opodatkowanej, prawo podatnika do odliczenia zostaje utracone. W takiej sytuacji odliczona kwota podatku z tytułu nabycia towarów (materiałów), które ostatecznie nie zostały wykorzystane do działalności opodatkowanej powinna zostać skorygowana, na podstawie art. 91 ust. 7d ustawy o VAT.

Odnosząc się do art. 185 ust. 2 Dyrektywy 112/WE/2006, zgodnie z którym korekta nie jest dokonywana w przypadkach transakcji w całości lub częściowo niezapłaconych, w przypadku należycie udokumentowanego lub potwierdzonego zniszczenia, zagubienia lub kradzieży własności oraz w przypadku towarów przeznaczonych do przekazywania jako prezenty o małej wartości i próbki, o których mowa w art. 16, organ odwoławczy stwierdził, że i z tego przepisu należy wywieść, że ochrona uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego w sytuacji trwałego i nieodwracalnego zniszczenia towarów jest uzależniona od tego, czy brak wykorzystania zakupionych towarów był spowodowany czynnikami niezależnymi od samego podatnika.

W opinii organu odwoławczego, organ I instancji słusznie ocenił, że zachowaniu strony, jako przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą, należy przypisać brak profesjonalizmu i racjonalności działań oraz niedołożenie należytej staranności przy przechowywaniu nabytych przez nią towarów. Wynika to z zeznań samej podatniczki, w których podała, że zakupiona przez nią odzież używana przechowywana była w garażu w sprasowanych ofoliowanych belach, z których część była rozcięta przy przyjmowaniu towaru (dla sprawdzenia jakości towaru), buty i paski zapakowane były w jutowe worki, a sprzęt AGD i RTV zmagazynowany był na paletach przykrytych plandeką. Garaż nie był ogrzewany, nie posiadał okien, wentylowany był jedynie przez schody na poddasze i bramy uchylne. Według organu odwoławczego, przyjęcie przez podatniczkę założenia, że nieogrzewany wentylowany jedynie poprzez schody na poddasze i bramy uchylne garaż może zapewnić wyżej wymienionym odpowiednią i stalą temperaturę i wilgotność powietrza (uwzględniając klimat), co zapobiegnie rozwojowi pleśni oraz korozji, zdaniem organu odwoławczego - przeczy doświadczeniu życiowemu. Organ odwoławczy ocenił, że skoro podatniczka posiadała wiedzę o niekorzystnych warunkach panujących w pomieszczeniu przeznaczonym do przechowywania towarów handlowych, co powodowało ryzyko powstawania pleśni na odzieży oraz korozji urządzeń AGD i RTV i nie podjęła żadnych działań temu zapobiegających, to wykazane przez nią niedobory stanowią niedobory zawinione. Nie ma dla takiej oceny znaczenia, że garaż spełniał wszystkie warunki wynikające z prawa budowlanego ani, że podatniczka liczyła na szybką sprzedaż tego towaru.

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że nie kwestionuje zamiaru podatniczki powiązania zakupu towarów w momencie ich nabywania z działalnością opodatkowaną. Wskazał, że istotne jest jednak to, że z uwagi na zniszczenie towaru, z przyczyn od strony zależnych, nie zostały one wykorzystane do takiej działalności.

Kończąc podał, że w realiach rozpatrywanej sprawy przeprowadzenie wnioskowanych przez stronę dowodów było zbędne (ponowne przesłuchanie strony), gdyż zgromadzony w toku postępowania materiał dowodów pozwolił na dokonanie niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych, a uprawnienie strony z art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa, nie ma charakteru bezwzględnego.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją podatniczka, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Podniosła w niej zarzuty:

1) naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, to jest art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust 3a pkt 4 lit. c) i art. 58 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz.U. z 2017 r., poz. 459), dalej: Kodeks cywilny w związku z art. 91 ust. 7d ustawy o VAT i art. 191, art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i uznanie, że mimo braku prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie towarów, późniejsze ich nieodpłatne przekazanie do utylizacji prowadzi do konieczności korekty podatku naliczonego;

a gdyby Sąd nie podzielił tego zarzutu:

2) naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, tj. art. 7 ust. 2 w związku z art. 91 ust. 7d ustawy o VAT i art. 191, art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i uznanie, że w momencie sporządzenia protokołu zniszczenia towarów doszło do zmiany ich przeznaczenia, wykluczającego wykorzystanie tych towarów do czynności podlegających opodatkowaniu VAT, mimo że w miesiącu sporządzenia protokołu zniszczenia oraz styczniu 2014 r. skarżąca przeznaczyła je do opodatkowanego, nieodpłatnego przekazania towarów na rzecz firmy E. Z. R. S.;

Wskazując na powyższe uchybienia, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony stwierdził, że nabycie przez nią towaru od swojej siostry I. G. – W. było działaniem pozornym, ukierunkowanym wyłącznie na uzyskanie korzyści finansowej, polegającej na uzyskaniu prawa do odliczenia VAT, a nie na realizację celu gospodarczego. Dlatego podstawę materialnoprawną braku prawa do odliczenia podatku naliczonego powinien stanowić art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c) ustawy o VAT, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego. Zdaniem autora skargi, skarżąca dokonała czynności związanych z obejściem przepisów prawa podatkowego rozumianego jako nadużycie prawa podatkowego celem osiągnięcia korzyści sprzecznych z tym prawem w postaci odliczenia podatku naliczonego.

Pełnomocnik stwierdził, że organ odwoławczy nie dokonał dogłębnej analizy zebranego materiału dowodowego. Ocenił zacytowane przez siebie fragmenty argumentacji organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odnosząc się do ich treści stwierdził, że wzajemnie wykluczają się. Podał, że jego zdaniem, zastosowanie przez organy podatkowe art. 91 ust. 7d ustawy o VAT za listopad 2013 r. a nie za luty 2010 r., spowodowane było bliskim upływem terminu przedawnienia.

Odnosząc się do zastosowania przez organy podatkowe art. 91 ust. 7d ustawy o VAT, pełnomocnik skarżącej podniósł, że zmiany przeznaczenia towarów, od nabycia których dokonano odliczenia VAT, nie analizuje się z perspektywy określonego czasu, ale okresu rozliczeniowego, za który jest składana deklaracja podatkowa. Tym samym bez znaczenia w analizowanej sytuacji jest fakt protokolarnego zniszczenia zakupionych towarów, skoro nie doszło do zmiany ich przeznaczenia w danym okresie rozliczeniowym.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej, skoro zamierzała ona nieodpłatnie przekazać towary jakiemukolwiek podmiotowi i w jakimkolwiek celu, w tym w celu dalszej odsprzedaży, co miał zrobić R. S., to nierozbicie przez nią transakcji nieodpłatnego przekazania towaru na dwie powiązane ze sobą ekonomicznie i znane w momencie podjęcia decyzji o księgowej likwidacji składników majątkowych transakcje, nie świadczy o braku ich powiązania w listopadzie 2013 r. z działalnością opodatkowaną strony. Według autora skargi, czynność przekazania towarów przez R. G. R. S. powinna być rozpatrywana wyłącznie w kontekście nieodpłatnej dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy o VAT. Na to, że R. S. otrzymał korzyść majątkową wskazuje to, że gdyby było inaczej, wówczas obciążyłby skarżącą kosztami utylizacji towarów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał w całości swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 91 ust. 7 i ust. 7d ustawy o VAT. Zgodnie z tymi regulacjami, przepisy ust. 1-6 tego artykułu stosuje się odpowiednio, w przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się to prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi. W przypadku zmiany prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od towarów i usług, innych niż wymienione w ust. 7a i 7b, w szczególności towarów handlowych lub surowców i materiałów, nabytych z zamiarem wykorzystania ich do czynności, w stosunku do których przysługuje pełne prawo do obniżenia podatku należnego lub do czynności, w stosunku do których prawo do obniżenia podatku należnego nie przysługuje, i niewykorzystanych zgodnie z takim zamiarem do dnia tej zmiany, korekty podatku naliczonego dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za okresy rozliczeniowe, w których wystąpiła ta zmiana.

Przepisy te zostały w tej sprawie właściwie zastosowane, ponieważ skoro skarżąca zakupiła od I. G. – W., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą I. G. – W. na podstawie faktury VAT, będące w dobrym stanie: używaną odzież i używany sprzęt AGD i RTV i skorzystała z prawa do obniżenia wskazanego w niej podatku naliczonego, a następnie wobec całkowitego zniszczenia tego towaru - z powodu jej niedbalstwa - przekazała go nieodpłatnie jako odpady firmie E.- Z. R. S.- to niewątpliwie prawo do obniżenia tego podatku zmieniło się, co spowodowało konieczność dokonania przez nią odpowiedniej korekty podatku naliczonego.

Na fakt zakupienia przez skarżącą towaru w dobrym stanie oraz późniejszego jego całkowitego zniszczenia (zbutwienia odzieży i korozji sprzętu AGD i RTV) oraz przekazania ich jako odpady w celu utylizacji firmie R. S., wskazują ich zeznania i wyjaśnienia.

Z zeznań skarżącej wynika, że widziała nabywany towar przed jego zakupem i wybiórczo go sprawdziła. Rozcięła losowo wybrane ofoliowane bele odzieży oraz zapakowany sprzęt i oceniła ich jakość jako dobrą. Sprzęt po podłączeniu do prądu (wybiórczo) działał. Po przetransportowaniu do niej tego towaru, był on przechowywany (nierozpakowany) w garażu usytuowanym przy jej domu mieszkalnym. Warunki panujące w nim spowodowały całkowite zniszczenie zarówno odzieży jak i sprzętu. Odzież zgniła i spleśniała, a sprzęt zaatakowała rdza. Garaż był nieogrzewany i nie posiadał wentylacji, w związku z czym panowała w nim ciągła wilgoć. Z tego względu towar ten, jako "odpad" przekazała nieodpłatnie firmie R. S.

Z kolei R. S. wskazał, że odebrał od firmy R. G. odpady, które nadawały się jedynie do utylizacji, recyklingu, zniszczenia i przerobu. Dokumentem potwierdzającym odbiór są karty jego przekazania. Z jego zeznań wynika również, że nie rozdzielił towaru, jak twierdziła strona skarżąca, na odpady i rzeczy przeznaczone do dalszej sprzedaży, tylko przekazał je do utylizacji.

Ustalenie w rozpoznanej sprawie stanu faktycznego na podstawie zeznań stron transakcji (przekazania odpadów do utylizacji) nie narusza przepisów art. 191, art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Mając na uwadze brzmienie tego przepisu, zgodzić się należy z organem podatkowym, że prawo w nim wskazane zostaje utracone w sytuacji, gdy z przyczyn od podatnika zależnych nie dochodzi do wykorzystania nabytych towarów czy materiałów do działalności opodatkowanej.

Nie ma wątpliwości, że skarżąca przechowując przez długi okres odzież oraz sprzęt AGD i RTV w wilgotnym garażu wykazała się co najmniej brakiem profesjonalizmu jako przedsiębiorca, a zważywszy na rozmiar szkody, wręcz niedbalstwem. Jest ogólnie wiadome, że przechowywanie odzieży i sprzętu, w którym znaczną część stanowią elementy metalowe - czyli rzeczy źle reagujących na wilgoć w zimnym, wilgotnym pomieszczeniu z nieprawidłową wentylacją, grozi niebezpieczeństwem ich zniszczenia, co też stało się w tej sprawie.

Oznacza to, że udokumentowane protokołem z dnia 22 listopada 2013 r. towary, które uległy zniszczeniu stanowią niedobory zawinione.

W rezultacie, organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że odliczona kwota podatku z tytułu nabycia towarów, które ostatecznie nie zostały wykorzystane do działalności opodatkowanej powinna być skorygowana, na podstawie art. 91 ust. 7d ustawy o VAT.

Stanowisko to znajduje oparcie w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt I FSK 1123/10 i z dnia 14 października 2010 r. (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest ono także uzasadnione w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z dnia 15 stycznia 1998 r. sygn. C-37/95, Trybunał podał, że prawo do odliczeń obowiązuje także w przypadku, gdy z powodów od niego niezależnych podatnik nigdy nie wykorzystał nabytych towarów i usług do prowadzenia działalności opodatkowanej (publ. LEX nr 84296).

Z powyższych względów niezasadny jest zarzut skargi naruszenia art. 7 ust. 2 w związku z art. 91 ust. 7d ustawy o VAT i art. 191, art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej. W sytuacji, gdy organy prawidłowo ustaliły, że w sprawie tej doszło do zmiany przeznaczenia towaru (utrata przez towary wartości użytkowej i uzyskanie statusu odpadów), skutkującej brakiem możliwości odliczenia z tytułu jego nabycia podatku naliczonego, wykazanego w fakturze dokumentującej tę transakcję, to nie można jednocześnie twierdzić, że doszło do opodatkowanej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o VAT.

W przypadku zmiany prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od towarów i usług, nabytych z zamiarem wykorzystania ich do czynności, w stosunku do których przysługuje pełne prawo do obniżenia podatku należnego, korekty podatku naliczonego dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za okresy rozliczeniowe, w których wystąpiła ta zmiana. Wbrew stanowisku strony skarżącej, decydujący dla obowiązku korekty podatku jest fakt zmiany przeznaczenia towarów, który nastąpił w określonym czasie (i to on decyduje o tym, w której deklaracji takiej korekty należy dokonać), a nie ocena takiej zmiany z perspektywy okresu rozliczeniowego, za który została wcześniej złożona deklaracja podatkowa. Stanowisko pełnomocnika skarżącej, że bez znaczenia w rozpoznawanej sprawie jest fakt protokolarnego zniszczenia towarów w 2013 r., skoro nie doszło do zmiany przeznaczenia zakupionych w tym właśnie okresie rozliczeniowym nie znajduje żadnego uzasadnienia.

Nie jest trafiony także zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust 3a pkt 4 lit. c) i art. 58 Kodeksu cywilnego w związku z art. 91 ust. 7d ustawy o VAT i art. 191, art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej stwierdził, że z materiału dowodowego, który organy podatkowe nieprawidłowo oceniły, wynika, że nabycie przez skarżącą towaru od swojej siostry I. G.-W. było działaniem pozornym ukierunkowanym wyłącznie na uzyskanie korzyści finansowej, a nie na realizację celu gospodarczego. Było także, jego zdaniem, obejściem przepisów prawa podatkowego rozumianego jako nadużycie prawa podatkowego celem osiągnięcia korzyści sprzecznych z tym prawem w postaci odliczenia podatku naliczonego. Podstawę zatem odmowy skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego powinien być – według niego - art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c) ustawy o VAT, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego.

Z zarzutu tego wynika, że pełnomocnik skarżącej nie kwestionuje dokonania czynności opisanych w zaskarżonej decyzji, tylko materialnoprawną podstawę jej wydania. Nie można jednak faktu zniszczenia towaru i jego nieodpłatnego przekazania do utylizacji jako odpadów, firmie R. S. zakwalifikować ani jako czynność pozorną, ani zmierzającą do obejścia prawa. Z wyjaśnień samej skarżącej w żadnym razie nie wynika, aby jej transakcja z I. G.-W. miała charakter pozorny i aby od początku nabycie towarów było dokonane tylko z zamiarem uzyskania zwrotu podatku naliczonego w rozliczeniu za okres nabycia i nie było w rzeczywistości dokonane w celu realizacji zamierzenia gospodarczego, to jest obrotu nabytym towarem. Skarżąca wyjaśniała, że aby handlować towarem usiłowała wynająć odpowiednie pomieszczenie i zorganizować miejsce do handlu, jednakże z przyczyn ekonomicznych nie zdołała tego zrobić. Powyższe świadczy, że nabycie towarów nie miało charakteru pozornego i nie było dokonane wówczas w celu obejścia prawa.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) oddalił skargę.