Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 50/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2020-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia NSA Jerzy Krupiński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A. R. (zwaną dalej "skarżącą"), jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ odwoławczy", "GITD") z dnia 6 listopada 2019 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Opolu z dnia 29 sierpnia 2019 r., nr [...], wydaną w sprawie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Skarga została wniesiona w następującym, wynikającym z akt sprawy, stanie faktycznym i prawnym:

Opisaną decyzją z 29 sierpnia 2019 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Opolu, działając na podstawie art. 92a ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm., obecnie t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.), zwanej dalej ustawą, nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za naruszenie przepisów o wykonywaniu przewozu drogowego osób, wskazanych pod lp. 2.1.1. załącznika nr 3 do ustawy, polegające na wykonywaniu regularnego przewozu specjalnego bez wymaganego zezwolenia. Przedstawiając ustalenia faktyczne organ wskazał, że podstawą do wszczęcia postępowania była kontrola drogowa autobusu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], przeprowadzona 5 czerwca 2019 r. w miejscowości [...]. Kontrolerzy stwierdzili, że autobusem przywiezione zostały dzieci do szkoły dla dzieci niepełnosprawnych w [...], a ponadto pozostało w nim dwoje dzieci, które zostały następnie przewiezione do przedszkola w tej samej miejscowości. Podczas kontroli kierująca pojazdem B. M. (matka skarżącej, zatrudniona w firmie skarżącej "A" w [...]) nie okazała zezwolenia na wykonywany przewóz regularny specjalny na trasie [...] – [...] – [...]. W wyniku czynności wyjaśniających uzyskano ze Starostwa Powiatowego w [...] i Urzędu Marszałkowskiego w Opolu informację, że stronie nie udzielono uprawnień przewozowych, tj. zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego i regularnego specjalnego. Z Urzędu Miasta w [...] uzyskano natomiast informację, że skarżąca posiada 5 zezwoleń na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na innych trasach niż ta, na której dokonano kontroli w dniu 5 czerwca 2019 r. Dokonując oceny materiału sprawy organ wskazał, że zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy kierowca pojazdu wykonujący tego rodzaju transport jest obowiązany mieć przy sobie odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy. Brak zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy, sankcjonowany jest karą określoną w załączniku nr 3 do ustawy l.p. 2.1.1. Uznał organ, że wykonywany w czasie kontroli przewóz miał charakter regularnego przewozu specjalnego, w rozumieniu art. 4 pkt 9 ustawy. Wyjaśnił, że tego rodzaju przewóz cechuje regularność, cykliczność oraz to, że ma stałą trasę i jest przeznaczony dla określonej grupy osób. Przewóz objęty kontrolą dotyczył dowozu uczniów do szkoły i przedszkola znajdujących się w miejscowości [...]. Miał charakter niepubliczny, tzn. nie był przeznaczony dla jakiejkolwiek, nieokreślonej grupy pasażerów, tylko dla grupy jednoznacznie określonej i zamkniętej. Strona nie może natomiast zwolnić się od odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 ustawy, gdyż w toku postępowania nie przedstawiła dowodów wskazujących, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Zebrany materiał dowodowy nie wskazuje też, aby naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

W odwołaniu skarżąca podniosła, że decyzja została wydana na podstawie poszlak, a świadczona usługa nie była przewozem regularnym specjalnym. Organ nie zwrócił się w sprawie wydanych zezwoleń do Urzędu Gminy w [...], który nie wykonuje przewozu dzieci przedszkolnych do [...].

Organ odwoławczy utrzymując w mocy powyższą decyzję, w uzasadnieniu zrelacjonował stan faktyczny sprawy, a następnie wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy. Załącznik nr 3 do ustawy określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary i dlatego regulacja wynikająca z art. 189d K.p.a. nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie, podobnie jak regulacja wynikająca z art. 189e oraz f K.p.a Do decyzji nakładanych na podstawie art. 92a ustawy mają natomiast zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy. Organ dalej wskazał definicję regularnego przewozu specjalnego oraz brzmienie obowiązujących w tym zakresie przepisów art. 4 pkt 22, 18 ust. 1 pkt 1 i 20 ustawy. Wyjaśnił, że stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy, zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych lub przewozów regularnych specjalnych wydaje się, na wniosek przedsiębiorcy, na czas nie dłuższy niż 5 lat. Z treści lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do ustawy wynika, że wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł.

W ocenie organu odwoławczego, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu kontroli drogowej kierująca wykonywała na rzecz skarżącej przewóz regularny specjalny dzieci niepełnosprawnych na linii regularnej [...]-[...]-[...]. Podczas kontroli drogowej kierująca B. M. okazała wypis nr 1 z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Kierująca w chwili kontroli nie okazała natomiast zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym. Potwierdziła to kierująca zatrzymanym pojazdem B. M. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych GITD stwierdził, że do uznania przewozu za regularny, nie jest konieczne wykazanie spełnienia wszystkich przesłanek zamieszczonych w art. 4 pkt 7 ustawy, bowiem podstawowymi dwoma cechami charakteryzującymi przewóz regularny specjalny jest jego regularność oraz przewożenie określonej kategorii osób (pasażerów), z wyłączeniem innych osób. Przewozy wykonywane przez skarżącą spełniają wskazane przesłanki, ponieważ przewożono dzieci do przedszkola codziennie, z wyłączeniem innych pasażerów.

GITD nie znalazł też żadnych podstaw do zastosowania przewidzianych w art. 92c ustawy możliwości zwolnienia skarżącej z odpowiedzialności.

W skardze skarżąca podtrzymała stanowisko co do konieczności zwrócenia się do Urzędu Gminy w [...] o informację czy na rzecz tej jednostki wykonywane są jakiekolwiek przewozy dzieci szkolnych, zakwestionowała też ustalenia faktyczne, zwracając uwagę na to, że organ odwoławczy błędnie określił miejsce kontroli.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 31stycznia 2020 r., działając na podstawie art. 93 ust. 2 ustawy, Główny Inspektor Transportu Drogowego z urzędu wstrzymał w całości wykonanie zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na to, że zarówno skarżąca jak i organ zgodnie wnieśli o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa została rozpoznana w tym trybie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych kryteriów, ocena wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Zdaniem Sądu, nie zaistniały nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa materialnego. Z tego też powodu akceptując i podzielając w całości argumentację organu odwoławczego, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia podjętego w niniejszej sprawie – w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej, stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (aktualnie: Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.) zwanej nadal ustawą, która w art. 92a ust. 1 ustaliła odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie.

Wyjaśnić od razu trzeba, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 ustawy nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest z kolei przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa.

Zgodnie z art. 92a ust. 7 pkt 1 ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy. Przewidziane w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innym rozmiarze.

Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 3 i 5 ustawy. Zwolnienie się przez wykonującego przewóz drogowy z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92c ustawy.

W granicach niniejszej sprawy oceny dokonano w kontekście zaistnienia naruszenia określonego pod lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do ustawy, polegającego na wykonywaniu przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia, za które ustawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości 8.000 zł.

Zauważyć przyjdzie, że tak określone naruszenie jest konsekwencją rozwiązań prawnych związanych z warunkami wykonywania przewozu drogowego osób i odnosi się ono do obowiązku określonego w art. 18 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z tym przepisem wykonywanie w krajowym transporcie drogowym przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów, odpowiednio przez właściwy organ. Według art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy, wydawane jest ono na wniosek przedsiębiorcy, na czas nie dłuższy niż 5 lat. Stosownie też do art. 87 ust. 1 pkt 2 ustawy, zezwolenia takie lub wypis z tego zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy, kierowca obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, podczas wykonywania przewozu drogowego.

Z powyższych regulacji wynika, że przed rozpoczęciem wykonywania w transporcie drogowym przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych, przewoźnik drogowy powinien uzyskać wskazane zezwolenie i wyposażyć w nie kierowcę, a w przypadku jego braku musi liczyć się z konsekwencjami w postaci kary określonej pod lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do ustawy.

Pojęcia przewozu regularnego i regularnego specjalnego, do których odnoszą się wyżej wskazane przepisy, zdefiniowane zostały odpowiednio w art. 4 pkt 7 i pkt 9 ustawy.

Zgodnie z art. 4 pkt 7 ustawy przewóz regularny jest to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1983). Przewozem regularnym specjalnym, według art. 4 pkt 9 ustawy, jest natomiast niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób.

Na podstawie tych definicji zauważyć przyjdzie, że zasadniczo przewóz regularny specjalny tym różni się od przewozu regularnego, że nie jest przewozem o charakterze publicznym. Wspólną cechą obu tych przewozów jest z kolei regularność ich wykonywania.

W kontrolowanej sprawie niespornym jest, że skarżąca nie posiadała zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego w dniu przeprowadzonej kontroli drogowej. Nie ma też wątpliwości co do tego, że objęty kontrolą przewóz z 5 czerwca 2019 r., miał charakter regularny i nie był publiczny. Wykonywany był bowiem w ramach ustalonego rozkładu jazdy i przeznaczony był dla określonej, zamkniętej grupy osób. Dotyczył dzieci niepełnosprawnych i przedszkolnych i polegał na ich dowozie do przedszkola, w określonych godzinach, na linii [...] – [...] – [...]. Wbrew twierdzeniom skarżącej ustalenie powyższe nie nosi cech dowolności. Oparte zostało na zeznaniach świadka B. M. (osoby bliskiej skarżącej, zatrudnionej w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, pouczonej o wynikającym z art. 83 K.p.a. prawie odmowy zeznań) oraz ustaleniach dotyczących faktu przewożenia dzieci w związku z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą, a nie poza tą działalnością. Skarżąca nie zgłosiła żadnych uwag do treści protokołu z dnia 5 czerwca 2019 r., a w toku postępowania administracyjnego nie skorzystała z prawa zgłoszenia wniosków dowodowych lub wypowiedzenia się co do zgromadzonych w aktach dowodów. W szczególności nie wykazała i nawet nie podnosiła, że sporny transport wykonywany był na jej własne potrzeby, niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z natury rzeczy usługa transportowa w postaci dowozu dzieci do szkoły lub przedszkola ma charakter stały i odbywa się w dni nauki szkolnej lub przedszkolnej, po określonej trasie i w określonych godzinach. Bez przydawanego znaczenia jest tu podnoszony przez skarżącą brak umowy z Gminą [...] prowadzącą szkołę specjalną dla dzieci niepełnosprawnych i przedszkole w [...], gdyż definicja przewozu regularnego specjalnego zawarta w ustawie, nie uzależnia możliwości takiego zakwalifikowania przewozu od zawarcia stosownej umowy z pomiotem, na rzecz którego wykonywany jest przewóz.

Organy prawidłowo przeprowadziły wywiad w urzędach uprawnionych do wydawania zezwoleń na wykonywanie tego rodzaju przewozów i na tej podstawie przyjęły, że skarżąca takowego zezwolenia nie posiada.

Powyższe ustalenia potwierdza protokół z kontroli drogowej i zeznania kierującej autobusem. Samo błędne określenie miejsca kontroli w decyzji odwoławczej nie dyskwalifikuje merytorycznych ustaleń protokołu i należy raczej traktować je w kategoriach oczywistej omyłki.

Wobec prawidłowo ustalonych przez GITD okoliczności, Sąd nie miał wątpliwości co do prawidłowości uznania przez organ odwoławczy, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł, za naruszenie określone pod lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do ustawy. Skoro skarżąca naruszyła sankcjonowany przez ustawę obowiązek posiadania zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego, to podlegała odpowiedzialności na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy. Nie ma przy tym znaczenia to, że za brak wymaganego zezwolenia skarżąca została już wcześniej ukarana (sprawa tocząca się przed tut. Sądem II SA/Op 170/19, o czym wiadomo Sądowi z urzędu). Wcześniejsza kara nałożona bowiem została w związku z wykonywaniem przewozu w innym dniu, niż ten którego dotyczy niniejsza sprawa. Tym samym należało uznać, że skarżąca wykonując przewóz regularny specjalny 5 czerwca 2019 r. popełniła nie to samo, lecz kolejne, takie samo naruszenie. Nałożona w niniejszej sprawie kara była więc konsekwencją popełnienia nowego naruszenia. To z kolei powoduje, że nie wystąpiła okoliczność przewidziana w art. 92a ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalniająca podmiot wykonujący transport drogowy z odpowiedzialności.

Z całą pewnością też zgodzić się należało z organem odwoławczym, że nie zaistniała okoliczność zwolnienia skarżącej z odpowiedzialności wskazana w art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy. Zgodnie z art. 92c ust. 1 ustawy nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Wyjaśnić przyjdzie, że zastosowanie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy wymaga wykazania przez stronę, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Tak sformułowane przesłanki (które muszą być spełnione łącznie) odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi zatem wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek pewnych nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa.

Z ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie wynika, że skarżąca podjęła się wykonywania przedmiotowego przewozu regularnego specjalnego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Powinna zatem posiadać wiedzę, jakiego zezwolenia będzie wymagała zamierzona działalność. Brak takiego zezwolenia w sytuacji realizowania przewozu regularnego specjalnego oznacza, że odbywał się on za zgodą i wiedzą przewoźnika, na jego ryzyko. Nie można więc uznać, że skarżąca jako profesjonalny i doświadczony podmiot wykonujący przewozy drogowe, dochowała w tym przypadku należytej staranności i przezorności wykonując przewóz dzieci bez wymaganego zezwolenia (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 132/18 i z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 314/18, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak już wcześniej wskazano, ustawodawca nie uzależnił nałożenia kary na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy od winy przewoźnika. Wystarczające w tym zakresie jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania obowiązków ustawowych. Niedopełnienie obowiązku uzyskania właściwego zezwolenia jest natomiast ewidentnym zaniedbaniem przewoźnika. Nie stanowi też okoliczności umożliwiającej odstąpienie od wymierzenia kary, subiektywnie odczuwana przez stronę znaczna jej dolegliwość, wynikająca z jej wysokości.

Reasumując, Sąd podzielił ocenę organów, że w niniejszej sprawy wystąpiły podstawy faktyczne i prawne do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 92a ustawy i jednocześnie brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy. Stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania w sposób prawidłowy i wyczerpujący ustalono okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do zarzutów strony i prawidłowo wyjaśnił podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.