Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 42/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska (spr) Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Małgorzata Górecka Protokolant st. sekr.sąd. Henryka Pawlak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 listopada 2005 r. sprawy ze skargi D.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. /-/ M.Górecka /-/ B.Kamieńska /-/ A.Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Rozpoznając po raz kolejny sprawę, Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia [...]r. – wydaną na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 42 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) na wniosek Zarządu Dróg Miejskich w P. – ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie trasy tramwajowej w P. w ciągu ulic: P., M., M., Mostu S., K. z włączeniem w ulicę J., przewidzianej do realizacji na wymienionych działkach.

W uzasadnieniu stwierdził zgodność zamierzonej inwestycji z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta P. zatwierdzonego uchwała nr X/58/II/94 Rady Miejskiej z dnia 06 grudnia 1994r. (Dz.Urzęd. Województwa Poznańskiego Nr 22, poz. 246), postanowieniami organów ochrony środowiska i inspekcji sanitarnej oraz postanowieniem Miejskiego Konserwatora zabytków nr [...] znak [...] z dnia [...]r. uzgadniającym inwestycję w zakresie ochrony konserwatorskiej.

Odwołania od tej decyzji wnieśli D. B. oraz Spółka Akcyjna "A".

D. B. zarzucił, między innymi, że nie zapadła jeszcze decyzja dotycząca rozbiórki samowolnie zrealizowanego gazociągu biegnącego w ciągu ulicy P., nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem postanowienia przez Miejskiego Konserwatora Zabytków; nie doręczono mu mapy stanowiącej załącznik do zaskarżonej decyzji.

Spółka Akcyjna "A" kwestionowała rozwiązania komunikacyjne, a w szczególności możliwość wybudowania drogi serwisowej obsługującej obiekt Spółki od strony Politechniki P.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyjaśniło, iż mapa stanowiąca, zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, załącznik graficzny decyzji jest doręczana tylko wnioskodawcy, a nadto składana wraz z decyzją w Wydziale Urbanistyki i Architektury. Odwołujący się został o tym poinformowany w decyzji, miał też możliwość wglądu do akt administracyjnych. D. B. nie uczestniczył na prawach strony w postępowaniu zakończonym wydaniem postanowienia przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, jest bowiem właścicielem jednej z wielu działek sąsiadujących z terenem inwestycji.

Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygając skargę D. B. w przedmiocie jego wniosku o umorzenie postępowania administracyjnego wyjaśnił, że tego rodzaju wniosek procesowy nie wymagał odrębnego ustosunkowania się w formie decyzji, bądź postanowienia (sygn. II SA/Po 112/03).

Z kolei podnoszona przez drugiego odwołującego się sprawa wybudowania drogi serwisowej obsługującej obiekt spółki "A" od strony Politechniki P. została już przesądzona w innym postępowaniu – "na etapie wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla spółki "A" ". Rozwiązania szczegółowe będą analizowane i znajdą odzwierciedlenie w pozwoleniu na budowę.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Sądu D. B., domagając się jej uchylenia. Stwierdził, że nie została rozwiązana kwestia gazociągu biegnącego w ciągu ulicy P. Gazociąg ten – w ocenie skarżącego – stanowi zagrożenie dla ludzi oraz dla jego nieruchomości, obniża wartość nieruchomości i "stawia pod znakiem zapytania sens projektowanej przeze mnie inwestycji na mojej nieruchomości przy Placu W. w P.". Organ orzekający miał obowiązek zapoznania skarżącego ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Skarżący podkreślił też, że nie zostały załatwione jego zażalenia na postanowienie wydane przez Miejskiego Konserwatora Zabytków; nie zna nawet treści tego postanowienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Ponad argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreśliło, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w orzecznictwie, w postępowaniu dotyczącym wyłącznie ochrony konserwatorskiej w przedmiocie opinii dla decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, sąsiadom i właścicielom (wieczystym użytkownikom) nieruchomości sąsiedniej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu przed Ministrem Kultury (wyroki NSA – z 21.11.2001r. sygn. IV SA 2025/99 i z 03.02.1998r. sygn. I SA 1264/97).

Na rozprawie w dniu 09 listopada 2005r. skarżący zarzucił, że jego wnioski o ustalenie warunków zabudowy terenu przylegającego do zamierzonej inwestycji nie są rozpatrywane od [...] 1997r. Dopiero gdy taką decyzję uzyska "Wówczas wyrazi zgodę na planowaną inwestycję". Usytuowany w ciągu ulicy P. gazociąg został posadowiony na podstawie pozwolenia na budowę, ale będzie kolidował z przedmiotową inwestycją, gdyż przejeżdżające tramwaje wywoływać będą drgania. Złożył do akt kserokopię nieprawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2005r. sygn. IV SA/Wa 716/05 w sprawie z jego skargi na decyzję Ministra Kultury z dnia [...]r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie uzgodnień projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga nie jest uzasadniona. W toku wszczętego na wniosek Zarządu Dróg Miejskich w P. postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy trasy tramwajowej w ciągu ulic P., M., M., Mostu S. z włączeniem ul. J. – jego uczestnik D. B., właściciel działki sąsiadującej z terenem inwestycji – wniósł o umorzenie postępowania administracyjnego zarzucając, iż inwestycja byłaby sprzeczna z interesem społecznym. O zamiarze budowy linii tramwajowej nie informowano należycie społeczeństwa, a nadto inwestycja pociągnie za sobą wysokie koszty, których ponoszenie ze środków miejskich w istocie służyć będzie interesom osób pełniących wysokie funkcje we władzach miejskich. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu, rozpoznając sprawę ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta odmawiającą umorzenia postępowania, wyrokiem z dnia 05 sierpnia 2003r. sygn. II SA/Po 112/03 (k. 139 t. 3 akt administracyjnych) stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji, jako wydanych bez podstawy prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "stanowisko organu administracji publicznej w zakresie niezasadności wniosku o umorzenie postępowania administracyjnego winno być wyrażone przez wydanie decyzji merytorycznej. Żaden przepis prawa, w tym art. 105 kpa, nie daje podstawy do wydania decyzji ani postanowienia o odmowie umorzenia postępowania (...). Zgodnie z art. 105 kpa umorzenie postępowania następuje w dwóch przypadkach. W § 1 wymieniono przesłankę obligatoryjnego umorzenia postępowania, jaką jest bezprzedmiotowość postępowania. Jak wynika z przepisów rozdziału 4 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (...) w przypadku wniesienia o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przez podmiot, któremu można przypisać przymiot strony w postępowaniu administracyjnym, bezprzedmiotowość postępowania nie zachodzi. Obowiązkiem organu administracji publicznej jest wydanie decyzji, która ustali warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, albo odmówi takiego ustalenia". Zatem organ orzekający wydając zaskarżoną decyzję zrealizował ten obowiązek.

Nadto Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż skoro D. B. nie był stroną żądającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania ternu dla przedmiotowej inwestycji, to nie mógł skutecznie wystąpić o umorzenie tego postępowania na podstawie art. 105 § 2 kpa.

Skarżący, który brał udział w charakterze uczestnika na prawach strony w postępowaniu administracyjnym, nie może opierać skargi na zarzucie pominięcia w postępowaniu administracyjnym innych osób zamieszkujących w pobliżu terenów przez które ma przebiegać planowana trasa tramwajowa. Nie chodzi bowiem w takiej sytuacji o własny interes prawny skarżącego w rozumieniu art. 28 kpa.

Kwestie rozwiązań technicznych, jakie należy zastosować, aby biegnący w ciągu ulicy P. gazociąg nie kolidował z przebiegiem trasy tramwajowej na tym odcinku mogłyby być przedmiotem wyjaśnień na etapie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę. Dodatkowo tylko należy wskazać, że W. Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. w P., pismem z dnia [...]r. poinformowała Sąd, że "wymieniony w skardze gazociąg w ul. P. został decyzją Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ([...] z dnia [...]r.) przebudowany w [...]r. w pas chodnikowy przy krawężniku jezdni i nie stwarza zagrożenia dla nieruchomości Pana B." (k. 102 akt sądowych).

Wniosek Zarządu Dróg Miejskich o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy przedmiotowej trasy tramwajowej został złożony pod rządami ustawy z 07 lipca 1994r.o zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), a zatem według przepisów tej ustawy jest prowadzona sprawa (art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. – Dz.U. Nr 80, poz. 719 ze zm.).

Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym, decydujące znaczenie dla oceny dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego na konkretnym terenie mają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest przepisem gminnym (art. 40 ust. 1, art. 46a ust. 1 pkt 1, art. 7).

Z brzmienia art. 43 powołanej wyżej ustawy wynika ponadto, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu.

Na niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skarżący się nie powołuje, zarzuca natomiast, że wymienione w decyzji organu pierwszej instancji postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...]r. zostało wydane w postępowaniu, w którym bez własnej winy skarżący nie brał udziału. Dlatego – po uzyskaniu od Ministra Kultury tego rodzaju wyjaśnień – pismem z dnia [...]r. wystąpił do Miejskiego Konserwatora Zabytków z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie uzgodnienia "ze stanowiska konserwatorskiego" projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji (załącznik do skargi – k.6 akt sądowych).

Nadto – w toku postępowania sądowoadministracyjnego złożył kserokopię nieprawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2005r. sygn. IV SA/Wa 716/05 – w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie "projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu", którym to wyrokiem uchylono zaskarżoną decyzję Ministra Kultury z dnia [...]r. i poprzedzająca ją decyzję organu I instancji" (kserokopia – k. 93-98 akt sądowych).

Skoro, według oświadczenia skarżącego, złożonego bezpośrednio przed zamknięciem rozprawy w dniu [...]r., do tego czasu nie zapadło postanowienie o wznowieniu postępowania (k. 100 akt sądowych) zbędne było rozważanie, czy Sąd nie powinien zawiesić niniejszego postępowania w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania. Takie postępowanie nie zostało bowiem jeszcze skutecznie wszczęte. Z przedłożonego przez skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika bowiem, że decyzją z dnia [...]r. Miejski Konserwator Zabytków w P. odmówił wznowienia postępowania w sprawie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji trasy tramwajowej, a Minister Kultury – po rozpatrzeniu odwołania D. B. (kwestionującego stanowisko organu, że jako właścicielowi nieruchomości sąsiadującej z planowaną inwestycją nie przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie uzgodnień) – decyzją z dnia [...]r. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne. W myśl przepisu art. 149 § 1 kpa wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, a po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie takie postanowienie nie zostało wydane do czasu zamknięcia rozprawy w rozstrzyganej obecnie sprawie.

Zatem organy administracyjne wydając, kwestionowaną przez skarżącego w niniejszej sprawie, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dysponowały ostatecznymi i wiążącymi organ uzgodnieniami organu konserwatorskiego z dnia [...]r., o którym mowa w art. 40 ust. 4 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Fakt wystąpienia przez D. B. z wnioskiem z dnia [...]r. o wznowienie postępowania w przedmiocie uzgodnień konserwatorskich nie mógł stanowić podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z tego oczywistego powodu, że postępowanie to już wcześniej zakończyło się ostatecznie zaskarżoną decyzją z dnia [...]r.

W punkcie IV decyzji organu pierwszej instancji wskazano, że stosownie do art. 46 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a więc i praw właściciela jednej z działek przylegających na niewielkim odcinku do terenu inwestycji.

Odnośnie stanowiska skarżącego, wyrażonego na rozprawie sądowej, iż "dopiero wówczas wyrazi zgodę na planowaną inwestycję, gdy otrzyma pozwolenie na jego inwestycję, która zalega w urzędzie od [...]r." należy wskazać, iż nie jest to okoliczność wstrzymująca wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonego przedsięwzięcia. Środki prawne do zwalczania przewlekłości postępowania administracyjnego wskazane są w Kodeksie postępowania administracyjnego (rozdział 7).

Dlatego, na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.

/-/ M.Górecka /-/ B.Kamieńska /-/ A.Łaskarzewska

MarK