Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3741/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3 i 2a, art. 2 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 67 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 327/17 w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 1 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 327/17 oddalił skargę A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 1 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy sąd pierwszej instancji podał, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia 25 lipca 2016 r. (nr [...]) określającą A. D. (dalej także: podatnik, skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 217.570 zł.

Sąd pierwszej instancji podał, że w złożonej w dniu 19 lutego 2016 r. (na wezwanie organu podatkowego) korekcie "Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, gruntach rolnych i leśnych" podatnik, będący użytkownikiem wieczystym gruntu położonego w W. przy ul. [...] oraz właścicielem posadowionego na tym gruncie budynku, wykazał do opodatkowania, od dnia 1 stycznia 2016 r.:

- budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni użytkowej 9.189,00 m2,

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni 8.438,00 m2.

Następnie w dniu 22 lutego 2016 r. wpłynęła do organu podatkowego kolejna korekta "Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, gruntach rolnych i leśnych" wraz z załącznikami, z których wynikało m.in., że ww. nieruchomość została z dniem 15 lutego 2016 r. wykreślona z ewidencji środków trwałych, a także z ewidencji działalności gospodarczej i w następstwie tych zdarzeń nieruchomość ta stanowi majątek prywatny podatnika. Podatnik podał, że do działalności gospodarczej wykorzystywana jest jedynie powierzchnia 85,00 m2 budynku, z czego 36 m2 wykorzystywane jest przez podatnika na biuro, a pozostałe 49 m2 wydzierżawiane jest przez operatorów komórkowych.

Wedle dołączonego do korekty "Informacji (....)" pisma podatnika z dnia 22 lutego 2016 r., przyczyną wycofania ww. nieruchomości z ewidencji środków trwałych był stan budynku położonego przy ul. [...] w W. Budynek ten z uwagi na niedostosowanie do przepisów przeciwpożarowych nie mógł być wykorzystywany w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług hotelowych. Zgodnie z oświadczeniem podatnika, budynek ten wymagał dużych nakładów finansowych, których podatnik nie był w stanie udźwignąć.

Wskazując na wymienione okoliczności, w drugiej korekcie "Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, gruntach rolnych i leśnych" podatnik wykazał do opodatkowania:

- budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni użytkowej 85,00 m2;

- budynek pozostały o łącznej powierzchni użytkowej 9.104,00 m2;

- grunty pozostałe o łącznej powierzchni 8.438,00 m2.

W następstwie przeprowadzonego postępowania podatkowego, decyzją z dnia 25 lipca 2016 r. Prezydent Miasta W. ustalił A. D. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2016 r. w kwocie 217.570,00 zł, przyjmując jako przedmiot opodatkowania – budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 9.189,00 m2 oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 8.438,00 m2. Tak ujęty przedmiot opodatkowania odpowiadał kwalifikacji przyjętej przez podatnika w korekcie "Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, gruntach rolnych i leśnych", jaką złożył 19 lutego 2016 r.

W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że czasowe przeszkody, z powodu których nieruchomość podatnika nie jest wykorzystywana w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej nie uzasadniają jej opodatkowania stawkami przewidzianymi dla tzw. budynków i gruntów pozostałych. Powyższą wykładnię wywiódł z treści art. 1a ust. 2a u.p.o.l. podkreślając, że podatnik nie przedstawił kopii decyzji nadzoru budowlanego, czy też organu nadzoru górniczego, potwierdzających trwale wyłączenie z użytkowania nieruchomości położonej w W. przy ul. [...].

W odwołaniu od tej decyzji A. D. stwierdził m.in., że samo posiadanie nieruchomości przez podatnika-przedsiębiorcę nie powinno decydować o zastosowaniu wyższych stawek podatkowych. O tym zdaniem podatnika powinno decydować faktyczne wykorzystywanie nieruchomości w działalności gospodarczej podatnika. Zdaniem podatnika organ podatkowy pominął w sprawie istotne dla wymiaru podatku dowody (złożoną przez podatnika deklarację na podatek, pisemne wyjaśnienia oraz wskazane dowody) oraz ustalenia, jakie poczyniono w toku wizji lokalnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy decyzję organu I instancji powołując się m.in. na to, że – jak ustalono - w odniesieniu do będącego przedmiotem opodatkowania budynku nie została wydana decyzja, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej u.p.b.), tj. decyzja, na podstawie której budynek ten (hotel "S.") zostałby trwale wyłączony z użytkowania.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska podatnika, że wycofanie nieruchomości z ewidencji środków trwałych (z dniem 15 lutego 2016 r.) oraz z ewidencji działalności gospodarczej (18 lutego 2016 r.), a także wydanie decyzji Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w W. z dnia 22 kwietnia 2003 r. zakazującej eksploatacji obiektu hotelu S., stanowiły przeszkodę do opodatkowania spornego budynku oraz związanego z nim gruntu według najwyższych stawek podatku od nieruchomości, przypisywanych przedmiotom opodatkowania związanym z działalnością gospodarczą podatnika. Zdaniem organu odwoławczego, prawidłowość przedstawionego stanowiska potwierdza fakt, że część nieruchomości nadal, tj. po dniu 18 lutego 2016 r. jest wykorzystywana, choćby w sposób pośredni, w ramach działalności gospodarczej. Wskazał również organ odwoławczy na to, że podatnik nie wyjaśnił na czym miałoby polegać wykorzystywanie przez niego dwóch działek gruntu, zabudowanych budynkiem hotelu oraz parkingiem przyhotelowym na cele osobiste, skoro A. D. zamieszkuje poza W. (w N.). Zwrócił również uwagę na to, że sporna nieruchomość została zakwalifikowana jako związana z działalnością gospodarczą przez samego podatnika w złożonej przez niego w dniu 18 lutego 2016 r. korekcie "Informacji (...)". Zmiana tej klasyfikacji na skutek złożenia przez podatnika kolejnej korekty tej Informacji nastąpiła już po wykreśleniu nieruchomości z ewidencji z środków trwałych. Czynność wykreślenia nieruchomości z ewidencji środków trwałych organ odwoławczy wiąże ze skierowanym do podatnika wezwaniem organu podatkowego o złożenie korekty informacji na podatek od nieruchomości, w związku z obowiązującą od dnia 1 stycznia 2016 r. zmianą przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. D. wniósł o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 1 lutego 2017 r. Skarżący podniósł, że dokonana z dniem 1 stycznia 2016 r. zmiana przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych została wykorzystana przez organ podatkowy do podniesienia stawki podatku, pomimo niezmiennego stanu i sposobu wykorzystania spornego budynku przez ostatnie 11 lat. W kontekście tym skarżący wskazał, że od początku nabycia spornego budynku, tj. od dnia 14 kwietnia 2005 r. budynek ten nie nadawał się do prowadzenia w nim działalności gospodarczej w związku z decyzją Straży Pożarnej wyłączającej ten budynek z użytkowania, który to stan faktyczny był w latach 2005-2015 r. akceptowany przez organ podatkowy (co znalazło wyraz w wydanych na te lata decyzjach określających podatek od nieruchomości). Skarżący wyraził pogląd, że jakkolwiek sporny budynek nabył działając w charakterze przedsiębiorcy, to jednak nie wszedł on w skład prowadzonego przez A. D. przedsiębiorstwa. Stwierdził, że o spełnieniu przesłanki związania nieruchomości z działalnością gospodarczą podatnika winno decydować faktyczne wykorzystywanie tego składnika w majątku przedsiębiorstwa podatnika, a nie jedynie jej posiadanie przez podatnika-przedsiębiorcę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu powołanym na stępie wyrokiem oddalił skargę podatnika. Wyrok ten, jak i inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane poniżej, jest dostępny w całości na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ (CBOSA).

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł pełnomocnik Skarżącego zaskarżając w całości wyrok sądu pierwszej instancji i wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o rozpoznanie sprawy i zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Na podstawie art. 174 P.p.s.a. autor skargi kasacyjnej postawił zarzuty naruszenia:

1. przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 3 i 2 a, art. 2 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny,

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1320 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organy podatkowe art. 81, 120 122, 180, 181, 187, 188, 191 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 6 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ podatkowy nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do podważenia stanowiska sądu pierwszej instancji, który zaakceptował prawidłowość stawek podatku od nieruchomości za 2016 r. zastosowanych przez organy podatkowe do opodatkowania nieruchomości Skarżącego położonej w W. przy ul. [...] (budynek i grunt).

Organ podatkowy przyjął, że nieruchomość ta, jako będąca w posiadaniu przedsiębiorcy, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a u.p.o.l., opodatkowana jest według stawek przewidzianych jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) P.p.s.a., co miało nastąpić poprzez nieuwzględnienie skargi przez sąd pierwszej instancji mimo naruszenia przez organy podatkowe art. 81, 120 122, 180, 181, 187, 188, 191 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 6 ust. 3 i 5 u.p.o.l., co – zdaniem autora skargi kasacyjnej – miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut nawiązujący do naruszenia tych przepisów proceduralnych zwartych w Ordynacji podatkowej nie zasługuje na uwzględnienie. Na s. 5 skargi kasacyjnej uzasadniono go wskazując, że organy dopuściły się uchybienia nie uwzględniając "stanu faktycznego sposobu wykorzystania posiadanej nieruchomości", która zdaniem Podatnika "jest podstawą do określenia przedmiotu opodatkowania". Zdaniem autora skargi kasacyjnej organy niesłusznie nie uwzględniły zmiany, wynikającej ze złożonej przez podatnika korekty deklaracji (informacji o nieruchomościach) i "według własnego uznania (i swoich korzyści fiskalnych" zmieniły wolę właściciela co do sposobu wykorzystania majątku. Autor skargi kasacyjnej uważa, że organy wbrew istniejącym faktom i dowodom bezprawnie uznały, że opodatkować należy całą powierzchnię budynku i gruntu stawkami najwyższymi, związanymi z działalnością gospodarczą. W skardze kasacyjnej (s. 5) wskazano, że organy i sąd pierwszej instancji pominęły korektę deklaracji (opartą m.in. na ewidencji środków trwałych) oraz wyjaśnienia podatnika dotyczące faktycznych okoliczności wykorzystywania budynku w prowadzonej działalności, jak również pominęły decyzje straży pożarnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuconych uchybień nie popełniono. Co do skutków złożenia korekty informacji, należy wskazać, że ani sama informacja, ani jej korekta nie jest dla organu podatkowego wiążąca, jeśli w postępowaniu podatkowym zostanie stwierdzone, że "dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym (art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej). W niniejszej sprawie wystąpiła sytuacja, gdy organy podatkowe w postępowaniu podatkowym dokonały własnych ustaleń co do charakteru nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Nie ma podstaw do kwestionowania poprawności tych ustaleń (o czym niżej). Skoro zaś ustalenia te podważały prawidłowość danych deklarowanych przez podatnika, to dane wynikające z informacji oraz – w szczególności – z jej korekty nie wiązały organu.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zapatrywania autora skargi kasacyjnej, że organy uchybiły przepisom postępowania nie uwzględniając dwóch decyzji straży pożarnej, z których wynika, że sporny obiekt (budynek hotelu S.) nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności. Zdaniem Sądu organy ani sąd pierwszej instancji tych decyzji nie pominęły, lecz słusznie przyjęły, że decydujące znaczenie dla opodatkowania ma fakt, że nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy i że została nabyta przez niego jako przez przedsiębiorcę – nie zaś na potrzeby osobiste. Z istnienia i treści przedłożonych przez Skarżącego decyzji Komendy Państwowej Straży Pożarnej w W. nr [...] z dnia 22 kwietnia 2003 r. oraz decyzji D. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w W. nr [...] z dnia 27 maja 2003 r. nie można było wyprowadzić takich konsekwencji prawnych, jakich oczekuje Skarżący. Organy i sąd pierwszej instancji nie zaprzeczały temu, że z decyzji tych wynika niemożność wykorzystywania obiektu w prowadzonej działalności gospodarczej, jednak na okoliczność nie przekłada się na oczekiwane przez Skarżącego skutki materialnoprawne.

Strona skarżąca twierdzi, że sporna nieruchomość (budynek i grunt) nie była i nie jest wykorzystywana w działalności gospodarczej w związku z jej złym stanem technicznym. Organy ani sąd pierwszej instancji temu nie przeczą, tyle że nie jest to przesądzające dla stosowanej stawki podatku od nieruchomości znajdującej się we władaniu przedsiębiorcy, jakim jest Skarżący. Organy ani sąd pierwszej instancji nie pominęły też okoliczności, że nieruchomość 15 lutego 2015 r. została wykreślona z ewidencji środków trwałych, a jedynie jej część, tj. 49 m² została wydzierżawiona operatorom sieci komórkowych i stanowi – zdaniem Skarżącego - najem prywatny, a 36 m² właściciel przeznaczył na swoje biuro. To również nie są okoliczności przesądzające dla stosowanej stawki podatku od nieruchomości.

Reasumując tę część rozważań należy zatem wskazać, że sąd pierwszej instancji nie dopuścił się uchybień mających polegać na zaakceptowaniu popełnienia przez organy uchybień procesowych. Materiał dowodowy został poprawnie zgromadzony, żadne środki dowodowe nie zostały pomięte, a ich ocena jest właściwa.

Jak słusznie stwierdził sąd pierwszej instancji, decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia spornej w sprawie kwestii mają przepisy art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a i pkt 2 lit. b u.p.o.l. Zgodnie z nimi rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości: od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków oraz od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Dla potrzeb ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej definiuje art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy, stanowiąc, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zatem nie ma racji Skarżący, że sposób faktycznego wykorzystania gruntów i budynków w działalności gospodarczej przez właściciela decyduje o wysokości stawki.

Z kolei zastrzeżenie zawarte w art. 1a ust. 2a u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r.) zawiera zamknięty katalog wyłączeń gruntów, budynków i budowli z pojęcia "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej". Sporna nieruchomość należąca do Skarżącego bezsprzecznie nie jest objęta żadnym z tych wyłączeń. W szczególności wskazać należy, że wyłączenie przewidziane w pkt 3 (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1.01.2016 r.) obejmuje "3) budynki, budowle lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania." Taka decyzja w stosunku do spornej nieruchomości bezsprzecznie nie została wydana, a decyzje straży pożarnej, do których Skarżący przywiązuje tak dużą wagę, nie mogą tego zastąpić.

Reasumując, z powołanych przepisów wynika, że o opodatkowaniu gruntów i budynków według stawki przewidzianej dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Katalog wyłączeń, przewidziany w art. 1a ust. 2a u.p.o.l. jest katalogiem zamkniętym i ściśle określonym. Przyjęta w niniejszej sprawie przez organy podatkowe i sąd pierwszej instancji wykładnia ww. przepisów jest prawidłowa.

Przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie wykazało, że Skarżący w 2016 r. prowadził działalność gospodarczą na własne imię i nazwisko w zakresie m. in. świadczenia usług hotelarskich - hotel [...].

Z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP wynika, że Skarżących działalność gospodarczą prowadzi od 6 kwietnia 2005 r., przy czym do 19 lutego 2016 r. głównym miejscem wykonywania tej działalności był S., ul. [...], a od 19 lutego 2016 r. W., ul [...]. Z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika, że Skarżący jest użytkownikiem wieczystym działek gruntu nr [...] o pow. 2.689 m² (sklasyfikowanej jako Bi-inne tereny zabudowane) i nr [...] o pow. 5.749 m² (sklasyfikowanej jako Bi) oraz właścicielem nieruchomości (niemieszkalnej), położonej w W. przy ul [...] (hotel S.), które nabył na podstawie aktu notarialnego (Rep. A nr [...]) z 14 kwietnia 2005 r. (dane z ewidencji gruntów i budynków). Nieruchomości ta (grunty i budynek), jak wynika z danych przedstawionych przez skarżącego, zostały zakupione w celu prowadzenia działalności gospodarczej (hotel). To, że Skarżący faktycznie nie wykorzystywał nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nie może zmienić oceny, że nabył ją jako przedsiębiorca i że znajdowała się ona w posiadaniu przedsiębiorcy. Spełnione zatem były warunki do opodatkowania jej według stawek podatku od nieruchomości przewidzianych dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Postępowanie w tej sprawie nie dostarczyło żadnych argumentów przemawiających za przyjęciem, że ta nieruchomość powinna być zaliczona – dla celów podatku od nieruchomości – do majątku osobistego podatnika. Nic nie wskazuje na to, że podatnik nabył ją na swoje potrzeby osobiste ani że tak ją wykorzystuje (dla zaspokojenia swoich potrzeb osobistych, prywatnych). Ma ona niewątpliwie charakter komercyjny (hotel "S."). Skarżący wyjaśniał, że nie posiadał środków na stosowne remonty obiektu, a w dniu 18 lutego 2016 r. wycofał tę nieruchomość z ewidencji środków trwałych oraz wykreślił z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP. Słusznie jednak sąd pierwszej instancji zaaprobował stanowisko organów, że te okoliczności nie przekreślają komercyjnego charakteru nieruchomości. Skarżący prowadził w 2016 r. działalność gospodarczą, m in. w zakresie usług hotelarskich, a fakt że w działalności tej nie wykorzystywał hotelu "S." i nie dokonywał od niego odpisów amortyzacyjnych, nie odbiera temu obiektowi charakteru komercyjnej nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy. Z tego powodu należy ją opodatkować jako grunt i budynek związany z działalnością gospodarczą. Nie zachodiła bowiem żadna z przyczyn enumeratywnie wskazanych w art. 1a ust. 2a u.p.o.l., uzasadniających wyłączenie należących do Skarżącego gruntów lub budynku z nieruchomości związanych z prowadzaną działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Należące do skarżącego działki gruntu, na których posadowiony jest budynek (ujęty w ewidencji gruntów i budynków jako budynek niemieszkalny), nie są ani gruntami na których posadowione są budynki mieszkalne (art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l.), ani gruntami o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d, czyli gruntami pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych oraz gruntami niezabudowanymi objętymi obszarem rewitalizacji (art. 1a ust. 2a pkt 2 u.p.o.l.). Należący do Skarżącego budynek (hotel S.), jak wynika z ewidencji gruntów i budynków, nie jest budynkiem mieszkalnym (art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l.) ani budynkiem, w odniesieniu do którego została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Jak zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji, z protokołu kontroli Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z 14 czerwca 2016 r. w sprawie stanu technicznego budynku - hotel S. przy ul. [...] w W., na który powołuje się Skarżący, wynika, że konstrukcja budynku nie budzi zastrzeżeń, wszystkie elementy budynku wymagają remontu, odnowienia, gdyż co najmniej od 11 lat nie są używane. Nie tylko zatem nie wydano decyzji, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, ale też nie są spełnione są zatem spełnione warunki wskazane jako uzasadniające trwałe wyłączono budynku lub jego części z użytkowania.

W latach poprzednich wobec odmiennego brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (przed 1.01.2016 r.) organy podatkowe mogły traktować budynek jako niezwiązany z działalnością gospodarczą. Uwzględniając decyzje Państwowej Straży Pożarnej, przyjmowały bowiem, że budynek ten nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. o wyłączeniu z zakresu budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą mogłaby zadecydować tylko decyzja, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Takich decyzji natomiast bezspornie nie wydano.

Z omówionych względów zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 3 i 2 a, art. 2 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny nie zasługiwał na uwzględnienie.

W końcowej części skargi kasacyjnej odwołano się też do art. 2a Ordynacji podatkowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie jednak nie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. Skarżący w ocenie Sądu raczej nie zgadza się raczej z obowiązującą regulacją prawną aniżeli wskazuje na jej niejasności. Niejasności takich Sąd nie dostrzega.

Z podanych wyżej powodów zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za bezzasadne, dlatego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.