Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 545/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 par. 3, art. 119 par. 1, art. 121 par. 1-3
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Inspektor Pracy z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenie grzywny w celu przymuszenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 września 2016 r., Nr [...], Inspektor Pracy Inspektor Pracy, działając na podstawie art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) nałożył na M. (poprzednio M. .), dalej jako "Spółka", grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł. i wezwał do jej uiszczenia w terminie 30 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia na wskazany rachunek bankowy Inspektor Pracy (pkt 1 decyzji) oraz wezwał Spółkę do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z dnia [...] 2016 r., nr [...], wystawionym przez inspektora pracy działającego w ramach właściwości miejscowej Inspektor Pracy, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia (pkt 2 decyzji).

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wyjaśniono, że Spółka nie wykonała decyzji inspektora pracy Inspektor Pracy wskazanych w punktach 1 – 4 nakazu z dnia [...] 2016 r., nr rej. [...], które to decyzje nakazywały: wypłacić wymienionym pracownikom wynagrodzenie za pracę z luty i marzec 2016 r., wypłacić pracownikom odprawy z tytułu rozwiązania umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracowników, wypłacić byłym pracownikom ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Łączna kwot świadczeń ze stosunku pracy objętych egzekwowanymi decyzjami wyniosła [...] zł netto, przy czym zgodnie z informacjami zawartymi w protokole kontroli z 23 sierpnia 2016 r., decyzje te zostały dotychczas wykonane częściowo i do wypłaty zostały kwoty przedstawione przy każdym z wymienionych nazwisk pracowników. Wskazano, że Spółka nie wykonała decyzji wskazanych w tytule wykonawczym i to pomimo doręczenia Spółce upomnienia z dnia 23 czerwca 2016 r.

Następnie organ powołał treść art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.) wskazując, że maksymalna kwot grzywny w celu przymuszenia nie mogła przekroczyć [...] zł. Biorąc pod uwagę, że realizacja decyzji jest niezbędna dla zapewnienia pracownikom należnego im wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń pieniężnych, wskazany okres niewykonania decyzji przez zobowiązanego, wysokość kwoty niewypłaconych świadczeń ze stosunku pracy, a także okoliczność, że zapewnienie zatrudnionym pracownikom wynagrodzenia za wykonaną pracę należy do podstawowych obowiązków pracodawcy, a świadczenia ze stosunku pracy stanowią najczęściej jedyne źródło utrzymania pracowników i ich rodzin, organ egzekucyjny określił wysokość grzywny w celu przymuszenia w niniejszej sprawie na kwotę [...]zł. Organ podkreślił przy tym, że w przypadku wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym nałożona grzywna może być – zgodnie z przepisami u.p.e.a. umorzona lub zwrócona.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. S.A. w upadłości układowej, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytułu wykonawczy. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 7 § 2 i art. 119 § 1 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie i nałożenie grzywny w celu przymuszenia pomimo braku podstaw do przyjęcia, że zastosowanie grzywny doprowadzi w okolicznościach niniejszej sprawy do spełnienia świadczenia; art. 121 § 2 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nałożenie ponownie na zobowiązaną grzywny w tej samej wysokości, podczas gdy zmianie uległy okoliczności dotyczące wypłaty pracownikom zaległych należności. Równocześnie wniesiono o przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów: postanowienia Sądu Rejonowego P. - Stare M. w P., XI Wydziału Gospodarczego, z dnia 30 maja 2016 r., w przedmiocie ogłoszenia upadłości M. S.A. z możliwością zawarcia układu (sygn. akt: [...]), na okoliczność ogłoszenia upadłości Spółki z powodu jej niewypłacalności, a w konsekwencji tego na okoliczność stwierdzenia, iż wykonanie zobowiązań nałożonych decyzją inspektora pracy Inspektor Pracy, dotyczących wypłaty wynagrodzeń za pracę, jest na chwilę obecną niemożliwe, a nałożenie grzywny w celu przymuszenia do wykonania wskazanych zobowiązań całkowicie niecelowe i niezasadne, a także na okoliczność stwierdzenia, iż Spółka podejmuje wszelkie działania zmierzające do zgromadzenia środków finansowych w celu dokonania zapłaty zaległych należności pracowniczych, w tym objętych wydanym tytułem wykonawczym; wyciągu ze zbiorczego wykazu niezaspokojonych roszczeń pracowniczych w okresie poprzedzającym dzień niewypłacalności pracodawcy wraz z załącznikami z dnia 28 czerwca 2016 r., złożonego przez Spółkę w Wojewódzkim Urzędzie Pracy w dniu 29 czerwca 2016 r. - na okoliczność złożenia przez Spółkę przedmiotowego wykazu w celu dokonania wypłaty pracownikom zaległych należności pracowniczych przez Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, a w konsekwencji tego na okoliczność jednoznacznego stwierdzenia, iż działania Spółki ukierunkowane są na zaspokojenie roszczeń pracowników, nie natomiast na niewykonywanie zobowiązań ciążących na Spółce z tytułu zaległych należności pracowniczych, a co za tym idzie na okoliczność bezsprzecznego uznania, iż nie zachodzą okoliczności uzasadniające nałożenie na Spółkę grzywny w celu przymuszenia do wykonania zobowiązania.

W uzasadnieniu zażalenia wyjaśniono, że z uwagi na złą kondycję finansową, w dniu 28 grudnia 2015 r. Spółka złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu. W toku postępowania o ogłoszenie upadłości Sąd dokonał zabezpieczenia majątku Spółki poprzez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego. Po przeprowadzeniu postępowania, postanowieniem z dnia 30 maja 2016 r. Sąd Rejonowy P. - [...] w P., [...] ogłosił upadłość spółki M. S.A. z możliwością zawarcia układu (sygn. akt: [...]). Podstawą do ogłoszenia upadłości było stwierdzenie przez Sąd niewypłacalności Spółki, co jest jednoznaczne z uznaniem, że Spółka nie posiadała środków finansowych na wykonywanie swoich wymagalnych zobowiązań, a zatem również na wypłatę wynagrodzeń i innych należności pracowniczych. Postępowanie upadłościowe z możliwością zawarcia układu z wierzycielami zmierza do możliwie jak najbardziej korzystnego zaspokojenia wszystkich wierzycieli Spółki, w tym pracowników. Jednocześnie Spółka podniosła, że jej działania ukierunkowane są na uzyskiwanie przychodów, a w konsekwencji tego na zaspokojenia zobowiązań względem pracowników. Jak podkreślono, w związku z ogłoszeniem upadłości, możliwe stało się złożenie przez Spółkę wniosku do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. o wypłatę przez Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zaległych pensji pracownikom, na zasadach określonych w ustawie z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 2014 r., poz. 272 ze zm.). Spółka w dniu 29 czerwca 2016 r. złożyła zbiorczy wykaz niezaspokojonych roszczeń pracowniczych w okresie poprzedzającym dzień niewypłacalności pracodawcy. Na początku czerwca 2016 r. część należności objętych grzywną została zaspokojona ze środków uzyskanych z Funduszu.

Spółka podniosła, że funkcją grzywny w celu przymuszenia jest wywarcie dodatkowej presji na zobowiązanego w celu skłonienia go do dobrowolnego wykonania obowiązku. Grzywna nie jest karą, lecz rodzajem nacisku mającym na celu zmuszenie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Cel nałożenia grzywny nie zostanie osiągnięty z tego względu, że Spółka nie posiada w tej chwili środków finansowych, które pozwoliłyby jej na zaspokojenie wszystkich roszczeń pracowniczych. Jednocześnie brak uregulowania tych roszczeń nie wynika ze złej woli Spółki, tylko z jej słabej kondycji finansowej, która była powodem ogłoszenie upadłości Spółki. Nałożenie grzywny w wysokości [...] zł pogłębia tylko zadłużenie Spółki i nie doprowadzi do osiągnięcia celu w postaci zaspokojenia roszczeń pracowniczych objętych tytułem wykonawczym.

Postanowieniem z dnia [...] 2017 r., nr [...], Inspektor Pracy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wyjaśniono, że w ramach postępowania zażaleniowego pismem z dnia 16 sierpnia 2016 r., nr rej. [...], Inspektor Pracy poinformował zobowiązaną, że prawidłowe rozpatrzenie wniosku wymaga uzupełnienia informacji zawartych w ww. zażaleniu, tj. informacji dotyczących ogłoszenia przez Sąd Rejonowy P. - [...] postanowieniem z dnia 30 maja 2016 roku, sygn. akt [...], upadłości M. S.A. w P. z możliwością zawarcia układu, a także informacji w sprawie wniosku do Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Jak wyjaśniono, okoliczność powyższa była o tyle istotna, że stosownie do treści art. 273 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 01 stycznia 2016 r.) układ nie obejmuje należności ze stosunku pracy, chyba że wierzyciel wyraził zgodę na jej objęcie układem.

Następnie organ wskazał, że z uzyskanych od Spółki informacji wynika, iż żaden z pracowników wymienionych w egzekwowanych decyzjach inspektora pracy Inspektor Pracy, wskazanych w punktach 1 – 4 nakazu z dnia 11 marca 2016 r., nie wyraził zgody na objęcie układem należności ze stosunku pracy określonych w przedmiotowych decyzjach. Spłata znacznej większości należności objętych decyzjami inspektora pracy określonymi w punktach 1-4 nakazu z dnia 11 marca 2016 r. została dokonana ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Ponadto w stosunku do niektórych pracowników zobowiązana sama wypłaciła należne świadczenia. Obecnie do zapłaty pozostało łącznie [...] zł netto oraz [...] zł brutto - dla 30 pracowników.

Mając na względzie powyższe ustalenia organ II instancji wyjaśnił, że dokonując oceny zastosowania przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia wzięto pod uwagę szereg przesłanek, które zadecydowały o wynikach badania, czy nałożenie na Spółę grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...]zł jest zgodne z zasadą racjonalnego działania i zasadą niezbędności. Do przesłanek tych zaliczono: wysokość świadczeń ze stosunku pracy objętych egzekwowanymi decyzjami, tj. [...] zł netto, z czego do wypłaty pozostała, po dziesięciu miesiącach od wydania egzekwowanej decyzji i niemal roku od faktycznej wymagalności świadczeń ze stosunku pracy objętych egzekwowanym decyzjami, kwota [...]zł netto oraz [...] zł brutto;

- liczba pracowników, na rzecz których pracodawca nie wypłacił świadczeń ze stosunku pracy, do wypłaty których był zobowiązany, tj. 30 pracowników;

- długość okresu, w jakim pracodawca nie wykonał podlegającej wykonaniu decyzji inspektora pracy i nie wypłacił pracownikowi przysługujących świadczeń, tj. dziesięć miesięcy od wydania egzekwowanej decyzji i niemal rok od faktycznej wymagalności świadczeń ze stosunku pracy objętych egzekwowanym decyzjami;

- fakt, że prawidłowe i terminowe wypłacanie świadczeń ze stosunku pracy stanowi podstawowy obowiązek pracodawcy, a objęcie realizacji tego obowiązku objęte jest szczególną ochroną w art. 84-91 Kodeksu pracy;

- okoliczność, że należne świadczenia ze stosunku pracy stanowią często jedyną podstawę utrzymania pracowników i ich rodzin;

- fakt, iż egzekwowany obowiązek podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa (art. 11 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 roku o Państwowej Inspekcji Pracy (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 640 ze zm.);

- okoliczności związane z problemami finansowymi, z jakimi aktualnie zmaga się zobowiązana, co znalazło wyraz w ogłoszeniu wobec zobowiązanej upadłości z możliwością zawarcia układu, a ponadto wystąpieniu przez zobowiązaną w dniu 29 czerwca 2016 roku do Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych z wnioskiem o wypłatę świadczeń wskazanych we wniosku ze środków Funduszu.

Organ wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania wzięto pod uwagę okoliczności związane z problemami finansowymi, z jakimi aktualnie zmaga się zobowiązana, odnosząc się do przedmiotowej przesłanki i oceniając jej wagę dla prowadzonego postępowania. Zdaniem organu przedmiotowej przesłance nie można przydać wagi szczególnej, skutkującej uznaniem, że pozostałe z ww. przesłanek mają charakter uboczny, drugorzędny. Okoliczności związane z problemami finansowymi, z jakimi aktualnie zmaga się zobowiązany, nie stanowią bowiem przesłanki determinującej ocenę, czy nałożenie na skarżącą grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...]zł jest zgodne z zasadą racjonalnego działania i zasadą niezbędności. Nawet w sytuacji, gdy pracodawca znajduje się w ciężkiej sytuacji finansowej, pracownicy nie powinni ponosić ujemnych konsekwencji z tego tytułu (art. 22 § 1 Kodeksu pracy), zatem uzasadnienie niewypłacenia pracownikowi należnego wynagrodzenia za pracę brakiem pozytywnych wyników finansowych, a tym samym niewykonania ostatecznej decyzji inspektora pracy nakazującej wypłatę tychże świadczeń, jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa pracy.

Po drugie, znaczenie przedmiotowych okoliczności dla prowadzonego postępowania nie jest decydujące. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1148/04 oraz w wyroku z dnia 1 czerwca 2005 roku, sygn. akt OSK 1140/04, grzywna w celu przymuszenia nie ma charakteru kary i jej zastosowanie nie zmierza do ukarania zobowiązanego, lecz do przymuszenia do realizacji egzekwowanego obowiązku. Z tego względu okoliczności przytoczone przez zobowiązaną w zażaleniu, związane z sytuacją gospodarczą oraz możliwościami finansowymi, nie mogą stanowić dla organu II instancji podstaw do uchylenia postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Grzywna ta nie ma charakteru kary nakładanej na pracodawcę w trybie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 roku Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 395 z późn. zm.), lecz jest środkiem egzekucyjnym stosowanym w oparciu o przepisy ww. u.p.e.a. i kwestia winy czy złej woli osoby niewykonującej podlegającego wykonaniu nakazu inspektora pracy, nie ma w przedmiotowym postępowaniu znaczenia. Organ wskazał, że zasadnicza teza zażalenia stoi w całkowitej sprzeczności z przywołanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Po trzecie, okoliczności związane z trudną sytuacją zobowiązanego są i muszą być jedną z wielu przesłanek, które w toku postępowania zostały wzięte pod uwagę. Poza wskazanymi okolicznościami związanymi z sytuacją finansową zobowiązanej są to: wysokość świadczeń ze stosunku pracy objętych egzekwowanymi decyzjami, długość okresu, w jakim pracodawca nie wykonał podlegających wykonaniu decyzji inspektora pracy i nie wypłacił pracownikowi przysługujących świadczeń, fakt, że prawidłowe i terminowe wypłacanie świadczeń ze stosunku pracy stanowi podstawowy obowiązek pracodawcy wynikający ze stosunku pracy, okoliczność, że należne świadczenia ze stosunku pracy stanowią często jedyną podstawę utrzymania pracowników i ich rodzin, fakt, iż egzekwowany obowiązek podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa, stopniowa realizacja przez zobowiązaną obowiązków określonych w egzekwowanych decyzjach. Wobec współistnienia w niniejszej sprawie wszystkich ww. przesłanek, w żaden sposób nie można zgodzić się z tezą, że okoliczności związane z sytuacją finansową zobowiązanej są przesłanką nadrzędną w stosunku do pozostałych i w sposób wyłączny determinują ocenę, czy nałożenie na skarżącą grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...]zł jest zgodne z zasadą racjonalnego działania i zasadą niezbędności.

Organ następnie wyjaśnił, że w myśl art. 121 § 2 u.p.e.a. nałożona grzywna nie mogła przekraczać kwoty [...]zł. W tym przypadku grzywna w celu przymuszenia wyniosła [...] zł, a więc wymierzona została w środkowej części zakresu wyznaczonego przez ustawę. W art. 121 § 2 u.p.e.a. ustawodawca wprowadził tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Nie jest to uznanie dowolne, ponieważ organ ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 ustawy) i zasady niezbędności (art. 7 § 3). Wynika z nich obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości w momencie, gdy obowiązek ten zostanie spełniony. Nie można natomiast z treści art. 121 u.p.e.a. wywodzić, że organ ma obowiązek uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia sytuacją osobistą czy możliwościami finansowymi zobowiązanego. Tym bardziej, że zobowiązany może się uwolnić od zapłacenia grzywny, wykonując ciążący na nim obowiązek. Uznano zatem, że organ egzekucyjny (inspektor pracy) wyznaczył wysokość grzywny w myśl wskazanych w orzecznictwie sądów administracyjnych zasad racjonalnego działania i niezbędności. Celem zastosowanego środka egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania egzekwowanego obowiązku. Organ egzekucyjny powinien więc zastosować wobec zobowiązanego grzywnę w takiej wysokości, aby wykonanie egzekwowanego nakazu było dla zobowiązanego bardziej opłacalne, niż zapłacenie grzywny w celu przymuszenia. Jeżeli więc egzekwowana decyzja nakładała na zobowiązaną obowiązek niezwłocznego wypłacenia wskazanemu w decyzji pracownikowi należnych świadczeń ze stosunku pracy w łącznej kwocie [...]zł netto, z czego do wypłaty pozostała, po dziesięciu miesiącach od wydania egzekwowanej decyzji i niemal roku od faktycznej wymagalności świadczeń ze stosunku pracy objętych egzekwowanym decyzjami, kwota [...]zł netto oraz [...] zł brutto, grzywna w wysokości [...] zł jest grzywną, którą należało uznać za środek egzekucyjny zastosowany zgodnie z zasadą racjonalnego działania i zasadą niezbędności. Zważywszy na okres niewykonania decyzji przez zobowiązaną, wysokość kwoty niewypłaconych świadczeń, fakt, że niewykonana decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa, a także okoliczność, że należne świadczenia ze stosunku pracy stanowią często jedyną podstawę utrzymania pracowników i ich rodzin, zastosowaną grzywnę w wysokości [...] zł organ uznał za środek egzekucyjny zastosowany zgodnie z zasadą racjonalnego działania i zasadą niezbędności. Ocena prawidłowości zastosowania uznania administracyjnego przez organ egzekucyjny w przedmiotowym postępowaniu, jakiej dokonuje Inspektor Pracy, nie może polegać na określeniu matematycznych reguł, którymi powinien kierować się inspektor pracy przy ustalaniu wysokości grzywny w celu przymuszenia w określonych okolicznościach, lecz na ocenie, czy wzięte w tej sprawie pod uwagę przez organ egzekucyjny przesłanki określenia wysokości grzywny w celu przymuszenia, gwarantują zastosowanie grzywny w celu przymuszenia w wysokości zgodnej z zasadą racjonalnego działania i zasadą niezbędności. Z tego też względu okoliczność, że kwota niewypłaconych świadczeń zmniejszyła się w okresie od czasu wydania egzekwowanej decyzji, do czasu wydania niniejszego postanowienia, o kwotę faktycznie wypłaconych świadczeń kilku pracownikom, a także o kwotę świadczeń wypłaconych ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, nie ma znaczenia ani dla samego faktu zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, ani dla wysokości tejże grzywny. Wysokość świadczeń ze stosunku pracy objętych egzekwowanymi decyzjami, które pozostały do wypłaty, jest w dalszym ciągu wyższa od kwoty nałożonej grzywny w celu przymuszenia. Sam fakt zmniejszenia kwoty niewypłaconych świadczeń nie wpływa na ocenę, że zastosowaną grzywnę należy uznać za środek egzekucyjny zastosowany zgodnie z zasadą racjonalnego działania i zasadą niezbędności.

Zgodnie z art. 449 ustawy z dnia 15 maja 2015 roku Prawo restrukturyzacyjne (Dz.U. z 2015 r., poz. 978 ze zm.) w sprawach, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wpłynął wniosek o ogłoszenie upadłości, stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że wobec M. S.A. w upadłości układowej w P. znajdują nadal zastosowanie przepisy ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku Prawo upadłościowe (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 233 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2016 roku. A zatem w myśl art. 273 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku Prawo upadłościowe i naprawcze (ustawa Prawo upadłościowe w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2016 roku) układ nie obejmuje należności ze stosunku pracy, chyba że wierzyciel wyraził zgodę na jej objęcie układem. Z zażalenia zobowiązanej z dnia 12 lipca 2016 roku nie wynikało, czy pracownicy wymienieni w decyzjach inspektora pracy Inspektor Pracy wskazanych w punktach 1-4 nakazu z dnia [...] 2016 roku, nr rej. [...], wyrazili zgodę na objęcie układem należności ze stosunku pracy określonych w przedmiotowych decyzjach.

Wypłata ww. należnych świadczeń ze stosunku pracy, co do których brak zgody pracowników na objęcie ich układem, nie zostały przejęte przez Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, jak również nie zostały wypłacone przez zobowiązaną z własnych środków, nie została w żaden sposób objęta ochroną w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 28 lutego 2003 roku Prawo upadłościowe (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 233 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2016 roku, czy też w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 13 lipca 2006 roku o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1256). W tej sytuacji jedyną gwarancją ich wypłaty uprawnionym pracownikom pozostaje nakaz inspektora pracy z dnia [...] 2016 roku, nr rej. [...], oraz niniejsze postępowanie egzekucyjne.

Ponadto, częściowa realizacja, choćby w znacznym stopniu, egzekwowanych decyzji w żadnym wypadku nie może być uznana za ich realizację. Przystąpienie do wykonania, czy nawet częściowe wykonanie obowiązków o charakterze niepieniężnym, nie ma wpływu na zastosowanie wobec zobowiązanego właściwego środka egzekucyjnego. Stanowisko organu egzekucyjnego znajduje również potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie Natura tego obowiązku jest niepodzielna, co oznacza, że dopóty, dopóki pracodawca nie wypłaci ostatniej należnej pracownikowi kwoty, obowiązek ten pozostaje niewykonany (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2011 roku, sygn, akt I OSK 2077/10).

Ponadto w zażaleniu zobowiązana wskazała, iż w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 5 września 2016 roku, nr rej. [...], nałożono na zobowiązaną grzywnę w celu przymuszenia w kwocie [...]zł, tj. w kwocie takiej samej jak grzywnę zastosowaną w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] 2016 roku, nr rej. [...], pomimo odmiennych okoliczności faktycznych sprawy. Status prawny zobowiązanej, jej sytuacja majątkowa, działania podejmowane celem zaspokojenia należności pracowniczych wymienionych w decyzjach wskazanych w punktach nr 1 - 4 nakazu z dnia [...] 2016 roku, nr rej. [...], oraz w punktach nr 1-4 nakazu z dnia 11 maja 2016 roku, nr rej. [...], są niemal identyczne.

Na powyższe postanowienie Spółka reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 119 § 1 i 2 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nałożenie na skarżącego grzywny w celu przymuszenia jest celowe oraz, że zastosowanie grzywny winno doprowadzić w okolicznościach niniejszej sprawy, do spełnienia świadczenia przez skarżącą, podczas gdy: skarżąca w miarę możliwości realizuje ciążące na nim obowiązki wobec pracowników, a brak ich wykonania w całości nie wynika ze złej woli, lecz z sytuacji majątkowej skarżącego, wobec którego została ogłoszona upadłość, nałożenie na skarżącą grzywny nie było celowe, gdyż tylko pogorszy jego sytuację materialną i nie przyczyni się do osiągnięcia celu w postaci wypłaty w całości zaległych wynagrodzeń pracowniczych; naruszenie art. 121 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 7 § 2 i 3 ustawy polegające na ustaleniu wysokości grzywny z przekroczeniem granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasadę racjonalnego działania; naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak wszechstronnego i dokładanego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i niewystarczające dla wyjaśnienia sprawy ustalenia faktyczne i prawne, co skutkowało ustaleniem wysokości grzywny w oderwaniu od sytuacji majątkowej skarżącej; naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy w sprawie zachodziły podstawy do uchylenia tego postanowienia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości.

W treści skargi podtrzymano zarzuty zawarte w zażaleniu, że nałożenie grzywny na Spółkę w okolicznościach niniejszej sprawy jest bezcelowe i stoi w sprzeczności z art. 7 § 2 oraz 119 § 1 u.p.e.a. Cel nałożenia grzywny nie zostanie osiągnięty z tego względu, że Spółka nie posiada w tej chwili środków finansowych, które pozwoliłyby jej na zaspokojenie wszystkich roszczeń pracowniczych. Nałożenie grzywny w wysokości [...] zł pogłębia tylko zadłużenie Spółki i nie doprowadzi do osiągnięcia celu w postaci zaspokojenia roszczeń pracowniczych objętych tytułem wykonawczym. Jak podkreślono, na skutek działań Spółki kwota zadłużenia względem pracowników spadła.

Skarżąca Spółka podniosła, że w niniejszej sprawie nie został do tej pory sporządzony układ, a co za tym idzie, nie było możliwe wyrażenie przez wierzycieli zgody na objęcie ich wierzytelności układem. Na obecnym etapie postępowania upadłościowego planowane jest, aby do końca maja 2017 roku w sądzie upadłościowym zostały złożone listy wierzytelności przez nadzorcę sądowego. Ponadto, do końca czerwca 2017 roku mają zostać podpisane porozumienia z wierzycielami, co do spłaty ich wierzytelności pracowniczych, w których skarżący zadeklaruje spłatę wszystkich wierzytelności w chwili zatwierdzenia układu. Po zatwierdzeniu przez sąd listy wierzytelności oraz dokonania jej ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, z uwzględnieniem terminów na złożenie ewentualnych sprzeciwów, na przełomie października i listopada 2017 roku, planowane jest zwołanie Zgromadzenia Wierzycieli w celu głosowania nad przyjęciem układu. Mając na względzie powyższe, raz jeszcze wskazać należy, że pracownicy na obecnym etapie postępowania upadłościowego z możliwością zawarcia układu, toczącego się w stosunku do skarżącego, nie mieli możliwości wyrażenia zgody na objęcie ich wierzytelności układem, a co za tym idzie, nie można uznać, że niedokonanie przez nich tej czynności jest tożsame z odmową wyrażenia takiej zgody, jak uczynił to organ. Nałożenie grzywny w wysokości [...] zł pogłębia tylko zadłużenie skarżącego. Nie doprowadzi przy tym w żadnym razie do osiągnięcia celu zastosowanej grzywny w postaci zaspokojenia roszczeń pracowniczych, gdyż skarżący nie ma aktualnie możliwości finansowych na ich zaspokojenie, a zatem jej bezcelowe. Jak słusznie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 marca 2015 r., II OSK 1915/13, "Wysokość grzywny w celu przymuszenia niewątpliwie należy także uzależniać od sytuacji majątkowej zobowiązanego". Co więcej, "Powołując się na trudną sytuację finansową strona może zwalczać wysokość środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia". W rozpoznawanej sprawie skarżąca zarzuca organowi nieuwzględnienie jej trudnej sytuacji materialnej, mimo iż jak wynika z akt postępowania, sytuacja ta była znana organowi. Spółka wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia organu pierwszej instancji oraz o umorzenie postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Pracy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem niniejszej skargi są rozstrzygnięcia organów inspekcji pracy w przedmiocie nałożenia na skarżącą grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł. za niewykonanie obowiązku wypłaty pracownikom należnego wynagrodzenia. W tym miejscu zauważyć należy, że przedmiotowa grzywa jest drugą z kolei, jaka została nałożona na skarżącą Spółkę w związku z nie wywiązaniem się z obowiązku wypłaty należności pracowniczych.

W realiach rozpatrywanej obecnie sprawy do okoliczności bezspornych pozostaje, że skarżąca nie wykonała w całości podlegających wykonaniu decyzji nakazujących wypłacić pracownikom wynagrodzenie za pracę za luty i marzec 2016 r., odprawy z tytułu rozwiązania umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracowników, wypłacić byłym pracownikom ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Obecnie zadłużenie skarżącej wobec pracowników z ww. tytułu wynosi [...] zł netto oraz [...] zł brutto. Spółka zalega z płatnościami wobec 30 pracowników. W przedmiotowej sprawie skarżąca otrzymała upomnienie z dnia 11 maja 2016 r. oraz tytuł wykonawczy z dnia 5 września 2016 r., nr [...], co powoduje, że spełnione zostały przesłanki do prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Sąd zauważa przy tym, że działania organu egzekucyjnego na obecnym etapie postępowania mają wyłącznie charakter formalno - prawny i są jedynie konsekwencją trwającego niewykonania decyzji o charakterze merytorycznym. Organ egzekucyjny nie bada decyzji merytorycznej, lecz tylko podejmuje działania ukierunkowane na doprowadzenie do wykonania obowiązku, przy zastosowaniu obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa.

Stosownie do treści art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (§ 1). Jak wynika z powyższego, omawiana grzywna jest środkiem egzekucyjnym o charakterze przymuszającym. Jej celem jest doprowadzanie do wykonania określonego obowiązku w sposób pośredni, to jest poprzez dolegliwość nałożonej na zobowiązanego grzywny. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się w szczególności, w wypadku, gdy ciążący na zobowiązanym obowiązek może być spełniony tylko osobiście przez niego lub gdy użycie innego środka egzekucyjnego jest niemożliwe albo niecelowe.

Podkreślić należy, że u.p.e.a. nie określa grzywny w celu przymuszenia w jednej wysokości, a jedynie wyznacza górne granice grzywny. Zgodnie z powołanym powyżej art. 121 u.p.e.a. grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie ( § 1 ), zaś każdorazowo nałożona na osobę prawną, grzywna nie może przekraczać kwoty [...]zł. ( § 2). Grzywny nakładane wielokrotnie w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej nie mogą łącznie przekroczyć kwoty [...]zł. ( § 3 ).

Argumenty pełnomocnika Skarżącej Spółki koncentrują się na postępowaniu toczącym się przed sądem gospodarczym do spraw upadłościowych oraz na wygórowanej wysokości nałożonej grzywny. Sąd podziela stanowisko organu, że dopiero wyrażenie zgody przez wierzycieli miałoby znaczenie dla obecnego etapu postępowania egzekucyjnego. Z wyjaśnień skarżącej wynika, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia taka sytuacja nie miała miejsca a przedstawiona w skardze chronologia czynności zaplanowanych przez sąd gospodarczy – sąd upadłościowy pozwala stwierdzić, że stan ten trwa nadal. W konsekwencji, toczące się postępowanie przed sądem gospodarczym nie uzasadnia także uchylenia postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

Za bezzasadne Sąd uznał zarzuty skargi o braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz pominięcia okoliczności i dowodów korzystnych dla Skarżącej Spółki.

W opinii Sądu w kontrolowanej sprawie organ administracji postąpił prawidłowo, rozstrzygając zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Grzywna została nałożona prawidłowo przez organ I instancji. Nie zaistniały przesłanki do zaniechania jej nałożenia. Z brzmienia powołanego wyżej art. 119 § 1 u.p.e.a ("grzywnę (...) nakłada się") wynika, że wymierzenie grzywny w celu przymuszenia nie ma charakteru uznaniowego, lecz jest obligatoryjne. Celem postępowania egzekucyjnego jest bowiem doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego obowiązku o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym (art. 1 u.p.e.a.). Organ II instancji rozpoznając zażalenie nie miał żadnych podstaw do uznania, że nałożenie grzywny przez organ I instancji naruszało przepisy prawa. Nadto pozytywną ocenę działań organów w niniejszej sprawie Sąd wywodzi z funkcji, jaką pełni grzywna w celu przymuszenia - jest nią wywarcie dodatkowej presji na zobowiązanego w celu skłonienia go do dobrowolnego wykonania obowiązku. Presja ta ustaje z chwilą wykonania obowiązku przez zobowiązanego. Możliwość umorzenia lub zwrotu grzywny w celu przymuszenia sprawia, że dolegliwość tego środka egzekucyjnego w przypadku wykonania obowiązku jest znikoma (P. Przybysz, Komentarz do art.119 u.p.e.a., Lex). Innymi słowy, organ wyższego stopnia w istniejącym stanie faktycznym i prawnym zaaprobował wywarcie presji na Skarżącą.

Sąd podziela stanowisko organu administracji także co do wysokości nałożonej grzywny. W myśl art. 121 § 2 u.p.e.a. nałożona grzywna nie mogła przekraczać kwoty [...]zł, przy czym, co istotne, we wskazanym przepisie ustawodawca wprowadził tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Nie jest to uznanie dowolne, ponieważ organ ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 u.p.e.a.) i zasady niezbędności (art. 7 § 3 u.p.e.a.). Winien wykazać, że nakładając grzywnę działał racjonalnie, to znaczy, że zastosował wobec zobowiązanego grzywnę w takiej wysokości, która w warunkach tej sprawy jest niezbędna do przymuszenia go do wykonania ciążącego na nim obowiązku (por. wyrok NSA z 20 września 2006, I OSK 530/06, cbois). Celem zastosowanego środka egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania egzekwowanego obowiązku. Jeżeli więc egzekwowana decyzja nakłada na zobowiązaną obowiązek niezwłocznego wypłacenia wskazanemu w decyzji pracownikowi należnych świadczeń ze stosunku pracy w łącznej kwocie [...]zł netto, z czego na dzień wydania zaskarżonego postanowienia do zapłaty pozostała kwota [...]zł netto, to grzywna w wysokości [...] zł jest grzywną, którą należy uznać za środek egzekucyjny zastosowany zgodnie z zasadą racjonalnego działania i zasadą niezbędności. Szczególnie biorąc pod uwagę okoliczności wskazane przez inspektora pracy, iż egzekwowany obowiązek podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa, długość okresu, w jakim pracodawca nie wykonał podlegających wykonaniu decyzji inspektora pracy i wypłacił świadczeń - ponad rok, okoliczność, że prawidłowe i terminowe wypłacanie świadczeń ze stosunku pracy stanowi podstawowy obowiązek pracodawcy wynikający ze stosunku pracy oraz okoliczność, że należne świadczenia ze stosunku pracy stanowią często jedyną podstawę utrzymania pracowników i ich rodzin. Okoliczności te wskazują, że wysokość grzywny nie została ustalona w sposób dowolny a uzasadnienia zaskarżonych postanowień w sposób przekonujący, wyczerpując wymogi art. 107 § 3 k.p.a. podkreślają fakty, jakie zostały uwzględnione przy ustalaniu wysokości grzywny.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Inspektor Pracy wskazał, że nawet w sytuacji, gdy pracodawca znajduje się w ciężkiej sytuacji finansowej, pracownicy nie powinni ponosić ujemnych konsekwencji z tego tytułu. Zgodnie z art. 22 § 1 Kodeksu pracy pracownicy nie ponoszą ryzyka prowadzenia przez pracodawcę działalności gospodarczej (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 3 czerwca 1998 r., I PKN 49/98. Organ II instancji nie pominął przedmiotowych okoliczności, lecz wskazał, że ich znaczenie dla prowadzonego postępowania nie jest decydujące. Okręgowy Inspektor Pracy wskazał na przyjętą w orzecznictwie sądów administracyjnych zasadę, że nie można z treści art. 121 u.p.e.a. wywodzić, że organ ma obowiązek uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia sytuacją osobistą czy możliwościami finansowymi zobowiązanego. Grzywna ta nie ma charakteru kary i jej zastosowanie nie zmierza do ukarania zobowiązanego, lecz do przymuszenia do realizacji egzekwowanego obowiązku. Z tego względu okoliczności przytoczone przez zobowiązaną w zażaleniu, związane z sytuacją gospodarczą oraz możliwościami finansowymi, nie mogą stanowić dla organu II instancji podstaw do uchylenia postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Istotny dla możliwości określenia grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...]zł jest fakt, że grzywna ta nie ma charakteru kary nakładanej na pracodawcę w trybie ustawy z 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 395 z późn. zm.), lecz jest środkiem egzekucyjnym stosowanym w oparciu o przepisy u.p.e.a. i kwestia winy czy złej woli nie ma w przedmiotowym postępowaniu znaczenia. Organy Państwowej Inspekcji Pracy prawidłowo wskazały, że okoliczności związane z trudną sytuacją zobowiązanej są jedną z wielu przesłanek, które w toku postępowania zostały wzięte pod uwagę. Poza wskazanymi okolicznościami były to: wysokość świadczeń ze stosunku pracy objętych egzekwowanymi decyzjami; liczba pracowników, na rzecz których pracodawca nie wypłacił świadczeń ze stosunku pracy, a do wypłaty których był zobowiązany; długość okresu, w jakim pracodawca nie wykonał podlegających wykonaniu decyzji inspektora pracy i wypłacił pracownikom przysługujących im świadczeń; fakt, że prawidłowe i terminowe wypłacanie świadczeń ze stosunku pracy stanowi podstawowy obowiązek pracodawcy wynikający ze stosunku pracy; okoliczność, że należne świadczenia ze stosunku pracy stanowią często jedyną podstawę utrzymania pracowników i ich rodzin; fakt, że egzekwowany obowiązek podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa; stopniowa realizacja przez zobowiązaną obowiązków określonych w egzekwowanych decyzjach.

Grzywna w celu przymuszenia wyniosła [...] zł, a więc wymierzona została w środkowej części zakresu wyznaczonego przez u.p.e.a. Należy mieć również na uwadze, że w art. 121 § 2 u.p.e.a. ustawodawca wprowadził tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Nie jest to uznanie dowolne, ponieważ organ ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 u.p.e.a.) i zasady niezbędności (art. 7 § 3 u.p.e.a.). Wynika z nich obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości w momencie, gdy obowiązek ten zostanie spełniony. Tym bardziej, że zobowiązany może się uwolnić od zapłacenia grzywny, wykonując ciążący na nim obowiązek (por. np. wyrok NSA z 16 lutego 2005 r., OSK 1148/04). Zdaniem Inspektor Pracy organ egzekucyjny (inspektor pracy) wyznaczył wysokość grzywny w myśl zasad racjonalnego działania i niezbędności.

Ponadto, możliwość zakwestionowania zastosowanego środka egzekucyjnego pod kątem jego ewentualnej nadmiernej uciążliwości może nastąpić w trybie wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, a nie w trybie złożenia zażalenia na postanowienie o zastosowaniu danego środka egzekucyjnego.

Należy również wskazać, że stan faktyczny w niniejszej sprawie jest inny, aniżeli w sprawie poddanej kontroli tut. Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Po 344/17, gdzie w nieprawomocnym wyroku z dnia 5 października 2017 r. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie Inspektor Pracy uznając, że organ powinien uwzględnić okoliczność, że doszło do spłaty większości zaległości pracowniczych ze środków Funduszu oraz przez Spółkę i na dzień orzekania przez organ II instancji pozostała do wypłaty kwota [...]zł. Zdaniem Sądu przy takiej kwocie zaległości grzywna w wysokości [...] zł nie spełnia swoich celów i powinna zostać obniżona. W realiach badanej obecnie sprawy mamy natomiast do czynienia z wyższą kwotą należności pracowniczych, których Spółka dotąd nie wypłaciła, a stan faktyczny poddany kontroli Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Po 344/17, z którego wynika, że Spółka zalega również z wypłata należności pracowniczych wynikających z innego nakazu, dodatkowo przemawia za dalszym prowadzeniem postępowania egzekucyjnego.

Reasumując, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.