Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 583/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: 183 par1, art 141 par 4, art 184, art 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 10 ust. 1 i ust 3 pkt 2, art 15 ust 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: 156 par 1 pkt 2, art 75
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1805/12 w sprawie ze skargi H.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od H.S. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1805/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Pełnomocnik skarżącego H.S. wnioskiem z dnia 18 sierpnia 2011r. zwrócił się do Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu o wydanie wymienionemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, załączając m.in. orzeczenie lekarskie i psychologiczne stwierdzające zdolność do dysponowania bronią, dokumenty potwierdzające posiadanie uprawnień do wykonywania polowania oraz pozytywną opinię wydaną przez Zarząd Okręgowy PZŁ w Pile. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego zebrano materiał dowodowy w postaci m.in. pozytywnej opinii wydanej przez komendanta jednostki Policji właściwej dla miejsca zamieszkania skarżącego, informację z Krajowego Rejestru Karnego, odpisy wyroków z dnia 18 czerwca 2007 r. sygn. akt VI K 30/07, z dnia 3 grudnia 2007 sygn. akt IV Ka 2040/07, z dnia 28 lipca 2006 r. sygn. akt VI K 212/06 oraz odpisy dokumentów z akt spraw karnych sygn. II K 775/10 i III K 445/08 z których wynika, że wymieniony stoi przed zarzutami popełnienia przestępstw określonych w art. 189 § 1 k.k. i art. 191 § 2 k.k. i przestępstw określonych w art. 229 § 1 k.k. oraz innych.

Wielkopolski Komendant Policji w Poznaniu decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 z późn. zm.), odmówił H.S. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji wskazując w głównej mierze, że zastosowano błędną podstawę prawną.

W tej sytuacji Wielkopolski Komendanta Policji w Poznaniu decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 10 ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy o broni i amunicji oraz art. 268a k.p.a., ponownie odmówił wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu podał, że stosownie do treści wskazanego już wyżej art. 10 ust. 1 ustawy, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. W ten sposób zatem, ustawodawca przyznał organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń prawo do określania przesłanek świadczących o zagrożeniu m.in. dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego i uznał, że nałożony na nie ustawowo obowiązek ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, winien być realizowany także poprzez odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej, kształtowaną poprzez pryzmat interesu społecznego. Organ wskazał, iż skarżący stoi obecnie pod zarzutami popełnienia przestępstw z art. 189 § 1 k.k. i art. 191 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (Sąd Rejonowy w Chodzieży – sygn. akt IIK 775/10) oraz czynów z art. 229 § 1 k.k., z art. 229 § 3 k.k., z art. 229 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 225 § 1 k.k. i art. 224 § 2 k.k. i art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 183 § 1 k.k. i w zb. z art. 182 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., z art. 271 § 1 i 3 k.k., z art. 189 § 1 k.k. i art. 191 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., oraz z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (Sąd Okręgowy w Poznaniu – sygn. akt III K 445/08). Wobec powyższego przesłanka prowadzenia postępowania karnego przeciwko osobie ubiegającej się o pozwolenie na broń o popełnienie przestępstw przeciwko wolności, mieniu oraz przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego daje podstawę do stwierdzenia, iż osoba ta stanowi zagrożenie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy. Stojąc bowiem pod takimi zarzutami skarżący, jako osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń, utraciła wiarygodność co do przestrzegania prawa w ogóle, a więc także i przepisów ustawy o broni i amunicji, nie dając rękojmi należytego przestrzegania obowiązującego porządku prawnego, a takie właśnie postępowanie (nieprzestrzeganie prawa) stanowi o zagrożeniu dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Podkreślono, że prawo do posiadania broni jest swoistym przywilejem i nie każdy może ją otrzymać w świetle reglamentacyjnego charakteru ustawy. Ma też ono ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa oraz porządku publicznego i dlatego też winny je posiadać osoby dające rękojmię, iż swoim postępowaniem nie stworzą dla tych dóbr zagrożenia oraz nieskazitelną postawę. Ponadto organ Policji prowadząc rygorystyczną politykę w zakresie wydawania pozwoleń na broń stoi na stanowisku, iż osobom ubiegającym się o pozwolenie na broń, przeciwko którym toczą się postępowania karne o popełnienie przestępstw, które są przedmiotem prowadzonych wobec skarżącego postępowań karnych, prawo to nie może być udzielone na podstawie dyspozycji z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Jest to zgodne z wolą ustawodawcy, bowiem przepisy te mają charakter obligatoryjny i ustawodawca przyznał w ten sposób bezwzględny prymat interesowi społecznemu, którego racją jest aby broni nie mogły posiadać osoby, które wskutek swojego postępowania, nie dając gwarancji przestrzegania prawa i używania broni zgodnie z przepisami, stanowią zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Niezależnie od powyższego nie bez znaczenia pozostaje fakt popełnienia przez skarżącego w przeszłości przestępstw wymierzonych przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, bowiem stawał on dwukrotnie pod takimi zarzutami i prowadzone wtedy postępowania karne zakończyły się wydaniem orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego, zaś w sprawie o sygn. akt IV Ka 2040/07 wydano w roku 2007 wyrok skazujący za przestępstwo z art. 225 § 1 k.k. Chociaż orzeczenia te uległy już zatarciu i nie funkcjonują w obrocie prawnym, niemniej jednak wymagają uwzględnienia ich w niniejszej decyzji, gdyż dokonana na ich podstawie ocena postępowania skarżącego w przeszłości rzutuje na postrzeganie jej w obecnej chwili, w szczególności, gdy aktualnie stoi on pod zarzutami popełnienia tych samych oraz innych czynów zabronionych. Dokonując oceny postępowania skarżącego organ wskazał, że w jednym z toczących się obecnie postępowań karnych, prowadzone były poszukiwania listem gończym, co świadczy, że ukrywał się ona przed organami ścigania, utrudniając tym samym prowadzone postępowanie karne. Powyższe wskazuje wyraźnie i bez jakichkolwiek wątpliwości, że skarżący swoim postępowaniem, w tym naruszając niejednokrotnie normy prawne, nie daje gwarancji używania broni palnej zgodnie z literą prawa i powyższe uzasadnia stwierdzenie, iż stanowi on zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy, zaś powyższej oceny nie zmieniają pozytywne opinie wydane zarówno przez stowarzyszenie łowieckie, jak i przez komendanta jednostki Policji właściwej dla miejsca zamieszkania, bowiem nie eliminują one z obiegu prawnego faktu prowadzenia przeciwko wymienionych już wyżej postępowań karnych, jak i pozostałych – a opisanych już wyżej – ustaleń.

W odwołaniu z dnia 3 lipca 2012 r. do Komendanta Głównego Policji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydania pozwolenia na broń, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że skarżący stoi pod zarzutem wielokrotnego dopuszczania przestępstw wymierzonych przeciwko wolności (wygłaszanie gróźb i ubliżanie w celu wymuszenia na ustalonych osobach, wbrew ich woli i rzeczywistości przyznania się do kradzieży, w tym pozbawienie ich wolności), przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, przeciwko środowisku, przeciwko wiarygodności dokumentów, przeciwko mieniu oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu (m.in. wręczanie korzyści majątkowych osobom sprawującym funkcje publiczne w celu korzystnego załatwiania przez nich jej spraw podatkowych). Wprawdzie aktualnie nie można mu co prawda przypisać popełnienia któregokolwiek z tych przestępstw, ale samo podejrzenie ich popełnienia wyklucza wyposażenie go w tak niebezpieczne i wywołujące nieodwracalne skutki narzędzie, jakim jest broń palna i dotyczy to zwłaszcza przypisanego mu czynu pozbawienia wolności innych osób. Ponadto już samo oskarżenie strony o tak wiele przestępstw godzących w różnego rodzaju dobra chronione prawem, kwestionuje jej etyczną postawę życiową i poszanowanie dla porządku prawnego. Dlatego, wbrew zarzutowi z odwołania, powyższe okoliczności winny być ocenione również przez pryzmat art. 10 ust. 1 ustawy. Niewątpliwie bowiem zagrożenie dla samego siebie oraz porządku lub bezpieczeństwa publicznego stanowić może nie tylko osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne bądź nieumyślne, o czym jest mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a i b ustawy, ale także osoba stanowiąca zagrożenie dla tych dóbr z innych powodów i do tej właśnie kategorii osób należy zaliczyć skarżącego. Wyjaśniono dalej, że przesłanki zagrożenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy i oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a i b nie są tożsame, dlatego w niniejszej sprawie należało się skupić na tych, wskazanych w pierwszym z wyżej wymienionych przepisów. W dalszej części stwierdzono, że zgodnie z art. 5 i 41 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, państwo zapewnia wolność, prawa człowieka i obywatela oraz bezpieczeństwo obywateli, ale w ich katalogu nie ma prawa do posiadania broni i nie należy ono do praw oraz wolności chronionych konstytucyjnie. Prawo broni (bez względu na jej przeznaczenie) ma niewątpliwie ścisły związek ze sferą ochrony, bezpieczeństwa i porządku publicznego, dlatego winny je posiadać osoby dające gwarancję, że swoim postępowaniem nie stworzą dla tych dóbr zagrożenia i z tego względu organy Policji nie wydają pozwoleń na broń osobom, które nie przestrzegają zasad porządku prawnego, kształtowaną poprzez pryzmat interesu społecznego. Odnosząc się natomiast do zarzutu o naruszeniu przez organ pierwszej instancji art. 75 w zw. z art. 106 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia m.in. na skazaniach skarżącego, które uległy już zatarciu z mocy prawa stwierdzono, że zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub ubiegająca się o takie uprawnienie popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami może wskazywać na to, że stanowi ona zagrożenie dla samej siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie jej osobowości ważny jest nie tyle fakt skazania bądź nie, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Z kolei co do zarzutu naruszenia art. 35 § k.p.a. wyjaśniono, że nie w każdym postępowaniu administracyjnym można stosować zasadę szybkości postępowania, która musi ustąpić obowiązkom organu wynikającym dla niego, m. in. z innych przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a. oraz z art. 77 § 1 k.p.a. nakładającym na organy obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Tymczasem – jak wynika z akt sprawy – z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń do organu I instancji strona wystąpiła w dniu 23 sierpnia 2011 r., a wniosek ten zainicjował wszczęcie postępowania przez organ pierwszej instancji, w toku którego podjął on czynności niezbędne do załatwienia sprawy i które wymagały współpracy innych organów, instytucji czy jednostek terenowych Policji, co w konsekwencji sprawiło, że załatwienie sprawy w terminie ustawowym nie było możliwe. Dalej zaś wskazał na opisane powyżej poszczególne sekwencje stanu faktycznego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący H.S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 15 ust 1 pkt 6 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji), poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, że:

– wskazane przepisy ustanawiają odrębną od siebie (niezależną) podstawę wydania (odmowy wydania) pozwolenia na broń,

– określona w nich przesłanka "osoby stanowiącej zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego" może być odmiennie interpretowana na gruncie każdego z wymienionych przepisów,

– osoba, wobec której toczy się postępowanie karne, a nie skazana za żadne przestępstwo wymienione w przepisie art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy, stanowi osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie porządku lub bezpieczeństwa publicznego w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy,

– podstawą oceny właściwości osobistych osoby starającej się o pozwolenie na broń może być fakt wydania wobec niej wyroków skazujących, które w chwili obecnej uległy zatarciu.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r. uznał, iż skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Sąd przytaczając treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji wyjaśnił, iż analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Podobnie rzecz się ma z przesłankami zawartymi w pkt a) i w pkt b), które nie muszą występować łącznie z przesłankami "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego". Reasumując, zagrożenie dla siebie, zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, jak również skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, są to przesłanki, które – zdaniem Sądu – każda oddzielnie, stanowi podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Z tego mianowicie powodu, że chociażby każde przestępstwo wymienione w pkt a) i b) samo w sobie i z jego istoty stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a zatem niecelowe, z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy, byłoby powtarzanie tego zagrożenia. Wobec powyższego chodzi tu o takie zdarzenia bądź fakty, które nie mając źródła w skazaniu w ogóle, bądź też za inne przestępstwa, stanowią takie zagrożenie w sposób niejako samoistny, tzn. nie powiązany z pkt a) i b) tegoż przepisu. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 1 ustawy będącym podstawą materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Sąd I instancji przyznał rację skarżącemu, że organ błędnie powołał podstawę prawną z przepisu art. 10 ust. 1 ustawy przy wydaniu zaskarżonej decyzji, bowiem przesłanki odmowy przyznania pozwolenia na broń zawarte są w przepisie art. 15, zaś art. 10 określa przesłanki do wydania pozwolenia na broń. Jednakże w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako "p.p.s.a."), sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji analizując powyższe uchybienie nie dopatrzył się, aby miało ono taki wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, że organ w zaskarżonej decyzji w głównej mierze położył nacisk i uzasadnił swoje rozstrzygnięcie przede wszystkim przesłanką zagrożenia przez skarżącego porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Skoro zatem tak, i mając na uwadze poczynione już wyżej dywagacje na temat traktowania każdej z przesłanek wymienionych w art. 15 ust. i pkt 6 ustawy, jaką oddzielne, to zagrożenie "porządku lub bezpieczeństwa publicznego" jest taką samą przesłanką, co wymieniona w art. 10 ust. 1 ustawy i można się na nią powołać na zasadzie a contrario. Inaczej rzecz ujmując, jeśli wydaje się pozwolenie na broń osobie, która m.in. nie stanowi zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, to – co oczywiste – nie wydaje się owego pozwolenia w sytuacji, gdy dana osoba stanowi takie zagrożenie. Sąd zgodził się ze skarżącym, że powoływanie się na uprzednie, a zatarte już skazania, jest uchybieniem. Wszak według art. 106 Kodeksu karnego, z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe; wpis o skazaniu usuwa się z rejestru skazanych. W konsekwencji fakt ów oznacza, że wobec osoby, której skazanie zostało zatarte, nie może rodzić żadnych konsekwencji prawnych i nikt też nie może ograniczać praw tej osoby, bowiem w świetle prawa jest ona niekarana. Jednakże Sąd I instancji stwierdził, że chociaż organ powołał się na opisane już w stanie faktycznym skazania, to nie uczynił z nich zasadniczego argumentu wydania zaskarżonej decyzji, bowiem w głównej mierze położył nacisk na przesłankę istnienia uzasadnionej obawy, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wszak fakt ten – którego siłą rzeczy nie da się wymazać z pamięci ludzkiej mimo zatarcia skazań – nadal funkcjonuje w przestrzeni publicznej, a najbardziej w świadomości pokrzywdzonych i osób im bliskich, bądź znajomych oraz – co najmniej – w środowisku lokalnym skarżącego. Sąd zaznaczył, że H.S. pełniąc w przeszłości mandat senatora, był osobą publiczną oraz powszechnie znaną, a jego postępowanie i wydanie np. za nim listu gończego, do chwili obecnej jeżeli nie większości, to znacznej części społeczeństwa jest powszechnie znane, chociażby z przekazu medialnego. Podobnie rzecz się ma z prowadzonymi w chwili obecnej postępowaniami sądowymi wobec skarżącego. Stąd też nie budzi dla Sądu wątpliwości fakt i co organ również stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wprawdzie skarżący nie jest osobą karaną oraz że istnieje domniemanie niewinności, a ponadto posiada on pozytywne opinie oraz inne stosowne dokumenty, to jednak cały kontekst zdarzeń opisanych w zaskarżonej decyzji, a podanych już wyżej wskazuje na jego postawę etyczno – moralną oraz te cechy osobowościowe, które rodzą uzasadnioną obawę co do użycia w przyszłości przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z tego mianowicie powodu, że przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest przede wszystkim sposób postępowania tej osoby. Sąd podkreślił, iż zatarcie skazania nie wyklucza negatywnej oceny osoby posiadającej pozwolenie na broń i może być uwzględnione przy ocenie istnienia obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego (vide m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 1775/08, z dnia 15 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1345/10, z dnia 27 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1245/09, z dnia 31 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2591/10). Reasumując, zatarcie skazania nie oznacza zmiany oceny danej osoby w sferze jego dotychczasowego życia oraz sposobu jej postępowania i nie stanowi przeszkody – co organ w niniejszej sprawie uczynił – do dokonania ustaleń w trybie art. 75 k.p.a. Powyższa ocena dotyczy również – zdaniem Sądu I instancji – faktu wniesionych aktów oskarżenia i toczących się aktualnie postępowań sądowych wobec skarżącego. W ocenie Sądu I instancji organ powołując się na uprzednie skazania i toczące się aktualnie postępowania sądowe, naruszył przepisy prawa materialnego, jednak skoro uwzględnił w swoich rozważaniach i położył akcent głównie na obawie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku prawnego, to tym samym nie miało to wpływu na wynik sprawy. Sąd zaznaczył, że toczące się postępowania o przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, nie są dla ustawodawcy całkowicie obojętne, co zdaje się sugerować skarżący, bowiem można osobie oskarżonej o te przestępstwa odebrać broń, amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni zgodnie z przepisami. Mianowicie stosownie do treści art. 19 ust. 1a ustawy, Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata. W ocenie Sądu organ słusznie dał prymat interesowi społecznemu, bowiem od posiadacza broni wymaga się szczególnej odpowiedzialności i wobec powyższego zarzut skarżącego o nieuwzględnieniu jego interesu nie zasługuje na uwzględnienie, jeśli się zważy na opisane już powyżej okoliczności sprawy. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 p.p.s.a. Sąd I instancji oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył H.S. reprezentowany przez adwokata. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na braku stwierdzenia nieważności decyzji Wielkopolskiego Komendanta Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 107 par. 1 k.p.a. wobec wydania decyzji organu I instancji przez podmiot do tego nieuprawniony tj. przez I Zastępcę Komendanta Wielkopolskiego Policji w Poznaniu oraz Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w Poznaniu wbrew normie art. 268 lit.a k.p.a., wobec braku dołączenia do akt oryginału upoważnienia odpowiadającego wymogom poświadczenia urzędowego (art. 33 par. 3 i 4 k.p.a.) na czas prowadzenia w całości postępowania;

- art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na braku stwierdzenia nieważności decyzji Wielkopolskiego Komendanta Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 124 par. 1 k.p.a. wobec wydawania postanowień organu I instancji przez podmioty do tego nieuprawnione tj. Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w Poznaniu lub jego Zastępcę bez podpisu I Zastępcy Komendanta Wielkopolskiego Policji w Poznaniu wbrew normie art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy o Policji w zw. z art. 268 lit."a" k.p.a., wobec braku dołączenia do akt upoważnienia odpowiadającego wymogom art. 33 § 3 i 4 k.p.a. na czas prowadzenia postępowania oraz z przekroczeniem zakresu pełnomocnictwa z dnia 15 maja 2012 r. ;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nie uchylenie zaskarżonej decyzji mimo naruszenia przez organ administracji prawa materialnego tj. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w zw. z art. 106 kodeksu karnego na skutek błędnego uznania, iż sam fakt zatartego z mocy prawa skazania skarżącego oraz toku postępowania w innych sprawach uzasadnia odmowę prawa do posiadania broni palnej myśliwskiej bez potrzeby należytego wykazania, że skarżący jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni (i to w warunkach ograniczonej możliwości używania broni wyłącznie w łowisku) w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego;

- art. 141 § 4 w zw. z art. art. 1, 2, 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. wobec zaniechania kontroli zaskarżonych decyzji administracyjnych pod kątem zgodności z prawem i wobec oparcia części motywacyjnej zaskarżonego wyroku na przesłankach nienormatywnych tj. "obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" oraz "kontekstu zdarzeń" dotyczących toku spraw karnych, zastosowania środka zapobiegawczego oraz wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia;

- art. 7, 8, 9, 10, 75-78, 80-86, 107 § 1 i § 3, 136 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegającego na:

- oparciu decyzji Organu I instancji wyłącznie na dowodach z dokumentów w postaci prawomocnych i zatartych z mocy prawa wyroków Sądu Rejonowego w Chodzieży oraz odpisów aktów oskarżenia i to wbrew wiążącym dla Komendanta Wielkopolskiego Policji w Poznaniu wytycznym wynikającym z decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2012 r. (str. 2 akapit 3);

- zaniechaniu podjęcia z urzędu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym: przesłuchania skarżącego w charakterze strony, przeprowadzenia dowodu szeregu pozytywnych dla skarżącego dokumentów złożonych przy wniosku oraz opinii Policji (k. 33 akt adm. sprawy), a zatem załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i obywatela;

- mało wnikliwym zbadaniu wystąpienia przesłanek do odmowy wyrażenia zgody na posiadanie broni palnej myśliwskiej i nie wzięcia pod uwagę okoliczności dotyczących dotychczasowej jego postawy skarżącego, jego cech charakteru, w tym okoliczności dalszego piastowania mandatu Senatora Rzeczypospolitej Polskiej;

- art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 w zw. z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, polegające na uznaniu, że nie ma zastosowania w toku spraw o pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej zasada domniemania niewinności,

- art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 w zw. art. 31 ust. 3 w zw. z art. ust. 1 i art. 73 oraz art. 5, 74 ust. 4 i 86 Konstytucji RP w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 1 i 3 ustawy Prawo łowieckie, polegające na bezrefleksyjnej, zaskarżonymi decyzjami administracyjnymi, ingerencji w pasję i kulturę wykonywania przez skarżącego myślistwa, a tym samym naruszenie jego dobra osobistego, chronionego porządkiem konstytucyjnym;

- a w efekcie powyższych - naruszeniu norm art. 134 § 1, art. 135 i art. 151 p.p.s.a poprzez ich zastosowanie mimo istnienia podstaw do uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji.

oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

- art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 106 kodeksu karnego poprzez ich błędną wykładnię i niesłuszne uznanie przez organy wydające skarżone decyzje oraz Sąd I instancji, że przesłanki wymienione w art. 10 są szersze niż wymienione w art. 15 powołanych przepisów, wobec tożsamego ich brzmienia oraz uszczegółowienia, zwłaszcza w świetle braku prawomocnego wyroku skazującego oraz zastosowania wykładni historycznej przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 co do przesłanki toku postępowania karnego, co nie zwalnia tych organów z obowiązku racjonalnego wykazania w toku postępowania dowodowego, że posiadacz broni palnej myśliwskiej stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

- art. 19 ust. 1a w zw. z art. 10 ust. 1 i 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię determinującą zdaniem Sądu I instancji odmowę wydania pozwolenia na broń, podczas gdy przepis ten jest jedynie tymczasowym środkiem ingerencji w jej posiadanie a nie prawo władania.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto argumentację zawartą w powyższych zarzutach.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W pierwszej zatem kolejności należy się odnieść do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, gdyż tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny może być dopiero podstawą prawidłowej subsumcji pod odpowiednią normę prawa materialnego.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów najdalej idących odnośnie sformułowanych wniosków (stwierdzenie nieważności decyzji). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie nie są zasadne zarzuty dotyczące braku stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 19 czerwca 2012 r., z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wobec wydania decyzji przez podmiot do tego nieuprawniony, z uwagi na brak dołączenia do akt oryginału upoważnienia odpowiadającego wymogom poświadczenia urzędowego określonego w art. 33 § 3 i 4 k.p.a. i przekroczenia zakresu pełnomocnictwa z dnia 15 maja 2012 r. Bowiem zgodnie z art. 268a k.p.a. "Organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń". W aktach niniejszej sprawy znajduje się decyzja Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. zawierająca upoważnienie dla pracowników podinsp. A.S. – Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych oraz podinsp. A.Z. – Zastępcy Naczelnika Wydziału Postępowań Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu do podpisania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń w sprawach wynikających z ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji z zastrzeżeniem postanowień § 2. Z § 2 pkt 2 ww. upoważnienia wynika wprost, iż osobą upoważnioną do podejmowania decyzji dotyczących wydawania pozwoleń na broń palną do celów łowieckich jest insp. Z.H. – I zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu. Z § 2 pkt 3 ww. wynika, że do podpisywania decyzji i postanowień opracowanych w sprawach o których mowa w pkt 1 i 2 upoważnieni są podinsp. A.S. oraz A.Z. Decyzja z dnia [...] czerwca 2012 r., podpisana została przez insp. Z.H. oraz podinsp. A.S., a zatem zgodnie z zapisami ww. upoważnienia z dnia 15 maja 2012 r. poświadczonego za zgodność z oryginałem.

Także kwestie dotyczące zebrania i oceny materiału dowodowego należy ocenić pozytywnie, nie można w tym zakresie zarzucić organom jakiejkolwiek dowolności, ocenie została poddana całość zebranego w sprawie materiału dowodowego i jego kompletność nie nasuwa zastrzeżeń. Również uwzględnienie przez organy orzekające w sprawie jako dowodu informacji dotyczących popełnienia przez skarżącego ww. przestępstw o charakterze umyślnym, które uległy zatarciu, było zgodne z prawem. Zatarcie skazania w znaczeniu formalnym nie może powodować usunięcia z pamięci zdarzeń prawnych, które były powodem skazania, a są istotne z punktu widzenia przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Za aktualne i trafne należy bowiem traktować stanowisko utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., że osoba ubiegająca się o pozwolenie na posiadanie broni palnej popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania opiera się na fikcji traktowania określonej osoby, z uwagi na upływ czasu, jako niekaranej. Związanie powyższą regułą nie stoi jednak na przeszkodzie dokonania przez organ policji pełnej i obiektywnej oceny właściwości i warunków osobistych skazanego, w ramach której organ uwzględni również fakt, że strona postępowania była sprawcą przestępstwa, które uległo zatarciu (por. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 385/13, wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2119/11, dostępne w CBOIS: http://cbois.nsa.gov.pl).

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać należy, iż zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zarzut ten usprawiedliwiony będzie tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał "potencjalny związek przyczynowy." Do takich sytuacji zaliczyć należy tę, gdy takie uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 25.02.2009 r., sygn. akt I OSK 487/08). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje. Co prawda zgodzić się należy ze skarżącym kasacyjnie, iż uzasadnienie Sądu I instancji jest wewnętrznie sprzeczne, błędne co do oceny podstawy prawnej dokonanej przez organy, która jest prawidłowa, ale co do zasady spełnia warunki określone w tym przepisie.

Natomiast istotą sprawy jest ocena czy w sprawie dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego dokonano właściwej subsumcji normy prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż organy orzekające w sprawie z tego obowiązku wywiązały się w sposób prawidłowy wskazując jako przyczynę odmowy wydania pozwolenia na broń zaistnienie pierwszej przesłanki wymienionej w dyspozycji art. 10 ust. 1 ustawy o broni, a mianowicie "istnienie zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego". W niniejszej sprawie nie ma sporu co do zaistnienia drugiej przesłanki wymienionej w tym przepisie tj. "ważnej przyczyny".

Na wstępie trzeba wskazać, że ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195), została zmieniona m.in. treść art. 10 ustawy o broni i amunicji. Zaznaczyć przy tym należy, że obecne brzmienie postanowień art. 10 ustawy o obroni i amunicji koresponduje z treścią dyrektywy Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz.U.UE.L .91.256.51, 2008.179.5), a konkretnie z art. 5 lit. b tej dyrektywy, który stanowi, że bez uszczerbku dla art. 3 państwa członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego.

Zgodnie z aktualnym brzmieniem przepisu art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń do celów łowieckich, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Należy zwrócić uwagę, że przepis art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ustawy o broni i amunicji jest regulacją kompletną, określającą przesłanki materialnoprawne wydania pozwolenia na broń do celów łowieckich, a zatem zawiera wszystkie niezbędne elementy treściowe kreujące normę postępowania. W postanowieniach art. 10 ustawy o broni i amunicji zawarta została zarówno norma kompetencyjna, jak i materialna, upoważniająca właściwy organ Policji do wydania pozwolenia na broń:, "jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni" (ust. 1). Wysłowiona została podstawa do określenia celów wydania pozwolenia na broń z przykładowym ich wskazaniem (ust. 2) oraz został określony, w stylizacji pozytywnej, otwarty katalog przesłanek uważanych przez ustawodawcę za "ważną przyczynę" wydania pozwolenia (ust. 3). Kierując się zatem językowymi i systemowymi dyrektywami wykładni postanowień art. 10 ust. 1 i 3 pkt 2 ustawy o broni palnej, należy stwierdzić, że rolą właściwych organów Policji jest tylko ocena, czy osoba ubiegająca się o pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów łowieckich, spełnia łącznie normatywne przesłanki tj., czy posiada uprawnienia do wykonywania polowania, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów - dla pozwolenia na broń do celów łowieckich;

Słusznie organy uznały w niniejszej sprawie i zaakceptował to Sąd I instancji (chociaż z błędną oceną prawną), że istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do tego, czy organ zasadnie oceniał zdolność strony do posiadania broni w oparciu o przepisy znowelizowanej ustawy o broni i amunicji, biorąc jednocześnie pod uwagę wyroki sądów karnych oraz okoliczność prowadzenia w chwili orzekania przez organy przeciwko skarżącemu postępowań sądowych na skutek zarzutów wielokrotnego dopuszczenia się przestępstw przeciwko wolności, przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, przeciwko środowisku, przeciwko wiarygodności dokumentów, przeciwko mieniu oraz obrotowi gospodarczemu.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący będąc właścicielem Zakładu Rolniczo Przemysłowego [...] dwukrotnie udaremnił wykonanie czynności służbowych inspektorom Wojewódzkiej Inspekcji Ochrony Środowiska w Poznaniu, po raz pierwszy w dniu 7 grudnia 2005 r. czym wyczerpał znamiona z art. 225 § 1 k.k., w sprawie tej zapadł wyrok Sądu Rejonowego w Chodzieży VI Wydział Grodzki w dniu 28 lipca 2006 r., sygn. akt VI K 212/06 którym warunkowo umorzono wobec skarżącego postępowanie karne na okres 1 roku próby. Drugie udaremnienie czynności służbowych miało miejsce w dniach 3 i 4 kwietnia 2006 r. za co wyrokiem Sądu Rejonowego w Chodzieży VI Wydział Grodzki z dnia 18 czerwca 2007 r., sygn. akt VI K 30/07, skarżący uznany został za winnego popełnienia czynu z art. 225 § 1 k.k. i skazany na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszonej na okres próby 2 lat. Powyższe skazanie za popełnione przestępstwo uległo zatarciu. Nadto z akt sprawy wynika, że skarżący stoi obecnie pod zarzutami popełnienia przestępstw z art. 189 § 1 k.k. i art. 191 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (Sąd Rejonowy w Chodzieży – sygn. akt II K 775/10) oraz czynów z art. 229 § 1 k.k., z art. 229 § 3 k.k., z art. 229 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 225 § 1 k.k. i art. 224 § 2 k.k. i art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 183 § 1 k.k. i w zb. z art. 182 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., z art. 271 § 1 i 3 k.k., z art. 189 § 1 k.k. i art. 191 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., oraz z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (Sąd Okręgowy w Poznaniu – sygn. akt III K 445/08).

Stwierdzić należy, iż okoliczność ta nie pozwala na przypisanie skarżącemu popełnienia któregokolwiek z tych przestępstw, a wiec zaistnienia przesłanki negatywnej określonej w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, ale sam fakt postawienia tych zarzutów utwierdza ocenę organów w zakresie obawy użycia broni przez skarżącego w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Osoby ubiegające się o pozwolenie na broń powinny dawać rękojmię przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tym bardziej, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawo do posiadania broni ma w świetle omawianej ustawy reglamentacyjny charakter, zatem osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem i należy od nich wymagać nieskazitelnej postawy.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej ocena zachowań skarżącego dokonana przez organy i zaakceptowana przez Sąd I instancji nie była dowolna. Zgodzić się bowiem należy ze stanowiskiem organu, że orzeczenia lekarskie i psychologiczne złożone wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń, jak również pozytywne opinie o skarżącym z miejsca zamieszkania oraz koła łowieckiego do którego przynależy, nie mogły zmienić wyniku rozstrzygnięcia, z uwagi na to, że skarżący nie spełnia pozytywnej przesłanki określonej w art. 10 ust. 1 "braku zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego".

Nie można także zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, iż przesłanki określone w art. 10 ust. 1 są szersze niż określone w art. 15 ust. 1 pkt 6. Przede wszystkim charakter tych przesłanek jest inny, zaistnienie którejkolwiek z przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 wyklucza wydanie pozwolenia na broń. W niniejszej sprawie one nie zaistniały, natomiast organ musi zbadać czy istnieją dwie przesłanki pozytywne określone w art. 10 ust. 1, a mianowicie:

1) brak zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego;

2) przedstawienie ważnej przyczyny posiadania broni;

W niniejszej sprawie przesłanką odmowy wydania pozwolenia było brak przesłanki pozytywnej określonej w pkt 1. Nie może bowiem dochodzić do takich sytuacji, iż organy policji nie będą miały możliwości oceny osoby wnioskodawcy w kontekście zagrożenia bezpieczeństwa publicznego. Ustawodawca przyznał organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń prawo do określania przesłanek świadczących o zagrożeniu m.in. dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego i uznał, że nałożony na nie ustawowo obowiązek ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, winien być realizowany także poprzez odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej, kształtowaną poprzez pryzmat interesu społecznego. Ocena taka oczywiście nie może nosić znamion dowolności i takich znamion nie zawiera ocena przeprowadzona przez organy policji w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, gdyż zaskarżony wyrok odpowiada prawu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.