Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 26/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
658
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 53 par 2 b, art. 119 pkt 4, art. 149 par. 1 pkt 1, art. 149 par. 1a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 80 ust. 2, ust. 4, art. 104
journal: Dz.U. 2019 poz 330
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.
article: art. 32, art. 33
journal: Dz.U. 2016 poz 178
law: z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze
article: art. 35, art. 36 par. 1, art. 37 par. 1, par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 września 2020 r. sprawy ze skargi T.M. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w przedmiocie dodatku wyrównawczego 1. zobowiązuje Prokuratora Rejonowego do rozpoznania wniosku T.M. z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wypłaty dodatku wyrównawczego w części dotyczącej okresu od 1 maja 2016 r. do 16 maja 2016 r. w terminie 60 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prokuratora Rejonowego na rzecz T.M. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

T.M. (zwany dalej także "skarżącym") wniósł skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego, polegającą na zaniechaniu wypłacenia mu - mimo niewydania wymaganej prawem decyzji administracyjnej obniżającej wysokość uposażenia - kwoty 2.120 zł brakującej do pełnego uposażenia należnego mu za okres od 1 do 31 maja 2016 r. oraz niewydania decyzji administracyjnej w sprawie wypłaty odsetek ustawowych za opóźnienie, lub - w przypadku uznania, że obniżenie uposażenia było zasadne - wydania decyzji administracyjnej obniżającej wysokość uposażenia, a przypadku ewentualnego stwierdzenia innych przyczyn, z których postępowanie administracyjne nie może być wszczęte - nierozstrzygnięcia w formie wymaganej prawem, tj. postanowienia w związku ze stwierdzeniem braku podstaw do wydania decyzji, wnosząc - na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 2, art. 54 § 1, art. 149 i art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a.") – o: 1/ zobowiązanie Prokuratora Rejonowego do wydania w określonym przez Sąd terminie decyzji administracyjnej o wypłaceniu ppłk. rez. T.M. zaległej części uposażenia z przyznaniem odsetek ustawowych za opóźnienie, a także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości; 2/ stwierdzenie, że Prokurator Rejonowy dopuścił się bezczynności; 3/ przyznanie od Prokuratora Rejonowego na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub wymierzenie Prokuratorowi Rejonowemu grzywny, o jakiej mowa w tym przepisie; 4/ zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w 2016 r., przed likwidacją wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, ppłk T.M. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku Naczelnika Wydziału - Prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w W. Minister Obrony Narodowej w decyzji z dnia 4 kwietnia 2016 r. (nr (...)) stwierdził zwolnienie ppłk. T.M. z zajmowania stanowiska służbowego w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury z mocy prawa i pełnienie (przez tego oficera) zawodowej służby wojskowej w instytucjach cywilnych - powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Decyzję tę wydano dla celów ewidencyjnych, nie przyznając zainteresowanemu prawa do jej zaskarżenia. Na mocy pisemnego polecenia z dnia 4 kwietnia 2016 r. Prokurator Generalny przeniósł ppłk. T.M. (z dniem wydania tego polecenia) do dalszego pełnienia służby prokuratorskiej w Prokuraturze Rejonowej (...) w W., m.in. z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Mocą pisma z dnia 18 kwietnia 2016 r., I Zastępca Prokuratora Generalnego - Prokurator Krajowy, przeniósł ppłk. T.M. z dniem 19 kwietnia 2016 r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej . W dniu 27 kwietnia 2016 r. Minister Sprawiedliwości - Prokurator Generalny wydał decyzję (nr (...)), mocą której wyznaczył ppłk. T.M. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej , wskazane w tej decyzji jako już ujęte (nie było tego w piśmie Prokuratora Krajowego z dnia 18.04.2016 r.) w wykazie stanowisk służbowych żołnierzy zawodowych w instytucjach cywilnych. W stosunku do wcześniej zajmowanego stanowiska przewidzianego w wojskowych przepisach kadrowych (w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w W. nie zmienił się przypisany do tego stanowiska stopień wojskowy, natomiast zmieniła się grupa uposażenia z U:15B na U:15. W dniu 28 kwietnia 2016 r. Prokurator Okręgowy skierował do ppłk. T.M. pismo informujące go o ustaleniu od dnia 19 kwietnia 2016 r. jego wynagrodzenia.

W dniu 23 maja 2016 r. Prokurator Okręgowy wydał decyzję administracyjną (bezwzględnie wymaganą w przypadku prokuratora będącego żołnierzem zawodowym) o nr (...), którą określił wysokość dodatku wyrównawczego z dniem 19 kwietnia 2016 r. W porównaniu z poprzednią taką decyzją finansową, którą wydano ppłk. T.M. w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w W., dodatek ten był niższy o wartość 1.696,50 zł. Wcześniej - w decyzji nr (...) r. Wojskowego Prokuratora Okręgowego w W. - wynosił on 6.473,04 zł, a teraz 4.776,54 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją organu II instancji, a następnie – na skutek zaskarżenia tych decyzji – na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzono nieważność tych decyzji.

W konsekwencji decyzją z dnia 31 grudnia 2018 r. (nr (...)) Prokurator Rejonowy przyznał ppłk. T.M. dodatek wyrównawczy dla prokuratorów w kwocie 4.353,04 zł z datą dopiero od 17 maja 2016 r. Zarówno tę decyzję, jak i decyzję organu II instancji (tj. decyzję Prokuratora Okręgowego z dnia 20 lutego 2019 r., nr (...)) T.M. zaskarżył; sprawa w tym zakresie była przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym (wyrok oddalający skargę z dnia 25 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 277/19), a obecnie pozostaje zawisła przez Naczelnym Sądem Administracyjnym (sygn. akt I OSK 3198/19).

Skarżący wyjaśnił, że spór dotyczący wydania decyzji Prokuratora Rejonowego dnia 31 grudnia 2018 r. (nr (...)) ograniczał się do wysokości uposażenia przysługującemu ppłk. T.M. w okresie od 1 czerwca 2016 r. do 30 listopada 2016 r., natomiast skarżącemu za maj 2016 r. wypłacono uposażenie w wysokości 11.564,64 zł zamiast 13.684,64 zł, dlatego pismem z dnia 21 stycznia 2019 r. skierował do Prokuratora Rejonowego ostateczne wezwanie do zapłaty brakującej kwoty 2.120 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, załączając do wezwania decyzję administracyjną obowiązującą w zakresie ustalenia wysokości jego uposażenia wydaną przez Wojskowego Prokuratora Okręgowego w W. nr (...) z dnia 11 stycznia 2016 r. Następnie w dniu 3 kwietnia 2019 r. skierował do Prokuratora Okręgowego ponaglenie, w którym jeszcze raz - tak jak w piśmie z dnia 21 stycznia 2019 r. - wskazał obowiązujące w tym zakresie przepisy oraz uprzedził o zamiarze wystąpienia na drogę sądową w przypadku niezastosowania się do tego ponaglenia.

Pismem z dnia 8 maja 2019 r., działający w imieniu Prokuratora Rejonowego pełnomocnik, poinformował skarżącego o odmowie wypłacenia wskazanej kwoty wyjaśniając, że uposażenie za maj 2016 r. wypłacono ppłk. T.M. zgodnie z treścią decyzji nr (...) Prokuratora Okręgowego z dnia 23 maja 2016 r. (utrzymanej w mocy decyzją Prokuratora Generalnego z dnia 18 sierpnia 2016 r., nr (...)), która następnie została uznana za nieważną, natomiast najnowsza decyzja wydana w sprawie, tj. decyzja nr (...) Prokuratora Rejonowego z dnia 31 grudnia 2018 r. (utrzymana w mocy decyzją Prokuratora Okręgowego z dnia 20 lutego 2019 r., nr (...)), jest obecnie przedmiotem postępowania przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku, i skoro decyzja ta ustaliła wysokość uposażenia ppłk. T.M. na dzień 17 maja 2016 r., w którym objął on stanowisko w Prokuraturze Rejonowej, to brak jest podstaw do kierowania wobec Prokuratury Rejonowej żądania zapłaty za okres do 16 maja 2016 r.

W ocenie skarżącego należne uposażenie za maj 2016 r. zostało mu wypłacone z ewidentnym naruszeniem przepisów prawa, gdyż zgodnie z art. 76 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2002 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 330 – dalej "u.s.w.ż.z."), jeśli okoliczności uzasadniające zmianę uposażenia, a powodujące jego obniżenie, powstały w określonym dniu miesiąca, zmiana wysokości uposażenia żołnierza zawodowego może nastąpić dopiero z pierwszym dniem miesiąca następującego po tym, w którym okoliczności powstały. Skarżący zwrócił uwagę, że skoro decyzja Prokuratora Rejonowego z dnia 31 grudnia 2018 r. (nr (...)) zmieniała wysokość jego uposażenia dopiero od 17 maja 2016 r., to do tego momentu należało wypłacić mu uposażenie na podstawie wcześniejszej, w dalszym ciągu obowiązującej, decyzji nr (...) Wojskowego Prokuratora Okręgowego w W. Okres służby wojskowej pomiędzy 4 kwietnia 2016 r. a 17 maja 2016 r. należy bowiem uznać za przebywanie przez ppłk. T.M. w rezerwie kadrowej, na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 2 u.s.w.ż.z. (wcześniejsze stanowisko, które zajmował zlikwidowano 4 kwietnia 2016 r., a na następne - które spełniało wymogi określone w art. 19 ust. 1 pkt 1 tej ustawy - wyznaczono go dopiero 27 kwietnia 2016 r., zaś decyzją Prokuratora Rejonowego o nr (...) potwierdzono objęcie przez niego obowiązków na stanowisku dopiero z dniem 17 maja 2016 r.). Zgodnie natomiast z przepisem art. 89 ust. 1 u.s.w.ż.z., w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej (...) żołnierz zawodowy otrzymuje, z zastrzeżeniem art. 90 ust. 1-1d, uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość. Zgodnie natomiast z przepisem zawartym w ust. 2 tego artykułu, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio (czyli niekoniecznie w okresie formalnego przeniesienia do rezerwy kadrowej) do żołnierza zawodowego, który został zwolniony ze stanowiska służbowego albo podlega zwolnieniu ze stanowiska służbowego w przypadkach wymienionych w art. 45 ust. 1 i 2 do czasu objęcia obowiązków na stanowisku służbowym, przeniesienia do rezerwy kadrowej lub dyspozycji albo zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Jednym natomiast z przypadków, o którym mowa w art. 45 ust. 1 pkt 2 jest sytuacja, gdy zlikwidowano zajmowane przez niego stanowisko służbowe, dlatego nie może być wątpliwości, że w związku ze zlikwidowaniem stanowiska służbowego ppłk. T.M. , uposażenie należne mu wraz z dodatkami o charakterze stałym (na zlikwidowanym stanowisku), należało mu się do momentu objęcia kolejnego stanowiska, co miało miejsce dopiero 17 maja 2019 r., a ponieważ zmiana stanowiska powodowała obniżenie uposażenia tego żołnierza, to niższe uposażenie można mu było wypłacić dopiero od 1 czerwca 2016 r.

Skarżący wskazał, że z tego powodu, stwierdzając niezgodne z prawem wypłacenie zaniżonego uposażenia, wniósł o wypłacenie mu należnej zaległości, a ponieważ dochodzi uprawnienia należnego mu w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej, to jego roszczenie nie ma charakteru cywilnoprawnego lecz administracyjnoprawny. Potwierdzenia bowiem legalności obniżenia mu uposażenia za maj 2016 r. może dokonać Prokurator Rejonowy poprzez wydanie decyzji administracyjnej, gdyż obniżenie mu uposażenia możliwe było (i na tej podstawie nastąpiło) poprzez obniżenie mu dodatku wyrównawczego. Zgodnie natomiast z art. 80 ust. 4 dodatki do uposażenia przyznaje, w formie decyzji, organ, o którym mowa w art. 104 (którym w tym momencie był Prokurator Rejonowy ), a organ, który przyznał dodatek do uposażenia, w przypadku niewykonywania zadań uzasadniających wypłacanie dodatku, może zawiesić, obniżyć albo wstrzymać jego wypłacanie, w formie decyzji. Z kolei, gdyby Prokurator Rejonowy uznał, że skarżącemu uposażenie za maj 2016 r. należało się, to - zgodnie z przepisem art. 75 ust. 3 u.s.w.ż.z. – winien także wydać decyzję orzekającą o odsetkach ustawowych za opóźnienie.

Z powyższego wynika, że niezależnie od tego, czy Prokurator Rejonowy oceniłby, iż obniżenie ppłk. T.M. uposażenia było zasadne czy nie, winien wydać decyzję administracyjną w ustawowym okresie, natomiast udzielenie skarżącemu odpowiedzi w formie zwykłego pisma uznać należy za nieprzeprowadzenie wymaganego w tej sytuacji postępowania administracyjnego.

Okres, który upłynął od dnia 21 stycznia 2019 r., tj. od dnia skierowania przez skarżącego żądania wypłacenia zaległej części uposażenia, do chwili obecnej, w którym Prokurator Rejonowy nie wydał wymaganej prawem decyzji administracyjnej, uznać należy za okres rażącej bezczynności postępowania.

W przypadku natomiast, gdyby Prokurator Rejonowy uznał, że z innych przyczyn postępowanie administracyjne nie może być wszczęte, to przepis art. 61a k.p.a. zobowiązywał organ do wydania zaskarżalnego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. lub ewentualnie o jej oddalenie w całości wskazując, że żądanie skarżącego o zapłatę 2.120 zł tytułem części niezapłaconego, a przysługującego mu wynagrodzenia za maj 2016 r., jest bezpośrednio związane z przyznaniem skarżącemu dodatku wyrównawczego w związku z objęciem stanowiska służbowego w Prokuraturze Rejonowej w związku ze zmianami ustrojowymi i organizacyjnymi w prokuraturze w wyniku wejścia w życie ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze, właśnie od maja 2016 r. Sprawa przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego od początku jego zatrudnienia w Prokuraturze Rejonowej (objęcia stanowiska służbowego) jest zawisła aktualnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, dlatego niedopuszczalne jest żądanie wypłaty wynagrodzenia w części, która jest obecnie przedmiotem sporu sądowoadministracyjnego. Organ zaznaczył, że prokurator T.M. z dniem 30 listopada 2016 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i tym samym został przeniesiony do rezerwy, a w związku z tym nie jest już żołnierzem zawodowym, dlatego okoliczność ta uniemożliwia stosowanie wobec skarżącego przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (u.s.w.ż.z.), w tym również powołanych przez skarżącego przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.). Organ wyjaśnił, że co do zasady w sprawach określonych w u.s.w.ż.z. właściwy organ rozstrzyga w formie decyzji, jednak reguła ta dotyczy - zgodnie z art. 8 ust. 1 u.s.w.ż.z. - jedynie żołnierzy zawodowych. Powołany przepis daje żołnierzowi zawodowemu uprawnienie wniesienia odwołania od wydanych w jego sprawach decyzji (z zastrzeżeniem art. 8 ust. 2 u.s.w.ż.z.), ale także zaskarżenia ich do właściwego sądu administracyjnego na zasadach określonych w p.p.s.a. Nie inaczej było w stosunku do prok. T.M. w sprawie przyznania dodatku wyrównawczego w związku z objęciem przez niego stanowiska służbowego w Prokuraturze Rejonowej. Dodatek wyrównawczy został pierwotnie przyznany decyzją Prokuratora Okręgowego z dnia 23 maja 2016 r., a następnie wobec stwierdzenia jej nieważności - decyzją Prokuratora Rejonowego z dnia 31 grudnia 2018 r. Co prawda decyzja Prokuratora Rejonowego z dnia 31 grudnia 2018 r. zapadła w czasie, gdy prok. T.M. nie był już żołnierzem zawodowym, jednakże ta szczególna sytuacja wynikła ze stwierdzenia nieważności wydanych w tym przedmiocie decyzji i wymagała ingerencji właściwego organu celem odpowiedniego uregulowania uposażenia skarżącego na stanowisku prokuratora Prokuratury Rejonowej .

Sytuacja taka nie ma miejsca w niniejszej sprawie, gdyż brak jest podstaw do takiej następczej ingerencji w trybie administracyjnym w uposażenie prokuratora T.M. przyznane w związku z objęciem przez niego stanowiska służbowego w Prokuraturze Rejonowej, a które już zostało określone w skutek wydania decyzji Prokuratora Rejonowego z dnia 31 grudnia 2018 r. (choć nie jest ona jeszcze prawomocna, gdyż nadal toczy się postępowanie sądowoadministracyjne). W związku z tym w stosunku do niniejszej sprawy administracyjnej zachodzi stan zawisłości sprawy (litis pendentia), co wskazuje na brak podstaw także z tej przyczyny do orzekania w tym zakresie w trybie administracyjnym (sprawa bezprzedmiotowa), lecz niewątpliwie orzekanie w trybie administracyjnym wykluczone jest w stosunku do żołnierza rezerwy, który nie jest już żołnierzem zawodowym.

W ocenie organu brak jest podstaw do wydania jakiegokolwiek aktu administracyjnego, także za czas nieobjęty decyzją z dnia 31 grudnia 2018 r., tj. do dnia 17 maja 2016 r., z uwagi na to, że prok. T.M. objął stanowisko w Prokuraturze Rejonowej dopiero dnia 17 maja 2016 r., w związku z przeniesieniem na to stanowisko decyzją Prokuratora Krajowego z dnia 18 kwietnia 2016 r., a następnie wyznaczeniem na nie decyzją Prokuratora Generalnego z dnia 27 kwietnia 2016 r. Przed dniem 17 maja 2016 r. skarżący nie objął żadnego stanowiska od dnia 4 kwietnia 2016 r., kiedy to decyzją Ministra Obrony Narodowej z tego samego dnia został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w W., która również w tym samym dniu została zniesiona, a zatem zniesione zostało również stanowisko służbowe prok. T.M. .

Decyzja, na którą powołuje się skarżący, tj. decyzja Wojskowego Prokuratora Okręgowego w W. (nr (...)) z dnia 11 stycznia 2016 r., utraciła swoją moc obowiązującą wskutek zniesienia poprzednio zajmowanego stanowiska służbowego i wejścia w życie nowych przepisów ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178 – dalej: "u.p.w.") oraz ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 177 – dalej: "p.p."). Brak w takiej sytuacji było i jest podstaw do wypłaty skarżącemu uposażenia przyznanego w związku z zajmowaniem stanowiska, które już wówczas nie istniało. W związku z tym przyjąć należy, że prok. T.M. w rzeczywistości żąda zapłaty różnicy uposażenia, które przysługiwało mu na podstawie decyzji Wojskowego Prokuratora Okręgowego w W. z dnia 11 stycznia 2016 r. a wynagrodzeniem wypłaconym na podstawie nieważnej decyzji Prokuratora Okręgowego z dnia 23 maja 2016 r. Skarżący nie jednak może domagać się zapłaty powołując się na akt administracyjnoprawny, który utracił swoją moc dnia 4 kwietnia 2016 r. i nie mógł mieć wpływu na wysokość uposażenia skarżącego w maju 2016 r.

Organ wskazał, że jeżeli wezwanie do zapłaty z dnia 21 stycznia 2019 r. należałoby potraktować jako podanie, w którym zawarto żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego, a które miałoby objąć swoim przedmiotem inne należności, aniżeli uposażenie w związku z objęciem przez prok. T.M. stanowiska służbowego w Prokuraturze Rejonowej, to wówczas wszczęcie takiego postępowania byłoby niedopuszczalne z uwagi na to, że skarżący nie jest już żołnierzem zawodowym i do jego roszczeń względem Prokuratury Rejonowej nie mógłby mieć zastosowania tryb administracyjny orzekania o prawach i obowiązkach skarżącego określony w u.s.w.ż.z. Wobec tego Prokurator Rejonowy nie był obowiązany do podejmowania czynności na podstawie k.p.a., a wystarczające było poinformowanie skarżącego o stanowisku prokuratury przez pełnomocnika. Zważywszy na powyższe organ wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych.

W ocenie organu niezależnie od powyższego brak jest podstaw do wydania jakiegokolwiek innego aktu administracyjnoprawnego w przedmiocie dodatku wyrównawczego skarżącego z tytułu objęcia przez niego stanowiska służbowego w Prokuraturze Rejonowej poza zaskarżoną ww. decyzją Prokuratora Rejonowego z dnia 31 grudnia 2018 r., która w sposób kompleksowy reguluje kwestię uposażenia prok. T.M. w okresie jego zatrudnienia w tej jednostce organizacyjnej prokuratury. Stanowisko służbowe dla prok. T.M. zostało utworzone dopiero z dniem 17 maja 2016 r. i z tym najwcześniej dniem możliwe stało się jego objęcie. W związku z tym pierwszą pozostającą nadal w obrocie prawnym decyzją przyznającą prok. T.M. dodatek wyrównawczy z racji zajmowania stanowiska w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury po wejściu w życie odpowiednich przepisów u.p.w. i p.p. jest aktualnie decyzja Prokuratora Rejonowego z dnia 31 grudnia 2018 r. i utrzymująca ją w mocy - decyzja Prokuratora Okręgowego z dnia 20 lutego 2019 r., natomiast decyzja Wojskowego Prokuratora Okręgowego w W. z dnia 11 stycznia 2016 r. straciła swoją moc w dniu 4 kwietnia 2016 r. Decyzje wydane w przedmiocie dodatku wyrównawczego skarżącego z racji objęcia stanowiska służbowego w Prokuraturze Rejonowej są aktualnie przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (sygn. akt I OSK 3198/19) wskutek wniesienia przez skarżącego skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 lipca 2019 roku (sygn. akt III SA/Gd 277/19), który zbadał sprawę przyznania prok. T.M. dodatku wyrównawczego w granicach sprawy administracyjnej, tj. nie tylko w granicach podniesionych przez skarżącego zarzutów, ale i poprawności przyznania dodatku wyrównawczego od dnia 17 maja 2016 r. Oznacza to, że sprawa, w której skarżący domagał się zapłaty kwoty 2.120 zł wraz z odsetkami jest zawisła, co uniemożliwia wszczęcie i toczenie się jakiegokolwiek postępowania administracyjnego, gdyż taka sprawa byłaby bezprzedmiotowa. Dotychczasowy przebieg tej sprawy pozwala sądzić, że twierdzenia skarżącego są bezpodstawne, a decyzja wydana przez Prokuratora Rejonowego z dnia 31 grudnia 2018 r. jest prawidłowa również w zakresie ustalenia dnia, od którego przyznano dodatek wyrównawczy. Trudno bowiem sobie wyobrazić sytuację, w której organ miałby wydać kolejną decyzję obejmującą okres, w którym skarżący nie był zatrudniony w tej jednostce prokuratury.

Nie sposób w świetle powyższego uważać, że Prokurator Rejonowy był zobowiązany do wydania innej decyzji niż w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego od objęcia przez skarżącego stanowiska służbowego; brak jest też argumentów przemawiających za przyznaniem czy wypłatą uposażenia w żądanej przez prok. T.M. wysokości, a także wydania jakichkolwiek aktów administracyjnych (np. decyzji czy postanowienia). Decyzja, której wydania skarżący się domaga zapadła już dnia 31 grudnia 2018 r. W sprawie dodatku wyrównawczego i uposażenia prok. T.M., w tym również odsetek, nie może aktualnie zapaść inna decyzja, z uwagi na wspomnianą zawisłość sprawy (lis pendens). Jeżeli Naczelny Sąd Administracyjny zmieni wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 lipca 2019 r. i orzeknie, że decyzja Prokuratora Okręgowego z dnia 20 lutego 2019 r. oraz decyzja Prokuratora Rejonowego z dnia 31 grudnia 2018 r. jest nieważna bądź decyzje te uchyli, wówczas pojawi się możliwość ponownego orzeczenia w tej sprawie, jednakże organ stoi na stanowisku, że zaskarżone przez prok. T.M. decyzje odpowiadają prawu i są prawidłowe.

Mając na uwadze powyższe nie można stwierdzić, że doszło do bezczynności Prokuratora Rejonowego, gdyż w sprawie dodatku wyrównawczego w związku z objęciem przez prok. T.M. stanowiska w Prokuraturze Rejonowej decyzja została już wydana. Brak jest podstaw, by w okolicznościach wejścia w życie u.p.w. i p.p. uważać, że Prokurator Rejonowy miał obowiązek podjąć określone działania w trybie administracyjnoprawnym, w tym te wspominane w skardze.

Z tego powodu skarga powinna zostać oddalona, gdyż nie doszło do bezczynności postępowania, z uwagi na to, że organy obu instancji wydały decyzje w sprawie dodatku wyrównawczego prok. T.M., które w sposób globalny określają wysokość uposażenia skarżącego w związku z zajęciem przez niego stanowiska służbowego w Prokuraturze Rejonowej. Sprawa administracyjna została zakończona decyzjami z dnia 31 grudnia 2018 r. oraz z dnia 20 lutego 2019 r., które zostały wydane w nadzwyczajnych okolicznościach związanych z potrzebą uregulowania stanu poprzedniego (wobec stwierdzenia nieważności wydanych wcześniej decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego skarżącego), a oba akty są obecnie przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, co uniemożliwia toczenie się w tej sprawie kolejnego postępowania administracyjnego.

W przypadku jednak, gdyby Sąd uznał, że doszło do bezczynności lub przewlekłości prowadzenia postępowania przez organ, to nie sposób przyjąć w okolicznościach niniejszej sprawy, że owa bezczynność lub przewlekłość miała postać rażącą. Skarżący od wielu lat wykonuje obowiązki prokuratora; pełnił funkcję naczelnika wydziału w zniesionej Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w W.; nadto był żołnierzem zawodowym. Konstrukcja pisma z dnia 21 stycznia 2019 r., które miało jego zdaniem inicjować postępowanie administracyjne, wprost wskazuje na wezwanie jednostki do zapłaty. Skarżący nie domaga się wszczęcia postępowania, wydania określonej decyzji, przyznania uprawnienia, nie nazywa również pisma "wnioskiem", czy też "podaniem". Zarówno Prokurator Rejonowy, jak i Prokurator Okręgowy poczytał to pismo, jako wezwanie do spełnienia świadczenia polegającego na zapłacie w ślad za prezentowanym w odwołaniu od decyzji Prokuratora Rejonowego z dnia 31 grudnia 2018 r. stanowiskiem opierającym się na twierdzeniu, że przyznany dodatek wyrównawczy powinien przysługiwać w wyższej wysokości, bowiem nie uwzględniał funkcji, którą skarżący pełnił na ostatnio zajmowanym stanowisku w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury (por. art. 41 § 1 u.p.w.), tudzież jako chęć wystąpienia przez prok. T.M. w tym zakresie na drogę cywilnoprawną. Odwołanie od decyzji Prokuratora Rejonowego z dnia 31 grudnia 2018 r. zostało sporządzone i wniesione tego samego dnia (tj. 21 stycznia 2019 r.), co wezwanie do zapłaty. Toczący się równolegle spór sądowy dotyczący wydanych, a zaskarżonych decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego, a także skomplikowany i precedensowy charakter tej sprawy, spowodowały, że organ przyjął stanowisko prezentowane w piśmie z dnia 8 maja 2019 r. Organ dodał także, że w czasie, gdy skarżący skierował pismo z dnia 3 kwietnia 2019 r. zatytułowane "Ponaglenie", Prokurator Okręgowy przygotowywał odpowiedź na skargę prok. T.M. z dnia 25 marca 2019 r., w której podnoszone zarzuty skarżący skupił wokół braku możliwości procedowania administracyjnego z uwagi na fakt zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, a przez to brak możliwości stosowania administracyjnego trybu u.s.w.ż.z. W związku z tym nie można w takich okolicznościach mówić o zarzucanej bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, a wobec tego brak jest też podstaw orzeczenia wobec Prokuratora Rejonowego grzywny lub przyznania sumy pieniężnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Zgodnie z brzmieniem art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Stosownie bowiem do art. 37 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej powoływanej jako: "k.p.a."), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość), które – stosownie do art. 37 § 3 k.p.a. - wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Co istotne, przepisy nie określają terminu w jakim można złożyć skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W niniejszej sprawie skarżący pismem z dnia 3 kwietnia 2019 r. wniósł do Prokuratora Okręgowego ponaglenie w sprawie dotyczącej żądania z dnia 21 stycznia 2019 r. skierowanego do Prokuratora Rejonowego o zapłatę kwoty 2.120 zł tytułem niewypłaconej części uposażenia za okres od 1 do 31 maja 2019 r. wraz z odsetkami na podstawie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, i tym samym wypełnił warunek formalny skutecznego wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy wskazać należy, że stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a: 1/ zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2/ zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3/ stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga na bezczynność Prokuratora Rejonowego w przedmiocie rozpoznania żądania ppłk. rez. T.M. w sprawie wypłaty mu dodatku wyrównawczego za okres od 1 maja 2016 r. do 31 maja 2016 r., a zatem za okres, w którym pozostawał on w czynnej służbie wojskowej (dopiero bowiem w dniu 30 listopada 2016 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy). Z tego powodu - w ocenie Sądu – brak jest podstaw do przyjęcia, jak wnosił organ, że skoro skarżący nie jest już w czynnej służbie wojskowej, to brak jest podstaw do stosowania wobec niego przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, i w konsekwencji wniesiona skarga winna zostać przez Sąd odrzucona, jako dotycząca sprawy nienależącej do właściwości sądu administracyjnego. Należy podkreślić, że żądanie skarżącego skierowane do organu dotyczy okresu, w którym – jako były prokurator prokuratury wojskowej - pozostawał w czynnej służbie wojskowej, a ponadto żądanie to, jako pozostające w ścisłym związku z przysługującymi mu uprawnieniami wynikającymi ze stosunku służbowego, w jakim pozostawał w tamtym okresie, ma niewątpliwie charakter administracyjnoprawny.

Istotne w niniejszej sprawie pozostaje to, że decyzją z dnia 31 grudnia 2018 r. (nr (...)) - wydaną na podstawie art. 104 k.p.a., art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z., art. 24 § 3 p.p. w zw. z art. 104 ust. 1, art. 7 ust. 2 i art. 22 ust. 1 pkt 2 u.s.w.ż.z. oraz § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2010 r., Nr 196, poz. 1298 ze zm.) – Prokurator Rejonowy, w związku z wyznaczeniem prokuratora będącego żołnierzem zawodowym na stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej i objęciem stanowiska służbowego w dniu 17 maja 2016 r., orzekł o przyznaniu ppłk. T.M. od dnia 17 maja 2016 r. dodatku wyrównawczego w kwocie 4.353,04 zł miesięcznie brutto. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Prokuratora Okręgowego z dnia 20 lutego 2019 r. (nr (...)).

Mając na uwadze treść powołanych rozstrzygnięć należy – w ocenie Sądu – przyjąć, że sprawa dodatku wyrównawczego, o którym orzekały organy prokuratury w ww. decyzjach została ograniczona datą 17 maja 2016 r. Stwierdzić w związku z tym należy, że sprawa dodatku wyrównawczego przysługującego skarżącemu za okres od 17 maja 2016 r., a więc także za okres objęty wnioskiem skarżącego o jego wypłatę z dnia 21 stycznia 2019 r. w części dotyczącej żądania wypłaty dodatku wyrównawczego za okres od dnia 17 do 31 maja 2016 r., została już niewątpliwie rozpoznana i rozstrzygnięta przez organy, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia w tym zakresie, że Prokurator Rejonowy pozostaje w bezczynności, co w konsekwencji musi prowadzić do oddalenia wniesionej skargi w tym zakresie (punkt 3. sentencji wyroku).

Wyjaśnienia wymaga zatem, czy w odniesieniu do wniosku skarżącego z dnia 21 stycznia 2019 r. w części, w jakiej dotyczy on żądania wypłaty dodatku wyrównawczego za okres od dnia 1 do 16 maja 2019 r. (czyli za okres pozostający poza zakresem rozstrzygnięcia podjętego przez Prokuratora Rejonowego w decyzji z dnia 31 grudnia 2018 r.) Prokurator Rejonowy pozostaje w bezczynności.

Wskazać należy, że z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać wydane/dokonane. Nie można zapominać, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i § 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Ustaleniem wzajemnych zależności między zasadą legalizmu a zasadą szybkości postępowania zajmował się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2016 r. (sygn. akt II GSK 916/15, LEX nr 2190704), który podkreślił, że zasady te nie pozostają ze sobą w kolizji i powinny być realizowane w równym stopniu. Zasada szybkości postępowania nie niweczy zasady legalizmu, której prawidłowa realizacja nie zwalnia z obowiązku prowadzenia postępowania w sposób sprawny, racjonalny i efektywny. Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie ww. zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga podkreślenia, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jednocześnie też o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we ww. terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia, zaś obowiązek ten ciąży na organie także w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 1 i § 2 k.p.a.).

Stosownie do art. 80 ust. 2. u.s.w.ż.z. w przypadku gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku i pełnionej funkcji sędziego sądu powszechnego albo wysokości wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku (ust. 2), przy czym – zgodnie z art. 80 ust. 4 u.s.w.ż.z. - dodatki do uposażenia przyznaje, w formie decyzji, organ, o którym mowa w art. 104. Stosownie zaś do art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178 ze zm. – dalej "u.p.w.") obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1414, z późn. zm.) przejmuje Prokurator Generalny, natomiast - zgodnie z art. 33 u.p.w. - z dniem zniesienia wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury prokuratorzy dotychczasowych wojskowych prokuratur garnizonowych stają się prokuratorami prokuratur rejonowych, w których utworzono działy do spraw wojskowych.

W niniejszej sprawie – wbrew twierdzeniom organu – pismo skarżącego z dnia 21 stycznia 2019 r. odnoszące się do wypłaty dodatku wyrównawczego, obejmującego okres, w którym skarżący pozostawał w służbie lecz który nie został objęty rozstrzygnięciem w przedmiocie dodatku wyrównawczego podjętym w decyzji Prokuratora Rejonowego z dnia 31 grudnia 2018 r. (utrzymanej następnie w mocy decyzją Prokuratora Okręgowego z dnia 20 lutego 2019 r.), należało rozpoznać, jako wniosek skarżącego o ustalenie przez właściwy organ prawa do dodatku wyrównawczego przysługującego skarżącemu za czas pozostawania w czynnej służbie wojskowej w okresie od dnia 1 do 16 maja 2016 r. Realizacja uprawnienia należnego skarżącemu w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej – jako związanego ze stosunkiem służbowym i mającego tym samym charakter administracyjnoprawny – powinna zatem prowadzić do podjęcia czynności prowadzących do rozpoznania żądania skarżącego w trybie administracyjno – a nie jak przyjął organ – cywilnoprawnym. W zaistniałej zatem sytuacji Prokurator Rejonowy, do którego wniosek z dnia 21 stycznia 2019 r. został wniesiony winien podjąć czynności mające na celu rozpoznanie przedmiotowego żądania, w pierwszej kolejności rozważając i ustalając właściwość rzeczową w sprawie orzekania wobec skarżącego w przedmiocie dodatku wyrównawczego za okres od 1 do 16 maja 2016 r., a następnie – w zależności od dokonanej w tym zakresie oceny – zająć określone stanowisko procesowe w tej sprawie, tj. w zależności od wyników rozpoznania wniosku wydać określone rozstrzygnięcie procesowe (decyzję, postanowienie) bądź podjąć stosowną czynność materialną (np. przekazać sprawę do rozpoznania zgodnie z właściwością zawiadamiając o tym wnoszącego).

Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że wniosek skarżącego nie został w istocie rozpoznany przez organ. Takiego znaczenia i rangi nie można w żadnym razie nadać skierowanemu do skarżącego pismu z dnia 8 maja 2019 r., wyjaśniającemu co prawda stanowisko Prokuratury Rejonowej wobec żądania skarżącego z dnia 21 stycznia 2019 r., które jednak nie zostało wydane ani podpisane przez organ (lecz pełnomocnika organu).

Mając powyższe na uwadze, Sąd - na mocy art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - uwzględnił skargę stwierdzając, że Prokurator Rejonowy dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku ppłk. rez. T.M. z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wypłaty dodatku wyrównawczego w części dotyczącej okresu od 1 maja 2016 r. do 16 maja 2016 r. i zobowiązał organ do rozpoznania w tej części ww. wniosku w terminie 60 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami (punkt 1. sentencji wyroku).

Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. uznał, że bezczynność i przewlekle prowadzenie postępowania nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2. sentencji wyroku).

Ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana zawsze w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonymi przez wiele elementów zmiennych bowiem każda bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania, jest naruszeniem prawa, ale nie każde ma cechy rażącego naruszenia prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest zatem wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Podkreślić należy także, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty.

W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Zgodzić należy się w pełni z argumentacją przedstawioną w tym zakresie przez organ, wskazującą na to, że niniejsza sprawa ma niewątpliwie skomplikowany i precedensowy charakter, zaś treść pisma z dnia 21 stycznia 2019 r. (a także sama jego nazwa: "Ostateczne wezwanie do zapłaty") mogły sugerować, że zawarte w nim żądanie miało w intencji skarżącego charakter cywilnoprawny a nie administracyjnoprawny, tym bardziej, że sam skarżący (osoba zawodowo wykonująca zawód prawniczy) we wniesionej skardze na wydaną w przedmiocie dodatku wyrównawczego decyzję Prokuratora Okręgowego z dnia 20 lutego 2019 r., podnoszone w niej zarzuty skupił wokół braku możliwości procedowania administracyjnego z uwagi na fakt zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej, a przez to brak możliwości stosowania administracyjnego trybu u.s.w.ż.z.

W okolicznościach sprawy przyjąć należy, że organ mógł pozostawać w uzasadnionym przekonaniu o prawidłowości swojego postępowania, co w sposób oczywisty uchyla twierdzenie o rażącej wadliwości działania organu w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego oddaleniu podlegał także wniosek o przyznanie od Prokuratora Rejonowego na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub wymierzenie Prokuratorowi Rejonowemu grzywny, o jakiej mowa w tym przepisie (punkt 3. sentencji wyroku).

Orzeczenie o kosztach postępowania (punkt 4. sentencji wyroku) zostało wydane w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w wysokości 480 zł.