Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 338/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-05-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i par 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 grudnia 2016r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

A.J. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 grudnia 2016r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej, w której jednocześnie zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wskazano na trudną sytuację w firmie wnioskodawcy, który prowadzi stosunkowo niewielkie przedsiębiorstwo przewozowe o nieznacznych obrotach finansowych. Z uwagi na nieuczciwość kontrahentów, którzy unikają uiszczenia należnych zobowiązań za wykonane przez wnioskodawcę usługi - jego firma boryka się w ostatnim czasie z płynnością finansową. Podano, że ściągnięcie kwoty pieniężnej [...] zł nie tylko utrudni mu dalsze prowadzenie działalności gospodarczej, ale i spowoduje utratę płynności finansowej, co w konsekwencji może doprowadzić do utraty środków transportu, wskutek nieuiszczania rat firmie leasingowej, a także niewypłacalności oraz pozbawienia źródła dochodów i jedynego utrzymania, zarówno wnioskodawcy, jak i zatrudnianych przez niego pracowników.

Jako podstawę prawną powyższego wniosku, wnioskodawca wskazał art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym, pismem z dnia 7 kwietnia 2017r. tut. Sąd wezwał wnioskodawcę o sprecyzowanie, czy powyższy wniosek został złożony na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ww. ustawy, a zatem dotyczy wstrzymania wykonania decyzji przez organ, czy też wniosek ten został złożony na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy, a zatem jego adresatem jest Sąd – w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem przyjęcia, że powyższy wniosek został skierowany do Sądu.

Ww. wezwanie zostało dwukrotnie awizowane, wobec powyższego doręczenie uznano za skutecznie dokonane w trybie art. 73 ust.4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (doręczenie zastępcze).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718, dalej jako: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wymienionych we wskazanej regulacji.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzeczniczym, wyrażonym między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004r. sygn. akt GZ 138/2004, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji - zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. - jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej, nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r. sygn. akt II SA/Bk 352/06).

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd przystąpił do merytorycznego rozpoznania wniosku po wcześniejszym wezwaniu skarżącego o jego sprecyzowanie i określenie podstawy prawnej, na której oparł on ww. wniosek. Z uwagi na niesprecyzowanie przez skarżącego charakteru przedmiotowego wniosku w zakreślonym przez Sąd terminie oraz mając na uwadze nadany w wezwaniu rygor, Sąd uznał, że przedmiotowy wniosek został złożony w trybie art. art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc jego adresatem jest sąd administracyjny właściwy do rozpoznania skargi. .

Przystępując do rozpatrzenia wniosku skarżącego podać należy, że stosownie do powyższych uregulowań, zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadnia wstrzymanie danego aktu.

Skoro zaskarżoną decyzją wymierzono stronie karę pieniężną, to z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. oczywistym jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku, powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową strony skarżącej, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kwoty przed rozpoznaniem sprawy, rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tego jednak nie sposób doszukać się w rozpatrywanym wniosku. Jego autor nie podał bowiem żadnych rzeczowych informacji i nie przedłożył żadnych dokumentów, z których wynikałby aktualny stan prosperowania firmy. Nie wskazano też, na jakim poziomie kształtują się jej obroty. Ponadto strona skarżąca nie wykazała również aktualnych możliwości płatniczych, czy stanu posiadanego majątku. Nie dała zatem Sądowi możliwości oceny, czy uiszczenie kwoty nałożonej kary pieniężnej, zagrozi płynności finansowej, a tym bardziej, czy doprowadzi do utraty środków transportu, wskutek nieuiszczania rat firmie leasingowej. Strona skarżąca nie sprecyzowała również kwestii niewypłacalności, pozbawienia źródła dochodów i jedynego utrzymania siebie oraz pracowników. Trzeba bowiem przypomnieć, że ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2014r. sygn. akt II OZ 1099/14). Natomiast orzekanie na podstawie niekompletnych danych nie jest dopuszczalne.

Należy również wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego, wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2014r. sygn. akt I OZ 737/14). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych, pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji, można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2013r., sygn. akt II GZ 684/13).

Zaznaczyć w tym miejscu również należy, że aby Sąd mógł dokonać oceny zasadności wniosku, koniecznym jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym strony skarżącej. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi odbywać się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych, skarżący nie przedłożył. W niniejszej sprawie strona nie przedstawiła szczegółowych danych i okoliczności dotyczących jej sytuacji finansowej, nie wskazała także na dane dotyczące działalności gospodarczej, wskazując jedynie na ogólnikowe, niczym niepoparte stwierdzenia. Nadto, strona nie wykazała, ale też nie uprawdopodobniła okoliczności, na które powoływała się we wniosku, a to uniemożliwiło Sądowi zweryfikowanie, czy rzeczywiście nie dysponuje środkami, umożliwiającymi pokrycie należności, orzeczonej zaskarżoną decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie tej decyzji, powodowałoby wyrządzenie jej znacznej szkody lub prowadziłoby do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Konkludując, warto wskazać na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w postanowieniu z dnia 10 listopada 2016r., sygn. akt II GZ 1146/16, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności, które mogą wystąpić w przyszłości) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Strona powinna w tym celu należycie uzasadnić złożony wniosek, tj. poprzeć go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę, co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie.

Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.