Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1088/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 153.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 10.
journal: Dz.U. 1993 nr 26 poz 117
law: Ustawa.z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości - tekst jednolity
article: art. 7, 8, 77 par. 1, 107 par. 3,
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi K. N.V. z siedzibą w [...], Holandia i S. z siedzibą w [...], Japonia na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie patentu na wynalazek 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżących K. N.V. z siedzibą w [...], Holandia i S. z siedzibą w [...], Japonia kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, wskutek wniosku K. N.V. z siedzibą w [...], Holandia o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2007r., w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek pod tytułem "Sposób i urządzenie do odtwarzania nośnika danych", nr [...], zgłoszony do ochrony w dniu [...] listopada 1999 r. przez K. N.V. – [...], Holandia i S. – [...], Japonia (dalej zgłaszający, skarżący).

Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń:

Zgłoszenie międzynarodowe oznaczone nr [...]pt.: "Nośnik danych, urządzenie i sposób odtwarzania nośnika danych oraz sposób wytwarzania nośnika danych" weszło w fazę krajową w dniu [...] sierpnia 2000 r. Zostało ono dokonane w imieniu K. N.V, [...] oraz S., [...]. Ponadto zostało uznane za wynalazek i uzyskało ochronę patentową na mocy Europejskiej Konwencji Patentowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 79, poz. 737), dalej: "Konwencja", udzielonej przez Europejski Urząd Patentowy (w skrócie: EUP) w postaci patentu europejskiego [...].

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Urząd Patentowy RP odmówił udzielenia patentu na wynalazek pt. "Sposób i urządzenie do odtwarzania nośnika danych" uznając, że przedmiot zgłoszenia nie jest rozwiązaniem technicznym. Decyzja została wydana na podstawie art. 10 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z 1993 r., Nr 26, poz. 117 z późn. zm.), mającej zastosowanie na podstawie art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. nr 119, poz. 1117 z późn. zm., zwana dalej: "P.w.p.") oraz art. 49 ust. 1 P.w.p.

Ponownie rozpatrując sprawę, na skutek złożonego przez skarżącego wniosku, Urząd Patentowy RP decyzją z [...] kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w warszawie, który wyrokiem z dnia 26 stycznia 2009r. (sygn. akt VISA/Wa 1139/08) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję.

Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez K. N.V. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 lutego 2010 r. (sygn. akt II GSK 406/09) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 czerwca 2010 r. (sygn. akt VI SA/Wa 595/10) oddalił skargę.

Na skutek skargi kasacyjnej K. N.V. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 marca 2012 r . (sygn. akt II GSK 85/11) uchylił zaskarżony wyrok, a także uchylił decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...].

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, za uzasadniony uznał natomiast zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art.10 ustawy o wynalazczości.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny m.in. wskazał, że o ile nie budzi wątpliwości, iż z uwagi na datę zgłoszenia wynalazku przesłanki zdolności patentowej należy oceniać w świetle ustawy o wynalazczości, to jednak nie można pominąć całego kontekstu normatywnego, w jakim Urząd Patentowy rozstrzygał sprawę, bowiem przesłanki zdolności patentowej winny podlegać ocenie przy uwzględnieniu aktualnego w dacie decyzji stanu wiedzy (zmiennego z natury rzeczy), jak też celów tej ustawy, których realizacja musi uwzględniać dynamikę procesów społecznych, wpływających na zmianę samego prawa bądź jego interpretacji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest bezsporne, że ocena stanu wiedzy w dziedzinie wynalazczości powinna nadążać za nadzwyczajnym na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci postępem w wielu dziedzinach techniki. Jest także oczywiste, że owa zmiana (postęp) łączy się z koniecznością reakcji organów stosujących prawo na nowe zjawiska w dziedzinie wynalazków, w tym weryfikacji poglądów, co do stanu techniki, jak i stosowania takich metod wykładni przepisów prawa, które w tych zmiennych warunkach zagwarantują realizację celów ustawodawcy.

Przenosząc te rozważania na grunt ustawy o wynalazczości Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w świetle jej art. 10 wynalazkiem podlegającym opatentowaniu jest nowe rozwiązanie o charakterze technicznym, niewynikające w sposób oczywisty ze stanu techniki i mogące się nadawać do stosowania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jak wynika z treści tego przepisu ustawodawca odstąpił od skonstruowania definicji wynalazku, poprzestając na określeniu przesłanek zdolności patentowej. Także w ustawie prawo własności przemysłowej definicja wynalazku nie została określona, zaś wskazane w art. 24 przesłanki zdolności patentowej, jakkolwiek w warstwie tekstowej różniące się w stosunku do art. 10 ustawy o wynalazczości, pojęciowo pokrywają się, a ich znaczenie normatywne w istocie rzeczy nie różni się. Zgodnie z art. 24 p.w.p. patenty są udzielane - bez względu na dziedzinę techniki - na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania. Tak określone przesłanki zdolności patentowej odpowiadają - w warstwie normatywnej - przesłankom określonym w ustawie o wynalazczości.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważył też, że analogicznie przedstawia się to zagadnienie na gruncie Konwencji o udzielaniu patentów europejskich - zgodnie z jej art. 52.1 patenty europejskie udzielane są na wszelkie wynalazki we wszystkich dziedzinach techniki pod warunkiem, że są one nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Urząd Patentowy wydając decyzję we wskazanym wyżej kontekście normatywnym, miał obowiązek wszechstronnej analizy źródła podstawy prawnej decyzji stosowania prawa, przy uwzględnieniu okoliczności braku normatywnego zróżnicowania przepisów określających przesłanki zdolności patentowej w ustawie o wynalazczości w odniesieniu do przepisów zarówno prawa własności przemysłowej, jak i Konwencji o udzielaniu patentów europejskich. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ma to istotne znaczenie, gdyż normatywna tożsamość cech konstytutywnych wynalazku (przesłanek zdolności patentowej) we wskazanych wyżej przepisach, nakłada na organ stosujący prawo obowiązek ich interpretowania w sposób jednolity, celem uniknięcia rozbieżności w stosowaniu prawa w identycznym bądź bardzo podobnym stanie faktycznym.

Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że skoro krajowe przepisy kształtujące przesłanki zdolności patentowej odpowiadają przesłankom określonym w Konwencji o udzielaniu patentów europejskich, to należy je interpretować w taki sam sposób, zaś ustalając dyrektywy interpretacyjne niezbędne jest uwzględnienie miejsca, jakie zajmuje Konwencja w krajowym porządku prawnym (jako umowa międzynarodowa, ratyfikowana na podstawie zgody wyrażonej w ustawie; Dz. U. z 2003, nr 193, poz. 1885). Postulat zgodności interpretacyjnej ma istotne znaczenie w wymiarze ponadkrajowym (obszarze stosowania Konwencji), przy czym Sąd II instancji podniósł, że nie można pominąć poglądu, iż w państwach związanych Konwencją, nie tylko należy dostosowywać prawa do postanowień Konwencji, ale należy również w maksymalny sposób brać pod uwagę praktykę EUP i w zasadzie się do niej dostosować (zob. M. du Vall [w:] System prawa prywatnego. Prawo własności przemysłowej. Tom 14a, s. 245, Warszawa 2012).

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał też, że potrzeba jednolitości interpretacyjnej w analogicznych przypadkach była także kilkakrotnie wyrażana w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE, który począwszy od orzeczenia w sprawie Poseidon Chartering BV (C-3/04, pkt 16) jednolicie przyjmuje, że kiedy przepisy prawa krajowego dotyczące sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym są tożsame z przepisami prawa wspólnotowego, dla w szczególności uniknięcia dyskryminacji lub ewentualnego zakłócenia konkurencji niewątpliwie w interesie Wspólnoty jest, by w celu uniknięcia rozbieżności interpretacyjnych mogących powstać w przyszłości przepisy lub pojęcia przejęte z prawa wspólnotowego były interpretowane w sposób jednolity, niezależnie od warunków, w jakich mają zostać zastosowane (zob. także: wyrok w sprawie C 28/95 Leur Bloem, pkt 32; wyrok w sprawie C-217/05 Confederación Española de Empresarios de Estaciones de Servicio, pkt 20).

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił wyrażoną przez Trybunał Sprawiedliwości UE dyrektywę interpretacyjną uznając, że może i powinna być ona zastosowana w procesie wykładni polskich przepisów regulujących przesłanki zdolności patentowej (w obecnym i poprzednim stanie prawnym) odpowiadającym przesłankom określonym w Konwencji o udzielaniu patentów europejskich.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny za wadliwy uznał pogląd Sądu pierwszej instancji, że test technicznego charakteru jest samodzielnym kryterium, poprzedzającym badanie dalszych przesłanek nowości, nieoczywistości i stosowalności. Przesłanki te muszą być zbadane łącznie, zaś ocena technicznego charakteru wynalazku winna być konsekwencją oceny spełniania wszystkich ustawowych przesłanek, w odniesieniu do skonkretyzowanego zgłoszenia patentowego, bo dopiero wówczas organ stosujący prawo może zrekonstruować zindywidualizowaną i konkretną normę prawa administracyjnego uwzględniającą specyfikę zgłoszonego wynalazku. W przypadku przedmiotowego zgłoszenia, z uwagi na omówiony wyżej kontekst normatywny, organ stosujący prawo nie może wykluczyć, że wobec opisanego w zgłoszeniu - bezpośredniego bądź dalszego - efektu technicznego, zgłoszenie spełnia przesłanki z art. 10 ustawy.

Za uzasadniony w tym kontekście Naczelny Sąd Administracyjny uznał także zarzut naruszenia art. 27 ust. 1 TRIPS, który stanowi, że patenty będą udzielane na wszystkie wynalazki, produkty i procesy ze wszystkich dziedzin technicznych, niezależnie od tego czy dotyczą one produktu czy procesu, pod warunkiem, że są nowe, zawierają element wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania. Z jego treści nie sposób zatem również wywieść, że którakolwiek z wymienionych w nim przesłanek zdolności patentowej wynalazku ma charakter samodzielny czy też, że wskazano w nim kolejność badawczą przedmiotu zgłoszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny wykazał, że przyjęta przez Urząd Patentowy RP i zaaprobowana przez Sad I instancji zasada, iż test technicznego charakteru jest samodzielnym kryterium uznania rozwiązania za wynalazek i poprzedza badanie dalszych przesłanek charakteryzujących wynalazek nie ma charakteru normatywnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z uzasadnienia zarówno zaskarżonej decyzji jak i wyroku Sądu I instancji wynikało, iż wywiedziono ją z przepisów wykonawczych do ustawy o wynalazczości, przy czym Urząd Patentowy powołał także przepisy wykonawcze do ustawy Prawo własności przemysłowej. Sąd II instancji przypomniał, że w uprzednim wyroku wyraził wiążący pogląd prawny, iż w tej sprawie nie miały zastosowania przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 września 2001 r. w sprawie dokonywania badania zgłoszeń wynalazków i wzorów przemysłowych, natomiast miały zastosowanie przepisy zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego RP. Mając na uwadze wykładnię prawa dokonaną w wyroku z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 406/09, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że poza zakresem rozważań pozostawały te argumenty uzasadnienia skargi kasacyjnej, które odnosiły się do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 września 2001 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się natomiast z poglądem skarżącego, iż § 34 zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego "nie może być podstawą uzyskania jakichkolwiek praw". Rzeczą bezsporną jest to, że w obowiązującej Ustawie Zasadniczej zarządzenie nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa (art. 84 ust. 1 Konstytucji RP). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zarządzenie Prezesa Urzędu Patentowego stało się zarządzeniem mającym charakter wewnętrzny, które nie może stanowić podstawy decyzji (art. 93 ust. 1 i 2 Konstytucji).

Rozpoznając skargę na podstawie art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 10 ustawy o wynalazczości poprzez jego błędną wykładnię, art. 27 ust. 1 TRIPS poprzez jego pominięcie oraz § 34 pkt 1 zarządzenia Prezesa UP poprzez jego zastosowanie - które obejmowało zarówno zaskarżony wyrok Sądu I instancji jak i zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego RP, co uzasadnia jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego naruszenie wskazanych przepisów miało wpływ na wynik sprawy, gdyż u podstaw materialnoprawnych zaskarżonej decyzji powołano art. 10 ustawy o wynalazczości, a uzasadniając odmowę udzielenia patentu na wynalazek organ wywiódł powód odmowy m.in. z treści tego przepisu jak i z § 34 pkt 1 zarządzenia Prezesa UP.

W tym stanie rzeczy Urząd Patentowy RP po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy opisaną na wstępie decyzją z [...] lutego 2013 r. ponownie utrzymał w mocy decyzję z [...] sierpnia 2007 r. o odmowie udzielenia patentu na ww. wynalazek.

Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 10 ustawy o wynalazczości mający zastosowanie na podstawie art. 315 ust. 3 oraz art. 245 ust. 1 p.w.p.

W uzasadnieniu decyzji Urząd Patentowy RP stwierdził, że:

1. Przedmiot zgłoszenia patentowego [...], określony poprawionymi zastrzeżeniami patentowymi nr [...] z dnia [...].03.2008r. stanowi rozwiązanie o charakterze technicznym - stosownie do art. 10 ustawy o wynalazczości.

W opisie przedmiotowego zgłoszenia przedstawiono urządzenie i sposób scharakteryzowane poprzez ich cechy techniczne i poprzez ciąg czynności technicznych w sensie oddziaływania na materię. Przedmiot zgłoszenia rozwiązuje problem techniczny jakim jest zestawienie sygnału wideo z sygnałem generacji obiektów graficznych w celu zapewnienia wizualnej interakcji pomiędzy użytkownikiem a urządzeniem. W związku z tym Urząd uznał, że przedmiotowe rozwiązanie jest rozwiązaniem o charakterze technicznym.

2. Przedmiot zgłoszenia patentowego [...], określony poprawionymi zastrzeżeniami patentowymi nr [...] z dnia [...].03.2008r. jest nowy - stosownie do art. 10 ustawy o wynalazczości.

W związku z przeprowadzonym badaniem (tj. dokumenty [...] i [...]) Urząd uznał, że zastrzeżone rozwiązania różni się od powołanego stanu techniki, a zatem jest nowe.

3. Przedmiot zgłoszenia patentowego [...], określony poprawionymi zastrzeżeniami patentowymi nr [...] z dnia [...].03.2008r. nie spełnia wymogu nieoczywistości - stosownie do art. 10 ustawy o wynalazczości.

W uzasadnieniu swojego stanowiska Urząd wskazał, że w opisie zgłoszenia nr [...] (D. CORP, US, [...].07.1998) przedstawiono urządzenie dostarczające strukturę menu w systemie interaktywnym, mające cechy zbieżne z rozwiązaniem według zgłoszenia nr [...], a mianowicie: zawierające generator grafiki w którym pierwszy strumień danych reprezentuje element wizyjny (zastrz. 1 "...a video layer, for displaying still or moving images..."), drugi strumień danych reprezentujący element graficzny ("...a graphics layer, for displaying one or more graphical objects..."), element sterujący interaktywnym odtwarzaniem tych elementów (opis: "...The generation of both the video layer and graphics layer is controlled by a control layer...."), układ wejściowy odbierający dane od użytkownika (opis: "...The subscriber equipment includes a set top terminal that is connected to a display device such as a television and an input device such as an infrared (IR) or radio-frequency (RF) remote control..."), element sterujący dostosowany do zmiany obiektu graficznego (opis: "...object is altered from one state to another state to facilitate the emphasis/deemphasis of a particular region of the menu..."), układ generatora grafiki dostosowany do wytwarzania wizualnej odpowiedzi zwrotnej przez odtworzenie obiektu graficznego i jego podświetlenie (opis: "...The subscriber can then scroll through the alphabetical list 402 using the up arrow icon 402 to move to a previous page of movies and the down arrow 408 to move to a following page. Manipulating the joystick will sequentially highlight the movie titles until a desired title is highlighted..."), ponadto struktura danych zawiera dane definiujące cechy obiektu graficznego odnoszące się do jego koloru (opis: "...PALETTE name=HighLite >< RGB 0 255 179 >..."), czy położenia (opis: "...BMP NAME=UpLeveIInfo FlLE=/ms/bmp/up

mme"2 X=88 Y=398 BG=0...").

Natomiast w amerykańskim opisie patentowym nr [...] (D. CORP, US, [...].02.1996 ) ujawniono urządzenie, mające cechy zbieżne z rozwiązaniem według zgłoszenia nr [...], a mianowicie: zawierające generator grafiki dostosowany do wytwarzania wizualnej odpowiedzi zwrotnej przez odtworzenie obiektu graficznego i jego podświetlenie (opis: "...One method for enabling such interaction via the cable television system is to employ a series of graphical menus that are displayed on the TV screen. The subscriber interacts with these menus in a fashion similar to a computer user's interaction with so-called graphical user interfaces, which employ windows, dialog boxes, buttons, pull-down menus, and other features to present information and options to the use...").

W ocenie Urzędu Patentowego RP urządzenia przedstawione w w/w opisach realizują sposób, mający cechy zbieżne ze sposobem według zgłoszenia nr [...] określonym zastrzeżeniami patentowymi nr [...], a mianowicie: obejmujący wprowadzanie danych wejściowych użytkownika czy uzyskiwanie wizualnej odpowiedzi zwrotnej.

W świetle powyższego Urząd uznał, że zastosowanie dwuczęściowego programu umożliwiającego wyświetlanie obiektów graficznych w odpowiedzi na żądanie użytkownika i tym samym generowanie wizualnego sprzężenia zwrotnego w urządzeniach znanych z opisów nr [...] i nr [...], jest wynikiem rutynowego postępowania znawcy z dziedziny konstrukcji urządzeń do generowania grafiki, polegającym na kompilacji znanych środków technicznych, stosowanych zgodnie z ich przeznaczeniem, co daje wynik oczekiwany.

Organ uznał też, że

4. Przedmiot zgłoszenia patentowego [...], określony poprawionymi zastrzeżeniami patentowymi nr [...] z dnia [...].03.2008r. jest stosowalny - stosownie do art. 10 ustawy o wynalazczości.

Po wykonaniu badania Urząd uznał, iż przedmiot zgłoszenia nadaje się do stosowania.

Ponadto Urząd powiadomił Zgłaszającego, że zbadał łącznie przesłanki patentowalności i zdolności patentowej przedmiotowego rozwiązania w kategorii urządzenia i sposobu, oraz ocenił charakter techniczny przedmiotowego rozwiązania będący konsekwencją oceny spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek, w odniesieniu do skonkretyzowanego przedmiotowego zgłoszenia.

Organ wskazał też na argumentację zgłaszającego, który wskazywał, że przeciwstawione rozwiązania dotyczą urządzenia, zapewniającego interaktywne menu dla wyboru elementów graficznych. W odróżnieniu od przedmiotowego zgłoszenia, w którym (zastrz. 1) elementy graficzne znajdują się na nośniku, w cytowanym dokumencie opisano elementy ze zdalnej lokalizacji. Struktura menu zostało tu opisana za pomocą terminów takich jak warstwa wizyjna (video layer), warstwa graficzna (graphic layer) i warstwa sterująca (control layer).

Zdaniem zgłaszającego nawet jeśli się przyjmie, że warstwy, wizyjna i graficzna znane z D1 odpowiadają bezpośrednio strumieniom, pierwszemu i drugiemu, z przedmiotowego zgłoszenia (zastrz. 1), pomimo, że dotyczą zdalnej lokalizacji, to i tak funkcje warstwy sterującej co najwyżej częściowo pokrywają się z funkcjami programu sterującego.

Zgłaszający podkreślał też, że w rozwiązaniu według przedmiotowego zgłoszenia program sterujący zawiera część pierwszą, z danymi głównymi dotyczącymi kształtu i część drugą zapewniającą wizualną odpowiedź zwrotną. Nie można znaleźć w D1 cech bezpośrednio odpowiadających wspomnianym właściwościom. W dokumencie tym wspomniano jedynie o możliwości uwydatniania i przygaszania elementów na ekranie, ale nie jest jasne jakie i gdzie umieszczone środki służące realizacji tych czynności. Można jedynie podejrzewać, że rezydują one w urządzeniu, tak jak i dane dotyczące kształtu.

Podobną argumentację zgłaszający podał w odniesieniu do dokumentu D2, podkreślając jednocześnie, że Urząd postawił swoje zarzuty w odniesieniu do części przedznamiennej zastrzeżenia niezależnego nr 1.

Odnosząc się do tych argumentów zgłaszającego organ stwierdził, że nie świadczą one o tym, że przedmiot zgłoszenia spełnia wymóg nieoczywistości w odniesieniu do stanu techniki.

Urząd Patentowy RP wywodził, że przesłanką do postawienia zarzutu braku nieoczywistości rozwiązania (określonego zastrzeżeniami patentowymi) stanowi bowiem fakt zbieżności przynajmniej niektórych istotnych cech przedmiotu zgłoszenia z cechami rozwiązań według wskazanych przez Urząd D1 i D2, należących do stanu techniki.

Zdaniem organu, nie jest istotne, że każde z przeciwstawionych rozwiązań różni się w jakiejś mierze od przedmiotu zgłoszenia [...], gdyż Urząd nie postawił zarzutu braku nowości rozwiązania, lecz zarzut nie spełnienia wymogu nieoczywistości, tj. że dla przeciętnego znawcy dysponującego powszechnie dostępną wiedzą z danej dziedziny techniki rozwiązanie według zgłoszenia wynika w sposób oczywisty ze stanu techniki. Nie jest istotne, że w przedmiotowym zgłoszeniu program sterujący zawiera część pierwszą z danymi głównymi dotyczącymi kształtu i część druga zapewniającą wizualną odpowiedź zwrotną, gdyż jest to tylko struktura programu do maszyn cyfrowych, która nie może wyróżniać przedmiotowego rozwiązania ze stanu techniki.

Odnosząc się do stanowiska zgłaszającego, który wskazywał, że Urząd nie odniósł się do części znamiennej zastrzeżeń patentowych a jedynie porównał cechy znajdujący się w części przedznamiennej.

Urząd zgodził się, że nie odniósł się do części znamiennej zastrzeżeń gdyż nie było możliwe porównanie struktury i funkcjonalności dwuczęściowego programu sterującego z innym programem w stanie techniki. Organ podnosił, że zgłaszający w opisie przedmiotowego zgłoszenia nie podał żadnego przykładu takiego programu, żadnej jego struktury czy też definicji, zatem porównanie go z innymi rozwiązaniami znanymi ze stanu techniki było niemożliwe.

Urząd nie kwestionował efektu jaki powoduje przedmiotowe rozwiązanie tj. poprawa jakości wizualnego sprzężenia zwrotnego.

Organ wskazał jednak, że w dokumencie D1 również przedstawiono poprawę jakości wizualnego sprzężenia zwrotnego, o czym świadczy chociażby fragment w którym użytkownik zwalnia klawisz pilota w momencie podświetlenia wybranego menu na ekranie (opis: "When a desired selectable icon is highlighted, the subscriber depresses a "select" key on the remote that sends an infrared signal to an infrared receiver").

Zdaniem Urzędu Patentowego, rozwiązanie polegające na zastosowaniu dwuczęściowego programu do maszyn cyfrowych umożliwiającego ulepszenie interakcji z użytkownikiem nie stanowi o nieoczywistości rozwiązania, gdyż te skutki nie wnoszą nieoczekiwanego wkładu technicznego. Zastosowanie innego funkcjonalnie programu do maszyn cyfrowych w celu podświetlania elementów na ekranie nie pociąga za sobą żadnych zmian sprzętowych, bez względu na to czy program taki umieszczono na nośniku czy w pamięci urządzenia. Przyczynia się jedynie do poprawy interakcji pomiędzy użytkownikiem a komputerem, co nie przesądza o nieoczywistości zgłoszonego rozwiązania.

Urząd Patentowy nie dostrzegł w wyróżniającej od stanu techniki części przedmiotu zgłoszenia rozwiązania nieoczywistego. Zdaniem organu w przedłożonej dokumentacji nie wskazano niczego charakterystycznego odnośnie fizycznych właściwości sprzętu, co mogłoby wyróżniać przedmiot zgłoszenia od znanego stanu techniki. Stąd też opinia Urzędu, że odrębność w stosunku do znanych rozwiązań dotyczy wyłącznie cech oczywistych.

Ostatecznie Urząd Patentowy RP stanął na stanowisku, że można uznać za udowodniony w świetle wskazanego stanu techniki, zarzut nie spełnienia wymogu nieoczywistości przez zgłoszone rozwiązanie.

Urząd wskazał też, że mając na uwadze przepis z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zastosował się w całości do zaleceń zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2012r. tj. w zakresie łącznego zbadania charakteru technicznego, nowości, oczywistości i przemysłowej stosowalności zgłoszonego rozwiązania.

Skargę na opisaną wyżej decyzję wywiodły K. N.V. i S.(skarżąca).

Zarzuty skargi obejmowały:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a. art. 153 ppsa poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przy orzekaniu w przedmiotowej sprawie oceny prawnej Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonej w uzasadnieniu wyroku z 19 marca 2012 r. (sygn. akt II GSK 85/11), dotyczącej sposobu interpretacji przepisu art. 10 ustawy z 19 października 1972 r. o wynalazczości (tekst jednolity Dz. U. nr 26 poz. 117 z 1993 r., dalej uow) z wykorzystaniem praktyki Europejskiego Urzędu Patentowego oraz z pominięciem faktu, że na przedmiotowe rozwiązanie został udzielony patent europejski nr [...]

b. art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na:

- nieprzedstawieniu w uzasadnieniu decyzji sposobu badania zgłoszonego do opatentowania wynalazku mającego na celu ocenę przesłanki "nieoczywistości rozwiązania",

- dokonaniu podziału cech rozwiązania w celu dokonania oceny spełnienia przesłanek zdolności patentowej pomimo, że rozwiązanie powinno zostać przeanalizowane przez organ w całości a nie przy podziale tego rozwiązania na poszczególne cechy,

- zaniechane wskazania w sposób jasny, czy Urząd zbadał część znamienną i niezamienną rozwiązania.

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy t.j.

a. art. 10 uow mającej zastosowanie na podstawie art. 315 ust. 3 pwp - poprzez błędną wykładnię wskazanego w tym przepisie pojęcia nieoczywistości rozwiązania polegającej na przyjęciu, że:

- stosując pojęcie nieoczywistości rozwiązania przy badaniu przedmiotu zgłoszenia nie należy brać pod uwagę tego, jaki charakter ma problem, którego rozwiązanie zostanie zaproponowane przez zgłoszony do opatentowania wynalazek, i w jakich okolicznościach problem ten został dostrzeżony oraz;

- należy oprzeć się jedynie na charakterze zaproponowanych w wynalazku środków do rozwiązania tego problemu z pominięciem oceny charakteru problemu, którego rozwiązanie zostało zaproponowane przez zgłoszony do opatentowania wynalazek

i w konsekwencji błędne przyjęcie, że zgłoszony wynalazek jest rozwiązaniem oczywistym w świetle zastanego stanu techniki w dacie pierwszeństwa wynalazku.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżące żądały uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do Urzędu Patentowego RP celem ponownego rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ewentualnie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca rozbudowała przytoczone wyżej zarzuty.

Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga spółek K.N.V. z siedzibą w [...] w Holandii oraz S. z siedzibą w [...], Japonia zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2013 r. wydana w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek - narusza prawo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że Urząd Patentowy RP, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. - dopuścił się przede wszystkim mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisu art. 153 p.p.s.a., albowiem - wbrew normie prawnej wyrażonej w tym przepisie - niezastosował się w pełni do oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym w dniu 19 marca 2012 r., w sprawie sygn. akt II GSK 85/11.

Zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Przyjmuje się zgodnie, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego.

Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

Niewątpliwie ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku.

Pamiętać należy przy tym, że ocena prawna, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez sąd istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu (tak m. in. /w:/ wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2004 r., sygn. akt IV SA 3103/02).

Należy ponadto wskazać, że ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku, oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 506/05, stwierdził, że związanie samego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku (podobnie: m. in. M. Jagielska, A. Wiktorowska i K. Wojciechowska /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, po red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 546 i powołane tam orzecznictwo).

Mając na względzie powyższe, należy zauważyć, że w niniejszej sprawie Urząd Patentowy RP, wydając sporną decyzję z dnia [...] lutego 2013 r., bezwzględnie związany był oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 85/11.

W tej sytuacji wskazać trzeba więc, iż w przedmiotowym orzeczeniu z dnia 19 marca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny, ustosunkowując się do zarzutów skarżącej spółki K. N.V. z siedzibą w [...] w Holandii, zawartych w skardze kasacyjnej - stwierdził wyraźnie, że zarówno WSA w Warszawie w wyroku z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 595/10, jak również Urząd Patentowy RP w decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. naruszyli przepis art. 10 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości poprzez przede wszystkim błędną wykładnię pojęcia nieoczywistości zgłoszonego przez skarżącą spółkę rozwiązania.

Uzasadniając powyższy zarzut błędnej wykładni art. 10 u.o.w., Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że dokonując wykładni wspomnianego przepisu, nie wystarczy dokonać interpretacji analizowanego tekstu prawnego w świetle wybiórczo przywołanych poglądów doktryny i orzecznictwa, bez uwzględnienia podstawowych zasad wykładni operatywnej - obowiązku ustalenia źródła podstawy prawnej decyzji, stosowania prawa, jak też konieczności realizacji celu wykładni, którym jest odkodowanie normy prawnej, będącej podstawą działania Urzędu Patentowego w rozstrzyganej sprawie. NSA stwierdził, że przy dokonywaniu wykładni nie można pominąć całego kontekstu normatywnego, w jakim Urząd Patentowy rozstrzygał sprawę.

Zdaniem Sądu należy wyraźnie wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny, ustosunkowując się do zarzutów kasacyjnych strony skarżącej - uznał, że zasadny jest podnoszony w literaturze przedmiotu postulat jednolitej interpretacji przepisów dotyczących przesłanek zdolności patentowej w prawie polskim oraz na gruncie Konwencji monachijskiej o udzielaniu patentów europejskich. Jednocześnie NSA podkreślił, że dokonując wykładni owego przepisu art. 10 ustawy o wynalazczości, należy wziąć pod uwagę dotychczasową praktykę orzeczniczą Europejskiego Urzędu Patentowego, albowiem - według NSA - przesłanki zdolności patentowej przyjmowane przez Urząd Patentowy RP powinny być zasadniczo na gruncie p.w.p. tak samo rozumiane, jak przyjmuje to Europejski Urząd Patentowy na podstawie Konwencji monachijskiej. W konsekwencji, NSA uznał, że Urząd Patentowy RP powinien przyjąć wykładnię przepisów określających przesłanki zdolności patentowej odpowiadającą wykładni przyjętej na gruncie stosowania Konwencji monachijskiej. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, NSA stwierdził jednoznacznie, że Urząd Patentowy RP, wydając decyzję we wskazanym wyżej kontekście normatywnym, miał obowiązek wszechstronnej analizy obowiązujących źródeł prawa, przy uwzględnieniu okoliczności braku normatywnego zróżnicowania przepisów określających przesłanki zdolności patentowej w ustawie o wynalazczości w odniesieniu do przepisów zarówno prawa własności przemysłowej, jak i Konwencji monachijskiej o udzielaniu patentów europejskich. Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, że przesłanki zdolności patentowej wyrażone w przepisie art. 24 p.w.p. odpowiadają - w warstwie normatywnej - przesłankom określonym w art. 10 u.o.w. Jak zauważył NSA, analogicznie przedstawia się to zagadnienie na gruncie art. 52 ust. 1 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich, stwierdził w konsekwencji, że przy interpretacji przepisów regulujących przesłanki zdolności patentowej, tj. art. 10 ustawy o wynalazczości, należy przyjmować w maksymalnym stopniu ich europejską wykładnię, korzystając przede wszystkim z dorobku praktyki Europejskiego Urzędu Patentowego wyrażonej w tzw. "Wytycznych EUP". W tej sytuacji NSA wskazał, że zagadnienie poziomu wynalazczego (braku oczywistości), wynikającego dla danego rozwiązania, nie z samych środków zastosowanych w rozwiązaniu, a wynikającego z postawionego problemu, było rozważane niejednokrotnie w orzecznictwie Europejskiego Urzędu Patentowego.

Zdaniem Sądu, należy uznać, że rozpatrując ponownie sprawę, Urząd Patentowy RP był związany stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w powołanym wyroku. Niestety, analizując uzasadnienie w zaskarżonej decyzji, należy dojść do przekonania, że ocena prawna wyrażona przez NSA w wyroku z dnia 19 marca 2012 r. nie została przez organ w pełni zastosowana.

Owszem, Urząd Patentowy RP co prawda wskazał w końcowym akapicie uzasadnienia spornej decyzji, że zastosował się w całości do zaleceń zawartych w wyroku Naczelnego Sadu administracyjnego z dnia 19 marca 2012r. tj. w zakresie łącznego zbadania charakteru technicznego, nowości, oczywistości i przemysłowej stosowalności zgłoszonego rozwiązania, jednakże z treści stanowiska organu wynika wyraźnie, że wykorzystał te wytyczne jedynie do oceny technicznego charakteru spornego rozwiązania nie zaś do oceny przesłanki "nieoczywistości rozwiązania".

Urząd Patentowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie przedstawił więc stosowanej przez siebie wykładni pojęcia "nieoczywistości rozwiązania".

Należy zauważyć, że organ pominął przy tym powołane przez NSA zagadnienie poziomu wynalazczego wynikającego dla danego rozwiązania nie z samych środków zastosowanych w rozwiązaniu a z postawionego problemu. Zaniechanie to świadczy również o pominięciu przy rozważaniach poziomu wynalazczego oceny prawnej przedstawionej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W tej sytuacji, kierując się wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego - uznać należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2013 r. w zakresie dotyczącym rozważań organu odnośnie przesłanki nieoczywistości (poziomu wynalazczego) - narusza przepisy prawa.

Zdaniem Sądu, wydając przedmiotową decyzję, organ dopuścił się zasadniczej obrazy normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 153 p.p.s.a. a w konsekwencji tego uchybienia - również, mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. - polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonaniu w następstwie tego nieprawidłowej (niepełnej) oceny przesłanki nieoczywistości (poziomu wynalazczego), w rozumieniu przepisu art. 10 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości w zw. z art. 315 ust. 2 p.w.p.

Tym samym organ administracji, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuścił się naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa.

Naruszenie wspomnianych przepisów miało - w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2013 r.

Należy wskazać, że z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. - wynika, iż to organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Organ winien jednocześnie dopuścić, jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia istoty danej sprawy, z zastrzeżeniem, że nie jest to sprzeczne z obowiązującym prawem.

Mając powyższe na uwadze, a także kierując wyraźnymi wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 85/11, należy uznać, iż w toku ponownego postępowania Urząd Patentowy RP winien dokonać wszechstronnej oceny całości zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego oraz szczegółowo wyjaśnić, dlaczego w świetle mających w tej sprawie zastosowanie regulacji prawnych (vide: art. 10 u.o.w. w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p.) sporne rozwiązanie nie posiada przymiotu (cechy) nieoczywistości (poziomu wynalazczego). Dokonując tej oceny, organ zobowiązany będzie pamiętać jednakże, iż interpretacja wspomnianej przesłanki zdolności patentowej winna w maksymalnym stopniu uwzględniać

Urząd Patentowy RP, dokonując oceny nieoczywistości (poziomu wynalazczego) spornego rozwiązania zgłoszonego przez skarżącą spółkę, winien uwzględnić również fakt, że za znawcę, który stanowi punkt odniesienia w celu ustalenia poziomu wynalazczego, należy uważać fachowca dysponującego przeciętną wiedzą z danej dziedziny techniki, który jest w stanie dokonać w sposób obiektywny, bez nadmiernego wysiłku umysłowego, porównania określonych rozwiązań i wyciągnąć z tego porównania odpowiednie wnioski (por. M. du Vall /w:/ System prawa prywatnego. Prawo własności przemysłowej, Tom 14A, pod red. prof. R. Skubisza, Wydawnictwo C.H. Beck i Instytut Nauk Prawnych PAN, Warszawa 2012, s. 335, a także powołana tam literatura oraz orzecznictwo zarówno WSA w Warszawie, jak i KO EUP).

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stwierdzając, iż uchylona decyzja Urzędu Patentowego RP nie podlega wykonaniu, Sąd działał zgodnie z przepisem art. 152 p.p.s.a.

Zasądzając zwrot uiszczonego wpisu sądowego oraz poniesionych przez stronę skarżącą kosztów zastępstwa procesowego, w tym kosztów opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie przepisu art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).