Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 327/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 99  ust. 1  pkt 3  lit. b
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 403 poz 18 Art. 11  ust. 2
law: Dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) (Tekst mający znaczenie dla EOG)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant sekretarz sądowy Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej M. O. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...] Starosta skierował J. Z. na badanie psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 16 maja 2017 r., wynika, że J. Z. przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Jako podstawę prawną swojej decyzji organ I instancji wskazał, że art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami.

W odwołaniu od powyższej decyzji Starosty J. Z. wniósł o umorzenie postępowania. Decyzji organu I instancji odwołujący się zarzucił naruszenie:

1. art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem prawa w sytuacji, gdy zgodnie z przepisami Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy jedynie państwo stałego miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy jest uprawnione do podjęcia środków je ograniczających lub unieważniających, wobec czego Starosta nie posiadał uprawnień do wydania zaskarżonej decyzji;

2. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art 19 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewydanie postanowienia o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie prowadzenie przedmiotowego postępowania jest bezzasadne, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przez Starostę skarżonej decyzji, mimo iż organ ten nie posiada kompetencji do kierowania odwołującego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów oraz badania psychologiczne, bowiem uprawnienia te posiada jedynie organ, który wydał dokument prawa jazdy, to jest organ administracji słowackiej [...];

3. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. przez błędne ustalenie co do miejsca zamieszkania odwołującego J. Z., a w konsekwencji uznanie, iż zostały ustalone okoliczności faktyczne uzasadniające skierowanie go na badania psychologiczne oraz kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, zaś przede wszystkim zatrzymanie mu prawa jazdy.

Decyzją z dnia 14 lutego 2018 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 z późn. zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2017 r. nr [...]. Kolegium wskazało, że zgodnie z treścią art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Starosta bada zatem jedynie, czy wniosek komendanta dotyczy kierowcy, który przekroczył 24 punkty, co wynika z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzonej przez Policję. Ustaleń w zakresie przekroczenia przez kierującego liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego organ dokonuje na podstawie dokumentu urzędowego jakim jest sformalizowana informacja nadesłana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji (wniosek o skierowanie na badania psychologiczne). Sama natomiast prawidłowość prowadzenia tej ewidencji pod kątem wyliczenia liczby punktów może być badana, ale w innym, odrębnym postępowaniu, a więc nie prowadzonym w tej sprawie. Za bezsporne Kolegium uznało, że J. Z. przekroczył w okresie krótszym od jednego roku, bo od dnia 25 kwietnia 2016 r. do dnia 17 stycznia 2017 r., limit 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu rogowego, uzyskując łącznie 28 punktów. Okoliczność ta wynika wprost z dokumentu urzędowego, tj. wniosku o sprawdzenie kwalifikacji z dnia 16 maja 2017 r. wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji. Zdaniem Kolegium, zaistniały zatem przesłanki do wydania decyzji o skierowaniu odwołującego się na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w zakresie kategorii prawa jazdy. Organ II instancji stwierdził, że ani z treści art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami ani też z innych przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym nie wynika aby zakresem przedmiotowym swego zastosowania ustawa ta miała obejmować wyłącznie uprawnienia do kierowania pojazdem uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. SKO podało, że zgodnie z art. 2 pkt 21 ustawy - kierowca oznacza "osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym lub motorowerem". Stosownie natomiast do treści art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978) - dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy lub naczepy jest wydane za granicą krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Z tego też powodu posiadanie przez odwołującego prawa jazdy wydanego przez Republikę Słowacką nie ma, zdaniem Kolegium, wpływu na zastosowanie wobec niego art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Organ II instancji stwierdził również, że wbrew zarzutom odwołania nie doszło również do naruszenia Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy. Kolegium powołało się na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt l OSK 856/16 i l OSK 857/16, w którym stwierdzono, że: "W myśl art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/126/WE z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U.UE.L.2006.403.18), przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów prawnych dotyczących policji, państwa członkowskie miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami i ewentualnie dokonać w tym celu wymiany jego prawa jazdy". W wyroku tym NSA stwierdził również, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i 3 ustawy o kierujących pojazdami, dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym jest, między innymi, krajowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, chyba że na terytorium któregokolwiek z tych państw to prawo jazdy zostało zatrzymane lub czasowo albo na stałe cofnięto posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem. Kolegium uznało zatem, że nie ma podstaw do zakwestionowania uprawnień ani przesłanek do wydania przez polskie organy administracji decyzji w przedmiocie skierowania J. Z. na badanie psychologiczne. Podjęte rozstrzygnięcie nie narusza przy tym przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, ani też przepisów implementowanej do polskiego porządku prawnego dyrektywy w sprawie praw jazdy, a zarzuty sformułowane w odwołaniu są niezasadne.

Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodził się J. Z. i pismem z dnia 13 marca 2018 r. wniósł na nią skargę, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

a. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez przekroczenie zasad prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania, a także art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i pominięcie faktu, iż Skarżący ma miejsce zamieszkania w miejscowości M na Słowacji co zgodnie z art. 11 ust. 2 oraz 12 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy, skutkuje bezskutecznym skierowaniem skarżącego na badanie psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami;

b. art. 7 k.p.a. poprzez przekroczenie zasad prawdy obiektywnej, a także art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a., poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie miejsca zamieszkania skarżącego w kontekście postanowień art. 11 ust. 2 oraz art. 12 dyrektywy 2006/126/WE, czego skutkiem było uznanie, iż powyższe przepisy mogą mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, czego dalszym skutkiem było skierowanie skarżącego na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem;

c. oparcie rozstrzygnięcia jedynie na podstawie informacji, których organy nie poddały żadnej weryfikacji (nic takiego nie wynika z uzasadnień obu decyzji), a decyzja Kolegium sprowadza się do ogólnych rozważań i nie odnosi się bezpośrednio do sytuacji skarżącego;

d. sporządzenie uzasadnienia niespełniającego wymogów przewidzianych w art. 107 § 1, 3 i 4 k.p.a., w szczególności ograniczenie się wyłącznie do opisania stanu prawnego bez odniesienia się do konkretnych zdarzeń powodujących naliczenie punktów za wykroczenia drogowe;

e. niepodanie podstawy prawnej, z której wynikałoby, że decyzja organu I instancji miałaby charakter związany, co nie oznacza, że organ zwolniony był z ustalenia, czy wniosek organu Policji nie zawierał błędów obliczeniowych, a nadto, czy informacja dotyczyła wyłącznie wpisów ostatecznych;

2. przepisów prawa materialnego, tj.:

a. art. 11 ust. 2 oraz art. 12 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie;

b. art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy implementowana niniejszą ustawą dyrektywa 2006/126/WE ze względu na brak miejsca zamieszkania skarżącego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, wyłącza możliwość zastosowania tegoż przepisu.

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący w pierwszej kolejności podniósł, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż jej uzasadnienie ogranicza się jedynie do powołania przepisów prawnych stanowiących podstawę skierowania skarżącego na badania psychologiczne oraz wyjaśnienia, że wniosek organu Policji sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych obliguje organ do skierowania kierowcy na badania psychologiczne. Brak jest natomiast wyjaśnień zmierzających do ustalenia faktów, stanowiących podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia. W szczególności nie ma odniesienia do konkretnych naruszeń przepisów ruchu drogowego z uwzględnieniem punktów karnych przypisanych za każde z nich. Zdaniem skarżącego, stwierdzenie, że starosta jest związany wnioskiem organu Policji sporządzonym na podstawie wpisów ostatecznych jest niewystarczające. Sama decyzja musi bowiem dawać stronie możliwość zweryfikowania, czy ustalenia organu przyjęte na podstawie wniosku Policji są zgodne z jej oceną rzeczywistości. Skarżący stwierdził również, że organy I i II instancji całkowicie pominęły fakt, że mieszka on stale za granicą w miejscowości M na Słowacji i legitymuje się prawem jazdy wydanym przez tamtejszy organ administracyjny. Wskazał, że organ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania jest organem uprawnionym do wydawania dokumentów potwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, jak również do zatrzymania dokumentu potwierdzającego uprawnienia oraz cofania uprawnień do kierowani pojazdami. W świetle art. 12 Dyrektywy 2006/126/WE miejscem zamieszkania jest miejsce, w którym osoba fizyczna mieszka zwykle, to znaczy przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym, ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe. Biorąc zatem pod uwagę wiążącą regulację art. 11 pkt 2 Dyrektywy 2006/126/WE oraz miejsce zamieszkania strony na terytorium Słowacji, polski organ administracji nie ma w niniejszym przypadku uprawnienia do zatrzymania słowackiego prawa jazdy i skierowania skarżącego na badania psychologiczne. Zdaniem skarżącego, w ramach swoich uprawnień organy obu instancji powinny ocenić, czy posiadana przez nie kompetencja oparta na art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, rozciąga się również na niego, skoro na stałe zamieszkuje na terytorium Słowacji. W ocenie skarżącego, biorąc pod uwagę wiążącą regulację art. 11 pkt 2 dyrektywy polski organ administracji nie posiada w niniejszym przypadku takiego uprawnienia. Dyrektywa (art. 11 ust. 2) pozostawia bowiem krajom członkowskim swobodę regulacji karnych i administracyjno-karnych, w stosunku do posiadaczy prawa jazdy wyłącznie zamieszkujących na terytorium państwa członkowskiego, które to prawo stanowi. Skarżący stwierdził, że w niniejszej sprawie do czynienia mamy z zagranicznym prawem jazdy, wydanym przez Republikę Słowacką, na której terytorium posiadacz posiada swoje miejsce zamieszkania i centrum spraw życiowych. Nie sposób zatem jednoznacznie stwierdzić, czy organ dokonał prawidłowej subsumpcji przepisu dyrektywy do stanu faktycznego. Wielojęzyczność i specyfika tekstu aktu prawa unijnego, przede wszystkim jej błędne tłumaczenie, nie mogą negatywnie rzutować na sytuację prawną jednostki. Zdaniem skarżącego, wykładnia rozszerzająca dyrektywy na rzecz osób niezamieszkujących na terenie Polski, prowadziłaby do sytuacji, że polski organ administracyjny byłby uprawniony do kierowania na badania psychologiczne również obywateli innych państw, którzy nie zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto skarżący uważa, że stanowisko organu jest sprzeczne z podstawową zasadą prawa Unii Europejskiej - zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego przed prawem krajowym oraz obowiązku zapewnienia skuteczności prawa europejskiego przez kraje członkowskie. Organy państwowe mają obowiązek stosowania wyżej wymienionych dyrektyw, nawet jeżeli nie zostały prawidłowo implementowane, pod warunkiem, że są one wystarczająco precyzyjne i bezwarunkowe, a termin ich wdrożenia minął, co ma miejsce w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, skarga J. Z. nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zauważyć, że - jak wynika z treści wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 16 maja 2017 r. - skarżący J. Z. ur. [...] 1962 r. w R, w okresie od 25 kwietnia 2016 r. do 17 stycznia 2017 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za co otrzymał łączną sumę 28 punktów. W okresie tym skarżący naruszając przepisy ruchu drogowego posługiwał się polskim prawem jazdy kat. B+BE+C+CE wydanym dnia 23 czerwca 2007 r. przez Starostę z wpisanym miejscem zamieszkania S, gm. S (k. 1-2 akt adm.). Z akt administracyjnych wynika także, że to polskie prawo jazdy zostało wymienione przez skarżącego na prawo jazdy słowackie [...] w dniu 19 maja 2017 r.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 z późn. zm.), który stanowi, że:

"Art. 99.1. Starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na: (...)

3) badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli: (...)

b) przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego,"

Przesłanką skierowania kierowcy na badanie psychologiczne jest zatem przekroczenie przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tym samym z chwilą, gdy kierujący przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, starosta na wniosek organu policji jest zobowiązany skierować takiego kierowcę na badania psychologiczne. Decyzja o skierowaniu na badania psychologiczne ma więc charakter związany a organ nie może samodzielnie weryfikować uzyskanej przez kierowcę liczby punktów, a jedynie jest władny, aby wydać decyzję kierującą osobę posiadającą uprawnienie do kierowania pojazdami na takie badanie. Ani bowiem starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie skierowania na badania psychologiczne, nie mają kompetencji do badania, czy organy kontroli ruchu drogowego dokonały właściwej kwalifikacji zachowań kierowcy (w tym zakresie właściwy jest sąd powszechny), ani też, czy stwierdzonym naruszeniom przepisów ruchu drogowego przypisano właściwą liczbę punktów. To ostatnie uprawnienie przysługuje bowiem komendantowi wojewódzkiemu Policji, którego działanie może być poddane jedynie kontroli sądu administracyjnego w drodze wniesienia skargi na czynności tego organu. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OSK 855/12 stwierdzając, że jeżeli jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji, a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. Stanowisko to Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w całości podziela.

Decyzja wydawana w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami nie wymaga więc prowadzenia obszernego postępowania dowodowego. Istotne jest jedynie, że organ otrzymał wniosek uprawnionego organu, z którego wynika, że strona przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Skoro więc organ w kwestiach związanych z punktami karnymi przypisanymi za określone naruszenia przepisów ruchu drogowego nie prowadzi własnego postępowania dowodowego, trudno wobec tego wymagać od niego, by zawierał w uzasadnieniu decyzji jakiekolwiek wywody, w których miałby się odnosić do konkretnych zdarzeń powodujących naliczenie punktów za wykroczenia drogowe.

Nie jest również zasadny zarzut, że w zaskarżonej decyzji nie podano podstawy prawnej, z której wynikałoby, że decyzja o skierowaniu na badania psychologiczne ma charakter związany. Jak to już zostało wyżej wskazane decyzja ta została wydana na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami i to z treści tego przepisu wynika obowiązek organu skierowania kierowcy na badania psychologiczne, gdy przekroczy on liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Jak wynika z treści wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 16 maja 2017 r., skarżący w okresie od 25 kwietnia 2016 r. do 17 stycznia 2017 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za co otrzymał łączną sumę 28 punktów. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego skarżący nie kwestionował prawidłowości wpisów zawartych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji. Również w skardze, poza ogólnymi stwierdzeniami, skarżący nie wskazał aby zawarte w tym wniosku informacje były nieprawdziwe. W konsekwencji wymieniony organ administracji po otrzymaniu wskazanego wniosku komendanta wojewódzkiego Policji zobligowany był zastosować wobec skarżącego instytucję przewidzianą w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, to jest skierować go na badanie psychologiczne.

Zdaniem Sądu, nie ma racji skarżący twierdząc, że polskie organy administracyjne nie były uprawnione do skierowania go na badanie psychologiczne skoro legitymuje się on miejscem zamieszkania na terytorium Słowacji oraz dysponuje prawem jazdy wydanym przez słowacki organ. Zgodnie z treścią art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/126/WE z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) (Dz.U.UE.L.2006.403.18), przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów prawnych dotyczących policji, państwa członkowskie miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami i ewentualnie dokonać w tym celu wymiany jego prawa jazdy. Podkreślić należy, że skierowanie na badania psychologiczne nie jest środkiem stricte prawnokarnym, lecz przynależy do sfery administracyjno-karnej związanej z bezpieczeństwem publicznym (drogowym), poddanym nadzorowi policji lub innych organów, którym przepisy szczególne przyznają konkretne kompetencje przysługujące policji. To bowiem organy policji dokonują kontroli i ewidencji tych wykroczeń i takie też rozumienie zasady terytorialności mieści się w zakresie dyspozycji powołanego przepisu art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/126/WE z dnia 20 grudnia 2006 r. Oznacza to, że wskazana dyrektywa, wprowadzając w art. 11 ust. 2 wyjątek na rzecz terytorialności, pozostawia krajom członkowskim swobodę w doborze regulacji karnych i administracyjno-karnych (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 2342/14). W konsekwencji przyjąć trzeba, że art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami znajduje zastosowanie także wobec kierowców posługujących się dokumentem prawa jazdy wydanym w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, jeśli kierowcy ci są obywatelami polskimi.

Należy dodać, że - zdaniem Sądu - twierdzenia skarżącego o ewentualnym błędnym tłumaczeniu tekstu dyrektywy są jedynie luźną dywagacją, nie mająca żadnego oparcia w konkretnym przykładzie mogącym na takie błędy wskazywać.

W związku z powyższym Sąd uznał, że miejsce zamieszkania skarżącego nie było okolicznością istotną z punktu widzenia prawa materialnego normującego skierowanie go na badania psychologiczne. Skoro bowiem skarżący jest obywatelem polskim, przekroczył 24 punkty otrzymane na podstawie art. 130 ust. 1, a dokumentem stwierdzającym posiadanie przezeń uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym jest krajowe prawo jazdy wydane w Republice Słowackiej, to podlega on regulacji z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Nie należy też tracić z pola widzenia tego, że władze słowackie nie wydały skarżącemu nowych uprawnień stwierdzonych słowackim prawem jazdy, ale jedynie potwierdziły wymienionym na słowackie prawo jazdy wcześniejsze uprawnienia skarżącego nabyte i ujawnione w prawie jazdy wydanym przez Starostę.

Sąd nie dopatrzył się również jakichkolwiek naruszeń przepisów prawa procesowego. Należy bowiem wskazać, że orzekające w sprawie organy dysponowały materiałem dowodowym wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Ponadto, wydane w sprawie decyzje - w obu instancjach - zawierają wszelkie określone prawem elementy.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organy administracyjne nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Nie naruszyły też przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem Sąd - nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji - na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.