Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 830/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Dnia 15 listopada 2021 r. J. M. wywiódł skargę na bezczynność Rektora [...] Uniwersytetu [...] – Zakładu Medycyny Sądowej

w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] sierpnia 2021 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż nigdy nie otrzymał w/w wniosku. Wyjaśnił, iż po otrzymaniu przedmiotowej skargi dokonał przeszukania logów swojego serwera pocztowego i nie stwierdził w danej dacie wpływu jakiejkolwiek korespondencji od skarżącego.

Organ podniósł też, iż skargę potraktował jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej którą to udostępnił w dniu 3 grudnia 2021 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a.

Stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznaniu sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 149 § 6 P.p.s.a.

Oceniając skargę przez pryzmat w/powołanych przepisów tut. Sąd doszedł do konkluzji, iż skarga nie jest zasadna.

W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z przewlekłością czy bezczynnością działania organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy

w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności – a zaniechanie to nie znajduje racjonalnego i przede wszystkim prawnego uzasadnienia (zob. T. Woś,

H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86).

W świetle powyższego, rozpoznając tego rodzaju sprawę, Sąd w pierwszej kolejności zobowiązany jest ustalić, czy doszło w ogóle do zainicjowania postępowania, tj. czy wniosek strony o udostępnienie informacji dotarł skutecznie do pytanego podmiotu. Okolicznością niewymagającą dowodów jest przecież to, że dany organ może dopuścić się bezczynności w rozpoznaniu tylko takiego wniosku, który do niego dotarł.

Odnosząc się do powyższej materii zasadnym było przywołanie oświadczenia pytanego podmiotu, iż wniosek strony z dnia [...] sierpnia 2021 r. nie dotarł do niego. Prawdziwość powyższego oświadczenia organ uwiarygodnił faktem przejrzenia logów własnego serwera.

W reakcji na powyższe oświadczenie, wnioskodawca nie przedstawił zaś żadnego dowodu na okoliczność skutecznego złożenia spornego wniosku. Mało tego – wobec tak jednoznacznego oświadczenia zawartego w odpowiedzi na skargę skarżący nie dochował nawet minimum staranności i nie złożył żadnego pisma procesowego,

w którym ustosunkowałby się do twierdzeń pytanego podmiotu, co może być potraktowane wyłącznie jako zachowanie zmierzające do dorozumianego przyznania twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę.

W świetle powyższego, w sytuacji gdy skarżący nie podołał ciążącemu na nim obowiązkowi wykazania, iż zainicjował skutecznie postępowanie w sprawie wniosku

z dnia [...] sierpnia 2021 r. oraz w sytuacji, gdy pytany podmiot zaprzeczył, aby taki wniosek dotarł do niego przed wywiedzeniem skargi na bezczynność, przedmiotowa skarga jawiła się jako niezasadna.

W tym stanie sprawy, nie sposób skutecznie przypisać pytanemu podmiotowi przewlekłości w rozpatrzeniu wniosku. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.