Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2760/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 33 pkt 6
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie NSA Janina Antosiewicz (spr.) del. WSA Iwona Kosińska Protokolant sekretarz sądowy Paweł Florjanowicz po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 855/12 w sprawie ze skargi B. J. na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym o charakterze niepieniężnym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 855/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. J. na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym o charakterze niepieniężnym.

W uzasadnieniu wyroku podano następujący stan sprawy:

Decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] B. J. została zobowiązana do opróżnienia lokalu mieszkalnego, położonego w L. przy ul. [...] w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W rzeczywistości decyzja ta orzekała o opróżnieniu lokalu przy ul. [...] i przekwaterowania do lokalu przy ul. [...].

W związku z niewykonaniem określonego wyżej obowiązku przekwaterowania się, Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w Bydgoszczy skierował do Wojewody Łódzkiego jako właściwego organu egzekucyjnego, wniosek z dnia 7 grudnia 2009 r., w celu wszczęcia postępowania egzekucyjnego i dokonania przekwaterowania (wniosek egzekucyjny) oraz tytuł wykonawczy z dnia 30 listopada 2009 r.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. Wojewoda, działając na podstawie art. 143 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 123 k.p.a., wezwał B. J. do opróżnienia wraz z osobami, których prawa reprezentuje i wszystkimi rzeczami, lokalu mieszkalnego i przekwaterowania się do lokalu zamiennego w terminie 14 dni, licząc od dnia doręczenia tego postanowienia, pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w celu opróżnienia lokalu.

B. J. pismem z dnia 24 maja 2010 r., skierowanym do Wojewody, wniosła zarzuty do tytułu wykonawczego, zarzucając mu "nieistnienie obowiązku objętego egzekucją administracyjną" z uwagi na wszczęcie egzekucji przed doręczeniem jej tytułu wykonawczego.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w odpowiedzi na wezwanie Wojewody o zajęcie stanowiska w zakresie zgłoszonego zarzutu, oddalił zarzut wniesiony przez B. J. W motywach uzasadnienia wskazał m.in., że decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji została doręczona zobowiązanej w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 3 czerwca 2009 r. Wcześniej strona była pouczona o obowiązku powiadomienia organu administracji o każdej zmianie swego adresu.

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanej, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. i art. 18 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie B. J. zarzuciła naruszenie prawa procesowego, poprzez niezastosowanie art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wszczęcie egzekucji przed prawidłowym doręczeniem zobowiązanej odpisu tytułu wykonawczego. Nadto skarżąca podniosła, że nie doręczono jej decyzji z dnia [...] maja 2009 r. i że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja o przydziale przedmiotowego lokalu. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w całości.

Wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Wa 1625/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Bydgoszczy z dnia [...] marca 2010 r. oraz stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości.

W uzasadnieniu Sąd powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 marca 2008 r. o sygn. akt K 32/05 (OTK-A 2008/2/27), który uznał, że opróżnianie lokali należących do Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w trybie egzekucji administracyjnej nie zapewnia skutecznej ochrony lokatorom, którzy takie lokale zajmują bez tytułu prawnego. Uznał także, że zgodnie z zasadą pacta sunt servanda, należy zapewnić podmiotom stosunku cywilnoprawnego ochronę charakterystyczną dla tej gałęzi prawa. Oznacza to, że opróżnienie lokalu powinno nastąpić na podstawie prawomocnego wyroku sądowego, zaopatrzonego w klauzulę wykonalności. Co prawda Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o niekonstytucyjności przepisów, dotyczących opróżniania lokali mieszkalnych WAM przez lokatorów, niemniej jednak w sposób jednoznaczny wyraził swoje stanowisko. Zdaniem WSA, w rozpoznawanej sprawie organy egzekucji powinny odmówić stosowania trybu egzekucji administracyjnej, a wierzyciel powinien uzyskać tytuł egzekucyjny w formie orzeczenia sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się też istotnych wad w doręczeniach w trybie 44 k.p.a., które mogły mieć wpływ na treść podjętego rozstrzygnięcia.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Prezesa WAM, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2263/12 uchylił wyrok WSA w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA stwierdził, że cały wywód Sądu I instancji oparty został na błędnym przyjęciu, że postępowanie administracyjne dotyczyło obowiązku opróżnienia lokalu zajmowanego bez tytułu prawnego. Tak więc wnioski oparte na tym założeniu, nie odnoszą się do niniejszej sprawy. NSA stwierdził też, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego jest, w myśl art. 190 ust. 4 Konstytucji RP oraz art. 145a § 1 k.p.a., okolicznością stanowiącą podstawę wznowienia postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie tryb wznowieniowy nie został uruchomiony, a decyzja o przekwaterowaniu nie została uchylona. Ponadto wyrok TK z dnia 17 marca 2008 r., sygn. akt K 32/05, nie dotyczył przepisu stanowiącego podstawę rozstrzygania w sprawie niniejszej. Nadto, zdaniem NSA, cały wywód Sądu pierwszej instancji oparty został na błędnym przyjęciu, że postępowanie administracyjne dotyczyło obowiązku opróżnienia lokalu zajmowanego bez tytułu prawnego. W związku z odwoływaniem się Sądu pierwszej instancji do poglądów, według których egzekucji administracyjnej podlegają tylko obowiązki o charakterze publicznoprawnym, NSA stwierdził, że regulacja art. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polega właśnie na odmiennościach w stosunku do modelu egzekucji administracyjnej. Zdaniem NSA, Sąd I instancji naruszył też art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 28, poz.143), poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie. NSA podkreślił, iż Sąd pierwszej instancji nie wykazał na czym polegała wadliwość doręczeń, dokonywanych w postępowaniu administracyjnym, skoro nie budzi wątpliwości fakt doręczenia skarżącej osobiście zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie przekwaterowania i dokonywania osobiście innych doręczeń. NSA za błędną uznał tezę o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, jak również za błędną uznał ocenę prawną wyrażoną przez WSA. Wskazania co do dalszego postępowania sprowadzające się do odmowy stosowania trybu egzekucji administracyjnej są zaś konsekwencją tej błędnej oceny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę, skargę oddalił. Jak wskazał Sąd, stosownie do art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa, dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Treść analizy prawnej sprawy, dokonanej przez NSA, którą Sąd całkowicie podzielił, nie pozostawia najmniejszych wątpliwości co do tego, że skarga powinna zostać oddalona.

Sąd stwierdził, że Naczelny Sąd Administracyjny trafnie i bardzo wyczerpująco ocenił stan faktyczny sprawy, przeanalizował obowiązujące w sprawie przepisy i całkowicie zanegował dostrzeżone przez WSA – w poprzednim składzie – wady postępowania przed organami administracji, jak również zarzucone tym organom uchybienia w stosowaniu mających wchodzić w grę przepisów prawa.

Obowiązek skarżącej – dłużniczki – wynika z ostatecznej decyzji o przekwaterowaniu istniejącej w obrocie prawnym w dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zachodziły przesłanki wystawienia tytułu wykonawczego. Przed wszczęciem egzekucji wierzyciel przesłał dłużnikowi pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku (art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Upomnienie to zostało doręczone dłużnikowi. Nie ma żadnych podstaw do kwestionowania, na tym etapie postępowania, a więc w trakcie postępowania egzekucyjnego, zasadności tytułu wykonawczego. W niniejszej sprawie tryb wznowieniowy nie został uruchomiony, a decyzja o przekwaterowaniu nie została uchylona. Ponadto wyrok TK z dnia 17 marca 2008 r., sygn. akt K 32/05, nie dotyczył przepisu stanowiącego podstawę rozstrzygania w sprawie niniejszej.

Jak trafnie zauważył NSA, postępowanie administracyjne nie dotyczyło obowiązku opróżnienia lokalu zajmowanego bez tytułu prawnego. Skarżąca miała tytuł prawny do lokalu i z tego powodu była stroną postępowania o przekwaterowanie do lokalu zamiennego. Zmiana stanu prawnego nie skutkowała bezprzedmiotowością decyzji w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Przepis art. 18 ust. 1 noweli z dnia 22 stycznia 2010 r. stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem stosownej umowy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. W związku z tym, w odniesieniu do sprawy o przekwaterowanie, zakończonej decyzją ostateczną przed dniem 1 lipca 2010 r., stosować należy przepis art. 45 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, "w brzmieniu dotychczasowym" w rozumieniu art. 18 ust. 1 noweli z dnia 22 stycznia 2010 r., a więc obowiązującym do dnia 30 czerwca 2010 r. Przepis art. 45 ust. 1 stanowił, że przymusowego przekwaterowania lub wykwaterowania z lokali mieszkalnych pozostających w zasobach Agencji dokonuje organ egzekucyjny na wniosek dyrektora oddziału regionalnego Agencji, w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Analiza ta wskazuje nie tylko na istnienie obowiązku. Wynika z niej, że istnieje podstawa, skutkująca dopuszczalnością egzekucji administracyjnej, o której mowa w art. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Sąd podzielił pogląd NSA, że regulacja art. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polega właśnie na odmiennościach w stosunku do modelu egzekucji administracyjnej. Ponadto przekwaterowanie do lokalu zamiennego, na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r., jest obowiązkiem o charakterze publicznoprawnym. Odnosi się do osób zajmujących lokale mieszkalne w zasobie WAM. Ich tytuł do lokalu nie ma charakteru cywilnoprawnego. Nie jest to sytuacja odpowiadająca najmowi lokalu lub zajmowaniu lokalu bez tytułu prawnego. Jak słusznie zauważył NSA, nie ma zastosowania w sprawie przepis art. 29b ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w obecnym brzmieniu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wadliwości doręczeń, również ta kwestia została oceniona przez NSA, który uznał ją za pozbawioną wad. Egzekucja administracyjna w sprawie niniejszej jest dopuszczalna.

W tej sytuacji, z uwagi na bardzo szeroko i dogłębnie uzasadnione poglądy NSA, które Sąd, ponownie rozpoznający sprawę uznał za własne, na mocy art. 151 p.p.s.a. – skargę oddalił.

Od powyższego wyroku B. J. wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie norm prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (podstawy z art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.), czyli naruszenie norm prawa procesowego mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niezastosowanie art. 33 pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), a tym samym wszczęcie egzekucji zanim prawidłowo doręczono zobowiązanej odpis tytułu wykonawczego.

Na tej podstawie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w całości wraz z rozstrzygnięciem o kosztach procesu w I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że nie została doręczona prawidłowo "zobowiązanej" jakakolwiek decyzja ani o numerze [...] z dnia [...] maja 2009 r., ani też jakkolwiek inna decyzja w przedmiocie przekwaterowania do lokalu mieszkalnego położonego w L. przy [...]. Tym samym nie mogła ona uzyskać waloru ostateczności i podlegać wykonaniu. Należy przypuszczać, iż być może został sporządzony projekt decyzji, lecz nie został on doręczony prawidłowo "zobowiązanej". Nie jest możliwym bowiem z uwagi na stałą obecność w miejscu zamieszkania, aby takowa decyzja została przesłana pocztą, czy awizowana choćby jednokrotnie. Z całą natomiast pewnością należy stwierdzić, iż skoro nie doszło do prawidłowego doręczenia decyzji, nie mogła ona stać się w ogóle decyzją w rozumieniu art. 104 k.p.a., lecz pozostaje projektem takowej decyzji.

Nie sposób jest przyjąć, iż opisany wyżej lokal zajmowany jest bez tytułu prawnego, albowiem w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja o przydziale tego lokalu m.in. mojej osobie. Decyzja ta ma charakter ostateczny. Nigdy co do niej nawet nie zostało wszczęte jakiekolwiek postępowanie odwoławcze, czy też nadzwyczajne o jej uchylenie, albo zmianę, czy stwierdzenie nieważności. Oznacza to, iż przydział lokalu na jej podstawie tak długo zachowuje swój stały charakter (na czas nieokreślony), dopóki nie zostanie decyzja ta zmieniona, czy uchylona. Po prostu do tego czasu z mocy zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, obowiązuje i jest wiążąca, nie tylko dla strony i organu, który ją wydał, lecz także dla innych podmiotów, czy organów. Ewentualna zmiana, lub uchylenie decyzji możliwe jest jedynie w po uzyskaniu zgody zainteresowanych. Strona, nabyły bowiem na jej podstawie prawo, którego nie może zostać bez zmiany decyzji pozbawiony (art. 155 k.p.a.). Brak jest także podstaw do wznowienia postępowania, gdyż nie występuje tutaj żądna przesłanka z art. 145, czy 145a k.p.a. Brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż odpowiada ona prawu i nie zachodzi żadna przesłanka z art. 156 § 1 k.p.a. Reasumując, skarżąca nie znajduje w przedstawionym stanie faktycznym przez oraz wedle treści decyzji przydziałowej podstaw do podjęcia procedur wykwaterowania z ww. lokalu. Decyduje bowiem treść ostatecznej decyzji przydziałowej.

Ponadto, stanowisko wierzyciela zupełnie nie uwzględnia, stanowiska zawartego w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie III CZP 130/06 zapadłej w sprawie Lewicki vs Lewicka, zgodnie z którym, wedle Sądu Najwyższego, poprzez decyzję przydziałową pomiędzy osobą wskazaną w decyzji przydziałowej jako uprawnioną wedle decyzji a Wojskową Agencją Mieszkaniową dochodzi do powstania stosunku najmu na podstawie umowy zawartej w sposób dorozumiany. Oznacza to, iż w pierwszej kolejności, musi dojść do rozwiązania tego stosunku prawnego. W żadnym zaś przypadku nie można uznawać małżonka osoby uprawnionej wedle decyzji za osobę nieuprawnioną, albowiem przysługuje jej skuteczne względem WAM prawo najmu z mocy wymienienia jej w treści decyzji. Sąd Najwyższy powołał się także na to, iż nie ma konieczności kolejnego przydziału na podstawie art. 29 tej osobie tego lokalu, czy też konstruowania stosunku użyczenia, czy najmu innymi metodami nawet na wolnym rynku.

Wreszcie, stanowisko wierzyciela ponadto nie uwzględnia art. 23 ust. 1a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.), zgodnie z którym osoby zajmujące lokale mieszkalne przydzielone na podstawie decyzji wydanych przed 1 lipca 2004 r., mają prawo zamieszkiwać w nich nadal. Ponadto, należy zauważyć, iż "zobowiązana" pobiera rentę rodzinną po zmarłym mężu żołnierzu zawodowym. Tym samym jej uprawnienia należy rozpatrywać w takim samym aspekcie jak uprawnienia emeryta wojskowego. Nie może pozostać także bez znaczenia fakt, iż córka "zobowiązanej" nabyła na czas nieokreślony – stały – prawo do zamieszkiwania w spornym lokalu na mocy decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] Dyrektora WAM OT w Łodzi. Decyzja ta także nie została uchylona ani zmieniona. Tym samym "zobowiązana" wywodzi także swoje prawo od prawa córki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim w niniejszej sprawie rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną należy uwzględnić, że zaskarżony wyrok został wydany po uchyleniu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r. I OSK 2263/11 uprzednio wydanego w tej sprawie wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1625/10.

Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając skargę kasacyjną Prezesa WAM uznał, że zaskarżone postanowienie nie naruszało przepisu art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dłużnik nie wykazał bowiem nieistnienia obowiązku przekwaterowania, a obowiązek ten wynika z ostatecznej decyzji o przekwaterowaniu istniejącej w obrocie w dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zachodziły więc przesłanki do wystawienia tytułu wykonawczego, a przed wszczęciem egzekucji wierzyciel przesłał dłużnikowi pisemne upomnienie wymagane przepisem art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

WSA nie podzielając poglądu Sądu pierwszej instancji co do drogi przed sądem powszechnym stwierdził, iż podstawę orzeczenia o przekwaterowaniu w przypadku skarżącej, posiadającej tytuł prawny do lokalu, stanowi przepis art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie niektórych innych ustaw, przewidujący przekwaterowanie do lokalu zamiennego.

Podstawa ta zachowała swą aktualność po wejściu w życie noweli z dnia 22 stycznia 2002 r. zmieniającej ustawę o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz.U. Nr 28, poz. 143). Ponieważ sprawa przekwaterowania została zakończona przed dniem wejścia w życie ww. ustawy zmieniającej (tj. przed dniem 1 lipca 2010 r.) miał zastosowanie przepis art. 45 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu dotychczasowym stanowiący, że przymusowego przekwaterowania lub wykwaterowania z lokali mieszkalnych pozostających w zasobach Agencji dokonuje organ egzekucyjny na wniosek dyrektora oddziału regionalnego Agencji w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. NSA uznał więc, że wbrew zarzutowi dłużnika istnieje podstawa prawna skutkująca dopuszczalnością egzekucji administracyjnej, o której mowa w art. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a więc nie zachodzi pierwsza hipoteza z art. 33 pkt 6 powołanej ustawy.

Powyższy wyrok na podstawie art. 190 P.p.s.a. wiązał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji w pełni respektował wykładnię prawa dokonaną w wyroku sygn. akt I OSK 2263/11.

Zauważyć należy, iż skarga kasacyjna została oparta na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. i zarzucała naruszenie art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie i wszczęcie egzekucji zanim doręczono zobowiązanej odpis tytułu wykonawczego. Zarzut ten pozbawiony jest podstaw z uwagi na to, iż skutecznym mógłby okazać tylko wówczas gdyby zachodziła niedopuszczalność egzekucji administracyjnej. Jak wskazano wyżej obowiązujące przepisy prawa przewidywały prowadzenie egzekucji administracyjnej w sprawach przekwaterowania z lokali pozostających w dyspozycji WAM.

Ponadto w myśl art. 190 in fine Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie można opierać skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga kasacyjna oparta na takiej podstawie podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.

Dodatkowo należy zauważyć, że skarga kasacyjna uzasadnia zarzut naruszenia art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nieprawidłowościami w doręczaniu decyzji o przekwaterowaniu z dnia 14 maja 2009 r. Argumentacja uzasadnienia w tej części nie mogła dotyczyć niniejszej sprawy i ewentualnie mogłaby posłużyć w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] maja 2009 r.

Także dalsze wywody skargi kasacyjnej wykraczają poza granice sprawy, której przedmiotem może być tylko rozpatrzenie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji.

Z powyższych względów na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.