Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 117/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 5 lit. a-c, art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125 poz. 874 ze zm.)-dalej u.t.d. oraz L.p. 2.9.1 i 2.9.2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r., o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r.. Nr 125 poz. 874 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania datowanego na dzień [...] września 2011 r., wniesionego przez S. spółka z o.o. (dalej skarżąca), od decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. (dziesięć tysięcy złotych), wynikającej z popełnionych naruszeń ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał miedzy innymi, że:

Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia niniejszej decyzji był stwierdzony podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2010 roku w [...] fakt wykonywania transportu drogowego z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy.

Powyższe ustalono podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] nr rej. [...], kierowanego przez Pana [...] Kontrola została udokumentowana w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] maja 2010 r.

Strona skarżąca zaprzecza wszelkim okolicznościom faktycznym w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym oraz podnosi kwestię, iż zostały naruszone normy prawne zawarte w ustawie o transporcie drogowym co wpłynęło na przebieg postępowania. W odwołaniu strona wnosi o uchylenie w całości decyzji organu I instancji oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez cofnięcie rygoru natychmiastowej wykonalności, bowiem nie zgadza się z decyzją jako nałożoną bezpodstawnie. Stwierdza również, iż kara nałożona w prowadzonym postępowaniu może spowodować utratę płynności finansowej przedsiębiorstwa.

Organ drugiej instancji wskazał, że stosownie do art. 5 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie tego transportu zwanej dalej "licencją". Licencji udziela się przedsiębiorcy na jego wniosek na czas nie dłuższy niż 50 lat i nie krótszy niż 2 lata. Zgodnie z art. 92 ust. 1 u.t.d., kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15.000 zł Konsekwencją tego rozwiązania jest treść:

Lp. 2.9.1 załącznika, który stanowi, że karze w wysokości 5.000 zł. podlega naruszenie zakazu umieszczania i używania taksometru w pojeździe, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym,

Lp. 2.9.2 załącznika, który stanowi, że karze w wysokości 5.000 zł. podlega naruszenie zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. b ustawy o transporcie drogowym.

W dniu [...] maja 2010 r., około godziny [...] w [...] przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] nr rej [...], którego kierującym był Pan [...]. Według kontrolującego pojazd posiadał na bokach oznakowanie o treści: [...]. W pojeździe zamontowane było urządzenie elektroniczne [...] nr [...] rok [...], które było połączone z kasą fiskalną. Kierujący kontrolowanym pojazdem okazał do kontroli dokumenty kierowcy i pojazdu, wypis nr [...] z licencji nr [...] wystawione na przedsiębiorstwo S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., zaświadczenie o spełnieniu wymagań ustawy o transporcie drogowym w zakresie przeprowadzenia badań lekarskich i psychologicznych przez kierującego oraz paragon fiskalny wystawiony przez przedsiębiorstwo S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Podczas kontroli sporządzona została dokumentacja fotograficzna i kierujący został przesłuchany w charakterze świadka.

W sprawie organ I instancji wszczął postępowanie zawiadomieniem z dnia [...] maja 2010 r. Organ I instancji zakończył postępowanie decyzją nr [...]z dnia [...] sierpnia 2011 r., którą wydano w oparciu o dokumentację zebraną w trakcie kontroli drogowej i przeprowadzonym postępowaniu. Decyzję doręczono pełnomocnikowi strony w dniu [...] września 2010 r. Prawidłowo został nadany tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Podstawą prawną nadania rygoru, jest przepis art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Odwołanie wniesiono w terminie przypisanym do jego wniesienia.

Komendant [...] Policji, po wnikliwej analizie zebranego materiału dowodowego w sprawie uznał, że w aktach sprawy znajdują się wystarczające dowody potwierdzające zasadność wydania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim wskazać należy, iż organ I instancji prawidłowo ustalił stronę przedmiotowego postępowania, tj. przedsiębiorstwo S Sp. z o.o. Z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż przewoźnikiem było przedsiębiorstwo S. Sp. z o.o., które wykonywało przewóz osób i ewidencjonowało przychody osiągnięte z tego tytułu.

Z dokumentacji zebranej w postępowaniu niezbicie wynika, iż w samochodzie poddanym kontroli zainstalowane było urządzenie elektroniczne [...] połączone z kasą fiskalną. Z zebranej dokumentacji wyraźnie wynika, iż na podstawie wskazanego urządzenia i wskazań na jego wyświetlaczu, kierujący rozlicza się z pasażerem po wykonaniu usługi przewozowej, a następnie drukuje paragon. Należy więc przyjąć, iż w powyższej sytuacji mamy doczynienia z taksometrem. Zgodnie z treścią § 3 pkt 20 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r., obowiązującego w dniu kontroli pojazdu, taksometr to przyrząd pomiarowy przeznaczony do pomiaru czasu trwania kursu pojazdu i obliczania długości przebytej drogi na podstawie sygnału dostarczonego przez nadajnik sygnału długości drogi oraz obliczania i wyświetlania opłaty za kurs na podstawie obliczonej długości lub zamierzonego czasu trwania kursu. W związku z powyższym doszło do naruszenia art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym.

W wykonanej dokumentacji fotograficznej i przeprowadzonym postępowaniu ewidentnie wykazano, iż doszło do naruszenia art. 18 ust. 5 lit. b ustaw) o transporcie drogowym. Ustawodawca w ww. przepisie określił katalog elementów, które nie mogą być umieszczone na pojeździe. Istotne jest, iż elementy te zostały określone alternatywnie na co wskazuje spójnik "lub". Zatem umieszczenie również jednego z tych elementów skutkuje odpowiedzialnością administracyjną, o której mowa w ustawie o transporcie drogowym. Jednocześnie należy dodać, że ustawodawca posłużył się określeniem "nazwa", a nie "firma" przedsiębiorcy. W związku z tym, mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, należy uznać, iż przedsiębiorca ewidentnie naruszył zakaz, o którym mowa w art. 18 ust 5 lit. b ustawy o transporcie drogowym.

Zadaniem takiego oznakowania pojazdu jest upodabnianie się do taksówek i wykonywanie działalności taksówkowej samochodem osobowym nie będącym taksówką, ma na celu wzbudzenie u klientów błędnego poczucia korzystania z usług transportowych świadczonych przez licencjonowanego przedsiębiorcę w zakresie przewozów taksówkami.

W związku z powyższym organ II instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie zgromadzony materiał dowodowy, w sposób wystarczający pozwala stwierdzić, iż przedsiębiorstwo S. Sp. z o.o. wykonywało krajowy transport drogowy osób z naruszeniem przepisów art. 18 ust. 5 lit. a, i b ustawy o transporcie drogowym oraz na podstawie załącznika L.p. 2.9.1 i 2.9.2 do tej ustawy. Konsekwencją naruszeń przepisów wskazanych w uzasadnieniu jest kara pieniężna, w wysokości 10.000 zł. (dziesięć tysięcy złotych), zgodnie z załącznikiem L.p.2.9.1 i 2.9.2 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Przedsiębiorstwo S. Sp. z o.o. ewidentnie narusza przepisy ustawy o transporcie drogowym. Pomimo wielu wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedsiębiorstwo nadal z pełną świadomością popełnia te naruszenia lekceważąc dotychczasowe wyroki sądów administracyjnych. W świetle przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż w ocenie Komendanta [...] Policji nie zachodzą uzasadnione przesłanki (takie jak np. prawdopodobieństwo wadliwości decyzji organu pierwszej instancji, czy wywołanie przez wykonanie decyzji nieodwracalnych skutków prawnych), które powodowałyby konieczność uchylenia decyzji I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W związku z powyższym wniosek strony nie może zasługiwać na uwzględnienie.

Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy, organ II instancji uznał, iż niewątpliwie doszło do naruszenia zakazu, o którym mowa w art. art. 18 ust. 5 lit. a oraz b ustawy o transporcie drogowym.

Konsekwencją naruszeń tych przepisów jest kara pieniężna w wysokości 10.000 zł. (dziesięć tysięcy złotych), zgodnie z załącznikiem L.p. 2.9.1 i 2.9.2 do ustawy o transporcie drogowym.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła S. spółka z o.o.- skarżąca. Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, mające istotny wpływ na wynika sprawy, w szczególności poprzez przyjęcie, iż:

a) napis [...]- jest oznaczeniem przedsiębiorcy,

b) napis [...] stanowi oznaczenie numeru telefonu przedsiębiorcy,

c) urządzenie pomiarowe połączone z kasą fiskalną pełni takie same funkcje jak taksometr,

d) strona wykonywała działalność gospodarczą osób pomimo, iż w chwili kontroli nie znajdował się pasażer, a o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług przewozu świadczy oznakowanie pojazdu, podczas gdy powyższe okoliczności nie wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego, zaś błędne ustalenia w tym zakresie skutkowały uznaniem, iż wskazane okoliczności stanowią delikt administracyjny określony w art. 18 ust. 5 lit. a), b);

2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 18 ust. 5 lit. a) ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy i przyjęcie, iż urządzenie pomiarowe połączone z kasą fiskalną jest tożsame z urządzeniem zw. taksometrem, o którym mówi w/w przepis ustawy, albowiem "pełnią takie same funkcje";

3. naruszenie prawa materialnego tj. art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną jego wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy i przyjęcie, iż napisy umieszczone na pojeździe [...] stanowią oznaczenie przedsiębiorcy, zaś [...] stanowi oznaczenie numeru telefonu przedsiębiorcy,

4. naruszenie prawa materialnego tj. art. 8 kpa i art. 11 kpa - poprzez zastosowanie do wyjaśnienia pojęć ustawowych wykładni celowościowo - funkcjonalnej, w sposób niezgodny z zamiarem i celem ustawodawcy wprowadzającego zmiany w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, co skutkowało:

- niewyjaśnieniem stronie zasadności przesłanek przy załatwianiu sprawy,

- uwzględnieniem interesu społecznego jednej grupy zawodowej przy rozstrzyganiu indywidualnej sprawy o nałożeniu kary pieniężnej, co powoduje znaczące obniżenie zaufania do organów Państwa,

- stosowaniem wykładni rozszerzającej pojęć zdefiniowanych w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym a wyrażających zakaz administracyjny, co skutkuje niepewnością wykładni prawa i brakiem możliwości dostosowania przez obywatela do zmian interpretacji pojęć zawartych w treści normy prawnej,

5. naruszenie przepisów postępowania tj. 107 §1 i § 3 kpa w zw. z art. 138 §1 pkt. 1) kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez nie wskazanie przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji uzasadnienia dlaczego uznał, iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa, pomimo naruszenia przepisów postępowania jakim było uchybienie art. 107 kpa przez organ I instancji, lakoniczne uzasadnienie faktyczne decyzji oraz nie wskazanie faktów, których organ II instancji uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł i przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności, w szczególności poprzez nie rozpoznanie zarzutu Skarżącego, iż napis umieszczony na pojeździe nie stanowi numeru telefonu, naruszenie przepisów postępowania tj. art. 78 §1 i §2 kpa, poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych Skarżącego, podczas gdy złożone wnioski dotyczyły istotnych okoliczności w sprawie, których ustalenie i wyjaśnienie jest obowiązkiem organu, co skutkowało naruszeniem prawa materialnego tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 kpa i art. 11 kpa.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie można się zgodzić z ustaleniami dokonanymi przez organ I instancji, który ocenił dowody dowolnie, bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tym samym organ naruszył art. 77 kpa w zw. z art. 107 kpa. Naruszenie dokonane zostało poprzez błędne przyjęcie i uznanie, iż organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny tj. okoliczności, iż poprzez umieszczenie na pojeździe ciągu cyfr i liter [...] oraz napisów [...] Skarżący naruszył art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy o transporcie drogowym.

Należy wskazać, iż wykładnia językowa art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy o transporcie drogowym wskazuje, iż ustawodawca opisując zakazane oznaczenia na pojeździe wymienia: nazwę, adres oraz telefon wymienione po przecinku i z użyciem spójnika "oraz". W końcowej części zdania używa słowa "przedsiębiorca". Taki sposób redakcji przepisu wskazuje wyraźnie, iż wymienione oznaczenia należą do wspólnego zbioru określającego przedsiębiorcę. Należy wskazać, iż spójnik "oraz" jest używany dla określenia koniunkcji, zaś koniunkcja jest prawdziwa tylko wtedy, gdy oba jej człony są jednocześnie prawdziwe. Także wykładnia językowa oznacza: "\qczqcy słowa i zdania równorzędne, wskazując je jako występujące równocześnie".

W związku z powyższym - przypisanie naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. b) - tylko wtedy będzie możliwe - gdy wszystkie wskazane w nim elementy wystąpią łącznie.

Nadto, z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, iż "nie chodzi o nazwę czy telefon jakiegokolwiek przedsiębiorcy, lecz tego, który wykonuje przewóz okazjonalny i na którego skutkiem naruszenia zakazu ma być nałożona kara administracyjna" (wyrok w spr. II GSK 235/09).

Należy także podnieść, iż nieprawidłowa jest interpretacja dokonana przez organy obu instancji, iż "nazwa przedsiębiorcy", o którym mówi art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Należy wskazać, iż w art. 43(5) kc zawarta jest definicja "firmy", która oznacza nazwę, pod którą przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą lub zawodową, czyli de facto nazwą przedsiębiorcy jest jego firma. Organ II instancji nie wskazał w uzasadnieniu na jakiej podstawie opiera swoje twierdzenie, iż "nazwa" przedsiębiorcy i jego "firma" są to różne pojęcia.

W odniesieniu do naruszenia przez Skarżącego umieszczania w pojeździe taksometru należy wskazać, iż w przepisach prawa znajduje się definicja legalna taksometru oraz określono warunki techniczne jakim takie urządzenie powinno odpowiadać, wobec powyższego wskazana interpretacja organu i określenie drogomierza stanowi niedopuszczalną interpretację rozszerzającą. Ustawodawca, gdyby chciał sankcjonować używanie wszelkich urządzeń służących do pomiaru przebytej drogi używanych w pojazdach przeznaczonych także do przewozu okazjonalnego - zawarłby wyraźny taki zakaz. Interpretacja przeciwna stanowi nieuzasadnione uprzywilejowanie grupy osób świadczących usługi taksówkowe.

Organ II instancji również nie dokonuje żadnych ustaleń w powyższym zakresie, przyjmując twierdzenia organu I instancji za własne. Organ II instancji nie odnosi się w żaden sposób do zarzutów zawartych w odwołaniu Skarżącego i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zawiera wyjaśnienia z jakich przyczyn uznał stawiane zarzuty za niezasadne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2011 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Przechodząc do merytorycznej oceny podjętego w sprawie rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz art. 18 ust. 5 lit. a, b u.t.d. w związku z L.p. 2.9.1 i 2.9.2 załącznika do u.t.d.

Zgodnie z 18 ust. 5 lit. a, b i c u.t.d. przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy,

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Stosownie zaś do art. 92 ust. 1 u.t.d kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające

z przepisów u.t.d lub przepisów innych ustaw enumeratywnie wymienionych w tym przepisie - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Ocena akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, że organy administracji drogowej obu instancji, powołując się na prawidłowo zebrany w toku postępowania i wyczerpujący materiał dowodowy zasadnie zastosowały w rozpoznawanej sprawie powołane wyżej przepisy. Z materiału dowodowego sprawy, a w szczególności z protokołu kontroli, protokołu przesłuchania świadka (kierującego), wypisu z licencji oraz dokumentacji fotograficznej - w ocenie Sądu, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, wynika, że w dniu kontroli tj. [...] maja 2010 r. skarżąca spółka S. wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit. a, b u.t.d.

W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust. 1 tej ustawy, wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji.

W świetle art. 6 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga licencji, której udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto [...]- związek komunalny (art. 6 ust. 4 ustawy).

Według ustaleń organów administracji dokonanych w niniejszej sprawie, skarżąca spółka posiada licencję nr [...] uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem nr [...] legitymował się podczas kontroli kierujący pojazdem (w aktach administracyjnych sprawy znajduje się kserokopia wypisu Nr [...] z licencji nr [...] wydanej S. spółka z o.o.

Przy czym zauważyć należy, że posiadana przez skarżącą spółkę licencja -niewątpliwie nie spełnia warunków określonych w art. 6 ust. 4 ustawy dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie została bowiem wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzuje - zgodnie z tym przepisem - obszaru, na którym przedsiębiorca uprawniony byłby do świadczenia usług transportowych osób. Zatem została prawidłowo uznana przez organy za uprawniającą wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 ustawy, jako przewozy osób, które nie stanowią przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w u.t.d. art. 18 ust. 5 lit. a - c, określonych zakazów mających na celu eliminację prób identyfikacji pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych z pojazdami wykonującymi przewozy taksówkowe.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji słusznie uznały, że skarżąca wykonywała transport drogowy pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą- nie zgłoszonym do posiadanej przez skarżącą licencji uprawniającej wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych oraz, że wykonując transport powyższym pojazdem naruszyła zakazy stypizowane w art. 18 ust. 5 lit. a, b, poprzez umieszczenie i używanie w pojeździe taksometru, umieszczenie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy .

Sąd uznał za nietrafne zarzuty skargi podważające prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko organu, zgodne z orzecznictwem sądowoadministracyjnym (vide: wyroki NSA: z 13 maja 2009 r. II GSK 911/08 i z 16 grudnia 2009 r. II GSK 202/09), że drogomierz (dalmierz) połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. a u.t.d., gdyż służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania, według ustalonej taryfy, należności za wykonywany taksówką przewóz osób. Ustalając na podstawie prawidłowo zebranych dowodów fakt zamontowania w pojeździe ww. drogomierza marki [...] połączonego przewodem elektrycznym z kasą fiskalną, organy miały w tej sytuacji prawo do zastosowania w sprawie art. 18 ust. 5 lit. a. u.t.d.

Również z zarzutem skargi o naruszeniu przez organ art. 15 ust. 5 lit. b) u.t.d. w świetle zebranego materiału dowodowego nie sposób się zgodzić. Z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy wyraźnie bowiem wynika, że kontrolowany pojazd został oznakowany w sposób sugerujący transport drogowy osób taksówką. Usunięcie zaś z numeru telefonu przedsiębiorcy z ciągu cyfr [...] jednej cyfry a w jej miejsce wpisanie "usunięto" - jest jedynie próbą ominięcia zakazu z art. 18 ust. 5 lit. b, a nie rzeczywistą formą jego respektowania. Ponadto zarzut, że skarżąca posługuje się firmą S. spółka z o.o. podczas gdy na pojeździe widnieje jedynie nazwa [...] również uznać należy za bezpodstawny, zgodnie bowiem z wyrokiem NSA z dnia 20.10.2009r., który Sąd w pełni podziela "przepis art. 18 ust. 5 b u.t.d nie może być rozumiany w taki sposób, że do naruszenia zawartego w nim zakazu dochodzi tylko wtedy, gdy nazwa przedsiębiorcy umieszczona na pojeździe jest tożsama z firmą pod jaką przedsiębiorca figuruje we właściwym rejestrze. W przepisie tym ustawodawca nie posłużył się bowiem pojęciem "firmy" lecz "nazwy", która może być nadana przez przedsiębiorcę wyodrębnionym składnikom majątkowym i różnić się od jego firmy, art. 18 ust. 5 u.t.d.".

W świetle powyższego w ocenie Sądu, organy w sposób zasadny przyjęły, że skarżący w niniejszej sprawie naruszył zakaz z art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad postępowania administracyjnego, Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować czynności organów podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności organy obu instancji wyczerpująco zbadały istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzając w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Utrwalone w protokole kontroli stwierdzenia osoby kontrolującej wynikające z oględzin pojazdu oraz zeznania kierowcy w pełni korespondują z dokumentacją fotograficzną skontrolowanego pojazdu, oraz stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszeń, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. a, b ustawy.

Reasumując, skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu [...] maja 2010 r. przez skarżącą spółkę z naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru, zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą i telefonem przedsiębiorcy organy administracji drogowej prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.2 oraz 2.9. pkt 1, 2 załącznika do tej ustawy nakładając na spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 10.000 złotych.

Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.