Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 576/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2021 r. sprawy ze skargi E. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...].ZP, Prezydent Miasta T., po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o. o. w T. (inwestora), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-magazynowego przy ul. [...] w T. (dz. nr [...] w obr. [...], jedn. ewid. [...]).

Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. E. sp. z o. o. w T. (skarżąca spółka), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, odwołała się od powyższej decyzji do Wojewody [...], zarzucając:

1) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w dniu [...] listopada 2019 r. mimo tego, że z uwagi na doręczenie zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się w sprawie strona mogła skorzystać z tego uprawnienia do [...] listopada 2019 r.,

2) naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji pomimo wniesionego w terminie stanowiska z dnia [...] listopada 2019 r., zawierającego argumenty uzasadniające odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę,

3) art. 79a § 1 k.p.a. poprzez uchybienie opisanemu w nim obowiązkowi informacyjnemu,

4) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu:

- że wyjaśnienia projektanta co do podniesionych w toku postępowania kwestii mijają się z prawdą i przeczą wiedzy technicznej i sztuce projektowania i wznoszenia obiektów budowlanych,

- że projektowany budynek spełnia wymagania w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, warunków użytkowych, szczególnie, że nie zostały dookreślone poszczególne funkcje pomieszczeń budynku, oraz poszanowania interesu osób trzecich w zw. z brakiem wykazania oddziaływania budynku w sytuacji, gdy budynek ma być posadowiony znacznie niżej w stosunku do budynków sąsiednich, przy jednoczesnym występowaniu wód gruntowych na poziomie 2 m poniżej terenu, a także w sytuacji, gdy zagrożone będzie bezpieczeństwo osób pracujących przy jego budowie – pod linią energetyczną 110 kV,

- że funkcje poszczególnych pomieszczeń, w szczególności tych przeznaczonych na wynajem, zostaną dookreślone w przyszłości, a powinny być znane przed wydaniem pozwolenia na budowę,

- że wymienione odległości (od linii elektroenergetycznej – przyp. Sądu) pod Ad 9 (pisma projektanta z dnia [...] maja 2019 r., stanowiącego odpowiedź na wniesione uwagi dot. inwestycji – przyp. Sądu) nie zostaną zachowane w samym procesie wznoszenia budynku, brak jest dokumentacji wykonawczej, a przerzucanie organizacji budowy na inwestora i wykonawcę jest nie do przyjęcia, plan BIOZ nie jest tu rozwiązaniem wystarczającym,

- w opisie konstrukcyjnym wskazana jest technologia realizacji projektu, co zaprzecza stwierdzeniom przedstawionym pod Ad 11 (pisma projektanta – przyp. Sądu),

- istnieje możliwość wjazdu i zjazdu z terenu przez główny wjazd i zjazd z ul. [...] przez samochody ciężarowe, jak wskazano pod Ad 17 (pisma projektanta – przyp. Sądu).

Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Po przytoczeniu stanu faktycznego w sprawie, treści art. 4, art. 35 ust. 1, 3 i 4, oraz art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 – dalej "p.b."), dokonaniu opisu spornej inwestycji, a także przytoczeniu ustaleń obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta T. nr [...] z [...] lipca 2015 r., organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja zgodna jest ustaleniami ww. planu. Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że o ile pismo skarżącej z dnia [...] listopada 2019 r. faktycznie wpłynęło do organu po wydaniu decyzji, to nie zawierało istotnych nowych zarzutów, ale stanowiło polemikę z odpowiedziami inwestora na wcześniejsze zarzuty; pismo to nie miało wpływu na wynik sprawy. Dalej wskazał, że istotą art. 79a k.p.a. jest ostrzeżenie strony, że materiał dowodowy przez nią dostarczony nie pozwala na wydanie decyzji pozytywnej, co ma umożliwić uzupełnienie tego materiału przed terminem zakończenia sprawy. Skarżąca spółka miała możliwość wypowiedzenia się w sprawie jeszcze przed wydaniem decyzji, natomiast materiał przedłożony przez inwestora jest kompletny i w zw. z tym nie wskazano przesłanek zależnych od niego, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane. Odnosząc się do zarzutu niezachowania w procesie wznoszenia budynku odległości od istniejącej linii energetycznej Wojewoda wskazał, że inwestor dokonał uzgodnienia bezpiecznych warunków pracy pod linią z jej użytkownikiem (Enea S.A.), uzgodnienie to określa odległości wykonania prac, a projekt budowlany wskazuje, że odległości zostaną zachowane. Wskazał, że obowiązki związane ze sporządzeniem planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia zostały zgodnie z przepisami rozdzielone na uczestników procesu budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził, że projekt został uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, a przywołany w dodatkowym piśmie rzeczoznawcy § 271 ust. 1, pomimo braku informacji w tym zakresie w piśmie, pochodzi z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co jest oczywiste i nie stanowi istotnego uchybienia. W ocenie organu wbrew stanowisku skarżącej projekt nie wymagał opinii komendanta miejskiego straży pożarnej. Organ wskazał, że dla projektu wykonano dokumentację geologiczno-inżynierską zawierającą geotechniczne warunki posadowienia obiektu. Nie jest też w obowiązującym stanie prawnym, jak stwierdził organ, obowiązkowe wskazanie w decyzji kategorii obiektu budowlanego, przy czym została ona wskazana w projekcie budowlanym. Zjazd publiczny z istniejącego parkingu w pasie drogowym ul. [...] na działkę nr [...] do projektowanego budynku wynika z ostatecznej decyzji Miejskiego Zarządu Dróg w T. z dnia [...] lipca 2017 r., zarzuty w tym zakresie są w ocenie organu niezasadne. Końcowo Wojewoda stwierdził, że projektowany budynek i jego usytuowanie zgodne są z założeniami obowiązującego dla terenu inwestycji m.p.z.p., oraz przepisami techniczno-budowlanymi, w tym dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego, zaś projekt budowlany jest kompletny, został prawidłowo sporządzony i sprawdzony oraz ma wymagane opinie i uzgodnienia.

W skardze na powyższą decyzję E. sp. z o. o. w T., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie decyzji w całości, wstrzymanie jej wykonania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W skardze zawarła zarzuty wobec decyzji Wojewody tożsame jak w odwołaniu od decyzji I instancji. W uzasadnieniu skargi podniosła, że

- nadała w dniu [...] listopada 2019 r. pismo ze stanowiskiem do organu I instancji, Prezydent wydał zaś w dniu [...] listopada 2019 r. nie czekając na ww. korespondencję, która wpłynęła do organu w dniu [...] listopada 2019 r., tj. po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Doszło w ocenie spółki do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a.;

- wyjaśnienia projektanta co do zgłoszonych w toku postępowania zarzutów mijają się z prawdą oraz są sprzeczne ze sztuką budowlaną;

- budynek nie spełnia w jej ocenie warunków bezpieczeństwa pożarowego, użytkowania, warunków użytkowych, nie określono oddziaływania budynku;

- droga pożarowa nie może przebiegać przez parking;

- pobliska linia energetyczna nie zapewnia bezpieczeństwa;

- nieokreślenie funkcji poszczególnych pomieszczeń stanowi przeszkodę dla wydania decyzji o pozwoleniu na budowę;

- nie zostaną zachowane odległości w procesie wznoszenia budynku opisane w ad. 9 pisma projektanta, brak jest technologii realizacji projektu w opisie konstrukcyjnym, co przeczy twierdzeniom ad. 11 pisma projektanta, a inwestor winien opracować dokumentację wykazującą, że roboty w tych warunkach i w tej lokalizacji są możliwe do wykonania;

- zastrzeżenia budzi przewidzenie wjazdu i wyjazdu z terenu inwestycji z ul. [...] dla samochodów ciężarowych;

- brak jest w ocenie skarżącej wykazania, iż budynki sąsiednie zostaną zabezpieczone przed osiadaniem w zw. z realizacją inwestycji w tak głębokim posadowieniu – koniecznym jest opracowanie dokumentacji technicznej, która to wykaże;

- nie została dokonana ocena zgodności projektu w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., nie wyjaśniono wszystkich wątpliwości, również tych zgłoszonych przez stronę;

- projektowany budynek nie spełnia norm określonych w art. 5 p.b. w szczególności w zakresie higieny, zdrowia i środowiska, bezpieczeństwa użytkowania i dostępności oraz bezpieczeństwa;

- zaprojektowano pomieszczenia biurowe na trzech kondygnacjach o łącznej powierzchni 249,13 m2, w zw. z czym należało określić liczbę zatrudnionych o opisać funkcję pomieszczeń i wyjaśnić rozwiązania komunikacyjne dla osób niepełnosprawnych, w szczególności na wyższe kondygnacje.

W obszernej "reasumpcji argumentacji odwołującego" skarżąca spółka podniosła, że:

- odpowiedzi inwestora na zgłoszone uwagi były ogólnikowe, nad czym organ przeszedł do porządku,

- zaprzeczeniem istoty zaprojektowanego budynku jest założenie dookreślenia funkcji pomieszczeń dopiero przez przyszłych najemców,

- z uwagi na kształt budynku wskazana byłaby odrębna ekspertyza uwzględniająca parcia i ssanie na poszczególne ściany budynku z uwzględnieniem jego posadowienia,

- pismo rzeczoznawcy z dnia [...].12.2018 do Urzędu Miasta T. jest nieprecyzyjne w zakresie powołanego aktu prawnego, a nadto wyrażone w nim stanowisko jest absurdalne, wskazana zaś byłaby opinia komendanta miejskiego straży pożarnej, co wynika ze stanowiska wspólnego Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] grudnia 2014 r.

- zasadnym byłoby uzyskanie opinii Państwowej Inspekcji Pracy co do użytkowania budynku,

- bez zmiany znaków drogowych i uzyskania wymaganych uzgodnień z zarządcą drogi wjazd samochodów ciężarowych przez parking przeznaczony wyłącznie dla samochodów osobowych przy ul. [...] jest niemożliwy,

- brak jest stosownego uzgodnienia co do wypompowanej wody gruntowej celem obniżenia jej poziomu podczas prac fundamentowych, w tym zakresie wpływu tego wypompowania na stabilność słupów energetycznych,

- nie określono kategorii obiektu w decyzji o pozwoleniu na budowę,

- skomplikowany charakter robót obligował do ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego zgodnie z art. 18 ust. 2 p.b.,

- brak analizy rzeczywistego oddziaływania inwestycji w stosunku do sąsiednich nieruchomości, infrastruktury technicznej oraz słupów energetycznych uzasadnia uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej "p.p.s.a.") wykazała, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot skargi stanowi decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2020 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] listopada 2019 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-magazynowego przy ul. [...] w T..

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 9 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (publ. jak wcześniej wskazano) i przepisami wykonawczymi do ustawy, przepisami obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta Torunia z dnia 9 lipca 2015 r., nr 105/15 (publ. Dz. Urz. Woj. Kuj-Pom z 2015 r., poz. 2359), a także z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a - uzasadnienie to jest spójne i logiczne, obejmuje ogół relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych. Sąd dostrzega przy tym, że organ odwoławczy nie odniósł się do całości zarzutów wyartykułowanych w obszernym odwołaniu od decyzji I instancji (i powtórzonych w skardze do tut. Sądu), jednak uchybienie to uznać należy za niemające wpływu na wynik sprawy, albowiem akta sprawy, a przede wszystkim projekt budowlany wraz projektem zagospodarowania terenu, potwierdzają, że żaden z zarzutów skargi, a jednocześnie odwołania, nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 28 ust. 1 p.b., roboty budowlane niewymienione w art. 29-31 można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane;

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej ,,inwestycją KZN".

W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego - organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zachowane zostały wszystkie warunki wynikające z przepisów Prawa budowlanego, a także Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz obszar Natura 2000. W ocenie Sądu, nie ma również podstaw do kwestionowania oceny organów obu instancji, że projekt jest kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzone zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b. Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w szczególności oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zaistniały zatem przesłanki uprawniające i zarazem zobowiązujące organ do wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do argumentów skargi stwierdzić należy kolejno, że:

1. Naruszenie przepisów postępowania może odnieść skutek w postaci uchylenia decyzji, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy administracyjnej (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. ("organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań") mógłby stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (vide chociażby wyroki NSA z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. II OSK 2046/18). Chodzi tu zatem o wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie dokonania konkretnych czynności procesowych, przy czym w takiej sytuacji to na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Nie budzi wątpliwości, że organ I instancji wydał swoje rozstrzygnięcie przed dniem wpływu do niego - nadanego w terminie wyznaczonym zawiadomieniem (do [...] listopada 2019 r.) - stanowiska skarżącej spółki odnośnie wyjaśnień projektanta (pismo z [...] listopada 2019 r. z pieczęcią Wydziału Architektury i Budownictwa poświadczającą jego wpływ do organu [...] listopada 2019 r. – k. 96 akt adm.). Po pierwsze jednak – z treści tego pisma wynika, że stanowiło ono polemikę ze stanowiskiem projektanta co do poszczególnych jego wyjaśnień, nie zawierało również wniosku o przeprowadzenie jakichkolwiek dowodów. Po drugie – skarżąca nie wykazała, zarówno w odwołaniu jak i w skardze, w jaki sposób komentowane uchybienie wpłynęło na możliwość dokonania przez skarżącą jakiejkolwiek czynności procesowej, a przede wszystkim takiej, która mogła mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd ocenił zatem, że o ile wydanie decyzji przed upływem stosownego terminu wyznaczonego zawiadomieniem o możliwości wypowiedzenia się w sprawie (zawiadomienie z [...] listopada 2019 r. określające termin wypowiedzenia się do [...] listopada 2019 r. – k. 80 akt adm.), a nawet samo określenie takiego terminu w zawiadomieniu (termin winien zostać określony jako 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, bez zastrzeżenia "nie później niż do"), stanowi uchybienie art. 10 § 1 k.p.a., to jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, nie zostało bowiem to wykazane przez skarżącą, ani też sama treść przedmiotowego pisma nie wskazuje na taką okoliczność.

2. Sąd nie stwierdził naruszenia art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jeżeli zgromadzony i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych. Wydaje się, że skarżąca w tym zakresie podnosi, jakoby organ zobowiązany był przeprowadzić dodatkowe czynności dowodowe w związku z lakoniczną – w ocenie skarżącej – odpowiedzią projektanta na zastrzeżenia skarżącej wyartykułowane w toku postępowania, a nadto uzyskanie dodatkowej opinii rzeczoznawcy budowlanego z uwagi na nietypowy kształt przestrzenny budynku i jego usytuowanie (posadowienie), opinii komendanta miejskiej straży pożarnej i opinii Państwowej Inspekcji Pracy. Pomijając brak przepisów obligujących organ do powyższego stanowisko skarżącej w tym zakresie uznać należy jako polemikę z założeniami projektowymi zamierzonego budynku, a także antycypacyjnych obaw co do samego procesu budowlanego i późniejszego funkcjonowania obiektu. Nie stanowi to podstawy do prowadzenia dodatkowych czynności dowodowych w sprawie, zwłaszcza, że skarżąca w toku postępowania nie wyszła poza ww. twierdzenia i nie złożyła np. kontrekspertyzy specjalistycznego podmiotu na ich poparcie. Zauważyć przy tym należy, że sam projekt budowlany nie podlega ocenie organu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a badana jest jego zgodność z m.p.z.p., kompletność, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wynika to wprost z art. 35, że tylko projekt zagospodarowania działki podlega kontroli organu architektonicznego, a nadto z art. 20, zgodnie z którym to na uprawnionych projektantach spoczywa odpowiedzialność za treść projektu budowlanego (vide wyrok NSA z dnia 28 września 2016 r., sygn. II OSK 3173/14). Wszystkie zaś elementy odnoszące się do projektu budowlanego i podlegające ocenie organu architektoniczno-budowlanego zgodnie z przepisami p.b. zostały przez organy obu instancji zweryfikowane pozytywnie.

3. Za niezasadny uznał Sąd zarzut dotyczący braku precyzyjnego ustalenia w decyzji o pozwoleniu na budowę przeznaczenia poszczególnych pomieszczeń projektowanego obiektu. Projekt jest w tym zakresie zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta Torunia nr 105/15 z 9 lipca 2015 r., w którego § 7 unormowano, że na obszarze 93.11-U2, a więc na obszarze, na którym znajduje się teren inwestycji, przeznaczenie podstawowe określone zostało jako usługi, a dopuszczalne – m.in. magazyny. Plan – realizując wytyczne art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - nie wprowadził w tym zakresie ustaleń bardziej szczegółowych, a to oznacza, że nie ma podstaw prawnych do różnicowania na etapie pozwolenia na budowę kategorii usług dopuszczalnych do realizowania w zamierzonym obiekcie, np. ze względu na ich charakter, a w konsekwencji artykułowania z tego tytułu zarzutu wobec takiego określenia funkcji planowanego obiektu, jakim posługuje się prawodawca lokalny we właściwym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Tym bardziej nie jest w ocenie Sądu wymaganym, by w projekcie budowlanym obiektu, którego poszczególne pomieszczenia przeznaczone będą na najem podmiotom-usługodawcom, wskazywano funkcję tych pomieszczeń determinowaną daną działalnością usługową. Ustalenie charakteru działalności usługowej realizowanej w danym pomieszczeniu będzie możliwe dopiero po rozpoczęciu tej działalności, ewentualne konsekwencje jej niezgodnego z prawem wykonywania nie są objęte kognicją organu architektoniczno-budowlanego w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wbrew skardze nie jest też tak, że funkcja obiektu zostanie dookreślona dopiero po rozpoczęciu użytkowania obiektu – zgodnie z projektem budynek został skategoryzowany jako budynek o funkcji mieszanej - biurowo-konferencyjnej (kat. XVI), handlowo-usługowej (kat. XVII) oraz przemysłowej (kat. XVIII).

4. Zarzuty skupiające się na przewidywanym negatywnym wpływie procesu budowlanego na okoliczne nieruchomości, a także zgodności robót budowlanych z właściwymi przepisami, w tym dotyczącymi bezpieczeństwa, nie mogą odnieść zamierzonego skutku wobec zakwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, albowiem prawidłowość prowadzenia procesu budowlanego może być przedmiotem kontroli dopiero po jego rozpoczęciu, a dokonywanej przez upoważniony organ nadzoru budowlanego.

5. Dalej wskazać należy, że projekt budowlany zawiera sporządzoną przez uprawnione podmioty dokumentację geologiczno-inżynierską dla określenia warunków geologiczno-inżynierskich na potrzeby posadowienia zamierzonego obiektu (art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. d p.b.), inwestor dokonał uzgodnienia bezpiecznych warunków pracy pod linią z jej użytkownikiem (Enea S.A.), zgodnie z § 55 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. z 2003 r., nr 47, poz. 401). Droga pożarowa poprowadzona została od strony ul. [...] w sposób niekolidujący z miejscami parkingowymi, co wynika choćby z rysunku ZR-1 stanowiącego załącznik graficzny do projektu budowlanego – nie przebiega bezpośrednio przez parking (wyznaczone miejsca parkingowe, zarówno na terenie dz. inwestora [...], jak i dz. [...]). Projekt zawiera ustalenia co do ochrony przeciwpożarowej, a stanowisko wspólne Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] grudnia 2014 r. nie jest w sprawie aktem, z którego wywodzić należy obowiązek uzyskania dodatkowej opinii komendanta miejskiego straży pożarnej. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę. Ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego zgodnie z art. 18 ust. 2 p.b. jest działaniem fakultatywnym - do oceny inwestora należy, czy będzie to konieczne do spełnienia obowiązku zorganizowania procesu budowy, z uwzględnieniem zawartych w przepisach zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o którym to obowiązku mowa w art. 18 ust. 1 p.b.

6. Odnosząc się do zarzutów dotyczących prawidłowości projektowanych zjazdów z drogi publicznej stwierdzić należy, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanym art. 34 ust. 1 pkt 2 p.b., te zaś określone są w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który w § 14 ust. 1 stanowi, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Lokalizacja zjazdu publicznego wymaga uprzedniego uzyskania przez inwestora stosownego zezwolenia zarządcy drogi. Zgodnie z art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych zezwolenie to określać będzie m.in. jego parametry techniczne. Te określone zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 124). Rozporządzenie to wskazuje, że zjazd z drogi powinien dostosowany do wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony (vide § 77 ww. rozporządzenia). Kwestia ta zatem właściwa jest odrębnemu rozstrzygnięciu administracyjnemu w postaci zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu. Taka też decyzja została w niniejszej sprawie przez inwestora uzyskana.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.