Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 677/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant sekretarz sądowy Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy K., działając w oparciu o przepis art. 59 ust. 1 oraz art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015, poz. 199), zwanej dale u.p.z.p., ustalił na rzecz K. Z. i W. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącej hali magazynowej oraz budowie dwóch hal magazynowych, utwardzeniu terenu, budowie dróg wewnętrznych, budowie kanalizacji deszczowej, separatora oraz bezodpływowego zbiornika na wody deszczowe na nieruchomości oznaczonej numerami 1 i 2, położonej w Gminie K. Linię zabudowy projektowanej inwestycji wyznaczono w odległości 4 m od granicy działki; wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej ustalono na 0,10 – 0,30 z zachowaniem min. 5 % tej powierzchni. Wskazano, że utwardzony teren ma zajmować powierzchnię około 4700 m2 i służyć składowaniu zużytych opon; szerokość elewacji frontowej wynosić ma 29 m z tolerancją 20% dla tego parametru; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ma wynieść od 3 do 6 m; wysokość kalenicy od 5 – 8 m, zaś dach ma być symetryczny, dwuspadowy o kącie nachylenia 15º – 45º.

Od decyzji tej odwołanie złożyła A. D. (obecnie skarżąca), wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Kwestionując rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji podniosła, że ten oparł się na niepełnym materiale dowodowym, gdyż toczące się równolegle postępowanie – którego przedmiotem było doprowadzenie nieruchomości do stanu poprzedniego (obniżenie terenu) - nie zostało zakończone decyzją ostateczną. To ma z kolei wpływ na ocenę parametru wysokości planowanej inwestycji, a wobec tego istniały podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżąca zwróciła również uwagę, że w postępowaniu toczącym się przed organami nadzoru budowlanego orzeczono nakaz rozbiórki istniejącej hali magazynowej. Stąd też rozstrzygnięcie w tym zakresie przez organ orzekający o ustaleniu warunków zabudowy terenu należy uznać za niedopuszczalne. Ponadto, w ocenie autorki odwołania organ nie ustalił, czy planowane utwardzenie terenu będzie służyło jako składowisko odpadów, półproduktów, czy też produktów gotowych. Na koniec wreszcie zwrócono uwagę na wątpliwości odnośnie charakteru planowanej inwestycji – budynku, w szczególności zaś tego, czy będzie to budynek, czy też budowla.

Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał, iż kwestionowana decyzja odpowiada prawu. Powołując się na treść art. 61 § 1 u.p.z.p. organ podkreślił, że ustalenie warunków zabudowy jest możliwe wówczas, gdy spełnione zostaną wskazane w tym przepisie przesłanki, w szczególności zaś tzw. zasada dobrego sąsiedztwa. Dotyczy ona kontynuacji cech, funkcji, gabarytów oraz zagospodarowania terenu planowanej inwestycji względem już istniejących obiektów budowlanych. Sporządzona na potrzeby prowadzonego postępowania analiza urbanistyczna terenu obejmującego sąsiednie nieruchomości pozwoliła stwierdzić, że nieruchomości te zabudowane są budynkami o charakterze handlowo – usługowym, co oznacza kontynuację funkcji istniejącej na analizowanym obszarze. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę, że postępowanie toczące się z wniosku skarżącej o przywrócenie stanu poprzedniego na należących do inwestora działkach zostało umorzone decyzją Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] r. utrzymaną następnie w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r.

Na decyzję organu odwoławczego skarżąca wniosła skargę do tut. Sądu, domagając się jej uchylenia, a także uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Skarżąca podniosła ponownie, że wynik postępowania został oparty na niepełnym materiale dowodowym oraz że istnieją wątpliwości co do zgodności z prawem działań inwestora, które rzutowały na ustalenia organu. Zwróciła uwagę, że decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. nałożono obowiązek rozbiórki hali magazynowej na nieruchomości o numerze 1, natomiast decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga w sprawie rozstrzygniętej właśnie tą decyzją. Strona powtórzyła również argumentację dotyczącą utwardzenia placu i wątpliwości związanych z jego przeznaczeniem oraz odnoszących się do pojęcia "hala magazynowa" zwracając przy tym uwagę, że załącznik graficzny do decyzji odnosi się do nieaktualnego stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Organ, ustosunkowując się do podniesionych w skardze zarzutów odwołał się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie, w dniu 23 listopada 2015 r. uczestnik postępowania K. Z. wniósł o oddalenie skargi, zwracając uwagę, że sformułowane w niej zarzuty dotyczące kwestii zabudowy terenu, rozbiórki istniejącego wcześniej obiektu a także walorów krajobrazowych są bezprzedmiotowe. Wyjaśnił, że otrzymał zaskarżoną decyzje a pozostałe strony postępowania to właściciele działek sąsiednich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzającą ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu, aczkolwiek organy nie ustrzegły się w toku prowadzonego postępowania uchybień o charakterze formalnym, które jednakże nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Ustalenie warunków zabudowy terenu dla konkretnej inwestycji w drodze wydania decyzji może mieć miejsce wówczas, gdy dla danego obszaru brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią art. 61 u.p.z.p. określenie przesłanek zagospodarowania terenu, w tym dopuszczalnej zabudowy, może nastąpić o ile istnieją ku temu niezbędne warunki w zakresie uzbrojenia terenu, jednocześnie przy poszanowaniu istniejących cech zagospodarowania i zabudowy terenu oraz istniejącego przeznaczenia terenu. Przywołany przepis wymaga kumulatywnego spełnienia szeregu warunków i tylko ich łączne zaistnienie daje podstawę do uwzględnienia wniosku potencjalnego inwestora. Zgodnie z regulacją art. 61 ust. 1 omawianej ustawy dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy jeżeli:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Na gruncie niniejszej sprawy wniosek o ustalenie warunków zabudowy terenu dla nieruchomości oznaczonej numerami działek: 1 i 2, położonej w Gminie K. złożyli K. Z. i W. K. Organ, mając na względzie charakter planowanej inwestycji, wyznaczył krąg stron postępowania, prawidłowo przyjmując, iż będą nimi właściciele nieruchomości sąsiadujących z terenem objętym wnioskiem. W toku prowadzonego postępowania w sposób odpowiadający wymaganiom ustawy oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), wyznaczono obszar analizowany, zaś wyniki sporządzonej analizy urbanistycznej dały podstawy do sformułowania wniosku, iż planowana inwestycja zarówno pod względem funkcji jak i parametrów będzie stanowiła kontynuację istniejącej na analizowanym obszarze funkcji zabudowy. W bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się bowiem budynki o charakterze usługowym, jedno i dwukondygnacyjne, o dachach prostych, jedno i dwuspadowych, charakteryzujące się prostą formą architektoniczną. Bez wątpienia więc inwestycja polegająca na budowie dwóch hal magazynowych oraz utwardzeniu placu może być uznana za nawiązująca do sąsiedniej zabudowy. Nieruchomość należąca do inwestorów spełnia również warunek dostępu do drogi publicznej, istnieje na niej uzbrojenie dające możliwość realizacji planowanej inwestycji, a teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

Wbrew obawom skarżącej, sygnalizowanym również na etapie postępowania odwoławczego, planowana inwestycja, w części dotyczącej utwardzenia nieruchomości pod plac do składowania opon samochodowych nie jest sprzeczna z regulacjami odnoszącymi się do ochrony środowiska, w szczególności zaś nie może być zaliczona do przedsięwzięć znacząco oddziałujących na środowisko. Z kolei zarzut odnoszący się do faktu nałożenia na inwestorów obowiązku rozbiórki uprzednio istniejącej hali magazynowej pozostaje bez wpływu na ocenę kontrolowanych w niniejszym postępowaniu decyzji. Orzeczenie o rozbiórce było bowiem wynikiem ustalenia, iż inwestycja zrealizowana została nielegalnie, co wszak nie stoi na przeszkodzie uzyskaniu dla tego samego terenu warunków zabudowy dla kolejnej inwestycji. Wobec zgłaszanych przez skarżącą wątpliwości wskazać trzeba, że użyte zarówno przez inwestora jak i organy obu instancji, pojęcie hali magazynowej odpowiada zawartej w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) definicji budynku. Sformułowanie "hala magazynowa" najlepiej bowiem oddaje zarówno charakter jak i funkcję planowanego obiektu.

Niezależnie od powyższego wskazać przyjdzie, że przeprowadzona przez Sąd kontrola postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji ujawniła szereg uchybień formalnych zaistniałych w jego toku, które wszakże nie miały istotnego wpływu na jego wynik.

Przede wszystkim przypomnieć trzeba, że zgodnie z treścią art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodek postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), jednym z obligatoryjnych elementów każdej decyzji administracyjnej jest wskazanie stron postępowania. W decyzji organu pierwszej instancji oznaczono jedynie inwestora. W odniesieniu do pozostałych stron postępowania odwołano się natomiast do treści "wykazu z ewidencji gruntów". Tego rodzaju odwołanie należy uznać za nieprawidłowe, zwłaszcza że w aktach administracyjnych brak jest tego wykazu. Nie mniej jednak, mając na względzie fakt, iż żadna ze stron nie kwestionowała zapewnienia jej udziału w toczącym się postępowaniu, a organ odwoławczy prawidłowo wymienił strony postępowania w swojej decyzji Sąd uznał, iż uchybienie to nie miało wpływu na finał postępowania.

W nawiązaniu do poczynionych wyżej spostrzeżeń Sąd zwraca również uwagę, że w aktach sprawy brak jest dowodów doręczeń decyzji organu pierwszej instancji stronom postępowania. Nie mniej jednak, ze względu na fakt, iż żadna ze stron nie kwestionowała okoliczności doręczenia jej wspomnianego rozstrzygnięcia, okoliczność ta również nie zaważyła na ocenie Sądu.

Mając wszystko powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.