Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 122/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 13 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 151, art. 153, art. 190
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. [...] IV SAB/Po 122/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Józef Maleszewski Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SAB/Po [...]

Uzasadnienie

W dniu 14 lipca 2014 r. spółka Z. K. zwróciła się na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014, poz. 782 - dalej u.d.i.p.) do Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego w P. Sp. z o.o. (dalej MPK P. bądź organ) o udostępnienie informacji publicznej w postaci:

1. wszelkiej korespondencji dotyczącej wykonania, w tym uzgadniania, dokumentacji projektowej dotyczącej urządzenia lakierni na Hali Głównej (dalej zwanej "Dokumentacją Projektową"), w tym w szczególności zaprojektowania technologii oferowanej przez B. Sp. z o.o., prowadzonej pomiędzy MPK P. jako Zamawiającym, jak i przedstawicielami MPK P. jako Zamawiającego, a Generalnym Wykonawcą tej dokumentacji projektowej - firmą A. Sp. z o.o. oraz zaangażowanymi przez ww. Generalnego Wykonawcę biurami projektowymi, projektantami lub innymi podmiotami (w szczególności B. Sp. z o.o.), ekspertami, rzeczoznawcami czy dostawcami technologii;

2. wszelkiej korespondencji dotyczącej odbioru Dokumentacji Projektowej, w tym protokołów jej odbioru;

3. umowy zawartej pomiędzy MPK P. , a Generalnym Wykonawcą Dokumentacji Projektowej, wszelkich aneksów do tej umowy, wszelkich umów o wykonanie prac uzupełniających, dodatkowych lub zamiennych, wszelkich umów o nadzory autorskie;

4. kopii wszelkich udzielonych przez Zamawiającego akceptacji podwykonawców Generalnego Wykonawcy Dokumentacji Projektowej;

5. listy zaakceptowanych przez Zamawiającego projektantów zaangażowanych w wykonanie Dokumentacji Projektowej, wraz z dokumentami potwierdzającymi taką akceptację oraz uprawnieniami zaakceptowanych projektantów;

6. wszelkiej korespondencji prowadzonej w ramach nadzorów autorskich oraz w ramach inwestycji pn. "Budowa zajezdni tramwajowej F. w P." (dalej zwanej "Inwestycją") pomiędzy Zamawiającym, Inżynierem Kontraktu a Projektantem (A. Sp. z o.o.), zaangażowanymi przez Projektanta innymi biurami projektowymi, projektantami lub podmiotami (w szczególności B. Sp. z o o.), ekspertami, rzeczoznawcami czy dostarczycielami

technologii, a także Inżynierem Kontraktu dotyczącej Dokumentacji Projektowej, w tym korespondencji kierowanej wyłącznie do wiadomości Zamawiającego;

7. wszelkiej korespondencji prowadzonej w ramach Inwestycji pomiędzy Zamawiającym, Inżynierem Kontraktu, Projektantem (A. Sp. z o.o.) zaangażowanymi przez Projektanta innymi biurami projektowymi, projektantami lub podmiotami (w szczególności A. - P. Sp. z o.o.), ekspertami, rzeczoznawcami czy dostarczycielami technologii dotyczącej uzgadniania wykonywanego przez Wnioskodawcę aneksu do projektu techniczno- technologicznego urządzenia lakierni;

8. wszelkiej korespondencji prowadzonej w ramach Inwestycji pomiędzy Zamawiającym, Projektantem (A. - P. Sp. z o.o.) zaangażowanymi przez Projektanta innymi biurami projektowymi, projektantami lub podmiotami (w szczególności A. - P. Sp. z o.o.), ekspertami, rzeczoznawcami czy dostarczycielami technologii dotyczącej wad Dokumentacji Projektowej.

Pismem z dnia 4 września 2014 r. MPK P. wskazał, że udostępnienie

informacji we wnioskowanym zakresie nie jest możliwe, ponieważ treść wniosku była bardzo ogólnikowa. Ponadto organ wskazał, iż wnioskodawca jako wykonawca umowy posiada bardzo szeroki dostęp do dokumentów związanych zarówno z zaprojektowaniem jak i wykonaniem lakierni. Wyraził też wątpliwość, czy wniosek nie stanowi nadużycia prawa do informacji.

Pismem z dnia 23 września 2014 r. spółka Z. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. skargę na bezczynność MPK P..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie jako bezzasadnej.

Organ wskazał, iż wniosek nie znajduje oparcia w prawie i nie mają do niego zastosowania przepisy u.d.i.p. ponieważ:

• wniosek jest ogólny i mało precyzyjny, dlatego MPK nie było w stanie ustalić nie tylko jakich konkretnie informacji dotyczących lakierni domaga się skarżący (co jest kluczowe zważywszy na fakt, iż z u.d.i.p. wynika dla organu zasadniczy obowiązek realizacji wniosków zgodnie z ich treścią), lecz również czy stanowią one informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Doprecyzowanie wniosku było zaś o tyle istotne, że skarżący domagał się bardzo szeroko m.in. przekazania "wszelkiej korespondencji" (w formie pisemnej i elektronicznej) dotyczącej etapu projektowania oraz realizacji

lakierni prowadzonej przez MPK z podmiotami trzecimi, takimi jak Główny Projektant

2

inwestycji oraz Inżynier Kontraktu, która nie koniecznie walor informacji publicznej posiada, nawet przy przyjęciu bardzo szerokiego jej zakresu,

. skarżący nie sprecyzował żądań wniosku, pomimo otrzymania od MPK stosownego wezwania,

. skarżący posiada szeroki dostęp do dokumentacji dotyczącej projektowania oraz wykonania całej inwestycji, w tym urządzenia lakierni, z racji tego, iż skarżący jest wykonawcą realizującym tą inwestycję,

. skarżący nadużywa prawa dostępu do informacji publicznej i dąży nie do zdobycia wiedzy o sprawach publicznych związanych z realizacją zajezdni tramwajowej F. w P., której skarżący nie posiada, lecz de facto do przeprowadzenia kontroli działań zamawiającego i podejmowanych przez niego decyzji dotyczących lakierni, a to w związku ze sporem jaki powstał pomiędzy stronami na gruncie realizacji tego elementu inwestycji zgodnie z aneksem nr [...] do umowy z dnia [...] listopada 2013 r., a w szczególności w zakresie wynikającego z tegoż aneksu dla skarżącego obowiązku uzgodnienia z Głównym Projektantem inwestycji zmian wprowadzanych przez skarżącego do projektu techniczno-technologicznego lakierni.

Organ zaznaczył, że wniosek o informację publiczną w sprawie zmierza do wypaczenia prawa do informacji publicznej, stanowi przykład instrumentalnego jego rozumienia i wykorzystania żądanych informacji na cele prywatne wnioskodawcy w sporze prowadzonym z adresatem wniosku w ramach lakierni w Hali Głównej zajezdni tramwajowej F..

Na marginesie organ dodał, że pomimo iż przepisy u.d.i.p. nie znajdowały zastosowania w niniejszej sprawie, to wysyłając do skarżącego ww. pismo z dnia 4 września 2014 r. MPK dotrzymało maksymalnego 2 miesięcznego terminu określonego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Wcześniej zaś pismem z dnia 21 lipca 2014 r., wzywając skarżącego do doprecyzowania wniosku, MPK poinformowało skarżącego kiedy możliwe będzie ustosunkowanie się do wniosku oraz że nastąpi to nie później niż w terminie 2 miesięcy od dnia jego złożenia.

Na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę oraz z ostrożności podniósł, że gdyby Sąd nie mógł zobowiązać organu do dostarczenia skarżącemu wskazanych dokumentów, to wnosi o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z dnia 7 lipca 2014 r. Wskazał, iż w niniejszej sprawie nie ma zastosowania ustawa o zamówieniach publicznych albowiem żądane dokumenty dotyczą zupełnie innego postępowania niż wskazuje na to organ. Postępowanie w

trybie zamówienia publicznego dotyczyło sporządzenia dokumentacji projektowej dla

3

lakierni, a dokumenty żądane dotyczą wykonawstwa. W nawiązaniu do odpowiedzi na skargę pełnomocnik wskazał, iż dokumentów wskazanych w pkt 1-5 z wniosku z dnia 7 lipca 2014 r. skarżący w ogóle nie posiada. Odnośnie natomiast wniosków zawartych w pkt 6-8 pełnomocnik wskazał, że być może są posiadaczem tych dokumentów, ale też w większości ich nie posiadają. Pełnomocnik oświadczył, iż może posiadać 1% dokumentów. Pełnomocnik wskazał, iż organ zobowiązany jest do wydania dokumentów z uwagi na fakt, iż gospodaruje mieniem publicznym.

Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi podnosząc, iż argumentacja przytoczona przez pełnomocnika skarżącego w dniu dzisiejszym dobitnie wskazuje, iż żądane dokumenty mają służyć przygotowaniu przez skarżącą dokumentacji na potrzeby przyszłego sporu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 13 listopada 2014r. sygn. akt IV SAB/Po 80/14 zobowiązał Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne Sp. z 0.0. w P. do rozpatrzenia wniosku Z. K. z dnia 7 lipca 2014 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Ponadto Sąd stwierdził, że bezczynność Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego Sp. z o.o. w P. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zaś w pozostałym zakresie skargę oddalił.

Sąd pierwszej instancji uznał, iż wobec finansowania budowy lakierni ze środków publicznych wszelkie informacje dotyczące realizacji tej inwestycji stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., albowiem dotyczą one pomocy publicznej.

WSA w Poznaniu wskazał też, że wbrew stanowisku organu nie można uznać, iż zamiar wykorzystania informacji w celach komercyjnych winno prowadzić do uznania,

że nie mamy do czynienia z informacją publiczną. W tym względzie Sąd powołał się na art. 23a ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym wykorzystywanie przez osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej informacji publicznej lub każdej jej części, będącej w posiadaniu podmiotów, o których mowa w

ust. 2 i 3, niezależnie od sposobu jej utrwalenia (w postaci papierowej, elektronicznej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej), w celach komercyjnych lub niekomercyjnych, innych niż jej pierwotny publiczny cel wykorzystywania, dla którego informacja została wytworzona, stanowi ponowne wykorzystywanie informacji publicznej i odbywa się na zasadach określonych w niniejszym rozdziale.

Ponadto Sąd ten nie podzielił stanowiska organu, iż w przedmiotowej sprawie wniosek został sformułowany zbyt ogólnikowo i nieprecyzyjnie. Z wniosku jednoznacznie wynika jakich dokumentów i informacji wnioskodawca się domaga.

Uznając, że informacje i dokumenty wskazane we wnioskach stanowią informację publiczną, a organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, Sąd pierwszej instancji ustalił też, że działania podjęte przez podmiot zobowiązany nie nastąpiły w formie adekwatnej do wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Stwierdził on, że skoro wniosek o udzielenie informacji wpłynął do organu dnia 14 lipca 2014 r., to w tym dniu rozpoczął się bieg terminu do załatwienia tej sprawy przez organ. Jak wynika z akt sprawy do dnia orzekania przez Sąd organ nie wydał stosownego aktu odmawiającego udostępnienia żądanej informacji ani tez tej informacji nie udostępnił.

Odnosząc się do twierdzenia organu, iż strona skarżąca posiada dostęp do wnioskowanych dokumentów czy też posiada już te dokumenty, Sąd zauważył, że organ poprzestał na tak ogólnikowych stwierdzeniach pozostających w sprzeczności z oświadczeniami skarżącego. Organ w żadnym zakresie nie wskazał, jakie to konkretne dokumenty, których domaga się skarżący zostały mu już udostępnione lub są już w jego posiadaniu.

W wyniku skargi kasacyjnej wniesionej przez MPK P., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 września 2016r. sygn. akt I OSK 224/15 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, wskazując, że Sąd I instancji nie rozważył dostatecznie, czy wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie dotyczy w istocie informacji w sprawie prywatnej. Sąd I instancji pominął, że nie podlegają załatwieniu w trybie u.d.i.p. wnioski o informację w sprawie wyłącznie prywatnej, gdyż informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest tylko informacja w sprawie publicznej. W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie argumentuje, że żądane przez ZUE S.A. informacje dotyczą w istocie sporu prywatnoprawnego o wykonanie pomieszczenia lakierni w Hali Głównej zajezdni tramwajowej F. w P. i mają zostać pozyskane na rzecz postępowania sądowego. Nie posiadają zatem waloru społecznego, zaś funkcja ich pozyskania nie odpowiada celom i funkcji założonej przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Z drugiej strony ZUE S.A. twierdzi, że przez wniosek chce sprawdzić nieprawidłowości przy realizacji zamówienia publicznego, sugerując, że było ono przeprowadzone z góry pod konkretnego oferenta. Zagadnienie to ma podstawowe znaczenie dla wyniku sprawy, gdyż jeżeli rację ma Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne w P., wówczas żądany wniosek nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., wobec czego jego adresat nie mógł popaść w bezczynność, a zatem skarga podlega oddaleniu. Sposób pozyskiwania

informacji w sporze cywilnoprawnym określa przy tym Kodeks postępowania cywilnego. Jeżeli zaś za trafne Sąd uzna zapatrywanie skarżącej Spółki ZUE na charakter i istotę sprawy, wówczas postępowanie Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego powinno zostać ocenione pod kątem dochowania obowiązkom wynikającym z u.d.i.p.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny nie jest ani dostateczne, ani odnoszące się do stanu faktycznego niniejszej sprawy zdawkowe stwierdzenie zawarte w tej materii w zaskarżonym wyroku, że "nie można uznać, iż fakt zamiaru wykorzystania uzyskanych informacji w celach komercyjnych winno prowadzić do uznania, że nie mamy do czynienia z informacją publiczną. [...] Zatem fakt zamiaru ewentualnego wykorzystania uzyskanej informacji publicznej w celach komercyjnych nie może stanowić podstawy do uznania, iż w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z informacją publiczną". Spór w sprawie nie dotyczy bowiem tego, czy informacja zostanie wykorzystana komercyjnie, lecz tego, czy w sprawie wyłącznie prywatnej czy mającej także charakter sprawy publicznej.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu pełnomocnik strony skarżącej podniósł, iż wywodzi jak dotychczas, powołując się na stanowisko wyrażone w skardze, uzupełnione następnie na rozprawie przed sądem I instancji, a także na stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Pełnomocnicy MPK P. wskazali, że wnoszą i wywodzą jak w odpowiedzi na skargę, podając że w spór między stroną skarżąca i organem ma charakter sporu prywatnego. Pełnomocnik organu złożył również do akt sprawy wykaz spraw toczących się między stroną skarżącą, a organem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej P.p.s.a.) przeprowadził dowód z dokumentów nadesłanych przez MPK P. wraz z odpowiedzią na skargę załączonych do akt sądowych sprawy zawartych na kartach od 38 do 104 akt sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozpoznając powtórnie niniejszą sprawę tut. Sąd w pierwszej kolejności miał na uwadze normę prawną wynikającą z art. 190 P.p.s.a. związującą sąd I instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, wykładnią dokonaną w tej sprawie przez NSA. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, ustrojowe, jak i procesowe. W zgodnych opiniach komentatorów wspomniane związanie ustaje jedynie w razie zasadniczej zmiany stanu faktycznego sprawy, zmiany stanu prawnego, podjęcia przez NSA przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez sąd I instancji uchwały zawierającej odmienną wykładnię w tym samym zakresie, co wykładnia zamieszczona w wyroku uchylającym, a także, gdy NSA w swoich rozważaniach wykroczy poza zakres kognicji i orzekania wyznaczony zasadą związania granicami skargi kasacyjnej (por. m.in.: B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2011, uw. 2-6 do art. 190; J.P. Tamo, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, uw. 2-5 do art. 190). Należy stwierdzić, że żadna z wymienionych wyżej sytuacji w niniejszej sprawie nie wystąpiła.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd miał na uwadze także i to, że również wyroki NSA objęte są dyspozycją przepisu art. 153 P.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Na mocy tego przepisu sąd I instancji rozpoznając ponownie sprawę na skutek wyroku NSA związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w tym wyroku. Należy przy tym podkreślić, że użyte w przywołanym przepisie pojęcie "oceny prawnej" wykracza swym zakresem poza samą tylko "wykładnię prawa", gdyż zawiera się w nim nie tylko wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych, ale i sposobu ich stosowania (ewentualnie stwierdzenie niedopuszczalności ich zastosowania) w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne. Z kolei "wskazania co do dalszego postępowania" - stanowiąc z reguły konsekwencję oceny prawnej - dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu..., uw. 2, 4 i 9 do art. 153).

W świetle przywołanych przepisów art. 190 i art. 153 P.p.s.a., Sąd w składzie rozpoznającym powtórnie niniejszą sprawę jest związany wykładnią, oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku NSA o sygn. I OSK 224/15.

Artykuł 190 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić wykładni prawa dokonanej przez NSA w jego wcześniejszym orzeczeniu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) NSA oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok NSA z dnia 30.7.2009 r. sygn. akt II FSK 451/08, Lex nr 526493; z dnia 23.9.2009 r., sygn. akt I FSK 494/09, Lex nr 594010; z dnia 13.7.2010 r., sygn. akt I GSK 940/09, Lex nr 594756; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14.1.2010 r., sygn. akt I SA/Wr 1591/09, Lex nr 559604).

Uwzględniając powyższe wytyczne na wstępie podzielić należy prezentowany już w wyroku sygn. akt IV SAB/Po 80/14 (nie zakwestionowany przez NSA jak i strony niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego) pogląd, iż MPK P. Sp. z o.o. w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. co do zasady jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Informacją publiczną bowiem jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007 r., sygn. IV SAB/GI 28/07, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 listopada 2014r. sygn. akt II SA/Po 768/14 dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.qov.pi).

Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności (nawet jeśli, żądane informacje nie stanowią informacji publicznej) - w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. (14 dni od dnia złożenia wniosku). Jeśli zatem wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek:

1. udostępnić tę informację w formie czynności materialno - technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), lub

2. wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. (zaznaczyć należy, że w razie odmowy udostępnienia informacji publicznej, do wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie obowiązane są na mocy art. 17 ust. 1 u.d.i.p. poza organami administracji publicznej również inne podmioty wymienione w art. 4 u.d.i.p.), lub

3. udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), lub

4. poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

Jeżeli jednak objęta wnioskiem informacja nie ma charakteru informacji publicznej, organ ma obowiązek powiadomić o tym pisemnie wnioskodawcę. Poinformowanie to nie wymaga formy decyzji administracyjnej, o jakiej stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Badając skargę należy wskazać, że MPK P. pismem 4 września 2014 r. poinformował, że udostępnienie informacji we wnioskowanym zakresie nie jest możliwe, ponieważ treść wniosku była bardzo ogólnikowa. Ponadto organ wskazał, iż wnioskodawca jako wykonawca umowy posiada bardzo szeroki dostęp do dokumentów

związanych zarówno z zaprojektowaniem jak i wykonaniem lakierni. Organ wyraził też wątpliwość, czy wniosek nie stanowi nadużycia prawa do informacji.

Uwzględniając treść powyższego pisma, mając na uwadze wytyczne zawarte w wyroku NSA sygn. akt I OSK 224/15 oraz treść samej skargi, w której zarzucono organowi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej, stwierdzić należy, iż istotnym dla sprawy jest odpowiedź na pytanie, czy złożony w przedmiotowej sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczy informacji publicznej czy też w istocie informacji w sprawie prywatnej. W przypadku gdyby żądana informacja nie stanowiła informacji publicznej nie można by bowiem zarzucić organowi, iż pozostaje w bezczynności.

Prawidłowej odpowiedzi na to pytanie można udzielić po dokonaniu funkcjonalnej wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p., z którego wynika, że ustawa ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Celem ustawy nie jest zatem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalił się wobec tego pogląd, iż wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej". Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2015r. sygn. akt I OSK 430/14, z dnia 30 października 2012r. sygn. akt I OSK 1696/12, z dnia 30 stycznia 2015r. sygn. akt I OSK 617/14, z dnia 21 czeiwca 2012r. sygn. akt I OSK 769/12) i literaturze (por. P. Szustakiewicz, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1638/14, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2016, nr 4, s. 171 i nast.; I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz,

Warszawa 2016, s. 25, 68; M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151).

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela prezentowane powyżej poglądy, podkreślając przy tym, że u.d.i.p. nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji.

Mając powyższe na uwadze, w świetle wytycznych zawartych w wyroku NSA, koniecznym dla ustalenia charakteru informacji objętej wnioskiem strony skarżącej jest dopuszczenie dowodu z dokumentu na podstawie art. 106 P.p.s.a. i analiza dokumentów załączonych do odpowiedzi na skargę (k. 38 -104 akt sprawy) z których wynika, że Z. K. jest wykonawcą na rzecz MPK P. robót związanych z budową zajezdni tramwajowej F. w P..

Ze znajdujących się aktach sprawy umów i pism wynika również, że ZUE S.A. będąc wykonawcą na rzecz MPK P. robót związanych z budową zajezdni tramwajowej F. w P., wykonał również prace w zakresie lakierni wprowadzone aneksem nr [...] z dnia [...] listopada 2013r. do umowy nr [...] zawartej w dniu [...] lipca 2011 r. (k.56 - 62 akt sprawy). Ponadto wskazać należy, iż jak wynika z odpowiedzi na skargę, pomiędzy MPK P. i ZUE S.A. istnieje konflikt dotyczący odbioru lakierni opisany na k. 9 odpowiedzi na skargę (jest to okoliczność nie kwestionowana przez ZUE na etapie postępowania kasacyjnego (zob. odpowiedź na skargę kasacyjną k. 326 -336). Powyższą okoliczność potwierdza również wykaz spraw toczących się między stroną skarżącą, a organem przedłożony na rozprawie poprzedzającej wydanie niniejszego wyroku.

Powyższe zdaniem Sądu, przy uwzględnieniu okoliczności, iż kwestie objęte zakresem wniosku złożonego do MPK P. koncentrują się wokół wykonania przedmiotowej lakierni, powoduje, że żądane informacje nie mają charakteru sprawy publicznej. Powyższego nie zmienia stanowisko prezentowane przez ZUE S.A., która twierdzi, że przez wniosek chce sprawdzić nieprawidłowości przy realizacji zamówienia publicznego, sugerując, że było ono przeprowadzone z góry pod konkretnego oferenta. Powyższa okoliczność podlega bowiem ewentualnemu badaniu w sprawie prowadzonej przed sądem powszechnym i nie może stawić uzasadnienia do występowania z wnioskiem w trybie u.d.i.p.

Oznacza to, iż MPK P. nie udostępniając żądanej informacji w trybie u.d.i.p., udzielając wnioskodawcy stosownej informacji pismem z dnia 4 września 2014r. nie popadł w bezczynność, co uzasadnia oddalenie skargi.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.