Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 654/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Agnieszka Krawczyk, , po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 października 2019 r. sygn. akt I SA/Bd 540/19 w sprawie ze skargi E.-O. S.A. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 17 lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2013-2018 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu na rzecz E.-O. S.A. w G. kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 23 października 2019 r., I SA/Bd 540/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżoną przez E. S.A. w G. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z 17 lipca 2019 r. w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2013-2018.

2. W skardze kasacyjnej od tego wyroku pełnomocnik organu zaskarżył wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 172 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."):

1) naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez:

a) sporządzenie uzasadnienia wyroku, które nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego przez organy za podstawę zaskarżonych decyzji,

b) przypisanie organom stanowiska, które nie zostało zawarte w zaskarżonych decyzjach,

c) wyjaśnienie podstawy prawnej zaskarżonego wyroku nie odnoszącej do stanu faktycznego sprawy i sporu dotyczącego opodatkowania rozdzielni znajdujących się wewnątrz budynku jako odrębnego przedmiotu opodatkowania stanowiącego element sieci elektroenergetycznej, a nie budynku,

co uczyniło uzasadnienie niepełnym i niejasnym oraz utrudniającym sformułowanie zarzutów kasacyjnych i ich rozpoznanie w postępowaniu kasacyjnym, a przy związaniu organów oceną prawną mającym także istotny wpływ na wynik sprawy,

2) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym:

a) art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: "u.p.o.l.") w związku za art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej: "u.p.b.") i art. 3 pkt 1 u.p.b. w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 czerwca 2015 r. poprzez błędne odczytanie i zastosowanie tych przepisów prowadzące do objęcia pojęciem budynku składników sieci elektroenergetycznej znajdujących się wewnątrz budynku, która stanowi odrębny obiekt budowlany i podlega opodatkowaniu nie jako budynek, ale budowla,

b) art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku za art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b. i art. 3 pkt 1 u.p.b. w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 czerwca 2015 r. poprzez błędne odczytanie i niezastosowanie tych przepisów prowadzące do nie objęcia pojęciem budowli składników sieci elektroenergetycznej znajdujących się wewnątrz budynku, która stanowi odrębny obiekt budowlany i podlega opodatkowaniu nie jako budynek, ale budowla.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik spółki wniósł natomiast o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

3. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Za pozbawiony uzasadnionych podstaw należało uznać także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną zasadniczo w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (zob. np. wyrok NSA z 12 października 2018 r., I GSK 2769/18). W drodze zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować "techniczną kompletność" uzasadnienia, a nie prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia (por. np. wyrok NSA z 2 października 2018 r., I FSK 1711/16). Organ upatruje naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd stanowiska organu przyjętego przez niego za podstawę zaskarżonych decyzji oraz w niedostatecznym wyjaśnieniu wytycznych co do dalszego postępowania. Ponadto w jego ocenie podstawa prawna jest niejasna. Wbrew jednak twierdzeniu, na którym oparte został powyższy zarzut, WSA w Bydgoszczy zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywody prawne dotyczące kwestii materialnoprawnych, w których w dostatecznym stopniu wyjaśnił swoje stanowisko oraz podał powody, na podstawie których uznał, że skarga skarżącej zasługiwała na uwzględnienie. Okoliczność, że organ nie podziela oceny dokonanej przez Sąd nie świadczy o tym, iż doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wykonanie zatem wyroku w świetle art. 153 p.p.s.a. polegało będzie na uwzględnieniu zaprezentowanej w nim wykładni prawa materialnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku szczegółowo wyjaśnił podstawy i motywy swojego rozstrzygnięcia, z którymi nie sposób się nie zgodzić. Podstawy i motywy rozstrzygnięcia zostały wyjaśnione w sposób logiczny i wyczerpujący. Sąd I instancji uwzględnił i oparł się przy tym nie tylko na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2017 r., SK 48/15, ale również na dorobku orzecznictwa sądów administracyjnych. Sąd I instancji dokonał także prawidłowej i wnikliwej oceny, że w sprawie doszło do naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, a zatem w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.