Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 708/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Aresztu Śledczego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1 i  par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 21 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na niewykonanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 lutego 2010 r., Sygn. II SO/Ol 41/09 w przedmiocie nałożenia grzywny za niezastosowanie się do obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

A. Z. wnioskiem z dnia "[...]" - na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) - wniósł o wymierzenie Dyrektorowi Aresztu Śledczego grzywny w jej maksymalnej wysokości z powodu naruszenia przez organ art. 170 w zw. z art. 171 na skutek art. 153 p.p.s.a. Podniósł, iż organ mimo ciążącego na nim prawnego obowiązku nie wykonał prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie o sygn. akt II SO/Ol 41/09, tj. nie uiścił zasądzonej prawomocnym rozstrzygnięciem grzywny na rzecz Sądu w sposób określony w art. 170 p.p.s.a. Zapłata wskazanej grzywny nie została bowiem dokonana przez Dyrektora Aresztu Śledczego jako organu administracji publicznej, ani ze środków finansowych organu, lecz z prywatnych środków pieniężnych osoby sprawującej funkcję Dyrektora, co wynika z dowodu wpłaty załączonej do akt przedmiotowej sprawy, a także z treści pisma organu z dnia "[...]" stanowiącego odpowiedź na wniosek skarżącego o udzielenie informacji w tej sprawie. Tym samym w ocenie wnioskodawcy organ zlekceważył prawomocne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie i nie wykonał jego treści. Skarżący zaznaczył przy tym, iż pismem z dnia "[...]" wezwał organ do wykonania przedmiotowego rozstrzygnięcia Sądu w sposób określony w art. 170 p.p.s.a., jednakże mimo wezwania organ nie dokonał wskazanej czynności, co w pełni uzasadnia niniejszy wniosek. Jednocześnie skarżący na podstawie art. 154 § 2 p.p.s.a. wniósł o stwierdzenie, iż Dyrektor Aresztu Śledczego w "[...]" miał prawny nakaz i obowiązek zapłaty zasądzonej grzywny, jako organ administracji publicznej, ze środków finansowych tego organu, a nie jako osoba prywatna z własnych środków finansowych. W związku z powyższym, A. Z. wniósł o stwierdzenie, czy bezczynność organu miała miejsce i czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W jego ocenie organ pozostaje bowiem w bezczynności w dokonywaniu czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej obowiązku i nakazu wynikającego z art. 170 w zw. z art. 171 i art. 153 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem o sygn. akt II SO/Ol 41/09 wymierzył Dyrektorowi Aresztu Śledczego w "[...]" grzywnę w wysokości 50 zł. Kwota to została uiszczona w czerwcu "[...]" ze środków prywatnych Dyrektora Aresztu Śledczego w "[...]". Organ wyjaśnił, iż trudna sytuacja finansowa jednostek budżetowych, zarówno w "[...]", jak i w obecnym roku spowodowała, że budżet jednostki nie posiadał środków finansowych na pokrywanie takich wydatków. W związku z odrzuceniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wniosku organu o umorzenie zasądzonych grzywien, dyrektor jednostki mając niezwłoczny obowiązek realizacji prawomocnych rozstrzygnięć Sądu, opłacił zasądzoną w niniejszej sprawie grzywnę z własnych środków pieniężnych. Należy zatem stwierdzić, iż zobowiązanie zostało w całości zrealizowane i organ nie pozostaje w tej kwestii w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Przede wszystkim należy wskazać, iż sądy administracyjne zostały powołane do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem oraz rozstrzygania sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W związku z tym właściwość rzeczowa wojewódzkich sądów administracyjnych, określona przepisami art. 3 § 2 i art. 4 p.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na określone w tych przepisach akty administracyjne, czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także bezczynność organów w przypadkach określonych w ustawie. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Natomiast zupełnie inny charakter ma skarga na niewykonanie wyroku, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Powołany przepis przewiduje bowiem uprawnienie sądu mające na celu wymuszenie wykonania przez konkretny organ administracji publicznej wyroku sądowego, pozostające obok i w związku z uprawnieniami orzeczniczymi. Są to uprawnienia dyscyplinujące organ administracji publicznej i represyjne w stosunku do niego. (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjni Komentarz Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 479). Jednakże wniesienie skargi na podstawie powołanego przepisu jest możliwe w dwóch przypadkach, mianowicie: 1) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz 2) w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz pod redakcją prof. R. Hausera prof. M. Wierzbowskiego Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2011 str. 548). Przy czym zgodnie z art. 228 p.p.s.a. grzywny orzeczone w postępowaniu przed sądem administracyjnym są także, oprócz kosztów sądowych, dochodami budżetu państwa. Należności te podlegają egzekucji sądowej bez nadawania orzeczeniu klauzuli wykonalności.

Należy zatem stwierdzić, iż powołany przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. daje skarżącemu możliwość przymuszenia organu do wykonania wyroku sądu administracyjnego. Jednakże przepis ten odnosi się wyłącznie do niewykonania wyroku w zakresie sprawy administracyjnej. Należy bowiem wskazać, iż na przykład w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r. (sygn. akt I OSK 154/08, dostępne w Internecie) stwierdzono, iż norma wyrażona w art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie stanowi podstawy do wymierzenia grzywny w przypadku, gdy organ nie wykona wyroku w części dotyczącej zwrotu zasądzonych kosztów postępowania.

W niniejszej sprawie skarżący wystąpił z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny w związku z niewykonaniem postanowienia wydanego przez tut. Sąd w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. oraz o ustalenie przez sąd obowiązku zapłaty tej grzywny przez organ. W uzasadnieniu swojego pisma skarżący powołał się na treść art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dlatego wniosek ten został potraktowany jako skarga na niewykonanie postanowienia. W ocenie Sądu jednak skarga taka podlega odrzuceniu. Przede wszystkim podnieść bowiem należy, iż powołany przez skarżącego przepis art. 154 § 2 p.p.s.a. odnosi się wyłącznie do wyroków, a nie postanowień wydawanych przez sąd administracyjny. Wprawdzie zgodnie z art. 166 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, lecz wyrażenie "odpowiednio" nie oznacza stosowania wszystkich przepisów wprost. Jak wskazano bowiem wyżej skarga w trybie art. 154 § 1 Prawa przed sądami administracyjnymi służy skarżącemu wyłącznie w ściśle określonych przez ten przepis wypadkach. Gdyby jednak nawet przyjąć, iż przepis ten odnosi się także do postanowień, to zdaniem Sądu brak jest podstaw do stosowania go w odniesieniu do postanowienia wymierzającego grzywnę. Jak wskazano bowiem wyżej wyrok wydawany w trybie art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym ma na celu przymuszenie organu do załatwienia sprawy administracyjnej, czyli jego wyegzekwowania. Postanowienie wydawane w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie ma na celu przymuszenia organu do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz do wykonania obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. Ponadto jego wykonanie podlega egzekucji sądowej, co wyraźnie wynika z treści art. 228 p.p.s.a.

Zatem, w ocenie Sądu skarga na niewykonanie postanowienia o wymierzenie grzywny za niewykonanie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego.

Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.