Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 162/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Bogusław Cieśla, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2020 r. sprawy ze skargi "B." Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 30 ust. 5 w związku z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu złożonego w dniu 11 lipca 2019 r. przez B. Sp. z o.o. Sp.k. zgłoszenia zamiaru "Montażu konstrukcji wsporczej łączonej poprzez spawanie elementów mocowań na konstrukcji stalowej spawanej z rur kwadratowych o przekroju 88x80x4 stal 5253, połączonej śrubami M20 klasy 8.8 za pomocą kotew przymocowanych do konstrukcji dachu. Na konstrukcji będą montowane wymienne winyle zadrukowane grafiką reklamową wraz z oświetleniem LED na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] przy ul. T. [...], w Dzielnicy [...]" wniósł sprzeciw do zamiaru wykonania robót ujętych w zgłoszeniu.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, że zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy.

Organ wskazał, że budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w parterze usytuowany przy ul. T. [...], na dachu którego zaplanowano montaż konstrukcji wsporczej mocowanej do konstrukcji dachu dla eksponowania wymiennej reklamy (winyl) zadrukowanej grafiką reklamową, usytuowany jest na obszarze dla którego obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części II obszaru położonego wzdłuż linii średnicowej P., na odcinku od Dworca C. do Dworca G., uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2010 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z [...] grudnia 2010 r. Nr [...], poz. [...]. Planowana reklama miałaby wymiary 20m szerokości i 6m wysokości. Organ wskazał, że tekst planu zawiera § 10, zgodnie z którym określa się następujące zasady rozmieszczenia reklam i znaków informacyjno-plastycznych: (...) ust. 4 Reklamy i znaki informacyjno-plastyczne umieszczane na budynkach winny być lokalizowane przede wszystkim w ich części cokołowej lub dachowej.(...) ust. 12. Na dachu budynku mogą być umieszczone znaki informacyjno-plastyczne i reklamy o wysokości i formie zharmonizowanej z architekturą budynku (maksymalna wysokość szyldu powinna stanowić 1/8 wysokości budynku, liczonej od poziomu chodnika do gzymsu, przy wysokości budynku mniejszej niż 15m, a 1/10 przy wysokości budynku większej niż 15m).

Zdaniem organu planowana przez B. Sp. z o.o. Sp.k. inwestycja polegająca na montażu urządzenia reklamowego na dachu budynku (od strony południowej) o wysokości reklamy 6m nie będzie zgodna z ustaleniami mpzp obowiązującymi na tym obszarze. Ustalenia określają dopuszczalną wysokość reklamy umieszczonej na dachu budynku w zależności od wysokości budynków (<15m i > 15m). Wysokość przedmiotowego budynku wynosi ok. 32m (pomiar wykonany za pomocą narzędzi dostępnych na stronie ukosne.um.warszawa.pl). Zgodnie z zapisem planu miejscowego reklama na dachu budynku przy ul. T. [...], którego wysokość liczona od poziomu chodnika do gzymsu jest większa niż 15m, może mieć maksymalnie 1/10 wysokości budynku, a więc max 3,2m. Wysokość planowanej reklamy - 6m - nie spełnia tego warunku. W związku z powyższym w ocenie organu plan nie zezwala na zainstalowanie urządzenia reklamowego o planowanej wysokości.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 2096 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez B. Sp. z o.o. Sp. k., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r.

Zdaniem organu odwoławczego Prezydent [...] słusznie uznał, że przedmiotowa inwestycja narusza zapisy planu miejscowego, co skutkowało wydaniem sprzeciwu w formie decyzji administracyjnej. Zasady rozmieszczania reklam i znaków informacyjno-plastycznych, ich dopuszczalne parametry są ściśle określone w § 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zawarte w nim zapisy określają dopuszczalną wysokość reklamy umieszczonej na dachu budynku w zależności od wysokości budynków (<15m i >15m). Zgodnie z zapisem planu miejscowego reklama na dachu budynku przy ul. T. [...], którego wysokość liczona od poziomu chodnika do gzymsu jest większa niż 15m, mogłaby mieć maksymalnie wysokość 3,2m. Planowana przez B. Sp. z o.o. Sp. k. inwestycja polegająca na montażu na dachu budynku urządzenia reklamowego o wysokości 6m nie będzie zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi na tym obszarze.

W ocenie Wojewody Mazowieckiego rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe i tym samym zasadnym jest utrzymanie w mocy decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r.

B. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w W. złożyła skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], zarzucając naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy decyzja ta naruszała prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie w całości;

- art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez wniesienie sprzeciwu od zamiaru wykonania robót budowlanych z uwagi na sprzeczność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy sprzeczność ta nie występuje,

- § 10 ust. 12 uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w stosunku do objętych zgłoszeniem robót budowlanych, polegających na budowie urządzenia reklamowego mają zastosowanie przepisy dotyczące szyldów, w stosunku do których istnieją ograniczenia co do ich maksymalnej wysokości, w sytuacji gdy objęte zgłoszeniem roboty budowlane dotyczą urządzenia reklamowego zawierającego reklamy w postaci wymiennych winyli, w stosunku do którego ww. uchwała nie przewiduje ograniczeń wysokościowych,

- art. 2 ust. 16a, 16c oraz 16d ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, iż pojęcia Reklama, Urządzenie Reklamowe oraz Szyld stanowią pojęcia tożsame, które można stosować zamiennie, w sytuacji gdy pojęcia te mają swe definicje oraz konkretnie przypisane im znaczenia,

- art. 6 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji pozostającej w sprzeczności z przepisami prawa, czym naruszona została zasada legalności działania oraz zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa,

- art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie wszystkich czynności mających na celu ustalenie stanu faktycznego, a także niezebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, poprzez nieprawidłowe ustalenie, iż decyzja wydawana jest w stosunku do szyldu.

Skarżący podniósł, że Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wskazuje w § 10 ust. 4, iż reklamy i znaki informacyjno - plastyczne umieszczane na budynkach winny być lokalizowane przede wszystkim w ich części cokołowej lub dachowej. Odnosząc się do wskazanej przez organ niezgodności inwestycji z § 10 ust. 12 planu skarżący wskazał, iż zgodnie z jego treścią: Na dachu budynku mogą być umieszczone znaki informacyjno-plastyczne i reklamy o wysokości i formie zharmonizowanej z architekturą budynku (maksymalna wysokość szyldu powinna stanowić 1/8 wysokości budynku, liczonej od poziomu chodnika do gzymsu, przy wysokości budynku mniejszej niż 15 m, a 1/10 przy wysokości budynku większej niż 15 m). Zdaniem skarżącego powyższe postanowienie reguluje zatem ograniczenia w umieszczaniu trzech rodzajów obiektów: znaków informacyjno-plastycznych, reklam oraz szyldów. I tak odpowiednio na dachu budynku mogą być umieszczone znaki informacyjno-plastyczne i reklamy o wysokości i formie zharmonizowanej z architekturą budynku oraz szyldy z tym ograniczeniem, iż ich maksymalna wysokość może stanowić 1/8 wysokości budynku, liczonej od poziomu chodnika do gzymsu, przy wysokości budynku mniejszej niż 15 m, a 1/10 przy wysokości budynku większej niż 15 m.

Skarżąca Spółka wskazała, że mimo iż pojęcie szyldu, urządzenia reklamowego, jak i reklamy nie zostały zdefiniowane w Miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, pojęcia te są jednak zdefiniowane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z definicjami zawartymi w art. 2 tej ustawy reklamę należy rozumieć jako upowszechnianie w jakiejkolwiek wizualnej formie informacji promującej osoby, przedsiębiorstwa, towary, usługi, przedsięwzięcia lub ruchy społeczne (art 2 ust. 16a); przez urządzenie reklamowe należy rozumieć przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem (art 2 ust. 16c); przez szyld należy rozumieć tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe informujące o działalności prowadzonej na nieruchomości, na której ta tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe się znajdują. Ustawa definiuje również pojęcie tablicy reklamowej, przez którą należy rozumieć przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności baner reklamowy, reklamę naklejaną na okna budynków i reklamy umieszczane na rusztowaniu, ogrodzeniu lub wyposażeniu placu budowy, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem.

Skarżąca Spółka podkreśliła, że zgłoszone roboty budowlane nie dotyczą szyldu, którego nieodłączną cechą jest fakt, iż informuje on o działalności prowadzonej na nieruchomości, tylko konstrukcji reklamowej (ewentualnie tablicy reklamowej). Zdaniem skarżącej organ błędnie zastosował w stosunku do zgłoszonych robót budowlanych zapisy Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące szyldów w postaci ograniczenia wysokości, w sytuacji gdy do planowanych robót mogą mieć zastosowanie jedynie zapisy regulujące reklamy w postaci ograniczeń wskazujących, że na dachu budynku mogą być umieszczone znaki informacyjno-plastyczne i reklamy o wysokości i formie zharmonizowanej z architekturą budynku. Organ w ramach zgłoszonego sprzeciwu nie wskazał jednakże jakichkolwiek braków w harmonizacji planowanego urządzenia reklamowego z architekturą budynku, nie był zatem uprawniony do wydania decyzji w oparciu o przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

Skarżąca Spółka wskazała ponadto, że w niniejszej sprawie wykładnia językowa zapisów art. 10 ust. 12 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego daje w pełni jasne kryteria stosowania ograniczeń w umieszczaniu reklam tym bardziej, iż używane pojęcia posiadają swe ustawowe definicje, tym samym nie ma podstaw dla zastosowania innych niż językowa wykładni przepisów prawa. Podniosła też, że postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela, ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich, tak aby nie naruszało to istoty prawa własności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) wynika, że uwzględnienie skargi przez Sąd następuje w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2019 r., którą organ I instancji - na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru instalacji na dachu budynku przy ul. C. [...] w W. konstrukcji wsporczej do montażu wymiennych winyli zadrukowanych grafiką reklamową.

Przepis art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186) ustanawia ogólną zasadę, zgodnie z którą roboty budowlane można rozpocząć po uprzednim uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Zasada ta podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 29. W przepisie tym zawarty został enumeratywny katalog robót budowlanych, na których wykonanie nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, przy czym dla niektórych z tych robót ustawodawca zastrzegł jednak konieczność dokonania przez inwestora zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. W świetle art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.

Powyższy przepis stanowił podstawę wniesionego w niniejszej sprawie sprzeciwu wobec dokonanego przez stronę skarżącą w dniu 11 lipca 2019 r. zgłoszenia. Sprzeciw został wniesiony z zachowaniem terminu określonego w art. 30 ust. 5 ustawy. Stosując przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego Prezydent [...] uznał, że zamiar inwestycyjny nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgłoszenie dokonane przez B. Sp. z o.o. Sp.k. dotyczy zamiaru zainstalowania na dachu budynku konstrukcji wsporczej do montażu wymiennych winyli zadrukowanych grafiką reklamową. Z opisu inwestycji wynika, że konstrukcja reklamowa będzie miała wymiary 20 m szerokości i 6 m wysokości. Budynek mieszkalny przy ul. T. [...] w W., na dachu którego zaplanowano omawianą inwestycję, usytuowany jest na obszarze, dla którego obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części II obszaru położonego wzdłuż linii średnicowej P. , na odcinku od Dworca C. do Dworca G., uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z [...] listopada 2010 r. (Dz. Urz. Województwa [...] z 2010 r. Nr [...], poz. [...]).

Ustalając w planie zasady rozmieszczania reklam i znaków informacyjno-plastycznych, przewidziano w jego § 10 ust. 4, że reklamy i znaki informacyjno-plastyczne umieszczane na budynkach winny być lokalizowane przede wszystkim w ich części cokołowej lub dachowej. W § 10 ust. 12 ustalono natomiast, że na dachu budynku mogą być umieszczone znaki informacyjno-plastyczne i reklamy o wysokości i formie zharmonizowanej z architekturą budynku (maksymalna wysokość szyldu powinna stanowić 1/8 wysokości budynku, liczonej od poziomu chodnika do gzymsu, przy wysokości budynku mniejszej niż 15m, a 1/10 przy wysokości budynku większej niż 15m).

Zdaniem organu planowana przez B. Sp. z o.o. Sp.k. inwestycja polegająca na montażu urządzenia reklamowego na dachu ww. budynku o wysokości reklamy 6m nie będzie zgodna z ustaleniami planu obowiązującymi na tym obszarze. Jak wskazał organ, wysokość przedmiotowego budynku wynosi ok. 32 m, zatem reklama mogłaby mieć maksymalnie wysokość 3,2 m (1/10 wysokości budynku).

Sąd takie stanowisko organu w pełni podziela. Jako niezasadny Sąd ocenia przy tym podniesiony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz § 10 ust. 12 uchwały Rady Miasta [...] nr [...] poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w stosunku do objętych zgłoszeniem robót budowlanych mają zastosowanie przepisy dotyczące szyldów, w stosunku do których istnieją ograniczenia co do ich maksymalnej wysokości, w sytuacji gdy objęte zgłoszeniem roboty budowlane dotyczą urządzenia reklamowego zawierającego reklamy w postaci wymiennych winyli, w stosunku do którego ww. uchwała nie przewiduje ograniczeń wysokościowych.

Niewątpliwie planowana przez skarżącego inwestycja nie stanowi szyldu, przez który należy rozumieć tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe informujące o działalności prowadzonej na nieruchomości, na której ta tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe się znajdują. W ocenie Sądu nie oznacza to jednak, że nie mają w stosunku do niej zastosowania ograniczenia odnoszące się do wysokości, przewidziane w § 10 ust. 12 planu.

Wskazać trzeba, że wprawdzie plan w ust. 12 posługuje się pojęciem “szyldu", które jest zdefiniowane w art. 2 pkt 16d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie oznacza to jednak - wbrew poglądowi strony skarżącej - że przy interpretacji postanowień planu należy ograniczyć się jedynie do wykładni językowej.

Zauważyć trzeba, że w zdaniu pierwszym § 10 ust. 12 ustalono, że na dachu budynku mogą być umieszczone znaki informacyjno-plastyczne i reklamy o wysokości i formie zharmonizowanej z architekturą budynku, w zdaniu drugim przewidziano natomiast, że maksymalna wysokość szyldu powinna stanowić 1/8 wysokości budynku, liczonej od poziomu chodnika do gzymsu, przy wysokości budynku mniejszej niż 15m, a 1/10 przy wysokości budynku większej niż 15m.

W ocenie Sądu zapisy w obu zdaniach zawartych w § 10 ust. 12 należy odczytywać łącznie. Użycie pojęcia szyldu w zdaniu drugim, aczkolwiek nieprecyzyjne, należy odnosić do reklam i znaków informacyjno-plastycznych. Umieszczenie zapisów odnoszących się do wysokości w tej samej jednostce redakcyjnej, w następnym zdaniu, dodatkowo ujętym w nawiasie, wskazuje, że celem prawodawcy było uregulowanie kwestii dopuszczalnej wysokości reklam i znaków informacyjno-plastycznych, o których mowa w zdaniu poprzednim.

Dostrzec przy tym trzeba, że zasady rozmieszczania i parametry szyldów ustalono w § 10 ust. 10 planu. Przewidziano w nim, że “szyldy i tabliczki informacyjne firm i instytucji mogą być umieszczane wyłącznie przy wejściach do budynków mieszczących te firmy i instytucje lub - jeśli to niemożliwe - w bezpośrednim ich sąsiedztwie. Gabaryty szyldów i tabliczek nie powinny przekraczać 0,3m2 i powinny być umieszczane w płaszczyźnie ściany". Już choćby uwzględniając ten zapis nie sposób przyjąć, aby w § 10 ust. 12 dotyczącym reklam i znaków informacyjnych umieszczanych na dachach budynków racjonalny prawodawca zamierzał w sposób odmienny aniżeli w § 10 ust. 10 określić dopuszczalne parametry szyldów, ustalając ich maksymalną wysokość na 1/8 czy 1/10 wysokości budynku.

Wykładnia systemowa i celowościowa przemawiają zatem za przyjęciem, że uregulowanie zawarte w zdaniu drugim § 10 ust. 12 odnosi się do reklam i znaków informacyjno-plastycznych umieszczanych na dachach budynków.

W procesie wykładni prawa nie wolno całkowicie ignorować wykładni systemowej, celowościowej i funkcjonalnej, poprzez ograniczenie się wyłącznie do wykładni językowej pojedynczego przepisu. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. Wykładając więc dany przepis prawa, należy brać pod uwagę jego relacje z innymi przepisami danego aktu normatywnego (wykładnia systemowa wewnętrzna) oraz przepisami zawartymi w innych ustawach (wykładnia systemowa zewnętrzna). W przypadku, gdy interpretacja postanowień planu jest konieczna, powinna być dokonana z uwzględnieniem wykładni językowej, celowościowej i systemowej, mającej na względzie cel uregulowania i analizującej znaczenie zapisu planu zagospodarowania przestrzennego z uwzględnieniem pozostałych postanowień tego aktu prawnego (zob. uchwała NSA z 14 marca 2011 r. II FPS 8/10; wyrok WSA w Lublinie z 19 grudnia 2019 r. sygn. II SA/Lu 615/19, wyrok WSA w Gdańsku z 10 listopada 2010 r. sygn. II SA/Gd 408/10).

W ocenie Sądu należy zatem przyjąć taką wykładnię § 10 ust. 12 planu, zgodnie z którą maksymalna wysokość znaków informacyjno-plastycznych i reklam umieszczonych na dachu budynku powinna stanowić 1/8 wysokości budynku, liczonej od poziomu chodnika do gzymsu, przy wysokości budynku mniejszej niż 15m, a 1/10 przy wysokości budynku większej niż 15m.

Biorąc zatem pod uwagę, że budynek przy ul. [...], na którym zaplanowano sporne przedsięwzięcie, ma wysokość ok. 32 m, maksymalna wysokość reklamy może zatem wynosić ok. 3,2 m. W konsekwencji zasadnie Prezydent [...] przyjął, że zamiar ujęty w przedmiotowym zgłoszeniu, przewidujący montaż urządzenia reklamowego na dachu ww. budynku o wysokości reklamy 6m, nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym dla terenu, na którym ma być realizowany. Takie ustalenie pociągało za sobą konieczność wniesienia przez organ sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

Wojewoda [...] prawidłowo zatem utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wnoszącą sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia, w terminie określonym w art. 30 ust. 5 ww. ustawy.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.