Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1069/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art 64 ust 4
journal: Dz.U. 2011 nr 264 poz 1573
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant spec. Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2013 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 7 maja 2012 r. L. S. zwrócił się do Wojewody [...] o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

We wniosku cudzoziemiec wskazał, że:

1. od września 2006 r. do września 2008 r. przebywał nielegalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, następnie do grudnia 2008 r. był w W., gdzie - w związku z niemożnością uzyskania wizy polskiej - uzyskał wizę do C., a w grudniu 2008 r. wyjechał z W. do Polski przez C. Mimo posiadanego zezwolenia do listopada 2011 r. na pobyt w C. wolał mieszkać w Polsce. W C. nie mieszkał nigdy, jeździł tam jedynie na kilka dni w celu przedłużenia karty pobytu. Nie podjął legalizacji pobytu w Polsce z uwagi na brak takiej możliwości prawnej. Dysponuje możliwością przywołania świadków na nieprzerwany pobyt w Polsce (pkt E I.);

2. aktualnie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu pracy (pkt E IV. 3), nielegalnie (pkt E IV.4);

3. jego dokument podróży został wydany przez Ambasadę W. w dniu [...] lutego 2012 r. (pkt C). Jak wynika z akt adm. (k. 11), został on wydany w miejsce starego paszportu nr [...].

Powyższy wniosek został złożony w trybie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na teryutorium Rezczypospolitej polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. nr 191, poz. 1133 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o abolicji".

Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia wnioskodawcy powyższego zezwolenia, ponieważ nie została spełniona przesłanka z art. 1 pkt 1 ustawy o abolicji, tj. nieprzerwanego pobytu na terytorium Reczypospolitej Polskiej co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r.

Cudzoziemiec wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że zostało obalone określone w art. 3 ust. 4 ustawy o abolicji domniemanie nieprzerwanego pobytu cudzoziemca w Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 20 grudnia 2007 r., ponieważ:

1. wnioskodawca wjechał na terytorium Republiki C. w dniu [...] grudnia 2008 r. na podstawie wizy ważnej od dnia 5 lutego 2008 r. do dnia 27 listopada 2009 r. i uzyskał tam tytuł pobytowy od dnia 28 listopada 2009 r. do dnia 27 listopada 2011 r. z uwagi na prowadzenie działalności gospodarczej, co świadczy o jego zamieszkaniu w C. Organ nie dał wiary, że wnioskodawca, posiadając prawo do legalnego pobytu w jednym z państw obszaru Schengen (C.) uprawniające do prowadzenia działalności gospodarczej, zdecydował się na nielegalny pobyt w Polsce, związany z ryzykiem wydalenia go z obszaru państw Schengen i wpisania do systemu informacyjnego Schengen w celu odmowy wjazdu;

2. wnioskodawca na wezwanie nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających jego wersję zdarzeń, tj. pobyt w Polsce, a nie w C.;

3. wnioskodawca wyrobił paszport w dniu [...] lutego 2012 r. w Ambasadzie W. w W.

L. S. wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego zarzucając, że:

1. organ, mimo wniosku zawartego we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, nie przeprowadził dowodu z przesłuchania świadków ani przesłuchania skarżącego, lecz oparł się jedynie na posiadanych dokumentach, nie uwzględniając zawartego w odwołaniu stanowiska skarżącego, że dokumenty świadczące o jego pobycie w Polsce nie mogą istnieć, gdyż pobyt ten był nielegalny, stąd skarżący nie był zainteresowany w ich powstaniu (naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej "K.p.a."). Przepis art. 75 § 1 K.p.a. nie różnicuje mocy dowodowej dokumentu nieurzędowego i zeznania świadka;

2. powyższe skutkowało błędnym uznaniem, że skarżący nie przebywa nieprzerwanie w Polsce od dnia 20 grudnia 2007 r., mimo że tak wskazał we wniosku o udzielenie zezwolenia i w odwołaniu. Legalizacja pobytu w C. nie wyłącza fizycznej możliwości przebywania w Polsce. Legalizacja pobytu w C. nastąpiła, gdyż była łatwiejsza niż legalizacja pobytu w Polsce i była dokonana na wypadek wydalenia skarżącego z Polski (mógłby wtedy wyjechać do C.). Skarżący mógł przebywać w Polsce mimo że warunkiem uzyskania tytułu pobytowego w C. było prowadzenie działalności gospodarczej, ponieważ nie trzeba jej prowadzić osobiście na miejscu w C. W dzisiejszym zglobalizowanym świecie można to czynić na odległość, przyjeżdżając do C. na krótkie okresy czasu. W konsekwencji należało uznać, że skarżący - w rozumieniu art. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 5 ustawy o abolicji - przebywał w Polsce nieprzerwanie od 2006 r., z jedną tylko dłuższą przerwą (od września 2008 r. do grudnia 2008 r.) i innymi przerwami kilkudniowymi. Zawarte we wniosku o udzielenie zezwolenia nieścisłości w zakresie wyjazdów z Polski zostały wyjaśnione w odwołaniu, a były one wynikiem nieznajomości języka polskiego;

3. organ odwoławczy nie wskazał wszystkich faktów i dowodów, na których oparł się ustalając stan faktyczny sprawy, w szczególności nie odniósł się do zarzutów i twierdzeń zawartych w odwołaniu (naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a.).

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z dnia 22 października 2013 r. skarżący podtrzymał argumentację zawartą w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W sprawie sporna była okoliczność, czy skarżący co najmniej od 20 grudnia 2007 r. nieprzerwanie - w rozumieniu art. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 5 ustawy o abolicji - przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co obligowałoby organ do udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Pobyt cudzoziemca, o którym mowa w art. 1 tej ustawy, uznaje się za nieprzerwany, jeżeli nic innego nie wynika z zebranego materiału dowodowego lub z okoliczności sprawy (art. 3 ust. 4 ustawy o abolicji).

Do oceny, czy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się odpowiednio art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. nr 264, poz. 1573 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o cudzoziemcach" (art. 3 ust. 5 ustawy o abolicji). Zgodnie z art. 64 ust. 4 in principio ustawy o cudzoziemcach pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy.

W ocenie Sądu prawidłowe są ustalenia faktyczne dokonane przez orzekające w sprawie organy, że skarżący nie spełnił przesłanki z art. 1 pkt 1 ustawy o abolicji, co w świetle art. 3 ust. 2 pkt 1 tej ustawy zasadnie przesądziło o odmowie udzielenia zezwolenia.

Z następujących przyczyn niewiarygodne jest, że skarżący przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 20 grudnia 2007 r.:

1. ze znajdującego się w aktach adm. (k. 24) pisma Naczelnika Wydziału do Spraw Cudzoziemców [...] Oddziału Straży Granicznej [...] wynika, że skarżący przyjechał na terytorium Republiki C. w dniu [...] grudnia 2008 r. na podstawie wizy ważnej od dnia 5 lutego 2008 r. do dnia 27 listopada 2009 r. i uzyskał tam pozwolenie na pobyt od dnia 28 listopada 2009 r. do dnia 27 listopada 2011 r. w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu świadczy to o zamieszkaniu skarżącego w C., ponieważ doświadczenie życiowe zaprzecza, aby ktoś posiadając prawo do legalnego pobytu w państwie należącym do strefy Schengen (C.) zdecydował się na nielegalny pobyt w innym państwie tej strefy (Polska), związany z ryzykiem wydalenia go z obszaru państw strefy Schengen i wpisaniem do systemu informacyjnego Schengen w celu odmowy wjazdu. W C. skarżący mógł legalnie przebywać i legalnie prowadzić działalność gospoardczą, zaś w Polsce jego pobyt i praca miałyby charakter nielegalny. Ponadto, w pismach procesowych skarżący wielokrotnie podkreślał, że C. są krajem mającym łatwiejsze procedury imigracyjne niż Polska oraz że rozwijają się gospodarczo szybciej niż Polska. W świetle tych okoliczności skarżący nie przedstawił racjonalnych argumentów przemawiających za dokonaniem wyboru pobytu w Polsce. Za argument taki nie może być uznana możliwość wyjazdu do C. w razie wydalenia skarżącego z Polski, bowiem możliwość ta nie tłumaczy dlaczego skarżący miałby przebywać w Polsce;

2. poza oświadczeniem skarżącego, mimo wezwania go do nadesłania stosownych dokumentów, brak innych dowodów wskazujących na nieprzerwany pobyt w Polsce. Można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że nielegalny imigrant nie jest z reguły zainteresowany w wytworzeniu dokumentów mających potwierdzić jego pobyt w danym kraju. Mimo tego jednak niewiarygodne jest, aby jego kilkuletni - jak twierdzi skarżący - pobyt w Polsce, nie był możliwy do udokumentowania w inny sposób niż przez oświadczenie skarżącego czy zeznania świadków, np. poprzez przedstawienie zdjęć, zaświadczeń lekarskich, recept, itp. Nie chodzi tu więc jedynie o dokumenty urzędowe, lecz o wszelkie ślady pobytu w danym państwie. Skarżący nic takiego nie przedstawił, poprzestał na swoim oświadczeniu i na gotowości przywołania świadków mających zeznawać na tą okoliczność. Niemniej jednak, mimo, że nie istnieje legalna teoria dowodów mówiąca o wyższości dowodu z dokumentu nad dowodem z zeznań świadków, to należy wskazać, że skarżący we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamiszkanie na czas oznaczony nie złożył formalnego wniosku o przesłuchanie konkretnych osób, a jedynie zasygnalizował możliwość przywołania świadków na okoliczność nieprzerwanego pobytu w Polsce. Ponadto, w trakcie postępowania skarżący nie przedstawił danych mogących zidentyfikować osoby mogące dysponować tego rodzaju informacjami. W tej sytuacji organ nie naruszył art. 7, art. 77 § 1 ani art. 80 K.p.a. poprzez niepowołanie dowodu z zeznań świadków;

3. w świetle powyższych okoliczności skarżący w dniu [...] lutego 2012 r. uzyskał nowy paszport w Ambasadzie W. w W. Jak wynika z akt adm. (k. 11), nowy paszport został wydany w miejsce starego paszportu nr [...]. W toku postępowania, aby wykazać nieprzerwany pobyt w Polsce, wystarczyłoby przedstawienie organowi administracji starego paszportu, w którym uwidocznione byłyby informacje o dacie i miejscu przekraczania granicy [...]. Skoro skarżący tego nie uczynił, zasadne jest przypuszczenie, że w starym paszporcie znajdują się informacje, które nieprzerwanego pobytu skarżącego w Polsce nie tylko nie potwierdzają, ale mu zaprzeczają.

W związku z powyższym organ zasadnie uznał, że obalone zostało domniemanie nieprzerwanego pobytu skarżącego w Polsce od dnia 20 grudnia 2007 r. określone w art. 3 ust. 4 ustawy o abolicji. Wobec tego niewykazanie przez skarżącego tego rodzaju pobytu uzasadniało odmowę udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Nie jest zasadny zarzut skargi, że organ odwoławczy nie wskazał wszystkich faktów i dowodów, na których oparł się ustalając stan faktyczny sprawy, a w szczególności że nie odniósł się do zarzutów i twierdzeń zawartych w odwołaniu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia warunki, o których mowa w art. 107 § 3 K.p.a.

Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).