Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 690/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-11-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.148 par.1, art.149, art150
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska,, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant, po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 listopada 2016 r. sprawy ze skargi K. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w S., postanowieniem z [...] r.,

nr [...], odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej

w Z. z dnia [...] r., nr [...], określającej K. T. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2011 r. w łącznej wysokości [...] zł.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], po uprzednim dwukrotnym uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji wydawanych w tym zakresie, organ I instancji określił podatniczce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2011 r. Decyzja ta została stronie doręczona w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.- zwanej dalej: "o.p.") w dniu 25 sierpnia 2015 r., w związku z czym termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 8 września 2015 r.

Za pośrednictwem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z.

do Dyrektora Izby Skarbowej w S. wpłynął wniosek podatniczki (nadany

na poczcie w dniu 1 marca 2016 r.) o przywrócenie terminu do złożenia odwołania

od decyzji z dnia [...] r. Podatniczka wraz z wnioskiem złożyła odwołanie

od ww. decyzji wskazując jednocześnie, że informację o wydaniu decyzji otrzymała w dniu 23 lutego 2016 r. w dziale windykacji i egzekucji urzędu skarbowego. We wniosku strona podniosła, że wniesienie odwołania od ww. decyzji nie było możliwe w terminie 14 dni od jej doręczenia z uwagi na jej krótkoterminowy pobyt w K., który miał miejsce od [...] r. oraz ze względu na stan zdrowia podatniczki, u której doszło do nagłego porażenia mięśni, wskutek czego nie mogła się poruszać.

Na dowód tego strona załączyła do wniosku zaświadczenie lekarskie z dnia 19 sierpnia 2015 r., w którym wskazano, że chora jest niezdolna do pracy w dniach od [...] r. do [...] r. i powinna leżeć. Po powrocie do pracy w S. strona nie odnalazła żadnych zawiadomień (awiz) wskazujących na możliwość odebrania kierowanej do niej korespondencji (decyzji) w placówce pocztowej.

Zdaniem podatniczki, nieotrzymywanie przez nią zawiadomień o możliwości odbioru korespondencji w urzędzie pocztowym (awiz) potwierdza pismo z dnia

13 października 2015 r., będące skargą na sposób doręczania jej korespondencji przez pracowników urzędu pocztowego. Strona stwierdziła, że nie wie jaka była przyczyna niepozostawienia awiza przez listonosza, jednakże zmiany listonoszy w regionie S. były częste i skutkowały pozostawieniem przesyłek pocztowych z tyłu budynku na podwórku, które nie jest własnością podatniczki.

Strona wyjaśniła również, że w związku z nagłym pogorszeniem się jej stanu zdrowia i nieotrzymaniem zawiadomienia o możliwości odbioru pisma w placówce pocztowej, bez swojej winy, nie miała możliwości złożenia odwołania w terminie. Dlatego, w jej ocenie, gdy ustały już przyczyny uchybienia terminowi, zasadne stało się przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Strona wskazała przy tym,

że uchybienie terminowi nastąpiło z przyczyn obiektywnie stwierdzonych,

m.in. zaświadczeniem lekarskim, bez jej winy i w konsekwencji, niezwłocznie po ustaniu tych przyczyn, wniosła do organu II instancji odwołanie od decyzji.

W piśmie złożonym w dniu 3 marca 2016 r. strona wniosła uzupełnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienie odwołania, załączając pismo z dnia

13 października 2015 r., które skierowała do placówki Poczty Polskiej w S., stanowiące skargę na nieprawidłowe pozostawianie listów i awiz przez listonosza.

Z uwagi na fakt, że podatniczka nie przedłożyła odpowiedzi na powyższą skargę, organ zwrócił się do właściwej placówki pocztowej o stosowne wyjaśnienia odnośnie prawidłowego doręczania pism podatniczce. W piśmie z dnia 13 kwietnia 2016 r. Naczelnik Urzędu Pocztowego wyjaśnił kwestie będące przedmiotem zapytania, nie stwierdzając żadnych uchybień listonosza i urzędu pocztowego.

Dyrektor Izby Skarbowej w S. po rozpatrzeniu ww. wniosku oraz

po przeanalizowaniu całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, powołał się na brzmienie art. 162 § 1 i § 2 o.p.

i wskazał, że strona do wniosku dołączyła odwołanie, a zatem dopełniła czynności,

dla której termin był określony oraz zachowała siedmiodniowy termin do wniesienia podania o przywrócenie terminu.

Następnie, organ wskazał, że stosownie do postanowień art. 144 o.p., art. 148 o.p., decyzję przesłano na adres do korespondencji strony, listem poleconym, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, za pośrednictwem operatora pocztowego Poczta Polska. Korespondencja ta nie została podjęta przez adresata w wyznaczonym przez operatora pocztowego 14-dniowym terminie i w konsekwencji została zwrócona do organu I instancji wraz ze stosowną adnotacją. Zatem, decyzja z [...] r. została stronie skutecznie doręczona w trybie art. 150 § 2 o.p. w dniu 25 sierpnia 2015 r., przy czym czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, licząc od dnia

26 sierpnia 2015 r., upłynął w dniu 8 września 2015 r.

Organ wskazał, że w sprawie niesporne jest to, że odwołanie od decyzji nie zostało złożone w ustawowym terminie, tj. do 8 września 2015 r. Zostało ono złożone dopiero w dniu 1 marca 2016 r. Wnosząc zatem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, strona powinna uprawdopodobnić brak swojej winy w spowodowaniu uchybienia temu terminowi.

Organ zauważył, że decyzja organu I instancji została wysłana do podatniczki

w dniu 10 sierpnia 2015 r. Natomiast strona podała, że w dniu 11 sierpnia 2015 r. (dzień pierwszego awiza) przebywała w K., gdzie doznała nagłego [...], wskutek czego nie mogła się poruszać. Strona przedłożyła zaświadczenie lekarskie wystawione dopiero w dniu 19 sierpnia 2015 r., tj. w dniu drugiego awiza. Podatniczka nie przedstawiła żadnego dowodu na to, że pomiędzy 11 a 19 sierpnia 2015 r. skontaktowała się z lekarzem oraz że przebywała w szpitalu, co mogłoby stanowić potwierdzenie jej złego stanu zdrowia. Ponadto, organ wskazał, że strona odbierała korespondencję oraz składała wielokrotnie pisma w sprawie, co świadczy o tym, że była świadoma toczącego się wobec niej postępowania kontrolnego. Zatem, powinna spodziewać się kolejnych pism, czy też rozstrzygnięcia kończącego sprawę, a w razie ich braku dołożyć wszelkich starań, by ustalić, na jakim etapie znajduje się prowadzone wobec niej postępowanie. W świetle powyższego, wyjaśnienia strony wskazujące, że jej krótkotrwały wyjazd oraz zły stan zdrowia, a także przeszkody związane z odbiorem przesyłek pocztowych kierowanych na adres do korespondencji, spowodowały, że nie mogła dochować ustawowego terminu do wniesienia odwołania, nie zasługiwały na uwzględnienie. Wobec powyższego, organ stwierdził, że z akt zgromadzonych w przedmiotowym postępowaniu wynika, że podatniczka nie uprawdopodobniła wystarczająco, że została dotknięta nagłą chorobą, uniemożliwiającą jej terminowe złożenie odwołania, czy też wyręczenie się, w zakresie dokonania tej czynności, inną osobą.

Organ odniósł się także do okoliczności nieotrzymywania przez nią zawiadomień o możliwości odbioru korespondencji w urzędzie pocztowym (awiz) i powołując się na pismo z placówki pocztowej, wskazał, że strona nie wykazała, że podjęła jakiekolwiek kroki w celu uzyskania informacji, jakie wobec niej rozstrzygnięcie zapadło w sprawie prowadzonej przez organ I instancji - mając przy tym świadomość (zgodnie z jej własnym twierdzeniem), iż korespondencja kierowana pod wskazany przez stronę adres może być wadliwie doręczana.

W ocenie organu II instancji podjęcie przez stronę czynności w sprawie poprzez wniesienie odwołania i wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia, dopiero po ponad 6 miesiącach od zakończenia postępowania kontrolnego oraz powoływanie się na zaistnienie opisanych powyżej okoliczności, w żaden sposób nie wykazało, że strona dochowała należytej staranności w swojej sprawie w celu dochowania ustawowego terminu do złożenia odwołania. W konsekwencji stwierdził, że brak jest uzasadnionych podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z [...] r.

Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej w S. stwierdził, że K. T. nie spełniła wymogów wynikających z art. 162 § 1 o.p. Uchybienie terminowi było zawinione, a zatem termin ten nie podlegał przywróceniu.

Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu i w skardze wniesionej

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzuciła organowi naruszenie art. 120, art. 121 § 1 i art. 121 o.p. w powiązaniu z art. 162 o.p.

W piśmie z 27 października 2016 r. stanowiącym uzupełnienie skargi, pełnomocniczka skarżącej podniosła zarzut naruszenia art. 150 § 2 o.p. wskazując,

że nie doszło do doręczenia decyzji z [...]r. w sposób zastępczy. Do ww. pisma załączono oświadczenia: byłego doręczyciela z Urzędu Pocztowego w S. – A. F., J. C. towarzyszącej podatniczce w czasie do wyjazdu do K. w okresie od 11 do 16 sierpnia 2015 r. oraz M. K., która wystawiła podatniczce zaświadczenie lekarskie z 19 sierpnia 2015 r.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w S. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej, w skrócie: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skarg na wyżej wymienione postanowienia skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Zaskarżone postanowienie jest postanowieniem kończącym postępowanie, wobec czego możliwe było rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Po dokonaniu oceny legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd uznał,

że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Skarżąca wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej

w S. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r., określającej K.T. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2011 r. w łącznej wysokości [...] zł, kwestionując jednocześnie prawidłowość dokonanego, w trybie art. 150 o.p., doręczenia tej decyzji.

Przepisy Ordynacji podatkowej przewidują, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni,

że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie, z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (art. 162 § 1 i 2). Zatem, z przytoczonych przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie:

1) uchybienie terminowi;

2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu

w określonym terminie;

3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi;

4) wykonanie czynności, dla której termin jest przewidziany.

Odnosząc się na wstępie do daty doręczenia, która wyznacza rozpoczęcie biegu terminu do złożenia odwołania, wskazać należy, że z analizy sprawy wynika, że decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. z dnia [...] r. doręczono w trybie art. 150 o.p. w dniu 25 sierpnia 2015 r., tj. z upływem 14 dni od pozostawienia przesyłki w urzędzie pocztowym. Przepisy Ordynacji podatkowej przewidują bowiem, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 148 § 1). Pisma mogą być również doręczane:

1) w siedzibie organu podatkowego;

2) w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę

do odbioru korespondencji (art. 148 § 2 o.p.).

W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także

w innych uzasadnionych przypadkach, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (148 § 3 o.p.).

W przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się

za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu,

gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu

na posesję adresata (art. 149 o.p.).

Natomiast, zgodnie z art. 150 o.p. w razie niemożności doręczenia pisma

w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej

- w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę (§ 1).

Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma

w terminie 7 dni (art. 150 § 1a o.p.). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest

to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia,

w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 2 o.p.).

Zgodnie z przewidzianym w wymienionym przepisie trybem postępowania, zwrotu przesyłki do nadawcy dokonano po upływie okresu przechowywania wynikającego z art. 150 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej bowiem z pieczęci Urzędu Pocztowego wynika, że pierwsze awizo pozostawiono w dniu 11 sierpnia 2015 r., drugie - po ośmiu dniach, tj. w dniu 19 sierpnia 2015 r., natomiast przesyłkę zwrócono w dniu 25 sierpnia 2015 r.

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności zaistniałych w rozpoznawanej sprawie, wskazać należy, że nie budzi wątpliwości, że strona skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.

Okoliczności przywoływane przez skarżącą dotyczące niemożności dochowania terminu do wniesienia odwołania, zdaniem Sądu, nie zasługują na uwzględnienie.

Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji,

że przedstawione przez skarżącą oświadczenie, że w dniu 11 sierpnia 2015 r. (dzień pierwszego awiza) przebywała w K., gdzie doznała nagłego [...], wskutek czego nie mogła się poruszać, nie stanowi uprawdopodobnienia,

że podatniczka uchybiła terminowi do wniesienia odwołania bez swojej winy. Zdaniem Sądu, nie uprawdopodabnia tego także zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu

19 sierpnia 2015 r., tj. w dniu drugiego awiza. Trafnie wskazał organ, że podatniczka nie przedstawiła żadnego dowodu na to, że pomiędzy 11 a 19 sierpnia 2015 r. z uwagi na tak drastyczne dolegliwości, jak "[...]" korzystała z porady lekarskiej i że jej dolegliwości, poza niemożnością poruszania się, co wynika z załączonego do akt zaświadczenia lekarskiego z 19 sierpnia 2015 r., uniemożliwiały jej działanie,

np. poprzez posłużenie się, celem złożenia odwołania, inną osobą.

Jednocześnie, podkreślić należy, że przełożony przez skarżącą dokument nie jest zwolnieniem lekarskim lecz zaświadczeniem wystawionym przez lekarza wskazującym na niedyspozycję podatniczki, która ustała przed upływem terminu do wniesienia odwołania, bowiem termin ten upływał dopiero 8 września 2015 r.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, powoływana przez skarżącą okoliczność choroby, która nadto ustała przed terminem do wniesienia odwołania, nie stanowi uprawdopodobnienia, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, kryterium braku winy nakłada na stronę obowiązek zachowania szczególnej staranności i ostrożności przy dokonywaniu czynności procesowej przez cały czas,

aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Brak zaś tej winy można uznać wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Przy ocenie powyższej przesłanki należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy, co oznacza, że przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do przeszkód tych zalicza się przykładowo: pożar, nagłą chorobę uniemożliwiającą wyręczenie się inną osobą. Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu

(por. np.: wyrok NSA z 23 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 2125/09; wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r., sygn. akt III SA 1436/99, wyrok NSA z dnia 25 maja 1998 r., sygn. akt IV SA 2162/96 – dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa,gov.pl; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, s. 266).

Zdaniem Sądu, powoływana przez skarżącą okoliczność niewłaściwego doręczania jej korespondencji także nie stanowi przesłanki do przywrócenia uchybionego terminu.

Analiza akt sprawy wskazuje, że strona odbierała korespondencję kierowaną do niej w trakcie postepowania i wielokrotnie składała pisma w sprawie, co niewątpliwie świadczy o tym, że była świadoma toczącego się wobec niej postępowania kontrolnego, a korespondencje doręczano jej w sposób prawidłowy i skuteczny.

Z informacji uzyskanej przez organ od Urzędu Pocztowego w S. wynika, wbrew twierdzeniom podatniczki, że nie było praktykowane pozostawianie przesyłek do skarżącej z tyłu budynku, przy wejściu, które nie jest użytkowane. Przesyłki były doręczane, jak ustalono na podstawie oświadczenia doręczyciela obsługującego

ul. [...], do recepcji (pod wskazanym adresem podatniczka prowadzi gabinet lekarski), a poczta kierowana do skarżącej awizowana była sporadycznie (jedynie

w sierpniu 2015 r, stwierdzono dwa takie przypadki). Przesyłka zawierająca decyzję

z [...]r. była doręczana była przez doręczyciela stale obsługującego

ul. [...], a dwukrotne awizo pozostawione zostało, zgodnie z zapisem na kopercie,

w oddawczej skrzynce pocztowej przy ul. [...] w S. Jednocześnie, wskazać należy, że z ww. pisma wynika także, że względem doręczyciela obsługującego ul. [...] nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości.

W ocenie Sądu, wyjaśnienia uzyskane przez organ od Urzędu Pocztowego w S. wskazują, że doręczenie zastępcze decyzji z [...] r. było prawidłowe. Potwierdzają to także zapisy dokonane na kopercie przesyłki.

Z tego też względu nie zasługują na uwzględnienie zarówno twierdzenia skarżącej w tym zakresie, jak i zarzut podniesiony przez pełnomocniczkę skarżącej w piśmie z 27 października 2016 r., stanowiącym uzupełnienie skargi,

że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 150 § 2 o.p.

Powyższej zaprezentowanej oceny, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie mogły zmienić argumenty pełnomocniczki skarżącej, że w sprawie nie doszło do zastępczego doręczenia decyzji organu z [...] r., ani załączone do akt na etapie postępowania sądowego oświadczenia: byłego doręczyciela z Urzędu Pocztowego w S., J. C. towarzyszącej podatniczce w czasie do wyjazdu do K. w okresie od 11 do 16 sierpnia 2015 r. czy M. K., która wystawiła podatniczce zaświadczenie lekarskie z 19 sierpnia 2015 r.

W tej ostatniej kwestii wyjaśnić należy, że ww. oświadczenia nie stanowią dowodów w sprawie bowiem sąd administracyjny przeprowadza postępowanie dowodowe jedynie wyjątkowo i dotyczy to tylko dowodów z dokumentu (art.106 § 3 p.p.s.a.).

Sąd nie stwierdził, aby w sprawie doszło do naruszenia zasady z art. 120 o.p. bowiem organ działał na podstawie i w granicach prawa. Z tego względu nie doszło także do naruszenia zasady zobowiązującej organ do działania w sposób budzący zaufanie podatnika do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.).

Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi i nie stwierdzając przy tym, by zarzuty w niej podniesione zasadnie podważały trafność ustaleń i ocen dokonanych przez organ, Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.