Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 69/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6480
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: zobowiązano do załatwienia wniosku

SENTENCJA

Dnia 10 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2018 roku sprawy ze skargi S. H. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Starostę do rozpoznania wniosku S. H. z dnia [...] czerwca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność organu w zakresie określonym w pkt 1 nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Starosty na rzecz skarżącego 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

S. H. działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4, art. 50 § 1 i art. 149 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Starosty w zakresie rozpatrzenia wniosku z [...] czerwca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i wniósł o:

. zobowiązanie Starosty do niezwłocznego rozpatrzenia jego wniosku o udzielenie informacji publicznej, nie później niż w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku,

. zasądzenie od organu - Starosty na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi S. H. wyjaśnił, iż wnioskiem z dnia [...] czerwca 2018 r. wystąpił do Starosty (Starostwa Powiatowego) z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej polegającej na określeniu według stanu na dzień: [...] stycznia 2016 r., [...] lipca 2016 r., [...] stycznia 2017 r., [...] czerwca 2017r., [...] sierpnia 2017 r., [...] października 2017 r., [...] stycznia 2018 r., [...] czerwca 2018 r., miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego, dodatku funkcyjnego, dodatku specjalnego, dodatku za staż pracy dyrektorów następujących jednostek organizacyjnych Powiatu N. :

. Powiatowego Urzędu Pracy w N. nad N.,

. Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w N. nad N.,

. Powiatowej Poradnii Psychologiczno - Pedagogiczna w N. nad N.,

. Zarządu Dróg Powiatowych w N. nad N.,

. Domu Pomocy Społecznej w N. nad N.,

. oraz kierownika Środowiskowego Domu Samopomocy w N. nad N..

Dodatkowo skarżący wniósł o podanie informacji publicznej dotyczącej określenia ilości i wysokości nagród i premii przyznanych wyżej wymienionym dyrektorom (kierownikowi ŚDS) w latach 2015, 2016, 2017 i 2018 oraz o przesłanie skanów pism przyznających nagrody i premie za ww. lata.

We wniosku skarżący wykazał, że informacjom, o których udostępnienie wystąpił, nie można odmówić waloru informacji publicznej, a zatem, że wniosek skarżącego z punktu widzenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest w jego ocenie w pełni zasadny.

Właściwość rzeczową organu, tj. Starosty do udzielenia żądanej informacji publicznej skarżący ustalił na podstawie art. 7 pkt 3, w związku z art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 902 t.j.), gdyż czynności w sprawach z zakresu prawa pracy za powiatowe jednostki organizacyjne dokonuje starosta (w tym przypadku Starosta). Tym samym, na mocy cyt. przepisów, starosta ustala w stosunku do ww. podmiotów wynagrodzenie zasadnicze, dodatki do niego oraz przyznaje nagrody.

Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zobowiązującego organ do udostępnienia informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, Starosta nie udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji. Skarżący nie otrzymał również żadnej informacji od organu, która wskazywałaby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji. Organ nie wydał decyzji administracyjnej odmawiającej wnioskodawcy udzielenia żądanej informacji, tylko powołał się w piśmie z [...] lipca 2018 r. na okoliczność, że wiedza o wynagrodzeniu jest powszechnie dostępna w oświadczeniach majątkowych i można się z nią zapoznać w Biuletynie Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego w Nakle.

Zdaniem skarżącego informacja zawarta w oświadczeniach majątkowych dyrektorów (kierowników) jednostek organizacyjnych Powiatu N. nie wyodrębnia konkretnych składników wynagrodzenia na dany dzień, a tym bardziej w oświadczeniach takich brak skanów pism przyznających nagrody, brak jest także pisemnych uzasadnień dotyczących przydzielenia konkretnej nagrody. W ocenie skarżącego podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej pozostaje w bezczynności nie tylko wówczas, gdy w terminie przewidzianym ustawą nie podejmuje żadnych czynności, czyli milczy i nie udziela informacji, ale również wówczas, gdy posiadając żądaną informację, udziela informacji nieadekwatnej do treści wniosku, informacji niepełnej lub wymijającej, albo błędnie ocenia żądanie jako niepodlegające ustawie lub też nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia w oparciu o przepis art. 16 lub art. 17 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Skarżący zauważył, że organ nie udostępnił informacji zgodnie z jego wnioskiem, jak również nie wydano decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takiej informacji, tak więc oczywiste jest, że organ dopuścił się naruszenia wskazanych w petitum skargi przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i dopuścił się bezczynności w tym zakresie.

Organ w piśmie z [...] lipca 2018 r. powołał się także na przepisy RODO, nie wskazując przy tym konkretnych uregulowań, jednak w ocenie skarżącego przepisy RODO trzeba uwzględnić w procesie udostępniania informacji publicznej wyłącznie poprzez ustalenie zakresu pojęcia prywatności osoby fizycznej. Celem regulacji o dostępie do informacji publicznej jest zapewnienie możliwości kontroli działania organów administracji publicznej oraz wydatkowania środków publicznych. Różne cele obu regulacji mogą prowadzić do konfliktu w przypadku, gdy udostępniane w trybie informacji publicznej dane zawierają jednocześnie dane osobowe chronione przez RODO. Istotny dla rozstrzygnięcia potencjalnego konfliktu wartości i celów może być zapis pkt 4 preambuły RODO. Formułuje on zasadę, że prawo do ochrony danych osobowych nie jest prawem bezwzględnym. W szczególności należy je postrzegać w kontekście jego funkcji społecznej i wyważać względem innych praw podstawowych, w myśl zasady proporcjonalności. RODO nie może więc naruszać praw, wolności i zasad uznanych w Karcie praw podstawowych - w tym m.in. wolności wypowiedzi i informacji. W art. 11 Karty, jako prawo podstawowe wskazuje się prawo do wolności wypowiedzi. Prawo to obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji. Taki zapis jest interpretowany m.in. jako uznanie za prawo podstawowe prawa do informacji publicznej. Argument jest dodatkowo wzmocniony faktem, że prawo do informacji publicznej w zakresie dokumentów instytucji, organów i jednostek UE zostało wprost wyrażone w art. 42 Karty.

W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że wnioskowane przez skarżącego informacje można pozyskać z oświadczenia majątkowego składanego przez pracownika, który wprawdzie nie zawiera wskazania poszczególnych wskaźników tego wynagrodzenia, niemniej jednak pozwala w wyniku działań matematycznych na ustalenie jaka nagroda lub premia zostały wypłacone. Oświadczenie majątkowe jest dostępne w wersji elektronicznej każdemu zainteresowanemu co umożliwia zapoznaniem się z jego treścią.

Ponadto Starosta wskazał, że wnioskowane dane nie mogą być udostępnione w zakresie i w sposób oczekiwany przez wnioskodawcę, z uwagi na Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE. Organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w odpowiedzi na wniosek o udostępnieniu informacji publicznej.

Odnosząc się do zarzutów skargi Starosta stwierdził, że jest ona bezzasadna w zakresie w jakim skarżący wywodzi, że ma prawo domagać się szczegółowego wskazania jakie nagrody otrzymali poszczególni wymienieni we wniosku pracownicy jednostek organizacyjnych Starostwa Powiatowego. W ocenie organu przywoływanie orzeczeń przez skarżącego jest całkowicie nieuzasadnione, gdyż zapadły one na tle zupełnie innego stanu prawnego, niż ten który istniał w chwili złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, gdyż skarżący pominął okoliczność, że od 25 maja 2018 r. obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE. Wprawdzie w samej skardze skarżący daje wyraz temu, że wie o tym rozporządzeniu, ale jednocześnie sugeruje jakoby to rozporządzenie nie zabraniało udostępniania informacji, której oczekuje, przy czym powołuje się na preambułę, z której wynika jakoby jego wniosek wymagał udostępnienia informacji publicznej.

Zdaniem Starosty, w kwestii stosowania rozporządzenia skarżący podchodzi do wyjątków wybiórczo. Przytacza jedynie tylko te jego elementy, które zdają się przemawiać na korzyść argumentacji jaką skarżący prezentuje w skardze. Pomija szereg instytucji uregulowanych stricte w przepisach rozporządzenia, a nie jedynie w preambule.

Starosta zaznaczył, iż wprawdzie preambuła jest elementem tekstu normatywnego, ale o szczególnym znaczeniu. Pełni ona funkcje interpretacyjną oraz aksjologiczną. W preambule wyraża się aksjologia całego aktu prawnego oraz za jej pomocą dokonuje się wykładni całego aktu. Biorąc pod uwagę motywy 2, 4, 47, 50, 69 preambuły, art. 1 ust. 2, art. 5 oraz art. 35 ust. 1 i 7 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE, organ miał prawo odmówić dostępu do żądanych przez skarżącego informacji. W art. 1 ust. 2 sformułowano expressis verbis ogólną zasadę, iż rozporządzenie to ma służyć przede wszystkim ochronie danych osobowych jako prawa podstawowego, stanowi ono urzeczywistnienie prawa do prywatności jako wartości szczególnej, a zatem zasady i przepisy dotyczące ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem ich danych osobowych nie mogą stać w kolizji z ich podstawowymi prawami i wolnościami. Dokładne i precyzyjne wskazanie, jakie kwoty zostały przyznane pracownikom poszczególnych jednostek organizacyjnych, stanowią ich dobra osobiste, a ich ujawnienie naruszać będzie prawnie chronioną sferę prywatności. Art. 35 rozporządzenia obliguje administratora danych do przeprowadzenia uprzedniej w stosunku do podjęcia operacji przetwarzania, oceny skutków dla ochrony danych objętych określonego rodzaju ryzykiem dla praw lub wolności osób, których dane dotyczą. Ocena, czy planowane operacje przetwarzania są konieczne oraz proporcjonalne w stosunku do celów, wymaga odniesienia się do ogólnych zasad przetwarzania, a w szczególności do zasady minimalizacji danych, wynikającej z art. 5 ust. 1 lit. c. Z treści tego przepisu wynika, że dane osobowe muszą być adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane. Kluczowe jest tu więc pojęcie celu, w jakim dane są przetwarzane. Dane osobowe powinny być przetwarzane tylko w przypadkach, gdy celu przetwarzania nie można w rozsądny sposób osiągnąć innymi sposobami.

Reasumując Starosta stwierdził, że informacje żądane przez skarżącego można było pozyskać z oświadczenia majątkowego składanego przez pracownika, dostępnego w wersji elektronicznej każdemu zainteresowanemu, a zatem żądane informacje nie są adekwatne do celu, który ma być osiągnięty, oraz nie są niezbędne do jego osiągnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości uprawniony jest do orzekania w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a.

W zakresie skargi na bezczynność kontrola sądowa sprowadza się do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Stwierdzając bezzasadność skargi Sąd orzeka, stosownie do art. 151 P.p.s.a., o jej oddaleniu w całości albo w części. Uwzględniając skargę orzeka natomiast na podstawie art. 149 P.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie zaś do art. 149 § 1b P.p.s.a. może też orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, a na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. może orzec o wymierzeniu organowi grzywny.

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była bezczynność Starosty dotycząca nieudostępnienia - w terminie 14 dni od daty wpłynięcia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej polegającej na określeniu według stanu na dzień: [...] stycznia 2016 r., [...] lipca 2016 r., [...] stycznia 2017 r., [...] czerwca 2017r., [...] sierpnia 2017 r., [...] października 2017 r., [...] stycznia 2018 r., [...] czerwca 2018 r., miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego, dodatku funkcyjnego, dodatku specjalnego, dodatku za staż pracy dyrektorów wyszczególnionych jednostek organizacyjnych Powiatu N.. Dodatkowo skarżący wniósł o podanie informacji publicznej dotyczącej określenia ilości i wysokości nagród i premii przyznanych wyżej wymienionym dyrektorom (kierownikowi ŚDS) w latach 2015, 2016, 2017 i 2018 oraz o przesłanie skanów pism przyznających nagrody i premie za ww. lata.

W tym miejscu wskazać należy, iż w przypadku żądania udzielenia informacji publicznej, bezczynność może wystąpić wówczas, gdy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764) - zwanej dalej ustawą i jednocześnie żądanie jej udzielenia skierowane jest do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępniania informacji publicznych. Jej zaistnienie związane jest przy tym z brakiem podjęcia przez zobowiązany organ czynności ostatecznie zmierzających do rozpoznania wniosku.

W świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy nie budzi wątpliwości, co zresztą nie było kwestionowane w niniejszej sprawie, że Starosta jest organem władzy publicznej i stąd też zobowiązany jest do udzielania informacji, które stanowią informację publiczną. W sprawie nie może budzić również wątpliwości, że wnioskowana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną.

Art. 1 ust. 1 ustawy określa pojęcie informacji publicznej. Stanowi on, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 ustawy, który określa rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje mające charakter publicznych. Doktryna oraz orzecznictwo sądowe przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna", uznając za nią wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym lub Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Dodać należy również, że przepisy ustawy służą realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do informacji związanych z funkcjonowaniem organów władzy publicznej. Z tego względu przy wykładni pojęcia informacji publicznej należy się posługiwać także przepisem art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej [...].

Uwzględniając powyższe aspekty oraz analizując treść wniosku skarżącego uznać należało, że żądnie zawarte we wniosku, dotyczące m.in. miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego, dodatku funkcyjnego, dodatku specjalnego, dodatku za staż pracy dyrektorów wyszczególnionych jednostek organizacyjnych Powiatu N. oraz określenia ilości i wysokości nagród i premii przyznanych wyżej wymienionym dyrektorom (kierownikowi ŚDS) w latach 2015, 2016, 2017 i 2018, stanowi informację publiczną, gdyż dotyczy ona wydatkowania przez organ środków publicznych do których zaliczyć należy m.in. wynagrodzenia pracowników jednostek organizacyjnych powiatu, a także wypłacane im nagrody. Informacją publiczną jest zatem informacja o wydatkach podmiotu publicznego na ww. świadczenia, w tym nagrody (tak: wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 3185/14; wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1282/16; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 480/16 - wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne na stronie - http: www.orzeczenia.nsa. gov.pl.). Takiego charakteru nie ma treść pism przyznających nagrody i premie, gdyż dotyczy informacji o charakterze pracowniczym, wewnętrznym, będąc oceną stanowiącą przywilej i obowiązek przełożonego.

Dodać należy, że w ustawie nie zostało zdefiniowane pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną, czy też mającej związek z pełnieniem takiej funkcji. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie przez nią określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Osobą pełniącą funkcję publiczną i mającą związek z jej pełnieniem będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej bądź w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta obejmuje uprawnienie do dysponowania majątkiem publicznym, zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, albo inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się zatem z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, albo w innych instytucjach publicznych (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1530/14).

W rozpoznawanej sprawie, po otrzymaniu wniosku skarżącego, organ pismem z dnia [...] lipca 2018 r., poinformował skarżącego, że żądane informacje można pozyskać z oświadczenia majątkowego składanego przez kierowników jednostek organizacyjnych powiatu na stronach internetowych BIP. Organ nie udzielił zatem informacji we wskazanym zakresie, ponieważ wniosek skarżącego zawierał zapytanie o daty oraz wysokość otrzymywanych przez pracownika dodatków funkcyjnych, dodatków specjalnych, nagród i premii w związku z pełnioną funkcją. Informacje w tym zakresie nie znajdują się w oświadczeniu majątkowym, w którym podany jest jedynie łączny dochód za określony rok, uzyskany przez konkretnego pracownika. Ta informacja nie zawiera wnioskowanych danych nie tylko co do dat, ale także rodzajów przyznanych dodatków, ich wysokości, oraz nagród. Zbiorcze oznaczenie wynagrodzenia konkretnej osoby nie pozbawia jednak obywatela prawa do żądania wyszczególnienia, jaką część tego wynagrodzenia stanowią przyznane pracownikowi nagrody, czy dodatki. Intencją ustawodawcy tworzącego przepisy o dostępie do informacji publicznej było bowiem umożliwienie obywatelom kontroli wydatkowania funduszy publicznych (tak: WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 741/16).

Nie może też odnieść skutku stanowisko strony przeciwnej, że udostępnienie żądanej informacji jest niedopuszczalne ze względu na przepisy rozporządzenia w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie przepływu takich danych, tzw. RODO. Niewątpliwe jest bowiem, że przepisy tego rozporządzenia nie wyłączają stosowania przepisów u.d.i.p. te zaś realizują obowiązek ochrony danych osobowych poprzez ograniczenie wskazane w art. 5 ust. 2, które jednakże w niniejszej sprawie z przyczyn podanych wyżej nie ma zastosowania. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że udostępnienie żądanej informacji godzić będzie w ochronę danych osobowych, czy to na gruncie u.d.i.p., czy RODO. Nie budzi bowiem wątpliwości, że organ zobowiązany jest do przestrzegania przepisów o ochronie danych osobowych, które nie mogą zostać udostępnione nieuprawnionym do tego podmiotom. Trzeba jednak dostrzec, że określone dane mogą i z pewnością mają zróżnicowanych charakter. Nie można zatem kolektywnie traktować ich jako informacji podlegających ochronie z uwagi na wejście w życie z dniem 25 maja 2018 r. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (dalej RODO). Zwłaszcza, że zgodnie z art. 86 tego aktu prawnego dane osobowe zawarte w dokumentach urzędowych, które posiada organ lub podmiot publiczny lub podmiot prywatny w celu wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym, mogą zostać przez ten organ lub podmiot ujawnione zgodnie z prawem Unii lub prawem państwa członkowskiego, któremu podlegają ten organ lub podmiot, dla pogodzenia publicznego dostępu do dokumentów urzędowych z prawem do ochrony danych osobowych na mocy niniejszego rozporządzenia. W polskich realiach takim prawem jest zaś ustawa o dostępie do informacji publicznej, która we wspominanym już art. 5 ust. 2 stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Należy jednak pamiętać, że ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Powyższe oznacza, że w wymaganym terminie, wynikającym z art. 13 ustawy, organ nie rozpoznał złożonego wniosku w sposób przewidziany prawem, gdyż nie udostępnił żądanej informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia, czy o umorzeniu postępowania. Uznać tym samym należało, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, który to stan nie ustał do daty wyrokowania w odniesieniu do informacji, o którą zwracał się skarżący we wniosku z dnia [...] czerwca 2018 r. W tym zakresie organ nadal jest bezczynny i stąd też Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zobowiązał Starostę do rozpoznania wniosku skarżącego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi.

Na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., Sąd stwierdził jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, nie sposób dopatrzyć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaniechanie organu było zamierzone, czy też miało na celu utrudnienie skarżącemu dostępu do informacji publicznej. Po otrzymaniu wniosku organ podjął czynności związane z jego załatwieniem i wystosował do skarżącego pismo datowane na dzień [...] lipca 2018 r. W sprawie nie zachodził zatem przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego. Stwierdzona bezczynność wynikała natomiast z błędnego odczytania wniosku i przeświadczenia organu, że wnioskowane informacje w zakresie wynagrodzenia, premii, nagród i dodatków nie stanowią informacji publicznej.

Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepis art. 200 P.p.s.a w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. Na koszty postępowania składa się uiszczony przez skarżącego wpis, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193, ze zm.), tj. [...] zł.