Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2092/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 2 i art. 58 § 3 p. p. s. a. w związku z art. 53 § 1, art. 83 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

B. P. w dniu 12 października 2010 r. (koperta - k. 5) wniósł skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] maja 2010 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta W z dnia [...] lutego 2010 r. odmawiającej wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków zmiany podmiotowej dotyczącej działek ew. nr [...], [...] i [...] z obrębu [...] położonych w W.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p. p. s. a. skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu przez Sąd.

Skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi.

Zaskarżona decyzja została skarżącemu doręczona w dniu 20 maja 2010 r. w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a.", stanowiącym, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

Adresatem przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję był skarżący B. P., który w postępowaniu administracyjnym podał jako adres do korespondencji adres ul. K. w M. Zaskarżona decyzja prawidłowo została wysłana na powyższy adres i wobec nieobecności adresata B. P. została doręczona, za pokwitowaniem, E. P.

Dla przyjęcia, że doręczenie to było prawidłowe powinny być spełnione przesłanki doręczenia zastępczego pisma określone w art. 43 k. p. a., to znaczy osoba, której doręczono decyzję powinna być dorosłym domownikiem adresata oraz powinna podjąć się oddania mu pisma.

Zdaniem Sądu przesłanki te zostały spełnione.

Po pierwsze, przyjąć należy, iż E. P. jest dorosłym domownikiem adresata B. P. Z dołączonej do wniosku kopii dowodu osobistego wynika, że E. P. urodziła się w dniu 8 grudnia 1953 r., a więc w dniu podjęcia przesyłki była pełnoletnia (dorosła). Ponadto, z adnotacji dokonanej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji organu pierwszej instancji doręczonej, podobnie jak zaskarżona decyzja na adres ul. K. w M., wynika, że E. P. jest żoną adresata B. P. Okoliczności te wskazują w ocenie Sądu, że pomimo zameldowania w M. przy ul. B. E. P. mieszka ze swym mężem B. P. w M. przy ul. K. Na marginesie należy zaznaczyć, że także decyzja organu pierwszej instancji została podjęta w lokalu nr [...] przy ul. K. w M. przez E. P., odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zostało wniesione w terminie, a skarżący B. P. nie zgłaszał zarzutów co do prawidłowości doręczenia decyzji organu pierwszej instancji.

Po drugie, przyjąć należy, iż E. P. podjęła się oddania skarżącemu pisma zawierającego zaskarżoną decyzję. Pokwitowała ona bowiem odbiór pisma, a to zdaniem Sądu uzasadnia przyjęcie domniemania istnienia po stronie kwitującego woli oddania pisma adresatowi (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Op 198/08). Z art. 43 k. p. a. nie wynika, aby "podjęcie się oddania pisma adresatowi" miało formułę "wyraźnego oświadczenia, w którego treści powinna znaleźć się zgoda odbiorcy na przyjęcie pisma i zobowiązanie się do osobistego przekazania pisma adresatowi". Przepis ten nie wymaga stosowania tak sformalizowanego uzewnętrznienia gotowości przyjęcia pisma i podjęcia się oddania go adresatowi.

Poza tym wskazać należy, że doręczenie pisma dorosłemu domownikowi sprawia, że nie jest już konieczne w świetle art. 43 zdanie drugie k. p. a. zawiadomienie o tym adresata poprzez umieszczenie zawiadomienia (tzw. awiza) w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

Datą doręczenia pisma adresatowi jest dzień odebrania pisma przez dorosłego domownika. Datą doręczenia nie jest natomiast dzień faktycznego odebrania przez adresata pisma przekazanego przez tą osobę. Okoliczność, że osoba, której wręczono pismo za pokwitowaniem, nie oddała pisma adresatowi, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 873/07, LEX nr 516115).

Wobec powyższego, zaskarżona decyzja została doręczona adresatowi w dniu 20 maja 2010 r., a trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi - na podstawie art. 53 § 1 w zw. z art. 83 § 2 p. p. s. a. - upłynął w dniu 21 czerwca 2010 r. Skarga wniesiona w dniu 12 października 2010 r. została więc wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia.

Jednocześnie należy zaznaczyć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 lutego 2011 r. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi, a zażalenie na to postanowienie zostało odrzucone postanowieniem Sądu z dnia 4 marca 2011 r.

W związku z powyższym Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 58 § 3 p. p. s. a. w związku z art. 53 § 1 p. p. s. a.