Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1192/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-10-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu 3 października 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo – wychowawczej w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

M. B. pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt W. B. w Wielofunkcyjnej Placówce Opiekuńczo – Wychowawczej w C.

W skardze został również zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie został niczym uzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Stanowisko to znajduje potwierdzenie między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2010 r., I OSK 916/10 (dostępnym w internecie poprzez Centralną Bazę Orzeczeń i Informacji o Sprawach), w którym stwierdzono, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i podanie konkretnych faktów uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Samo przywołanie we wniosku treści przepisu bez wykazania jego przesłanek nie jest w tym zakresie wystarczające.

Tym samym to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek sporządzenia szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09; postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, dostępne w internecie poprzez Centralną Bazę Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Zatem do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Ponadto twierdzenia strony powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji majątkowej i osobistej.

Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał możliwości wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a, które uzasadniałaby wstrzymanie zaskarżonej decyzji, poprzestając wyłącznie na wyartykułowaniu żądania bez jego jakiegokolwiek uzasadnienia. Ponadto Sąd nie znalazł podstaw przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonego aktu, które pozwoliłyby na działanie z urzędu. Na marginesie można wskazać, że do zarzutów skarżącego wymierzonych bezpośrednio przeciwko zaskarżonej decyzji sąd odniesie się przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy.

W tych okolicznościach uznano, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem należało sprawę rozstrzygnąć, na mocy art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 P.p.s.a. jak w sentencji