Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 416/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2007-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 par.1 pkt 4, art. 97 par.2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 15 ust.2
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 85
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Asesor WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Asystent sędziego Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 października 2007r. sprawy ze skargi S. D. na postanowienie Wojewody z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie wymeldowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 416/07

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]. Wojewoda, po rozpoznaniu zażalenia S. D., utrzymał w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] odmawiającego podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie z wniosku S. D. o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego W. D. i A. A. z lokalu położonego w Z. W. nr [...], gmina Ł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że postanowieniem z dnia [...] Wójt Gminy zawiesił postępowanie z wniosku S. D. w sprawie wymeldowania z pobytu stałego W. D. i A. A. uznając, że postępowanie z oskarżenia publicznego przeciwko S. D. o czyn z art. 191 §1 k.k., toczące się przed Sądem Rejonowym w O., a następnie na skutek apelacji przed Sądem Okręgowym w K., jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż umożliwi ustalenie charakteru i przyczyn opuszczenia lokalu. Organ I instancji uznał, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od zakończenia powyższego postępowania.

Organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia [...] S. D. zwrócił się do Wójta Gminy o wydanie decyzji w sprawie wymeldowania W. D. i A. A. podnosząc, że Sąd Rejonowy w O. w sprawach o sygn. VI W 485/05 i VI W 489/05 orzekł w stosunku do W. D. i A. A.

Wojewoda podkreślił, że zgodnie z ustaleniami organu I instancji cytowane wyżej wyroki nie dotyczą sprawy, która stanowiła podstawę zawieszenia postępowania administracyjnego, tj. sprawy przeciwko S. D. o popełnienie czynu z art. 191 § 1 k. k.

Organ II instancji podał, że skoro nie ustała przyczyna, dla której postępowanie administracyjne zawieszono, słusznie organ I instancji odmówił jego podjęcia.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach S. D. wnosząc o uchylenie postanowienia I i II instancji.

Skarżący podkreślił, że uzależnienie przez organ I i II instancji podjęcia zawieszonego postępowania od zakończenia sprawy o sygnaturze VI K 373/06, toczącej się przed Sądem Rejonowym w O., podyktowane jest brakiem znajomości podstawowych praw administracyjnych i ustawowych obowiązków spoczywających na organach administracji.

W przekonaniu autora skargi odmowa podjęcia zawieszonego postępowania wynika "z celowego odwlekania, aby chronić w/w osoby przed skutkami prawnymi".

S. D. podkreślił, że W. D. i A. A. pod nowym adresem zamieszkują od 2002 r., zaś sprawa na którą się powołują została wszczęta w 2004 r. Ponadto zdaniem skarżącego organy administracji nie mają wiedzy, co jest przedmiotem sprawy na którą się powołują, a także zarzucił, że organy nie zwróciły się do Policji, która jest właściwym organem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że

w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego postanowienia podnieść należy, że w toku rozpoznania sprawy organ II instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mającym bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Stosownie zaś do art. 97 § 2 k.p.a., gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, Wójt Gminy rozpoznając wniosek S. D. o wymeldowanie A. A. i W. D. z pobytu stałego w lokalu położonym w miejscowości Z. W. [...] uznał, że wydanie decyzji w niniejszej sprawie nie jest możliwe bez wcześniejszego prawomocnego rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy w O. odpowiedzialności karnej S.D., oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 191 § 1 k.k. Ustalenie powyższej okoliczności pozwoli organowi na ustalenie charakteru i przyczyn opuszczenia lokalu przez te osoby, toteż postanowieniem z dnia [...] Wójt Gminy zawiesił postępowanie. Postanowienie to stało się ostateczne, gdyż żadna ze stron nie złożyła od niego odwołania.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity - Dz. U. Nr 87/2001 poz. 960 ze zmianami), w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 93/2004 poz.887), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

W wyroku z dnia 22 sierpnia 2000 r. w sprawie o sygn. akt V SA 108/00 ( Lex nr 49954) Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że przez opuszczenie lokalu, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, należy rozumieć opuszczenie dobrowolne i że nie jest dobrowolnym opuszczeniem lokalu takie opuszczenie, do którego strona została zmuszona, jeśli strona ta podjęła przewidziane prawem środki w celu obrony swych praw do przebywania w tym lokalu, albo jeżeli fakt zmuszenia do opuszczenia lokalu jest oczywisty lub został stwierdzony w postępowaniu karnym.

Jeśli przed sądami lub organami prokuratury toczy się postępowanie, podczas którego może nastąpić ustalenie charakteru i przyczyn opuszczenia lokalu, organ rozpoznający sprawę o wymeldowanie powinien zawiesić postępowanie w tej sprawie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - do czasu zakończenia postępowania sądowego lub przygotowawczego.

Jak wynika z ustaleń poczynionych w toku postępowania przez organy administracji, potwierdzonych notatką urzędową z dnia 11 października 2007 r. (k. 34) postępowanie w sprawie o sygn. VI K 373/06 dotyczące zagadnienia wstępnego, które legło u podstaw zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, w dacie wydania zaskarżonego postępowania nie zostało zakończone, a zatem zasadnie Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie o wymeldowanie A. A. i W. D. Skoro bowiem przyczyna zawieszenia postępowania nie ustała, to podjęcie zawieszonego postępowania nie było możliwe.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy podkreślić, że dotyczą one okoliczności pozaprawnych, które nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 u.p.p.s.a.