Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 15/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Syg. akt III SAB/Kr 15/04 POSTANOWIENIE Dnia 27 kwietnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Asesor WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na bezczynność Wojewody [...] postanawia skargę odrzuci


UZASADNIENIE

Skarżący Pan M. C., działając w oparciu o art. 101 a ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, złożył skargę na bezczynność Wojewody [...] polegającą na braku podjęcia przez niego działań, w szczególności niewydaniu zarządzenia zastępczego w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego Rady Miejskiej w T. p. Z. J., który zdaniem skarżącego naruszył przepisy ustawy o samorządzie gminnym w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia gminnego, co skutkować powinno wygaśnięciem jego mandatu radnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie o jej oddalenie.

Sąd zważył, co następuje:

Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność wojewody z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określają art. 3 § 1 -3. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art.3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Punkt 8 § 2 artykułu 3 wymienia m.in. skargi na bezczynność organów, ale jedynie w przypadkach określonych w art. 3 §2 pkt 1-4, a więc nie mających zastosowania w niniejszej sprawie. Podstawy prawnej do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy szukać zatem należy, zgodnie z treścią §3 cytowanego przepisu, w przepisach ustaw szczególnych.

Taką ustawą szczególną jest m.in. ustawa z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, która w art. 101a przewiduje dodatkową kompetencję sądu administracyjnego w zakresie skarg na bezczynność organu. Należy jednak podkreślić, że przepis ten, będący zdaniem skarżącego podstawą skargi w niniejszej sprawie, dotyczy jedynie bezczynności organu gminy, który nie wykonuje czynności nakazanych prawem. Przepis ten nie może być zatem zastosowany do bezczynności innego organu niż organ gminy, w szczególności do bezczynności wojewody. Brak zatem w niniejszej sprawie podstaw prawnych do rozpoznania skargi.

Dodatkowo należy wskazać, iż wojewoda jako organ nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, wykonuje swoje funkcje z urzędu, a nie na wniosek. Dlatego też stwierdzenie przez organ nadzoru braku podstaw do podjęcia działań nadzorczych w stosunku do organów samorządowych nie może być kwalifikowane jako bezczynność organu uzasadniająca dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego. Podkreślał to wielokrotnie sąd administracyjny w swym orzecznictwie stanowiąc, iż pismo wojewody odmawiające wydania rozstrzygnięcia nadzorczego jest jedynie odpowiedzią na skargę w rozumieniu art. 238 kpa i jako takie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. m.in. postanowienie NSA z 23 stycznia 1992r., S.A./Po 69/92, ONSA 1992, nr 2, poz. 34).

W tym stanie rzeczy zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność wojewody nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art.58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), który mówi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.