Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2189/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 32
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 14b par. 1 i  par. 2, art. 14n par 1, art. 133, art. 133a, art. 14h
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant starszy referent Paweł Jurczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi B. S.A. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz B. S.A. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając z upoważnienia Ministra Finansów postanowieniem z [...] kwietnia 2012 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Skarżącego – B. w W. S.A. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej uprawnienia organu podatkowego do określenia obrotu w odniesieniu do transakcji zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.), dalej: “u.p.t.u.".

W uzasadnieniu Organ wskazał, że Skarżący wskazał, że w związku ze specyfiką działalności jest powiązany kapitałowo z innymi podmiotami gospodarczymi, B. prowadzi działalność w oparciu o regulacje ustawy Prawo Bankowe i podstawowym zakresem aktywności jest świadczenie usług finansowych. Zarówno B. jak i podmioty powiązane świadczą jednak również innego rodzaju usługi w szczególności usługi leasingowe, usługi maklerskie jak również szeroko rozumiane usługi wsparcia. Część aktywności poszczególnych podmiotów wiąże się również ze świadczeniem usług na rzecz innych członków grup B. działając w celu polepszenia efektywności grupy poszukuje takich rozwiązań organizacyjnych, które w najbardziej optymalny sposób oraz przy zachowaniu wysokiej jakości usług dostarczanych klientom pozwolą na wykorzystanie aktualnie posiadanych w grupie zasobów. Jednym z kluczowych elementów pozwalających uzyskać najlepszą efektywność jest centralizacja procesów oraz specjalizacja jednostek dedykowanych do wykonywania poszczególnych funkcji. Takie działania powinny przyczynić się do zwiększenia przychodów grupy jak również optymalizacji obciążeń po stronie kosztowej.

Skarżący powołał się na ustawę z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 2000 r. Nr 54, poz. 654, ze zm.) – dalej: "u.p.d.o.p." Zgodnie z art. 1 a tej ustawy daje możliwość utworzenia podatkowej grupy kapitałowej (dalej PGK) w wyniku czego suma efektów działalności wszystkich spółek wchodzących w jej skład traktowana będzie dla celów tego zobowiązania jako efekt wypracowany przez jednego podatnika.

B. przy spełnieniu warunków formalnych określonych w u.p.d.o.p., ze wskazanych powyżej względów, a także przewidując, iż w trakcie procesu restrukturyzacji niektóre z podmiotów grupy mogą nie mieć możliwości pełnego pokrycia ponoszonych kosztów działalności w wartości realizowanych przychodów, zamierza utworzyć podatkową grupę kapitałową z podmiotem lub podmiotami z grupy. Działając w ramach podatkowej grupy kapitałowej B. będzie zawierał z pozostałymi członkami grupy transakcje, w odniesieniu do których nie będzie występował obowiązek ich analizowania i dokumentowania pod kątem rynkowości przewidywanego wynagrodzenia w sposób wymagany dla podmiotów powiązanych w rozumieniu regulacji o podatku dochodowym od osób prawnych.

W związku z powyższym Skarżący wniósł o potwierdzenie, iż art. 32 u.p.t.u., wskazujący przesłanki, po których spełnieniu organy podatkowe dokonują określenia podstawy opodatkowania w sposób szacunkowy, nie ma zastosowania do transakcji zawieranych między członkami podatkowej grupy kapitałowej.

Zdaniem Skarżącego, uzasadnienia powyższej tezy szukać należy w celowościowej oraz systemowej wykładni przepisów u.p.d.o.p. dotyczących funkcjonowania podatkowej grupy kapitałowej (art. 11 ust. 8) oraz przepisów u.p.t.u. dotyczących szczególnych zasad ustalania podstawy opodatkowania (art. 32).

Skarżący wskazał, że Przepisy art. 11 u.p.d.o.p. dają organom podatkowym narzędzia służące do ograniczania transferu zysków między podmiotami gospodarczymi powiązanymi kapitałowo mającego w szczególności formę zawyżania lub zaniżania przychodów i kosztów podatkowych. Z oczywistych względów wspomniany wyżej transfer cenowy nie dotyczy spółek realizujących transakcje w ramach podatkowej grupy kapitałowej. Ze względu na tryb ustalania dochodu podatkowej grupy kapitałowej (art. 7a u.p.d.o.p.) transakcje realizowane między tworzącymi ją spółkami nie wpływają na wynik podatkowy całej grupy.

U.p.t.u. również zawiera regulacje, których celem jest zapobieżenie podejmowanym przez podatników krokom zmierzającym do niekorzystnego z fiskalnego punktu widzenia zniekształcenia wartości opodatkowanego obrotu. Art. 32 u.p.t.u. daje organom podatkowym możliwość szacowania obrotu na podstawie wartości rynkowej, m.in. gdy związki kapitałowe między kontrahentami (zdefiniowane w ust. 4) miały wpływ na ustalenie wynagrodzenia z tytułu dostawy lub świadczenia usług, a skutkiem tego było zaniżenie podstawy opodatkowania i należnego podatku.

Oba wskazane wyżej przepisy odnoszą się do transakcji zawieranych między podmiotami powiązanymi kapitałowo. u.p.d.o.p. precyzuje takie powiązania w art. 1a ust. 2 pkt 1 lit. a, natomiast u.p.t.u. czyni to w art. 32 ust. 4. Przy czym obowiązujące warunki utworzenia PGK determinują to, że podmioty wchodzące w jej skład zawsze będą spełniały warunki dotyczące powiązań kapitałowych stawiane przez u.p.t.u.

Skarżący podkreślił, że współistnienie ww. norm, przy ich literalnej interpretacji, prowadzi szczególnych przypadkach do niekorzystnych z punktu widzenia podatnika konsekwencji, które stawiają pod znakiem zapytania ekonomiczny sens funkcjonowania podatkowej grupy kapitałowej. Otóż podmioty wchodzące w skład PGK mogą, realizując swoje uprawnienia wynikające z przepisów u.p.d.o.p., zawierać między sobą transakcje na takich warunkach finansowych, które nie mają odzwierciedlenia w obowiązujących powszechnie cenach rynkowych. Transakcje takie są bowiem neutralne podatkowo biorąc pod uwagę sposób ustalania dochodu przez PGK. Rynkowość takich transakcji nie podlega również kontroli organów podatkowych — na podstawie art. 11 ust 8 u.p.d.o.p. Z drugiej strony, dostosowanie warunków finansowych zawieranych w ramach PGK transakcji do przepisów art. 32 u.p.t.u. w ich dosłownym brzmieniu spowoduje sytuację, w której PGK nie będzie miała możliwości skorzystania z uprawnień wynikających z art. 1a u.p.d.o.p. w powiązaniu z art. 11 pkt 8 u.p.d.o.p., polegających na swobodnym kształtowaniu cen we wzajemnych transakcjach. Zdaniem B. powyższy problem wskazuje na konieczność interpretacji przedmiotowych przepisów u.p.t.u. z wykorzystaniem wykładni celowościowej oraz systemowej, również w kontekście będących ich źródłem aktów prawa wspólnotowego Unii Europejskiej.

Skarżący podkreślił, że norma art. 32 u.p.t.u. stanowi efekt implementacji do polskiego porządku prawnego artykułu 80 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz, UE z 11 grudnia 2006 r., L 347/1 ze zm.). Za jego podstawowy cel należy zatem uznać cel wyznaczony treścią art. 80 ust. 1 Dyrektywy, tj. chęć zapobieżenia uchylaniu się od opodatkowania lub unikania opodatkowania. Stosowanie art. 32 u.p.t.u. nie jest zatem uzasadnione w przypadku braku ryzyka wystąpienia jednej z ww. sytuacji. Zdaniem B. nie ulega wątpliwości, że wskazane wyżej przesłanki nie są spełnione w sytuacji przedstawionej w niniejszym wniosku. Nie następuje w tym przypadku zagrożenie obejścia prawa podatkowego prowadzące do naruszenia Interesów Skarbu Państwa, ponieważ działania, których podjęcie planuje B., mieszczą się w granicach wyznaczonych przez ustawę podatkową. Wszelkie konsekwencje takiego działania, zarówno mające formę obwarowań prawnych, jak i możliwości korzystania ze szczególnych uprawnień przewidzianych przez ustawę zostały zatem uznane przez ustawodawcę za zgodne z interesem fiskalnym Skarbu Państwa. Dlatego zupełnie nieuzasadnione byłoby stwierdzenie, że podmioty wchodzące w skład podatkowej grupy kapitałowej ustalając warunki wzajemnych transakcji na poziomie nierynkowym dążą do uniknięcia lub uchylenia się od opodatkowania. Wręcz przeciwnie - wybór takiej formy opodatkowania, będący wykorzystaniem możliwości prawnych oferowanych przez ustawodawcę podmiotom gospodarczym, należy uznać za w pełni zabezpieczający interesy fiskalne państwa.

Podsumowując, zdaniem Skarżącego wykładnia celowościowa art. 32 u.p.t.u., dokonana w oparciu o postanowienia Dyrektywy 2006/112/WE oraz wykładnia systemowa — biorąca pod uwagę współistnienie przepisów u.p.t.u. oraz u.p.d.o.p., jak również odwołanie się do podstawowych zasad konstrukcyjnych podatku VAT oraz orzeczeń ETS, prowadzi do wniosku, że art. 32 u.p.t.u. nie inn zastosowania w przypadku oceny podatkowych konsekwencji transakcji zawieranych między podmiotami tworzącymi podatkową grupę kapitałową.

Uzasadniając swoje postanowienie Organ powołał się na art. 14b § 1 i § 2 i § 3, art. 14h, art. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej "O.p.", § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) i wyjaśnił, że w badanej sprawie problem przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w zakresie podatku od towarów i usług, dotyczy w istocie uprawnień i obowiązków organu podatkowego, Skarżący żąda bowiem udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w jaki sposób powinien postępować właściwy organ podatkowy w opisanej sytuacji faktycznej. Analiza przepisów w kontekście sprecyzowanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pytania prowadzi do wniosku, iż żądanie nie może być rozstrzygnięte w interpretacji indywidualnej wydawanej w trybie art. 14b § 1 O.p.

Wydając interpretację indywidualną zgodnie z treścią art. 14b § 1 O.p. organ podatkowy powinien określić, jakie skutki podatkowe dla podatnika pociąga za sobą zajście zdarzenia przez niego opisanego. Tymczasem przedmiotowa interpretacja rozstrzygałaby nie o skutkach podatkowych dla Skarżącego, lecz o kwestii uprawnień i obowiązków organu podatkowego, a więc de facto o sposobie zachowania się (kompetencjach) organu podatkowego w zakresie, jaki obejmuje wskazana we wniosku norma prawna, tj. art. 32 u.p.t.u.

Organ podkreślił jednocześnie, że analizując zagadnienie podniesione przez Skarżącego, organ wydający interpretację w istocie musiałby przesądzić, w jaki sposób ma działać organ podatkowy prowadzący ewentualną kontrolę podatkową. Rozstrzygnięcie takie mogłoby stanowić "ułomną interpretację indywidualną" - jej funkcja gwarancyjna (ochronna) byłaby z góry wyłączona. W myśl bowiem art. 14k § 1 O.p. zastosowanie się do interpretacji indywidualnej nie może szkodzić temu, kto się do niej zastosował. Nie można więc zasadnie mówić o możliwości zastosowania się podatnika do przepisów regulujących postępowanie podatkowe, których adresatem i podmiotem uprawnionym do stosowania są organy podatkowe. W art. 14k § 3, art. 141, art. 14m § 2, 3 i 4, art. 14n i art. 14p O.p., stanowiących wyjaśnienie i wykonanie zasady nieszkodzenia w związku z zastosowaniem się do interpretacji, określone zostały skutki ochronne w zakresie materialnego prawa podatkowego.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie i powołał się na naruszenie art. 14b oraz 165a § 1 O.p.

Postanowieniem z [...] maja 2012 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu powtórzył argumentację zawarta w uzasadnieniu postanowienia pierwszej instancji i wyjaśnił, że nie można zgodzić się ze Skarżącym, iż wydanie postanowienia w przedmiotowej sprawie prowadzi do nieuprawnionego zawężenia podmiotów uprawnionych do występowania z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej oraz zakresu przepisów podlegających interpretacji w trybie art. 14b O.p. Przepis ten wprowadza istotne ograniczenie w zakresie możliwości wystąpienia z wnioskiem o interpretację. Z wnioskiem może wystąpić osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), który może rodzić określone konsekwencje w sferze prawa podatkowego. Wymaga zatem istnienia pomiędzy sprawą w której wystąpiono z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji, a Skarżącym związku wyrażającego się w tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania Skarżącego.

Strona nie zgadza się z argumentacją Organu, że w badanej sprawie wydanie interpretacji indywidualnej nie rozstrzygałoby o skutkach podatkowych dla podatnika, ale o kompetencjach proceduralnych danego organu podatkowego odnośnie obowiązku określenia obrotu zgodnie z art. 32 u.p.t.u. Indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego wpływa na działania właściwego organu podatkowego w sposób pośredni, poprzez uregulowania zawarte w art. 14k-14m O.p. Natomiast odpowiedź na postawione we wniosku pytanie, wymagałoby od Organu oceny (działań organu podatkowego) w sposób bezpośredni.

Innymi słowy odnosząc powyższe do analizowanego przypadku, trudno byłoby wskazać, w jaki sposób Skarżący miałby się zastosować do interpretacji indywidualnej, skoro nie rozstrzygałaby ona o skutkach podatkowych dla podatnika, lecz o kompetencjach proceduralnych danego organu podatkowego odnośnie obowiązku określenia obrotu zgodnie z przepisem art. 32 u.p.t.u. Niewątpliwie adresatem ww. normy jest właściwy organ podatkowy. Zatem analizując zagadnienie podniesione przez Skarżącego, organ wydający interpretację w istocie musiałby przesądzić, w jaki sposób ma działać organ podatkowy prowadzący ewentualną kontrolę podatkową.

W skardze na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił podobnie jak w zażaleniu naruszenie art. 14b oraz 165a § 1 O.p.

W uzasadnieniu wskazał, że biorąc pod uwagę treść przepisu, o którego interpretację wystąpił B. należy bez wątpienia stwierdzić, że miał on interes w uzyskaniu stanowiska organu podatkowego na temat przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego. Przepis art. 32 u.p.t.u. przedstawia bowiem przesłanki, po których spełnieniu organ podatkowy określa wysokość obrotu na podstawie szacunku. Jako że spełnienie ww. przesłanek może nieść za sobą istotne konsekwencje dla B. będącego podatnikiem podatku od towarów i usług (zaległość podatkowa, konieczność korekty rozliczenia oraz zapłaty odsetek za zwłokę, itd.), w najlepiej rozumianym interesie B. jest poznanie stanowiska organów podatkowych dot. znaczenia oraz celu istnienia ww. przesłanek. Podsumowując, Skarżący uznał, że pozbawianie B. statusu "zainteresowanego" nie ma w przedmiotowej sprawie podstaw ani w przepisach, ani w doktrynie prawa podatkowego.

Istotą interpretacji indywidualnej jest uzyskanie przez wnioskodawcy ochrony prawnej w zakresie objętym taką interpretacją. Zgodnie z art. 14k § 1 O.p. ochrona taka polega na tym, że "zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzie wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

Skarżący podkreślił, że przepis wyraźnie dopuszcza możliwość wydania decyzji opartej na wykładni innej niż wynikająca z interpretacji. Konsekwencje takiego działania stanowią odrębny problem mogą one prowadzić w szczególności do zmiany wydanej interpretacji z urzędu, jednak w żadnym razie nie można uznać za prawidłowego twierdzenia, że interpretacja indywidualna ogranicza zakres czynności, jakich organ podatkowy może dokonać w ramach prowadzonego postępowania.

Skarżący nie zgodził się ponadto z twierdzeniem Dyrektora Izby Skarbowej, iż w przedmiotowej sprawie wydanie interpretacji indywidualnej nie rozstrzygałoby o skutkach podatkowych dla podatnika, ale jedynie o kompetencjach proceduralnych danego organu podatkowego odnośnie obowiązku określenia obrotu zgodnie z art. 32 u.p.t.u.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej-"p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) i rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżone postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art.14 b O.p. rozstrzygnąć należy, czy wnioskodawca posiada legitymację do uzyskania statusu osoby zainteresowanej w sprawie z zakresu interpretacji indywidualnej prawa podatkowego.

Powyższa kwestia była przedmiotem rozważań zarówno orzecznictwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2010 r. sygn. akt: II FSK 923/09, publ. w bazie orzeczeń NSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), jak i piśmiennictwa (Jacek Brolik, Strona postępowania administracyjnego oraz strony postępowania sądowego w przedmiocie indywidualnych interpretacji prawa podatkowego, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego, rok VII nr 6 (39)/2011, s. 58-78). Z art. 14b § 1 O.p. wynika, że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zainteresowanym, jak ustawa nazywa stronę podatkowego postępowania interpretacyjnego, jest zatem ten, kto zwraca się o wydanie wymienionej interpretacji w jego indywidualnej sprawie.

Wskazanie we wniosku indywidualnej sprawy stanowi niezbędny warunek do uznania konkretnego podmiotu za zainteresowanego, w znaczeniu przyjętym w przywołanym przepisie. Treść art. 14b § 2 O.p. wskazuje, że wniosek zainteresowanego może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Należy zatem przyjąć, że osoba zainteresowana, to każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu wyjaśnienia i/lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego.

Odstępstwo od zasady, że z wnioskiem o interpretację może wystąpić podmiot zainteresowany przewiduje art. 14n § 1 O.p. Wynika z niego, że z wnioskiem o interpretację, która będzie dotyczyła spółki, mogą wystąpić również osoby planujące jej utworzenie. Ponadto, z wnioskiem o interpretację dotyczącą sytuacji, w której może się znaleźć oddział lub przedstawicielstwo, może wystąpić tworzący je przedsiębiorca. W obu tych przypadkach wniosek składany będzie przed powstaniem podmiotów, do których sytuacji odnosić się ma wnioskowana interpretacja.

Skoro stroną postępowania interpretacyjnego jest zainteresowany, w postępowaniu tym nie będą miały zastosowania przepisy i definicje strony administracyjnego postępowania podatkowego zawarte w przepisach art. 133 i art. 133a (rozdziału 3 działu IV) O.p., których unormowanie art. 14h O.p. do postępowania "interpretacyjnego" nie wprowadza. Organ interpretacyjny nie będzie badał wprost interesu prawnego danego podmiotu w uzyskaniu dochodzonej przezeń interpretacji, ale tylko: czy jest on "zainteresowany" w uzyskaniu interpretacji, z uwagi na skutki w zakresie odpowiedzialności podatkowej, które przedstawiany stan faktyczny w jego sprawie omawia. Interes prawny w zakresie prawa podatkowego w podatkowym postępowaniu interpretacyjnym konstytuuje realizacje pochłaniającego go wymogu: ubiegania się o interpretację i uzyskanie interpretacji wyłącznie we własnej indywidualnej sprawie podatkowej Jeżeli wnioskodawca nie wykaże związku przedstawianego (jako zasadnicza podstawa wniosku interpretacyjnego) stanu faktycznego z jego możliwą odpowiedzialnością podatkowa, będzie to uzasadniało ocenę, że o interpretację nie wystąpił w rozumieniu prawa zainteresowany, to jest, że ubiega się o nią podmiot nieuprawniony w świetle unormowania art. 14b § 1 O.p. W takiej sytuacji organ podatkowy nie tylko że nie ma obowiązku udzielenia interpretacji, ale nie ma prawa jej wydania i na podstawie art. 165a w zw. z art. 14h O.p. powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania "interpretacyjnego"; podmiotowi ubiegającemu się o uznanie w nim jego przymiotu strony, czyli zainteresowanego, na postanowienie to przysługuje zażalenie.

W sprawie poddanej osądowi, Skarżąca słusznie podniosła, iż biorąc pod uwagę treść przepisu, o którego interpretację wystąpił B. należy bez wątpienia stwierdzić, że miał on interes w uzyskaniu stanowiska organu podatkowego co do . przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego. Ponadto sporny przepis art.32 u.p.t.u. mieści się bez wątpienia w pojęciu przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art.3 O.p. Przepis art. 32 u.p.t.u. przedstawia bowiem przesłanki, po których spełnieniu organ podatkowy określa wysokość obrotu na podstawie szacunku. Jako że spełnienie ww. przesłanek może nieść za sobą istotne konsekwencje dla B. będącego podatnikiem podatku od towarów i usług (zaległość podatkowa, konieczność korekty rozliczenia oraz zapłaty odsetek za zwłokę, itd.), w najlepiej rozumianym interesie B. jest poznanie stanowiska organów podatkowych dotyczących. znaczenia oraz celu istnienia ww. przesłanek.

Niezasadne jest również stanowisko Ministra Finansów, iż że stanu faktycznego przedstawionego przez Stronę w sposób niewątpliwy wynika, że interpretacja, której wydania domaga się Skarżący rozstrzygałaby nie o skutkach podatkowych dla Wnioskodawcy, lecz o kwestii uprawnień i obowiązków organu podatkowego, a więc de facto o sposobie zachowania się (kompetencjach) organu podatkowego w zakresie, jaki obejmuje wskazana we wniosku norma prawna, tj. art. 32 u.p.t.u. Jak wynika z wniosku - Strona chciałaby uzyskać informację czy w odniesieniu do transakcji zawieranych pomiędzy podmiotami tworzącymi Podatkową Grupę Kapitałową w rozumieniu art. 1a u.p.d.o.p. mają zastosowanie przepisy art. 32 u.p.t.u. Odpowiedź na pytanie postawione we wniosku rozstrzygałaby więc w znacznym stopniu o skutkach podatkowych dla B.. W szczególności, znajomość wykładni art. 32 u.p.t.u. stosowanej przez organ podatkowy ułatwiłaby prowadzenie przez B. rozliczenia podatku VAT i wprowadziłaby pewność oraz bezpieczeństwo podatkowe w zakresie, w jakim B. dokonywałby transakcji z podmiotami tworzącymi podatkową grupę podatkową. Należy równocześnie podkreślić, iż przepisy art. 32 u.p.t.u., będące przedmiotem wniosku o interpretację złożonego przez B. są jedynymi przepisami u.p.t.u. regulującymi zagadnienie rynkowości wynagrodzenia w relacjach z podmiotami powiązanymi. Odmówienie podatnikom możliwości przedstawienia tych przepisów jako przedmiotu interpretacji w trybie art. 14b O.p. należy uznać za nieznajdujące podstaw i naruszające interes podatnika, który ma być chroniony właśnie przez instytucję indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Za bezprzedmiotowe Sąd uznał dalsze rozważania Ministra Finansow dotyczące zasad wydawania interpretacji, a w szczególności interpretacji dotyczących przepisów postępowania, bowiem nie były one przedmiotem wniosku o interpretację.Art.32 u.p.t.u. to przepis prawa materialnego.

Trafnie też podniosła Strona skarżąca, że podobne zapytania były już przedmiotem rozstrzygniegnięć sądów administracyjnych czego przykładem jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2011 r.,sygn.akt I FSK 155/11.

Powyższa ocena Sądu nie oznacza oczywiście, iż organ ma wydać wiążące rozstrzygnięcie w sprawie i ingerować w przyszłe postępowanie kontrole, ale przedstawić własną wykładnię art.32 u.p.t.u. w kontekście zadanego przez Stronę pytania.

Reasumując Minister Finansów bezpodstawnie odmówił wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej Stronie w zwiazku z czym rozpoznając sprawę ponownie zobowiązany będzie rozpatrzeć wniosek co do istoty.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art.146 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretacjęi na podstawie art.152 p.p.s.a.orzekł, iż nie podlega ona wykonaniu w całości.O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.