Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1181/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 i ust. 3, art. 7 ust. 6 i 7, art. 2 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1204
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi G. H. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury (dalej: Minister), zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2020 r. nr [...] ([...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: Dyrektor) z [...] stycznia 2020 r. Nr [...], nakazującą G. H. (dalej: skarżący) rejestrację dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie trzech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 2.043 zł.

Podstawę prawną decyzji stanowił art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 z późn. zm., dalej: u.o.a.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.).

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] sierpnia 2019 r., w lokalu przy ul. [...] w E., zajmowanym przez skarżącego na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (bar) G. przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Z zapisów protokołu wynika, że w ww. lokalu znajdowały się trzy odbiorniki telewizyjne (dwa marki [...], jeden marki [...]) podłączone do anteny. Odbiorniki te były uruchomione i odbierały program [...]. Kontrolerzy stwierdzili zatem, że wszystkie trzy odbiorniki telewizyjne były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. W oparciu o oświadczenie pracownika ustalono, że okres używania odbiorników wynosi "12 miesięcy". Obecny podczas kontroli pracownik R. B. odmówił podpisania protokołu kontroli z powodu braku upoważnienia. Dlatego kontrolerzy opatrzyli ww. protokół adnotacją "treść protokołu zgodna".

Na podstawie powyższych ustaleń Dyrektor z urzędu wszczął wobec skarżącego postępowanie w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, o czym go zawiadomił i pouczył o przysługujących prawach. W toku postępowania ustalono, że [...] października 2019 r. skarżący dokonał rejestracji jednego odbiornika telewizyjnego.

Decyzją z [...] stycznia 2020 r. Dyrektor nakazał skarżącemu rejestrację dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił za używanie trzech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych opłatę w kwocie 2.043 zł.

Skarżący, z zachowaniem trybu i terminu, odwołał się od tej decyzji, zarzucając m.in. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że posiada trzy niezarejestrowane odbiorniki telewizyjne, podczas gdy używa tylko jednego odbiornika, przeważnie do wyświetlania reklam bądź oferty restauracji. Podniósł także dokonanie wybiórczej i powierzchownej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, jak również niedokonanie czynności niezbędnych do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, w szczególności nieuzyskanie podpisu właściciela na protokole. Podważał też uznanie, że skarżący nie dokonywał opłat abonamentowych za okres 30 miesięcy, podczas gdy prowadził działalność gospodarczą dopiero od 20 miesięcy. Zarzucił również nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania właściciela (skarżącego) i przyjęcie za wiarygodne wyjaśnień pracownika zatrudnionego od dwóch miesięcy, nieposiadającego rzetelnej wiedzy o działalności gospodarczej skarżącego.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, Minister zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora. Organ odwoławczy przywołał przepis art. 2 ust. 1 u.o.a., zgodnie z którym za używanie odbiorników telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym z ust. 2 tego przepisu wynika domniemanie, że osoba, która posiada takie odbiorniki w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa je. Zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna zatem ze stwierdzeniem, że odbiornik ten jest używany, a to skutkuje tym, że posiadacz jest/był obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Organ wyjaśnił przy tym, że opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5 u.o.a. – czyli gospodarstw domowych.

Odnosząc się do zarzutu, że protokół nie został podpisany przez właściciela kontrolowanego podmiotu, Minister wskazał, że żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył organ podmiotu kontrolowanego lub osoba uprawniona do jego reprezentacji, ani też, by ważność protokołu zależała od jego podpisania przez osoby wchodzące w skład takiego organu lub uprawnioną osobę. Poza tym, w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli.

Z powyższych względów okoliczności dotyczące posiadania przez skarżącego trzech ujawnionych odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu musiały zostać oparte wyłącznie na oświadczeniu wiedzy pracownika jako osoby uczestniczącej w kontroli.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów, Minister uznał, że kwestie związane z obowiązkiem uiszczania abonamentu są powszechnie znane, a ponadto uregulowane obowiązującymi przepisami prawnymi. Zatem skarżący, będąc przedsiębiorcą, powinien znać ww. przepisy prawa, zważywszy, że obowiązek rejestracji odbiorników ciąży na każdej osobie używającej odbiornika, zaś uregulowania dotyczące terminu, w którym należy dokonać rejestracji, są tożsame dla wszystkich. Minister stwierdził, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o krótszym niż 14 - dniowym okresie używania ujawnionych w tej sprawie odbiorników.

Reasumując, Minister stwierdził, że postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo. Oświadczenia osób uczestniczących w kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV, jak również sam protokół kontroli, stanowią materiał dowodowy, który podlegał ocenie. Minister wyjaśnił także charakter w postępowaniu administracyjnym protokołu kontroli. Podał, że protokół obrazuje stan faktyczny z dnia kontroli, który to stan później może być trudny do odtworzenia. Skoro w trakcie kontroli ustalono, że skarżący posiadał wskazaną w protokole i oświadczeniu pracownika liczbę odbiorników i że były one w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu oraz z akt wynikał co najmniej dwumiesięczny okres ich używania, to Dyrektor prawidłowo na podstawie art. 7 ust. 6 u.o.a. wydał decyzję, w której nakazał skarżącemu rejestrację dwóch niezarejestrowanych odbiorników oraz ustalił opłatę za używanie trzech niezarejestrowanych odbiorników w wysokości odpowiadającej wysokość opłaty wynikającej z treści art. 5 ust 3 u.o.a. w zw. z § 1 pkt 2 rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 10 maja 2018 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2019 r. (Dz. U. poz. 1013).

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. H. ponawiając zarzuty podniesione w odwołaniu wskazał na naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, a także z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy, wyrażającym się zwłaszcza w błędnych ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, mających wpływ na jej treść, a polegający na niesłusznym przyjęciu, że skarżący posiada niezarejestrowane dwa odbiorniki telewizyjne, a co za tym idzie ustalono mu opłatę za używanie trzech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych;

2.obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez dokonanie wybiórczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a także ocenie zgromadzonego materiału dowodowego wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego;

3. poprzez brak dokonania przez organ prowadzący postępowanie wyjaśniające wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy w szczególności nieuzyskanie podpisów na protokołach z kontroli właściciela prowadzonej działalności gospodarczej, uznanie, że odwołujący się nie dokonywał opłat abonamentu RTV za okres 30 miesięcy, gdy działalność gospodarczą prowadzi dopiero od 20 miesięcy, nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania odwołującego się, a jedynie przyjęcie za wiarygodne wyjaśnienia pracownika, który zatrudniony jest od dwóch miesięcy i nie posiada rzetelnej wiedzy o działalności odwołującego się;

4. art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji naruszającej słuszny interes strony i godzącej w zasadę zaufania do organów prowadzących postępowanie administracyjne przez przeprowadzenie oceny w sposób dowolny, a nie swobodny, sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego;

5. przeprowadzeniu postępowania dowodowego w szczątkowym zakresie.

W oparciu o tak przedstawione zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w decyzji z [...] lutego 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019, poz. 2167 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1392, dalej zwana: "p.p.s.a.") sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a w działaniu zarówno Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., jak i Ministra Infrastruktury, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie, organy miały w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącego obowiązek rejestracji dwóch niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych (jeden został bowiem zarejestrowany po kontroli, por. notatka, k. – 26 akt adm.) oraz ustalić opłatę za używanie trzech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.). Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w ust. 5 art. 2 u.o.a. określając krąg podmiotów, które - niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłaty abonamentowej oraz w art. 4 ust. 1 u.o.a. zakreślający krąg podmiotów zwolnionych od opłat abonamentowych.

Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza. Na posiadaczu spoczywa obowiązek obalenia domniemania i wykazania, że nie używa odbiornika, zgodnie z regułą z art. 7 doprecyzowanej m.in. w art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 k.p.a.

W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.). Przy czym stosownie do treści art. 5 ust. 3 u.o.a. w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika.

W przedmiotowej sprawie dniem stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych był dzień kontroli, tj. [...] sierpnia 2019 r. Sama wysokość opłaty abonamentowej za używanie odbiornika telewizyjnego określona została w § 1 pkt 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 10 maja 2018 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2019 r. (publikator w części historycznej) i wynosiła w tej dacie 22,70 zł za jeden miesiąc. Zatem trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w 2019 r. za jeden odbiornik wyniosła 681 złotych. Kwota ta pomnożona przez ustaloną w trakcie kontroli liczbę 3 odbiorników daje iloczyn 2.043 zł. Taką też opłatą organy obciążyły skarżącego ze względu na stwierdzenie używania trzech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Skarżący neguje prawidłowość działania organów w kontekście dokonanych ustaleń faktycznych odnoszących się do ilości niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, okresu stwierdzonego naruszenia, jak również braku podpisu właściciela (skarżącego) kontrolowanego lokalu pod protokołem kontroli.

Zarzuty te nie znajdują jednakże uzasadnienia, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Wynika z niego, w sposób niebudzący wątpliwości, że w lokalu znajdującym się w E. przy ul. [...], w którym skarżący prowadzi działalność gospodarczą, w dniu kontroli znajdowały się odbiorniki telewizyjne w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. Ustaleń tych organ dokonał na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez pana R. B.. Rzeczone oświadczenie opatrzone datą [...] sierpnia 2019 r., zostało załączone do protokołu kontroli, a wynika z niego, że w kontrolowanym lokalu znajdują się 3 odbiorniki telewizyjne w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Zdaniem Sądu, ww. oświadczenie należy uznać zgodnie z brzmieniem art. 75 § 1 k.p.a., za miarodajne źródło dowodowe.

Co istotne, skarżący nie przedstawił na etapie postępowania odwoławczego żadnych dowodów mogących świadczyć, że ustalenia protokołu kontroli odnośnie funkcjonalności używanych odbiorników telewizyjnych, są nieprawidłowe. Wobec powyższego, należy uznać, że organ w sposób wystarczający przeprowadził postępowanie dowodowe, opierając się przede wszystkim właśnie na oświadczeniu wiedzy obecnego w lokalu pana R. B.. Do protokołu kontroli pracownik ten oświadczył przy tym, że odbiorniki używane są od 12 miesięcy. Tymczasem zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. poz. 1676), rejestracji odbiorników dokonuje operator wyznaczony, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r., poz. 2188 z późn. zm.), na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki, w terminie 14 dni od dnia wejścia przez niego w posiadanie odbiorników. Tym samym organy prawidłowo ustaliły, że w niniejszej sprawie, bez wątpienia, upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie, skoro kontrola miała miejsce w dniu [...] sierpnia 2019 r., skoro pracownik miał pracować w barze skarżącego od dwóch miesięcy przed kontrolą (por. odwołanie skarżącego od decyzji Dyrektora, k. – 17 akt adm.).

Niewątpliwie, w zakresie rozstrzygnięcia w kwestii odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego, podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo bowiem jedynie na tym etapie – kontroli, istnieje jedyna możliwość ustalenia czy istotnie w danym przypadku doszło do używania niezarejestrowanego odbiornika, czy też nie. Zauważyć należy przy tym, na co zwrócił uwagę także organ, że protokół kontroli obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, lub wręcz niemożliwy do odtworzenia, i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie ustalenia realizacji obowiązku abonamentowego, na podstawie którego wszczyna się postępowanie administracyjne. Stwierdzone podczas kontroli - znajdującej umocowanie w art. 7 ust. 1 u.o.a. - używanie niezarejestrowanego odbiornika, uzasadniające nałożenie opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a., kontrolujący utrwala w protokole kontroli, co stanowi następnie podstawę do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a. Taki protokół kontroli obowiązku rejestracyjnego, zdaniem Sądu zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a., traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Bez wpływu na powyższe pozostaje odmowa podpisania protokołu przez pana R. B., gdyż powołał się on na brak upoważnienia do jego podpisu (po rozmowie telefonicznej ze skarżącym/właścicielem). Nie negował natomiast w żaden sposób prawidłowości i prawdziwości informacji ujętych w protokole (por. protokół kontroli i oświadczenie pracownika, k. – 32-35 akt adm.).

Należy przy tym podnieść, że żaden z przepisów u.o.a. nie wymaga, by w toku kontroli uczestniczył osobiście sam przedsiębiorca. W toku kontroli osoby w niej biorące udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swojej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 października 2018 r., sygn. akt II GSK 970/18; opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym kontekście bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie jest podnoszona w skardze okoliczność długości okresu prowadzenia przez skarżącego w kontrolowanym lokalu działalności gospodarczej. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych protokołu kontroli wynika bowiem, że odnotowany okres używania niezarejestrowanych odbiorników nie wynosi - jak twierdzi skarżący - 30 miesięcy, lecz 12 miesięcy (oświadczenie pracownika). A z pewnością był dłuższy niż dwa tygodnie licząc od daty kontroli, czego skarżący nie podważał. Należy przypomnieć, że termin na zarejestrowanie odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych wynosi 14 dni (§ 3 cyt. rozporządzenia), a jakiekolwiek przekroczenie tego terminu skutkuje nałożeniem na użytkownika opłaty w stałej wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników (art. 5 ust. 3 u.o.a.). Należy podzielić stanowisko organów, zgodnie z którym, nawet jeśli przyjąć, że osoba uczestnicząca w kontroli rzeczywiście była zatrudniona dopiero od dwóch miesięcy, jej oświadczenie złożone podczas kontroli jednoznacznie wskazuje, że odbiorniki znajdowały się w lokalu już w momencie rozpoczęcia przez nią pracy, a tym samym za bezsprzecznie dowiedzione należy uznać, że odbiorniki używane były co najmniej przez dwa miesiące przed przeprowadzeniem kontroli, która miała miejsce [...]sierpnia 2019 r., co w konsekwencji wpłynęło na wysokość opłaty sankcyjnej z tytułu używania niezarejestrowanych trzech odbiorników telewizyjnych w kwocie 2.043 zł (30 x 22,70 zł x 3 odbiorniki telewizyjne). Tym samym zarzut nałożenia kary jakoby za okres 30 miesięcy nie znajduje oparcia, wynika jedynie z niezrozumienia przepisu sankcyjnego, albowiem wskazywana trzydziestokrotność jest mnożnikiem opłaty, a nie długością okresu naruszania przepisów ustawy o opłatach abonamentowych.

Z uwagi na powyższe oraz w związku ze znajdującymi się w aktach administracyjnych dowodami, Sąd stwierdził, że ustalony w sprawie stan faktyczny należało uznać za wiarygodny, tj. w dniu kontroli – [...] sierpnia 2019 r., w lokalu zajmowanym przez skarżącego w E., znajdowały się 3 odbiorniki telewizyjne, funkcjonujące co najmniej - przyjmując nawet na korzyść skarżącego - w okresie dwóch miesięcy poprzedzających kontrolę, w stanie umożliwiającym odbiór na nich programów, które to odbiorniki nie były na dzień kontroli zarejestrowane. W konsekwencji powyższych ustaleń, organy prawidłowo zastosowały przepis art. 7 ust. 6 u.o.a., zgodnie z którym, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora wyznaczonego przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3.

Mając na względzie, że skarżący w dniu 10 października 2019 r. dokonał rejestracji jednego odbiornika telewizyjnego (vide notatka służbowa z 7 stycznia 2020r. k. 19 i 26 akt administracyjnych), zasadnie nakazano mu rejestrację pozostałych dwóch ujawnionych w protokole kontroli odbiorników telewizyjnych oraz ustalono opłatę za użytkowanie trzech odbiorników (bowiem w dacie kontroli niezarejestrowane były trzy odbiorniki).

Tym samym zrealizowany został obowiązek wynikający z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. W działaniu organów – Ministra i Dyrektora, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu, wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wystarczająca, co odpowiada treści art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.