Postanowienie NSA, sygn. akt GSK 682/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 280 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi W. G. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2004 r. sygn. akt GSK 13/04 w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia 18 kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w postępowaniu wznowieniowym postanawia: - odrzucić skargę o wznowienie postępowania -


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2004 r. o sygnaturze GSK 13/04 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną W. G. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Bydgoszczy z dnia 19 listopada 2003 r. o sygnaturze SA/Bd 1893/03 w sprawie ze skargi Wiesława Grzybowskiego na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Toruniu z dnia 18 kwietnia 2003 r. o nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.

Pismem z dnia 17 maja 2004 r. W. G., działając przez pełnomocnika M. W. z Kancelarii Adwokackiej w Toruniu, złożył skargę o wznowienie powyższego postępowania. Powołał się na podstawę wznowienia określoną w art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), a więc wykrycie okoliczności faktycznych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Chodzi mianowicie o okoliczność ujawnioną w dniu 31 marca 2004 r., a polegającą na braku powiadomienia o rejestracji długu celnego w związku z jego niedopłatą. Konsekwencją powyższego powinno być anulowanie długu celnego. Okoliczności tej nie brano pod uwagę z urzędu przy rozstrzyganiu sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy. Naruszony został wobec tego art. 230 § 1 ustawy z 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) i art. 120 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacji podatkowej (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 270 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.

Należy wobec powyższego podkreślić, że w niniejszym postępowaniu chodzi o dwa orzeczenia zakończone prawomocnie. Dotyczy to wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2004 r. o sygnaturze GSK 13/04 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Bydgoszczy z dnia 19 listopada 2003 r. o sygnaturze SA/Bd 1893/03 podlegającego kontroli na podstawie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), a nadto o okoliczności podane przez stronę w skardze o wznowienie, ujawnione w dniu 31 marca 2004 r., czyli sprzed wydania wyroku z dnia 28 kwietnia 2004 r. – zaś po wyroku z dnia 19 listopada 2003 r. Oznacza to, że o ile chodzi o wyrok z 28 kwietnia 2004 r. to mogły być powołane w przysługującym środku zaskarżenia; zaś jeśli chodzi o wyrok z 19 listopada 2003 r., to podlega samodzielnej ocenie z następujących powodów.

Skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom formalnym stawianym pismom strony, określonym w art. 46 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zawierać dodatkowe elementy wymienione w art. 279 tej ustawy. Zalicza się do nich: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Oznacza to, że skarga podlega wstępnemu badaniu pod kątem spełnienia wymagań formalnych. Dostrzeżone braki podlegają uzupełnieniu zgodnie z zasadami określonymi w art. 49 i skutkami tam wskazanymi. Kolejnym etapem jest badanie wstępne określone w art. 280 § 1 ustawy. Chodzi już wówczas o posiedzenie niejawne w zakresie badania jej dopuszczalności. Sąd odrzuca skargę o ile została wniesiona z uchybieniem terminu lub nie jest oparta na przesłankach wymienionych w art. 271-273, gdyż warunkiem możliwości zasadności jej rozpoznania jest spełnienie obu warunków wskazanych w tym przepisie. Brak chociażby jednego z nich powoduje, że merytoryczne rozpoznanie sprawy jest niemożliwe. Na tym etapie jednak nie można badać trafności podstaw wznowienia postępowania. W sytuacji gdy sformułowano podstawę wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-274 powołanej ustawy, ale z uzasadnienia podstawy nie wynika, że one zachodzą, to oznacza brak oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia.

Pogląd powyższy został jednolicie zaprezentowany w dotychczasowym orzecznictwie zarówno Sądu Najwyższego, jak też Naczelnego Sądu Administracyjnego. Termin zaś został określony w art. 277 i wynosi trzy miesiące. Liczony jest od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia.

W przedmiotowej sprawie zachodzi powyższa sytuacja, a więc brak oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, a nadto brak zachowania terminu, o którym mowa w art. 277 i 280 ustawy. Wynika to z tego, że żądanie skargi dotyczy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2004 r. o sygnaturze GSK 13/04, zaś pozostałe elementy skargi dotyczą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Bydgoszczy z dnia 19 listopada 2003 r. o sygnaturze SA/Bd 1893/03. Oba wyroki mają charakter orzeczeń zakończonych prawomocnie. W sytuacji gdy sformułowane podstawy wznowienia odpowiadają przepisom, ale z uzasadnienia podstawy wynika, że dotyczą innego wyroku, a więc Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Bydgoszczy i wydanego przed dniem 1 stycznia 2004 r., a właściwym do orzekania jest wówczas wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 275 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), to należało przyjąć, że skarga nie jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia.

Niezależnie od powyższego brak jest zachowania też terminu. Powołane podstawy dotyczą okoliczności sprzed wydanego kwestionowanego wyroku, a to dowodzi, że należało je powołać przed sądem w przysługującym środku zaskarżenia. Podstawowa zasada wznowienia oparta jest o postępowanie zakończone prawomocnym orzeczeniem. O ile jest mowa o terminie trzymiesięcznym, to chodzi o te podstawy wznowienia w niniejszej sprawie, które zaszły po wydanym wyroku, a nie przed jego wydaniem. O ile przed wydaniem, to należało powołać je przed sądem orzekającym. W sytuacji gdy dotyczą wyroku, gdzie właściwym do orzekania jest inny sąd, to ta kwestia staje się wówczas bezprzedmiotowa w tym postępowaniu.

Powyższe oznacza, że w sprawie nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania i wobec tego skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 powołanej ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych.