Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1513/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 131 ust. 1 pkt 1, 3, art. 131 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Skupień Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 16 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. "S." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 14 marca 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 712/10 w sprawie ze skargi F. "S." na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę F. S. S. "S. Ł." w Ł. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2009 r. w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] maja 2007 r. zarejestrował na rzecz F. S. S. "S. Ł." w Ł. znak towarowy słowno-graficzny "SKS START ROK ZAŁOŻENIA 1953" pod numerem [...] z pierwszeństwem od [...] maja 2005 r. Powyższy znak został przeznaczony do oznaczania usług ujętych w klasie 41 i 44.

W dniu [...] listopada 2007 r. S. K. S. "S." w Ł. (dalej: SKS "S.") wystąpił do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o unieważnienie tego prawa z rejestracji. Za podstawę żądania wskazał art. 164 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 i art. 132 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), dalej jako: p.w.p. W uzasadnieniu wyjaśniono, że SKS "S." istnieje od 1953 r. i od samego początku posługuje się znakiem słownym "SKS START ROK ZAŁOŻENIA 1953" w korespondencji urzędowej i handlowej oraz w działalności wewnętrznej klubu, szczególnie w legitymacjach członkowskich. W ostatecznie sprecyzowanym wniosku (w piśmie z [...] listopada 2008 r.) jako podstawę powołano też art. 131 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., wskazując, że rejestracja spornego znaku skutkuje wprowadzeniem potencjalnych odbiorców w błąd przez uprawnionego, fałszywie sugerując, że F. prowadzi działalność od 1953 r. Wnioskodawca zarzucił również, że rejestracja ta narusza jego prawa osobiste i majątkowe.

W odpowiedzi na wniosek F. wniosła o jego oddalenie, powołując się na fakt rezygnacji SKS "S." z ubiegania się o prawo ochronne na sporny znak. Jednocześnie przyznała, że zgłaszając sporny znak wiedziała o istnieniu znaku oraz o tym, że SKS nie wniósł opłaty za ochronę znaku "SKS START ROK ZAŁOŻENIA 1953", co jej zdaniem wykluczało złą wiarę F.

Na rozprawie w Urzędzie Patentowym w dniu [...] lutego 2009 r. na wniosek SKS przesłuchani zostali świadkowie, ponadto do akt zostały złożone przez SKS następujące dowody: pismo z Muzeum Sportu i Turystyki w Łodzi, z którego wynikało, że sporny znak "wykazuje niezwykle duże podobieństwo do dwóch odznak S. K. S. S. Ł., które są w posiadaniu tego muzeum: znaczka wydanego na 25-lecie klubu w 1978 r. i znaczka wydanego przez klub na początku lat 80. XX w.", a także pismo Dyrektora Muzeum Sportu i Turystyki w W., stwierdzające, że zgłoszenie spornego znaku przez F. S. S. "S. Ł." stanowi zawłaszczenie znaku godła klubowego S. K. S. "S.", który był jego symbolem od 1953 r. Na rozprawie przez Urzędem Patentowym okazano oryginały ww. odznak, zaś SKS "S." wyjaśnił, że nie wniósł opłaty za udzielenie prawa ochronnego na znak "SKS START ROK ZAŁOŻENIA 1953" zgłoszony za numerem [...] z powodu problemów finansowych.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Urząd Patentowy RP, działając na podstawie art. 164 zw. z art. 131 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. unieważnił prawo ochronne na znak towarowy słowno-graficzny "SKS START ROK ZAŁOŻENIA 1953" zarejestrowany pod numerem [...] na rzecz F. S. S. "S. Ł." w Ł. Urząd Patentowy podzielił stanowisko SKS, że zgłoszenie spornego znaku nastąpiło w złej wierze, co wynikało z przedstawionych przez stronę dokumentów i dowodów w postaci zeznań świadków. Zdaniem Urzędu dowody te świadczą o tym, że od wielu lat (przynajmniej od 1978 r.) strona posługiwała się znakiem słowno-graficznym "SKS START" niemal identycznym do znaku spornego, zaś wersją słowną tego znaku jeszcze wcześniej. W ocenie organu F., mając świadomość używania od kilkudziesięciu lat przez inny podmiot znaku niemal identycznego do spornego oznaczenia, zgłosiła swój znak w celu uzyskania wyłącznego prawa, aby wykorzystać popularność znaku należącego do innego podmiotu. Zdaniem Urzędu uprawniona wykorzystała wiedzę o nieuiszczeniu opłaty i rezygnacji z ochrony w celu uzyskania prawa wyłącznego na znak niemal identyczny i zablokowania SKS możliwości posługiwania się tym znakiem. O złej wierze uprawnionej świadczyć miało również użycie w spornym znaku określenia "ROK ZAŁOŻENIA 1953", które sugeruje, że właściciel praw do tego znaku istnieje od 1953 r., podczas gdy F. S. S. "S. Ł." powstała w 2005 r. Zdaniem organu obecność na rynku spornego znaku towarowego stwarzała niebezpieczeństwo kojarzenia usług oznaczanych tym znakiem z usługami identyfikowanymi z nazwą wnioskodawcy. W tym sensie oznaczenie "SKS START" jest podstawowym elementem nazwy wnioskodawcy, pod którą prowadzi on swoją działalność i w związku z tym podlega szczególnej ochronie.

Skargę na powyższą decyzję wniosła F. S. S. "S. Ł." w Ł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie w pierwszym rzędzie odniósł się do zarzutu skarżącej, że wniosek został złożony przez podmiot do tego nieuprawniony, ponieważ, jak twierdziła skarżąca F., SKS "S." z siedzibą w Ł. powstał dopiero w 1991 r. bez związku z poprzednim klubem o tej nazwie. W ocenie Sądu w aktach sprawy znajdują się stosowne dokumenty, w tym wypis z KRS, świadczące o ciągłości istnienia osoby prawnej pod nazwą S. K. S. "S." z siedzibą w Ł. Sąd administracyjny nie jest sądem rejestrowym i nie bada z urzędu kwestii związanych ze zmianami statutowymi danego podmiotu skoro podmiot ten legitymuje się stosownym wpisem w KRS. W tej sytuacji podnoszone przez F. okoliczności, jako nieudowodnione, WSA uznał za pozostające bez wpływu na rozstrzygnięcie.

Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał Urzędowi Patentowemu na przyjęcie przesłanki złej wiary po stronie skarżącej, która zgłaszając na swoją rzecz sporny znak, miała świadomość jego podobieństwa do znaku, którym od wielu lat posługiwał się inny podmiot. Sąd wskazał na znajdujący się w aktach sprawy odpis decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] października 2004 r., którą udzielono SKS "S." w Ł. prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "SKS START ROK ZAŁOŻENIA 1953" z pierwszeństwem od [...] kwietnia 2001 r. Wobec braku wymaganej opłaty Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] maja 2005 r. orzekł o wygaśnięciu decyzji rejestracyjnej. Z tego względu złożenie spornego wniosku przez F. w dniu wydania decyzji o wygaśnięciu prawa w stosunku do SKS WSA uznał za przejaw złej wiary F., a następnie wskazał, że również organ zauważył, iż w sprawie sam uprawniony przyznał, że miał świadomość używania przez SKS oznaczenia "SKS START ROK ZAŁOŻENIA 1953" identycznego ze spornym znakiem. Zasadne było zatem stanowisko Urzędu Patentowego, że mając na celu wykorzystanie popularności tego znaku skarżąca zgłosiła sporny znak do ochrony, blokując w ten sposób wnioskodawcy możliwość zarejestrowania tego znaku w przyszłości jak też posługiwania się nim w obrocie. WSA zaznaczył, że rezygnacja SKS z ochrony zgłoszonego znaku miała charakter czysto formalny, gdyż nastąpiła ze względu na trudną sytuację finansową SKS, zatem nie mogła być traktowana jako zrzeczenie się przez SKS prawa do używania tego znaku w obrocie prawnym. Sąd podzielił również stanowisko Urzędu Patentowego co do naruszenia prawa do nazwy oraz co do tego, że sporny znak zawierając określenie "ROK ZAŁOŻENIA 1953" wprowadza odbiorców w błąd sugerując, że podmiot świadczący usługi oznaczane tym znakiem istnieje od tego roku, co nie jest zgodne ze stanem faktycznym skoro F. powstała dopiero w 2005 r.

Podsumowując, Sąd doszedł do przekonania, że Urząd Patentowy RP dochował rygorów procedury administracyjnej i prawidłowo przeprowadził analizę wszystkich dowodów i dokonał ich trafnej oceny.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła F. S. S. "S. Ł." w Ł., zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucono naruszenie:

- przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., poprzez brak oparcia rozstrzygnięcia o akta sprawy, polegające na wadliwym ustaleniu, że w aktach znajdował się wystarczający materiał dowodowy świadczący o ciągłości istnienia osoby prawnej pod nazwą S. K. S. "S.";

2. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak odniesienia się WSA do wszystkich zarzutów podnoszonych w skardze, pismach procesowych oraz podczas rozprawy;

3. art. 134 § 1 p.p.s.a. w wyniku niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych przez WSA poprzez nieuwzględnienie przedstawionych przez skarżącą argumentów na okoliczność braku następstwa prawnego w odniesieniu do uczestnika postępowania. Powyższe skutkowało uznaniem przez WSA, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez niezastosowanie w sytuacji podstaw do stwierdzenia:

- że organ wydał decyzję z naruszeniem art. 77 § 1 Kpa. w zw. z art. 7, 8 i 9 Kpa., ponieważ będąc zobowiązanym do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, nie przeprowadził w sposób właściwy postępowania dowodowego na okoliczność rzekomej złej wiary skarżącej;

- naruszenia przez Urząd Patentowy RP art. 7, 77 § 1 i 80 Kpa. z uwagi na brak wyczerpującego rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy;

- naruszenia przez Urząd Patentowy RP art. 7, 77 § 1 i 80 Kpa. z uwagi na wadliwe ustalenie stanu faktycznego;

- naruszenia przez organ art. 107 § 3 Kpa., polegającego na braku prawidłowego uzasadnienia decyzji i uznaniu, że rozważania dokonane w aspekcie oceny materiału dowodowego w zakresie ciągłości istnienia S. K. S. "S." są wystarczające do uznania złej wiary po stronie skarżącego;

5. art. 151 w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przez WSA, pomimo naruszenia przez Urząd Patentowy art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. oraz art. 7, 8, 9, 77 § 1 oraz 107 § 3 Kpa. mającego wpływ na wynik sprawy i uzasadniającego uchylenie decyzji Urzędu Patentowego przez ten Sąd.

II. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. poprzez zaniechanie rozpoznania zasadniczych zarzutów skargi na decyzję Urzędu Patentowego, w następstwie czego decyzja ta nie została poddana kontroli pod względem jej zgodności z prawem, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd złej wiary po stronie skarżącej, co doprowadziło do utrzymania w mocy obarczonej wadą nieważności decyzji Urzędu Patentowego RP, o unieważnieniu prawa ochronnego nr [...] na znak towarowy "SKS START ROK ZAŁOŻENIA 1953";

3. art. 131 ust 2 pkt 1 p.w.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w wyniku wadliwego ustalenia stanu faktycznego i uznania istnienia złej wiary po stronie skarżącej.

W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji nie rozpoznał skargi na decyzję Urzędu Patentowego w zakresie szeregu jej zasadniczych zarzutów, w szczególności w części dotyczącej braku następstwa prawnego pomiędzy zlikwidowanym w dniu [...] maja 1991 r. S. K. S. "S.", a nowopowołanym pod tą samą nazwą S. K. S. "S.". W ocenie skarżącej Sąd I instancji wadliwe uznał za prawidłowe ustalenia organu w zakresie ciągłości istnienia osoby prawnej, co skutkowało zaaprobowaniem błędnych ustaleń faktycznych odnośnie uzyskania prawa wyłącznego w złej wierze oraz z naruszeniem prawa do nazwy.

Według F. wnoszącej skargę kasacyjną, uczestnik postępowania nie mógł powoływać się na prawa do znaku towarowego "SKS START ROK ZAŁOŻENIA 1953", ze względu na fakt, że nie jest następcą prawnym S. K. S. S.. Brak jest również związku pomiędzy nowopowstałym klubem a poprzednim klubem o tej samej nazwie. W skardze szczegółowo omówiono również jak powinna zgodnie z prawem przebiegać procedura zmiany statutu i rozwiązania się S. K. S. "S." oraz wskazano na naruszenie przepisów prawa w tym zakresie. Pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tej kwestii wywołało skutki dla skarżącej, dotyczące zarzutu dokonania przez niego zgłoszenia w złej wierze. Sąd przychylił się bowiem do tezy organu, że uczestnik postępowania jest tym samym S. K. S. "S.", który powstał w 1953 r. i skoncentrował się na stwierdzeniu istnienia złej wiary po stronie F., przyjmując, że uczestnik postępowania istnieje od roku 1953, co nie jest zgodne ze stanem faktycznym przedstawionym w skardze oraz na rozprawie w dniu [...] marca 2011 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKS "S." wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Autor skargi kasacyjnej oparł ją na obu wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. podstawach, podnosząc przede wszystkim wadliwe ustalenie stanu faktycznego, które doprowadziło do unieważnienia udzielonego F. prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy "SKS START ROK ZAŁOŻENIA 1953" za nr [...] ze względu na złą wiarę. Przyglądając się postawionym zarzutom można powiedzieć, iż kasator trafnie przyjął, że na wyniku sprawy zaważyły ustalenia faktyczne, jednakże wbrew temu co twierdzi, ustalenia te, jak słusznie ocenił Sąd I instancji, nie budzą wątpliwości i w pełni uzasadniają unieważnienie prawa z rejestracji.

Wszystkie niemal wymienione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego koncentrują się wokół kwestii braku następstwa prawnego pomiędzy zlikwidowanym w 1991 r. S. K. S. "S.", a nowo powołanym pod tą samą nazwą SKS "S." - uczestnikiem postępowania w przedmiotowej sprawie. Wskazując na naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" tej ustawy w powiązaniu z wymienionymi wyżej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, kasator zarzuca wadliwość postępowania administracyjnego wyrażającego się m.in. brakiem dowodów na okoliczność następstwa prawnego, niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności z tym związanych i zlekceważeniem tego stanu rzeczy przez Sąd I instancji.

Zarzuty skargi kasacyjnej są oparte na nieusprawiedliwionych podstawach, a zatem podlega ona oddaleniu.

Na wstępie przypomnieć należy te przyjęte przez Sąd I instancji elementy stanu faktycznego sprawy, które nie były sporne pomiędzy stronami. Otóż skarżąca F. nie kwestionowała faktu, że decyzją z dnia [...] października 2004 r. udzielone zostało na rzecz SKS "S." prawo ochronne na znak towarowy słowno-graficzny "SKS START ROK ZAŁOŻENIA 1953" z pierwszeństwem od dnia zgłoszenia tj. od [...] kwietnia 2001 r., tak jak niekwestionowane było używanie wskazanego znaku przez ten podmiot. Przyznanym również przez skarżącą F. faktem jest jej wiedza o wygaśnięciu udzielonej SKS "S." rejestracji na przedmiotowy znak towarowy z dniem [...] maja 2005 r. wobec nieuiszczenia przez ten podmiot wymaganej opłaty. Co wymaga podkreślenia, zgłoszenie niemal tożsamego znaku towarowego przez F. do rejestracji do oznaczania tożsamych, co w przypadku SKS "S." towarów nastąpiło w dniu wydania decyzji o wygaśnięciu prawa ochronnego przyznanego pierwotnie SKS "S.".

W świetle tych niespornych i dowiedzionych okoliczności Sąd I instancji zasadnie podzielił stanowisko Urzędu Patentowego, iż znak towarowy został zgłoszony przez skarżącą F. w złej wierze, co dało podstawę do unieważnienia udzielonego prawa ochronnego ze względu na art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Przepis ten formułując bezwzględną przeszkodę rejestracji znaku stanowi informację, iż zgłoszeniu znaku towarowego do ochrony musi towarzyszyć dobra wiara, co oznacza, iż zgłaszający nie ma lub nie może, mimo dołożenia należytej staranności, mieć wiedzy o tym, że narusza czyjeś prawo lub godny ochrony interes (por.: U. Romińska [w] E.Nowińska, U.Promińska, M.du Vall Prawo własności przemysłowej, LexisNexis wyd. 5 str. 292 – 293). Dodatkowym wyznacznikiem złej wiary jest dokonanie zgłoszenia nie tylko w celu odróżniania własnych towarów ale np. zablokowania konkurentowi uzyskania rejestracji, wykorzystania pozytywnych skojarzeń jakie dany znak budzi u odbiorców wskutek wieloletniego używania go przez inny podmiot. Ponieważ nie ma jednego, uniwersalnego wzorca złej wiary należy w każdym przypadku brać pod uwagę okoliczności towarzyszące konkretnemu zgłoszeniu. Na powyższe zwracał uwagę Trybunał Sprawiedliwości na tle zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego (sprawa C-529/07 Chocoladefabriken Lindt& Sprüngli AG c-a Franz Hauswirth GmbH ). Trybunał podkreślił, iż w celu oceny istnienia złej wiary zgłaszającego sąd krajowy zobowiązany jest uwzględniać wszelkie istotne czynniki właściwe w danym przypadku i istniejące w chwili dokonywania zgłoszenia dotyczącego rejestracji oznaczenia jako wspólnotowego znaku towarowego, a w szczególności: 1) okoliczność, że zgłaszający wiedział lub powinien wiedzieć, iż osoba trzecia używa w co najmniej jednym państwie członkowskim oznaczenia identycznego lub podobnego dla towaru identycznego lub do złudzenia podobnego do oznaczenia zgłoszonego do rejestracji, 2) zamiar uniemożliwienia przez zgłaszającego dalszego używania znaku przez osobę trzecią i 3) stopień ochrony prawnej, z której korzystają oznaczenie osoby trzeciej i oznaczenie zgłoszone do rejestracji.

Zgłoszeniu przedmiotowego znaku towarowego przez skarżącą F. towarzyszyła nie tylko pełna świadomość wcześniejszego i ciągłego używania takiego samego w istocie rzeczy oznaczenia przez SKS "S." od wielu lat, lecz również świadomość wygaśnięcia udzielonego SKS "S." prawa ochronnego w określonym dniu, przy czym zgłoszenie dotyczyło tożsamych towarów, do których oznaczania służył znak towarowy z wygasłego prawa. Ostatecznym argumentem, który łącznie z pozostałymi, dowodzi złej wiary skarżącej F. jest złożone przez ten podmiot powództwo o naruszenie przez SKS "S." prawa do znaku, w wyniku którego zapadło postanowienie zakazujące uczestnikowi postępowania umieszczania znaku "SKS START ROK ZAŁOŻENIA 1953" na jego stronie internetowej. W tej sytuacji ocena Sądu I instancji, ze Urząd Patentowy prawidłowo zastosował art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. jest całkowicie uzasadniona.

Ustosunkowując się do argumentacji skargi kasacyjnej związanej z brakiem następstwa prawnego SKS "S.", stwierdzić należy, że kwestie z tym związane pozostają bez znaczenia dla prawidłowości unieważnienia prawa ochronnego ze względu na wskazany wyżej przepis, choćby już z tego względu, że nie było sporne, iż SKS "S." używał oznaczenia "SKS START ROK ZAŁOŻENIA 1953" i uzyskał rejestrację w 2004 r. z pierwszeństwem od [...] kwietnia 2001 r. Ponadto, co należy zauważyć, skarżąca F. formułując zarzuty wobec uczestnika postępowania związane z jak się wydaje z brakiem prawa do posługiwania się spornym znakiem i legitymacji czynnej ze względu na brak następstwa prawnego podmiotu, który istniał w 1953 r. zdaje się nie dostrzegać, że SKS "S." wylegitymował się w toku postępowania spornego i sądowego aktualnym wypisem z KRS świadczącym o ciągłości istnienia podmiotu o nazwie S. K. S. "S." z siedzibą w Ł. Na powyższą okoliczność zwrócił uwagę Sąd I instancji trafnie podsumowując, iż kwestie prawidłowości wpisów w KRS pozostają poza rozpatrywaną sprawą bo nie należą do kognicji sądów administracyjnych.

Co do pozostałych zarzutów procesowych, to w przypadku zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie został on wsparty żadną argumentacją poza taką, iż kasator uważa, że WSA nie rozpatrzył wszystkich zarzutów skargi. Zgodnie ze wskazanym przepisem uzasadnienie wyroku, poza przedstawieniem stanu sprawy, zarzutów skargi i stanowisk stron, ma stanowić pełne wyjaśnienie podjętego przez sąd orzeczenia ze wskazaniem podstawy prawnej. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a badając legalność podjętego rozstrzygnięcia administracyjnego, kontroluje go kompleksowo, pozostając w granicach załatwionej sprawy. Uzasadnienie wyroku ma dawać jasny i wyczerpujący obraz toku rozumowania sądu i objaśniać powody uwzględnienia lub odrzucenia zarzutów skargi. Co należy jednakże podkreślić, sąd nie musi odnosić się do wszystkich zarzutów skargi, jeśli uzna, że pozostają one w tle w stosunku do zarzutów zasadniczych, z którymi sąd się rozprawił; motywacja orzeczenia powinna być odpowiednia do danej sprawy (wyrok NSA z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt II OSK632/05). W kontrolowanej kasacyjnie sprawie, Sądowi I instancji nie można zarzucić, że sporządził uzasadnienie w sposób skrótowy z pominięciem kwestii zasadniczych. Nie jest również tak, że nie odniósł się do podnoszonych argumentów związanych z następstwem prawnym SKS "S.", bowiem wyraźnie objaśnił powody, dla których zarzutu nie uwzględnił. Wskazując na aktualny odpis z KRS jaki złożył do akt sprawy SKS "S.", Sąd działał zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. toteż nie mógł go naruszyć jak utrzymuje skarżąca. Jako chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd bowiem nie wyszedł poza granice sprawy, a nieuwzględnienie zarzutów dotyczących następstwa prawnego doczekało się już wyjaśnienia przy omówieniu zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ustawy regulującej procedurę sądowoadministracyjną. Jak już zostało wyżej powiedziane, Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny postępowania administracyjnego jako nieobciążonego wadą niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, czy dokonania błędnej oceny zgromadzonych dowodów, czy wreszcie sporządzenia decyzji z wadliwym uzasadnieniem. Powyższe prowadzi do nieuwzględnienia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w związku z kolejno wskazanymi przez kasatora przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tego samego powodu, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. i oddalenia skargi.

Zarzuty naruszenia prawa materialnego sprowadzają się do niewłaściwego zastosowania wyłącznie art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Poza tym, że kwestia ta została już wyżej wyjaśniona, to zauważyć wypada, że skarżąca zdaje się zapominać, iż unieważnienie prawa ochronnego na znak "SKS START ROK ZAŁOŻENIA 1953" nastąpiło nie tylko przy wykorzystaniu przesłanki ze wskazanego wyżej przepisu, lecz równolegle przy stwierdzeniu istnienia przesłanek z art. 131 ust. 1 pkt 1) i art. 131 ust. 1 pkt 3) p.w.p. Organ uznał bowiem, że używanie znaku naruszało prawo SKS "S." do nazwy, a także wprowadzało odbiorców w błąd sugerując, że podmiot świadczący usługi istnieje od tego roku, który widnieje na oznaczeniu. Sąd I instancji zgodził się z tym stanowiskiem.

Stwierdzenie istnienia względnej lub bezwzględnej przeszkody rejestracji jest podstawą odmowy udzielenia takiego prawa lub skutkuje unieważnieniem rejestracji w przypadku jej udzielenia. W kontrolowanej przez Sąd sprawie prawo ochronne zostało unieważnione z powodu stwierdzenia równocześnie trzech przeszkód dla jej udzielenia, a przecież dla odmowy udzielenia ochrony lub unieważnienia udzielonego prawa ochronnego na znak towarowy wystarcza niespełnienie jednego ustawowego warunku dla uzyskania ochrony. Skarga kasacyjna tymczasem nie kwestionowała błędnego zastosowania pozostałych przepisów materialnoprawnych stanowiących o wadliwości udzielenia ochrony znakowi zgłoszonemu przez F., zatem niejako w założeniu nie mogła odnieść zamierzonego przez kasatora skutku. W tym stanie rzeczy jako nieporozumienie można traktować stawianie Sądowi I instancji zarzutu zaniechania przeprowadzenia kontroli, poza tym że jest oczywiście pozbawione podstaw.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.