Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 191/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt w części
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1 i 2 pkt 4, art. 91 ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Gminy Braniewo na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27 grudnia 2016 r. nr PN.4131.452.2016 stwierdzające nieważność uchwały Nr 96/VII/2016 Rady Gminy Braniewo z dnia 18 listopada 2016 r. w sprawie wieloletniego programu współpracy gminy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24.04.2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie na lata 2017-2022 I. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze poza częścią stwierdzającą nieważność § 12 ust. 2 Załącznika do Uchwały Nr 96/VII/2016 Rady Gminy Braniewo z dnia 18 listopada 2016 r.; II. zasądza od Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na rzecz skarżącej Gminy Braniewo kwotę 320 zł (słownie: trzysta dwadzieścia złotych), tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Rada Gminy Braniewo uchwałą nr 96/VII/2016 z dnia 18 listopada 2016r. uchwaliła przyjęcie wieloletniego programu współpracy Gminy Braniewo z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie na lata 2017-2022. Wieloletni program współpracy Gminy Braniewo stanowi Załącznik do ww. uchwały. W podstawie prawnej aktu powołano art. 7 ust. 1 pkt 19, art. 9 ust. 1, art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 446, ze zm) oraz art. 5a ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (tj. Dz. U. z 2016r. poz. 239).

Wojewoda rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 27 grudnia 2016r., nr PN4131.452.2016 stwierdził nieważność uchwały nr 96/VII/2016 Rady Gminy Braniewo z dnia 18 listopada 2016r. w sprawie przyjęcia wieloletniego programu współpracy Gminy Braniewo z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie na lata 2017-2022.

W uzasadnieniu organ nadzoru wyjaśnił, że w art. 5a ust. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (tj. Dz. U. z 2016r. poz. 239) dalej: u.d.p.p.i.w., zawarto szczegółowe wymogi dla uchwalanego wieloletniego programu współpracy z organizacjami pozarządowymi, tymczasem uchwalony przez Radę Gminy Braniewo wieloletni program (dalej: Program) nie zawiera wszystkich elementów określonych w art. 5a ust. 5 ww. W Programie tym nie określono sposobu realizacji programu, co powoduje niewypełnienie ustawowego upoważnienia. Brak określenia obowiązkowych elementów Programu stanowi niewypełnienie dyspozycji wskazanego przepisu, co skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały w całości.

Nadto w § 12 ust. 2 Rada przyjęła zapis, iż Komisja Konkursowa wybiera najkorzystniejsze oferty w oparciu o dokonaną ocenę merytoryczną, proponuje podział środków i przedkłada go do zatwierdzenia Wójtowi. Decyzja Wójta jest ostateczna. W ocenie organu nadzoru przytoczone rozwiązanie programu, w zakresie w jakim przyznaje komisji konkursowej kompetencje do wyboru ofert, narusza w stopniu istotnym art. 15 ust. 2a u.d.p.p.i.w. Z przytoczonego przepisu wynika bowiem, że uprawnienia komisji konkursowej mają wyłącznie charakter opiniodawczy, zaś ostateczny wybór ofert należy do kompetencji organów administracji publicznej,. Zawarta w art. 5a ust. 4 pkt 11 ww. ustawy kompetencja do określenia trybu powoływania i zasad działania komisji konkursowych do opiniowania ofert w otwartych konkursach ofert, nie obejmuje upoważnienia komisji konkursowej do wyboru ofert. Zadaniem komisji jest tylko opiniowanie ofert, nie zaś decydowanie o wyborze ofert spełniających lub niespełniających warunków formalnych oraz o podziale dotacji.

Na to rozstrzygnięcie nadzorcze Gmina Braniewo wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jego uchylenia w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według spisu kosztów postępowania złożonego przed zamknięciem rozprawy lub w przypadku ich niezłożenia według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 5a ust. 5 u.d.p.p.i.w. bowiem fakt, że wśród rozdziałów przyjętego uchwałą Rady Programu współpracy brak jest rozdziału zatytułowanego "sposób realizacji programu" nie oznacza automatycznie, braku zapisów dotyczących tej materii. Dokładniejsza bowiem analiza treści Programu pozwala na stwierdzenie, iż regulacje dotyczące sposobu realizacji Programu są w nim zamieszczone w § 4 dotyczącym regulacji ogólnej, w której wskazano, iż Program będzie realizowany poprzez wskazane w nim działania enumeratywnie wymienione. W ujęciu szczegółowym i konkretnym realizacja programu została wskazana jako prowadzenie Środowiskowego Domu Samopomocy w Ż., na zasadach określonych w § 5 Programu. Elementem kontroli realizacji programu jest regulacja dotycząca jego monitoringu i ewaluacji zawarta w § 15 programu. Treść tych postanowień Programu prowadzi do wniosku, że sposób jego realizacji został w treści programu ujęty. Nadto wskazano, że przyjęta w uchwale przez Radę technika prawodawcza, polegająca na niewyodrębnianiu w treści Programu rozdziału o nazwie "sposób realizacji programu" nie może być uznana za naruszającą art. 5a ust. 5 u.d.p.p.i w. w sytuacji, gdy treść poszczególnych rozdziałów zawiera regulacje związane z tą częścią delegacji ustawowej. Wskazano, że zastosowany przez Radę sposób zredagowania treści Programu jest tym bardziej uzasadniony, że przepis art. 5a ust. 5 u.d.p.p.i.w. zawiera kategorie częściowo pokrywające się - zakres przedmiotowy, sposób realizacji - a rozwiązanie takie jest stosowane również przez inne jednostki samorządu terytorialnego np. uchwała Rady Miasta Olsztyna z dnia 23 listopada 2016r. w tożsamej sprawie.

W ocenie skarżącej Gminy błędny jest także drugi z zarzutów rozstrzygnięcia nadzorczego dotyczący naruszenia art. 15 ust. 2a u.d,p.p.i.w., gdyż uchwalony w Programie tryb działania Komisji Konkursowej nie narusza tego przepisu. Wskazano, iż w ocenie skarżącej zapis art. 5a ust. 4 pkt 11 ww. ustawy nie ma zastosowania do wieloletniego programu współpracy, tylko do rocznego programu. Zakwestionowany zapis § 12 ust. 2 Programu zawiera opis procedury opiniodawczej, w której dochodzi do wyboru najkorzystniejszych ofert na podstawie ich oceny merytorycznej. Czynności te należy uznać za elementy procesu opiniowania, gdyż zgodnie z tym zapisem zatwierdzenie i ostateczna decyzja należy do Wójta Gminy Braniewo. W ocenie skarżącej opiniowanie może polegać na wskazaniu najkorzystniejszej oferty i propozycji wysokości środków przyznanych dla poszczególnych ofert.

Nadto wskazano, iż analiza orzecznictwa sądów administracyjnych prowadzi do wniosku, że nawet w przypadku stwierdzenia nieważności poszczególnych zapisów regulaminów czy programu z przepisami prawa, stwierdzenie to obejmuje jedynie te sprzeczne zapisy, nie zaś cały regulamin czy program.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie uznając , że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Wyjaśniono, że przewidziane w § 4 programu postanowienia zawierają katalog form współpracy z organizacjami pozarządowymi. Zgodnie jednak z przepisami ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie, należy uznać, że elementy wieloletniego programu współpracy (...) w postaci określenia zakresu i form współpracy, nie stanowią sposobu realizacji programu. Nie można przyjąć, że formy współpracy z organizacjami pozarządowymi są tożsame ze sposobem realizacji programu. Ustawodawca bowiem w art. 5a ust. 4 u.d.p.p.i.w. wyodrębnił formy współpracy z organizacjami pozarządowymi od sposobu realizacji programu. Należy uznać zatem, że zakres regulacji w tym przedmiocie jest różny. Przez sposób realizacji programu należy rozumieć opis, w jaki sposób mają być realizowane formy współpracy oraz sposób realizacji przez organizacje pozarządowe z tych form. Obowiązek wskazania sposobu realizacji programu wynika wprost z zapisu art. 5a ust. 5 pkt 4 ww. ustawy. Dodatkowym argumentem przemawiających za koniecznością umieszczenia w Programie postanowień dotyczących sposobu realizacji programu jest możliwość pojawienia się nowych organizacji pozarządowych, dla których istotnym będzie, w jaki sposób należy realizować formy współpracy przewidziane w programie. Program współpracy powinien być prospektem posiadającym charakter informacyjny, stanowiący o wytycznych opisujących sposób korzystania z form współpracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016r. poz.1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 718, ze zm.) dalej: ustawa p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy sąd administracyjny bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu administracyjnego w aspekcie przepisów administracyjnego prawa materialnego określających prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej.

Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego podlegają kognicji sądu administracyjnego. W myśl art. 148 ustawy p.p.s.a Sąd, uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt. W tym miejscu pozostaje także wskazać, iż w doktrynie najczęściej przyjmuje się, że chociaż komentowany przepis wyraźnie tak nie stanowi, sąd może uchylić akt nadzoru zarówno w całości, jak i w części (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postepowanie przed sądami administracyjnymi, 2004, s. 311). Także NSA w wyroku z dnia 14 maja 2009r. sygn. II GSK 929/08, pub. ONSAiWSA 2010, nr 4, poz. 78, uznał, że użyty w art. 148 ustawy p.p.s.a zwrot "uchyla ten akt" oznacza, że sąd - uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru - nie może stwierdzić ani nieważności zaskarżonego aktu, ani wydania go z naruszeniem prawa, może natomiast uchylić zaskarżony akt w części (glosa aptrobująca do tego wyroku R. Sawuła, OSP 2010, z 7-8, s. 507 i n.). Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę w całości podziela to stanowisko.

W niniejszej sprawie Sąd stwierdził naruszenia prawa przez skarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody w części, bowiem nie wszystkie zarzuty skargi zasługiwały na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym

(tj. Dz.U. z 2016r., poz. 446 ze zm.) zwanej dalej: u.s.g. na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy.

W rzeczonej sprawie podstawę prawną uchwały nr 96/VII/2016 z dnia 18 listopada 2016r. w sprawie przyjęcie wieloletniego programu współpracy Gminy Braniewo z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie na lata 2017-2022, stanowił art. 5a ust. 2 u.d.p.p.i.w. Zgodnie z tym przepisem organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może uchwalić w sposób określony w ust. 1, wieloletni program współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3. Jak zatem wynika z powyższego program wieloletni uchwalany jest w ramach swobody działania organu jednostki samorządu terytorialnego, gdyż organ ten zobligowany jest do działania tylko w odniesieniu do obowiązku uchwalenia rocznego programu współpracy. .

Przechodząc do kolejnej kwestii wyjaśnić pozostaje, że uprawnienia Wojewody do wydawania rozstrzygnięć nadzorczych wynikają z art. 171 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności, przy czym organem nadzoru nad tą działalnością samorządu terytorialnego jest m.in. wojewoda (ust. 2). Powyższa zasada nie narusza zapisanej w art. 165 ust. 2 Konstytucji RP zasady samodzielności jednostek samorządu terytorialnego, która podlega ochronie sądowej. W ustawie o samorządzie gminnym w art. 86 oraz art. 87 powtórzone zostały zapisy konstytucyjne, iż nadzór nad działalnością gminy sprawuje m.in. wojewoda, przy czym organy nadzoru mogą wkraczać w działalność gminy tylko w przypadkach określonych ustawami, natomiast z art. 85 u.s.g. wynika, że nad działalnością gminną sprawowany jest nadzór na podstawie kryterium zgodności z prawem. Powyższe regulacje jednoznacznie wskazują, iż w zakresie wykonywania zadań gminy sprawowany jest nadzór wojewody na podstawie kryterium zgodności z prawem.

W rzeczonej sprawie rozstrzygnięciem nadzorczym, wydanym w trybie art. 91 ust. 1 u.s.g., Wojewoda zakwestionował w całości ww. uchwałę Rady Gminy Braniewo nr 96/VII/2016 z dnia 18 listopada 2016r., wskazując, iż podjęta została z naruszeniem art. 5a ust. 5 u.d.p.p.i.w., bowiem w jej treści brak jest obowiązkowych elementów wynikających z treści wskazanego przepisu. Brak zaś części wskazanych przez ustawodawcę elementów, tj. brak określenie sposobu realizacji programu, stanowi o niewypełnieniu dyspozycji wskazanego przepisu, co skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały w całości.

Z takim stanowiskiem organu nadzoru nie sposób się zgodzić.

Jak już wskazano wyżej z treści art. 5a ust. 2 u.d.p.p.i.w. wynika, uprawnienie jednostki samorządu terytorialnego do stanowienia wieloletniego programu współpracy z organizacjami pozarządowymi. Z treści art. 5a ust. 5 ww. ustawy wynika zakres takiego planu wieloletniego, który winien zawierać w szczególności:

1) cel główny i cele szczegółowe programu;

2) zakres przedmiotowy;

3) okres realizacji programu;

4) sposób realizacji programu;

5) wysokość środków planowanych na realizację programu.

Wojewoda uznał, że uchwała Rady Gminy Braniewo nie zawiera wszystkich wskazanych w przywołanym przepisie elementów, bowiem brak jest w niej "sposobu realizacji programu", gdy tymczasem z zapisu art. 5a ust. 4 u.d.p.p.i.w. wynika, że formy współpracy i sposób realizacji programu to dwie różne instytucje, które obowiązkowo muszą być uwzględnione w rocznym programie współpracy. Natomiast w programie wieloletnim musi obowiązkowo być wskazany sposób realizacji programu, gdy tym czasem w podjętej uchwale brak jest takiego zagadnienia.

W tym miejscu należy wskazać, że, jak podnosi skarżąca Gmina, faktycznie w ramach przyjętego programu nie wyodrębniono rozdziału poświęconego tylko sposobowi realizacji programu, jednak z analizy zapisów tego programu wynika niezbicie, że taki wymóg został spełniony, bowiem w poszczególnych zapisach paragrafu wskazuje się na sposób realizacji programu, m.in. na poparcie swojego stanowiska przytoczono zapis § 4 Programu dotyczący zakresu i formy współpracy. Należy podzielić stanowisko skarżącej Gminy, że nie do zaakceptowania jest sytuacja aby brak wyraźnego zapisu o treści "sposób realizacji programu" uprawniał do stwierdzenia braku wypełnienia obligatoryjnych wymogów programu wieloletniego, skoro w ramach rozdziału IV § 4 dotyczącego zakresu i from współpracy de facto znalazły się rozwiązania wskazujące na sposób realizacji programu. Nie budzi wątpliwości Sądu, że zapis w ppkt 7 tego paragrafu Programu dotyczący popularyzacji działalności organizacji pozarządowych na stronie internetowej www.gimnabraniewo.pl, czy ppkt 6 dot. współdziałania w pozyskiwaniu środków finansowych z innych źródeł, w szczególności z funduszy Unii Europejskiej, czy ppkt. 1 dot. zlecenia organizacjom realizacji zadań publicznych finansowanych ze środków budżetu Gminy Braniewo na zasadach określonych w ustawie, stanowi właśnie wskazanie sposobu realizacji programu w tych zakresach. Nie można zatem uznać, że Gmina nie zawarła tego elementu w przygotowanej uchwale dotyczącej Programu wieloletniego. Poza tym pozostaje wyjaśnić, że skoro program wieloletni jest aktem, który gmina może uchwalić według własnego uznania, gdyż nie jest do tego zobligowana, jak w przypadku rocznego programu, który musi być uchwalany obligatoryjnie, to ustawodawca w odniesieniu do tego wieloletniego programu nie zakreślił tak rygorystycznych ram w kwestii niezbędnych elementów – porównanie treści art. 5a ust. 4 i art. 5a ust. 5 u.d.p.p.i.w. - co oznacza, że w programie rocznym bezwzględnie należy wyróżnić formy współpracy od sposobu realizacji programu, gdy tymczasem w programie wieloletnim tak rygorystycznych wymogów nie zawarto. Brak jest bowiem w nim wymogu wskazania from współpracy z organizacjami pozarządowymi a jedynie wskazano na sposób realizacji programu, co oznacza także, iż formy współpracy i sposoby realizacji zawierają płynne ramy, gdzie trudno jednoznacznie określić, które ze wskazanych zachowań należy jednoznacznie zakwalifikować do formy współpracy czy też sposobu realizacji programu.

Z tego względu Sąd nie podzielił stanowiska organu nadzoru, że w podjętej uchwale Rada Gminy nie zawarła obligatoryjnego elementu jakim jest sposób realizacji programu i okoliczność ta skutkuje brakiem wypełnienia delegacji ustawowej zawartej w art. 5a ust. 5 u.d.p.p.i.w., co oznacza konieczność stwierdzenia nieważności takiej uchwały w całości.

Należy natomiast zgodzić się z organem nadzoru, w kwestii dotyczącej zakwestionowania treści § 12 ust. 2 Programu, w którym to wskazano, że Komisja Konkursowa wybiera najkorzystniejsze oferty w oparciu o dokonaną ocenę merytoryczną, proponuje podział środków i przedkłada go do zatwierdzenia Wójtowi. Decyzja Wójta jest ostateczna. Należy wskazać, że w tym zakresie słuszne jest stanowisko organu nadzoru, iż z art. 15 ust. 2a u.d.p.p.i.w. wynika, że organ administracji publicznej ogłaszający otwarty konkurs ofert powołuje komisje konkursową w celu opiniowania złożonych ofert. Z treści tej normy prawnej wynika jednoznacznie, że uprawnienie komisji konkursowej dotyczy tylko i wyłącznie opiniowania złożonych ofert i żadne inne uprawnienie nie może zostać nadane takiej komisji konkursowej. W tym miejscu pozostaje wskazać skarżącej Gminie, że dla oceny zakresu uprawnienia komisji konkursowej bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż zapis art. 15 ust. 2a ww. ustawy dotyczy organu administracji publicznej, oczywistym bowiem pozostaje, że nie można nadać innego uprawnienia komisji konkursowej w sytuacji, gdy podmiotem ogłaszającym konkurs nie jest organ administracji publicznej lecz jednostka samorządu terytorialnego. Nadto stanowisko co do charakteru kompetencji komisji konkursowej w orzecznictwie sądów administracyjnych jest ugruntowane (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 marca 2013r. sygn. III SA/Wr 40/13, wyrok WSA we Wrocławie z dnia 11 czerwca 2013r. sygn. III SA/Wr 124/123, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rola komisji konkursowej polega tylko na opiniowaniu i nie sposób uznać aby wybór oferty najkorzystniejszej stanowił takie opiniowanie, jak również przedłożenie takiej wybranej oferty wraz z propozycją podziału środków do zatwierdzenia stanowiło tylko o funkcji opiniodawczej.

Reasumując w tym zakresie Wojewoda właściwie ocenił podjęty zapis Programu jako naruszający prawo - art. 15 ust. 2a u.d.p.p.i.w. Zasadne zatem jest w rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewody stwierdzenie nieważności uchwały 96/VII/2016 z dnia 18 listopada 2016r. w sprawie przyjęcia wieloletniego programu współpracy Gminy Braniewo z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie na lata 2017-2022 w zakresie § 12 ust. 2 Programu stanowiącego załącznik do tej uchwały.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Na zasadzie argumentacji a contrario do art. 91 ust. 4 ustawy sg., stanowiącego, iż w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa, należy przyjąć, że każde istotne naruszenie prawa uchwałą organu gminy oznacza jej nieważność. Pojęcie istotnego naruszenia prawa nie zostało zdefiniowane, nie pokrywa się też z przesłankami stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że istotnymi naruszeniami prawa, o jakich mowa w art. 91 ust. 1, są: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały o określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały oraz przepisy sprzeczne z przepisami ustawowymi, a także przekroczenie upoważnienia ustawowego.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 148 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego poza częścią stwierdzającą nieważność § 12 ust. 2 Załącznika do uchwały Nr 96/VII/2016 Rady Gminy Braniewo z dnia 18 listopada 2016r. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § ustawy p.p.s.a. W sprawie pełnomocnik skarżącej Gminy złożył na rozprawie spis kosztów postępowania opiewający na kwotę 639,16 zł, obejmujący koszty zastępstwa prawnego lub wynagrodzenia pełnomocnika przed Sądem w wysokości 360zł oraz koszty dojazdu 279,16 zł. Sąd na podstawie art. 206 ustawy p.p.s.a. odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania w części, poza wysokością 320 zł.