Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 711/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 7, art. 8, art. 14
journal: Dz.U. 2018 poz 1312
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 549  art. 70
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej,  zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr  814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008(1)
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 181 poz 48  art. 5, art. 9, art. 18, art. 23
law: Rozporzadzenie Delegowane Komisji UE Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013  w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych  mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 19 czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego skargę oddala


UZASADNIENIE

Do Biura Powiatowego ARiMR w O. wpłynął w formie tzw. wniosku elektronicznego datowany na 19.03.2019 r. wniosek J. K. o przyznanie na 2019 r. jednolitej płatności obszarowej (ozn. dalej JPO) i płatności za zazielenienie (PZ).

Postępowanie zainicjowane wnioskiem strony dot. ww. płatności zostało zakończone decyzją Kierownika ww. Biura Powiatowego ARiMR nr [...] z dnia [...].03.2020 r. , na mocy której powierzchnię uprawnioną do płatności JPO/PZ ustalono (w oparciu o wyniki kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności przeprowadzanej metoda Foto) na poziomie 0.00 ha. Oznaczało to odmowę przyznania wszystkich ww. płatności z uwagi na brak min. łącznej pow. uprawnionej do płatności (1 ha) oraz - w przypadku płatności JPO - nałożenie na stronę dodatkowych sankcji 3-letnich, z uwagi na znaczne zawyżenie pow. uprawnionej do wsparcia.

W dniu 04.05.2020 r. do ww. Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło pismo strony uznane za odwołanie od wspomnianej decyzji nr [...] z dnia [...].03.2020 r.

W uzasadnieniu odwołania J. K. nie zgodził się z zarzutem , że na całej działce stwierdzono chwasty wieloletnie albowiem co roku działki były uprawniane.

Jednocześnie przyznał, że po śmierci syna 18 czerwca 2019 r. żona, zamknęła ciągnik, którym dokonywał upraw. Oświadczył również, że żona nie wyraziła zgody na dopłatę, gdyż od 30 lat jest rozwiedziony, natomiast sąd podzielił spadek po synu po połowie.

Decyzją z [...] czerwca 2020 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł , że podmiotem uprawnionym do wnioskowania i uzyskiwania ww. płatności jest rolnik -zgodnie z art. 4 ust 1 pkt a rozporządzenia wspólnotowego nr 1307/2013 jest to osoba fizyczna lub prawna bądź grupa takich osób (bez względu na status prawny), której gospodarstwo rolne położone jest na terenie Unii Europejskiej. Według art. 4 ust. 1 pkt b rozporządzenia wspólnotowego nr 1307/2013, gospodarstwo rolne to wszystkie jednostki (tj. np. grunty) wykorzystywane do działalności rolniczej i zarządzane przez rolnika, znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego UE.

Posiadanie uprawniające do płatności za dany grunt (działkę rolną) powinno -zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 14-10-2010 r. (sprawa C-61/09) i wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15-12-2011 r. (sygn. akt II GSK 1287/10), wyrokiem NSAzdnia 07-03-2012 r. (II GSK 88/11) - polegać na:

- faktycznym (rzeczywistym), władztwie nad tym gruntem,

-władztwie mającym postać efektywnego i trwałego (nie sporadycznego) użytkowania rolniczego tego gruntu (tak aby możliwe było uznanie tego gruntu za część gospodarstwa rolnego),

-użytkowania polegającego przynajmniej na utrzymywaniu tych gruntów w dobrej kulturze rolnej (cel rolniczy nie musi być jedynym realizowanym w odniesieniu do danego gruntu (może mu towarzyszyć inny - np. rekreacyjny),

-prowadzaniu na tym gruncie działalności rolniczej w imieniu i na rachunek osoby (podmiotu) deklarującego te grunty do płatności.

Wyrok NSA z dnia 17-01-2008 r. (II GSK 227/07) stanowi z kolei, że instytucja płatności obszarowych (ale dot. to generalnie płatności związanych z powierzchnią gruntu) jest skierowana do użytkowników, którzy nie utracili posiadania gruntów po złożeniu wniosku o płatności na korzyść innego podmiotu. Regulacje dot, płatności istotnych w niniejszej sprawie wskazują na to, że aby uzyskać prawo do płatności nie jest konieczny tytuł prawny do gruntu deklarowanego do płatności - wystarczy tu rzeczywiste i zgodne z normami użytkowanie rolnicze (posiadanie w znaczeniu użytkowania rolniczego) takiego gruntu. Wyjątki dot. tu jedynie gruntów pozostających w Zasobie Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących własnością państwowej osoby prawnej, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządowej osoby prawnej - wówczas starający się o płatności do takich gruntów powinien wykazać się umową dającą prawo do ich użytkowania. Utożsamienie posiadania gruntu z jego faktycznym i prawidłowym użytkowaniem rolniczym na użytek płatności istotnych w niniejszej sprawie jest uzasadnione celami wsparcia tego rodzaju. Zgodnie art. 39 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864/2) podstawowym celem wspólnej polityki rolnej (w ramach której realizowane są m.in. ww. płatności) jest m.in. zapewnienie odpowiedniego poziomu życia na wsi, zapewnienie rozsądnych cen żywności, wzrost wydajności rolnictwa przy racjonalnym jego rozwoju i uwzględnieniu szczególnego charakteru gospodarki rolnej.

Ww. płatności przysługują do obszarów, na których rzeczywiście jest prowadzona działalność rolnicza - zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt c rozporządzenia wspólnotowego nr 1307/2013, działalność taka to produkcja, hodowla lub uprawa produktów rolnych (w tym zbiory, dojenie, hodowla zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich) lub utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub upraw.

Zgodnie z § 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich [...] z 2015 r., grunty uznaje się za pozostające w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, jeżeli został na nich przeprowadzony przynajmniej jeden zabieg agrotechniczny mający na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności, w terminie do dnia 31 lipca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich (w przypadku gruntów ugorowanych uznanych za proekologiczne - do dnia 31 października, a w przypadku gruntów zadeklarowanych także do płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych lub ekologicznych - w terminach dot. realizowanych wariantów tych płatności).

Powierzchnia uprawniona do ww. płatności powinna być użytkiem rolnym - zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt e-k rozporządzenia wspólnotowego nr 1307/2013 użytek rolny to każdy obszar zajmowany przez: grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe albo uprawy trwałe (np. szkółki i zagajniki o krótkiej rotacji).

W ocenie Dyrektora [...] OR ARiMR (działającego jako organ odwoławczy) decyzja, od której wniesiono odwołanie, jest decyzją prawidłową. Zaskarżona decyzja uwzględnia wszystkie istotne okoliczności prawne i faktyczne sprawy, którą rozstrzygała. W związku z tym ww. odwołanie nie mogło zostać i nie zostało uwzględnione. Nie stwierdzono także innych powodów uzasadniających wydanie rozstrzygnięcia innego od zawartego w decyzji niniejszej

Odnośnie stanu faktycznego sprawy, dotyczących jej regulacji prawnych oraz konsekwencji stwierdzonych nieprawidłowości organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji i uznał je za własne. Najważniejsze okoliczności niniejszej sprawy przedstawiają się następująco:

- łączna powierzchnia zadeklarowana przez stronę do płatności JPO/PZ za 2019 r. została ustalona w niniejszej sprawie na poziomie: 2,52 ha, (obejmowała ona obszar działek rolnych A (0,38 ha);B (0,70 ha): C (1,44 ha),

-łączna powierzchnia uprawniona do płatności (tzw. powierzchnia stwierdzona lub zatwierdzona) JPO/PZ za 2019 r. została ustalona w niniejszej sprawie na poziomie: 0,00 ha),

-różnica między łączną powierzchnią zadeklarowaną do płatności JPO/PZ za 2019 r., a łączną powierzchnią uznaną na uprawnioną do płatności wyniosła: 2,52 ha.

Zakwestionowany obszar w ramach poszczególnych płatności (działek rolnych zadeklarowanych w ramach tych płatności) prawidłowo został przez organ I instancji wykluczony z wniosku strony i potraktowany jako zawyżenie łącznej powierzchni uprawnionej do tych płatności. Wielkość różnicy między łączną powierzchnią zadeklarowaną a uznaną za uprawnioną oraz łączna wielkość pow. uznanej za uprawnioną do wsparcia wpłynęła na wysokość kwot przysługujących stronie, co również zostało w zaskarżonej decyzji określone prawidłowo. W przypadku działek i płatności odnośnie których nie stwierdzono ww. różnic między powierzchnią zadeklarowaną a uprawnioną, za uprawnione do wsparcia uznano powierzchnie zadeklarowane w ramach tych działek. W związku z tym, że powierzchnia uprawniona z wniosku na rok 2019 J. K. do przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wyniosła 0,00 ha, a więc mniejsza od min. łącznej pow. uprawniającej do płatności w oparciu o artykuł 7 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach [...], zasadnie odmówiono stronie płatności do JPO/PZ na roi 2019.

W przedmiotowej sprawie uprawnienia strony do poszczególnych płatności zostały ustalone w oparciu o analizę wyników kontroli terenowej, ortofotomap i deklaracji strony z jej wniosku o płatności. Wyniki ww. analizy słusznie nie pozwalały w niniejszej sprawie na uznanie, że na powierzchni zadeklarowanej odnośnie zakwestionowanych działek, zgodnie z normami i wymogami prowadzona była przez stronę działalność rolnicza uprawniająca do otrzymania żądanych płatności.

Kontrola terenowa istotna w niniejszej sprawie została wykonana metoda FOTO (teledetekcji), przez działających na zlecenie ARiMR pracowników C. Sp.o.o.. Czynności kontrolne polegały tu na analizie możliwie aktualnych zdjęć lotniczych lub satelitarnych działek strony, oraz wykonaniu uzupełniającej wizytacji terenowej, weryfikującej ustalenia dokonane w oparciu o ww. materiał zdjęciowy.

W sprawie strony taka inspekcja terenowa miała miejsce w dn. 23.08.2019-30.08.2019 r. W ramach ww. kontroli określano charakterystyki sprawdzanych działek, w związku z wymogami płatności, do jakich te tereny zostały zgłoszone. Dotyczyło to m.in. zweryfikowania grup upraw wskazanych przez stronę na działkach rolnych, ich stanu i stwierdzeniu, czy powierzchnie tych działek odznaczały się dobrą kulturą rolną .

Wyniki ww. kontroli zostały opisane w protokole nr [...], na który składało się tabelaryczne zestawienie oceny poszczególnych działek, wystosowane do strony przez wykonawcę kontroli w dniu 28.02.2020 r. (raport po korektach). Załączniki do ww. protokołu obejmowały zapisane na płycie CD/DVD graficzne ze szkicami z kontroli (wskazującymi m.in. zarys pow. uprawnionej oraz miejsca i kierunki wykonania zdjęć kontrolowanego terenu) i wykonanymi podczas kontroli odpowiednio oznaczonymi zdjęciami działek strony. Zgodnie z procedurami ARiMR dot. wykonania ww. kontroli i bardzo dużą ilością takich kontroli, strona nie otrzymała ww. załączników wraz z protokołem (załączniki te byty i są dostępne przede wszystkim w siedzibie organu I instancji od momentu przekazania protokołu do tego organu). Zapisy ww. protokołu wskazują m.in. na to, że strona nie została zawiadomiona o terminie przeprowadzenia ww. kontroli i nie uczestniczyła w czynnościach kontrolnych. Pismem z dnia 20.01.2020 r. strona zakwestionowała wyniki ww. kontroli. W reakcji na to wykonawca kontroli skorygował jej wyniki w ten sposób, że zmieniono ocenę stanu działek z wieloletniego braku użytkowania (kod DR18 w protokole) na DR14 (brak użytkowania w 2019 r. na działkach [...]) oraz DR4 (użytkowanie zbyt małej części działki ewid. nr [...]). Poprawiony protokół został stronie przekazany przy piśmie z dnia 28.02.2020 r.

Wydając decyzję niniejszą dysponowano zdjęciami lotniczymi i satelitarnymi (obrazującymi tereny zakwestionowane), które pochodziły z następujących dat i źródeł:

-21.04.2018 r. (system informatyczny ARiMR i ogólnodostępna witryna internetowa geoportal.gov.pl

- 13.05.2018 r. r. (ogólnodostępny program Google Earth).

Ww. zdjęcia nie zostały uznane za odpowiednio wiarygodne i przydatne dowody dot. stanu działek strony ponieważ nie zostały wykonane w okresie istotnym dla niniejszej sprawy (tj. w 2019 r.). Zdjęcia te są jednak przydatne do analizy stanu działek rolnych strony na przestrzeni lat sprzed 2019 r.

Na wszystkich ww. zdjęciach z kontroli terenowej znajdowała się roślinność wskazująca na poważne zaniedbanie rolnicze działek strony w 2019 r. Chodzi tu głównie o nawłoć pospolitą. Obecność roślinności tego rodzaju wskazuje na brak rzeczywistego użytkowania rolniczego tego gruntu. Zakwestionowany teren ewidentnie nie był poddany zabiegom agrotechnicznym mającym na celu terminowe usunięcie roślinności niepożądanej.

Odnośnie zakwestionowanych gruntów przyjęto zatem (z uwagi na ich stan), że w roku, którego dot. wniosek strony nie były one:

-użytkami rolnymi, tj. gruntami ornymi [uprawianymi w celu produkcji roślinnej lub dostępne dla produkcji roślinnej, ale ugorowane], trwałymi użytki zielonymi bądź pastwiskami trwałymi [wykorzystywanymi do uprawy traw lub innych pastewnych roślin zielnych rozsiewających się naturalnie], uprawami trwałymi [uprawami niepodlegającymi płodozmianowi, innymi niż trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe, które zajmują grunty przez okres pięciu lat lub dłużej i dają powtarzające się zbiory, tj. np. szkółkami i zagajnikami o krótkiej rotacji],

-terenem, na którym była prowadzona działalność rolnicza, tj. rzeczywista produkcja, hodowla lub uprawa produktów rolnych (w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich) lub;

-terenem utrzymywanym w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy,

-terenem, na którym prowadzono tzw. działania minimalne, określane przez państwa członkowskie i dot. użytków rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy,

-obszarami włączonymi do powierzchni uprawnionych do płatności z uwagi na swą wielkość lub charakter (np. drogi nieutwardzone, altany, żywopłoty, oczka wodne itp. nie szersze niż 2 metry),

-obszarem z pojedynczymi drzewami o gęstości mniejszej niż 100 drzew na 1 ha i zupełnie nie wpływającymi na prowadzenie działalności rolniczej.

Uwzględniając okoliczności tej sprawy zasadnym było przyjęcie, że zakwestionowany obszar z uwagi na swój stan nie był terenem prawidłowej działalności rolniczej - tj. polegającej przynajmniej na utrzymaniu gruntu w dobrej kulturze rolnej, a więc usunięciu przede wszystkim, zachwaszczeń itp. Z uwagi na swoją powierzchnię rozmieszczenie i charakterystykę, teren zakwestionowany nie pozwalał na zakwalifikowanie go do żadnego z wyjątków umożliwiających przyznanie wsparcia do tego obszaru. W przypadku obszaru zakwestionowanego strona nie dochowała podstawowych wymogów związanych z płatnościami, o jakie starano się w przedmiotowej sprawie.

Naruszone przez stronę przepisy to przede wszystkim art. 8 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o płatnościach [...] z 2015 r. oraz § 2 krajowego rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich [...] z 2015 r., które dotyczą zadeklarowania do płatności obszaru nieużytkowanego rolniczo oraz art. 7 ust. 1 pkt 2, który dot. braku użytkowania rolniczego przynajmniej 1 ha z pow. zadeklarowanej.

W odwołaniu strona podniosła m.in., że z przyczyn losowych pozbawiona była dostępu do maszyn wykorzystywanych przy koszeniu własnych działek. Organ nie przeczy, że przed 2019 r. działki strony były utrzymane należycie. Jednak wyniki kontroli wykonanej w 2019 r. wskazują ewidentnie na brak odpowiedniego (uprawniającego do płatności) stanu ww. działek właśnie w roku 2019. Ponadto strona nie zgłosiła do ARiMR żadnych okoliczności, które choćby potencjalnie mogłyby zostać uznane za siłę wyższą lub okoliczności nadzwyczajne. Jeżeli takie zgłoszenie zostałoby dokonane w ciągu piętnastu dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności, byłaby szansa na przyznanie żądanych płatności bądź przynajmniej uniknięcie nałożonych sankcji. Odnośnie przejmowania płatności po zmarłych rolnikach właściwym organem jest Kierownik Biura Powiatowego ARiMR i to pracownicy tego organu udzielą wszelkich informacji związanych z takim przejmowaniem .

Konsekwencje stwierdzonego w niniejszej sprawie zawyżenia powierzchni uprawnionej do płatności JPO reguluje art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach z 2015 r., który jest powiązany z art. 10 ust 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r. s 608 z późn. zm.). Stwierdzenie użytkowania rolniczego powierzchni mniejszej niż 1 ha uniemożliwia przyznanie płatności obszarowych chyba, że zachodzi wyjątek związany z wnioskowaniem o płatności związane do zwierząt i odpowiednio wysoką kwotą takich płatności. W niniejszej sprawie taki wyjątek nie zaistniał - strona nie wnioskowała o żaden rodzaj płatności związanych do zwierząt (płatności do bydła, do krów, owiec lub kóz). Uwzględniając powyższe wszelkie przepisy dot. konsekwencji zawyżeń powierzchni uprawnionej do wsparcia za dany rok (jak np. art. 18 i 19/19a rozporządzenia nr 640/2014), znajdują zastosowanie dopiero po sprawdzeniu, czy dany rolnik w ogóle dysponuje minimalną łączną powierzchnią uprawnioną do płatności obszarowej (użytkowaną rolniczo zgodnie z normami). Jeżeli taka minimalna powierzchnia nie zostałaby stwierdzona, to ww. płatności przyznać nie można bez względu na zapisy np, ww. art. 18 i 19/19a rozporządzenia nr 640/2014. Przepisy te mogłyby mieć w takiej sytuacji zastosowanie, o ile zostałoby stwierdzone zawyżenie powierzchni uprawnionej na tyle znaczne, że powodujące oprócz odmowy przyznania płatności także nałożenie dodatkowych sankcji finansowych, rozliczanych w kolejnych latach. Takie stanowisko potwierdza np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21-10-2014 r. (sygn. II GSK 1428/13). Odmowa płatności JPO powoduje odmowę pozostałych płatności wnioskowanych przez stronę (w tym wypadku PZ). W przedmiotowej sprawie wyliczenia kwot/y przysługujących stronie oraz ich zmniejszeń nie wzbudziły zastrzeżeń organu odwoławczego - zawyżenie pow. uprawnionej do płatności JPO/PZ, wyniosło 2,52 ha W takiej sytuacji - zgodnie z art. 19a ust. 1 rozp. delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014-oprócz odmowy płatności JPO na stronę nałożono pomniejszenie płatności za lata 2020-2022 o kwotę wskazaną w zaskarżonej decyzji.

Według organu odwoławczego nieprawidłowości, jakie stwierdzono w przedmiotowej sprawie obciążają producenta. Brak okoliczności, które pozwoliłyby ocenić tą kwestię inaczej. Przy ocenie uchybień przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Zdaniem ARiMR w przypadku osoby prowadzącej gospodarstwo, uprawnione jest domniemanie, że znane jej są podstawy mechanizmów związanych z płatnościami, z których chce ona skorzystać. W związku z tym to sama strona powinna postarać się o to, by dane z wniosku o płatności odpowiadały rzeczywistości, oraz odpowiednio wcześnie powiadomić ARiMR o ewentualnych zmianach w tym zakresie. Zwłaszcza, że składając wniosek strona podpisała się pod ujętym w tym wniosku oświadczeniem, że znane są jej zasady przyznawania żądanych płatności. Podpis pod wnioskiem o płatności istotne w niniejszej sprawie oznaczał tu zatem swego rodzaju poręczenie znajomości zasad, w oparciu o które przyznawane są te płatności, gwarancję rzetelności deklarowanych we wniosku informacji, jak i zgodę na poddanie weryfikacji tych informacji (por. np. wyrok NSA z 29-11-2011 r. - II GSK 1203/10, wyr. NSA z 30-10-2012 r. - II GSK 1530/11). Zgodnie z obowiązującymi przepisami organ I instancji nie mógł zignorować stanu stwierdzonego w wyniku czynności kontrolnych. Rozstrzygając sprawy wniosków o płatności ARiMR musi bowiem respektować wymogi związane z udzielaniem wsparcia danego rodzaju i podobnie traktować rolników w podobnych sytuacjach. Brak uwzględnienia ww. nieprawidłowości byłby możliwy, gdyby w okolicznościach tej konkretnej sprawy strona nie była w stanie ich uniknąć bądź usunąć. Zdaniem ARiMR, nic takiego w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Nie złożono wniosku całkowicie poprawnego pod względem faktycznym, a strona ani nie wycofała się prawidłowo z wątpliwej zawartości swojego wniosku, ani terminowo nie wprowadziła żadnych zmian w tej mierze. W niniejszej sprawie niemożliwe byłoby także odstąpienie od stosowania konsekwencji dokonanych ustaleń. Zgodnie z art. 15 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. - Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014, str. 48 z późn. zm.), aby było to możliwe strona odpowiednio wcześnie powinna była pisemnie powiadomić ARiMR o możliwych nieprawidłowościach. Do wydania decyzji organu I instancji strona nie przedłożyła temu organowi jakiegokolwiek pisemnego stanowiska w ww. kwestii.

Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach [...] z 2015 r., strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu w sprawie ww. płatności są obowiązane samodzielnie przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności tej sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia określonego faktu danej sprawy spoczywa przede wszystkim na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy o płatnościach [...] z 2015 r. stanowi z kolei, że organ prowadzący postępowanie w sprawie tych płatności zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (por. także np. wyrok NSA z 17-03-2010 r. - II GSK 483/09, wyr. NSA z 25-10-2011 r. - II GSK 1076/10, wyr. NSA z 29-02-2012 r. - II GSK 81/11). Do momentu wydania niniejszej decyzji strona nie przedłożyła jednak żadnych materiałów mogących podważyć ustalenia poczynione przez organ I instancji.

Po uwzględnieniu całokształtu okoliczności tej sprawy, decyzja organu I instancji została uznana przez Dyrektora [...] OR ARiMR za prawidłową. Nie stwierdzono w niniejszej sprawie niedostatecznego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego bądź naruszeń k.p.a. lub innych aktów prawnych regulujących analizowany przypadek. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone odnośnie wniosku strony uznano za wystarczająco wnikliwe i zgodne z zasadami regulującymi przebieg takiego postępowania. Organ I instancji rozpatrzył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie zaniedbując czynności związanych z zebraniem tego materiału. Również wybór i zastosowanie przepisów odnoszących się do sprawy strony uznano za prawidłowe. Efektem działań organu I instancji było adekwatne ustalenie konsekwencji stanu faktycznego sprawy oraz podstaw prawnych zastosowania tych konsekwencji. W sprawie nie zaistniały także żadne inne okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji lub umorzenie dotyczącego tej decyzji.

Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której Skarżący powielił zarzuty wniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

Wyjaśnił, że na zaistniałą sytuację związaną z uprawą gruntu miały wpływ pewne przyczyny i czynniki niezależne od niego. Otóż w dniu 18.06.2019 r. zmarł syn G. K.. Ciągnik, którym obrabiał grunty, po śmierci syna wszedł do masy spadkowej i zaszła konieczność dokonania stwierdzenia nabycia spadku po zmarłym synu. Skarżący nie miał zatem możliwości korzystania z ciągnika co stało się możliwe dopiero po stwierdzeniu nabycia spadku przez sąd. Gdy odzyskał ciągnik to skosił trawę . Dodatkowo skarżący podniósł, że zachorował i nie był w stanie wykosić trawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 374 ze zm.), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały powiadomione. Ponadto, dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl.

Również jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 22 października 2020 r. sygn. akt II FSK 1389/18 i II FSK 1600/18 w sytuacji objęcia strefą czerwoną, skierowanie sprawy celem rozpoznana na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od zgody lub sprzeciwu strony. Podobnie orzekł NSA w postanowieniu z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt II FSK 2207/18.

Sąd w obecnym składzie ww. poglądy podziela. W konsekwencji skierowanie niniejszej sprawy na posiedzenie niejawne nie ma charakteru dowolnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zgodnie z treścią art. 134 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).

Głównym przedmiotem sporu w sprawie i treścią zarzutów skargi była ocena rzetelności ustalenia działek, zgłoszonych przez skarżącego w 2019 r. do przyznania JPO, PZ. Rozważania w przedmiotowej sprawie należy rozpocząć od stwierdzenia, że podstawą orzekania przez Sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami. Kontrolując zaskarżoną decyzję, Sąd nie ogranicza się jedynie do tego aktu, lecz bada, czy okoliczności przedstawione w takiej decyzji znajdują odzwierciedlenie w dokumentacji zgromadzonej w nadesłanych aktach sprawy. To na organie ciąży obowiązek przedłożenia wraz ze skargą kompletnych akt, zawierających wszystkie dowody i dokumenty, które stały się podstawą wydanego przez niego aktu i które pozwolą sądowi dokonującemu kontroli na pełną ocenę jego zgodności z prawem rozumianym zarówno jako prawo procesowe jak i materialne.

Zauważyć należy, że wymogi zebrania, rozpatrzenia materiału dowodowego oraz sporządzenia prawidłowego uzasadnienia, mają znaczenie nie tylko dla stron postępowania, które mają prawo wiedzieć, czym kierował się organ administracji publicznej przy załatwianiu ich sprawy, ale również dla sądu administracyjnego, którego zadaniem jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod kątem zgodności z prawem. Jest przy tym oczywiste, że w ramach sądowej kontroli badaniu podlega również to, czy ustalenia organu znajdują dostateczne oparcie w zebranym materiale dowodowym. Kompletne akta sprawy umożliwiają weryfikację, czy zaskarżony akt administracyjny został wydany przy dochowaniu wymogów wynikających z art. 80 K.p.a., a zatem czy ustalenia nie są arbitralne i dowolne. Okoliczności wynikające z dokumentów znajdujących się poza aktami sprawy co do zasady nie mogą zatem być uznane za udowodnione, o ile nie chodzi o fakty powszechnie znane bądź znane organowi z urzędu (art. 77 § 4 K.p.a.).

Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów należy wskazać, że w sprawie niniejszej decydujące znaczenie ma prawidłowość postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ, w wyniku którego, zdaniem organów, ustalona została rozbieżność pomiędzy wielkością powierzchni wskazaną we wniosku o przyznanie płatności, a wielkością powierzchni kwalifikowanej, stwierdzonej na podstawie przeprowadzonej kontroli i zdjęć satelitarnych/lotniczych.

Trafnie wskazały organy, że materialnoprawne przesłanki uprawniające rolnika do płatności obszarowych zostały określone w art. 7 i art. 8 ustawy o płatnościach, a także w stosownych przepisach unijnych. W świetle ww. przepisów rolnikowi przysługują płatności obszarowe na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, działki rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha.

Zgodnie z art. 32 ust. 2 lit. a - Aktywacja uprawnień do płatności - rozporządzenia nr 1307/2013 "kwalifikujący się hektar" oznacza wszelkie użytki rolne gospodarstwa rolnego. W myśl art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw są przyznawane do powierzchni działki rolnej położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013.

Natomiast jak wynika z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu, grunty uznaje się za pozostające w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, jeżeli został na nich przeprowadzony przynajmniej jeden zabieg agrotechniczny mający na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności, w terminie do dnia 31 lipca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich.

Z powyższych regulacji wynika przede wszystkim to, że do płatności uprawnione mogą być tylko użytki rolne. Nadto użytki te muszą być utrzymywane w należytej kulturze rolnej.

Skoro przedmiotowe postępowanie administracyjne powinno być przeprowadzone w oparciu o ustawę o płatnościach, to należy wyjaśnić relację pomiędzy ustawą o płatnościach a K.p.a. Ustawa o płatnościach wprowadza pewne modyfikacje zasad procedowania w stosunku do reguł przewidzianych w K.p.a.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Ustęp 2 ww. artykułu stanowi z kolei, że w postępowaniach, o których mowa w ust. 1 (m.in. płatności obszarowej, za zazielenienie oraz dodatkowej redystrybucyjnej), organ administracji publicznej:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy,

3) ma obowiązek udzielać stronom na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich prawa i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) ma obowiązek zapewnić stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; art. 81 K.p.a. nie stosuje się.

Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 3 ust. 3).

Zauważyć trzeba, że jedną z naczelnych zasad procedury administracyjnej jest wyrażona w art. 7 K.p.a. zasada prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organy administracji publicznej podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Rozwinięciem tej zasady jest art. 77 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast w myśl art. 80 K.p.a., organ winien dokonać oceny okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Organ prowadząc postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania, stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., winien podejmować działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego dla podjęcia rozstrzygnięcia i dokonać oceny na podstawie całokształtu wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego. Dopełnienie wskazanych obowiązków co do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i dokonania na jego podstawie oceny ma na celu realizację wynikającego z art. 8 K.p.a. wymogu prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Nawet biorąc pod uwagę, że do postępowania w sprawie płatności stosuje się K.p.a. z modyfikacjami wynikającymi z ustawy o płatnościach, to należy wskazać, że w ww. regulacji ustawodawca zobowiązał organ do stania na straży praworządności, powtarzając tym samym sformułowaną w art. 6 K.p.a. zasadę legalizmu. Bezsporne przy tym jest, że na podstawie art. 3 ust. 2 i 3 ustawy o płatnościach, zostały wyłączone niektóre z zasad postępowania dowodowego wynikających z K.p.a., w szczególności zasady w zakresie rozkładu ciężaru dowodów co do zaistnienia określonych faktów. W art. 3 ust. 3 ww. ustawy postanowiono, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Należy jednak podkreślić, że w tych samych przepisach ustawodawca zdecydował, iż organ ma stać na straży praworządności, wyczerpująco rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz, na żądanie stron, udzielać im niezbędnych informacji i zapewnić czynny udziału w postępowaniu. Obowiązek strzeżenia praworządności, a następnie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, oznacza, że ten materiał dowodowy musi pozwalać na wyjaśnienie wszystkich wątpliwości w sprawie, a w szczególności na wyczerpujące odniesienie się do zarzutów i twierdzeń strony.

Dokonana w art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach modyfikacja zasad dowodzenia, nie może być pojmowana jako niczym nieograniczony obowiązek strony prezentacji i oferowania dowodów potwierdzających jej twierdzenia. Oznacza ona, że na organie istotnie nie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów mających wspierać stanowisko strony, jednak w związku z jej twierdzeniami i zarzutami organ powinien zgromadzić takie dowody, które pozwoliłyby na zweryfikowanie ich prawdziwości. Konieczność odniesienia się do wszystkich zarzutów strony, a zwłaszcza takich, których rozpatrzenie mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, jednoznacznie wynika z treści art. 107 § 3 K.p.a., zaś określone w art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach przerzucenie ciężaru dowodu, nie może prowadzić do naruszenia przez organ obowiązku przestrzegania zasady praworządności, w której mieści się również obowiązek oparcia rozstrzygnięcia na stanie faktycznym zgodnym z rzeczywistością (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 273/13, wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 października 2010r., sygn. akt V SA/Wa 709/10 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Organ ma obowiązek dokonania analizy materiału dowodowego, w szczególności materiałów z kontroli i własnego odniesienia się do zgłaszanych przez stronę w trakcie postępowania zarzutów odnośnie trybu i sposobu przeprowadzonych czynności kontrolnych. Jeżeli wynik kontroli co do powierzchni działek jest kwestionowany przez rolnika i wskazuje on konkretne argumenty przemawiające za tym, iż wynik kontroli administracyjnej jest nieprawidłowy, na organie, który zobowiązany jest stać na straży praworządności, spoczywa obowiązek sprawdzenia, czy ustalenia kontroli są prawidłowe.

Patrząc przez ten pryzmat na kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje stwierdzić należy, że odpowiadają one wskazanym wymogom.

Decyzja I instancji zawiera dokładne i szczegółowe uzasadnienie, w tym odniesienie się do konkretnych, precyzyjnie wskazanych i opisanych dowodów (np.: ortofotomap, szkiców, zdjęć z kontroli i zdjęć lotniczych/satelitarnych). Organ prawidłowo zastosował kontrolę w terenie, w celu wyjaśnienia wątpliwości odnośnie danych wyznaczonych ze zdjęć lotniczych.

Zebrane akta administracyjne i ich opis w uzasadnieniu decyzji umożliwiają jednoznaczne ustalenie rzeczywistej powierzchni PEG wszystkich spornych działek Skarżącego. Z precyzyjnie wskazanych i zinterpretowanych dowodów wynika, że płynące z nich wnioski, wbrew twierdzeniom Skarżącego, korelują się wzajemnie.

Stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy o płatnościach, ARiMR przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu w zakresie płatności bezpośrednich, określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1.

Powierzchnia deklarowana przez Stronę we wniosku z dnia 19 marca 2019 r., wynosiła 2,52 ha. Łączna powierzchnia uprawniona do płatności ustalona przez organ wyniosła 0 zł. Powyższe dane wynikały z kontroli wykonanej metodą inspekcji terenowej w gospodarstwie Skarżącego w dniu 9 października 2020 r. , a także ze zdjęć lotniczych z 2019 i ortofotomap. Jako źródło wniosków kontroli przyjęto zachowane na płycie CD/DVD: szkice wskazujące miejsca i kierunki wykonania zdjęć sporządzonych podczas kontroli, pliki graficzne ze zdjęciami wykonanymi podczas kontroli.

Na każdym ze zdjęć dotyczących kontrolowanych działek rolnych widnieje informacja o nr tego zdjęcia (wg tego numeru wskazano je zarówno w decyzji pierwszo instancyjnej jak o organu odwoławczego), działce uwidocznionej na tym zdjęciu, dacie wykonania zdjęcia i nr gospodarstwa, które było kontrolowane.

Powyższe dowody musiały doprowadzić do ustalenia, że na całej powierzchni zadeklarowanej przez Stronę nie była prowadzona działalność rolnicza uprawniająca do otrzymania żądanych płatności zgodnie z normami i wymogami.

Powyższe dowody wskazują, że stan działek w kontrolowanym okresie był nie do zaakceptowania w kontekście przyznania płatności. Na zakwestionowanych działkach brak dowodów wykonania jakichkolwiek zabiegów agrotechnicznych. Na ww. zdjęciach z kontroli terenowej wyraźnie widać, że teren jest, zakrzaczony, zachwaszczony i nie był utrzymywany w dobrej kulturze rolnej.

Z uwagi na swoją powierzchnię rozmieszczenie i charakterystykę , teren zakwestionowany nie pozwalał na zakwalifikowanie go do żadnego z wyjątków umożliwiających przyznanie wsparcia do tego obszaru. W przypadku obszaru zakwestionowanego strona nie dochowała podstawowych wymogów związanych z płatnościami, o jakie starano się w przedmiotowej sprawie.

Okoliczności tych w zasadzie strona nie neguje, wyjaśniając jedynie, że były one spowodowane z jednej strony śmiercią syna z drugiej konfliktem rodzinnym . Brak możliwości uprawy gruntów, koszenia traw był spowodowany niedostępnością do ciągnika, który był we władaniu byłej żony skarżącego. Co prawda Skarżący podnosi, że po odzyskaniu ciągnika, po przeprowadzeniu postępowania spadkowego dokonał skoszenia traw, nie podaje jednak kiedy to było jak również nie przedstawia na tę okoliczność żadnego dowodu. Z jednej strony deklaruje , że działki zostały skoszone aby w dalszej części skargi przyznać że zachorował i nie był w stanie wysiec trawy.

Niemniej jednak z przedstawionego przez organy materiału dowodowego w sposób nie budzący żądnych wątpliwości wynika , że na dzień złożenia wniosku jak i na dzień kontroli sporne działki nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej . Przeciwstawne stanowisko Skarżącego w tym zakresie jest gołosłowne i nie znajduje żadnego poparcia w materiale dowodowym jak i w jego wyjaśnieniach zawartych w skardze.

Podsumowując należało uznać, że w niniejszej sprawie organy, wbrew zarzutom Skarżącego, wypełniły wymagania narzucone przez przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Jak wykazano powyżej organy ustaliły stan faktyczny w sposób prawidłowy. Z przeprowadzonych dowodów wynikają jednoznacznie przyjęte przez organy tezy. Zarzut dowolności wykluczają bowiem ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący, a więc przy rzetelnej ocenie wszelkich podjętych kroków dokonanych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 K.p.a.).

Organy sprostały obowiązkowi zebrania i oceny materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 K.p.a.

Końcowo należy wskazać, że nie budzi zastrzeżeń Sądu również dokonane przez organy wyliczenie konsekwencji stwierdzonego w niniejszej sprawie zawyżenia powierzchni uprawnionej do płatności JPO, zgodnie z art. 18 i art. 19a rozporządzenia nr 640/2014, w postaci odmowy przyznania płatności i naliczenia kar administracyjnych (sankcji).

Z wyżej przedstawionych względów zarzuty skargi należało uznać za niezasadne. Nadto w toku kontroli sądowoadministracyjnej dokonywanej w granicach sprawy, Sąd nie stwierdził z urzędu, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego, jak i proceduralnego.

Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.