Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 419/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 35, art. 32
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 listopada 2022 r. sprawy ze skargi E. B., H. B. – S., M. B. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 22 kwietnia 2022 r., nr. IF-VII.7840.1.12.2022.MAK w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

E. B., H. B. – S. oraz M. B. (dalej jako "strona", "skarżący"), wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody L. z dnia 22 kwietnia 2022 r.

w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę.

Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że w dniu 25 października 2021 r., P. K. oraz M. M. K. (dalej jako "inwestorzy") złożyli w Urzędzie Miasta wniosek pozwolenie na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego do budynku dwulokalowego z wewnętrznymi instalacjami; rozbiórkę części budynku istniejącego - dobudowanego garażu; budowę nowego garażu dwustanowiskowego oraz przebudowę zewnętrznych instalacji.

Organ I instancji w dniu 9 listopada 2021 r., zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz pouczył o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się i zgłoszenia żądań, w terminie 7 dni. Z przedmiotowego prawa skorzystali skarżący.

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2021 r., organ I instancji zobowiązał inwestorów do usunięcia w przedłożonej dokumentacji budowlanej nieprawidłowości oraz braków. W dniu 13 grudnia 2021 r. inwestorzy uzupełnili przedmiotowe braki.

Pismem z dnia 28 grudnia 2021 r., Prezydent Miasta wystąpił do Miejskiego Konserwatora Zabytków w L. o uzgodnienie projektu rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z uwagi na ujęcie budynku mieszkalnego w ewidencji zabytków. W odpowiedzi na powyższe Miejski Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia 11 stycznia 2020 r.(błędna data winno być 11 stycznia 2022 r.), uzgodnił roboty budowlane w postępowaniu uzgodnieniowym wobec postępowania o wydanie pozwolenia na rozbudowę i przebudowę.

Prezydent Miasta L. decyzją z dnia 27 stycznia 2022 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił P. K. i M. K. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego do budynku dwulokalowego z wewnętrznymi instalacjami: energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, wodociągowej, wewnętrznej instalacji gazu, ogrzewania powietrznego z rekuperacją i wentylacji mechanicznej; rozbiórkę części budynku istniejącego - dobudowanego garażu; budowę nowego garażu dwustanowiskowego; przebudowę zewnętrznych instalacji: kanalizacji sanitarnej, elektrycznych i gazu oraz przyłączy gazu i wodociągowego na działce nr 49 (obr. 26, ark. 6) przy ul. B. w L.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżących Wojewoda L. decyzją z dnia 22 kwietnia 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Wojewoda przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm. – dalej jako "P.b") oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm. , dalej powoływane jako "rozporządzenie" lub "r.w.t.") oraz wskazał, że inwestorzy do wniosku o pozwolenie na przebudowę przedłożyli trzy egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia do projektowania oraz legitymującą się na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwego samorządu zawodowego. Ponadto dołączone zostało oświadczenie projektanta o braku możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowlanego do istniejącej sieci ciepłowniczej.

Wojewoda stwierdził, że organ I instancji prawidłowo uznał, że projekt budowlany spełnia wymogi przepisów budowlanych, co tym samym skutkowało zatwierdzeniem projektów budowlanych i udzieleniem pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego.

Odnosząc się do zarzutów skarżących podnoszonych w odwołaniu dotyczących usytuowania budynku garażowego bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką o nr ew. 52 i przylegającego do ok. 100 letniego budynku mieszkalnego będącego własnością skarżących, a także wpływu przedmiotowego rozwiązania projektowanego na nieruchomość sąsiednią oraz jej wartość i utratę walorów estetycznych wskazano, że Prezydent Miasta L. decyzją z dnia 20 stycznia 2021 r., nr 27/21, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budowie budynku garażowego na działce o nr ew. 49, położonej przy ul. B. w L. Z ww. decyzji wynika, że szerokość elewacji frontowej budynku garażowego winna wynosić do 6,4 m, a wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w poziomie gzymsu/okapu - do 2,7m. Z projektu architektoniczno-budowlanego garażu (str. G3A/4A) wynika, iż szerokość budynku wynosi 6,4 m, natomiast wysokość do okapu 2,65 m. Zatem powyższy warunek wynikający z w/w decyzji został spełniony na gruncie niniejszego stanu faktycznego oraz obowiązujących przepisów.

Organ II instancji dokonując analizy zebranego materiału dowodowego w sprawie stwierdził, że planowana inwestycja zgodna jest także z warunkami technicznymi, zawartymi m.in. w dziale VI "Bezpieczeństwo pożarowe". Z projektu architektoniczno-budowlanego wynika, iż zaprojektowano przekrycie garażu w postaci płyty żelbetowej grubości 12 cm o REI 120 z pokryciem niepalnym, co tym samym spełnia wymogi § 218 r.w.t. Z uwagi jednak, że budynek garażowy został zlokalizowany w granicy działki - ścianą przylegającą do istniejącego budynku mieszkalnego organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie zastosowanie znajdują również przepisy § 209 oraz § 235 r.w.t. Wyjaśnił, że budynki oraz części budynków mieszkalnych, stanowiące odrębne strefy pożarowe, określane jako ZL, zaliczają się do IV kategorii zagrożenia ludzi. Przepis § 235 ust. 1 i 2 r.w.t., definiuje warunki jakie powinny zostać spełnione przy budowie ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Organ odwoławczy podał, że w projekcie zastosowano rozwiązania umożliwiające usytuowanie budynku w granicy działki. Od strony budynku sąsiedniego (ZLIV) zaprojektowano ścianę oddzielenia pożarowego REI 240 murowaną grubości 18 cm z bloczków silikatowych (bez otworów i przebić instalacyjnych)

Wojewoda nie zgodził się z zarzutem naruszenia § 206 w zw. z § 204 ust. 5 r.w.t., poprzez ich błędną wykładnię i nie zlecenie wykonania wcześniejszej ekspertyzy technicznej stanu budynku sąsiedniego. Wskazał, że organ I instancji postanowieniem z dnia 30 listopada 2021 r., nałożył na inwestorów obowiązek m.in. sporządzenia projektu w formie zgodnej z obowiązującym rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1609), a w szczególności uzupełnić informację o przewidywanych zagrożeniach dla otoczenia projektowanego obiektu (§ 14 pkt 5 lit. d) o wyniki ekspertyzy technicznej stanu budynku usytuowanego na działce sąsiedniej, o której mowa w § 206 ust. 1 r.w.t. W dniu 13 grudnia 2021 r., przedmiotowe braki zostały uzupełnione o ekspertyzę wykonaną przez uprawnionego projektanta w specjalności architektonicznej bez ograniczeń mgr inż. arch. J. W. K. (upr. bud. 873/Lb/79) w zakresie stanu istniejącego na działce nr ew. 52 przy ul. B. w L. budynku jednorodzinnego, stwierdzającą stan jego bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania uwzględniającą oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku na działce nr 49, a także polegającą na rozpoznaniu zagrożeń mogących wystąpić w trakcie prac budowlanych lub w ich wyniku wraz ze wskazaniem stopnia monitorowania i zabezpieczenia zagrożeń oraz określeniem obszaru oddziaływania. Wojewoda powołując orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że jeżeli osoba sporządzająca projekt budowlany, posiadająca stosowne uprawnienia, nie stwierdzi tego rodzaju zagrożeń, ekspertyza jest zbędna. W konsekwencji, organy nie mają kompetencji do negowania ustaleń projektanta w tym zakresie ani podstaw, by prowadzić dalsze czynności w tym przedmiocie.

Organ odwoławczy wskazał, że zamiar zagospodarowania działki i lokalizacja budynku garażowego, zgodnie z § 12 ust. 5 r.w.t., powoduje objęcie sąsiedniej działki, tj. dz. nr 52, obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. W ocenie Wojewody właściciele działki sąsiedniej wykazując swój interes prawny, nie doznają ograniczeń, a podnoszone zarzuty, że przedmiotowa inwestycja wpłynie negatywnie na wartość nieruchomości skarżących czy też walory estetyczne mają charakter subiektywny. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że postanowieniem z dnia 11 stycznia 2020 r., Miejski Konserwator Zabytków uzgodnił przedmiotowe roboty budowlane w postępowaniu uzgodnieniowym. Natomiast fakt, że budynek mieszkalny należący do skarżących ma blisko 100 lat, nie jest okolicznością powodującą, iż pozwolenie na budowę w przedmiotowej sprawie nie może zostać wydane. Wobec niestwierdzenia naruszenia przepisów Prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno - budowlanych, jak i ustaleń wynikających z decyzji o warunkach zabudowy, organ II instancji uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji.

Wojewoda podkreślił, że gdy spełnione są wszystkie warunki formalne, organ administracji architektoniczno - budowlanej nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 P.b.).

W powołanej na wstępie skardze do tut. Sądu skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zarzucili naruszenie:

I. przepisów postępowania:

- art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a i art. 80 k.p.a - poprzez brak wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego w sprawie, a także poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, to jest obowiązku dążenia do prawdy obiektywnej oraz ustalenia okoliczności mających znaczenie w tym także uznania zgromadzonych dowodów, w szczególności w wyniku nie uwzględnienia wpływu usytuowania garażu dwustanowiskowego przy granicy należącej do skarżących działki nr 52 w taki sposób, iż przylega on do zlokalizowanego na niej niemal 100 - letniego budynku mieszkalnego, na wartość rynkową przedmiotowego budynku oraz na utratę walorów estetycznych prawie 100 - letniego budynku zachowanego niemal w oryginalnym stanie w wyniku budowy przylegającego do niego nowoczesnego garażu dwustanowiskowego, a także oparcie swojego rozstrzygnięcia na niepełnej oraz pobieżnej oraz sporządzonej przez osobę nie znającą aktualnego stanu budynku zlokalizowanego na działce nr 52, a związku z tym pozbawionej walorów dowodowych, ekspertyzie technicznej dotyczącej ustalenia wpływu usytuowania garażu dwustanowiskowego przy granicy należącej do skarżących działki nr 52 w taki sposób, iż przylega on do zlokalizowanego na niej niemal 100-letniego budynku mieszkalnego, na stan techniczny przedmiotowego budynku mieszkalnego zarówno obecnie jak również w przyszłości w szczególności mając na uwadze, iż w miejscu w którym ma zostać zlokalizowany garaż przebiega linia energetyczna doprowadzająca energię elektryczną m.in. do budynku zlokalizowanego na działce należącej do skarżących, co w konsekwencji poprzez utratę wartości oraz walorów estetycznych należącego do skarżących niemal 100-letniego budynku prowadzi do naruszenie objętego konstytucyjną ochroną przysługującego im prawa własności działki nr 52 oraz zlokalizowanego na niej budynku, a co więcej poprzez brak należytego określenia przez organ I instancji wpływu budowy garażu przylegającego do przedmiotowego budynku mającego niemal 100 lat, na stan techniczny należącego do skarżących budynku mieszkalnego, co z uwagi na jego wiek może prowadzić do jego uszkodzenia a nawet zagrozić zdrowiu i życiu jego domowników;

- art. 6 i 8 k.p.a. tj. zasady praworządności oraz zasady zaufania obywateli do organów władzy publicznej, poprzez brak praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy, a w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji wbrew przepisom prawa bez szczegółowego zbadania zaistniałego w sprawie stanu faktycznego oraz nienależytej kontroli decyzji wydanej przez organ I instancji, co miało istotny wpływ na wynik postępowania;

- art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 9, art. 11 i art. 77 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżących oraz niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także nie ustosunkowanie się do wniosku skarżących o przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania;

- art. 80 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego i uznanie, iż przedstawione przez skarżących dowody pozwalają na wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę nowego garażu dwustanowiskowego przylegającego do ściany należącego do skarżących niemal 100-letniego budynku zlokalizowanego na działce nr 52, co miało istotny wpływ na wynik postępowania;

- art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., tj. przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez brak prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania;

- art. 85 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie oględzin w sytuacji, gdy z uwagi na charakter przedmiotowej sprawy ich przeprowadzenie jest potrzebne w celu prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, co miało istotny wpływ na wynik postępowania;

- art. 15 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ograniczenie się przez Wojewodę L. tylko do pobieżnej kontroli decyzji organu I instancji, bez ponownego rozpoznania sprawy, w tym bez rozpatrzenia podnoszonych przez stronę skarżącą zarzutów i argumentacji zawartej w odwołaniu, jak również bez przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji z dnia 27 stycznia 2022 r., co miało istotny wpływ na wynik postępowania;

- art. 136 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, pomimo iż w przedmiotowej sprawie istniały przesłanki do jego przeprowadzenia, co w istotny sposób mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia wszelkich okoliczności przedmiotowej sprawy i wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik postępowania;

II. przepisów prawa materialnego tj.

- art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z § 12 ust. 3 r.w.t. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności w wyniku wydania decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno- budowlanego oraz udzielającej pozwolenia na budowę obejmującego budowę nowego garażu dwustanowiskowego, pomimo iż wybudowanie garażu zgodnie z złożonym przez inwestorów projektem prowadzi do naruszenia uzasadnionych interesów skarżących,

- § 206 w zw. z § 204 ust. 5 r.w.t., poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie w szczególności w wyniku wydania decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę obejmującej budowę nowego garażu dwustanowiskowego w oparciu o niepełną oraz pobieżną, a związku z tym pozbawioną walorów dowodowych ekspertyzę techniczną sporządzoną przez projektanta przygotowującego projekt, dotyczącą ustalenia wpływu usytuowania garażu dwustanowiskowego przy granicy należącej do skarżących działki nr 52 w taki sposób, iż przylega on do zlokalizowanego na niej niemal 100-letniego budynku mieszkalnego, na stan techniczny przedmiotowego budynku mieszkalnego zarówno obecnie jak również w przyszłości z pominięciem zlecenia wykonania ekspertyzy technicznej stanu budynku należącego do skarżących, w sytuacji, gdy projektant sporządzający projekt nigdy nie dokonał analizy aktualnego stanu technicznego budynku zlokalizowanego na działce nr 52, a w świetle obowiązującego prawa budowa garażu dwustanowiskowego powinna być poprzedzona sporządzeniem szczegółowej i wnikliwej ekspertyzy technicznej stanu budynku zlokalizowanego na należącej do skarżących działce nr 52, albowiem budowa garażu w sposób zaprezentowany powyżej stwarza uzasadnione obawy, iż usytuowanie garażu w ten sposób, że przylega on do przedmiotowego budynku, z uwagi na jego wiek, może powodować zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników tegoż budynku, a także obniżać jego przydatność do użytkowania, w szczególności, iż w miejscu w którym ma zostać zlokalizowany garaż przebiega linia energetyczna doprowadzająca energię elektryczną m.in. do budynku zlokalizowanego na działce należącej do skarżących,

- art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r" noz. 2351) w zw. z § 12 ust. 3 r.w.t. w zw. z art. 21 i art. 64 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno- budowlanego oraz udzielającą pozwolenia na budowę, obejmującą budowę nowego garażu dwustanowiskowego z jednoczesnym pominięciem wpływu usytuowania garażu przy granicy należącej do skarżących działki nr 52 w taki sposób, iż przylega on do zlokalizowanego na niej budynku mieszkalnego, na wartość rynkową przedmiotowego budynku oraz na utratę walorów estetycznych prawie 100-letniego budynku zachowanego niemal w oryginalnym stanie w wyniku budowy przylegającego do niej nowoczesnego garażu dwustanowiskowego czego konsekwencję stanowiło naruszenie przysługującego skarżącym, a objętego konstytucyjną ochroną prawa własności działki nr 52 oraz zlokalizowanego na niej budynku.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących rozwinął poszczególne zarzuty, szeroko powołując orzecznictwo sądów administracyjnych. Ponadto podnósł, że charakter przedmiotowej sprawy wymuszał na organie II instancji rozpatrzenie przedmiotowej sprawy przez pryzmat przepisów Konstytucji RP, co było wprost wskazywane przez Skarżących w odwołaniu a zostało całkowicie pominięte w toku rozpatrywania odwołania przez Wojewodę L. Wskazano, że budynek zlokalizowany na działce nr 52 został wzniesiony w 1929 r. i do dnia dzisiejszego w wyniku starań podejmowanych przez skarżących, zachowany jest w niemal oryginalnym stanie, co wraz z jego atrakcyjnym położeniem przekłada się na jego wartość rynkowa, która jest niewątpliwie wysoka. Usytuowanie nowoczesnego garażu dwustanowiskowego w bezpośrednim sąsiedztwie budynku z lat 20 XX wieku w sposób, iż przylega on do jego ściany, niewątpliwie wpłynie na utratę pielęgnowanych latami przez skarżących walorów estetycznych tegoż budynku, czego konsekwencję stanowić będzie również znaczna utrata wartości przez ten budynek. Co więcej w tym miejscu pragnę także wyraźnie podkreślić, iż zarówno organ I jak również II instancji całkowicie pominęły podnoszonych m.in. w odwołaniu fakt, iż w miejscu, w którym ma zostać postawiony planowany garaż przebiega linia energetyczna doprowadzająca energie elektryczną m.in. do zlokalizowanego na działce nr 52 budynku. Takie usytuowanie garażu znacząco utrudni dostęp do przedmiotowej linii energetycznej, a w konsekwencji w przypadku awarii lub jej uszkodzenia bezsprzecznie wiązać się będzie z utrudnieniem a wręcz uniemożliwieniem sprawnego i szybkiego jej usunięcia, a skutki takiego stanu rzeczy będą w głównej mierze ponosić skarżący. Posadowienie nad nią garażu z całą pewnością może mieć wpływ na stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania budynku do którego przylegać ma przedmiotowy garaż.

Podniesiono także, że wybudowanie garażu na wąskiej działce nr 49, który to garaż niemal całkowicie zasłoni zlokalizowany za nim zabytek w postaci budynku wpisanego do gminnej ewidencji zabytków, godzi w podstawowe zasady wynikające z ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, albowiem w istocie uniemożliwia dostęp do zabytku każdej z osób nie będących jej właścicielami, czego nie da się pogodzić z obowiązkiem właściciela polegającym na dążeniu do jak najdłuższego utrzymania zabytku w jak najlepszym stanie oraz jak najlepszego jego wykorzystania dla dobra ogółu ze względu na jego walory artystyczne, historyczne czy naukowe, z uwagi na fakt, iż zabytek nie stanowi tylko i wyłącznie prywatnego dobra jego właściciela bądź posiadacza, którego interesy zostają z tego względu wyraźnie ograniczone.

Pełnomocnik skarżących zwrócił uwagę na treść pisma inwestorów, w którym wystąpili oni do skarżących z szeregiem, jego zdaniem, bezpodstawnych roszczeń nie mających podstaw w decyzjach wydanych w przedmiotowej sprawie, jednakże z ich treści wynika, że stanowią one konsekwencję wydania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Przedmiot kontroli w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Wojewody L. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego do budynku dwulokalowego z wewnętrznymi instalacjami: energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, wodociągowej, wewnętrznej instalacji gazu, ogrzewania powietrznego z rekuperacją i wentylacji mechanicznej; rozbiórkę części budynku istniejącego - dobudowanego garażu; budowę nowego garażu dwustanowiskowego; przebudowę zewnętrznych instalacji: kanalizacji sanitarnej, elektrycznych i gazu oraz przyłączy gazu i wodociągowego na działce nr 49 (obr. 26, ark. 6) przy ul. B. w L.

W przedmiotowej sprawie zarzuty skargi w znacznej części pokrywają się z zarzutami i argumentacją odwołania. Kwestią sporną jest prawidłowość usytuowania garażu dwustanowiskowego przy granicy działki skarżących, jego wpływu na wartość rynkową nieruchomości należącej do skarżących oraz utrata walorów estetycznych ok. 100 – letniego budynku mieszkalnego. Zdaniem skarżących w sprawie winna być zlecona ekspertyza techniczna celem ustalenia wpływu inwestycji na nieruchomość należącą do nich.

Na wstępie należy podkreślić, że zakres badania projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, podlegających zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, jest ściśle określony w przepisach Prawa budowalnego. Wskazać należy, że decyzja jaką stanowi pozwolenie na budowę nie ma charakteru decyzji uznaniowej. Jeśli zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. – p.b.) organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to typowy przykład normy prawnej o charakterze związanym, kiedy organ nie ma żadnego "luzu decyzyjnego" i jeśli spełnione są przesłanki przewidziane wyżej powołanymi przepisami, to nie może wydać decyzji odmownej (por. przykładowo wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 23 kwietnia 2013 r., II SA/Rz 77/13). A contrario, w przypadku niespełnienia wszystkich warunków określonych w przepisach, organ nie może wydać pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę.

W myśl art. 35 ust. 1 tej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W powołanym art. 35 P.b. został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Podkreślić przy tym należy, że właściwy organ został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b.), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 P.b.) uprawnienia budowlane.

Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy zauważyć należy, że organ odwoławczy uznał, że złożony, a następnie uzupełniony przez inwestorów projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów Prawa budowlanego i spełnia wymagania określone art. 35 ust. 1 P.b. Konsekwencją powyższego było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego do budynku dwulokalowego z wewnętrznymi instalacjami: energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej, wodociągowej, wewnętrznej instalacji gazu, ogrzewania powietrznego z rekuperacją i wentylacji mechanicznej; rozbiórkę części budynku istniejącego - dobudowanego garażu; budowę nowego garażu dwustanowiskowego; przebudowę zewnętrznych instalacji: kanalizacji sanitarnej, elektrycznych i gazu oraz przyłączy gazu i wodociągowego na działce nr 49 (obr. 26, ark. 6) przy ul. B. w L.

Organy w niniejszej sprawie dokonały sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, którą Prezydent Miasta L. w dniu 20 stycznia 2021 r. ustalił warunki zabudowy. W zaskarżonej decyzji Wojewoda podzielił stanowisko Prezydenta, że przedłożone przez inwestorów dokumenty są zgodne z decyzją o warunkach zabudowy.

Odnosząc się do kwestii posadowienia spornego garażu bezpośrednio przy granicy działki skarżących i przylegającego do ich budynku mieszkalnego wskazać należy, że w myśl art. 5 ust. pkt 8 i 9 P.b. obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej oraz poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (...). Zgodnie natomiast z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy lub 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. § 12 ust. 3 r.w.t. stanowi, że dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13,19,23, 36,40, 60 i 271 -273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak już wyżej wskazano organy obu instancji stwierdziły zgodność projektu z wydaną decyzją o warunkach zabudowy. Z przedłożonych przez inwestorów dokumentów wynika, że szerokość projektowanego budynku garażu wynosi 6,4 m, natomiast wysokość do okapu 2,65 m. W decyzji o ustaleniu warunków zabudowy określono szerokość elewacji frontowej budynku garażowego - do 6,4 m, a wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w poziomie gzymsu/okapu - do 2,7m.

Sąd podziela także stanowisko organów, co zgodności planowanego budynku garaży z warunkami technicznymi zawartymi w Dziale VI rozporządzenia – Bezpieczeństwo pożarowe. Jak zwrócił uwagę Wojewoda z projektu architektoniczno-budowlanego wynika, iż zaprojektowano przekrycie garażu w postaci płyty żelbetowej grubości 12 cm o REI 120 z pokryciem niepalnym, co spełnia wymogi określone w § 218 rozporządzenia. Z ust.1 wskazanego przepisu wynika bowiem, że przekrycie dachu budynku niższego, usytuowanego bliżej niż 8 m lub przyległego do ściany z otworami budynku wyższego, z wyjątkiem przypadków wymienionych w § 273 ust. 1, w pasie o szerokości 8 m od tej ściany powinno być nierozprzestrzeniające ognia oraz w pasie tym: konstrukcja dachu powinna mieć klasę odporności ogniowej co najmniej R 30 (pkt 1), a przekrycie dachu powinno mieć klasę odporności ogniowej co najmniej R E 30 (pkt 2). Ponadto z ust. 3 tego przepisu wynika, że postanowienia ust. 1 i 2 odnoszą się również do części niższej budynku, jeżeli część ta stanowi odrębną strefę pożarową. Sporny budynek garażowy został zlokalizowany w granicy działki - ścianą przylegającą do istniejącego budynku mieszkalnego w związku z powyższym zastosowanie mają także przepisy § 209 oraz § 235 r.w.t. Przepis § 235 ust. 1 i 2 r.w.t., definiuje warunki jakie powinny zostać spełnione przy budowie ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wznosić na własnym fundamencie lub na stropie, opartym na konstrukcji nośnej o klasie odporności ogniowej nie niższej od odporności ogniowej tej ściany (ust.1) i należy wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E I 60 (ust.2). Z projektu wynika, że od strony budynku sąsiedniego skarżących zaprojektowano ścianę oddzielenia pożarowego REI 240 murowaną grubości 18 cm z bloczków silikatowych (bez otworów i przebić instalacyjnych).

W ocenie Sądu na aprobatę zasługuje także stanowisko Wojewody braku podstaw do zlecenia wykonania ekspertyzy stanu budynku skarżących. Wskazać należy, że w sprawie na skutek postanowienia organ I instancji z dnia 30 listopada 2021 r. inwestorzy przedłożyli ekspertyzę techniczną stanu istniejącego na działce nr 52 przy ul. B. w L., stwierdzającej stan jego bezpieczeństwa i przydatności do użytkowani uwzględniająca oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku na działce 49, rozpoznanie zagrożeń mogących wystąpić w trakcie prac budowlanych lub w ich wyniku wraz ze wskazaniem sposobu monitorowania i zabezpieczania zagrożeń oraz określeniem obszaru oddziaływania wykonaną przez uprawnionego projektanta w specjalności architektonicznej bez ograniczeń mgr inż. arch. J. W. K. (upr. bud. [...]) w zakresie stanu istniejącego na działce nr ew. 52 przy ul. B. w L. budynku jednorodzinnego należącego do skarżących (str. E1/6 projektu). Z ekspertyzy wynika, że budynek istniejący nie jest wrażliwy na oddziaływanie wywołane wykopem pod nowy budynek (pod warunkiem jego prawidłowego zabezpieczenia) Niewielkie przemieszczenia w jego obrębie nie wpłyną na jego stan techniczny. Nie ma zagrożeń dla istniejącego budynku (str. E5/6). Wynika z niej ponadto, że owszem budynek sąsiedni wzniesiono przed 1939 r. ale został on poddany w ostatnich latach gruntownej przebudowie, która co prawda nie zmieniła jego charakteru ale doprowadziła go do bardzo dobrego stanu technicznego.

W ekspertyzie wskazano, że ściana szczytowa w granicy z działką nr 49 jest "ślepa" z narożnikami podkreślonymi okładziną z piaskowca w formie boniowanych lizen. Ściana szczytowa nie jest ścianą nośną. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, na co również zwrócił uwagę Wojewoda, osoby odpowiedzialne za sporządzenie ekspertyzy, jako legitymujące się stosownymi uprawnieniami i wiedzą specjalistyczną, określają zakres badań i analiz niezbędnych do ustalenia okoliczności wyznaczonych § 206 r.w.t. Ekspertyza techniczna nie jest wymagana w każdym przypadku - jej sporządzenie jest konieczne, gdy wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenie jego przydatności do użytkowania. Jeżeli osoba sporządzająca projekt budowlany, posiadająca stosowne uprawnienia (potwierdzone dołączonymi do projektu oświadczeniami, jak w niniejszej sprawie), nie stwierdzi tego rodzaju zagrożeń, ekspertyza jest zbędna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1323/15, oraz wyrok z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt II OSK 906/12, LEX nr 1559941). W konsekwencji, organy nie miały kompetencji do negowania ustaleń projektanta w tym zakresie i nie stwierdziły potrzeby uzupełnienia znajdującej się w aktach sprawy ekspertyzy. Wskazać także należy, że skarżący nie przedstawili żadnego dowodu pozwalającego na odmienną ocenę stanu budynku należącego do nich, niż wynikający ze wskazanej powyższej ekspertyzy zaakceptowanej przez organy. Strona postępowania może oczywiście kwestionować prawidłowość sporządzonej ekspertyzy, jednak dla jej podważenia powinna przedstawić kontropinię sporządzoną przez specjalistę w danej dziedzinie, a przynajmniej wskazać błędy sporządzonej w sprawie ekspertyzy.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie teren działki skarżących znajduje się w obszarze odziaływania. W wyroku WSA w Łodzi z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 861/12, wskazano, że w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże wyłącznie w aspekcie ewentualnego naruszenia norm z zakresu Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Wojewoda zasadnie stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów Prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno - budowlanych, jak i ustaleń wynikających z decyzji o warunkach zabudowy, tym samym nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Podnoszone przez skarżących okoliczności wpływu planowanej budowy garażu na wartość ich nieruchomości i jej walory estetyczne nie mogły być uznane w niniejszym postępowaniu. Skarżący nie przedstawili żadnych dokumentów i okoliczności potwierdzających podnoszone zarzuty. Należy zwrócić uwagę, że sporne roboty zostały uzgodnione z Miejskim Konserwatorem Zabytków. Budynek mieszkalny należący do skarżących posiada wartość historyczną, nie mniej jednak nie został wpisany do ewidencji zabytków i nie podlega szczególnej ochronie.

Odnosząc się do kwestii budowy spornego garażu na terenie, pod którym przebiega linia zasilająca w energię elektryczną budynek na działce 52, wskazać należy, że projekt budowlany garażu w granicy z działką nr 52 przewiduje, że fundamenty będą na wysokości od 1,2 poniżej gruntu, do 2,6 m przy ścianie budynku. W rejonie posadowienia garażu dokonywano wykopów pod przyłącza gazu, energii elektrycznej (0,8 m poniżej terenu), kanalizacji sanitarnej (3 m poniżej terenu) i wodociągu (1,8 poniżej terenu). Wykopy pod fundamenty będą zabezpieczone. Przed odkryciem ściany fundamentowej budynku istniejącego wykonawca poprzedzi to wykonaniem wykopów sondażowych. Oceniane będą przemieszczenia pionowe podłoża by ustalić wpływ wykopu na stan techniczny sąsiadującego budynku i jego czy zachowanie budynku jest zgodne z przyjętymi założeniami. Roboty ziemne mają być prowadzone w okresie suchym, a wykop powinien być zabezpieczony przed opadami atmosferycznymi. Roboty przy wykopach i murach fundamentowych mają być wykonywane w możliwie najkrótszym czasie. Istniejąca zewnętrzna instalacja kanalizacji sanitarnej ma być zabezpieczona rurą osłonową dwudzielną ze stali ocynkowanej z uszczelnieniem typu GP dla średnicy DN150. Natomiast na istniejący kabel pod garażem należy założyć rurę dwudzielną PS 110 AROT. Roboty kablowe wykonywać zgodnie z normą PN-76/E-05125 i N-SEP 003 (projekt zagospodarowania). W związku z powyższym nie można uznać, że by linia energetyczna doprowadzająca energie do budynku skarżących mogłaby być uszkodzona. Przewidziane rozwiązania mają zabezpieczyć przebiegającą linię energetyczną.

Zdaniem Sądu budowa garażu w sposób przyjęty w przedłożonym, kompletnym projekcie nie będzie, wbrew twierdzeniom skarżących, stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa skarżących, a także obniżać przydatność do użytkowania budynku należącego do nich.

W ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty procesowe nie dawały również podstaw do jej uwzględnienia. Materiał dowodowy sprawy został wyczerpująco zebrany i rozpatrzony przez organy. Analiza organów obejmowała zgodność projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy oraz zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami. Organy dokonały również sprawdzenia projektu pod względem jego kompletności. Nie ma podstaw do uznania, by organy pominęły jakiekolwiek istotne okoliczności, mające znaczenie w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe, za niezasadne należało uznać zarzuty skargi, naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, 77 i 80 k.p.a. bowiem prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, w aspekcie zgodności planowanej inwestycji z prawem i decyzją o warunkach zabudowy.

Odnosząc się do zarzutów braku ustosunkowania się w zaskarżonej decyzji do zarzutów odwołania, wskazać należy, że Wojewoda nie odniósł się do każdego zarzutu z osobna, jednak omówił wszystkie kwestie istotne dla rozstrzygnięcia, w tym również kwestie sporne.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela te ustalenia oraz uznaje dokonaną przez organy ocenę materiału dowodowego w sprawie za zgodną z regulacjami k.p.a. Podniesione przez skarżących zarzuty, nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi. Co do zasady - zawarte tam twierdzenia stanowią w ocenie Sądu jedynie polemikę z ustaleniami organów, która, zarówno jako nie znajdująca oparcia przepisach prawa, jak i forsująca jedynie interes faktyczny strony skarżącej, przy jednoczesnym pominięciu uprawnienia inwestorów do zgodnego z prawem zabudowania swojej nieruchomości, nie mogła doprowadzić do zdeprecjonowania wniosków, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o jego wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, jeżeli przeprowadzona kontrola tego aktu, nie wykazała naruszeń prawa. Nieuwzględnienie zaś przez organ odwoławczy podniesionych w odwołaniu zarzutów, nie może samo w sobie stanowić o naruszeniu przepisów procesowych przez ten organ. Podkreślić należy, że stanowisko organu nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej.

W tym miejscu wskazać należy, że odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy inwestycja w sposób oczywisty jest niezgodna z przepisami, w tym z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji natomiast, w której są spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 P.b., organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok WSA w Warszawie z 11 czerwca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2869/18). W ocenie Sądu, zasadnie przyjęły organy, że w niniejszej sprawie inwestorzy spełnili wszelkie wymogi formalne dotyczące przedmiotowej inwestycji. Kompletność projektu budowlanego, jego sporządzenie i sprawdzenie przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami, zgodność projektu z decyzją o warunkach zabudowy oraz z innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz dysponowanie przez inwestora nieruchomością na cele budowlane, musiało skutkować wydaniem decyzji pozytywnej.

Reasumując, za niezasadne należało uznać zarzuty skargi, naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Wbrew twierdzeniom skargi, nie można zarzucić organom, że nie rozpatrzyły całego posiadanego materiału dowodowego, czy też błędnie ustalono stan faktyczny w sprawie. Organ szczegółowo przedstawił podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia oraz przytoczył przepisy, które w sprawie miały zastosowanie. Organy obydwu instancji doszły do słusznego przekonania, że wymogi określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b. zostały spełnione, nie było zatem podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a w konsekwencji decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca inwestorom pozwolenia na budowę nie naruszała prawa.

W tych okolicznościach skargę, jako niezasadną, Sąd oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.