Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1214/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie: AWSA: Inga Gołowska WSA: Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2008r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję, jak i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...].2005r. do Urzędu Miasta [...] wpłynął wniosek T. B. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku na obiekt pensjonatowy z restauracją, miejscami postojowymi, mała architekturą oraz infrastruktura techniczną na działce nr [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...].

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...].2007r., nr [...] ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

W uzasadnieniu wskazano, iż teren inwestycji nie jest objęty obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, a inwestor uzyskał niezbędne uzgodnienia organów w zakresie wymaganym przez art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj.: postanowienie Zarządu Dróg i Komunikacji z dnia 11.01.2007r. w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego (utrzymane postanowieniem SKO w [...] z dnia [...].2007r.), opinię WGKiOŚ UM[...] z dnia [...].2005r. w zakresie komunikacji, opinię WGKiOŚ UM[...] z dnia [...] 2006r. w zakresie ochrony środowiska, opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...].2005r. odnośnie obszarów i obiektów objętych ochrona konserwatorska oraz opinię Dyrekcji Zespołu [...] Parków Krajobrazowych z dnia [...]2005r.w odniesieniu do obszaru zlokalizowanego na terenie otuliny parku krajobrazowego.

W dalszej części uzasadnienia organ I instancji wskazał, że w oparciu o wyniki analizy architektoniczno - budowlanej obszaru wyznaczonego wokół terenu objętego wnioskiem stwierdzono, że przedmiotowe przedsięwzięcie pod względem funkcji jak i formy spełnia przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz innych przepisów szczególnych. Organ ustosunkował się również do wniesionych przez strony w toku postępowania uwag. Do decyzji dołączono wymagane przez ustawę załączniki.

Odwołanie od wskazanej decyzji złożyli M. K. i J. W. działający przez pełnomocnika radcę prawnego A. K.

W uzasadnieniu wskazano, że na podstawie art. 61. l ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wskazanych w tym artykule przesłanek. Zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 nr 164 póz. 1588 z póz. zm.) parametry architektoniczne są ustalane na podstawie obszaru analizowanego. Granice tego obszaru powinny się znajdować w odległości nie mniejszej, niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Jednakże nie można tego zapisu rozumieć, w ten sposób, ze obszar ten może być powiększany dowolnie. Ustawodawca, wyraźnie dał wskazówkę interpretacyjna, ile powinna wynosić wielkość takiego obszaru tj. 50 metrów od granicy działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, tak więc zwiększenie tego obszaru analizowanego przez osoby ustalające czy parametry zamierzenia inwestycyjnego są zgodne z wyżej cytowanym rozporządzeniem, nie może być dowolne i powinno być za każdym razem przez te osoby uzasadnione.

W przedmiotowej sprawie została sporządzona Analiza Urbanistyczno -Architektoniczna przez architekta E. K. jednak nie określiła ona wielkości analizowanego obszaru, na podstawie którego uznała, iż przyszłe zamierzenie inwestycyjne, jest zgodne z w/w rozporządzeniem, wskazując jedynie że analizowany obszar jest zaznaczony na załączonej do opinii mapie i jest nie mniejszy niż 50 metrów. Z powyższej mapy nie sposób ustalić wielkości tego obszaru. Można jedynie stwierdzić z pewnością, że obszar analizowany jest mniejszy na północ od działki niż na jej południe.

Prezydent Miasta [...] odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez strony podczas postępowanie o wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego zaznaczył, iż uzasadnieniem jego postępowania było objęcie nim również działek, na których znajdują się obiekty usługowe i mieszkalno -usługowe, tworzące obudowę ulicy.

Nawet podzielając częściowo stanowisko Prezydenta, iż ta analiza powinna oddawać cechy zagospodarowania i zabudowy terenu to, trzeba zauważyć, że nie może być czynione to tak arbitralnie, jak w przedmiotowej sytuacji, gdzie występuje, aż taka dysproporcja w oddaleniu granic obszaru analizowanego od działki na której ma powstać planowana inwestycja (w szczególności granica od strony północno -zachodniej). Takie działanie Prezydenta [...] doprowadziło do zniekształcenia faktycznego obrazu [...]. Zgodnie z § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia "wskaźnik wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego", jednakże w § 2 dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 1. Prezydent Miasta [...] skorzystał z tego uprawnienia i wyznaczył inny wskaźnik. Należy podkreślić, iż w analizie nie uzasadniono, dlaczego postanowiono wyliczyć odmiennie ten wskaźnik niż jako średnią z analizowanego terenu. Organ wskazał także, iż wskaźnik został wyznaczony ze wskaźników zabudowy obszaru mającego bezpośrednie oddziaływanie na przedmiotową inwestycję (działki po południowej stronie ul. [...]). Organ nie wyjaśnił, dlaczego jedynie działki po południowej strome ul. [...] mają bezpośrednie oddziaływanie na przedmiotową inwestycję. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzależnia się zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ww. ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2005 r. IV SA/Wa 950/2004).

W przedmiotowej sytuacji cel planowanego przedsięwzięcia tj. pensjonat przewidziany na obsługę rzesz turystów narusza charakter otaczającej go okolicy. Zakładana, bowiem inwestycja znajduje się na terenach dawnej wsi [...], gdzie występowała wyłącznie zabudowa wiejska. Oczywiście z czasem te tereny traciły charakter typowo wiejski, jednakże mimo intensywnej zabudowy tych okolic nie utraciły one swojej specyfiki tj. obszaru zabudowanego pojedynczymi domami jednorodzinnymi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] 2007r., nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób prawidłowy, a wydana decyzja jest zgodna z właściwymi w przedmiotowej sprawie przepisami. Kolegium nie znalazło podstaw do kwestionowania jej zasadności. Wskazano, że spełnione zostały warunki, o których mowa wart. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym określone w punkcie 2 i 3 tego przepisu (dostęp do drogi publicznej, uzbrojenie terenu). Analizę, jak również jej wyniki sporządziła i przeprowadziła osoba legitymująca się wpisem na listę izby samorządu zawodowego architektów. Przedmiotowa analiza, zdaniem organu odwoławczego została sporządzona w sposób rzetelny, zawiera szerokie uzasadnienie, a wyniki analizy stanowią odzwierciedlenie poczynionych w jej toku ustaleń.

Odnosząc się z kolei do pojęcia obszaru analizowanego, o którym mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w prawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania, organ stwierdził, że obejmuje ono sąsiedztwo bliższe, jak również sąsiedztwo dalsze, rozumiane jako teren w pobliżu, wyznaczone minimalnymi parametrami określonymi w § 3 ust. 2 rozporządzenia, tj. co najmniej trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, jednak w żadnym wypadku nie mniej niż 50 m.

Zdaniem organu II instancji odnośnie zarzutów sąsiadów wskazał, że szczegółowe rozwiązania techniczne w zakresie dotyczących ochrony interesów osób trzecich podobnie jak w ogólne w zakresie rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych nastąpią jednak dopiero na etapie postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. W tym bowiem postępowaniu przedmiotem badania przez właściwy organ będzie projekt budowlany zawierający odpowiednie rozwiązania techniczno-budowlane. Odnosząc się do tych kwestii podkreślono, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu, ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja ustalająca warunki zabudowy dla określonej inwestycji nie jest bowiem równoznaczna z pozwoleniem na budowę.

Pismem z dnia [...].2007r. J. W. (zwany dalej skarżącym) działający przez pełnomocnika radcę prawnego A. K. złożył za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (nadane przesyłką poleconą w urzędzie pocztowym [...] w dniu [...] 2007r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na w/w decyzję organu odwoławczego.

W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżona decyzja narusza:

• art. 53 ust 4 pkt 9, w związku z ar art. 53 ust 5, w zw. z 64 ust 1ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zw. z art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy oraz postanowienia uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy, w odniesieniu do obszaru przyległego do pasa drogowego ulicy [...] przez ten sam organ, to jest Prezydenta Miasta [...],

• §3 ust.1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 nr 164 póz. 1588 z póz. zm.), poprzez jego błędne zastosowanie polegające na nieprawidłowym wyznaczeniu wielkości obszaru analizowanego dla planowanej inwestycji,

• § 5. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (DZ. U. 2003 nr 164 póz. 1588 z póz. zm.), poprzez jego błędne zastosowanie polegające na nieprawidłowym wyliczeniu wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki/ terenu inwestycji, albowiem został on wyznaczony tylko z "działek po południowej stronie ul. [...] ", a nie z całego obszaru analizowanego ustalonego dla przedmiotowej inwestycji,

• art. 61 pkt l w zw. z art. 2 pkt l ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r. Nr 80 póz. 717 ze zm.) poprzez jej błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że planowana inwestycja nie narusza ładu przestrzennego w jej sąsiedztwie.

W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i o zasądzenie kosztów.

W piśmie z dnia [...] .2007r. udzielono odpowiedzi na skargę J. W. i wniesiono o jej oddalenie. Organ odwoławczy potrzymał swoje stanowisko oraz argumentację zastosowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, że analiza architektoniczno –urbanistyczna została przeprowadzona w sposób prawidłowy przez uprawnionego specjalistę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej w skrócie: P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, uznał iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...].2007r. i utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] .2007r., naruszają prawo w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego.

W znacznej części podzielić należy zarzuty strony skarżącej przedstawione w skardze.

Jako uchybienie procesowe wskazać należy, iż uzgodnienie Zarządu Dróg i Komunikacji z dnia [...].2007r. w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego (utrzymane postanowieniem SKO w [...] z dnia [...].2007r.) zostało wydane w formie postanowienia na zasadzie art.106 k.p.a. Słusznie strona skarżąca podnosi, że W ramach tego postępowania organ wydaje decyzję na podstawie art. 53 ust 4 pkt 9 m.in. po uzyskaniu uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległego pasa drogowego. W następnym ustępie cytowanego artykułu wskazano z kolei, iż takie uzgodnienie dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Przepisie ten stanowi, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W niniejszej sprawie natomiast organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy oraz organ uzgadniający tą decyzję w odniesieniu do obszaru przyległego do pasa drogowego ulicy [...] jest ten sam tj. Prezydent Miasta [...]. Nie zmienia tego, okoliczność, że decyzja ustalająca warunki zabudowy oraz postanowienie uzgadniająca ją w zakresie "drogowym" wydane przez pracowników różnych jednostek organizacyjnych, ale działających w imieniu Prezydenta Miasta [...]. W konsekwencji takiej sytuacji - uzgodnienia inwestycji przez ten sam organ, który wydaje decyzję o warunkach zabudowy - nie ma zastosowania art.106 k.p.a. i wynikająca z niej forma działania – postanowienie.

Błędna jest natomiast konkluzja strony skarżącej, iż w związku z powyższym Prezydent Miasta [...] wydał decyzje o ustaleniu warunków zabudowy w niniejszej sprawie z naruszeniem prawa, albowiem on sam uzgodnił zaskarżoną decyzję w zakresie obszaru pasa drogowego ulicy [...] dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Uchybienie wiąże się tu jedynie z zastosowaniem niewłaściwej formy uzgodnienia (postanowienia), a nie z tym, że ten sam organ uzgadnia zamierzenie inwestycyjne i wydaje decyzje o warunkach zabudowy.

Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. zwaną dalej ustawą).

Art. 61 ust. 1 pkt 1-5 w/w ustawy wskazuje pięć warunków, których łączne spełnienie się daje możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do określonego terenu.

W ust. 1 pkt 1 wskazanego wyżej artykułu wskazuje się, iż co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego powierzył ustawodawca ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej (art. 61 ust. 6 ustawy), wskazując, iż organ ten wyda w tym zakresie stosowne rozporządzenie.

Wykonując powyższą delegację Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Paragraf trzeci rozporządzenia (ust.1) zobowiązuje organ orzekający w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy do wyznaczenia wokół terenu inwestycji obszaru analizowanego i przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Słusznie podnosi strona skarżąca, iż nie można tego zapisu rozumieć, w ten sposób, że obszar ten może być powiększany dowolnie. Ustawodawca, wyraźnie dał wskazówkę interpretacyjna, ile powinna wynosić wielkość takiego obszaru tj. 50 metrów od granicy działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, tak więc zwiększenie tego obszaru analizowanego nie może być dowolne i powinno być za każdym razem przez osoby sporządzające analizę architektoniczno-urbanistyczna uzasadnione. W przedmiotowej sprawie została sporządzona analiza urbanistyczno - architektoniczna przez architekt E. K., która wskazała, iż przyszłe zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki w/w rozporządzenia. Jednak nie sposób, odnieść się do prawidłowości powyższych ustaleń wykonanych przez biegłą, albowiem swojej opinii nie uzasadniła ona przyjętej przez siebie wielkości analizowanego obszaru wskazując jedynie, że analizowany obszar jest zaznaczony na załączonej do opinii mapie i jest nie mniejszy niż 50 metrów. Można stwierdzić z pewnością, że obszar analizowany jest mniejszy na północ od działki nr [...] niż na południe od niej.

Rozporządzenie wymaga, aby były zachowane pewne minimalne odległości (trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem i 50 m) przy wyznaczaniu granic analizowanego obszaru. Wbrew jednak twierdzeniu strony skarżącej nie wymaga ono, aby granice analizowanego obszaru powinny być wyznaczonej w tej samej odległości z każdej strony działki. Dopuszczalne jest zatem nierównomierne wyznaczenie granic analizowanego obszaru, przy zachowaniu minimalnych odległości i przy uzasadnieniu tak przyjętych granic analizowanego obszaru.

Analiza powinna oddawać cechy zagospodarowania i zabudowy terenu, a to nie może być czynione arbitralnie. Winna ona prowadzić ukazania faktycznego obrazu zagospodarowania terenu wokół planowanej inwestycji (w niniejszej sprawie [...]). Granice analizy nie mogą być w sposób dowolny rozszerzane w celu uzyskania korzystnych dla inwestora parametrów zabudowy.

Zgodnie z § 5 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "wskaźnik wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego", jednakże § 2 dopuszcza "wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3" W analizie przyjęto inny wskaźnik, lecz nie uzasadniono tego w sposób wystarczający, dlaczego postanowiono wyliczyć odmiennie ten wskaźnik niż jako średnią z analizowanego terenu. Podkreślić przy tym należy, iż słusznie w analizie wskazano, że dla terenu inwestycji bezpośrednie oddziaływanie mają przede wszystkim działki po południowej stronie ul. [...]).

Wśród innych uchybień podnieść należy, iż z decyzji organu I instancji wynika, że decyzja ta zawiera dwa załączniki. W załączniku do decyzji oznaczonym nr 1 określono warunki zabudowy terenu oraz wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej. Załącznik nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy zawierać miał linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w skali 1:1000 wraz z częścią graficzną wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej.

Jednak na załączniku graficznym decyzji oznaczonym nr 2 wskazano jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji, nieprzekraczalną linię zabudowy dla funkcji mieszkalnej, nieprzekraczalną linię zabudowy. Brak jest na tym załączniku graficznym wyznaczonych granic obszaru analizowanego – wbrew wyraźnemu zapisowi w treści samej decyzji z [...].2007r. Nadto zwykłe porównanie tego załącznika graficznego decyzji z załącznikiem graficznym analizy urbanistyczno-architektonicznej zawartym w aktach administracyjnych sprawy wskazuje, że nie zawiera on granic obszaru analizowanego.

Orzekając w sprawie organy nie uwzględniły zatem wniosków, jakie wynikają z § 9 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003r. w odniesieniu do części składowych decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do powyższego przepisu częściami tymi są: część tekstowa decyzji (ust. 1), część graficzna decyzji (ust. 1), załącznik do decyzji o warunkach zabudowy w postaci wyników analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, zawierających część tekstową i graficzną (ust. 2).

Zgodnie z § 9 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia organ jest zobowiązany sporządzić analizę zawierającą część tekstową i graficzną, stanowiące załącznik do decyzji o warunkach zabudowy.

Tym samym nie spełniony został warunek, o którym mowa w ust. 2 § 9 powyższego rozporządzenia, stwierdzający, iż wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, składające się z części tekstowej i graficznej, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy.

Mając na uwadze powyższe uchybienia Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.