Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 674/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 19 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K Z na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 31/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K Z na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 20 lutego 2017 r. odmówił K Z wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione.

Z uzasadnienia orzeczenia Sądu I instancji wynika, że w skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia podając w uzasadnieniu, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

WSA w Szczecinie oddalając wniosek skarżącego wyjaśnił, że zaskarżone postanowienie dotyczy wyłącznie oceny zasadności zarzutów wobec prowadzenia egzekucji administracyjnej – przedawnienia i nieistnienia obowiązku. Tego rodzaju postanowienie nie stanowi aktu nadającego się do wykonania lub podlegającego wykonaniu, gdyż nie nakłada na stronę żadnych obowiązków ani nie nakazuje skarżącemu określonego zachowania. Nie nakłada żadnych zobowiązań finansowych, które mogłyby doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd I instancji zwrócił również uwagę, że skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, w uzasadnieniu skargi nie można nawet wyodrębnić argumentacji, która odnosiłaby się do przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a.

K Z złożył zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 163 § 2 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skarżący podał, że zaskarżony akt nadaje się do wykonania w ten sposób, że niweluje złożone zarzuty i otwiera możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ponadto wskazał, że jest osobą niezamożną, ma bardzo niskie dochody wynoszące ok. 1600 zł netto, spłaca dwie pożyczki, jest osobą schorowaną i miesięcznie wydaje na leki ok. 200 zł

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni aprobuje stanowisko WSA, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2015 r. o sygn. akt II GZ 306/15; dostępne w CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie do Sądu I instancji zaskarżone zostało postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 8 listopada 2016 r., wydane w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Stwierdzić należy, że takie postanowienie, ze względu na zakres i charakter prawny, nie nadaje się do wykonania. Uznanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie za niezasadne zarzutów zgłoszonych przez stronę w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie powoduje powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na skarżącego nowych praw lub obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu. Tym samym wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwe (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2015 r. o sygn. akt II GZ 306/15, a także postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2015 r. o sygn. akt II FZ 737/15; dostępne w CBOSA). Słusznie zatem Sąd I instancji oddalił wniosek skarżącego.

Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.