Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 825/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 1, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146 a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 233 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 października 2015 r. sprawy ze skargi E. Cz. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do maja 2011 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 11 września 2014 r. określił E.C. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do lipca, październik i grudzień 2011 r. z tytułu wynajmu pokoi gościnnych ramach świadczonych usług agroturystycznych i wynajmu sali.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę odwołania, decyzją z dnia 27 lutego 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji za poszczególne miesiące od marca do maja 2011 r. oraz wskazał, że w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec, lipiec, październik i grudzień 2011 r. zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że istotą sporu było to czy organ pierwszej instancji zasadnie określił E.C. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od marca do maja 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że opodatkowania podatkiem od towarów i usług działalności prowadzonej przez podatniczkę, a polegającej na wynajmie sali, jest konsekwencją utraty przez stronę prawa do zwolnienia z opodatkowania tym podatkiem z uwagi na dokonaną przez E.C. dostawę działki gruntu. Jednocześnie organ zwrócił uwagę na to, że w sprawie nie było kwestionowane to, iż podatniczka, w okresie od marca do maja 2011 r. świadczyła usługi wynajmu sali w ramach prowadzonej działalności agroturystycznej. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zasadnie w sprawie stwierdzono, iż w zakresie wyżej wskazanych usług skarżąca winna zostać uznana za podatnika podatku VAT.

Organ odwoławczy podniósł także, że wszelkie zarzuty formułowane przez stronę odnoszą się w istocie do decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2009 roku, które to rozstrzygnięcie nie jest przedmiotem niniejszej sprawy. W związku z powyższym organ uznał te zarzuty za nieuzasadnione.

Za nieuprawniony Dyrektor Izby Skarbowej uznał także zarzut naruszenia art. 141 Ordynacji podatkowej. Przyznał wprawdzie, że termin załatwienia sprawy określony w art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej nie został dotrzymany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, niemniej jednak organ ten zawiadamiał każdorazowo stronę o niezałatwieniu sprawy we właściwym terminie, podając przyczynę niedotrzymania terminu oraz wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Analiza akt sprawy wskazuje przy tym na to, że przyczyną niedotrzymania terminu była konieczność zebrania pełnego materiału dowodowego i jego wnikliwej analizy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku E.C. wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1 i 2, art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 13 pkt 1 lit a, art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 roku, nr 177, poz. 1054 ze zm.) – dalej w skrócie zwanej ustawą VAT oraz art. art. 187 § 1 w zw. z art. 122, art. 191 i art. 233 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że organy podatkowe bezpodstawnie uznały, że skarżąca była podatnikiem podatku VAT w sytuacji, gdy nie prowadziła działalności gospodarczej opodatkowanej tym podatkiem. Zdaniem strony organy niezasadnie przyjęły, że zachowaniu podatniczki w odniesieniu do zbywanych nieruchomości można było przypisać cechy działania w charakterze profesjonalnego handlowca. Skarżąca zarzuciła także, iż organy podatkowe nie zebrały zupełnego materiału dowodowego i w sposób wyczerpujący go nie rozpatrzyły. Ponadto strona uznała, że w sprawie bezzasadnie wydano dwie decyzje w konsekwencji wniesionego przez podatniczkę odwołania.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew podniesionym zarzutom, zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania na wstępie należy podkreślić, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd (por. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66).

W pierwszej kolejności należy podnieść, że zasadnicza część skargi skupia się na opisie okoliczności związanych z nabyciem przez podatniczkę nieruchomości od "A", a następnie ze sprzedażą nieruchomości dokonaną w marcu 2009 roku, co stanowiło podstawę do wydania wobec skarżącej przez organ podatkowy decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług. W związku z tym strona formułowała szereg zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów ustawy VAT, a skupiających się zasadniczo na twierdzeniu, że brak było podstaw, aby w powyższym zakresie uznać, iż sprzedaż nieruchomości nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej, a E.C. należało w tym zakresie uznać za podatniczkę podatku VAT. Sąd wskazuje, że prawidłowość rozstrzygnięcia organu podatkowego w tym przedmiocie została już poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 13 maja 2015 r., sygn.. akt I SA/Gd 296/15 oddalił skargę E.C.. W związku z powyższym, w niniejszym rozstrzygnięciu Sąd nie będzie odnosił się do tych zarzutów strony, które zostały sformułowane w odniesieniu do ustaleń będących podstawą wydania decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2009 r.

Przechodząc do oceny pozostałych sformułowanych przez stronę zarzutów Sąd uznał, że organy podatkowe nie dopuściły się naruszenia wskazywanych przez stronę przepisów Ordynacji podatkowej. W szczególności nie doszło do naruszenia treści art. 187 § 1 w zw. z art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego.

Z powyższych norm wynika dla organu obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa. Organy podatkowe mają jednocześnie obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego ma znaczenie dla właściwego stosowania przepisów materialnego prawa podatkowego.

Trzeba mieć jednocześnie na względzie, że art. 122 Ordynacji podatkowej mówi o działaniach niezbędnych, a wynikający z tego przepisu oraz z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek organów gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Obowiązek ten obciąża organy jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych.

Jednocześnie należy podkreślić, że przeprowadzony przez Dyrektora Izby Skarbowej wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest zdaniem tutejszego Sądu w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd w pełni podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego jest w pełni uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organ odwoławczy na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 Ordynacji podatkowej, nie nosi cech dowolności czy powierzchowności.

Zdaniem Sądu organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane w ten sposób dowody zostały następnie poddane wnikliwej i poprawnej ocenie. Świadczy zresztą o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która pozwala stwierdzić, iż rozumowanie organów podatkowych uwzględnia przedstawione wyżej reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

W opinii Sądu, argumentacja strony skarżącej ogranicza się w głównej mierze do polemiki z ustaleniami organów - poprzez proste zaprzeczenie poczynionym ustaleniom, a podniesione w skardze zarzuty mają charakter ogólnikowy i nie wykazują sprzeczności we wnioskowaniu prezentowanym przez organ. Tymczasem skuteczność wykazania, że organ podatkowy naruszył zasadę z art. 191 Ordynacji podatkowej wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął organ wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena organu.

Dodatkowo należy zauważyć, że z sytuacją nierozpatrzenia całości materiału dowodowego, o jakiej mowa w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, a zatem przepisu, którego naruszenie zarzuca strona skarżąca, mamy do czynienia wówczas, gdy organ zaniecha w ogóle przeprowadzenia oceny dowodu, a nie wówczas, gdy uznaje określony dowód za niewiarygodny, a wynikające z przeprowadzonego dowodu wnioski za niestanowiące podstawy dokonanych ustaleń faktycznych. Organom podatkowym przyznano uprawnienie do swobodnej oceny poszczególnych dowodów, a zatem prawo do uznania, które z dowodów stanowią wiarygodne źródło twierdzeń o faktach, a które nie. Zarzut dowolnego działania organu można by postawić dopiero wówczas, gdyby ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak wówczas, gdy organ wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko wskazuje, którym dowodom przyznaje moc dowodową, a którym odmawia wiarygodności i z jakich przyczyn.

Sąd nie aprobuje również zarzutu strony odnoszącego się do naruszenia treści art. 233 Ordynacji podatkowej, a mającego polegać na nieuprawnionym, zdaniem strony, wydaniu dwóch rozstrzygnięć w sytuacji, gdy przywołany przepis pozwala organowi odwoławczemu na wydanie tylko jednej decyzji, w której organ ten zaskarżoną decyzję utrzymuje w mocy albo uchyla ją w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy.

W myśl art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji albo uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości albo w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie, uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości, i sprawę przekazuje do ponownego rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji, jeżeli decyzja tego organu została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, albo umarza postępowanie odwoławcze. Z mocy zaś art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

Charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy. Decyzja organu drugiej instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu pierwszej instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji. W orzecznictwie podkreśla się, że rozstrzygnięcie organu drugiej instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji, a zatem organ drugiej instancji powinien przystąpić do ponownego rozpatrzenia sprawy tak jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2010 r., I SA/Wa 1232/10, LEX nr 821181).

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, brak wyraźnego określenia w art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, takiego rodzaju rozstrzygnięcia, które dawałoby organowi możliwość tylko częściowego uwzględnienia odwołania, nie oznacza, że ustawodawca takiej sytuacji nie przewidział. W art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej zawarta jest podstawa do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, a przy tym skoro dopuszczalne jest jej uchylenie w określonej części, to również dopuszczalne jest, a nawet konieczne, utrzymanie jej w mocy w pozostałej części, oczywiście o ile taka jest ocena organu co do tej części decyzji pierwszej instancji.

Wskazać w tym miejscu należy, że w orzecznictwie i w judykaturze wskazuje się, iż dopuszczalna jest sytuacja, w której uchyla się jedynie część decyzji, o ile mamy do czynienia z sytuacją obejmującą swym zakresem tzw. "sprawy podzielne" (I GSK 615/11, wyrok NSA z 11 września 2013 r., II GSK 1544/11, wyrok NSA z 25 października 2012 r.). Uchylenie decyzji w części jest dopuszczalne jedynie pod warunkiem, że pozostała jej część musi się charakteryzować samodzielnością w obrocie prawnym (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, komentarz do art. 145, wyd. V, LexPolonica 2011). Możliwość uchylenia decyzji w części zastrzeżona jest dla aktów o złożonym charakterze, które pozwalają na wyodrębnienie co najmniej dwóch władczych rozstrzygnięć organu, co ma miejsce m.in. w sytuacji decyzji podatkowej określającej wysokość należnego podatku (wyrok NSA z 9 czerwca 2007 r., II FSK 776/06).

Sytuacja taka tzn. podzielny charakter sprawy, ma miejsce w przypadku decyzji odnoszących się do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Rozstrzygnięcie w jednej decyzji podatkowej o kilku okresach rozliczeniowych w podatku VAT w istocie stanowi załatwienie kilku odrębnych spraw podatkowych w znaczeniu materialnoprawnym. Zbiorcze rozstrzygnięcie stanowi więc jedynie stosowany przez organy podatkowe zabieg techniczny podyktowany względami ekonomii procesowej. Podatek VAT rozliczany jest bowiem za poszczególne miesiące, co oznacza, że każdy miesiąc stanowi odrębny okres rozliczeniowy. Za każdy z tych okresów podatnicy są obowiązani obliczać i wpłacać podatek, a urząd skarbowy może za każdy z tych okresów wydać decyzję określającą zobowiązanie podatkowe. W postępowaniu w przedmiocie podatku VAT dopuszczalne jest rozstrzygnięcie w jednej decyzji podatkowej o kilku miesiącach rozliczeniowych, a każdy miesiąc traktowany jest jako oddzielny okres rozliczeniowy podatku od towarów i usług. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie. Wyrażono je przykładowo w orzeczeniach WSA w Łodzi z dnia 03 stycznia 2008 r. sygn. I SA/Łd 833/07, wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. III SA/Wa 1825/10, wyroku WSA w Olsztynie z dnia 29 grudnia 2010 r. sygn akt I SA/Ol 803/10, a także wyroku NSA z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt I FSK 882/10. W ostatnim z wyroków Sąd wskazał, że " Postępowanie podatkowe albo kontrola podatkowa często(...) dotyczą wielu okresów rozliczeniowych. W takim wypadku dopuszczalne jest wydanie jednej decyzji, określającej zobowiązania podatkowe za poszczególne miesiące. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 1999 r., I SA/Gd 1711/97, (dostępny w systemie LEX nr 40365): "Okresem rozliczeniowym w podatku od towarów i usług jest miesiąc, co w konsekwencji oznacza, iż rozstrzygnięcie organów podatkowych winno dotyczyć zobowiązania za konkretny miesiąc określonego roku. Niemniej brak jest podstaw prawnych, aby uznać za uchybienie formalne przyjęcie innej techniki rozstrzygnięcia, tzn. określenia w jednej decyzji zobowiązań za poszczególne miesiące pod warunkiem, że - mimo zastosowania takiej właśnie techniki rozstrzygnięcia - w zbiorowej decyzji znajdują się szczegółowe wyliczenia podstawy opodatkowania za każdy miesiąc rozliczeniowy wraz ze szczegółowym uzasadnieniem takiego właśnie wyliczenia, a więc że rozstrzygnięcia w odniesieniu do każdego miesiąca będą odpowiadały warunkom właściwym dla decyzji i jej uzasadnienia". (Wprawdzie orzeczenie to dotyczy stanu prawnego z roku 2000 i obowiązującej wówczas ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, jednak pod rządami ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535), obowiązującej w chwili orzekania mechanizm rozliczania podatku, a także formalna możliwość orzekania o kilku miesiącach podatkowych w jednej decyzji podatkowej, nie zmienił się.)

W związku z powyższym, mając na uwadze podzielność sprawy podatkowej wynikającą z charakteru rozliczenia zobowiązania w podatku od towarów i usług, nie ma w ocenie Sądu żadnych przeszkód, aby w tym przypadku istniała dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy takiego rozstrzygnięcia, które utrzymuje w mocy jedynie część decyzji organu pierwszej instancji. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, że organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję naruszył dyspozycję art. 233 Ordynacji podatkowej.

O braku naruszenia wskazywanego przepisu Ordynacji podatkowej świadczy także fakt, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie ograniczył się do orzeczenia jedynie o części zobowiązania podatkowego podatniczki, pomijając zbadanie prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji za kolejne okresy rozliczeniowe. Już z treści samej decyzji wynika, że rozliczenie podatku VAT za miesiące czerwiec, lipiec, październik i grudzień 2011 roku, będzie przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia organu. Decyzja taka została w istocie wydana w tym samym dniu i w decyzji tej organ uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku VAT, za wskazane wyżej miesiące. Obie decyzje obejmują zatem całość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i stanowią łącznie pełne odniesienie do zarzutów podniesionych w odwołaniu strony.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy VAT).

Jak stanowi z kolei art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy VAT). Przez świadczenie usług rozumie się natomiast każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT).

Jednocześnie zgodnie z art. 113 ust 1 cyt. ustawy VAT zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 150.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. Przedmiotowego zwolnienia nie stosuje się do podatników dokonujących dostaw terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę (art. 113 ust 13 pkt 1 lit. d ustawy VAT). Powyższe oznacza, że podatnicy dokonujący dostaw tych towarów, niezależnie od wielkości swoich obrotów, są podatnikami tego podatku. Zatem, jeżeli podatnik dokona dostawy działek, to z chwilą dokonania sprzedaży pierwszej działki staje się podatnikiem podatku od towarów i usług.

Jak wynika z poczynionych ustaleń, E.C. utraciła prawo do zwolnienia z podatku od towarów i usług z uwagi na dokonaną dostawę działki, co zostało rozstrzygnięta decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 19 sierpnia 2014 r., utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 grudnia 2014 r. Skarga na powyższą decyzję organu odwoławczego, co zostało już wcześniej wskazane, została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku.

W świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy VAT oraz mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne prawidłowo w rozpoznawanej sprawie stwierdzone zostało, że podatkiem od towarów i usług powinny zostać objęte wszystkie obroty uzyskane w ramach działalności prowadzonej przez skarżącą. Zatem usługi wynajmu sali świadczone przez E.C. w ramach prowadzonej działalności agroturystycznej podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy VAT.

Zgodzić należy się przy tym z Dyrektorem Izby Skarbowej, że zgodnie z dyspozycją art. 86 ust. 1 ustawy VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (...). Przy czym prawo do obniżenia prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę (art. 86 ust. 10 pkt 1 cyt. ustawy). W związku z powyższym, w ustalonym stanie faktycznym, prawo podatniczki określone w art. 86 ust. 1 ustawy VAT może być zrealizowane nie wcześniej niż od czerwca 2011 r. Skarżąca w toku postępowania podatkowego przedłożyła bowiem faktury dokumentujące zakupy dokonywane w 2011 r., ale dopiero począwszy od czerwca tego roku. Zatem faktury te nie mogły stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego za miesiące od marca do maja 2011 r., co prawidłowo zostało uwzględnione w treści decyzji organu odwoławczego, który w tym zakresie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Podsumowując wskazać należy, że Sąd nie stwierdził, aby w trakcie prowadzonego postępowania organy podatkowe obu instancji dopuściły się naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania. W istocie główny zarzut, który mógł zostać rozpoznany przez Sąd, odnosił się do naruszenia treści art. 233 Ordynacji podatkowej, który w ocenie Sądu uznać należało za nieuzasadniony. Pozostała, obszerna argumentacja zaprezentowana przez stronę w skardze dotyczyła natomiast okoliczności, które były już przedmiotem kontroli dokonanej przez sąd administracyjny, a zatem nie mogły one podlegać ponownemu badaniu przez Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

| | |

| | |

-----------------------

8