Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 34/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 3, art. 220 par. 1 i 3, art. 230 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 16 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania nakazu usunięcia bramy postanawia: odrzucić skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

S. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania nakazu usunięcia bramy.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 16 stycznia 2015r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie dwóch egzemplarzy odpisów skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Z zawartego w powyższym wezwaniu pouczenia wynikało, iż nieusunięcie braków skargi w terminie 7 dni będzie skutkowało jej odrzuceniem.

Wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 stycznia 2015r. W ustawowym terminie, który upływał w dniu 2 lutego 2015r. skarżący nadesłał wymagane odpisy skargi. Jednocześnie skarżący zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 16 stycznia 2015r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu, w którym wniósł o zwolnienie z jakichkolwiek kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 20 lutego 2015r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na ww. zarządzenie o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w związku ze złożonym sprzeciwem od postanowienia referendarza sądowego z dnia 23 kwietnia 2015r. rozpoznał wniosek S. K. o przyznanie prawa pomocy i w pkt 1 przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, natomiast w pkt 2 odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Postanowienie jest prawomocne.

Pismem z dnia 12 sierpnia 2015r. skarżący oświadczył, że w związku z brakiem środków na koncie osobistym nie jest w stanie uiścić opłaty sądowej w wysokości 500zł. Skarżący dodał, że w dniu 7 sierpnia 2015r. musiał zapłacić kwotę 1.350,00zł dla Biura Prawnego A za opinię szacunkową. Skarżący ponownie wniósł o zwolnienie go z kosztów sądowych.

W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 24 sierpnia 2015r. wezwano pełnomocnika skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 16 stycznia 2015r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie doręczono pełnomocnikowi skarżącego odpis prawomocnego zarządzenia z dnia 16 stycznia 2015r. Ponadto, wobec wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych z dnia 12 sierpnia 2015r., przesłano pełnomocnikowi skarżącego formularz PPF celem wypełnienia go i zwrócenia go do sądu - w terminie 14 dni od daty doręczenia formularza pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie poinformowno pełnomocnika skarżącego, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 16 stycznia 2015r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego jest prawomocne, a więc złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 12 sierpnia 2015r. nie zwalnia skarżącego od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego. Ewentualne uwzględnienie ww. wniosku będzie odnosiło się zatem wyłącznie do przyszłych kosztów sądowych.

Powyższe wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 9 września 2015r. W zakreślonym siedmiodniowym terminie wpis sądowy nie został uiszczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - w skrócie: "P.p.s.a." - od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Do pism tych należy również skarga (§ 2). Natomiast w myśl z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Gdy pismem tym jest skarga, nieuiszczenie wpisu w terminie 7 dni od doręczenia wezwania do uiszczenia wskazanej w wezwaniu kwoty skutkuje jej odrzuceniem (§ 3).

Skarżący ubiegał się o zwolnienie go od kosztów sądowych, jednakże prawomocnym postanowieniem z dnia 2 czerwca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w tym zakresie. Zatem zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 16 stycznia 2015r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu stało się ostateczne i w związku z tym pełnomocnik skarżącego został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia. Niestety zakreślony termin do usunięcia braków fiskalnych skargi ekspirował bezskutecznie z dniem 16 września 2015 roku. Wpis sądowy od skargi nie został uiszczony.

Na marginesie wskazać jedynie wypada, że jak wynika z pisma skarżącego z dnia 12 sierpnia 2015r., skarżący do dnia 7 sierpnia 2015r. dysponował kwotą przekraczającą prawie trzykrotność wysokości wymaganego wpisu sądowego. Jednakże pomimo ostatecznej odmowy zwolnienia od kosztów sądowych skarżący przeznaczył kwotę 1.350,00zł na inny cel. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Natomiast prywatne zobowiązania finansowe nie mają pierwszeństwa przed zobowiązaniami publicznoprawnymi (por. postanowienia NSA z dnia 22 lutego 2012r., sygn. II OZ 81/12; z dnia 20 października 2011r., I OZ 783/11; z dnia 3 marca 2011r., sygn. akt II OZ 130/11 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tej sytuacji skarga, na podstawie 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a., podlega odrzuceniu.

a.bł.