Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SO/Go 2/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2020-01-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, § 4 i § 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2019 r. L. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, reprezentowana przez doradcę podatkowego, zwróciła się do tutejszego Sądu o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] września 2019r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] określającą ww. spółce podatek od nieruchomości za rok 2018 w kwocie 140.577,00 zł.

W motywach uzasadnienia tego wniosku Spółka wskazała, że otrzymała tytuły wykonawcze na kwotę przekraczającą pół miliona złotych, zawiadomienia o zablokowaniu rachunku bankowego oraz zawiadomienia o zajęciu jej wierzytelności od kontrahentów. Zaznaczyła, iż nie zgadza się z decyzją SKO i poprzedzającą ją decyzją Burmistrza, gdyż zostały one wydane z istotnym naruszeniem prawa.

Nadto skarżąca podniosła, że nie jest w stanie jednorazowo zapłacić tak wysokiej kwoty zobowiązania podatkowego, a wszczęcie egzekucji administracyjnej z rachunku bankowego i wierzytelności od kontrahentów spowodowało paraliż płynności finansowej Spółki. Spółka zaznaczyła, że nie ma możliwości obecnie regulować innych bieżących zobowiązań podatkowych, w tym z tytułu składanych deklaracji VAT. Nie ma też możliwości wypłacania swoim pracownikom wynagrodzeń, jak również pokrywania innych niezbędnych bieżących wydatków związanych z prowadzeniem działalności.

W ocenie skarżącej, przypadku kontynuacji przez organ egzekucyjny prowadzenia egzekucji administracyjnej, mogą powstać trudne do odwrócenia skutki, tj. będzie zmuszona rozwiązać umowy z obecnymi pracownikami. Ten fakt spowoduje kolejne negatywne konsekwencje, ponieważ bez pracowników zagrożone będzie w ogóle kontynuowanie prowadzenia jakiejkolwiek działalności przez Spółkę. Skarżąca obawia się, że w efekcie będzie zmuszona całkowicie zlikwidować swoją działalność. Co więcej Gmina [...] straci podatnika, który jak dotąd regularnie uiszczał do budżetu gminy i budżetu państwa daniny publiczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że z uwagi na to, iż rozpatrywany wniosek wpłynął do tutejszego Sądu przed skargą z decyzję SKO z dnia [...] września 2019 r. nr [...] zarejestrowano go pod sygn. akt I SO/Go 2/19. W dniu 9 stycznia 2020r. do tutejszego Sądu wpłynęła ww. skarga a sprawę zarejestrowano pod sygn. akt I SA/Go 9/20.

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 P.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.).

Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a.

Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych.

Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków.

Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę,

która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne

lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić

tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym.

Nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem szczegółowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2015 r. oraz powołane tam orzecznictwo i literatura; wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku Sąd nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podniosła, że otrzymała tytuły wykonawcze na kwotę przekraczającą pół miliona złotych, zawiadomienia o zablokowaniu rachunku bankowego oraz zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z tytułu kwot należnych Spółce od kontrahentów. Stwierdziła, że nie jest w stanie jednorazowo zapłacić tak wysokiej kwoty zobowiązania podatkowego a wszczęcie egzekucji z rachunku bankowego i wierzytelności spowodowało paraliż płynności finansowej Spółki. Skarżąca podniosła również, że w razie kontynuacji postępowania egzekucyjnego zmuszona będzie rozwiązać umowy z obecnymi pracownikami.

Skarżąca nie przedłożyła jednak żadnych dokumentów potwierdzających podnoszone przez nią okoliczności. Uwypuklone przez skarżącą fakty nie wynikają także z akt administracyjnych sprawy przekazanych przez organ wraz ze skargą na decyzję z dnia [...] września 2019 r. Brak w nich bowiem dokumentów świadczących o prowadzonej wobec skarżącej egzekucji (np. wspomnianych przez skarżącą tytułów wykonawczych czy zawiadomień o zajęciu) jak i dokumentów obrazujących aktualną sytuację finansową i majątkową Spółki.

Na podstawie samych twierdzeń strony, niepopartych żadnym dodatkowym materiałem źródłowym, nie jest możliwa ocena faktycznego wpływu wykonania decyzji na sytuację finansową skarżącej. Stwierdzić zatem należy, że skarżąca nie wykazała aby w sprawie zachodziła realna możliwość zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Podkreślić również trzeba, że określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego nawet w wysokiej kwocie, nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania bowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11).

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.