Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1336/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk,, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi A w S. na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w S. nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w S. (dalej skarżąca), wykonanie następujących obowiązków:

1. Wyposażyć budynek mieszkalny wielorodzinny zlokalizowany przy ul. [...] w S. w instalację wodociągową przeciwpożarową z zastosowaniem zaworów hydrantowych 52 na każdej kondygnacji budynku przy czym na kondygnacji piwnicznej oraz każdej kondygnacji powyżej 25 m wysokości zastosować po dwa zawory na każdym pionie, z zapewnieniem właściwego zasilania i zapasu wody.

2. Obowiązek, o którym mowa w pkt. 1 wykonać zgodnie z projektem uzgodnionym z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, a warunkiem dopuszczenia do użytkowania urządzenia przeciwpożarowego jest przeprowadzenie prób i badań, potwierdzających prawidłowość działania.

Termin wykonania nakazu ustalono na dzień 31 grudnia 2021 r.

Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 26 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1123-dalej "ustawa"), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735). Dodatkowo, jako podstawę prawną obowiązku wskazano art. 4 ust. 1 pkt. 1, 2 i 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 869), § 3 ust. 1, § 20 ust. 2 oraz § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r., nr 109, poz. 719- dalej "rozporządzenie").

W uzasadnieniu decyzji wskazano między innymi, że kontrolowany budynek mieszkalny wielorodzinny zlokalizowany przy ul. [...] w S., ma następującą charakterystykę pożarową:

1) Kategoria zagrożenia ludzi: ZL IV

2) Powierzchnia zabudowy — 371,79 m2

3) Kubatura — 12643m3

4) Ilość kondygnacji nadziemnych — 11

5) Ilość kondygnacji podziemnych — 1.

6) Podział obiektu na strefy pożarowe — Budynek stanowi jedną strefę pożarową o powierzchni ok. 3296,08 m2.

Podczas czynności kontrolno-rozpoznawczych stwierdzono wymienione w protokole uchybienia z zakresu ochrony przeciwpożarowej w tym brak wyposażenia budynku w instalację wodociągową przeciwpożarową z zastosowaniem zaworów hydrantowych 52. Odnosząc się do obowiązku nałożonego w pkt 1 decyzji Komendant wyjaśnił, że myśl § 18 ust. 1 pkt 3 oraz § 20 ust. 2 rozporządzenia budynki wysokie i wysokościowe powinny zostać wyposażone w zawory 52 na nawodnionej instalacji wodociągowej przeciwpożarowej. Zawory te powinny znajdować się na każdej kondygnacji, przy czym powyżej 25-go metra budynku oraz na kondygnacjach podziemnych stosować powinno się po dwa zawory hydrantowe. Nadmienił, że rozporządzenie stanowi minimalny standard w zakresie wyposażania obiektów w urządzenia ochrony przeciwpożarowej. Jednocześnie ustawodawca nie powołuje w cytowanym rozporządzeniu urządzenia gaśniczego utożsamianego z "suchymi pionami". Wyjaśnił, że zgodnie z założeniami § 24 rozporządzenia zapas wody do zasilania instalacji wodociągowej przeciwpożarowej zgromadzony powinien zostać w jednym lub kilku zbiornikach o łącznej pojemności nie mniejszej niż 100m3. Wskazał dalej, że możliwe jest również zastosowanie rozwiązań określonych w § 24 ust. 4 i 5 rozporządzenia, a rozwiązania zamienne powinny zostać wskazane w ekspertyzie technicznej rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu i zostać uzgodnione z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Stwierdził, że wykonanie obowiązków jest spełnieniem wprost naruszonych przepisów rozporządzenia. Nakaz przyczynia się do ogólnego wzrostu bezpieczeństwa. Wyznaczając termin realizacji obowiązku kierowano się interesem społecznym, dotyczącym dopuszczalnej tolerancji czasowej trwania nieprawidłowości oraz słusznym interesem strony. Podkreślił, że z art. 4 ustawy obowiązek zapewnienia odpowiedniego stanu ochrony przeciwpożarowej w obiekcie ciąży przede wszystkim na właścicielu obiektu, a także na zarządcy lub użytkowniku, stosownie do zapisów zawartych w odpowiednich umowach cywilno — prawnych, a decyzję nakłada się na Spółdzielnię Mieszkaniową "A", jako podmiot odpowiedzialny w zakresie wynikającym z niniejszej decyzji administracyjnej.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca, zaskarżając ją w zakresie nakazania wykonania obowiązku wewskazanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym. W odwołaniu zarzuciła naruszenie art. 7 K.p.a. i art. 28 K.p.c. oraz art. 107 § 1 pkt 3) K.p.a. poprzez wadliwe oznaczenie stron postępowania i nie wskazanie jako stron właścicieli lokali, którym przysługuje prawo odrębnej własności ewentualnie właścicieli lokali, którym przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu i tym samym pozbawienie tych osób możliwości obrony swych praw: art. 77 § 1 i § 4 K.p.a., art. 80 K.p.a. w związku z art. 15 K.p.a poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w celu oceny interesu prawnego uzasadniającego jej udział jako strony właścicieli lokali, którym przysługuje prawo odrębnej własności ewentualnie właścicieli lokali, którym przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu w postępowaniu administracyjnym; art. 61 § 4 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezawiadomienie wszystkich osób będących stronami w sprawie oraz przepisów postępowania mające istotne znaczenie dla wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

W treści uzasadnienia wskazała, że obowiązki nałożone decyzją powinny obciążać wszystkich współwłaścicieli jako strony postępowania. Zdaniem Spółdzielni przez fakt pominięcia pozostałych współwłaścicieli organ nie zapewnił wszystkim stronom czynnego udziału postępowaniu, co jest przesłanką wznowienia postępowania. Wskazała również, że jako jeden ze współwłaścicieli nieruchomości, zgodnie z ustawą o spółdzielniach mieszkaniowych, wykonuje zarząd na zasadach zarządu powierzonego. Ponadto stwierdziła, że termin do wykonania nałożonego obowiązku jest zbyt krótki.

Śląski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, tj. wyznaczył termin wykonania obowiązków wskazanych w punktach 1 i 2 skarżonej decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. na dzień 1 sierpnia 2022 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 2 K.p.a. oraz art. 4 ust 1 i 1a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, a także art. 4 ust. 1 i 1a ustawy.

W uzasadnieniu decyzji organ zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania, a w dalszej części rozważań przytaczając orzecznictwo sądów administracyjnych przyjął stanowisko, że to skarżąca, jako zarządca budynku, jest stroną postępowania i to na nią powinien być nałożony obowiązek doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami ochrony przeciwpożarowej.

Podzielił też pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1603/10, iż o niewykonalności obowiązku można mówić wyłącznie wówczas, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trudności ekonomiczne (koszty przedsięwzięcia), czy techniczne (średnica przyłącza), związane z wykonaniem nałożonego obowiązku nie świadczą natomiast o niewykonalności tegoż obowiązku. Podstawową kwestią jest fakt, iż obowiązki zostały nałożone zgodnie z przepisami prawa i na właściwy podmiot. Stwierdził, że obowiązek sformułowany w decyzji organu I instancji jest wykonalny zarówno fizycznie, jak i prawnie. Organ odwoławczy przychylił się jednak do argumentu strony dotyczącego terminu wykonania obowiązku wydłużając go o kolejne 7 miesięcy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 K.p.a. i art. 28 K.p.c. oraz art. 107 § 1 pkt 3) K.p.a. poprzez wadliwie oznaczenie stron postępowania i nie wskazanie jako stron właścicieli lokali, którym przysługuje prawo odrębnej własności ewentualnie właścicieli lokali, którym przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu i tym samym pozbawienie tych osób możliwości obrony swych praw; art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i § 4 K.p.a., art. 80 K.p.a. w związku z art. 15 K.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w celu oceny interesu prawnego uzasadniającego jej udział jako strony właścicieli lokali, którym przysługuje prawo odrębnej własności w postępowaniu administracyjnym zwłaszcza w kontekście konieczności poniesienia wysokich kosztów realizacji zaskarżonej decyzji przez wszystkich współwłaścicieli; art. 61 § 4 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezawiadomienie wszystkich osób będących stronami postępowania w sprawie; art. 7 K.p.a poprzez pominięcie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia to jest nie uwzględnienia istniejącej instalacji przeciwpożarowej wewnętrznej oraz hydrantowej zewnętrznej; art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady równego traktowania. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W treści uzasadnienia wskazano, że przy rozstrzyganiu sprawy pominięto okoliczności, że przedmiotowy budynek został wyposażony w wymaganą przepisami prawa instalację. Budynek został wykonany i oddany do użytkowania zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami prawa. Ponownie podniosła, że Spółdzielnia jako zarządca sprawuje jedynie zarząd powierzony i nie jest uprawniona do czynności przekraczających zwykły zarząd, do których dokonania konieczna jest zgoda pozostałych współwłaścicieli. Zdaniem skarżącej w ramach wspomnianego zarządu nie mieści się dysponowanie i rozporządzanie mieniem "właścicieli nieruchomości". Nadto stwierdziła, że właściciele lokali, którym przysługuje prawo odrębnej własności oraz właściciele lokali, którym przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo lokalu posiadają interes prawny i interes faktyczny w niniejszym postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza ani prawa materialnego, ani też nie naruszono reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się w zasadzie do kwestii ustalenia podmiotu zobowiązanego do wykonania nałożonych zaskarżoną decyzją obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej oraz czy ich wykonanie mieści się w zakresie czynności zwykłego zarządu.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi m.in. art. 4 ust. 1 pkt. 1 i 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2021 r., poz. 869- dalej "ustawa"), w którym ustawodawca nałożył na właściciela budynku, obiektu lub terenu - obowiązek zapewnienia ochrony przeciwpożarowej w szczególności poprzez przestrzeganie przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych, jak i zapewnienia osobom przebywającym w budynku bezpieczeństwa i możliwości ewakuacji. Z kolei, zgodnie z punktem 1a powyższego przepisu odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w ust. 1, stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części - ich zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem.

W ocenie Sądu, w świetle ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie oraz powołanych przepisów, organy Straży Pożarnej prawidłowo określiły, że podmiotem zobowiązanym do wykonania wszystkich nałożonych decyzją obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej jest skarżąca.

Według prawidłowych i niespornych ustaleń organów budynek mieszkalny wielorodzinny nie jest wyposażony w instalację wodociągową przeciwpożarową z zastosowaniem zaworów 52. Wymóg taki wynika z § 18 ust. 1 pkt 3 oraz § 20 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r., nr 109, poz. 719- dalej "rozporządzenie"). Skarżąca została również poinformowana o możliwości zastosowania rozwiązań zamiennych. Sąd zauważa, że nałożony na skarżącą obowiązek w zakresie ochrony przeciwpożarowej wynika z aktualnych przepisów, które stosuje się także do budynków powstałych wcześniej.

Nadto, jak wynika z akt sprawy, Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" sprawuje zarząd nieruchomością wspólną, na której posadowiony jest budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...] w S. Sama Spółdzielnia potwierdziła, że pozostaje z mocy prawa zarządcą części wspólnych wspomnianej nieruchomości, na zasadach zarządu powierzonego.

Należy zwrócić uwagę, że w myśl art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1208), zarząd nad nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jako zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni, z zastrzeżeniem art. 241 i art. 26 (zastrzeżenia te nie mają zastosowania w sprawie).

Zdaniem Sądu, publicznoprawne obowiązki z zakresu ochrony przeciwpożarowej zostały z woli ustawodawcy nałożone na podmioty będące właścicielami lub zarządcami budynków. Przepisy ustawy o ochronie przeciwpożarowej nie wprowadzają dowolności wyboru na kogo organ ma nałożyć obowiązki. W przypadku takich obiektów budowlanych, w których jest odrębna własność lokali, a obowiązki z zakresu utrzymania i użytkowania odnoszą się do całego obiektu i jego części wspólnych, a nie do poszczególnych lokali w nim wyodrębnionych, to ich adresatem może być wyłącznie zarządca, czyli Spółdzielnia Mieszkaniowa lub Wspólnota Mieszkaniowa w zależności od rodzaju zarządu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Go 865/09).

Argument skarżącej, że również pozostali właściciele lokalów mieszkalnych w tym budynku powinni być adresatami przedmiotowej decyzji, ponieważ są ich właścicielami nie zasługuje na akceptację. Komendant Straży Pożarnej zobowiązany był wyłącznie do ustalenia podmiotu zobowiązanego do zabezpieczenia budynku, obiektu budowlanego lub terenu, według przepisów ustawy o ochronie przeciwpożarowej, a takim podmiotem jest zarządca budynku.

Należy w tym miejscu stwierdzić, iż w orzecznictwie nie budzi wątpliwości kwestia nałożenia na wspólnotę mieszkaniową obowiązków publicznoprawnych, w tym w zakresie ochrony przeciwpożarowej. W wyroku z 22 kwietnia 2014 r. sygn. akt III CSK 230/13 Sąd Najwyższy przyjął, że "Wspólnota mieszkaniowa, co zostało wyjaśnione w orzecznictwie Sądu Najwyższego (...), jest posiadającą zdolność prawną jednostką organizacyjną, do której na podstawie art. 33¹ k.c. stosuje się odpowiednio przepisy o osobach prawnych (...). Do zadań Wspólnoty należy wykonywanie praw i obowiązków związanych z zarządzaniem (gospodarowaniem, administrowaniem) nieruchomością wspólną i – z mocy art. 17 ustawy o własności lokali – ciąży na niej odpowiedzialność za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej. Na wspólnocie spoczywają więc m.in. przewidziane w art. 61 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 2 i ust. 1 pkt e/ Prawa budowlanego, obowiązki związane z utrzymaniem i użytkowaniem nieruchomości wspólnej zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego (...)".

Także w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że stroną postępowania w przedmiocie wykonania określonych obowiązków (w zakresie ochrony przeciwpożarowej) jest jedynie spółdzielnia, która faktycznie zarządza budynkiem, a nie również właściciele lokali stanowiących odrębny przedmiot własności. Podobny pogląd w odniesieniu do obiektu, w którym zarząd nieruchomością wspólną wykonuje wspólnota mieszkaniowa wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lutego 2016 r. w sprawie II OSK 1465/14, jak również w wyroku z dnia 23 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1255/09.

Należy podkreślić, iż art. 4 ust. 1a ustawy należy interpretować z uwzględnieniem regulacji dotyczącej zarządu powierzonego nieruchomościami wspólnymi budynku wykonywanego ex lege przez spółdzielnię mieszkaniową. Skoro zarząd, który sprawuje skarżąca jest odpowiednikiem zarządu powierzonego, wykonywanego na podstawie jednej umów opisanych w art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali, to należy przyjąć, że Spółdzielnia mieszkaniowa jest zarządcą, o którym mowa w art. 4 ust. 1a zd. 1 ustawy. Z przepisów art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali nie można zasadnie wywodzić, że dopuszczalna jest sytuacja, w której budynek objęty jest w stosunku do określonej powierzchni nieruchomości wspólnej ustawowym zarządem wykonywanym przez spółdzielnię mieszkaniową, a w stosunku do pozostałej powierzchni nieruchomości wspólnej przez osobę, której zarząd zostałby powierzony przez właścicieli lokali, których własność została wyodrębniona.

Wbrew zarzutowi skarżącej nałożony na nią obowiązek nie przekracza również zakresu zwykłego zarządu, stąd nie ma konieczności uzyskiwania przez spółdzielnię zgody wszystkich współwłaścicieli lokali mieszkalnych. Na poparcie tej tezy należy przywołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale z dnia 13 listopada 2012 roku, w sprawie o sygn. akt II OPS 2/12, zgodnie z którym: "Wykonywany przez spółdzielnię mieszkaniową na podstawie art. 27 ust. 2 o spółdzielniach mieszkaniowych zarząd nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność spółdzielni uprawnia ją do samodzielnego dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane (...) bez potrzeby uzyskania zgody właścicieli lokali mieszkalnych stanowiących odrębny przedmiot własności, wyłącznie w zakresie eksploatacji i utrzymania zarządzanej nieruchomości wspólnej. (...) W prawie cywilnym czynności zarządu dotyczące rzeczy wspólnej dzielą się na czynności zwykłego zarządu oraz przekraczające zakres zwykłego zarządu. Według dominującego zapatrywania czynności zwykłego zarządu to takie, które mają na celu załatwianie bieżących spraw związanych z eksploatacją rzeczy i utrzymaniem jej w stanie niepogorszonym w ramach aktualnego jej przeznaczenia. Należą do nich w szczególności: bieżące administrowanie nieruchomością wspólną, wynajmowanie lokali, pobieranie czynszu, instalacja kanalizacji, odnowienie elewacji budynku oraz, choć jest to dyskusyjne, podział rzeczy quoad usum. Pozostałe czynności zarządu należą do kategorii czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, a ich dokonywanie jest objęte szczególnym reżimem prawnym".

Nie sposób zatem uznać, aby załatwianie bieżących spraw związanych z eksploatacją i utrzymaniem części wspólnych budynku – a nie poszczególnych lokali mieszkalnych – w zgodzie z przepisami przeciwpożarowymi i w wykonaniu obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej było czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako bezzasadną oddalił.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.