Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 23/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
658
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic - Chojnacka (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 sierpnia 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. w [...] na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie nierozpoznania wniosków o wydanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu środków poprawiających właściwości gleby oraz środków wspomagających uprawę roślin postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z 27 lutego 2019 r., znak [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej także: organ, MRiRW) pozostawił bez rozpoznania wnioski Z. w [...] (dalej także: skarżący) z 29 listopada 2018 r. w sprawie:

- wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu organicznego środka poprawiającego właściwości gleby pn.: "[...] A z [...]";

- wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu organicznego środka poprawiającego właściwości gleby pn.: "[...] AD z [...]";

- wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu organicznego środka wspomagającego uprawę roślin pn.: "[...] A z [...]";

- wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu organicznego środka wspomagającego uprawę roślin pn.: "[...] AD z [...]"

z uwagi na nieuzupełnienie przez wnioskodawcę wszystkich braków formalnych wniosków (por. k. 1 akt administracyjnych).

Pismem z 4 marca 2019 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność MRIRW w rozpoznaniu ww. wniosków. Organowi zarzucił rażące naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 36 § 1 i 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że przedmiotowe wnioski posiadają braki formalne, przez stronę nieuzupełnione, podczas gdy zarówno treść wniosków, jak i załączone oraz przesłane w uzupełnieniu dokumenty nie dowodzą istnienia braków formalnych. Skarżący wniósł o zobowiązanie MRIRW do merytorycznego rozpatrzenia wniosków w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W wykonaniu zarządzenia Sądu z 30 lipca 2019 r., pismem z 31 lipca 2019 r., wezwano organ do uzupełnienia akt sprawy poprzez wskazanie, czy przed wniesieniem skargi strona skarżąca skierowała do organu ponaglenie zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. Pismem z 31 lipca 2019 r. organ poinformował Sąd, że przed 12 marca 2019 r. (data wpływu skargi) skarżący nie skierował do organu ponaglenia. Wskazał ponadto, że całość dokumentacji w sprawie została przekazana do WSA wraz z odpowiedzią na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

W myśl art. 119 pkt. 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności Sąd odniósł się do kwestii dopuszczalności skargi. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W art. 52 § 2 p.p.s.a. zdefiniowano kiedy dochodzi do wyczerpania środków zaskarżenia. Sytuacja taka zachodzi w przypadku, w którym stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., stanowi, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność).

Analiza akt sprawy wskazuje, że skarga Zakładu Odzysku i Składowania Odpadów Komunalnych w [...] na bezczynność MRiRW nie była poprzedzona ponagleniem stosownie do art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Jakkolwiek, w myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu, bez konieczności oczekiwania na jego rozpatrzenie, to jednak złożenie ponaglenia jest niezbędne dla przyjęcia dopuszczalności skargi.

W toku postępowania strony w żaden sposób nie nawiązywały do przywołanej powyżej instytucji procesowej ani wskazanych przepisów, koncentrując swoje rozważania na zasadności pozostawienia bez rozpoznania wniosków o wydanie pozwoleń na wprowadzenie do obrotu organicznych środków wspomagających uprawę roślin i organicznych środków poprawiających właściwości gleby. Z przekazanych wraz z odpowiedzą na skargę akt administracyjnych sprawy nie wynikało również, że wniesienie skargi na bezczynność skarżący poprzedził ponagleniem. Wątpliwości Sądu w tym zakresie potwierdziło ponadto pismo organu z 31 lipca 2019 r. wskazujące na brak ponaglenia w niniejszej sprawie. Przyjąć zatem należy, że przed wniesieniem skargi na bezczynności skarżący nie dochował wymogu określonego treścią art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 k.p.a.

Sąd uznał zatem, że w sprawie nie została spełniona formalna przesłanka dopuszczalności skargi, jaką jest wyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, w sytuacji gdy przysługiwały one stronie przed organem właściwym w sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.