Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 127/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 52 par. 1 i 2, art. 55 par. 2, art. 149 par. 1, art. 149 par. 1a
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 04 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Dyrektora Muzeum [...] w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia podania skarżącego z dnia 2 kwietnia 2021 r. II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa IV. w pozostałym zakresie skargę oddala V. zasądza od Dyrektora Muzeum [...] w P. na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 18 maja 2021 r. M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. skargę na bezczynność Dyrektora Muzeum [...] w P. w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 2 kwietnia 2021 r., zarzucając mu naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej: "K.p.a.").

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej w dniu 2 kwietnia 2021 r. złożył do Dyrektora Muzeum [...] w P. wniosek o udostępnienie przemówienia wygłoszonego na konferencji zorganizowanej przez Muzeum [...] w P.. Do chwili obecnej nie dostał żadnej odpowiedzi od organu, i to pomimo wystąpienia w dniu 22 kwietnia 2021 r. z ponagleniem.

W konsekwencji skarżący wniósł o zobowiązanie Dyrektora Muzeum [...] w P. do zakończenia realizacji wniosku z dnia 2 kwietnia 2021 r. w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi (pkt 1), zobowiązanie Dyrektora Muzeum [...] w P, do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie (pkt 2), w przypadku uwzględnienia skargi orzeczenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa lub, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu (pkt 3), wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości (pkt 4) oraz zasądzenie kosztów postępowania (pkt 5).

W odpowiedzi na skargę z dnia 18 sierpnia 2022 r. Dyrektor Muzeum [...] w P. wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej z racji niezłożenia ponaglenia, ewentualnie o umorzenie postępowania w zakresie pkt 1 skargi oraz oddalenie skargi w pozostałym zakresie.

W uzasadnieniu organ podniósł, że skarga powinna zostać odrzucona jako niedopuszczalna, albowiem skarżący nie wykazał faktu złożenia ponaglenia.

Odnosząc się do meritum sprawy organ wskazał natomiast, że wniosek skarżącego dotyczył udostępnienia przemówień wygłoszonych na konferencji naukowej, organizowanej przez Muzeum [...] w P., tj. informacji, której organ nie tylko nie posiadał, ale również niestanowiącej informacji publicznej. Wniosek skarżącego został załatwiony w styczniu 2022 r. Organ załatwił sprawę, przesyłając za pośrednictwem skrzynki ePUAP pismo, w którym odpowiedział, że przede wszystkim nie jest w posiadaniu informacji, o którą skarżący wnosił. Ani organ, ani żaden inny pracownik Muzeum nie rejestrował treści wygłaszanych przemówień w żadnej formie. Każde z przemówień było własną, autorską twórczością mówcy. Obowiązkiem udostępnienia objęta jest natomiast tylko taka informacja, która jest w posiadaniu organu. Ponadto, takie przemówienie w ogóle nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy. Art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p.") wyraźnie wskazuje, że informacja musi dotyczyć sprawy "publicznej". Orzecznictwo sądów administracyjnych wielokrotnie wyjaśniało, że słowo "publiczny" w tym kontekście oznacza dotyczący wykonywania władzy publicznej i zadań publicznych. W konsekwencji, z racji załatwienia sprawy po złożeniu skargi, a przed wyrokowaniem, postępowanie powinno być w tym zakresie umorzone.

Dalej organ wskazał, że co prawda dopuścił się bezczynności, to nie miała ona charakteru rażącego naruszenia prawa. Problem związany z załatwieniem wniosku skarżącego wynikał z błędnej konfiguracji nieobowiązkowej wówczas skrzynki ePUAP. Skrzynka miała działać w taki sposób, że przy każdym pojawieniu się nowej korespondencji w skrzynce przychodzącej, na adres poczty elektronicznej sekretariatu przyjdzie powiadomienie. Z przyczyn technicznych, leżących po stronie konfiguracji portalu ePUAP, wiadomości te nie przychodziły, stąd pracownicy organu mieli usprawiedliwione przeświadczenie, że nie otrzymywali żadnych wiadomości, w tym wniosku skarżącego. Identyczna sytuacja miała miejsce z próbą doręczenia przez Sąd pism w sprawie o nałożenie grzywny na organ za nieprzekazanie skargi. W momencie, gdy orzeczenie zostało doręczone pocztą tradycyjną, organ je odebrał i natychmiast się do niego zastosował. Działanie organu nie miało więc charakteru rażącego naruszenia prawa. O sprawie organ dowiedział się dopiero z doręczenia postanowienia o nałożeniu grzywny, które wykonał. Organ współpracował także z biurem Rzecznika Praw Obywatelskich w tej sprawie. Do bezczynności doszło w wyniku błędu technicznego po stronie nieobowiązkowej skrzynki ePUAP. Problem został natychmiastowo rozwiązany, a organ podjął kroki, aby nie dopuścić do podobnych problemów w przyszłości.

Zdaniem organu żądanie wymierzenia grzywny jest bezzasadne. Grzywna ma bowiem za zadanie dyscyplinować organ i przymusić go do załatwienia sprawy, co w niniejszej sprawie jest zbędne, albowiem sprawę nie tylko załatwiono kilka miesięcy przed doręczeniem skargi, jak i również podjęto kroki, aby do podobnej przewlekłości nie dochodziło w przyszłości.

Zdaniem organu także żądanie skargi zobowiązania go do ukarania dyscyplinarnego pracownika jest całkowicie bezpodstawne. Nie istnieje bowiem żaden przepis prawa, który uprawniałby sądy administracyjne do wydawania rozstrzygnięć o takiej treści.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie podkreślić należy, że na mocy art. 55 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "P.p.s.a.") sprawa została na żądanie skarżącego rozpoznania na podstawie nadesłanego odpisu skargi, albowiem organ pomimo wymierzenia mu przez Sąd grzywny za nieprzekazanie skargi w terminie postanowieniem z dnia 1 września 2021 r., sygn. akt II SO/Po [...], nie przekazał Sądowi skargi M. M. wraz z odpowiedzią na skargę. Odpowiedź na skargę została złożona do Sądu dopiero po doręczeniu organowi odpisu skargi.

Dalej odnosząc się do wniosku organu o odrzucenie skargi wskazać należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej, jako ustawa szczególna, reguluje w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Wobec tego to jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, a przepisy K.p.a. znajdują zastosowanie tylko wtedy, gdy przepisy tej ustawy tak stanowią. Ustawa odsyła tymczasem do przepisów tego kodeksu jedynie w art. 16 ust. 2, a więc należy wyłączyć ich stosowanie do faz poprzedzających wydanie decyzji. Tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej przepis art. 37 K.p.a. w ogóle nie ma zastosowania. Środków zaskarżenia w razie bezczynności nie przewiduje też omawiana ustawa. Oznacza to, że w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej przepisy art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. również nie mogą być stosowane (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2018 r., sygn. I OSK 2931/16 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są pod adresem hhtps://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosek organu o odrzucenie skargi był więc niezasadny. Na marginesie dodać jedynie można, że z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 22 kwietnia 2021 r. wniósł za pośrednictwem platformy ePUAP ponaglenie do organu (k. [...] – [...] akt sąd.), choć – jak wynika z treści odpowiedzi na skargę – organ mógł z powodów technicznych nie wiedzieć o jego wniesieniu.

Przechodząc do meritum wyjaśnić należy, że sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. W razie uwzględnienia skargi na bezczynność, sąd na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).

W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępnienia informacji publicznych, a także czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Poza tym sąd administracyjny musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej, przy czym w myśl art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości, że skarżący był zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z kolei Dyrektor Muzeum [...] w P., który zgodnie z § 5 pkt 4 i § 6 pkt 1 i 2 uchwały Nr LVI/872/VI/2013 Rady Miasta [...] z dnia 24 września 2013 r. w sprawie nadania nowego statutu Muzeum [...] w P. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z dnia 8 października 2013 r., poz. 5515) zarządza Muzeum, w tym w szczególności w sprawach edukacyjnych, administracyjnych, organizacyjnych, finansowych i gospodarczych, sprawuje nadzór nad mieniem Muzeum oraz reprezentuje je na zewnątrz, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Sporne w sprawie jest natomiast, czy żądane w sprawie informacje stanowią informację publiczną. Z treści skargi i odpowiedzi na skargę wynika, że skarżący w dniu 2 kwietnia 2021 r. złożył wniosek o udzielenie informacji publicznej w postaci przemówienia wygłoszonego na konferencji współorganizowanej przez Muzeum [...] w P. w dniu 30 września 2019 r. Zdaniem Sądu żądana przez skarżącego informacja – abstrahując od faktu, że organ nie był w jej posiadaniu, wobec czego nie mógł jej udostępnić – nie stanowi informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z ogólnodostępnych informacji wynika, że była to konferencja naukowa współorganizowana przez K. P. oraz Muzeum [...] w P. z okazji 90-tej rocznicy powołania Cechu Introligatorów w P. oraz 100-lecia Firmy "P. ". Prelegentami podczas konferencji byli P. K. z [...] Muzeum N. z wykładem "K. R. – powstaniec, polityk, księgarz", E. P. z Uniwersytetu [...] z wykładem "Polska Gazeta Introligatorska", M. S. z Instytutu Pamięci Narodowej z wykładem "Wysiedlenia Wielkopolan w czasie II Wojny Światowej" oraz Z. Ż. z wykładem "B. Ż. – księgarz, pracownik Drukarni i Księgarni [...]". Tymczasem udostępnieniu w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej podlegają jedynie informacje o sprawach publicznych, co wynika wprost z art. 1 ust. 1 tej ustawy.

Choć w przepisach prawa brak jest legalnej definicji "sprawy publicznej", to z pewnością jednak jest to sprawa, która, jak wynika z potocznego rozumienia pojęcia "publiczny", odnosi się w jakimś stopniu do kwestii dotyczących ogółu, służących ogółowi ludzi, dostępnych dla wszystkich, ogólnych, społecznych i nieprywatnych (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego. Tom D-Ś, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 843) mogących interesować ogół obywateli. Przeciwieństwem "sprawy publicznej" jest "sprawa prywatna" czyli niepubliczna, osobista, indywidualna, dotycząca sfery prywatnej człowieka. Przepis art. 6 ustawy zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydującym jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Dziedziny aktywności, które dotyczą spraw publicznych wymienione w art. 6 ustawy obejmują zatem: politykę zewnętrzną i wewnętrzną państwa (ust. 1), sposób organizacji i zasady funkcjonowania podmiotów publicznych (ust. 2-3), dokumenty wytworzone w ramach działalności podmiotów publicznych (ust. 4) i majątek publiczny (ust. 5). Przedmiotem informacji publicznej nie jest więc każde działanie władzy publicznej lecz tylko takie, które zawiera pewien dodatkowy element w postaci "sprawy publicznej". Sprawą publiczną, w świetle art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, jest zaś działalność zarówno organów władzy publicznej jak i samorządu gospodarczego i zawodowego oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Pomimo tak szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej należy podkreślić, że u.d.i.p. nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji. Jej zakres przedmiotowy obejmuje dostęp do informacji wyłącznie publicznej. Na tym tle uznano, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2904/12). Z informacją publiczną nie mamy więc do czynienia wtedy, gdy dana informacja nie dotyczy sprawy publicznej, ale co do zasady obejmuje sprawy prywatne, niepubliczne, osobiste, intymne (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), a także informacje, które naruszałyby godność, cześć (dobre imię) a więc dobra osobiste (por. M. Jabłoński, Udostępnienia informacji w trybie wnioskowym, Wrocław 2009 r., str. 151). Tym samym nie wszystkie działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej. Jeżeli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie podlega udostępnieniu, nawet jeżeli znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez organ (por. I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, str. 24). Za informację publiczną uznaje się zatem m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne przy czym dokumenty te muszą dotyczyć sprawy publicznej. Mieć bowiem należy na uwadze, że uregulowania u.d.i.p. stanowią wyraz chęci ustawodawcy poddania działania organów władzy publicznej, osób i jednostek organizacyjnych wykonujących zadania publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym - kontroli społecznej. Prawo do informacji publicznej jest wynikiem założenia transparentności życia publicznego. Jawność działania struktur publicznych przejawia się także w poddaniu się swoistej kontroli każdego zainteresowanego w zakresie przez niego określonym i mieszczącym się w granicach prawa. Taki stan rzeczy ma zapewnić prawidłowe funkcjonowanie społeczeństwa obywatelskiego w państwie prawa. Niezależnie jednak od tego, prawo, o którym mowa, nie może być rozumiane w sposób absolutny, tj. jako prawo obywateli do uzyskiwania nieograniczonego dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu czy każdej informacji będącej w posiadaniu podmiotu publicznego, w tym organu władzy publicznej (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Gd 48/21).

Z uwagi na powyższe brak jest podstaw do uznania, że żądana we wniosku skarżącego z dnia 2 kwietnia 2021 r. informacja (tj. udostępnienie przemówienia wygłoszonego na konferencji współorganizowanej przez Muzeum [...] w P. w dniu 30 września 2019 r.) jest informacją publiczną. Prelekcje nie stanowiły bowiem wystąpień podmiotów reprezentujących organy władzy publicznej czy też samorządów i nie dotyczyły wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Były to wystąpienia korzystające z ochrony przewidzianej w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o Prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1062). O ile przy tym na mocy art. 26 zn. 1 tej ustawy wolno korzystać w granicach uzasadnionych celem informacji z przemówień politycznych i mów wygłoszonych na publicznych rozprawach, a także fragmentów publicznych wystąpień, wykładów oraz kazań, nie oznacza to, że wspomniane prelekcje stanowiły informacje publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Tym niemniej, choć w przypadku, gdy informacja o jaką ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej, bądź organ nie posiada żądanej informacji publicznej, organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, to powinien on pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1u.d.i.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 4955/21). W rozpoznawanej sprawie natomiast choć wniosek został złożony przez skarżącego w dniu 2 kwietnia 2021 r., odpowiedź na ten wniosek została wystosowana do skarżącego w dniu 20 stycznia 2022 r. (k. [...] akt sąd.). Tym samym uznać należało, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 2 kwietnia 2021 r., o czym Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Z uwagi na załatwienie wniosku skarżącego przed wydaniem wyroku, Sąd działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w punkcie I wyroku umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia podania skarżącego z dnia 2 kwietnia 2021 r.

Jednocześnie na mocy art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie III wyroku. Oceniając tę kwestę Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie sposób dopatrzyć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaniechanie organu było zamierzone. Wynikało z przyczyn technicznych leżących po stronie skrzynki ePUAP. Pracownicy organu pozostawali w błędnym przeświadczeniu, że na skrzynkę ePUAP nie wpłynęła żadna korespondencja, albowiem nie otrzymywali oni zawiadomienia o wpływie korespondencji na adres poczty elektronicznej sekretariatu, choć tak skrzynka powinna zostać skonfigurowana. Organ nie miał także wiedzy o wydanym w dniu 1 września 2021 r. postanowieniu o wymierzeniu mu grzywny, albowiem także zostało doręczone na skrzynkę ePUAP. O wniesionej skardze oraz postanowieniu o wymierzeniu organowi grzywny organ dowiedział się dopiero z wezwania do uiszczenia tej grzywny wystosowanego przez Sąd w dniu 29 października 2021 r. W tym samym dniu grzywna została uiszczona. Należało mieć także na uwadze, że Dyrektor Muzeum [...] w P. nie jest organem administracji publicznej, który na co dzień wydaje orzeczenia, od których przysługuje skarga do sądu administracyjnego, i może on nie mieć departamentu prawnego wyspecjalizowanego do obsługi skarg wniesionych zgodnie z ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec czego Sąd uznał, że okoliczność nieprzekazania skargi do Sądu po opłaceniu grzywny nie mogła mieć wpływu na ocenę stopnia zawinienia organu. Ostatecznie jeszcze przed złożeniem przez skarżącego wniosku o rozpoznanie sprawy w oparciu o dostarczony odpis skargi, organ załatwił wniosek skarżącego z dnia 2 kwietnia 2021 r.

Z tych przyczyn Sąd nie znalazł również podstaw do wymierzenia organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. Skargę w tej części Sąd oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. (punkt IV wyroku). W tym kontekście wyjaśnić należy, że zastosowanie środków w postaci zasądzenia sumy pieniężnej lub grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, z którego sąd powinien skorzystać, jeżeli wymagają tego względy związane ze zwalczaniem i zapobieganiem bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania przez kontrolowany organ administracji publicznej. Środki te są środkami dyscyplinująco-represyjnymi o charakterze dodatkowym, które powinny być stosowane jedynie w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. Odnosić je należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2021 r. sygn. II OSK 124/21). Zdaniem Sądu taka sytuacja nie ma miejsca w rozpatrywanej sprawie.

Odnosząc się do żądania skarżącego zobowiązania organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie wskazać należy, że w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd w oparciu o art. 149 § 1 P.p.s.a. może zobowiązać organ wyłącznie do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1) albo do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2). Nie ma natomiast podstaw prawnych do zobowiązania organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. Wniosek ten nie mógł więc zostać uwzględniony.

O kosztach postępowania, na które składa się kwota 100,00 zł tytułem wpisu od skargi, Sąd orzekł w punkcie V wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a.

Na mocy art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 P.p.s.a., sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.