Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 937/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2007 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej /Dz.U z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm./ i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stwierdził u J. K. choroby zawodowej – przewlekłe [...]. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że wnioskodawca pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej, jednakże wobec braku rozpoznania takiej choroby przez uprawnione do tego placówki medyczne – Poradnie Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. oraz Przychodnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. – nie można stwierdzić choroby zawodowej. Za takim rozpoznaniem placówek medycznych przemawiały wyniki badań, które nie potwierdziły trwałego [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący, który uznał ją za niesłuszną i krzywdzącą. W odwołaniu tym zakwestionował ustalenia obu placówek medycznych o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, ponieważ jego stan zdrowia pogarsza się, efektem czego jest to, że [...]. Nadto jest pod stałą opieką Poradni [...] i musi systematycznie zażywać leki. Z uwagi na dolegliwości [...] nie może podjąć pracy.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia

[...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tegoż rozstrzygnięcia przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania jak również przywołał obowiązujące przepisy w zakresie stwierdzenia choroby zawodowej. Organ ten podzielił ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji dotyczące przebiegu pracy zawodowej J. K. i uznał, że pracował on w warunkach, w których eksponowany był na [...] zawierające [...], a tym samym pracował w warunkach stwarzających powstanie przewlekłej choroby zawodowej narządu [...]. Jednocześnie wskazał, że orzeczenia obu uprawnionych placówek medycznych wypowiadających się w sprawie; Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i Szpital Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. stwierdziły występowanie u niego przewlekłego [...], które nie powoduje trwałego [...] w postaci [...], co nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią przewlekłego [...] wymienionego w pkt [...] załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Nadto organ ten zaznaczył, że do rozpoznania choroby zawodowej uprawnieni są lekarze specjaliści placówek wymienionych we wskazanym akcie normatywnym i oni badali skarżącego i nie rozpoznali występowania choroby zawodowej, a więc nie ma podstaw do kwestionowania przeprowadzonych badań.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniósł J. K.. W skardze tej skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. Jako uzasadnienie skargi podał, że decyzja wydana została na podstawie dwóch orzeczeń lekarskich, jednakże jego zdaniem badania przeprowadzone w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego przeprowadzone zostały w sposób niekompetentny, gdyż panie przeprowadzające badanie stwierdziły [...], natomiast wezwany lekarz zarzucił mu udawanie. W trakcie tych badań potraktowany został w sposób lekceważący i pobłażliwy, a jego stan zdrowia ulega stałemu pogorszeniu.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi i przywołał dotychczasową argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

W rozpatrywanej sprawie zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz.U. Nr 132, poz. 1115/, zatem należy przedstawić stan prawny jaki stanowił podstawę do podjęcia rozstrzygnięć przez organy administracji. W oparciu o wskazany akt chorobę zawodową można stwierdzić wówczas, gdy spełnione zostaną kumulatywnie trzy przesłanki pozytywne, a mianowicie u osoby ubiegającej się rozpoznana zostanie choroba wymieniona w załączniku do wskazanego rozporządzenia, a jej etiologia związana będzie z zatrudnieniem, jak również wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych nastąpi w okresie wskazanym w rozporządzeniu pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego.

W rozpatrywanej sprawie skarżący ubiega się o stwierdzenie u niego choroby zawodowej – [...]. Stosownie do postanowień pkt [...] załącznika do powołanego powyżej rozporządzenia chorobą zawodową jest [...]. W świetle powyższego przepisu chorobę zawodową – [...] stwierdza się wówczas, gdy zostaną łącznie spełnione dwa wymogi: praca na stanowisku, na którym następuje przekroczenie normatywów higienicznych oraz trwałe [...]. Brak występowania któregokolwiek z wymienionych warunków skutkuje tym, że nie można stwierdzić wskazanej choroby zawodowej.

Przywołanie powyższych wymogów ma istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, ponieważ o ile pierwsza z wymienionych przesłanek, w przypadku skarżącego występuje i nie jest ona przez organy obu instancji kwestionowana, to występuje problem z drugą przesłanką. Stosownie do obowiązujących przepisów skarżący skierowany został na badania do dwu specjalistycznych placówek medycznych. W obu tych placówkach medycznych lekarze nie rozpoznali wskazanej choroby zawodowej, ponieważ wyniki badań nie potwierdzały wymaganego [...]. W wyniku badań przeprowadzonych [...] r. w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. stwierdzono u skarżącego [...], z kolei w orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. stwierdzono u skarżącego tę [...]. Co prawda w wynikach badań zauważalna jest duża rozpiętość, która może być zastanawiająca, jednakże z punktu widzenia niniejszej sprawy istotne jest to, że w przypadku obu wyników są one powyżej progu określonego normą prawną odwołującą się do [...]. Zatem wyniki badań obu placówek nie potwierdziły występowania u skarżącego choroby zawodowej. W tym miejscu należy zauważyć, że skarżący jako główny motyw skargi podnosi wadliwość przeprowadzonych badań. Zdaniem Sądu podniesiony zarzut nie może zostać uwzględniony. Zarówno skarżący jak również Sąd nie jest uprawniony do oceny prawidłowości działań podejmowanych przez kompetentnych specjalistów. Subiektywne odczucia skarżącego mogą wskazywać, że został on potraktowany w sposób nieprawidłowy przez lekarza przeprowadzającego badania, jednakże zarówno organy administracji publicznej jak również tutejszy Sąd nie jest w stanie tego zweryfikować. Z punktu widzenia procesowego kluczowe znaczenie posiada dokument, którym jest orzeczenie lekarskie wystawione przez lekarza wskazanej w przepisach placówki medycznej. Skoro lekarze w wyniku przeprowadzonych badań nie stwierdzili takiego [...], która uzasadniałaby rozpoznanie choroby zawodowej, to organy administracji nie mogą orzec wbrew jednobrzmiącym ustaleniom uprawnionych podmiotów. Z orzeczeń wskazanych placówek nie wynika, aby skarżący nie był osobą chorą, z tych orzeczeń wynika jedynie tyle, że aktualny stan zdrowia udokumentowany wynikami badań nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Sąd z urzędu zobowiązany jest do zbadania prawidłowości zaskarżonej decyzji z punktu widzenia przepisów prawa procesowego i prawa materialnego. Przeprowadzona kontrola nie daje podstaw do uznania, aby organy obu instancji dopuściły się naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Otóż w ramach prowadzonego postępowania dowodowego skarżący był zapoznawany ze zgromadzonym materiałem dowodowym i miał możliwość wypowiedzenia się, co do jego kompletności, a zatem miał zagwarantowany czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Także przeprowadzone postępowanie dowodowe nie zawiera uchybień, które uzasadniałyby uwzględnienie wzniesionej skargi. Nadto należy zauważyć, że skarżący nie zgłasza żadnych zastrzeżeń o charakterze procesowym względem zaskarżonej decyzji. Analogicznie należy ocenić sytuację, gdy idzie o przepisy prawa materialnego, ponieważ Sąd nie dopatrzył się uchybień w tym zakresie.

Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.