Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 723/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 8
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] Szkoły Wyższej [...] w G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz [...] Szkoły Wyższej [...] w G. kwotę 589, 28 zł (pięćset osiemdziesiąt dziewięć złotych dwadzieścia osiem groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] Szkołę Wyższą [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Zarządu Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. wydaną na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 w związku z art. 184 ufp, art. 27 ust. 1 pkt 6a ustawy dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, art. 104 § 1 w związku z art. 107 kpa oraz § 3 ust. 2 litera f Porozumienia w sprawie realizacji komponentu regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki nr [...] zawartego w dniu [...].06.2007 r. pomiędzy Ministrem Rozwoju Regionalnego a Samorządem Województwa [...].

W uzasadnieniu własnego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją Zarządu Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. uznano, że Odwołujący wykorzystał środki przyznane na dofinansowanie projektu nr [...] pt. "[...]" z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ufp. Został on zobowiązany do zwrotu kwoty w wysokości 19 652, 50 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonych od dnia przekazania środków do dnia ich zwrotu, tj.:

- od dnia [...] lipca 2011 r. dla kwoty w wysokości 4 705, 60 zł;

- od dnia [...] grudnia 2011 r. dla kwoty w wysokości 566,04 zł;

- od dnia [...] grudnia 2011 r. dla kwoty w wysokości 3 207, 54 zł;

- od dnia [...] maja 2012 r. dla kwoty w wysokości 8 583,66 zł;

- od dnia [...] grudnia 2012 r. dla kwoty w wysokości 388, 45 zł;

- od dnia [...] grudnia 2012 r. dla kwoty w wysokości 2 201, 21 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że Odwołujący we wnioskach o płatność nr [...] oraz [...] rozliczył koszty zarządu poniesione w ramach kosztów pośrednich niezgodnie z treścią pkt. 2.1.2 Zasad finansowania Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki oraz podrozdziału 4.4 pkt 1 Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach POKL, gdyż zawarł z K.G. – Kanclerzem [...] Szkoły Wyższej [...] odrębną umowę cywilnoprawną na reprezentowanie ww. uczelni w trakcie realizacji projektu i z tego też tytułu rozliczał wynagrodzenie ww. osoby w ramach kosztów zarządu w kosztach pośrednich, w związku z czym naruszył art. 22 § 12 w zw. z art. 18 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks Pracy, co oznacza, że nie spełnił wymogu określonego w podrozdziale 3.1. pkt 1 lit. k Wytycznych. Tym samym, w ocenie organu, Odwołujący naruszył postanowienia § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie projektu, zgodnie z którymi przy wydatkowaniu środków zobowiązał się do stosowania aktualnie obwiązującej treści Wytycznych. Ponadto, organ I instancji zarzuca Odwołującemu naruszenie postanowienia § 13 ust. 1 w zw. z ust. 3 ww. umowy związanych z niezwróceniem w wyznaczonym terminie dofinansowania wykorzystanego, w opinii organu, z naruszeniem obowiązujących Odwołującego procedur. Tym samym, organ I instancji, uznał, iż spełniona została przesłanka do wydania decyzji określona w art. 207 ust. 9 ufp. W jego ocenie niedopuszczalne jest wykazywanie w ramach projektu kosztów zarządu w kosztach pośrednich rozliczanych na podstawie umów cywilnoprawnych zawartych specjalnie dla projektu, gdyż wynagrodzenie rozliczane w ramach kosztów pośrednich powinno być wykazywane jako część wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia danej osoby u beneficjenta.

Uznając trafność rozstrzygnięcia organu I instancji organ odwoławczy przypomniał, że Odwołujący realizował projekt nr [...] pt.: "[...]". We wniosku o dofinansowanie projektu, w punkcie, 3.5 Potencjał projektodawcy i zarzadzanie projektem, Odwołujący zaplanował, że osobą uprawnioną do podejmowania decyzji wiążących będzie Kanclerz GSW [...] – K.G., który będzie zapewniał środki, zasoby ludzkie, finansowe i rzeczowe. Ponadto, będzie on odpowiedzialny za podejmowanie decyzji kluczowych oraz powołanie zespołu projektowego do realizacji projektu. Jednocześnie w uzasadnieniu kosztów wskazano: " Koszty Zarządu – wynagrodzenie dla Kanclerza, osoby uprawnionej do podejmowania decyzji wiążących w imieniu Wnioskodawcy. Osoba powołana przez Założyciela Uczelni L.G. na zasadzie kontraktu do zarządzania uczelnią oraz podejmowania decyzji w imieniu Wnioskodawcy (umowa cywilnoprawna) 20h/m – c x 50 zł = 1 000 zł (na miesiąc brutto/brutto). Rok 2011 (9 m-cy), rok 2012 (12 m-cy), rok 2013 (3 m-ce). Koszty zarządu wynoszą 9 x 1 000 zł + 12 x 1 000 zł + 3 x 1 000 zł = 24 000 zł."

W dniach [...]-[...] września 2013 r. w siedzibie beneficjenta odbyła się druga kontrola planowa, w wyniku której stwierdzono wydatki niekwalifikowane dotyczące nieprawidłowego rozliczania kosztów zarządu w kosztach pośrednich w okresie objętym kontrolą, tj. od kwietnia 2011 r. do grudnia 2012 r. Zespół kontrolujący uznał, że K.G. został zaangażowany do pełnienia obowiązków zarządu w ramach projektu na podstawie umowy zlecenia, co w ocenie Zespołu kontrolującego było niezgodne z pkt 2.1.2. Zasad oraz podrozdziałem 4.4 ppkt 1 Wytycznych. Zespół kontrolujący uznał, iż zgodnie z zapisami ww. dokumentów koszty pośrednie stanowią koszty administracyjne związane z funkcjonowaniem Odwołującego, w tym m.in. koszty zarządu jako koszty wynagrodzenia osób uprawnionych do reprezentowania jednostki, których zakresy czynności nie są przypisane wyłącznie do projektu. W związku z powyższym uznano, że wynagrodzenie osób w kosztach pośrednich powinno być wykazywane jako część wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia danej osoby u beneficjenta, przypisane do projektu w oparciu o rzetelną metodologię. Odwołujący natomiast nieprawidłowo rozliczył koszty zarządu na podstawie umów zlecenie zawartych tylko i wyłącznie na potrzeby realizacji projektu, rozliczał w ramach projektu 100 % wynagrodzenia przysługującego z tytułu tychże umów. W związku z powyższym, wydatki rozliczone przez Odwołującego we wnioskach o płatność nr [...],[...],[...],[...] oraz [...] w łącznej wysokości 19 652, 50 zł uznano za niekwalifikowane oraz za nieprawidłowość w rozumieniu Zasad raportowania o nieprawidłowościach finansowych w ramach PO KL.

Organ odwoławczy przypomniał, że: wynagrodzenie p. K.G. zostało przewidziane we wniosku o dofinansowanie projektu, a jego zasadność oraz propozycja formy wypłacania wynagrodzenia nie były kwestionowane na etapie oceny projektu, negocjacji, jak również weryfikacji kolejnych składanych przez Odwołującego wniosków o płatność. Kwestia wynagrodzenia stanowiła przedmiot negocjacji poprzedzających zawarcie umowy i jedyną uwagą w ww. zakresie była wysokość wynagrodzenia Kanclerza, która została odpowiednio obniżona jeszcze przed podpisaniem umowy o dofinansowanie projektu. Ponadto, pierwsza kontrola planowa nie wykazała zastrzeżeń co do sposobu wynagradzania ww. osoby.

Odwołujący wskazywał, że zatrudnienie kadry dla projektów na podstawie dodatkowych umów cywilnoprawnych (w ramach kosztów pośrednich) stanowiło powszechną praktykę akceptowalną przez instytucję w projektach realizowanych w latach 2007-2012, tj. do czasu pojawienia się w I kwartale 2012 r. interpretacji Ministerstwa Rozwoju Regionalnego wprowadzającej jednoznaczne rozumienie powyższej kwestii. Ponadto Odwołujący w ww. piśmie podkreślił, iż kwestionowane wynagrodzenie ustanowione zostało i wypłacone było za czynność faktycznie wykonaną, przekraczającą zakres obowiązków służbowych Kanclerza. Co więcej, w ocenie Odwołującego, wysokość wynagrodzenia wypłacanego w ramach kosztów pośrednich była proporcjonalnie niska w stosunku do wynagrodzenia podstawowego i wynosiła 8,5 % wynagrodzenia Kanclerza.

Podkreślono również, że w toku sprawy Odwołujący kilkukrotnie składał dodatkowe wyjaśnienia dotyczące przedmiotu postępowania, jednakże organ I instancji ostatecznie nie zmienił swojego stanowiska w zakresie kwalifikowalności ww. wydatków. Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. wezwano Odwołującego do zwrotu kwoty 19 652, 50 zł wraz z należnymi odsetkami. Odwołujący nie dokonał zwrotu środków w wyznaczonym terminie, w związku z czym pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. został poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego. Organ I instancji w dniu [...] lutego 2014 r. wydał decyzję administracyjną nr [...], od której w dniu [...] marca 2014 r. Odwołujący się odwołał. W dniu [...] czerwca 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju wydał decyzję (sygn. [...]), w której uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy zlecił dokładne zbadanie stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie oraz precyzyjne uzasadnienie faktyczne i prawne przy wydaniu decyzji.

Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji w decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. zarzucił, iż Odwołujący rozliczył koszty zarządu poniesione w ramach kosztów pośrednich niezgodnie z treścią pkt 2.1.2. Zasad oraz podrozdziałem 4.4. pkt 1 Wytycznych w zakresie wynagrodzenia K.G. – Kanclerza [...] Wyższej Szkoły [...]. Natomiast po ponownym przeanalizowaniu sprawy organ I instancji w decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. zarzucił Odwołującemu, że zatrudniając własnego pracownika do wykonania tożsamej rodzajowo pracy w ramach projektu na podstawie umów cywilnoprawnych naruszył art. 22 § 12 w zw. z art. 18 § 2 kp.

Wskazano nadto, że [...] Wyższa Szkoła [...] jest uczelnią niepubliczną, do której zastosowanie mają również przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. 2005 nr 164 poz. 1365 z późn. zm. ). Zgodnie z art. 81 ust. 1 ww. ustawy do kompetencji Kanclerza należy kierowanie administracją i gospodarką w zakresie określonym przez statut oraz rektora.

Na podstawie statutu [...] Wyższej Szkoły [...], Kanclerz jest jednoosobowym organem uczelni (§ 14 ust. 2 pkt 3). Natomiast § 28 stanowi, iż: " Kanclerz podejmuje decyzje dotyczące rzeczowych składników majątku uczelni i gospodarki finansowej uczelni (...) Kanclerz sprawuje nadzór nad administracją i gospodarką finansową uczelni (...)".

Zgodnie z § 30 powyższego statutu uczelni do zakresu obowiązków Kanclerza należy:

• zawieranie i rozwiązywanie umów o pracę z pracownikami uczelni, zawieranie umów zlecenia oraz umów o dzieło;

• zawieranie i wypowiadanie umów cywilnoprawnych;

• opracowywanie i nadawanie planów rzeczowo-finansowych;

• wnioskowanie do założyciela o nabycie lub zbycie przez uczelnię składników mienia w przypadku przekraczającym czynności zwykłego zarządu;

• określenie zasad i wysokości opłat pobieranych przez uczelnię;

• zawieranie umów o naukę ze studentami wszystkich form kształcenia prowadzonych przez uczelnię;

• zabezpieczenie właściwej działalności administracyjno-gospodarczej uczelni;

• uzgadnianie z rektorem zadań naukowo-badawczych i dydaktycznych niosących skutki finansowe;

• sprawowanie nadzoru nad działalnością jednostek organizacyjnych uczelni.

Ponadto Kanclerz może powierzyć wykonywanie określonych zadań na podstawie umowy zlecenia, umowy o dzieło albo innej umowy cywilnoprawnej osobom niebędącym pracownikami uczelni.

Natomiast z umów zlecenia nr [...] z dnia [...]/03/2011 oraz umowy zlecenia nr [...] z dnia [...]/01/2012 zawartych na potrzeby realizacji projektu nr [...] pt.: "[...]" wynika, iż do zakresu obowiązków należy podejmowanie decyzji wiążących w imieniu Wnioskodawcy, a także nadzór nad całościową realizacją projektów. Na podstawie ww. umów zlecenia K.G. zawarł umowę o dofinansowanie projektu, aneksy do umowy o dofinansowanie oraz umowę partnerską na rzecz realizacji projektu pt. : "[...]". Ponadto składał podpisy pod wnioskami o płatność, listami wypłat personelowi projektu z umów cywilnoprawnych, a także Planem procedur udzielania zamówień w ramach realizowanego projektu. Dodatkowo, z przekazanych przez [...] Wyższą Szkołę [...] wyjaśnień organowi odwoławczemu (pismem z dnia [...] listopada 2014 r.) jednoznacznie wynika, że " w imieniu beneficjenta umowy cywilnoprawne z personelem projektu zawierał K.G. – Kanclerz uczelni."

Organ II instancji przypomniał, iż w odwołaniu z dnia [...] września br. Odwołujący wskazuje, ze zakres zadań i obowiązków wykonywanych przez Kanclerza na podstawie umowy o pracę, jak i umów cywilnoprawnych w ramach projektu był przedmiotowo tożsamy. W rezultacie zakresy czynności wynikające z zawartych umów cywilnoprawnych na potrzeby realizacji projektu nie były przypisane wyłącznie do projektu, a zawarcie ww. umów nie byłoby możliwe bez umowy o pracę dotyczącej pełnienia funkcji Kanclerza.

Zatem, jak słusznie zauważa organ I instancji: "w ramach stosunku cywilnoprawnego jak i stosunku pracy K.G. zgodnie z zakresami obowiązków wykonywał te same rodzajowo czynności (...). Obowiązki pełnione w ramach projektu nie różniły się więc od tych pełnionych na stanowisku Kanclerza uczelni i związane były z podejmowaniem kluczowych, wiążących decyzji, nadzorem i zarządzaniem zasobami ludzkimi, finansowymi, rzeczowymi".

IZ PO KL podkreśla, iż zgodnie z Wytycznymi koszty pośrednie stanowią m.in. koszty administracyjne związane z funkcjonowaniem beneficjenta w postaci zarządu, tj. kosztów wynagrodzenia osób uprawnionych do reprezentowania jednostki, których zakresy czynności nie są przypisane wyłącznie do projektu. Oznacza to, że umowy (w tym umowy cywilnoprawne) zawierane z zarządem w celu pełnienia funkcji zarządczej tylko i wyłącznie w ramach konkretnego projektu PO KL są niekwalifikowane.

Organ odwoławczy podziela opinię organu I instancji, iż w przedmiotowej sprawie: "nie było potrzeby i zasadności zawierania dodatkowej umowy cywilnoprawnej z Panem K.G. na wykonywanie w ramach projektu czynności, które wykonywane już były przez ww. osobę w ramach stosunku pracy (...), takie postępowanie doprowadziło do naruszenia przepisów Kodeksu Pracy".

W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 22 kp, a w rezultacie doszło do naruszenia Wytycznych, które w podrozdz. 3.1. pkt 1 lit. k stanowią, że "wszystkie wydatki w ramach PO KL są kwalifikowane, o ile są zgodne z przepisami prawa krajowego lub wspólnotowego".

Tym samym organ odwoławczy podtrzymuje opinię organu I instancji, co do naruszenia przez Odwołującego zapisów Wytycznych, co stanowi naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 pkt 1 ufp i tym samym naruszenie art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp.

Decyzję organu odwoławczego zaskarżyła [...] Wyższa Szkołą Wyższa [...] zarzucając jej naruszenie przepisów i zasad postępowania poprzez:

1. niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego i prawnego,

2. błędną interpretację przepisów prawa,

3. błędną i niepełną ocenę zgromadzonych dowodów,

4. nieuwzględnienie wszystkich dowodów przy wydawaniu decyzji,

5. nieuwzględnienie podstawowych zasad kpa.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

1. uchylenie decyzji w całości,

2. przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji,

3. zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi podkreślono m.in., że Wojewódzki Urząd Pracy w P. doskonale wiedział, jaki charakter ma kwestionowana umowa z Kanclerzem:

a) zapis dotyczący charakteru umowy był we wniosku o dofinansowanie,

b) wynagrodzenie było przedmiotem negocjacji i ostatecznie zaakceptowane zostało we wniosku o dofinansowanie,

c) umowy projektowe, w tym kwestionowana umowa podlegały pierwszej kontroli (zakwestionowano wówczas wysokość przelewanych do ZUS składek, nie kwestionowano zaś charakteru prawnego umowy).

Skarżący wskazuje, że w przedmiotowej sprawie występuje sytuacja, w której organ kontrolujący na podstawie błędnej interpretacji prawa wydaje decyzję w sprawie zwrotu środków i w wypadku, w którym to błędne postępowanie zostaje odparte znajduje inną (nową) podstawę do żądania zwrotu środków. W trakcie kontroli oraz przy wydawaniu pierwszej (uchylonej) decyzji argumentacja i podstawy prawne wskazane w decyzji drugiej (utrzymanej w mocy) w ogóle się nie pojawiły.

Skarżący przypomina, że Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju wskazuje na naruszenie przez skarżącego art. 22 kp (zabraniającego zastępowania umowy o pracę umową cywilnoprawną). Jest to jednak argumentacja błędna, gdyż przepis ten dotyczy zupełnie odmiennych przypadków niż sytuacja będąca przedmiotem niniejszej sprawy. Przepis ten dotyczy sytuacji, w której pracodawca zamiast zawierać umowę o pracę zawiera umowę cywilnoprawną. Postępowanie takie jest wówczas szkodliwe dla pracownika (a w zasadzie dla osoby zaangażowanej na podstawie takiej umowy), bowiem nie są odprowadzane wszystkie składki do ZUS, naruszane są przepisy dotyczące m.in. urlopów, sposobu rozwiązywania umowy, czasu pracy, itd.

Zdaniem skarżącego w przedmiotowym wypadku do takich sytuacji nie doszło, bowiem umowa cywilnoprawna została zawarta obok umowy o pracę, tak więc zarówno kwestie składek ZUS, jak też wszelkie inne nie zostały naruszone, bowiem K.G. korzystał z całości praw pracowniczych w związku z pozostawaniem w stosunku pracy z Uczelnią.

Skarżący przypomina, że Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju powołuje się również na art. 18 kp, wg. którego: "Postanowienia umów o pracę oraz innych aktów, na podstawie których powstaje stosunek pracy, nie mogą być mniej korzystne dla pracownika niż przepisy prawa pracy".

Należy więc postawić pytanie, czy przedmiotowa umowa cywilnoprawna była mniej korzystna dla pracownika (Kanclerza K.G.) niż przepisy prawa pracy. Skarżący w odwołaniu do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju jednoznacznie wykazał (opierając się również na orzecznictwie), że przedmiotowa umowa cywilnoprawna nie była mniej korzystna niż przepisy prawa pracy. W odwołaniu wskazywano m.in., że gdyby miało dojść do takiego zastosowania przepisów mniej korzystnych dla pracownika, to dotyczyć to mogło tylko i wyłącznie norm czasu pracy (pracy w godzinach nadliczbowych). O takim naruszeniu nie ma mowy w przedmiotowym wypadku, bowiem K.G. pełni na uczeni funkcje kierownicze: jest pracownikiem zarządzającym w rozumieniu art. 1514 kp. Zgodnie z tym przepisem: Pracownicy zarządzający w imieniu pracodawcy zakładem pracy i kierownicy wyodrębnionych komórek organizacyjnych wykonują, w razie konieczności, pracę poza normalnymi godzinami pracy bez prawa do wynagrodzenia oraz dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych (...).

Oznacza to, że w wypadku K.G. nie jest możliwe naruszenie przepisów dotyczących pracy w godzinach nadliczbowych. Skarżący zaznacza, iż w orzecznictwie spójnie podkreśla się, że: w wyjątkowych przypadkach pracownicy zatrudnieni na kierowniczych stanowiskach mogą uzyskać dodatkowe wynagrodzenie za nadgodziny. Pracownik zatrudniony na stanowisku kierowniczym decyduje wprawdzie, przynajmniej w pewnym stopniu, o sposobie zorganizowania swojego czasu pracy. Organizowanie czasu pracy należy bowiem do pracodawcy (wyrok SN z 14 grudnia 2004 r., II PK 106/04; OSNP z 2005 r. nr 15, poz. 221).

Nadto, powodowane względami organizacyjnymi, stałe wykonywanie pracy ponad normę czasu pracy przez pracownika zajmującego stanowisko kierownicze nie pozbawia go prawa do dodatkowego wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych (wyrok SN z 14 grudnia 2004 r., II PK 106/04; OSNP z 2005 r. nr 15, poz. 221).

W ocenie skargi w sprawie niniejszej zachodzą wszystkie okoliczności opisane w wyżej cytowanych wyrokach. K.G. pełni funkcje kierownicze w związku z czym nie może być mowy o naruszaniu norm czasu pracy (a tym samym o wprowadzeniu umową cywilnoprawną rozwiązań mniej korzystnych dla pracownika niż z umowy o pracę). Jednocześnie w związku z faktem, że w ramach projektu wykonywał dodatkowe zadania w sposób nieprzerwalny (2-letni okres realizacji projektu) przysługiwało mu prawo do dodatkowego wynagrodzenia. I wynagrodzenie takie zostało wypłacone w ramach kwestionowanej umowy cywilnoprawnej.

Gdyby zamiast zawierania umowy cywilnoprawnej przyznano Kanclerzowi dodatek do wynagrodzenia w ramach umowy o pracę ze zwiększeniem zakresu obowiązków (co sugerowano w zaskarżonych decyzjach), to skutki prawne i finansowe byłyby identyczne: wypłacona zostałaby taka sama kwota wynagrodzenia netto, do ZUS i Urzędu Skarbowego zostałyby przekazane takie same należności publicznoprawne, wymiar należnego urlopu pozostałby bez zmian, itd.

Skarżący podnosi również, że organy nie dokonały szczegółowej analizy postanowień umowy o pracę w kwestionowanej umowie cywilnoprawnej, co samo w sobie stanowi naruszenie przepisów dotyczących postępowania administracyjnego. Analiza taka pozwalałaby na prawidłową ocenę obu umów i wysnucia wniosku o pozorności wskazywanej przez Ministerstwo tożsamości. Zakres zadań w ramach tych dwóch umów jest bowiem pozornie tożsamy przedmiotowo, bowiem jest rozbieżny rodzajowo, co podważa całość argumentacji Ministerstwa.

Skarżący zauważa również, że wątpliwości może budzić sama zasadność oceny prawidłowości postępowania skarżącego w zakresie prawa pracy przez Zarząd Województwa i Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju. W polskim systemie prawa organy administracji działają w ramach swoich kompetencji wskazanych właściwymi przepisami prawa. Ocena naruszeń przepisów prawa pracy należy w Polsce do Państwowej Inspekcji Pracy, a także do właściwych miejscowo sądów pracy. Skarżący w tym miejscu ma wątpliwości czy ww. organy administracji publicznej nie przekroczyły swoich uprawnień.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Sąd zważył, co następuje:

Wniesienie skargi skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Na wstępie przypomnieć jednak należy, że skarżąca realizowała projekt pt.: "[...]". w okresie od dnia [...] marca 2011 r. do dnia [...] marca 2013 r. Był to projekt współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego. Z akt sprawy wynika, że wynagrodzenie Kanclerza (będące przedmiotem sporu) zostało przewidziane we wniosku o dofinansowanie projektu. Co charakterystyczne propozycja formy wypłacania tegoż wynagrodzenia oraz jego zasadności nie były początkowo kwestionowane. Taki stan rzeczy miał miejsce na etapie oceny projektu, negocjacji, a także weryfikacji kolejnych składnych przez skarżącą wniosków o płatność. Jedyne zastrzeżenia, jakie zgłaszano wobec skarżącej dotyczyły wysokości wynagrodzenia Kanclerza. Jednakże ta kwestia zakończyła się konsensusem, którego istota polegała na jego obniżeniu jeszcze przed podpisaniem umowy o dofinansowanie projektu.

Prawidłowość przyznanego Kanclerzowi wynagrodzenia (tak co do wysokości jak i formy) została potwierdzona w wyniku pierwszej kontroli, jaka miała miejsce u skarżącej.

Zdaniem sądu taki stan rzeczy w sposób uzasadniony utwierdził skarżącą w przekonaniu, iż kwestia związana z wynagrodzeniem Kanclerza nie budzi wątpliwości, a zatem iż zostało ono przyznane oraz wypłacone w oparciu o właściwą podstawę prawną i w należnej wysokości.

Podkreślenia wymaga również, że zasady finansowania POKL na rok 2011 nie precyzowały w sposób jasny, a więc nie budzący wątpliwości w jaki sposób i w jakiej formie należy rozliczać koszty zarządu w ramach kosztów pośrednich.

Swoiste doprecyzowanie nastąpiło dopiero w przypadku zasad finansowania POKL na 2013 r. Nie bez znaczenia jest także to, że organ odwoławczy orzekając po raz pierwszy ([...] czerwca 2014 r.) i uchylając decyzję organu I instancji nie wskazał na nieprawidłowości, o których mowa w zaskarżonej decyzji (wydanej po raz drugi) mimo tego, że stan faktyczny i prawny sprawy nie zmienił się.

W uzasadnieniu swojej pierwszej decyzji zalecił dokładne zbadanie stanu faktycznego oraz precyzyjne uzasadnienie faktyczne i prawne. Stało się tak pomimo tego, że organ II instancji znał wyniki drugiej kontroli, która miała miejsce w siedzibie beneficjenta w dniach [...]-[...] września 2013 r. W jej ramach stwierdzono wydatki niekwalifikowane dotyczące nieprawidłowego rozliczania koszów zarządu w kosztach pośrednich w okresie objętym kontrolą, tj. w okresie od kwietnia 2011 r. do grudnia 2012 r.

Zdaniem sądu zmiana stanowiska organu II instancji, który orzekał ponownie, wiązała się niewątpliwie z doprecyzowaniem zasad finansowania w POKL na 2013 r. Owo doprecyzowanie nie może jednak "obciążać" skarżącej, która była wcześniej utwierdzana w przekonaniu, iż rozliczała koszty zarządu projektem prawidłowo.

Fakt mniej precyzyjnego opisania zasad rozliczania kosztów pośrednich we wcześniejszych wersjach dokumentów programowych powodował, iż organ oceniając działania skarżącej w zakresie ponoszenia kosztów zarządu uznawał je za prawidłowe właśnie z tego powodu.

Zmiana stanowiska organu była więc w realiach sprawy niniejszej nie do pogodzenia z obowiązującą zasadą prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa (art. 8 kpa).

Każdy podmiot toczącego się postępowania ma prawo oczekiwać, iż reguły i zasady, jakim podlega będą jasne, zaś stanowisko organów jednoznaczne i przekonujące. Wszelkie odstępstwa są w tej materii nie do przyjęcia, albowiem adresat decyzji ma prawo oczekiwać przewidywalności organów i niezmienności prezentowanych przez nie ocen prawa i faktów, tym bardziej jeśli były one już wyrażone poprzednio na gruncie tożsamego stanu faktycznego i prawnego.

Powyższe oznacza, iż niezależnie od przywoływanych przez organ i skarżącą racji zaskarżona decyzja podlega uchyleniu.

Zdaniem sądu organ II instancji winien rozważyć przy ponownym rozpatrzeniu sprawy potrzebę zaniechania określenia skarżącej jakiejkolwiek kwoty przypadającej do zwrotu z tytułu rozliczenia kosztów zarządu – wynagrodzenia dla Kanclerza.

Podstawą wyroku jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa oraz art. 200 ppsa.

Niejako na marginesie wskazać warto, że organ II instancji nie uzasadnił, dlaczego przy interpretacji zasad rozliczania kosztów zarządu w sprawie niniejszej należy brać pod uwagę zasady finansowania POKL z 2013 r. i to w sytuacji kiedy skarżący chronologicznie wcześniej rozliczył te koszty (we wnioskach o płatność)