Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 588/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 130 a ust. 10
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 102 par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie NSA Barbara Adamiak (spr.) Roman Ciąglewicz Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/Łd 507/08 w sprawie ze skargi Z. P. K. "M." Sp. z o. o. w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za zwrot wydatków koniecznych związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi na rzecz Z. P. K. "M." Sp. z o.o. w Z. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Zgierzu postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 123 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ze zm.), art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954) oraz § 3 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 50, poz. 449), przyznał Z. P. K. "M" sp. z o.o. w Z. wynagrodzenie za dozór mienia Skarbu Państwa – pojazdu marki Fiat 126p nr rej. [...] – w wysokości 2254,00 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., § 3 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przyznał wynagrodzenie za zwrot wydatków koniecznych związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór stanowiącego własność Skarbu Państwa samochodu osobowego marki Fiat 126p nr rej. [...] w wysokości 2470,20 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 4 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/Łd 507/08, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. P. K. "M" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za zwrot wydatków koniecznych związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) organ egzekucyjny przyznaje na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór.

Organ odwoławczy zaskarżonym postanowieniem przyznał spółce "M" kwotę 2470,20 zł tytułem zwrotu wydatków koniecznych związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór w okresie 1150 dni. Spółka w skardze kwestionuje zarówno wysokość przyznanej kwoty jak i okres za jaki należy się jej zapłata.

W ocenie Sądu okres dozorowania pojazdu – 1150 dni został wyliczony prawidłowo. Niewątpliwie datą początkową, od której spółce przysługiwało wynagrodzenie oraz zwrot koniecznych wydatków od Skarbu Państwa był dzień przejścia własności przedmiotowego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, tj. 25 sierpnia 2002 r. W ocenie Sądu organy orzekające prawidłowo przyjęły, że datą końcową jest dzień zgłoszenia się upoważnionego poborcy podatkowego na parking spółki celem odebrania przedmiotowego pojazdu, tj. dzień 17 października 2005 r. Z akt administracyjnych bezspornie wynika, że właśnie w tym dniu poborca skarbowy działający z upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zgierzu po raz pierwszy zgłosił się po odbiór auta, które nie zostało mu wydane z uwagi na brak wniesienia opłaty za parkowanie. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący braku uprawnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego do żądania wydania pojazdu bez uiszczenia stosownych opłat za dozorowanie. Stanowisko skarżącego zasługiwałoby na aprobatę w przypadku, gdyby do Skarbu Państwa miały zastosowanie opłaty przewidziane w uchwale rady powiatu.

Tymczasem w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd , że opłaty za parkowanie jakie ustala rada powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym odnoszą się do właścicieli (innych niż Skarb Państwa) pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie przewidzianym przepisami art. 130a cyt. ustawy i wprost nie mają zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w ust. 10 art. 130a. Skoro więc przedmiotowe opłaty nie mają wprost zastosowania do Skarbu Państwa, to również przepis uzależniający wydanie pojazdu od uiszczenia ustalonej w powyższym trybie opłaty nie ma zastosowania do Skarbu Państwa. Sporna kwestia jest natomiast w opinii Sądu uregulowana w art. 102 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który jednoznacznie stanowi, że dozorca obowiązany jest przechowywać zajętą nieruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości, oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego oraz poborcy skarbowego( ....) i nie uzależnia obowiązku wydania poborcy skarbowemu zajętej ruchomości od uprzedniego uiszczenia jakiejkolwiek zapłaty. Dopiero § 2 tego przepisu wskazuje, że na żądanie dozorcy organ egzekucyjny przyzna zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Na postanowienie organu egzekucyjnego wydane w tym przedmiocie wierzycielowi, zobowiązanemu oraz dozorcy służy zażalenie, a następnie skarga do sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko wzmacnia znany skarżącej pogląd sądów powszechnych powołany w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oparty na przepisie art. 222 Kodeksu cywilnego.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi, iż przedmiotowy samochód jest nadal dozorowany przez spółkę. W aktach administracyjnych (k. 24) znajduje się protokół z dnia [...] października 2006 r. przekazania i odbioru z parkingu spółki samochodu Fiat 126p nr rej. [...] podpisany przez poborcę skarbowego T. J. i dyspozytora spółki M. P. M. Dokument ten stanowi dowód wydania pojazdu z parkingu w dniu [...] października 2006 r.

Przechodząc do zarzutu dotyczącego ustalenia wysokości przyznanego wynagrodzenia za zwrot wydatków koniecznych związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, Sąd podkreślił, że w myśl art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908) pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Zgodnie natomiast z przepisem § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz.U. z 2002 r. Nr 134, poz. 1133 ze zm.) o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzekał naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego.

Niesporne w sprawie pozostaje, iż przedmiotowy pojazd został usunięty z drogi przez policję w dniu 24 lutego 2002 r., a następnie umieszczony na parkingu skarżącej. Wobec nieodebrania pojazdu w okresie 6 miesięcy przez właściciela Naczelnik Urzędu Skarbowego w Zgierzu decyzją z dnia [...] października 2005 r. orzekł o jego przejściu na rzecz Skarbu Państwa. Powyższa decyzja miała charakter deklaratoryjny, bowiem z mocy przepisu ustawy (art. 130a ust. 10) pojazd stał się własnością Skarbu Państwa w dniu 25 sierpnia 2002 r. i od tej daty Skarb Państwa ponosi koszty jego parkowania.

Rozważając znaczenie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 30 czerwca 2008 r. sygn. akt P 4/06 o niekonstytucyjności art. 130a ust. 10 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie, choć będące konsekwencją wydanej decyzji z [...] października 2005 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zgierzu na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, należy uznać za wydane w oparciu o przepisy obowiązujące. Ponadto Sąd wskazał, iż wymieniona wyżej decyzja stała się ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym.

W ocenie Sądu nie są zasadne, podniesione w skardze, zarzuty naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi przepisów art. 15, 138 § 1 i art. 136 k.p.a. Organ ten, na podstawie art. 136 k.p.a., przeprowadził z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. W pismach z dnia 14 maja 2007 r. i z dnia 24 września 2007 r. zobowiązał organ, który wydał decyzję do przedstawienia wykazu podmiotów prowadzących parkingi, uznanych przez ten organ za reprezentatywne, oraz wyjaśnienia w jaki sposób (ustnie, pisemnie) uzyskano informacje od osób prowadzących parkingi, a także czy ustalona wysokość składek płaconych przez klientów zależna była od okresu na jaki uzgodniono parkowanie.

Organ I instancji wykonując powyższe zalecenia nadesłał notatkę urzędową sporządzoną w dniu 6 czerwca 2006 r. (załączona do pisma z dnia 22 maja 2007 r.) wymieniającą parkingi uwzględnione w decyzji I instancji oraz sposób ich zabezpieczenia i stawki opłat, a ponadto pismo z dnia 22 października 2007 r. wraz z załącznikiem (nr 8) zawierającym informacje zbieżne z podanymi w notatce z dnia 6 czerwca 2006 r.

Organ odwoławczy dodatkowo uzupełnił materiał dowodowy w zakresie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i zasadą swobodnej oceny dowodów. Sąd stwierdził, że nie doszło do naruszenia wskazanych art. 15, 136 i 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy ponownie rozpatrzył sprawę merytorycznie, przeprowadzając uzupełniające postępowanie dowodowe. Przedstawione zaś przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Zgierzu informacje, sprowadzające się do krótkiego opisu zabezpieczeń parkingów i stosowanych opłat, nie zmierzały – jak podnosi skarżąca – do obrony wcześniejszego postanowienia. Stanowiły w istocie uzupełnienie lakonicznie sporządzonego uzasadnienia orzeczenia.

Organ odwoławczy wydając postanowienie naruszył art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Naruszenia te, w ocenie Sądu, mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarżącej, dozorującej pojazd usunięty z drogi w trybie art. 130a ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym przysługuje zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór (art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).

Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi podjął działania zmierzające do ustalenia wysokości koniecznych wydatków poniesionych przez spółkę oraz przysługującego jej wynagrodzenia. W dniach 13 lutego 2008 r. i 28 marca 2008 r. wystosował do spółki pisma wzywające do udzielenia wyjaśnień, w oparciu o które stałoby się możliwe wyliczenie jej należności. Organ nie zgodził się bowiem z kalkulacją dołączoną przez spółkę do pisma z dnia 8 lutego 2008 r. Przedstawiona kalkulacja 1 doby postoju samochodu zleconego przez policję na parking prowadzony przez ZPK M. wykazywała należność 13,38 zł. W szczególności zastrzeżenia organu budziły kwestie ustalenia kosztów ogólnych (80%) i zysku spółki (40%). Spółka odpowiadając na wezwania organu przedstawiła argumentację uzasadniającą jej stanowisko (pisma z 23 lutego i 11 kwietnia 2008 r.). Argumentacja ta zdaniem organu była oparta na nierzetelnych dowodach i nieprawidłowych obliczeniach kalkulacyjnych. Wobec powyższego organ odwoławczy nie wziął pod uwagę wyliczeń strony i dokonał własnych wyliczeń. Przyjął zasadę, że za pierwsze 30 dni sprawowania dozoru stawka dzienna zgodna jest ze średnią ceną dla klientów okazjonalnie korzystających z usługi parkowania na parkingach przyjętych do analizy porównawczej przez organ I instancji. Natomiast za kolejne dni stawka dzienna została określona w oparciu o uśrednioną wysokość opłat miesięcznych, tzw. abonamentowych jakie płacą klienci parkujący pojazdy w dłuższych okresach.

W ocenie Sądu przyjęty przez organ odwoławczy sposób obliczania należności podmiotu prowadzącego parking dozorowany jest nieprawidłowy. Należność odpowiadać powinna sumie dwóch pozycji, to jest wydatkom koniecznym związanym z wykonywaniem dozoru i wynagrodzeniu za dozór.

Ustawodawca nie mówi o wydatkach odpowiadających przeciętnym wydatkom związanym z dozorowaniem rzeczy, ale wskazuje na wydatki poniesione przez konkretnego dozorcę. Tym samym organ zobowiązany był ustalić konieczne wydatki skarżącej spółki związane z dozorowaniem przedmiotowego samochodu przez okres 1150 dni.

Spółka na wezwanie organu przedstawiła wyjaśnienia i kalkulacje, a także dokumenty – rachunek zysków i strat oraz bilans sporządzony na dzień 31 grudnia 2006 r. Należy stwierdzić, że wyjaśnienia spółki w pewnych fragmentach były nieprofesjonalne np. w punkcie VI pisma z dnia 11 kwietnia 2008 r. spółka odpowiada, że cyt: "Co do pytania Pana Dyrektora co rozumie się pod pojęciem analizowanego okresu przechowywania? Spółka pod przedmiotowym pojęciem rozumie to, co Pan Dyrektor zapewne miał na myśli formułując pytanie w punkcie V". Jednak co do zasady spółka realizowała polecenia organu zawarte w pismach z dnia 13 lutego 2008 r. i 28 marca 2008 r., poprzez składanie wyjaśnień, kalkulacji i dokumentów. W ocenie Sądu organ przedwcześnie uznał wyjaśnienia i kalkulacje skarżącej za nierzetelne i dopasowane do wysokości opłat wynikających z niemającej zastosowania uchwały rady powiatu.

Organ mając wątpliwości co do rzetelności kalkulacji dokonanej przez spółkę zobowiązany był podjąć czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Powinien zatem poddać analizie złożone pisma oraz dokumenty i ewentualnie skorygować nieprawidłowości kalkulacji sporządzonej przez spółkę. Analiza powinna obejmować m.in. kwestionowaną przez organ wysokość kosztów ogólnych spółki. W przypadku uznania, że sprawdzenie kalkulacji wymaga posiadania wiadomości specjalnych, organ mógł zwrócić się do biegłego z zakresu księgowości o wydanie opinii. Tymczasem organ wyjaśnienia strony w całości odrzucił i przyjął własną, nieodpowiadającą normie przepisu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, metodę wyliczenia koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru.

Organ odwoławczy rozpatrując kwestię wysokości należnego spółce wynagrodzenia za dozór pojazdu wyszedł z prawidłowego założenia, że art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ustala kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia dozorcy, a zatem w tym zakresie należy posiłkować się odpowiednio art. 836 Kodeksu cywilnego. Przepis ten stwierdza – jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Oznacza to, że przy określaniu wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach należy uwzględnić zakres obowiązków przechowawcy i okoliczności towarzyszące przechowaniu, to jest miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię zajętą do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości. Niezbędne jest uwzględnienie opłat stosowanych u innych podmiotów prowadzących podobną co dozorca działalność, jak również specyfiki parkingu prowadzącego dozór.

Realizacja przyjętego założenia nastąpiła jednak w sposób wadliwy. Zgodzić się należy z zarzutem skargi, iż parkingami prowadzącymi podobną co spółka "M" działalność są inne parkingi depozytowe dozorujące pojazdy usunięte z drogi przez policję. Nie mogą zostać uznane za parkingi prowadzące "podobną działalność" przyjęte przez organ parkingi strzeżone z terenu miasta Zgierza, na których kierowcy pozostawiają pojazdy na podstawie zawartej z właścicielem parkingu umowy cywilnej. Specyfika obu rodzajów parkingów jest różna. Parkingi dozorujące mają obowiązek realizowania każdego zlecenia policji dotyczącego umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym i powiadamiania urzędów skarbowych o nieodebraniu pojazdów przez właścicieli. Ponadto, w przeciwieństwie do parkingów uznanych przez organ za reprezentatywne, są zobowiązane przechowywać pojazdy z uszkodzeniami powypadkowymi. Pojazdy takie wymagają szczególnego nadzoru i dodatkowych czynności związanych z umieszczaniem na parkingu i przygotowaniem do wydania zgłaszającemu się przedstawicielowi Skarbu Państwa, na który przeszła własność pojazdu.

Organ ustalając wysokość wynagrodzenia należnego spółce powinien wziąć zatem pod uwagę wynagrodzenie uzyskiwane przez inne podmioty prowadzące parkingi depozytowe. Celowe byłoby zwrócenie się przez organ do podmiotów na terenie województwa łódzkiego, prowadzących parkingi depozytowe w miastach o zbliżonej wielkości do Zgierza, o podanie informacji o wysokości uzyskiwanego wynagrodzenia za dozorowanie pojazdów, których własność przeszła na Skarb Państwa. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że fakt, iż w świetle utrwalonego orzecznictwa opłaty za dozorowanie aut na parkingach depozytowych, ustalane w drodze uchwały przez radę powiatu nie mają zastosowania do Skarbu Państwa nie oznacza, że materiałem porównawczym dla ustalenia stosownego wynagrodzenia mogą być inne niż depozytowe parkingi i przyjmowane tam opłaty w dodatku uśrednione. Sąd podkreślił, że nie można zapominać, iż istnieje ustawowy obowiązek kierowania aut zatrzymanych w trybie art. 130a ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym na parkingi wyznaczone przez starostę i w ocenie Sądu tylko tego rodzaju parkingi mogą być ewentualnym materiałem porównawczym. Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 15 maja 2007 r. sygn. I OSK 1768/06 (Lex nr 347847) "Ani art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), ani żaden inny przepis powołanej ustawy nie określa jak należy ustalić przedmiotową należność. Nie ulega natomiast wątpliwości, że należność ta winna odpowiadać wydatkom poniesionym przez podmiot wykonujący dozór na wykonywanie dozoru w tym przypadku na utrzymanie i eksploatację parkingu oraz wynagrodzenie za sprawowany dozór mienia przechowywanego na parkingu".

Organ rozpoznając ponownie sprawę ustali wysokość poniesionych przez skarżącą spółkę wydatków koniecznych związanych z dozorowaniem przedmiotowego pojazdu. Nastąpi to po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jeśli organ uzna, że analiza powyższa wymaga wiadomości specjalnych zwróci się do biegłego z zakresu księgowości o wydanie opinii.

Natomiast określenie wynagrodzenia spółki nastąpi po uzyskaniu przez organ stosownych wyjaśnień podmiotów prowadzących parkingi depozytowe w innych miastach województwa łódzkiego, o wielkości zbliżonej do miasta Zgierza. W szczególności wyjaśnienia te powinny dotyczyć wysokości wynagrodzenia za dozorowanie przez okres 1150 dni samochodu przejętego na rzecz Skarbu Państwa.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie.

Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poprzez uznanie, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) i w konsekwencji uznanie skargi za zasadną, gdy postanowienie nie zawierało wad uzasadniających jego uchylenie, a skarga na podstawie art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu... powinna być oddalona.

Na tych podstawach wnosił o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego jej rozpoznania,

2) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodził o prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), organ egzekucyjny przyznaje na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Wykładnia tego przepisu daje podstawę do wyprowadzenia wniosku, że zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia następuje w momencie wykazania koniecznych wydatków i wynagrodzenia poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu – w tym przypadku pojazdu marki Fiat 126p nr rej [...]. Obowiązek wykazania tych poniesionych kosztów ciąży na dozorcy.

Ten założony hipotetyczny stan faktyczny w art. 102 § 2 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym musi zostać ustalony przez właściwy organ administracji publicznej zgodnie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, które jako naczelną zasadę w ustalaniu stanu faktycznego przyjmuje zasadę prawdy obiektywnej. W sprawie zasadnie Sąd w zaskarżonym wyroku przyjął, że ustalenie stanu faktycznego nie zostało dokonane zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wypływająca z art. 102 § 2 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji reguła, że dozorca obowiązany jest wykazać wysokość koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór, nakłada na organ obowiązek dokonania, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego), obowiązek przeprowadzenia oceny przedstawionych wyliczeń koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia. Ta szczegółowa ocena musi być przedstawiona w uzasadnieniu postanowienia w taki sposób aby można wyprowadzić racje jakimi kierował się organ odmawiając im mocy dowodowej dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Taka pełna, szczegółowa ocena daje dopiero podstawy do stosowania art. 102 § 2 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w zw. z art. 836 Kodeksu cywilnego w zakresie w jakim stanowi o należnym wynagrodzeniu przyjętym w danych stosunkach. Zasadnie w zaskarżonym wyroku Sąd wywodził, że zastosowanie metody porównawczej może odnosić się do danego rodzaju stosunków, co do których występuje zbieżność cech, a zatem ustaleń co do kosztów i pobieranego wynagrodzenia w innych parkingach depozytowych.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 151, art. 153 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 102 § 2 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego jest niezasadny.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.