Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2039/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Służba Bezpieczeństwa
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 857/16 w sprawie ze skargi J. S. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie ustalenia zdolności do służby 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na rzecz J. S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 20 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 857/16) oddalił skargę J. S. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z [...] maja 2015 r. w przedmiocie ustalenia zdolności do służby.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Orzeczeniem Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr [...] Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lutego 2015 r. stwierdzono niezdolność J. S. do służby - kat. D i zaliczono go do III grupy inwalidztwa bez związku ze służbą.

Odwołanie od powyższego orzeczenia złożył J. S.

Orzeczeniem z dnia [...] maja 2015 r. Centralna Komisja Lekarska Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego utrzymała w mocy ww. orzeczenie.

Skargę na powyższe orzeczenie złożył J. S., zaskarżając je w części dotyczącej ustalenia kategorii zdolności do służby i zarzucając mu naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 24 § 1 pkt 4 i 5, art. 77 § 1, art. 84 § 2, art. 107 § 1 K.p.a. oraz § 11 ust. 1 pkt 3, § 12 ust. 1 i 2, § 15 ust. 2 i § 24 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2014 r., poz. 242 – zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 15 kwietnia 2003 r.), art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676), art. 73 § 1, art. 74 § 1 i 2 K.p.a. i art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 182, poz. 1228) oraz art. 23. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 417 ze zm.)

Centralna Komisja Lekarska ABW w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie w całości.

Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone orzeczenie jak i orzeczenie organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, od ostatecznych orzeczeń komisji lekarskich ABW w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia konkretnej osoby na potrzeby ustalenia kategorii zdolności do służby, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast od orzeczeń komisji lekarskich ABW, ale w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia funkcjonariusza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych, skarga nie przysługuje. W świetle rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. Centralna Komisja Lekarska ABW orzeka w dwóch trybach – rozpatruje odwołania od orzeczeń regionalnych komisji lekarskich ABW oraz wydaje orzeczenia w trybie nadzoru. W rozpoznawanej sprawie zaskarżone orzeczenie zostało podjęte na podstawie § 23 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, a Centralna Komisja Lekarska działała zgodnie z § 23 ust. 3 ww. przepisu.

Zdaniem Sądu protokół badania lekarskiego skarżącego spełnia wymogi wynikające z ww. § 12 rozporządzenia. W oparciu o niego dokonano oceny stanu zdrowia skarżącego, jak również trzyosobowy skład komisji orzekającej, w tym przewodniczący i 2 członków tej komisji, był zgodny z wymogami zawartymi w załączniku nr 8 do powołanego rozporządzenia. Pod orzeczeniem widnieją podpisy członków Komisji. Kategoria zdrowia - D, do której zaliczony został skarżący, określająca jego zdolność do służby – niezdolny do służby – znajduje podstawę w § 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Poniesione w skardze zarzuty z kolei nie mogły zostać uwzględnione, gdyż w zasadniczej części odnoszą się one do naruszenia przepisów K.p.a., a ww. rozporządzenie stanowi kompleksowe uregulowanie i nie zawiera w żadnym zakresie odesłania do stosowania przepisów K.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. S., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

- naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności:

1. art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, art. 7, art. 30, art. 32 i art. 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie, przez co Sąd nie zastosował art. 107 § 1, art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a., a zastosował § 24 ust. 1 oraz załącznik 8 rozporządzenia z dnia 15 kwietnia 2003 r., uznając, iż rozporządzenie to z kompleksowo reguluje zasady ocena zdolności fizycznej i psychicznej do służby w ABW, a także tryb orzekania o tej zdolności oraz właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich w tych sprawach, dlatego nie można stosować przepisów K.p.a., uznając tym samym za zgodne z prawem postanowienia § 24 ust. 1 oraz orzeczenie CKL ABW z dnia [...] maja 2015 r. wydane na formularzu stanowiącym załącznik 8 do rozporządzenia, które zawierają stwierdzenie "Orzeczenie wydane przez Centralną Komisję Lekarską Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego jest prawomocne i nie przysługuje od niego odwołanie" i zastosowanie tych postanowień wobec skarżącego, takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nie równo traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW,

2. art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, art. 7, art. 30, art. 32 i art. 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie przez co Sąd nie zastosował art. 84 § 2 K.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. w sytuacji, gdy rozporządzenie z dnia 15 kwietnia 2003 r. nie reguluje instytucji wyłączenia biegłego i pracownika organu administracji publicznej Sąd uznał, iż rozporządzenie to kompleksowo reguluje zasady ocena zdolności fizycznej i psychicznej do służby w ABW, a także tryb orzekania o tej zdolności oraz właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich, a jednocześnie nie odniósł się do podniesionego w skardze zarzutu ustalenia niezdolności do służby skarżącego na podstawie konsultacji przeprowadzonych przez lekarz med. I. M., która przed badaniem na rzecz Komisji Lekarskiej w dniu 23 października 2014 r., pełniąc dyżur w Szpitalu [...], wystawiła skarżącemu skierowanie do [...] po konsultacji z osobami, które przywiozły skarżącego, co narusza zasady bezstronności procesu orzeczniczego, które Sąd jak i organy administracji publicznej powinny wziąć pod uwagę albowiem takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nie równo traktuje Skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW,

3. § 12 ust. 1 i 6 rozporządzenia z dnia 15 kwietnia 2003 r. przez ich niewłaściwe zastosowanie przez to, że Sąd ustalił zgodność orzeczenia z prawem ponieważ formularz protokołu badania jest zgodny z załącznikiem nr [...] do rozporządzenia, Sąd jednak nie zwrócił uwagi na to, że do protokołu badania komisji lekarskiej wpisuje się wyniki zleconych badań specjalistycznych i psychologicznych oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny, przez co Sąd pominął protokół badań specjalistycznych z dnia 29 grudnia 2014 r. na który jest naniesiona nieczytelna diagnoza lekarz med. I. M. z dnia 30 grudnia 2014 r. na badaniach, na których skarżący był, a poniżej jest diagnoza z dnia 10 października 2015 r., na której została oparte orzeczenie RKL, a która została podjęta pod nieobecność skarżącego ani Sąd, ani CKL nie stwierdza, czy takie działanie lekarza jest bądź nie jest zgodne z prawem, jednakże zgodnie z formularzem rozpoznanie czynności powinno uwzględniać okres i dynamikę procesu chorobowego, co nie ma miejsca, gdyż lekarz nie wskazuje, w jakim okresie i z jakim nasileniem miałyby mieć miejsce zaburzenia i jaki był stan zdrowia na dzień 10 lutego 2015 r., nadto nie wypełnia miejsca na stwierdzenie, czy schorzenie ma charakter długotrwały, trwały i jakie jest rokowanie, podobnie wypełnia protokół badania specjalistycznego w dniu 29 kwietnia 2015 r. lekarz S. W., który rozpoznał u skarżącego inne czynności - bez przeprowadzenia badań - choć zakwalifikował je do tego samego § 77 pkt 2 co lekarz med. I. M. i tak samo wypełnił formularz niezgodnie z zaleceniami, tj. bez uwzględnienia okresu i dynamiki procesu chorobowego, a nadto gdzie jest miejsce na stwierdzenie charakteru schorzenia długotrwałego czy trwałego i przewidywanych rokowań lekarz podkreśla słowo "trwały" w sytuacji, gdy zgodnie z pouczeniem należało skreślić niepotrzebne, więc nie wiadomo, czy lekarz S. W. nie zaznaczył słowa "trwałe" uważając te słowo za niepotrzebne, Sąd też nie odniósł się do braków w zgromadzonym materiale dowodowym odnośnie dokumentacji medycznej sporządzonej w dniu 23 października 2014 r. przez lekarz med. I. M., którego nie ma w aktach, a które są istotne dla prawidłowej oceny stanu zdrowia skarżącego,

4. § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 15 kwietnia 2003 r. przez jego niezastosowanie i nie odniesienie się do podniesionego w skardze zarzutu nie zastosowania tego przepisu przez Komisje Lekarskie,

5. § 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 15 kwietnia 2003 r. w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 września 2011 r. zgodnie z którym kategoria D to niezdolny do służby, którą należy rozumieć, że stwierdzone u funkcjonariusza schorzenia lub ułomności fizyczne albo psychiczne nie pozwalają mu na pełnienie służby trwale albo przez określony czas, przez jego błędną wykładnię i uznanie, iż orzeczenie RKL i CKL przyznające skarżącemu kategorię D ze wskazaniem "niezdolny do służby" wypełniły postanowienia tego przepisu, w sytuacji gdy § 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia wymaga obok podania kategorii D wskazania, czy schorzenie lub ułomności fizyczne albo psychiczne nie pozwalają na pełnienie służby trwale czy przez określony czas, co też nie zostało wskazane w protokołach badań specjalistycznych,

6. art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.) przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy został podniesiony ten zarzut w skardze, a z karty skierowania do Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr [...] ABW z dnia 25 listopada 2014 r. wynika, że została wystawiona "w celu ustalenia związku schorzenia ze służbą i ewentualnej grupy inwalidzkiej oraz stanu zdrowia i zdolności funkcjonariusza do służby" a nie w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze służbą; co może świadczyć, iż jeszcze przed przeprowadzeniem badań specjalistycznych przez RKL nr [...] ABW zostało stwierdzone u skarżącego schorzenie, które powinno być jedynie ocenione czy ma związek ze służbą i do jakiej grupy inwalidzkiej się kwalifikuje, a dopiero później czy stan zdrowia pozwala na pełnienie służby,

7. art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, art. 7, art. 30, art. 32 i art. 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie, przez co Sąd nie zastosował art. 73 § 1 K.p.a., art. 74 § 1 i 2 K.p.a. i art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 182, poz. 1228) i nie ocenił, czy zgodnie z prawem nie udostępniono skarżącemu całości akt orzeczniczych m.in. wyników opinii psychologicznej wykonanej na wniosek Komisji i czy zgodnie z prawem CKL i RKL zasłoniły się poufnością badań lekarskich skarżącego bez wskazania, jaką przesłankę poufności spełniają one, aby taką klauzule nałożyć, pomimo, iż odmowa wglądu do akt sprawy może dotyczyć dokumentów zawierających informacje niejawne o klauzuli tajności "tajne" lub "ściśle tajne", a także do innych akt, które organ administracji publicznej wyłączy ze względu na ważny interes państwowy, a odmawiając wydania części akt nie uczyniono tego w formie postanowienia, na które służy zażalenie, takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nie równo traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW, a także prawo do obrony swoich praw przez skarżącego,

8. art. 23.1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2009 r., Nr 52, poz. 417 ze zm.) przez jego niezastosowanie przez Sąd, chociaż zgodnie z tym przepisem pacjent ma prawo do dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia oraz udzielonych mu świadczeń zdrowotnych, Sąd nie analizował więc, czy rozpatrując odwołanie CKL ABW zgodnie z prawem uznała, że do nieprawidłowości w udostępnianiu przez RKL Nr [...] ABW protokołu badań lekarskich i badań lekarskich nie doszło, przez co mogło dojść do naruszenia prawa skarżącego do obrony swoich praw,

9. art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, art. 7, art. 30, art. 32 i art. 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie, przez co Sąd nie zastosował art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. i nie odniósł się do zarzutu braku uzasadnienia faktycznego i prawnego w orzeczeniu CKL ABW podniesionego w skardze, że orzeczenie RKL Nr [...] ABW nie zawiera uzasadnienia, a zawarte w protokole badania uzasadnienie rozpoznania "mieszane zaburzenia osobowości ze skłonnością do dekompensacji psychotycznej u osoby po przebytym epizodzie urojeniowym" nie odpowiada wskazanemu § 77 pkt 2 załącznika nr 6 do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. dotyczącego wykazu chorób i ułomności oraz kategorii zdolności do służby określeniu "Osobowość nieprawidłowa upośledzająca zdolności adaptacyjne", w zaskarżonym wyroku Sąd nie badał, czy i dlaczego w orzeczeniu nie wskazano jaki epizod badano, kiedy on miał miejsce, w jaki sposób ustalono, że skarżący miał epizod urojeniowy i czy powstał on w związku ze służbą, jaki był jego przebieg i intensywność, na jakiej podstawie ustalono, że skarżący miał rzeczywiście urojenia, czy podczas badań wykazywał jakieś skutki po urojeniach, dlaczego ustalono inwalidztwo na dzień 23 lutego 2015 r., a nie np. na dzień przyjęcia do Kliniki tj. na dzień 23 października 2014 r. kiedy skierowanie wydała lekarz med. I. M., takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nierówno traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW,

10. art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, art. 7, art. 30, art. 32 i art. 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie, przez co Sąd nie zastosował art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. i nie odniósł się do zarzutu zawartego w skardze nie wzięcia przez CKL pod uwagę:

- przebiegu służby skarżącego, opinii służbowych, przebytych kursów specjalistycznych językowych,

- dobrych relacjach z kolegami i przełożonymi,

- dokumentacji zgromadzonej w postępowaniu dyscyplinarnym z której wynika, że zawsze jest pogodny i wesoły, lubiany przez koleżanki i kolegów, pozytywnie nastawiony z powodu prawidłowych zdolności adaptacyjnych ma postępowanie dyscyplinarne, zajmowanego przez skarżącego stanowiska kierownika, powierzonego przez Naczelnika od grudnia 2013 r.,

- powierzenia skarżącemu od grudnia 2014 r. zastępstwa administratora obiektów nadzorującego 10 pracowników cywilnych (codzienne kontakty z pracownikami, codzienne prowadzone przeze mnie odprawy),

- po badaniu psychologicznym w dniu 22 października 2014 r. skarżący nie izolował się tylko poszedł na imprezę integracyjną,

- w Szpitalu nie zdiagnozowano nieprawidłowości adaptacyjnych,

- w wyborach samorządowych w 2006 r. został wybrany na radnego gminnego i był członkiem komisji do spraw społecznych (z czego zrezygnował w związku z rozpoczęciem służby w ABW), takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nie równo traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW,

11. art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, art. 7, art. 30, art. 32 i art. 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie, przez co Sąd nie zastosował art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. przez to, że rozpatrując odwołanie CKL ABW nie odniósł się (brak uzasadnienia faktycznego i prawnego) do podniesionego zarzutu, że RKL Nr [...] ABW (lekarz psychiatra) nie rozważał tego, dlaczego podczas pobytu w Klinice nie stosowano leków psychotropowych tylko przez 2 – 3 razy skarżący przyjmował wyłącznie Lorafen, który zgodnie z ulotką jest stosowany przy zaburzeniu snu, trudnościach w zasypianiu, płytkim śnie, a nie były stosowane leki psychotropowe, które powinny być stosowane przy uporczywym zaburzeniu urojeniowym – F22, takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nie równo traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW,

12. art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, art. 7, art. 30, art. 32 i art. 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie, przez co Sąd nie zastosował art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. oraz nie ocenił czy zgodnie z prawem rozpatrując odwołanie CKL ABW nie odniosła się (brak uzasadnienia faktycznego i prawnego) do podniesionego zarzutu, że zgodnie z objaśnieniami szczegółowymi do § 77 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 15 kwietnia 2003 r. rozpoznanie do tego § ustala się:

- na podstawie obecności cech nieprawidłowej osobowości,

- na podstawie trwającej od wczesnej młodości lub dzieciństwa niedostatecznej adaptacji w zwykłych sytuacjach (defekty osobowości spowodowane uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego w wieku dojrzałym),

- po wykluczeniu niedorozwoju umysłowego,

- po wykluczeniu psychozy,

- po wykluczeniu sytuacyjnych reakcji dezadaptacyjnych, a z akt RKL i CKL nie wynika, aby przeprowadzono badania w powyższym zakresie przed zastosowaniem § 77,

takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nie równo traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW,

13. art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, art. 7, art. 30, art. 32 i art. 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie, przez co Sąd nie zastosował art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 15 kwietnia 2003 r. przez to, że Sąd nie odniósł się do zarzutu skargi, iż CKL nie rozpatrzyła tego, że regionalna komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie osoby skierowanej i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, a w dniu 17 lutego 2015 r. były przeprowadzone badania i tego dnia powinien być sporządzony protokół, a protokół jest datowany na dzień 23 lutego 2015 r. chociaż w dniu 4 marca 2015 r. nie chciano skarżącemu wydać protokołu, dlatego złożył wniosek, a dopiero w dniu 6 marca 2015 r. został wydany protokół z dnia 3 lutego 2015 r. chociaż tego dnia nie było skarżącego, nie przeprowadzono żadnych badań i nie była dołączona żadna dokumentacja, CKL zaś dała wiarę oświadczeniu RKL, że protokół został sporządzony 23 lutego 2015 r., takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nie równo traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW,

14. art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, art. 7, art. 30, art. 32 i art. 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie, przez co Sąd nie zastosował art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. oraz § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 15 kwietnia 2003 r. przez to, że rozpatrując skargę Sąd nie wziął pod uwagę, iż CKL ABW nie odniosła się (brak uzasadnienia faktycznego i prawnego) do podniesionego zarzutu zawartego w odwołaniu, że nie zażądano od lekarz med. I. M. dokumentacji medycznej sporządzonej przez nią w dniu 23 października 2014 r. przed wystawieniem skierowania do Kliniki, które są istotne dla dokonania należytej oceny stanu zdrowia skarżącego oraz nie przesłuchano w charakterze świadków: lekarz med. I. M., lekarza przyjmującego skarżącego w dniu 23 października 2014 r. do Kliniki, psychologów ABW, ówczesnych przełożonych na okoliczność rzeczywistego stanu zdrowia skarżącego w dniu 22 – 23 października 2014 r. i przyczyn skierowania i przyjęcia do Kliniki, takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nie równo traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW,

15. art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, art. 7, art. 30, art. 32 i art. 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie, przez co Sąd nie zastosował art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 K.p.a. i nie odniósł się do zarzutu skargi naruszenia prawa przez to, że w dniu 10 października 2015 r. lekarz med. I. M. dokonała rozpoznania "mieszane zaburzenia osobowości ze skłonnością do dekompensacji psychotycznej u osoby po przebytym epizodzie urojeniowym" pod nieobecność skarżącego, a protokół powinien być sporządzony w dniu badania, takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nie równo traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW,

16. art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, art. 7, art. 30, art. 32 i art. 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie, przez co Sąd nie zastosował art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. przez to, że Sąd nie ocenił, czy zgodne z prawem jest wskazanie w protokole badania specjalistycznego przez lekarz med. I. M. uzasadnienia rozpoznania w dniu 10 października 2015 r. "mieszane zaburzenia osobowości ze skłonnością do dekompensacji psychotycznej u osoby po przebytym epizodzie urojeniowym" i wskazanie na § 77 pkt 2, a natomiast w dniu 29 kwietnia 2015 r. przez lekarza S. W. rozpoznanie u skarżącego "osobowość z cechami neurotycznymi, przewaga cech pasywno – zależnych, schizoidalnych" i również wskazując na § 77 pkt 2 ale w uzasadnieniu orzeczenia CKL ABW brak jest podstawy faktycznej do stwierdzenia zmiany diagnozy, a skarżący w dniu 29 kwietnia 2015 r. nie przechodził żadnych badań ani testów, brak jest też w uzasadnieniu CKL argumentacji do zastosowania § 77 pkt 2 przy tym rozpoznaniu, jak również wyjaśnienia sprzeczności, jakie zachodzą pomiędzy cechami pasywno -zależnymi a schizoidalnymi, w obu przypadkach brak jest rozpoznania zgodnego z formularzem, który wymaga dokonania rozpoznania z uwzględnieniem okresu i dynamiki procesu, takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nie równo traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW,

- naruszeniu przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności;

17. art. 141 § 4 i art. 3 § 1 P.p.s.a. przez to, że uzasadnienie wyroku nie wyjaśnia przyczyn oddalenia skargi, a tylko stwierdza, że rozporządzenie z dnia 15 kwietnia 2003 r. kompleksowo reguluje zasady ocena zdolności fizycznej i psychicznej do służby w ABW, a także tryb orzekania o tej zdolności oraz właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich w tych sprawach, dlatego nie można stosować przepisów K.p.a. i an block odmawia zasadności zarzutów w których odwołano się do K.p.a., ale też pomija zarzuty odnoszące się tylko do rozporządzenia z dnia 15 kwietnia 2003 r. jak i ustawy o ABW, Sąd nie ustalił stanu faktycznego i czy działanie CKL ABW jest zgodne z rozporządzeniem, skoro reguluje kompleksowo zasady i tryb przeprowadzania badań i oceny stanu zdrowia, Sąd nie ocenia czy zgodne z prawem jest przeprowadzenie badań pod nieobecność skarżącego, czy nie narusza zasady bezstronności procesu orzeczniczego przeprowadzenie badań specjalistycznych dla potrzeb Komisji przez osobę, która była lekarzem prowadzącym skarżącego, Sąd też nie wskazał przepisu i nie wyjaśnił czy zgodnie z zasadami przewidzianymi prawem lekarz sporządzający opinię dla CKL ABW utrzymuje w mocy orzeczenie RKL ale diagnozuje inne schorzenie choć zalicza je pod ten sam § ale w uzasadnieniu orzeczenia CKL ABW brak jest podstawy faktycznej do stwierdzenia zmiany diagnozy, a skarżący w dniu r. nie przechodził żadnych badań ani testów, brak jest też w uzasadnieniu CKL argumentacji do zastosowania § 77 pkt 2 przy tym rozpoznaniu jak i wyjaśnienia sprzeczności jakie zachodzą pomiędzy cechami pasywno – zależnymi a schizoidalnymi, w obu przypadkach brak jest rozpoznania zgodnego z formularzem badań specjalistycznych, który wymaga dokonania rozpoznania z uwzględnieniem okresu i dynamiki procesu, Sąd uzasadnił wyrok w sposób lakoniczny i dowolny, który uniemożliwia ocenę zasadności zapadłego wyroku, Sąd nie wyjawił motywów uznania orzeczenia CKL za nienaruszającego przepisów praw w sytuacji, gdy orzeczenie to nie zawiera uzasadnienia pominięcie zarzutów zawartych w odwołaniu, Sąd nie wyjaśnił dlaczego uznał, że kategoria D ze wskazaniem niezdolny do służby spełnia przesłanki przewidziane w § 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 15 kwietnia 2003 r. w brzmieniu kategoria D to niezdolny do służby, którą należy rozumieć, że stwierdzone u funkcjonariusza schorzenia lub ułomności fizyczne albo psychiczne nie pozwalają mu na pełnienie służby trwale albo przez określony czas, a więc nakazuje wskazać czy jest niezdolność trwała, czy okresowa, a zatem brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i prawnego miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zmianę orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej ABW z dnia [...] maja 2015 r. w części dotyczącej ustalenia kategorii zdolności do służby poprzez uchylenie orzeczenia Regionalnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lutego 2015 r. w części dotyczącej ustalenia kategorii zdolności do służby, zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w I i II instancji i opłaty za pełnomocnictwo, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenia CKL w części dotyczącej ustalenia kategorii zdolności do służby oraz orzeczenia RKL w części dotyczącej ustalenia kategorii zdolności do służby i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w I i II instancji i opłaty za pełnomocnictwo, albo o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów według norm przepisanych.

Nadto skarżący wniósł na podstawie art. 193 Konstytucji RP o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu z art. 2 i art. 7 w zw. z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przez to, że nie zawiera szczegółowych wytycznych dotyczących treści rozporządzeń, na podstawie których dokonywana jest ocena zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji, a także tryb orzekania o tej zdolności oraz właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich w tych sprawach, przez nie odwołanie się chociażby do ogólnych zasad zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego (art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 24 § 1 pkt 4 i 5, art. 84 § 2, art. 73 § 1, art. 74 § 1 i 2, art. 77 § 1, 107) co powoduje, że wydawane przez komisje lekarskie decyzje w formie orzeczenia są dowolne a nie swobodne oraz narusza art. 2, art. 30, art. 32 i art. 60 Konstytucji tj. konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nie równo traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW oraz na podstawie art. 193 Konstytucji RP o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawnego co do zgodności rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z art. 2 i art. 7 w zw. z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP oraz art.45 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu przez to, że brak odwołania się do zapisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 24 § 1 pkt 4 i 5, art. 84 § 2, art. 73 § 1, art. 74 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 107 K.p.a. lub zawarcie takich postanowień w rozporządzeniu narusza zasady bezstronności procesu orzeczniczego i powoduje, że takie orzeczenia są wydawane dowolnie bez zachowania zasady swobody decyzyjnej oraz narusza art. 2, art. 30, art. 32 i art. 60 Konstytucji tj. konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nie równo traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła Centralna Komisja Lekarska Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, wnosząc o jej oddalenie, oddalenie wniosków o przedstawienie pytań Trybunałowi Konstytucyjnemu oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu, aczkolwiek zasadnicza część argumentacji w niej przedstawionej nie była przedmiotem oceny Sądu ją rozpoznającego.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że uzasadnienie Sądu pierwszej instancji w części, w której przedstawiono ocenę legalności zaskarżonego orzeczenia ograniczyło się do wskazania, że Centralna Komisja Lekarska Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego działała na podstawie § 23 ust. 1 i 3 rozporządzenia z dnia 15 kwietnia 2003 r. oraz że protokół badania lekarskiego spełnia wymogi zawarte w § 12 tego rozporządzenia. Tymczasem w aktach sprawy przedstawionych Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wraz z niniejszą skargą kasacyjną brak jest zarówno tego protokołu jak i skarżonego orzeczenia. Brak jest również jakiegokolwiek dowodu, że Sąd pierwszej instancji dysponował tymi dokumentami w momencie orzekania. W aktach sprawy znajduje się jedynie zawiadomienie Przewodniczącego Centralnej Komisji Lekarskiej ABW z dnia 7 maja 2015 r. informujące skarżącego, Dyrektora Biura Kadr i Przewodniczącego Komisji Lekarskiej Nr [...] ABW, że Komisja "po zapoznaniu się z Pana odwołaniem oraz dokumentacją orzeczniczą utrzymuje w mocy orzeczenia Nr [...] z dnia [...].02.2015 roku wydane przez RKL Nr [...] w Warszawie". Odnośnie z kolei protokołu badania w aktach sprawy znajdują się pismo Przewodniczącej Regionalnej Komisji Lekarskiej ABW do Przewodniczącej Centralnej Komisji Lekarskiej ABW z dnia 15 kwietnia 2015 r. informujące, że "Protokół Badania został sporządzony w dn. 23.02.2015 r. to jest przed wydaniem orzeczenia Nr [...] z dn. [...] .02.2015 r., natomiast wydanie kopii protokołu Pana J. S. nastąpiło w dniu 6.03.2015 r. – po uprzednim złożeniu wniosku przez wyżej wymienionego funkcjonariusza". Powyższe braki nie pozwalają zatem ani na ocenę prawidłowości stanowiska zajętego przez Sąd pierwszej instancji, ani nawet na przyjęcie, że Sąd ten takimi dokumentami dysponował w momencie orzekania, a jeśli tak – to z jakiej innej sprawy posłużył się dokumentami. W samym uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny ogólnikowo ograniczył się do stwierdzenia, że protokół badania – bez podania daty jego sporządzenia lub numeru – spełnia wymagania § 12 rozporządzenia, a skład komisji – bez podania personaliów jej członków – był zgodny z wymogami zawartymi w załączniku nr 8 do powołanego rozporządzenia. Skoro natomiast prawidłowość sporządzenia tego protokołu stała się podstawą oddalenia skargi i uznania skarżonego orzeczenia za legalne, niemożność jego weryfikacji czyniła zasadnym zarzut naruszenia art. 141 § 4 i art. 3 § 1 P.p.s.a. (zarzut 17). Uzasadnienie skarżonego wyroku nie poddaje się już tylko z tego powodu kontroli instancyjnej.

Dodatkowo, jak wynika z treści skargi, skarżący kwestionował prawidłowość postępowania Komisji, podnosząc szereg zarzutów m. in. że nie umożliwiono mu zapoznania się z całością akt sprawy w tym dokumentacją medyczną będącą podstawą ustalenia jego niezdolności do służby. Zarzucał, że w sprawie nie powinna orzekać lekarz, która kierowała go na badania. Kwestionował poprawność sporządzenia protokołu jego badania i wiele innych. Żaden z tych zarzutów nie został przez Sąd zbadany i oceniony pod kątem właściwego trybu i zasad orzekania komisji lekarskich wynikających z przepisów prawa. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych obowiązek wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, o którym mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a., obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (por. wyrok NSA z 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych https//:cbois.nsa.gov.pl). W okolicznościach rozpatrywanej sprawy uchybienie przez Sąd pierwszej instancji wymaganiom przewidzianym w art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na nie ustosunkowaniu się do argumentów skarżącego, uniemożliwiło dokonanie merytorycznej kontroli instancyjnej. Poddanie bowiem ocenie pozostałych podstaw skargi kasacyjnej przez Sąd drugiej instancji (po ewentualnym uzupełnieniu akt sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącego kasacyjnie zgłoszonym na rozprawie w dniu 4 czerwca 2019 r.) skutkowałoby w istocie faktycznym rozpoznaniem sprawy sądowoadministracyjnej tylko w jednej instancji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie celem ponownego rozpoznania, z uwzględnieniem powyższej argumentacji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 1 tej ustawy.