Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 172/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 74 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
article: art. 133 par. 1, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędziowie NSA Tadeusz Cysek Joanna Kabat – Rembelska (spr.) Protokolant Magdalena Rosik po rozpoznaniu w dniu 10 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. T. K. C. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1702/06 w sprawie ze skargi P. T. K. C. Spółki z o.o. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 13 lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie usług telekomunikacyjnych I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od P. T. K. C. Spółki z o.o. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych, tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 16 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1702/06, oddalił skargę P. T. K. C. Spółki z o.o. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] odmawiającą zawieszenia obowiązku realizacji uprawnień użytkowników końcowych usługi przedpłaconej w zakresie przeniesienia przydzielonego numeru do sieci innego operatora.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał między innymi, że P. T. K. C. Spółka z o.o. w dniu [...] lutego 2006 r. złożyła do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE) wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie zawieszenia wykonania obowiązku realizacji uprawnienia użytkowników końcowych usługi przedpłaconej , o którym mowa w art. 71 ust. 1a ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.); powoływanej dalej jako p.t.. Wniosek uzasadniała tym, że stworzenie odpowiednich warunków technicznych do przenoszenia numeru do sieci innego operatora jest niemożliwe w terminie określonym w ustawie z dnia 29 grudnia 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne – oraz ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2006 r. Nr 12, poz. 66). W myśl art. 6 powołanej ustawy obowiązek zapewnienia przez operatora telefonii ruchomej możliwości przeniesienia numeru na żądanie użytkownika końcowego usługi przedpłaconej powstanie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia ustawy, to jest z chwilą wejścia w życie art. 71 ust. 1a p.t.. Spółka stwierdziła, że techniczne możliwości jej sieci nie pozwalają na realizację wskazanego uprawnienia użytkowników końcowych usługi przedpłaconej i podała przykładowo działania, których podjęcie jest konieczne w celu wdrożenia usługi.

Prezes UKE decyzją z dnia [...] maja 2006 r. odmówił spółce zawieszenia obowiązku realizacji uprawnień użytkowników końcowych usługi przedpłaconej w zakresie przeniesienia przydzielonego numeru do sieci innego operatora. Zdaniem organu obowiązek realizacji wspomnianego uprawnienia stanowi uzupełnienie istniejącego wcześniej, na podstawie art. 71 ust. 1 p.t., obowiązku realizacji uprawnienia abonenta do przeniesienia numeru przy zmianie operatora. Nowelizacja art. 71 p.t., polegająca na dodaniu ustępu 1a, usunęła, niezgodne z art. 30 Dyrektywy 2002/22/We Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, zróżnicowanie praw abonentów i użytkowników usług przedpłaconych do zachowania numeru telefonicznego przy zmianie operatora sieci. W ocenie Prezesa UKE spółka powinna więc odpowiednio wcześnie przystąpić do przygotowywania się do wykonywania obowiązku realizacji uprawnienia użytkowników końcowych usługi przedpłaconej do przeniesienia numeru. Organ regulacyjny podkreślił także, że PTK C. nie wykazała by względy techniczne uzasadniały zawieszenie realizacji omawianego uprawnienia.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, spółka podniosła, że brak możliwości technicznych realizacji uprawnienia, o którym mowa w art. 71 ust. 1a p.t. wynika ze zbyt krótkiego vacatio legis ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. i rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 1 marca 2006 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień w publicznych sieciach telefonicznych (Dz. U. Nr 42, poz. 290). Powołane rozporządzenie, zdaniem spółki gruntownie zmieniło zasady funkcjonowania procesu przenoszenia numerów używanych w systemie usług przedpłaconych w porównaniu do procesu przenoszenia numerów na żądanie abonentów.

Prezes UKE, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2006 r. W uzasadnieniu organ podniósł między innymi, że stosownie do art. 74 ust. 2 p.t., zawieszenie realizacji uprawnień użytkowników końcowych usług przedpłaconych, byłoby możliwe, gdyby PTK C. wykazała, że techniczne możliwości jego sieci telekomunikacyjnej nie pozwalają na realizację tego uprawnienia. Natomiast spółka podała, że realizacja wspomnianego uprawnienia wymaga zakupu, konfiguracji i integracji specjalizowanych urządzeń telekomunikacyjnych, nie wskazując przy tym jakie to są urządzenia i jaką funkcjonalność niezbędną dla realizacji uprawnienia użytkowników końcowych usługi przedpłaconej mają one zapewniać. W związku z tym, w ocenie Prezesa UKE, spółka nie wykazała należycie przesłanki niezbędnej dla zawieszenia realizacji uprawnienia - braku możliwości technicznych sieci telekomunikacyjnych. Zdaniem Prezesa UKE określony przez ustawodawcę termin na zapewnienie przez operatora realizacji uprawnienia użytkowników końcowych usługi przedpłaconej, nie mógł stanowić podstawy zawieszenia realizacji tego uprawnienia, gdyż jedyną przesłanką, którą należy w tym wypadku rozważać jest brak technicznych możliwości sieci operatora realizacji uprawnienia. Jednocześnie organ zauważył, że spółka nie przedstawiła wpływu vacatio legis ustalonego przez ustawodawcę na brak możliwości technicznych realizacji uprawnienia użytkowników końcowych usługi przedpłaconej. W ocenie Prezesa UKE również wejście w życie powołanego rozporządzenia z dnia 1 marca 2006 r. nie mogło mieć wpływu na techniczne warunki realizacji uprawnienia a tym samym nie mogło być brane pod uwagę przy ocenie wystąpienia przesłanki umożliwiającej zawieszenie realizacji wymienionego uprawnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę podniósł, że art. 71 ust. 1a p.t. stanowi podstawę roszczeń użytkowników końcowych usługi przedpłaconej w zakresie przyznanego im tym przepisem uprawnienia. Z art. 74 ust. 1 p.t. wynika natomiast obowiązek operatora zapewnienia w swojej sieci technicznych możliwości realizacji tego uprawnienia użytkownika związanego między innymi ze zmianą operatora świadczącego usługi (zachowanie przydzielonego numeru). Dysponowanie przez operatora technicznymi możliwościami sieci w rozumieniu art. 74 ust. 1 p.t. należy postrzegać jako warunek podjęcia i prowadzenia działalności gospodarczej na rynku usług telekomunikacyjnych. Operator, który takich technicznych możliwości nie zapewnia nie jest w stanie gwarantować realizacji ustawowych uprawnień użytkowników przewidzianych w art. 71 ust. 1a p.t., co z kolei podważa zdolność tego operatora do prowadzenia działalności gospodarczej w sferze usług telekomunikacyjnych. Jedynie zawieszenie lub ograniczenie zakresu realizacji tych uprawnień przez Prezesa UKE, na wniosek zainteresowanego operatora, uchyla bezprawność odmowy ich realizacji z powodu braku możliwości technicznych sieci operatora. Decyzja o zawieszeniu lub ograniczeniu zakresu realizacji uprawnień użytkowników końcowych usługi przedpłaconej powinna, zdaniem Sądu pierwszej instancji, uwzględniać przede wszystkim to, że na operatorze spoczywa obowiązek zapewnienia technicznych możliwości sieci dla realizacji wspomnianych uprawnień. Realizację tych uprawnień należy, w ocenie WSA, traktować jako zasadę, zaś ich zawieszenie lub ograniczenie jako wyjątek.

Zgodnie z art. 74 ust. 2 p.t. Prezes UKE, na wniosek dostawcy albo operatora sieci telefonicznej, może w drodze decyzji, na czas określony zawiesić realizację lub ograniczyć zakres realizacji uprawnienia, o którym mowa w art. 71 ust. 1a p.t., jeżeli techniczne możliwości sieci wnioskodawcy nie pozwalają na realizację uprawnienia w całości lub w części, określając harmonogram przystosowania tej sieci do realizacji uprawnienia objętego wnioskiem. Jedynym ustawowym warunkiem podjęcia takiej decyzji jest ustalenie, że techniczne możliwości wnioskodawcy uniemożliwiają realizację tego uprawnienia.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zaskarżona decyzja ma charakter uznaniowy, zaś Prezes UKE działał w granicach przyznanego mu uprawnienia. Sąd podzielił stanowisko Prezesa UKE, że spółka, chociaż to na niej spoczywał ciężar dowodu, nie wykazała istnienia jedynej ustawowej przesłanki zawieszenia realizacji uprawnienia to jest braku technicznych możliwości sieci. Zdaniem WSA organ zasadnie uznał, że ograniczenie się przez skarżącą do wymienienia czynności jakie powinny zostać podjęte w celu skutecznego wykonania uprawnień użytkowników końcowych usług przepłaconych, bez wskazania konkretnych urządzeń jakie powinny być zakupione, jaką funkcjonalność mają zapewnić i w jakich terminach poszczególne działania zostaną zrealizowane, nie jest wystarczające dla wykazania zaistnienia przesłanki określonej w art. 74 ust. 2 p.t.

W ocenie Sądu pierwszej instancji Prezes UKE nie naruszył art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Co prawda na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jednak nie oznacza to, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza wtedy, gdy nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że chociaż Prezes UKE już w decyzji z dnia [...] maja 2006 r. podkreślił, że spółka nie wykazała przesłanki uzasadniającej zawieszenie wspomnianego uprawnienia, to spółka, składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie podała żadnych dodatkowych argumentów przemawiających za słusznością jej wniosku.

W ocenie Sądu również wejście w życie rozporządzenia z dnia 1 marca 2006 r. nie mogło mieć wpływu na techniczne warunki realizacji uprawnienia, a tym samym nie mogło być wzięte pod uwagę przy ocenie wystąpienia przesłanki umożliwiającej zawieszenie przez Prezesa UKE realizacji uprawnienia użytkowników końcowych usługi przedpłaconej.

P. T. K. C. Spółka z o.o. w W. zaskarżyła powyższy wyrok w całości. W skardze kasacyjnej domagała się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego, to jest::

a. art. 74 ust. 1 p.t. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, iż dysponowanie przez operatora technicznymi możliwościami sieci w rozumieniu tego przepisu należy postrzegać jako warunek podjęcia i prowadzenia działalności gospodarczej na rynku usług telekomunikacyjnych, a brak takich możliwości podważa zdolność operatora do prowadzenia działalności w sferze usług telekomunikacyjnych;

b. art. 74 ust. 2 p.t. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że wejście w życie rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 1 marca 2006 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień w publicznych sieciach telefonicznych, nie mogło mieć wpływu na techniczne warunki realizacji uprawnienia użytkowników, o którym mowa w art. 71 ust. 1a p.t.

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy to jest:

a. art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. poprzez nie wzięcie pod uwagę całego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy;

b. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu przez Sąd stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym;

c. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ administracji przepisów art. 6, 7, 77 § 1, 80 i 107 §3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes UKE wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Wyjątkiem od tej zasady jest obowiązek wzięcia z urzędu pod uwagę jedynie okoliczności wymienionych w § 2, stanowiących podstawę nieważności postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania nie wystąpiły.

Jednym ze szczególnych wymagań jakie ustawodawca stawia skardze kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na jednoznacznym wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które - zdaniem skarżącego - zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji, z jednoczesnym oznaczeniem formy tego naruszenia określonej w art. 174 p.p.s.a.. Konieczne jest więc podanie przepisu z dokładnym oznaczeniem jednostki redakcyjnej tekstu aktu normatywnego. Z kolei uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej. W związku z tym w uzasadnieniu należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd, ale również sprecyzować własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu. (por. wyroki NSA z : 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04 Lex nr 186863; 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04 Lex nr 238593; 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05 Lex nr 173263; 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06 Lex nr 236385; 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 Lex nr 281385).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarga kasacyjna w ogóle nie zawiera uzasadnienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania - art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a., jak również wskazania jaki był wpływ wymienionych uchybień na wynik sprawy. Takie sformułowanie wymienionych zarzutów zwalniało Naczelny Sąd Administracyjny z obowiązku oceny ich zasadności. Należy bowiem zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest ani zobowiązany, ani uprawniony do uzupełniania za stronę nie tylko podstaw kasacyjnych, ale także ich uzasadnienia.

Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi mimo naruszenia przez organ administracji publicznej art. 6, 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej ograniczył się jedynie do wskazania na czym, jego zdaniem, polegało naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. przez Prezesa UKE, które nie zostało dostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten nie jest trafny.

W tym miejscu należy przypomnieć, że art. 7 k.p.a. zawiera kilka fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego: zasadę praworządności, zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

. Z zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z rozpoznawaną sprawą. W ramach tego obowiązku organ powinien z urzędu ustalić jakie dowody są istotne dla ustalenia stanu faktycznego a następnie przeprowadzić je. Z kolei stosowanie zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli odnosi się przede wszystkim do prawa procesowego, chociaż w literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że wynikają z niej również zasady interpretacyjne dla prawa materialnego (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck Warszawa 1996 s. 56). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 czerwca 1995 r. sygn. akt SA/Wr 2744/94 (niepubl.) wskazał, że reguła wyrażona w art. 7 k.p.a. ma zastosowanie we wszystkich tych wypadkach, w których rozstrzygnięcie sprawy powierzone zostało tzw. uznaniu administracyjnemu, co zachodzi wówczas, gdy norma prawna nie przewiduje obowiązku określonego zachowania się organu, lecz możliwość wyboru sposobu załatwienia sprawy. W literaturze podkreśla się, że możliwość ta może i powinna zostać zdeterminowana wyważeniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Zakamycze 2000 s. 139).

Zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia zasady prawdy obiektywnej. Skarżąca nie zgłosiła natomiast żadnych zastrzeżeń w zakresie naruszenia wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

Z przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika jednoznacznie, że postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Nie można jednakże zapominać, iż ustalanie stanu faktycznego powinno następować przy czynnym udziale strony. Nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (por. wyr. NSA z dnia 26 października 1984 r., II SA 1205/84, ONSA 1984, z. 2, poz. 98). Z treści przepisów nakładających wspomniane obowiązki nie można w szczególności wyprowadzić wniosku, że organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ta ostatnia - mimo istnienia obowiązku - środków takich nie przedstawia lub gdy twierdzenia strony są ogólnikowe bądź lakoniczne.

W rozpoznawanej sprawie na skarżącej spoczywał obowiązek współdziałania z organem administracji publicznej przy gromadzeniu materiału dowodowego poprzez wykazanie, że możliwości techniczne jej sieci nie pozwalają na realizację uprawnienia, o którym mowa w art. 71 ust. 1a p.t. Nie sposób bowiem oczekiwać, że to organ prowadzący postępowanie będzie poszukiwał dowodów potwierdzających określone braki możliwości technicznych sieci skarżącej. W związku z tym należy w pełni podzielić stanowisko WSA, że podanie przez skarżącą ogólnikowych danych dotyczących braku możliwości technicznych sieci było niewystarczające dla przyjęcia zaistnienia przesłanki określonej w art. 74 ust. 2 p.t. W toku całego postępowania administracyjnego skarżąca nie wskazała konkretnych przeszkód technicznych, a tylko takie mogły być uwzględnione przez Prezesa UKE, uniemożliwiających realizację uprawnienia użytkowników końcowych usługi przedpłaconej w zakresie przeniesienia przydzielonego numeru do sieci innego operatora. W związku z tym Sąd pierwszej instancji słusznie nie dopatrzył się naruszenia przez Prezesa UKE art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jeżeli chodzi o zarzut nieuwzględnienia przez WSA naruszenia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji art. 107 § 3 k.p.a. podzielić należy ocenę, że uzasadnienie rozstrzygnięcia Prezesa UKE spełnia wymagania stawiane decyzjom podejmowanym w ramach uznania administracyjnego. Jak trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji organ przedstawił motywy rozstrzygnięcia a przytoczona argumentacja w sposób wyczerpujący wyjaśnia przyczyny odmowy zawieszenia obowiązku realizacji uprawnień użytkowników końcowych usługi przedpłaconej w zakresie przeniesienia przydzielonego numeru do sieci innego operatora.

Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo przyjął, że Prezes UKE, w postępowaniu o wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 74 ust. 2 p.t., ocenia zarówno aktualne techniczne możliwości sieci wnioskodawcy, jak i możliwości przystosowania tej sieci do realizacji uprawnienia użytkowników końcowych usługi przedpłaconej. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał na charakter zaskarżonej decyzji w powiązaniu z prawnomaterialnymi unormowaniami zawartymi w przepisach art. 71 ust. 1 a i art. 74 ust. 2 p.t. Trafnie ocenił, że to na operatorze ciąży obowiązek zapewnienia w swojej sieci technicznych możliwości realizacji uprawnień użytkowników końcowych usługi przedpłaconej do przenoszenia przydzielonego numeru oraz, że dysponowanie przez operatora technicznymi możliwościami sieci w rozumieniu art. 74 ust. 1 p.t. należy postrzegać jako warunek podjęcia i prowadzenia działalności gospodarczej na rynku usług telekomunikacyjnych. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji wyłączanie omawianych uprawnień ustawowych użytkowników końcowych usługi przepłaconej, w drodze zawieszania lub ograniczania ich realizacji traktować należy jako wyjątek od zasady pełnej dostępności tej usługi.

Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 74 ust. 2 p.t., polegającą na błędnym uznaniu, że brak rozporządzenia wykonawczego, o jakim mowa w art. 73 p.t. nie może prowadzić do zawieszania lub ograniczania uprawnień abonentów określonych w art. 71 ust. 1 a p.t., to Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu tego nie podziela z następujących względów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo wskazał, że przepis art. 71 ust. 1 a p.t. stanowi podstawę żądań użytkowników końcowych usługi przedpłaconej do przyznania im uprawnienia określonego tym przepisem oraz, że przepis art. 74 ust. 1 p.t. nakłada na dostawcę usług i operatora sieci obowiązek stworzenia odpowiednich warunków technicznych do realizacji powyższych uprawnień abonenta, a jeżeli możliwości takie istnieją - zapewnienia ich realizacji. Operator, który takich technicznych możliwości nie zapewnia nie jest w stanie w sposób prawidłowy prowadzić działalność gospodarczą w sferze usług telekomunikacyjnych, a okres zawieszenia lub ograniczenia powyższych uprawnień abonenta na podstawie art. 74 ust. 2 p.t. nie może prowadzić do faktycznego unicestwienia zasady bieżącej realizacji tych uprawnień, wynikającej z przepisów art. 74 ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 1a p.t.

Z powyższych uregulowań ustawowych wynika zasada, że działalność dostawcy publicznie dostępnych usług telefonicznych i operatora publicznej sieci telefonicznej na rynku usług telefonicznych polega na bieżącym realizowaniu ustawowych uprawnień użytkowników końcowych usługi przedpłaconej, przez zapewnienie odpowiednich warunków technicznych służących realizacji określonych uprawnień użytkowników końcowych usługi przedpłaconej i następnie ich realizowanie. W takim zatem kontekście należy odczytywać także normę zawartą w art. 73 p.t. Przepis ten upoważnia ministra właściwego do spraw łączności do wydania rozporządzenia, określającego warunki korzystania z uprawnień, o których mowa w art. 69-72 p.t., przy uwzględnieniu, między innymi, możliwości technicznych publicznych sieci telekomunikacyjnych. Wynika z tego, że rozporządzenie to dotyczy między innymi użytkowników końcowych usługi przedpłaconej i powinno określać, w jaki sposób mają oni dochodzić realizacji uprawnień przyznanych im przez ustawę, w tym żądania przeniesienia przydzielonego numeru w sieci dotychczasowego operatora do sieci innego operatora. Zatem nie chodzi tu o określenie warunków technicznych korzystania z tych uprawnień. Dodać należy, że warunki dochodzenia realizacji żądań, o których mowa w art. 69-72 p.t., powinny być dostosowane między innymi do możliwości technicznych publicznych sieci telefonicznych. Skoro zaś, stosownie do art. 74 ust. 1 p.t., odpowiednie warunki techniczne ma stworzyć dostawca usług i operator sieci telefonicznej, a po ich stworzeniu zapewnić realizację powyższych żądań, to wykonanie przez nich tych obowiązków nie może być uzależnione od uprzedniego wydania rozporządzenia, o jakim mowa w art. 73 p.t.

Należy zauważyć, że to przecież minister w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 73 p.t., określając warunki korzystania przez użytkowników końcowych usługi przedpłaconej z przysługującego uprawnienia, ma uwzględnić możliwości techniczne publicznych sieci telefonicznych.

W związku z tym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut błędnej wykładni art. 74 ust. 2 p.t. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w związku z §14 ust 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).