Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1668/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi L. K. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2020 nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę


UZASADNIENIE

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym nr [...] ([...] ) z dnia [...] lipca 2020 r., na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2020 r., poz. 27 z późn. zm.) dalej: "ustawa o ABW oraz AW", zwolnił L. K. ze służby w ABW z dniem [...] sierpnia 2020 r., z uwagi na ważny interes służby. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) (dalej: "k.p.a.") rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Szef ABW wskazał, że przyczyną rozwiązania z L. K. stosunku służbowego było jego naganne zachowanie, polegające na niewłaściwym, bo sprzecznym z obowiązującymi przepisami pragmatycznymi, etyką zawodową oraz rotą złożonego ślubowania, wykonywaniu obowiązków służbowych, które przesądziło o utracie przez niego, określonej w art. 44 pkt 3 ustawy o ABW oraz AW i warunkującej dalsze pełnienie służby, "nieskazitelnej postawy moralnej, obywatelskiej oraz patriotycznej".

Z ustaleń organu wynika, że w trakcie czynności służbowych, przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Delegatury ABW w [...], ujawnione zostały okoliczności wskazujące na to, że w okresie od [...] stycznia do [...] czerwca 2020 r. funkcjonariusz Wydziału Zamiejscowego w [...] - [...] L. K. - rażąco niewłaściwe wykonywał obowiązki służbowe, co polegało m. in. na wprowadzaniu w błąd przełożonego oraz wykorzystywaniu zajmowanego stanowiska w celu osiągnięcia nienależnych korzyści majątkowych.

Dyrektor Delegatury ABW w [...] wszczął wobec ww., postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., postępowanie dyscyplinarne.

Ponadto kierownik ww. jednostki organizacyjnej, w związku z ustaleniami faktycznymi opisanymi w niejawnej notatce służbowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., oraz w postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, zwrócił się - wnioskiem nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. - do Dyrektora Biura Kadr ABW o wszczęcie stosownej procedury, mającej na celu zwolnienie ww. ze służby w ABW, uznając że okoliczności tam wskazane świadczą o utracie przez L. K. dotychczasowej nieskazitelnej postawy moralnej, obywatelskiej i patriotycznej, która jest niezbędna do pełnienia służby.

Pismem nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., doręczonym w dniu [...] czerwca 2020 r., Szef ABW zawiadomił L. K. o wszczęciu postępowania w przedmiocie zwolnienia go ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o ABW oraz AW.

Pismem z dnia [...] lipca 2020 r., pełnomocnik skarżącego wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie o zwolnienie ze służby do czasu zakończenia toczącego się wobec jego mocodawcy postępowania dyscyplinarnego. Szef ABW postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. odmówił zawieszenia postępowania.

Następnie Szef ABW w dniu [...] lipca 2020 r. wydał rozkaz personalny nr [...] o zwolnieniu L. K. ze służby z dniem [...] sierpnia 2020 r.

W skardze, skierowanej w dniu 13 sierpnia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, L. K. zakwestionował rozkaz personalny Szefa ABW z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 10 § 1 k.p.a., poprzez faktyczne uniemożliwienie mu realizowania prawa czynnego udziału w postępowaniu, polegającego na składaniu wniosków dowodowych, żądań, poprzez przedwczesne wydanie zaskarżonego rozkazu bez uprzedniego powiadomienia ustanowionego w sprawie pełnomocnika o ostatecznym zaznajomieniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie;

2) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o ABW oraz AW oraz w zw. z art. 6 i art. 8 k.p.a., poprzez:

a) nieprzeprowadzenie przez organ postępowania dowodowego w sprawie, a co za tym idzie niezebranie i nierozpatrzenie przez organ, w sposób rzetelny i wszechstronny, całego materiału dowodowego w sprawie istotnego dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia,

b) ustalenie stanu faktycznego sprawy wyłącznie na podstawie notatki przełożonego dotyczącej rzekomych naruszeń dyscypliny służbowej przez skarżącego, a także na postanowieniu Dyrektora Delegatury ABW w [...] o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego z dnia [...] czerwca 2020 r. sygn. akt. [...], w którym to postępowaniu nie podjęto, z udziałem obwinionego, żadnych czynności, w tym uniemożliwiono mu zapoznanie się z materiałem dowodowym, złożenie wyjaśnień w sprawie, nie przeprowadzając jednocześnie w postępowaniu administracyjnym dowodu z przesłuchania strony, umożliwiającego wypowiedzenie się co do zarzutów formułowanych pod jej adresem, a zatem bez uwzględnienia ważnego interesu strony, co doprowadziło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a co za tym idzie nieprawidłowej subsumpcji przepisów prawa materialnego i w konsekwencji, do co najmniej przedwczesnego zwolnienia skarżącego ze służby,

3) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o ABW oraz AW, poprzez sporządzenie przez organ uzasadnienia niespełniającego wymogów przewidzianych

w tym przepisie, tj. przede wszystkim bez wskazania, na czym konkretnie polegały działania skarżącego zakwalifikowane przez Dyrektora DABW w [...], jako niewłaściwe wykonywanie obowiązków służbowych, w tym wprowadzenie przełożonego w błąd oraz nadużywanie stanowiska do czerpania korzyści majątkowej na szkodę ABW oraz wykazania, iż skarżący nie był w stanie usprawiedliwić i wyjaśnić tych rzekomych nieprawidłowości, jak również nie wykazanie z jakich przyczyn organ, przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, oparł się wyłącznie na wniosku Dyrektora Delegatury ABW w [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., w którym powołano się na wszczęcie postępowania dyscyplinarnego oraz na notatce służbowej z dnia [...] czerwca 2020 r. o klauzuli "Zastrzeżone", obdarzając je wiarygodnością, a pomijając przesłuchanie skarżącego na okoliczność stawianych mu zarzutów, zważywszy, iż również w postępowaniu dyscyplinarnym nie zapoznano go z materiałem oraz uniemożliwiono złożenie wyjaśnień;

4) art. 108 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego zastosowanie, i tym samym nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji oczywistego braku zaistnienia w sprawie przesłanek wskazanych w tym przepisie oraz nie wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji konieczności zastosowania tej wyjątkowej regulacji, na co wskazuje choćby odroczona przez organ data zwolnienia skarżącego ze służby;

5) art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o ABW oraz AW, poprzez jego przedwczesne zastosowanie w sytuacji niewykazania faktycznych podstaw do zwolnienia skarżącego ze służby, a także wobec faktu przeprowadzenia postępowania administracyjnego o zwolnienie ze służby z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 75, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz przywołaną na jego poparcie argumentację.

W ocenie organu, analiza zgromadzonej w sprawie dokumentacji nie pozostawia wątpliwości, iż zarzuty skargi są całkowicie bezpodstawne.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że:

Skarżącego nie tylko poinformowano o przysługujących mu uprawnieniach strony (vide zawiadomienie z dnia [...] czerwca 2020 r.), ale również zagwarantowano mu czynny udział w toczącym się postępowaniu, przy czym jedyne ograniczenia związane z realizacją tegoż uprawnienia wynikały z obowiązujących przepisów i były uzasadnione koniecznością ochrony informacji niejawnych. W aktach postępowania administracyjnego (na str. 22) znajduje się bowiem dokument (protokół zapoznania strony z aktami postępowania), z którego wynika, że L. K. osobiście zaznajomił się z całością materiałów (także niejawnych), zgromadzonych w toku prowadzonego wobec niego postępowania, co miało miejsce w dniu [...] lipca 2020 r.

Jednocześnie ww., wobec nieuzyskania zgody na sporządzenie notatek z dokumentacji niejawnej, zwrócił się do organu z wnioskiem o wykonanie i doręczenie na jego adres kopii wybranych dokumentów jawnych: wniosku personalnego o wszczęcie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby, postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego (w sprawie zwolnienia ze służby) oraz rozkazu personalnego o zawieszeniu w czynnościach służbowych, które to dokumenty zostały mu przesłane przy piśmie nr [...] r. z dnia [...] lipca 2020 r.

Odnośnie zarzutu, dotyczącego niezapewnienia pełnomocnikowi strony możliwości zaznajomienia się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, organ zwrócił uwagę, że poczynając od dnia ustanowienia w sprawie (tj. od dnia [...] lipca 2020 r.) do dnia wydania rozkazu personalnego (tj. [...] lipca 2020 r.) pełnomocnik skarżącego nie tylko nie zgłosił organowi woli zapoznania się z aktami sprawy, ale również nie wystąpił z jakąkolwiek inicjatywą dowodową, poprzestając wyłącznie na zwróceniu się z wnioskiem o zawieszenie toczącego się wobec jego mocodawcy postępowania, który ze względu na brak przesłanek, określonych w art. 97 § 1 lub art. 98 § 1 k.p.a., został rozpatrzony odmownie.

Sam fakt, iż wydane w tym przedmiocie i opatrzone rygorem natychmiastowej wykonalności postanowienie nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w tym samym dniu, co rozkaz o zwolnieniu ze służby - nie może być poczytywany za okoliczność świadczącą o tym, że pełnomocnik skarżącego został pozbawiony przez organ możliwości działania, a w szczególności złożenia w toku postępowania stosownych wniosków dowodowych służących kontynuowaniu postępowania wyjaśniającego z udziałem strony.

Ustosunkowując się do zarzutu, dotyczącego naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 60 ust 2 pkt 5 ustawy o ABW oraz AW w zw. z art. 6 i art. 8 k.p.a., organ stwierdził, że zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy był wystarczający do uznania, że w sprawie zaistniały okoliczności wskazujące na utratę przez L. K. przymiotów niezbędnych do pełnienia służby w szeregach ABW. Okoliczności wskazane we wniosku personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. oraz szczegółowo przedstawione w notatce służbowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., stanowiły dostateczną przesłankę do wszczęcia przez Szefa ABW postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ww. ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o ABW oraz AW, które toczyło się niezależnie od dwóch innych postępowań prowadzonych równolegle w odniesieniu do skarżącego, tj. postępowania dyscyplinarnego oraz postępowania o zawieszenie w czynnościach służbowych. Organ nie był więc zobowiązany do przeprowadzenia w niniejszej sprawie dodatkowego postępowania dowodowego.

Szef ABW nie zgodził się ze stanowiskiem strony skarżącej, że podjęcie ewentualnej decyzji o zwolnieniu skarżącego powinno zależeć od wyniku toczącego się postępowania dyscyplinarnego. Zwrócił uwagę, że podstawę materialną prowadzenia postępowania w przedmiocie zwolnienia L. K. ze służby stanowił art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o ABW oraz AW, który pozwala na zwolnienie funkcjonariusza z uwagi na ważny interes służby. Z kolei wszelkie kwestie związane z prowadzeniem wobec skarżącego postępowania dyscyplinarnego oraz podejmowaniem w tym przedmiocie stosownych rozstrzygnięć, które nie pozostają w bezpośrednim związku z toczącym się wobec niego postępowaniem dotyczącym zwolnienia ze służby, zostały uregulowane w Rozdziale 10 ustawy o ABW oraz AW, tj. art. 144 - art. 153 oraz w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2014 r. poz. 60).

Zdaniem organu, w efekcie prowadzi to do wniosku, że sam fakt toczącego się w odniesieniu do L. K. postępowania dyscyplinarnego nie musiał być brany pod uwagę, a tym bardziej nie stanowił okoliczności, która powinna skutkować wstrzymaniem się przez organ z podjęciem decyzji o zwolnieniu ww. ze służby w ABW. Czym innym bowiem jest postępowanie dyscyplinarne, a czym innym postępowanie w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w ABW, nawet jeśli ich podstawę stanowiły te same okoliczności faktyczne.

Według organu, również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o ABW oraz AW jest chybiony, ponieważ w sprawie został zebrany i należycie rozpatrzony cały niezbędny do jej rozstrzygnięcia materiał dowodowy. W obszernym, pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia w sposób dokładny i wyczerpujący objaśniono podstawy faktyczne oraz prawne, które legły u podstaw jego wydania.

Jednocześnie organ podkreślił, że niewskazanie w zaskarżonym orzeczeniu wszystkich okoliczności faktycznych, wynikających z notatki służbowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., wynikało wyłącznie z potrzeby ochrony informacji niejawnych, albowiem umieszczenie w uzasadnieniu rozkazu personalnego szczegółowych okoliczności wskazanych w tej notatce powodowałoby konieczność opatrzenia go klauzulą tajności. W wydanym rozkazie personalnym znajduje się wyraźne odwołanie do ww. notatki, która została włączona do akt postępowania administracyjnego, a jej treść została udostępniona do wglądu skarżącemu w ramach przeprowadzonej przez organ czynności zaznajamiania strony z materiałami sprawy.

Odnośnie zarzutu pominięcia przez organ dowodu z przesłuchania skarżącego, wskazano, że zgodnie z art. 80 k.p.a., to, czy dana okoliczność została udowodniona, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego. W sytuacji zatem, gdy organ uznał, że informacje przedstawione w ww. notatce służbowej oraz postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, którego kopia została włączona do akt sprawy, nie budzą wątpliwości co do tego, że skarżący przestał spełniać, określone w art. 44 pkt 3 ustawy o ABW oraz AW, wymagania predestynujące go do dalszego pełnienia służby, a ponadto nie zaistniała żadna z przesłanek warunkujących przesłuchanie strony określonych w 86 k.p.a. - rezygnacja z przesłuchania skarżącego jest racjonalna i prawnie uzasadniona.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 108 § 1 k.p.a., organ wskazał, że nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności nastąpiło zgodnie z ww. przepisem oraz zostało prawidłowo uzasadnione. Jak bowiem wynika z treści uzasadnienia kwestionowanego orzeczenia, okolicznościami, które przemawiały za nadaniem ww. rygoru, były przede wszystkim informacje, wynikające z treści notatki służbowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., wskazujące na to, że w trakcie pełnionej służby L. K. wykonywał powierzone mu obowiązki w sposób nienależyty, tj. sprzeczny z obowiązującymi przepisami oraz zasadami etyki zawodowej, przez co utracił warunkującą pełnienie służby nieskazitelną postawę moralną, o jakiej mowa w art. 44 pkt 3 ustawy o ABW oraz AW. W konsekwencji, zważywszy na rodzaj i charakter nagannych zachowań zarzucanych skarżącemu, które nie mogły być tolerowane z punktu widzenia oczekiwań i wymagań stawianych funkcjonariuszom, niezbędnym było wydanie w odniesieniu do niego rozkazu o zwolnieniu ze służby, który - z uwagi "dobro służby" utożsamiane z szeroko pojętym interesem społecznym, a w szczególności konieczność zapewnienia sprawnego i niezakłóconego funkcjonowania ABW - został opatrzony rygorem natychmiastowej wykonalności.

Organ za bezpodstawny uznał zarzut naruszenia art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o ABW oraz AW, ponieważ w świetle okoliczności przedstawionych w treści notatki służbowej nr [...], oczywistym jest, że Szef ABW nie mógł tolerować sytuacji, że służbę w ABW pełnił będzie funkcjonariusz, który w sposób rażący, nie przestrzegając obowiązującego porządku prawnego, utracił przymioty niezbędne do pełnienia służby. Pozostawienie takiej osoby w szeregach ABW stałoby bowiem w rażącej sprzeczności z dobrem służby, negatywnie rzutując na funkcjonowanie ABW, jej wiarygodność w odbiorze społecznym, a zarazem na postrzeganie tej formacji przez innych, pełniących służbę funkcjonariuszy oraz ich morale.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.); dalej jako "p.p.s.a."

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, Szef ABW nie dopuścił się naruszenia norm prawa materialnego, w tym przede wszystkim przepisu art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2020 r., poz. 27 z późn. zm.), dalej: "ustawa o ABW oraz AW". Stosownie do treści tego przepisu, funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby.

Użycie w omawianym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też rozstrzygnięcie, podejmowanie na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o ABW oraz AW, powinno uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes funkcjonariusza (art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.; dalej: "k.p.a."). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych) w postaci "ważnego interesu służby" (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 2972/02, Lex nr 82811).

W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że konieczność zwolnienia funkcjonariusza ze służby w omawianym trybie może wynikać z różnych okoliczności i zdarzeń, świadczących o tym, że dalsze pozostawanie przez niego w służbie nie jest możliwe. Stwierdzenie nieprzydatności do służby nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem funkcjonariusza, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 426/99, Lex nr 77389).

W praktyce, jak przyjmuje się w orzecznictwie, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Wskazuje się jednocześnie, iż przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę, a powinny się one odnosić do art. 1 ustawy o ABW oraz AW, zgodnie z którym ABW jest właściwa w sprawach ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego państwa i jego porządku konstytucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1999 r. sygn. akt II SA 426/99, Lex nr 77389, wyroki NSA: z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 2281/12 i z dnia 7 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1484/17 - dostępne: https://cbois.nsa.gov.pl). Co prawda powołane wyroki dotyczą funkcjonariuszy Policji, lecz przepis art. 45 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. 2020, poz. 360 z późn. zm.), analogicznie jak przepis art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o ABW oraz AW, dopuszcza fakultatywne zwolnienie funkcjonariusza ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby.

W ocenie Sądu, Szef ABW dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 60 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 44 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW i jednocześnie wykazał zaistnienie przesłanki zwolnienia skarżącego ze służby z uwagi na ważny interes służby. Przyjmując powyższe stanowisko, organ prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

Opisany, w zawartych w aktach postępowania administracyjnego dokumentach, niewłaściwy sposób wykonywania obowiązków służbowych nie buduje zaufania do ABW i nie pozwala na przyjęcie, że skarżący charakteryzuje się "nieskazitelną postawą". Świadczy bowiem, jak trafnie przyjął organ, o nagannym zachowaniu skarżącego.

W ocenie Sądu, w świetle przedstawionej argumentacji, organ trafnie uznał, iż w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka zwolnieniowa z art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o ABW i AW, a mianowicie ważny interes służby.

Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organ zachował warunki do wydania decyzji uznaniowej, należy stwierdzić, że słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.) nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Organ kierował się bowiem dobrem służby i przez ten pryzmat oceniany był słuszny interes skarżącego.

Podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby, organ wyjaśnił, że w sprawie przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu funkcjonariusza był interes społeczny, tzn. dobro ABW, któremu to interesowi ustawodawca dał normatywny wyraz w treści art. 44 ustawy o ABW i AW, stawiając wymóg, aby funkcjonariusze, tworzący tę służbę, wykazywali się nieskazitelną postawą moralną, obywatelską i patriotyczną.

Zamierzonego skutku nie mógł również odnieść podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organ art. 10 § 1 k.p.a., poprzez pozbawienie skarżącego prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla je w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania w takim stopniu, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten normuje zatem powinność wydania oraz treść rozstrzygnięcia sądu administracyjnego pierwszej instancji w przypadku ujawnienia określonych naruszeń przepisów postępowania. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest wykazanie nie tylko, że jakieś uchybienia procesowe miały w ogóle miejsce, ale przede wszystkim, iż mogły one rzutować na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy przy tym rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia. Chodzi tu więc o uchybienia procesowe na tyle istotne, że kształtowały one lub współkształtowały treść stosunku administracyjnoprawnego, czyli że gdyby nie było ujawnionego naruszenia przepisów postępowania, rozstrzygnięcie sprawy przez organy administracyjne mogłoby być inne.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie brak jest przesłanek wskazujących na naruszenie przez organ uprawnień procesowych skarżącego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Za nietrafny należy uznać, podniesiony w skardze, zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ organy dokładnie wyjaśniły stan faktyczny z uwzględnieniem tak interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Również nieuzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 80 i art. 86 k.p.a., polegający na nieprzesłuchaniu skarżącego. Przepis art. 86 k.p.a. stanowi o możliwości przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony, wówczas, gdy po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku, pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Przeprowadzenie tego dowodu (z natury rzeczy posiłkowego) jest więc pozostawione uznaniu organu i w tej sprawie było zbędne.

Organ prawidłowo przyjął, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek do zawieszenia postępowania administracyjnego, wskazanych w przepisie art. 97 § 1 k.p.a. i art. 98 § 1 k.p.a. W szczególności nie można mówić o wystąpieniu przesłanki określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem postępowanie w przedmiocie zwolnienia ze służby w ABW jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od toczącego się w sprawie postępowania dyscyplinarnego. Rozstrzygnięcie w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 5 ustawy o ABW i AW, tj. z uwagi na ważny interes służby, nie jest przy tym uzależnione od wydania orzeczenia dyscyplinarnego.

Sąd uznał, że Szef ABW, wydając zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] lipca 2020 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, nie dopuścił się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a w konsekwencji nie było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Rygor natychmiastowej wykonalności nadany został zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., organ właściwie umotywował to rozstrzygniecie.

Sąd jednocześnie podziela argumentację organu odnośnie zarzutów skargi, zawartą w odpowiedzi na skargę. Z uwagi na jej uprzednie przytoczenie, ponowne jej powtarzanie jest zbędne; Sąd przyjmuje ją za własną.

Reasumując, zdaniem Sądu, zaskarżony rozkaz personalny Szefa ABW

z dnia [...] lipca 2020 r. odpowiada prawu, gdyż oparty został na prawidłowych ustaleniach faktycznych, mających znaczenie dla materialnoprawnej podstawy jego podjęcia i należycie również został uzasadniony, zarówno pod względem wyjaśnienia podstawy faktycznej, jak i prawnej.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 30 grudnia 2020 r., wydane na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm.).