Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 694/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 122 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych.
article: art. 58 § 1 pkt 1, art. 3 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie: Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia negocjacji postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [..] roku D.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. [...] w przedmiocie odmowy podjęcia negocjacji

zarzucając mu rażące naruszenie prawa. Skarżąca domagała się stwierdzenia niedopuszczalności stanowiska Kolegium oraz Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z.. Jednocześnie wniosła o niedopuszczenie do obrotu prawnego "postanowienia" SKO, z uwagi na to, iż może zajść niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wniosło o odrzucenie skargi, a z ostrożności procesowej o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż wnioskiem z dnia 31 lipca 2007r. D.B. zwróciła się do Kolegium o podjęcie negocjacji z Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w Z. w przedmiocie zabezpieczenia jej potrzeb materialnych. Wobec powyższego SKO zwróciło się do MOPS w Z. o zajęcie stanowiska w sprawie. W odpowiedzi MOPS poinformował, iż podjęto próbę zawarcia z D.B. kontraktu socjalnego, jednak pomimo dokonanych uzgodnień dalej składała ona wnioski o udzielenie pomocy. Ponadto po tym jak D.B. uznała, że negocjacje i podjęte ustalenia jej nie dotyczą, Ośrodek stwierdził, iż nie widzi sensu podejmowania kolejnych negocjacji.

W związku z powyższym oraz wobec faktu, iż kolejne wnioski skarżącej o przyznanie pomocy nie mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej, Kolegium uznało,

iż nie ma możliwości podjęcia negocjacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Na wstępie rozważań należy wskazać, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanym przepisie. W szczególności nie jest on władny do rozpoznawania skarg w potocznym tego słowa znaczeniu na sposób funkcjonowania organów administracji publicznej.

Należy podkreślić, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. 2001 r., Nr 79 poz. 856,

ze zmianami) samorządowe kolegia odwoławcze, zwane dalej "kolegiami", są organami wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60, ze zmianami), w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Z kolei art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071, ze zmianami) stanowi,

iż organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze, chyba

że ustawy szczególne stanowią inaczej.

W sprawach, o których mowa w cytowanym art. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, kolegium jest organem właściwym w szczególności do rozpatrywania:

– odwołań od decyzji,

– zażaleń na postanowienia,

– żądań wznowienia postępowania,

– stwierdzania nieważności decyzji.

Trzeba podkreślić, iż skarżąca złożyła wniosek w sprawie podjęcia negocjacji bezpośrednio do organu odwoławczego, po tym jak uznała, że poczynione ustalenia

i negocjacje przeprowadzone z Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w Z. jej nie dotyczą. Jednocześnie z akt administracyjnych wynika, że D.B. nie współpracuje z MOPS w Z. oraz składa wnioski o przyznanie pomocy w zakresie, który nie mieści się w możliwościach pomocy społecznej.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż niezadowolenie strony ze sposobu załatwienia wniosku, nie może stanowić podstawy zaskarżenia pisma organu w trybie, o jakim mowa w przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem określający zakres kognicji sądów administracyjnych przepis art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi takiej możliwości nie przewiduje.

W ocenie Sądu, zaskarżone przez D. B. pismo nie stanowi żadnej z form działalności organu administracji publicznej poddanej kontroli sądu administracyjnego w myśl przepisu art. 3 p.p.s.a.

Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.