Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 829/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 73, art. 86 par. 1 i par. 2, art. 87 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w J. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 26 kwietnia 2016 r. w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w J. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie obowiązku rejestracji dwudziestu dziewięciu używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za ich używanie postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia


UZASADNIENIE

UZASADNINIE

Zarządzeniem Sędziego z 26 maja 2015 r. spółka M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w J. (nazywana dalej: "Skarżącą", "Spółką") została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi z [...] lutego 2015 r. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji

z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku rejestracji dwudziestu dziewięciu używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za ich używanie, w kwocie 503 zł.

W dniu 24 sierpnia 2015 r. Skarżąca złożyła na urzędowym formularzu PPPr wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem referendarza sądowego z 20 listopada 2015 r. odmówiono Skarżącej, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, nazywanej dalej: "p.p.s.a."), prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od skargi, gdyż Spółka nie wykazała, że nie posiada dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Pismem z 3 grudnia 2015 r. Skarżąca wniosła sprzeciw od postanowienia z 20 listopada 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 829/15 odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Pismem z 26 kwietnia 2016 r. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Sądu z 7 kwietnia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 829/15 odrzucił zażalenie Skarżącej na postanowienie z 7 kwietnia 2016 r., podając w uzasadnieniu, że Spółka nie uzupełniła w wyznaczonym siedmiodniowym terminie braków formalnych zażalenia poprzez jego podpisanie zgodnie z zasadami reprezentacji Spółki.

Postanowienie z 28 czerwca 2016 r. doręczono Skarżącej 19 lipca 2016 r.

Pismem z 22 lipca 2016 r. Spółka wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, do którego załączyła podpisane zażalenie z 26 kwietnia 2016 r.

W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu Skarżąca podała, że uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez przesłanie podpisanego zażalenia zgodnie z zasadami reprezentacji Spółki nastąpiło bez winy strony.

Skarżąca zaprzeczyła jakoby przesyłka sądowa zawierająca wezwanie została, z uwagi na niemożność jej osobistego doręczenia Skarżącej, złożona w placówce pocztowej 19 maja 2016 r. na okres siedmiu dni z adnotacją o jej niedoręczeniu, o czym powiadomiono Skarżącą, umieszczając stosowne zawiadomienie w drzwiach (awizo).

Strona zaprzeczyła jakoby zachodził stan niemożności osobistego doręczenia Skarżącej pisma zawierającego wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia i jakoby próbowano jej osobiście doręczyć przesyłkę zawierającą wezwanie. Skarżąca podkreśliła, że siedziba Spółki pozostaje niezmiennie przez cały czas postępowania pod tym samym adresem, pod którym Spółka prowadzi kawiarnię. Kawiarnia w maju czyli miesiącu, w którym starano się doręczyć przesyłkę była otwarta w godzinach 9-19, siedem dni w tygodniu i w święta. Nie było zatem możliwe aby nie można było doręczyć Skarżącej przedmiotowego wezwania. Dotychczasowo korespondencja sądowa była przesyłana na adres siedziby Spółki i nigdy nie zdarzyła się sytuacja "niemożności osobistego doręczenia skarżącej" korespondencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Według art. 86 § 2 p.p.s.a., przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. W myśl zaś art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

W rozpatrywanej sprawie przyczyna uchybienia terminu ustała 19 lipca 2016 r., tj. w dniu doręczenia Skarżącej odpisu postanowienia Sądu z 28 czerwca 2016 r., którym stwierdzono fakt uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia.

Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia został złożony 25 lipca 2016 r., na co wskazuje data stempla pocztowego na kopercie. Z powyższego wynika, że wniosek został złożony z zachowaniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a.

Przystępując do rozpatrzenia okoliczności podnoszonych we wniosku o przywrócenie terminu, należy podkreślić, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko wówczas, gdy wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 246/08).

W sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia, Skarżąca zaprzeczyła, aby w sprawie zachodziła niemożność osobistego doręczenia Skarżącej przez Pocztę Polską pisma zawierającego wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia.

Skarżąca podała, że nieusunięcie braków formalnych zażalenia nastąpiło bez winy strony, gdyż Poczta Polska wbrew ustaleniom przyjętym przez Sąd, nie zawiadomiła Skarżącej o pozostawieniu przesyłki sądowej.

W związku z tym, że podstawę uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych zażalenia stanowiły argumenty zaprzeczające, że Poczta Polska pozostawiła w miejscu ustawowo przyjętym, zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki pocztowej, w pierwszej kolejności należało rozważyć prawidłowość doręczenia zastępczego zarządzenia o wezwaniu do usunięcia braków formalnych zażalenia.

Zgodnie z treścią art. 73 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Zawiadomienie umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu.

Jednym z warunków skuteczności doręczenia zastępczego w trybie art. 73 p.p.s.a. jest, jak już wyżej wskazano, aby pierwsze pismo było pozostawione w siedzibie urzędu na okres siedmiu dni. Po bezskutecznym upływie tego okresu pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. W praktyce oznacza to, że drugie powiadomienie o możliwości odbioru pisma w urzędzie winno zostać pozostawione po siedmiu dniach od pozostawienia pierwszego zawiadomienia.

Z akt sprawy wynika, że pracownik Poczty Polskiej próbował doręczyć pismo pod adres wskazany przez Skarżącą jako adres do korespondencji, będący jednocześnie siedzibą Spółki. Z adnotacji umieszczonych na kwestionowanej przesyłce wynika, że awizo pozostawiano w drzwiach adresata dwukrotnie –19 maja 2016 r., a następnie 27 maja 2016 r. Zatem, w analizowanym przypadku doręczenie zastępcze spełniało warunki określone w art. 73 p.p.s.a., a przesyłkę należało uznać za doręczoną z dniem 2 czerwca 2016 r.

Skarżąca nie zdołała więc obalić domniemania o prawidłowości doręczenia zastępczego.

Dodatkowo Skarżąca wskazała, że adres - siedziba Spółki pokrywa się z miejscem prowadzenia przez Skarżącą kawiarni czynnej przez siedem dni w tygodniu i święta, co jej zdaniem, wyklucza sytuację niemożności doręczenia wezwania bezpośrednio Skarżącej. Wbrew sugestii strony sytuacja taka w postaci pozostawienia awiza w drzwiach adresata miała już miejsce w sprawie 22 grudnia 2015 r., gdy Skarżąca była wzywana do podpisania sprzeciwu. Wezwanie było przesłane na ten sam adres, awizo pozostawiono w drzwiach adresata 22 grudnia 2015 r., przesyłkę sądową doręczono 28 grudnia 2015 r. upoważnionemu pracownikowi.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.