Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 220/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: S.NSA Andrzej Szczerbiński Sędziowie: Asesor WSA Katarzyna Borońska S.WSA Katarzyna Radom - sprawozdawca Protokolant: Kamila Paszowska Wojnar po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...]r. o nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń oraz od kwietnia do października 1999 r. I. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...]r. nr [...], II. Stwierdza, że wymienione w pkt I decyzje nie podlegają wykonaniu, III. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Skarżącej E.W. kwotę 2.915 zł. (dwa tysiące dziewięćset piętnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. działając na mocy art. 33 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 17 ustawy z dnia 12.09.2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387) orzekł o zabezpieczeniu na majątku E. W. przybliżonej kwoty zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, kwiecień -październik 1999 r. W uzasadnieniu powołując się przesłanki zabezpieczenia wynikające z art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej wskazał na ujawnioną w toku postępowania kontrolnego nierzetelność ksiąg podatkowych za lata 1999 i 2000 r., w zakresie sprzedaży usług najmu maszyn i urządzeń na rzecz męża Skarżącej - W. W.. Ustalono, iż Skarżąca zawarła z mężem umowę użytkowania maszyn i urządzeń, w trakcie której dokonywała zakupu kolejnych środków służących działalności męża, zaś użytkownik obciążany był jedynie kwotą ustaloną w chwili zawarcia porozumienia, gdy Skarżąca posiadała jedynie maszynę fotograficzną. Nierzetelność urządzeń księgowych i deklarowanych podstaw opodatkowania wskazywała na obawę uchylania się Skarżącej od zapłaty należnych zobowiązań podatkowych. Ponadto od 1996 r. do 2001 r. Skarżąca wykazywała stratę od [...]do [...]tys. zł., co również mogło wskazywać na chęć uchylania się od płacenia zobowiązań podatkowych. Łączna kwota przybliżonych zobowiązań podatkowych przekraczała [...]tys. zł. Powyższe uzasadniało, zdaniem organów podatkowych, zastosowanie zabezpieczenia ww. zobowiązań podatkowych.

W złożonym odwołaniu Strona wnosiła o uchylenie ww. decyzji, powiadomienie o terminie przekazania sprawy do organu odwoławczego oraz doręczenia jej odpowiedzi na zarzuty odwołania. Zarzuciła naruszenie art. 120 w związku z art. 145 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, bowiem pomimo ustanowienia pełnomocnika i wskazania adresu do doręczeń organ podatkowy nie dokonywał doręczeń na wskazany adres, co uniemożliwiło Stronie i jej przedstawicielowi uczestniczenie w każdym stadium postępowania. Ponieważ decyzja nie została doręczona do rąk pełnomocnika, nie rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania, które zostało złożone jedynie z ostrożności procesowej, po uprzednim przekazaniu przez Skarżącą treści decyzji pełnomocnikowi. Zarzuciła także naruszenie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 210 § 4 ww. ustawy z uwagi na brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja nie zawierała dowodów i uzasadnienia faktycznego istnienia przesłanek wynikających z art.

33 Ordynacji podatkowej tj. uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, która winna przejawiać się łącznym zaistnieniem dwóch przesłanek: nie uiszczania wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych oraz dokonywania czynności, skutkujących utratą majątku. Nie wskazano także podstaw przybliżonej kwoty zobowiązania, jak również sposobu jej wyliczenia. Art. 33 Ordynacji podatkowej jest jedną z wielu form ochrony interesu wierzyciela, przy czym ciężar wykazania przesłanek zabezpieczenia oraz dowodów uzasadniających zastosowanie ww. instytucji obarcza organ podatkowy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy zawiera braki - nie przeanalizowano sytuacji majątkowej i finansowej Skarżącej czy wywiązuje się ze zobowiązań, nie ustalono czy podejmuje kroki w celu wyzbycia się majątku, przy czym powyższa ocena nie może abstrahować od wysokości przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego. Zdaniem Strony obawa, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane nie ma żadnych podstaw faktycznych ani prawnych, Skarżąca nie posiadała żadnych zaległości podatkowych jak również nie wyzbywała się swojego majątku. Końcowo zarzuciła naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 2.07.2000 r. o swobodzie działalności gospodarczej, bowiem swoim działaniem organ podatkowy zniechęca przedsiębiorców do organów podatkowych i przestrzegania zasad prawnych oraz sposobu ich egzekwowania.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie, podzielając zawartą w nim argumentację. Dodatkowo wywodził, iż prowadzenie działalności gospodarczej na stale rosnących stratach prowadzi do słusznego wniosku, że określony po zakończeniu kontroli podatek może nie zostać zapłacony, a zatem brak zaległości podatkowych nie stanowi przesłanki wystarczającej do uchylenia decyzji o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych. Odnosząc się do zarzutu nie doręczenia decyzji pełnomocnikowi Strony organ odwoławczy stwierdził, iż na etapie postępowania zabezpieczającego nie przedłożono pełnomocnictwa, istniało ono na etapie postępowania kontrolnego. Z mocy art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej pełnomocnik miał obowiązek przedłożenia dokumentu umocowania do sprawy zabezpieczenia, co uczynił też uczynił ale dopiero na etapie postępowania odwoławczego, nie można zatem uznać, iż udzielone w dniu [...]r. pełnomocnictwo przedłożone do postępowania kontrolnego było pełnomocnictwem do zastępowania Strony w postępowaniu zabezpieczającym. Końcowo wskazano na fakt wydania w dniu [...]r. decyzji

wymiarowych za okresy objęte postępowaniem zabezpieczającym. Zgodnie z brzmieniem art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, te zaś zostały doręczone Stronie w dniu [...]r., zatem w momencie rozpatrywania odwołania decyzje o zabezpieczeniu wygasły z mocy prawa.

W złożonej skardze Strona zarzucała naruszenie art. 33 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie istnienia uzasadnionej obawy, że nie wykona określonych przez organ podatkowy zobowiązań podatkowych oraz art. 12, art. 181, art. 188, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ww. ustawy, poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, co uniemożliwiło ustosunkowanie się do twierdzeń organów podatkowych. W uzasadnieniu wskazała, iż zebrany materiał dowodowy i przedstawiona argumentacja nie uzasadniają istnienia przesłanek zabezpieczenia zobowiązań podatkowych. Okolicznością tą nie jest fakt nieprawidłowych rozliczeń z budżetem, bowiem po wydaniu decyzji wymiarowych, pomimo złożenia odwołania, Strona zapłaciła należności za 1999 r., tak więc działanie organów uznać należy za nękanie Strony. Organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów odwołania, powtarzając enigmatyczną argumentację zawartą w decyzji organu I instancji. Zaniechano także odniesienia kwoty przybliżonego zobowiązania do majątku podatnika, co umożliwiłoby ocenę nieściągalności zobowiązania. Uznając, iż postępowanie zabezpieczające ma szczególny charakter Skarżący stwierdził, że nie uprawiania to ograniczania przez organy podatkowe praw podatnika w zakresie szerszym niż wynika to z przepisów prawa. Przewidziane w art. 145 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej sposoby doręczania pism w przypadku wskazania przez Stronę adresu oraz ustanowienia pełnomocnika nie dają innej możliwości jak tylko doręczanie pism na wskazany adres. Ograniczono prawa Strony nie udzielając jej odpowiedzi na wnioski o udostępnienie odpowiedzi organu I instancji na zarzuty odwołania, co narusza art. 129 w związku z art. 178 Ordynacji podatkowej oraz zasadę zaufania i czynnego udziału w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu braku analizy sytuacji finansowej Skarżącej strona przeciwna stwierdziła, iż już ustalenia kontroli rodziły przypuszczenia, iż może zajść konieczność wszczęcia postępowania egzekucyjnego w celu wykonania zobowiązań określonych po kontroli, w tej sytuacji zasadne stało się

zabezpieczenie, które wygasło z mocy prawa w dniu wydania decyzji wymiarowych - [...]r. Zauważył także, iż Skarżąca w dniu [...]r. dokonała wpłaty kwoty [...]zł., która pokryła zobowiązanie w podatku od towarów i usług za 1999 r. Odnosząc się do zarzutu ograniczenia praw strony Dyrektor Izby Skarbowej, wskazując na specyfikę postępowania zabezpieczającego stwierdził, iż brak zapoznania Strony z materiałem dowodowym nie ogranicza jej praw. Na etapie postępowania odwoławczego poinformowano Stronę o możliwości samodzielnego sporządzania w siedzibie organu odpisu żądanych dokumentów lub uzyskania ich uwierzytelnionych odpisów, po uprzednim wniesieniu należnych opłat, jednak pełnomocnik z ww. możliwości nie skorzystał.

W piśmie procesowym z dnia [...]r. Skarżący podtrzymując dotychczasowe zarzuty wskazał na brak podstaw do wydania decyzji wymiarowych, bowiem w rozliczeniu za miesiące styczeń - kwiecień 1999 r. organ nie określił innej kwoty zobowiązania niż wykazana w deklaracji, w rozliczeniach za miesiące maj, czerwiec, sierpień, wrzesień i październik 1999 r. umorzył postępowanie, zaś decyzji za lipiec 1999 r. określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie [...], podczas gdy Strona wykazała kwotę [...]zł.

Odpowiadając na ww. pismo Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał zarzuty i wnioski zawarte w odpowiedzi na skargę, wyjaśniając iż pomimo wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu na etapie postępowania odwoławczego istniała podstawa do rozpatrywania odwołania od niej, umorzenie postępowania odwoławczego pozbawiałoby Stronę merytorycznego rozstrzygnięcia i oceny zgłaszanych przez nią racji. Uzasadniając ww. pogląd organ podatkowy przywołał szereg orzeczeń sądowych potwierdzających słuszność podjętego rozstrzygnięcia. Wywodził ponadto, iż umorzenie postępowania wymiarowego za niektóre miesiące 1999 r. nie przesądza o braku podstaw do wydania decyzji zabezpieczających.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości

przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

W analizowanej sprawie, Sąd, kierując powołanymi wyżej normami stwierdził, iż objęte skargą rozstrzygnięcie jak i uprzedzające je orzeczenie organu podatkowego I instancji naruszają przepisy prawa procesowego jak i materialnego i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co obligowało do ich uchylenia.

Na wstępie wskazać należy na przepis art. 134 § 1 powoływanej wyżej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc obowiązany jest wziąć pod uwagę, z urzędu, wszelkie naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w postępowaniu podatkowym, jeśli mogły mieć wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia.

W rozpatrywanej sprawie Sąd skorzystał z w. uprawnienia i wykroczył poza zgłaszane zarzuty, uznając, iż objęta skargą decyzja narusza przepisy prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na treść orzeczenia.

Z niekwestionowanych przez Strony okoliczności sprawy wynika, iż jeszcze przed wydaniem decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej, w dniu [...]r. organ I instancji podjął orzeczenie określające wysokość zobowiązania za objęte postępowaniem zabezpieczającym okresy. Jak wynika z przepisu art. 33 § 4 pkt 2 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm. - w brzmieniu obowiązującym przed 1.01.2003 r.) decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej. W realiach rozpatrywanej sprawy decyzja określająca E. W. zobowiązania za objęte postępowaniem zabezpieczającym okresy została doręczona w dniu [...]r., co oznacza, iż w chwili podejmowania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy decyzja zabezpieczająca już nie istniała, bowiem wygasła z mocy prawa z dniem doręczenia Skarżącej decyzji wymiarowych. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej

sprawie, fakt ten wyłącza możliwość merytorycznego orzekania w sprawie zabezpieczenia i obligował organ podatkowy do umorzenia postępowania odwoławczego.

Decyzja zabezpieczająca ma bowiem charakter tymczasowy i akcesoryjny, zaś jej byt uzależniony jest od wydania i doręczenia decyzji wymiarowej, z tą chwilą staje się bezprzedmiotowa, wygasa. Istotnym argumentem przemawiającym za trafnością przedstawionego powyżej stanowiska, jest także podkreślany w literaturze pogląd stwierdzający, iż obie decyzje - zabezpieczająca i wymiarowa dotyczą tej samej materii , co wyklucza ich równoległe funkcjonowanie. (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. kabat, M. Niezgódka - Medek Ordynacja podatkowa - Komentarz LexisNexis Warszawa 2005, Wydanie 2 s.161).

Poglądy uznające konieczność umorzenia postępowania odwoławczego w sytuacji wydania decyzji wymiarowej, znaleźć można w piśmiennictwie. I na co należy zwrócić uwagę autorzy dostępnych na rynku komentarzy wypowiadają go w sposób jednolity. (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. kabat, M. Niezgódka - Medek Ordynacja podatkowa - Komentarz LexisNexis Warszawa 2005, Wydanie 2 s.161, także B. Adamiak, J Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki , Ordynacja podatkowa - Komentarz 2005. Unimex Wrocław 2005, s. 209, także B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska Ordynacja podatkowa - Komentarz TNOiK Toruń 2002, s. 140.).

W piśmie z dnia [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej odpierając zgłoszone przez Skarżącą zarzuty wskazał także na orzeczenia sądów administracyjnych, podzielające pogląd o konieczności rozpatrywania odwołania od decyzji zabezpieczającej, także po wydaniu rozstrzygnięcia wymiarowego. Odnosząc się do wskazanych powyżej poglądów, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie ich nie podziela, z przyczyn podanych powyżej. Dodatkowo wskazać należy, iż w spornej kwestii wypowiedział się w dniu 20 grudnia 2005 r. Trybunał Konstytucyjny badając zgodność art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa (Dz.U Nr 169, poz. 1387) z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 oraz art. 77 ust. 2 w związku z art. 2 Konstytucji. W uzasadnieniu odpowiadając na zarzuty skargi o pozbawieniu podatnika prawa do sądu Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż wobec samego charakteru decyzji

zabezpieczającej są one nieuzasadnione. Decyzje zabezpieczające mają charakter tymczasowy i akcesoryjny "...Nie mogą one uzyskać charakteru samoistnego, ponieważ same w sobie nie kształtują obowiązków adresata jako podatnika i powiązane są z toczącym się postępowaniem, prowadzącym do wydania decyzji wymiarowej. Ich byt prawny musi kończyć się z chwilą doręczenia decyzji wymiarowej, która wywołuje trwałe skutki, rozstrzygając kwestie faktyczne i prawne, rozpatrywane wcześniej przy wydaniu wygasłej decyzji zabezpieczającej (organ podatkowy wskazuje rodzaj podatku, zdarzenia powodujące konieczność jego uiszczenia, wysokość podstawy opodatkowania oraz wysokość zobowiązania podatkowego albo zaległości podatkowej). Od decyzji wymiarowej, wydanej w pierwszej instancji przez organ podatkowy, przysługuje podatnikowi odwołanie do organu wyższego stopnia, a od jego decyzji - skarga do sądu. Tym samym zgodzić się należy z poglądem Prokuratora Generalnego, że "decyzja wymiarowa wyraża obowiązek wykonania zobowiązania podatkowego w określonej wysokości [więc] bezzasadny jest pogląd, iżby wcześniejsze zabezpieczenie mogło godzić w prawa podatnika. Stąd przyjąć można, że materia decyzji zabezpieczającej staje się - z chwilą jej wygaśnięcia z powodu doręczenia decyzji wymiarowej - przedmiotem decyzji wymiarowej". Należy jednak zwrócić uwagę, że wygaśnięcie decyzji zabezpieczającej nie wywołuje takiego skutku, iżby umarzające postępowanie decyzje drugiej instancji nie podlegały badaniu merytorycznemu sądu administracyjnego, zwłaszcza w zakresie spełnienia przesłanek zabezpieczenia." (sygn. akt SK 68/03 Z. 138/11/A/2005 r.).

Procesując w zakresie decyzji zabezpieczającej po wydaniu decyzji wymiarowej organ podatkowy naruszył przepis art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji.

Niezależnie od powyższych stwierdzeń wskazać należy, iż decyzje organów podatkowych wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, a to art. 122, art. 191 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej bowiem w ocenie Sądu nie wykazano istnienia przesłanek uzasadniających dokonanie zabezpieczenia.

Zgodnie art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej zabezpieczenia można dokonać również przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego lub określającej wysokość zaległości podatkowej, jeżeli z dowodów zgromadzonych w postępowaniu wynika,

że zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane. Instytucja zabezpieczenia ma na celu ochronę przyszłych interesów wierzyciela i jak wynika z przywołanego zapisu, to właśnie on winien wykazać okoliczności uzasadniające jej zastosowanie. Nie może ulegać wątpliwości, iż konstrukcja ww. przepisu uzasadnia przyjęcie tezy, iż zabezpieczenia oparte jest na uznaniu, wszak ostateczna decyzja czy skorzystać z art. 33 Ordynacji podatkowej należy do organu podatkowego, który nawet wobec zaistnienia wymienionych w nim przesłanek może lecz nie musi wydawać decyzji w ww. trybie. Fakt oparcia rozstrzygnięcia na uznaniu nie może jednak oznaczać dowolności, zebranie dowodów ich ocena winny odbywać wg przewidzianych przepisami prawa podatkowego reguł. Art. 191 Ordynacji podatkowej wyrażający zasadę swobodnej oceny dowodów nakłada na organy podatkowe obowiązek oparcia się na przekonywujących podstawach, co winno znaleźć wyraz w uzasadnieniu. W nauce podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Zasada ta zakłada, iż organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien m.in. kierować się prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny. (por. wyrok NSA z dnia 29.06.2000 r. sygn. akt I SA/Po 1342/99 LEX nr 43051).

Dokonanej przez organy podatkowe ocenie zabrakło ww. cech, z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż przesłankę wynikającą z przywołanego powyżej art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej wyprowadziły z faktu nierzetelnego prowadzenia ksiąg oraz straty osiąganej w latach 1996 - 2001 r. Powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, nie uzasadniają jednakże twierdzenia, iż zobowiązanie nie zostanie zapłacone. Jak słusznie podnosi Strona nie odniesiono się do sytuacji majątkowej Skarżącej, nie zbadano relacji kwoty zobowiązania do kwoty posiadanego majątku.

Podkreślenia wymaga także, iż przywołane przez organy podatkowe dane dotyczące starty z prowadzonej działalności odnoszą się do okresu 1996 - 2001 r., zaś zabezpieczenie dokonywane było w 2004 r., postępowanie wyjaśniające winno zatem odnosić się do bieżącej sytuacji Strony, wszak chodzi o zdarzenia przyszłe (zapłata zobowiązań określonych w wyniku prowadzonego postępowania). Nie zbadano czy Strona wywiązuje się ze zobowiązań i czy podejmuje jakikolwiek kroki mogące zagrozić ewentualnej zapłacie należności np. wyzbywanie się majątku, co dawałoby podstawę do podjęcia zabezpieczenia.

Powyższe poglądy znajdują uzasadnienie w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych. "Powodem wydania decyzji o zabezpieczeniu należności podatkowych nie może być tylko sama kwota (wysokość) przewidywanego zobowiązania podatkowego, lecz musi być odniesienie tej kwoty do sytuacji finansowej podatnika (jego aktualnych dochodów i stanu majątkowego), która uprawdopodobnia nieściągalność zobowiązań w przyszłości." (por. wyrok NSA z dnia 24.02.1994 r. sygn. akt SA/Po 1833/93, POP 1996/6/173).

W związku z powyższym stwierdzić należy, iż podjęte przez organy podatkowe rozstrzygnięcie narusza wskazane na wstępie przepisy prawa procesowego.

Jako bezzasadne ocenić natomiast należy pozostałe zarzuty podnoszone w skardze, w tym zakresie Sąd w pełni podziela argumentację organów podatkowych. Prowadzone postępowanie, zdaniem Sądu, nie uchybiało ustawowym uprawnieniom Strony, dotyczyło bowiem szczególnego postępowania, w którym jej udział podlega znacznym ograniczeniom. Znajduje to potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

"Decyzję o zabezpieczeniu wydaje się w sytuacji, gdy organ podatkowy żywi uzasadnioną obawę uchylania się podatnika od wykonania obowiązku podatkowego, a więc wówczas, gdy przyszła egzekucja należności - z braku zabezpieczenia mogłaby być nieskuteczna, wysoce utrudniona, bądź udaremniona. Z istoty postępowania zabezpieczającego wynika więc, że udział strony w tym postępowaniu - wobec powyższej obawy - mógłby przekreślić w przyszłości szanse wyegzekwowania obowiązku od zobowiązanego. (por. wyrok NSA z dnia 17.03.1999 r. sygn. akt I SA/Gd 1083/97, LEX nr 37815)."

"Usytuowanie przepisów o zabezpieczeniu w Dziale III Ordynacji podatkowej i odesłanie do przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przemawia za tym, że do przepisów

tych nie mają zastosowania zasady ogólne postępowania oraz przepisy dotyczące wszczęcia postępowania, zawarte w Ordynacji podatkowej. Przesłanką dokonania zabezpieczenia nie jest obawa, iż jego brak mógłby utrudnić lub udaremnić egzekucję, czy też utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji. Wystarczy, że istnieją dostateczne dowody wskazujące, iż osoba nie wykona zobowiązania w terminie. (por. wyrok NSA z dnia 02.03.2001 r. sygn. akt III SA 28/00; LEX nr 47486).

Również jako bezzasadny ocenić należy zarzut nie udzielenia Stronie odpowiedzi na wnioski dotyczące udostępnienia akt na etapie postępowania odwoławczego, o czym świadczy pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. o nr [...] (K-[...]).

Mając na względzie powołane na wstępnie stwierdzenie naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c, w związku z art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji

Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 powołanej wyżej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.