Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2176/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 55 ust. 1 pkt 2, art. 57 ust. 7, art. 59f ust. 1, art. 59g ust. 1 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], znak sprawy: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

I.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej jako PINB), po dokonaniu zawiadomienia z dnia 20 marca 2017 r. (nr [...]), przeprowadził w dniu 21 kwietnia 2017 r. kontrolę robót budowlanych (protokół nr [...]), w efekcie której stwierdził, że na nieruchomości przy ul. P. realizowana jest budowa budynku usługowego - zaplecza technicznego wraz z infrastrukturą. Budowa prowadzona jest na podstawie projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją PINB nr [...] z dnia [...] maja 2016 r., zobowiązującą jednocześnie inwestora do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Wykonano stan surowy zamknięty budynku, zaś na jego piętrze trwają roboty wykończeniowe. Stwierdzono również, że na parterze budynku znajdowały się trzy autokary, przy których prowadzono prace obsługowe (pojazdy miały otwarte maski, wokół nich leżały części). Na utwardzonym terenie działki ewid. nr [...] zaparkowane były trzy autobusy i jeden autokar oraz szereg samochodów osobowych. W piwnicy budynku składowane były opony samochodowe do autobusów/autokarów oraz beczki z płynami eksploatacyjnymi.

Kontrola wykazała, że inwestor przystąpił do użytkowania przedmiotowego budynku, bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie.

W związku z powyższym PINB, postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], znak: [...], na podstawie art. 59f ust. 1 w zw. z art. 57 ust 7 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., aktualnie tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 - dalej jako P.b.) oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., aktualnie tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej jako k.p.a.) wymierzył inwestorowi T. Sp. z o. o. w Warszawie (dalej również jako Skarżąca lub Spółka) karę za stwierdzone samowolne przystąpienie do użytkowania budynku w wysokości 112.500 zł (sto dwanaście tysięcy pięćset złotych).

Organ wyjaśnił, iż do kary za samowolne przystąpienie do użytkowania obiektu stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 P.b., z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Podstawę do naliczenia kary stanowi iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu (k) i współczynnika wielkości obiektu (w). Stawka wskazanej opłaty wynosi 500 zł, kategoria obiektu 15 (obiekt kategorii XVII), zaś współczynnik wielkości 1,5 (kubatura > 2.500-5.000 m3). W związku z powyższym należna kara wynosi 112.500 zł tj. (500x15x1,5) x 10.

II.

Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wywiodła Skarżąca, wnosząc o uchylenie postanowienia w całości i umorzenie postępowania w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu samowolnego przystąpienia do użytkowania obiektu.

Odnosząc się do ustaleń postanowienia wskazała, iż sytuacja umieszczenia autokarów w budynku miała charakter zdarzenia nagłego i nieprzewidzianego. W dniu 21 kwietnia 2017 r. trzy autokary Spółki miały awarię w tym samym czasie i wystąpiła nagła konieczność wymiany niektórych części. Z uwagi na fakt, że znajdowały się w pobliżu miejsca prowadzenia robót budowlanych, w celu uniknięcia problemów z wywiązaniem się z umów obsługi pasażerskiej, w celu wykonania zobowiązania ustalono, że awaria jest niewielka i może zostać usunięta w pobliżu placu budowy. Z uwagi jednak na fakt, iż warunki atmosferyczne nie pozwalały na dogodną wymianę części, autobusy wjechały na czas usunięcia awarii do budynku, w którym prowadzone były prace budowlane. Opony samochodowe oraz beczki z płynami eksploatacyjnymi były wyjęte na czas trwania naprawy z jednego z autobusów (tzw. technicznego) dla najszybszego i najsprawniejszego usunięcia awarii, aby nie przebywały w budynku zbyt długo.

Skarżąca wskazała również, iż użytkowanie obiektu budowlanego - zgodnie z przepisami prawa budowlanego - to korzystanie z tego obiektu, które stosownie do przepisu art. 61 w zw. z art. 5 ust. 2 P.b. powinno odbywać się zgodnie z przeznaczeniem obiektu budowlanego, czyli w sposób określony w pozwoleniu na budowę i w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Stwierdzenie przystąpienia do użytkowania wymaga zatem ustalenia, że inwestor w określony sposób korzysta z obiektu budowlanego.

Istotne jest rozgraniczenie czynności przygotowujących obiekt do użytkowania od czynności świadczących o jego użytkowaniu. Inwestor wyjaśnił, że fakt znajdowania się w dniu kontroli trzech autobusów w budynku błędnie został zakwalifikowany jako przystąpienie do użytkowania obiektu.

Zdaniem Strony użytkowanie budynku, rozumiane jako korzystanie z niego, musi się wiązać z pewnego rodzaju systematycznością i stałością. Rozpoczęcie użytkowania przedmiotowego budynku usługowego - zaplecza technicznego miałoby więc miejsce wówczas, gdyby w obiekcie doszło do zapoczątkowania cyklu pracy z wykorzystaniem urządzeń diagnostycznych i naprawczych, siły roboczej działającej w określonym planie i według harmonogramu oraz gdyby obiekt został na stałe włączony do systemu działalności prowadzonej przez inwestora. Żadna z tych okoliczności nie miała jednak miejsca. Obiekt nie został wyposażony w narzędzia i urządzenia, które zazwyczaj występują w obiektach typu zaplecza technicznego pojazdów mechanicznych.

III.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. (dalej jako [...]WINB), postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie PINB.

Wskazał, iż na inwestorze ciąży obowiązek złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu, co stanowi wezwanie do przeprowadzenia przez właściwy organ obowiązkowej kontroli. Jeżeli brak jest wniosku, ustalenie naruszenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego stanowi podstawę do podjęcia czynności z urzędu i wymierzeni kary w razie stwierdzenia użytkowania obiektu.

Pojęcie przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego należy zdaniem organu rozumieć jako rozpoczęcie korzystania z obiektu lub jego części zgodnie z jego przeznaczeniem, funkcją, bez względu na częstotliwość jego użytkowania. Bez wpływu na fakt użytkowania obiektu jest czasowe jego użytkowanie w danych okresach np. o różnych porach dnia lub nocy.

Bezsporne jest w omawianej sprawie, że inwestor w dniu kontroli przystąpił do użytkowania przedmiotowego obiektu przed zawiadomieniem właściwego organu o zakończeniu budowy. Kontrola organu powiatowego, podczas której stwierdzono użytkowanie przedmiotowego budynku przeprowadzona została w dniu 21 kwietnia 2017 r. na wniosek właścicielki sąsiedniej nieruchomości. W dacie przeprowadzenia kontroli inwestor nie posiadał wymaganego pozwolenia na użytkowanie.

O użytkowaniu obiektu świadczą ustalenia kontroli, wskazujące na wykonywanie robót obsługowych przy autobusach, składowaniu w piwnicy budynku opon samochodowych (autobusowych i autokarowych) oraz umieszczone beczki z płynami eksploatacyjnymi. Ustalenia te potwierdzają zdjęcia załączone do protokołu, na których widać autobusy wewnątrz budynku na kanale, w trakcie naprawy. Ponadto, przeciwko incydentalności zdarzenia naprawy świadczą wyniki kolejnej kontroli, przeprowadzonej w dniu 9 czerwca 2017 r., podczas której ustalono, iż na parterze budynku ponownie znajdowały się autobusy w trakcie naprawy, a na piętrze funkcjonowało biuro.

W opisie technicznym do projektu architektonicznego budynku (zatwierdzonego decyzją PINB z dnia [...] maja 2016 r., nr [...]) wskazano, iż parter budynku zajmuje część garażowa z kanałem naprawczym - wykorzystywanym doraźnie dla samochodów garażowanych w obiekcie, na piętrze zlokalizowano pomieszczenia biurowe z salą konferencyjną oraz część socjalną. Mając na uwadze dwukrotne stwierdzenie użytkowania przedmiotowego budynku zgodnie z jego deklarowaną w dokumentach projektowych funkcją bezsprzecznie świadczy, iż wykonywane czynności polegające przede wszystkim na naprawie autokarów są powtarzalne.

Kara za samowolne przystąpienie do użytkowania obiektu nakładana jest przez organ w każdym przypadku stwierdzenia takiego faktu. W niniejszej sprawie inwestor działając w tym zakresie samowolnie powinien liczyć się ze wszystkimi konsekwencjami prawnymi. Nie ulega bowiem wątpliwości, że legalne działania inwestora, a więc zawiadomienie właściwego organu o zakończeniu budowy uchroniłoby go od dotkliwego skutku w postaci nałożenia kary.

Kara została wymierzona przez organ I instancji w prawidłowej wysokości. Obiekt budowlany stanowi budynek usługowy - zaplecze techniczne, posiadający na parterze część garażową z kanałem naprawczym wykorzystywanym dla samochodów garażowanych w obiekcie. Zgodnie z załącznikiem do Prawa budowlanego obiekt należy zatem do kategorii XVII obejmującej budynki handlu, gastronomii i usług, jak np. stacje obsługi pojazdów, myjnie samochodowe, garaże powyżej dwóch stanowisk.

IV.

Powyższe postanowienie zostało w całości zakwestionowane skargą wywiedzioną przez Spółkę.

Rozstrzygnięciu organu II instancji zarzucono:

1. naruszenie art. 57 ust. 7, art. 59f ust. 1 oraz art. 59g ust. 1 i 5 P.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy ustalony w sprawie stan faktyczny nie dawał podstaw do przyjęcia, że przystąpiono do nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego;

2. naruszenie art. 80 w zw. z art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77, art. 78 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zebranie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, a zatem wadliwie, co w konsekwencji doprowadziło do budzącego obiektywne wątpliwości uzasadnienia okoliczności istotnych w sprawie i mogło mieć wpływ na jej wynik oraz nie uczynienie zadość zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa;

3. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji bez prawidłowego zbadania nie tylko jego prawidłowości i w konsekwencji prawidłowego i rzetelnego ponownego rozpatrzenia w całości przedstawionej sprawy, a także wnikliwego rozpatrzenia zarzutów zawartych w złożonym przez Skarżącą zażaleniu;

4. naruszenie art. 5 w związku z art. 21 i nast. Ordynacji podatkowej w zw. z art. 59g ust. 5 oraz art. 57 ust. 7 P.b., poprzez nałożenie kary w sytuacji, gdy organy nie udowodniły bezsprzecznie, iż budynek należący do Skarżącej jest użytkowany.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia [...]WINB oraz poprzedzającego go postanowienia PINB [...] oraz orzeczenie na jej rzecz zwrotu koszów postępowania.

W uzasadnieniu Spółka podniosła, że organ:

a) nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.);

b) nie uczynił zadość zasadzie pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.);

c) nie wyjaśnił zasadności przesłanek, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji (art. 10 i 11 k.p.a.);

d) nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 oraz 78 § 1 i 2 k.p.a.);

e) przekroczył dopuszczalne granice swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.);

f) naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji bez dokładnego zbadania nie tylko jego prawidłowości, ale również zaniechania ponownego rozpatrzenia w całości przedstawionej sprawy, a także wnikliwego rozpatrzenia zarzutów zawartych w złożonym zażaleniu;

g) naruszył art. 5 w związku z art. 21 i nast. Ordynacji podatkowej w zw. z art. 59g ust. 5 oraz art. 57 ust. 7 u.p.b. poprzez nałożenie kary na inwestora w sytuacji, gdy organy nie udowodniły, iż budynek jest użytkowany.

Zdaniem Skarżącej organ przeprowadzający kontrolę nie dokonał wystarczającego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, ponieważ nie udowodnił w sposób bezsprzeczny, iż budynek był faktycznie użytkowany.

Dokonując ustaleń odnośnie do przystąpienia do samowolnego użytkowania budynku organ nie uczynił zadość wszystkim wymogom wynikającym z przywołanych przepisów. Nie zebrał w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Z akt postępowania wynika, iż podczas przeprowadzonej kontroli nie było tam w tym czasie właściciela prowadzonej inwestycji, o czym również informował go kierownik budowy. Zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą, przedstawiciel PINB nie powinien był opierać się wyłącznie na ustaleniach z przeprowadzonej kontroli, ale winien był wezwać inwestora, jako właściciela prowadzonej inwestycji, do złożenia wyjaśnień osobiście, bądź przez pełnomocnika.

Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego Spółka wskazała, iż nałożenie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu wymaga bezsprzecznego ustalenia, że przystąpiono do korzystania z obiektu w sposób trwały. Natomiast umieszczenie określonych rzeczy niezbędnych do prowadzenia działalności może świadczyć w określonych okolicznościach o przygotowaniu do przyszłego prowadzenia działalności (tak wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 156/10).

Ponadto organy nadzoru budowlanego ograniczyły postępowanie dowodowe jedynie do dokumentacji fotograficznej i przyjęcia oświadczeń sąsiadów, nie przeprowadzając dodatkowych dowodów, chociażby z wyjaśnienia inwestora, które mogłyby rozwiać wszelkie wątpliwości. W protokole z przeprowadzonej kontroli lakonicznie stwierdzono, iż nie było w tym czasie na miejscu inwestora. Zdaniem Skarżącej są to niewystarczające dowody na jednoznaczne stwierdzenie samowolnego przystąpienia do użytkowania, a zatem kara została nałożona niesłusznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

V.

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy zwrócić uwagę, iż prawo do zabudowy nieruchomości Skarżącej wynika z projektu budowlanego zatwierdzonego w trybie legalizacyjnym decyzją PINB z dnia [...] maja 2016 r., nr [...]. W decyzji tej, wydanej w warunkach art. 49 ust. 4 pkt 1 i ust. 5 oraz art. 48 ust. 5 P.b., zobowiązano Skarżącą do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Tym samym, Spółka, przed rozpoczęciem korzystania z wybudowanego obiektu, miała obowiązek uzyskania odrębnej decyzji zezwalającej jej na jego użytkowanie.

Idąc dalej Sąd zauważa, że udzielenie pozwolenia na użytkowanie (czy to w drodze wymaganej prawem decyzji organu czy też nie zgłoszenia przez tenże organ sprzeciwu od przedłożonego zawiadomienia o zakończeniu budowy) wieńczy cały proces inwestycyjny. Jego celem jest niewątpliwie zweryfikowanie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem zaprojektowanym, na który organ administracyjny udzielił pozwolenia budowlanego, a więc z tym, co zakładano na etapie wstępnym inwestycji. Obowiązek w tym zakresie, wolą ustawodawcy, dotyczy nie każdego a tylko wybranych przedsięwzięć budowlanych, uznawanych przez prawodawcę za wymagające zastosowania takiej procedury (zgody na użytkowanie).

Przypadki, w których wymagane jest uzyskanie akceptacji organu na rozpoczęcie użytkowania obiektu (czy to milczącej czy to w drodze decyzji) przewidziane zostały w art. 54 i 55 P.b. W sprawie nie jest i nie może być zatem sporne to, iż w związku z postanowieniami decyzji PINB z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], na Skarżącej ciążył obowiązek z art. 55 ust. 1 pkt 2 P.b., w myśl którego przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli zachodzą m.in. okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 P.b. Ratio legis włożenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, o której stanowi art. 49 ust. 5 P.b., w sytuacji stosowania trybu legalizacyjnego względem popełnionej samowoli budowlanej, nie budzi przy tym zastrzeżeń i nie jest też w sprawie kwestionowany.

Z kolei w myśl art. 57 ust. 7 P.b. w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, organ nadzoru budowlanego wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu.

Okoliczności towarzyszące wymierzeniu wskazanej kary, muszą przesądzać o tym, że po pierwsze, przystąpiono do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, po drugie, że owo przystąpienie nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 P.b. Chodzi zatem o przystąpienie do użytkowania obiektu, które stanowi następstwo zignorowania obowiązków wynikających z art. 54 i 55 P.b.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż prawodawca nie przewidział legalnej definicji pojęcia "przystąpienia do użytkowania obiektu". Należy pod nim jednak rozumieć - co do zasady - rozpoczęcie korzystania z obiektu lub jego części zgodnie z przeznaczeniem lub funkcją bez względu na częstotliwość takich czynności, czy ich incydentalność, a także motywy takiego działania.

Zdaniem Sądu, z okoliczności sprawy, zwłaszcza zaś z trzech kontroli, z których ostatnią przeprowadzono już po wydaniu postanowienia [...]WINB (tj. w dniu [...] października 2017 r., nr [...]) wynika bezspornie, iż przystąpiono do użytkowania obiektu bez dopełnienia obowiązku zawiadomienia organu o zakończeniu budowy i konieczności uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (włożonej na Spółkę innym aktem administracyjnym legalizującym uprzednią samowolę budowlaną).

Kontrole przeprowadzone przez PINB zarówno w dniu 21 kwietnia, 9 czerwca jak również 17 października 2017 r. wykazały, iż obiekt jest użytkowany. Pomimo że nie został jeszcze ostatecznie wykończony, prowadzone były w nim prace naprawcze pojazdów (autobusów i autokarów), składowane były w budynku opony oraz umieszczono w nim beczki z płynami eksploatacyjnymi i narzędzia. Funkcjonowało także wyposażone biuro. Powyższe okoliczności dokumentują bezsprzecznie wykonane w trakcie kontroli fotografie, na których uwidocznione zostały za każdym razem inne autobusy w trakcie napraw, a także działające biuro i zgromadzone materiały w znacznej ilości służące do napraw i serwisowania pojazdów.

Słusznie zauważa organ II instancji, że parter budynku zajmuje część garażowa z kanałem naprawczym - wykorzystywanym doraźnie dla samochodów garażowanych w obiekcie, na piętrze zaś zlokalizowane są pomieszczenia biurowe z salą konferencyjną oraz część socjalna. Tym samym użytkowanie obiektu poprzez cykliczne naprawianie w nim pojazdów oraz prowadzenie biura jest zgodne z jego deklarowaną funkcją, a także z profilem działalności Skarżącej, co dodatkowo potwierdza poczynione ustalenia. Nie mają przy tym znaczenia wyjaśnienia Skarżącej, iż do umieszczenia pojazdów w budynku doszło na skutek nadzwyczajnego zdarzenia jakim jest równoczesna awaria trzech autobusów i nagłe załamanie pogody, przy czym całość zdarzenia miała charakter wyłącznie incydentalny. Przeczy temu po pierwsze wielokrotne stwierdzenie korzystania z budynku w ten sam sposób (naprawa różnych autokarów – por. tablice rejestracyjne). Po drugie, korzystanie z wyposażonego biura (por. zdjęcia). Po trzecie, uwidoczniony na zdjęciach stan pogody, którego nie można zakwalifikować jako nagłego jej załamania, na co wskazuje Skarżąca.

Sąd jednocześnie w pełni podziela uwagi Spółki, iż od użytkowania obiektu należy rozróżniać jego przygotowywanie do użytkowania poprzez np. wyposażanie w odpowiednią infrastrukturę, urządzenia techniczne, wystrój, itp. Taka sytuacja (przygotowywania do użytkowania) nie miała jednak w sprawie miejsca, bowiem Strona w istocie przystąpiła do użytkowania obiektu przed jego ukończeniem oraz przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie o czym świadczą niezakwestionowane skutecznie ustalenia trzech kontroli, zwłaszcza prowadzenie regularnych i poważnych (wyjęte silniki) napraw autobusów i autokarów, wjazd tych pojazdów na teren posesji oraz funkcjonowanie biura.

Dodać równocześnie należy, iż kara za samowolne przystąpienie do użytkowania obiektu nakładana jest przez organ w każdym przypadku stwierdzenia takiego faktu, bez względu na motywy działania inwestora.

W konsekwencji jako niezasadne uznano wszystkie zarzuty skargi.

W sprawie nie doszło do naruszenie art. 57 ust. 7, art. 59f ust. 1 oraz art. 59g ust. 1 i 5 P.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, bowiem nie budzi zastrzeżeń Sądu ustalenie przez organy faktu przystąpienia przez Skarżącą do użytkowania obiektu bez uzyskania uprzednio decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Dokumentuje to w sposób wystarczający i kompletny zgromadzony materiał zdjęciowy oraz protokoły kontroli. Strona nie przedstawiła natomiast żadnego innego wiarygodnego materiału dowodowego, świadczącego o tym, iż stwierdzony stan użytkowania budynku jest w istocie stanem jego przygotowywania do użytkowania.

Organ nie naruszył również art. 80 w zw. z art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77, art. 78 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zebranie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący. Istota tego zarzuty wynika z twierdzenia Skarżącej, iż nieuzyskanie informacji od przedstawiciela inwestora co do faktu użytkowania obiektu podważa kompletność ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. Sąd zauważa, iż organy przed wydaniem postanowienia rzeczywiście nie skorzystały z możliwości jakie daje art. 10 § 1 k.p.a. Uchybienie w tym zakresie nie miało jednak wpływu na postępowanie. Przede wszystkim dlatego, iż Strona była poinformowana o pierwszej kontroli z wyprzedzeniem (inna sprawa że nie odebrano zawiadomienia). Nadto, w kontroli z dnia 9 czerwca 2017 r. udziału odmówił obecny w kontrolowanym budynku przedstawiciel inwestora – H. K. Końcowo zaś należy zauważyć, iż pomimo tego, że Skarżąca powołuje się na rzekome uniemożliwienie jej wypowiedzenia się w sprawie przez inwestora, pomimo składanych środków prawnych (zażalenie, skarga) nie formułuje twierdzeń, ani nie wskazuje dowodów, które miały by przesądzać o tym, iż ustalenia kontroli są błędne i uwidocznione na zdjęciach i w protokołach fakty nie świadczą o przystąpieniu do użytkowania obiektu. Sąd wskazuje, iż z art. 77 § 1 k.p.a. wywieść należy zasadę koniecznego współdziałania organu i strony w wyjaśnieniu istotnych elementów sprawy, wpływających na końcowe rozstrzygnięcie. Oznacza to, iż strona musi aktywnie uczestniczyć w postępowaniu. Jeżeli zatem Spółka twierdziła, iż w budynku nie prowadzono działalności wskazującej na jego użytkowanie powinna stosowne wyjaśnienia przedstawić. Uchybienie art. 10 § 1 k.p.a., aby stanowiło podstawę uchylenia rozstrzygnięć administracyjnych, musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na każdym etapie postępowania Skarżąca miała prawo do swobodnej wypowiedzi i przedstawiania argumentów świadczących na jej rzecz.

Nie jest też zasadne zarzucanie [...]WINB naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ ten, na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego słusznie przyjął, iż w Skarżąca przystąpiła do użytkowania obiektu.

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 5 w związku z art. 21 i nast. Ordynacji podatkowej w zw. z art. 59g ust. 5 oraz art. 57 ust. 7 P.b., poprzez nałożenie kary w sytuacji, gdy organy nie udowodniły bezsprzecznie, iż budynek należący do Skarżącej jest użytkowany. Wbrew twierdzeniom Spółki organy słusznie ustaliły, iż doszło do rozpoczęcia użytkowania obiektu bez dopełnienia formalności wymaganych prawem w tym zakresie. Wymierzona kara jest zatem słuszna i wyliczona zgodnie z wskazaniami prawa.

W powyższej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Na mocy art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a. sprawa została rozstrzygnięta na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.