Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 414/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 7 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 122/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 lipca 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odmówił M. C. wstrzymania wykonania objętej jej skargą decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc wrzesień 2008 r.

Sąd wskazał, że w zawartym w skardze na opisaną decyzję wniosku o wstrzymanie jej wykonania skarżąca podała jako podstawę swojego żądania okoliczność, iż jednorazowa spłata wskazanej kwoty podatku spowoduje zachwianie jej płynności finansowej, co w konsekwencji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca podała, że nie dysponuje żadnymi oszczędnościami i nieruchomościami, których sprzedaż pozwoliłaby na zaspokojenie należności. Prowadzona przez nią od 2012 r. działalność w formie kawiarni i restauracji generuje, wraz z dochodem z tytułu wynajmu części budynku, dochód pozwalający na funkcjonowanie tej działalności. Sama zaś działalność w III kwartale 2012 r., przyniosła stratę w wysokości około 300.000 złotych. Skarżąca wskazała również na okoliczność blokady kont bankowych co spowodowało utratę wiarygodności i możliwości pozyskania innych kredytów.

Sąd I instancji przywołując treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) i zawarte w nim przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził, że wniosek skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd podkreślił, że skarżąca nie załączyła do wniosku dokumentów obrazujących jej sytuację finansową wynikającą z prowadzonej działalności gospodarczej, a tym samym nie wykazała niebezpieczeństwa pozbawienia płynności finansowej prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Nie była w ocenie Sądu znana relacja podatku, jaki skarżąca jest zobowiązana zapłacić do aktualnie osiąganego przychodu. Sąd zwrócił w tym zakresie uwagę na okoliczności, że skarżąca we wniosku powołała się na zdarzenie w postaci poniesienia straty w wysokości 300.000 zł za 2012 r. lecz nie udzieliła żadnych informacji o uzyskiwanym dochodzie z najmu części nieruchomości pod sklep wielkopowierzchniowy. Sąd I instancji zwrócił również uwagę na okoliczności, że suma wartości przedmiotów sporu w sprawach zawisłych przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we W. wynosi 350.926 złotych. Z przedstawionych przez skarżącą dokumentów w związku z jej wnioskiem o przyznanie prawa pomocy wynikało natomiast, że przychód skarżącej w 2013 r. wyniósł 789.154,73 zł, a w styczniu 2014 r. wyniósł on 54.136,90 zł. Przychody męża skarżącej wynosiły odpowiednio 51.690.518 zł i 3.205.679 zł zaś na koniec 2013 r. w kasie i na rachunkach firmowych posiadał on 405.146,14 zł. Obroty od grudnia 2013 r. do końca lutego 2014 r. wynosiły około 14.000.000 zł. Mając na uwadze te informacje, Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca jest w stanie zgromadzić środki na uiszczenie podatku wynikającego z ostatecznych decyzji organu podatkowego bez narażenia prowadzonej przez siebie działalności na niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej.

Zażaleniem M. C. zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu nienależyte rozpoznanie sprawy i nieprawidłową analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu podniosła, że posiada więcej, niż objęte tą sprawą, zobowiązań podatkowych z tytułu podatku akcyzowego za 2008 r. Organ podatkowy nie rozłożył jej zobowiązań na raty i wobec braku zdolności kredytowej ich egzekucja spowoduje likwidację działalności skarżącej oraz jej majątku.

Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie wniosku w całości poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Podstawę prawną umożliwiającą sądowi administracyjnemu wstrzymanie bądź odmowę wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości bądź części aktu lub czynności jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Ponadto do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Mając na uwadze powyższe rozważania za prawidłową uznać należy dokonaną przez Sąd I instancji ocenę wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. Zasadnie, mając na uwadze treść zawartego w skardze wniosku oraz fakt niezałączenia do niego jakichkolwiek dokumentów obrazujących sytuację finansową skarżącej, Sąd stwierdził, że nie zostało wykazane niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej działalności prowadzonej przez stronę. Trafnie przy tym Sąd wskazał, że niemożliwym było ustalenie relacji zobowiązania podatkowego do aktualnie osiąganego przychodu, a tym samym brak było podstaw do stwierdzenia na podstawie samego tylko wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, czy w oparciu o podane w nim okoliczności może dojść do spełnienia się jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Taki stan sprawy powodował, że wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony.

Nie jest zasadnym sformułowany w zażaleniu zarzut, że Sąd I instancji rozpoznając przedmiotowy wniosek nienależycie rozpoznał sprawę i przeprowadził nieprawidłową analizę zebranego materiału dowodowego. Podkreślić raz jeszcze należy, że braki wniosku w zakresie uprawdopodobnienia wystąpienia okoliczności powodujących, że wykonanie decyzji może spowodować wyrządzenie skarżącej znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki oraz niepoparcie ich żadnymi dokumentami, czyniło niemożliwym ocenę wystąpienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji nie pozwalało na uwzględnienie żądania skarżącej.

Opisana powyżej wadliwość wniosku nie była jedyną przyczyną, ległą u podstaw odmowy udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej. Sąd I instancji wziął bowiem pod uwagę również okoliczności wynikające ze złożonego w tej sprawie przez stronę wniosku o przyznanie jej prawa pomocy. W szczególności dokonał analizy okoliczności, które obrazowały jej sytuację majątkową i mogły mieć wpływ dla oceny, czy istotnie wykonanie zaskarżonej decyzji mogło mieć znaczenie dla utraty płynności finansowej prowadzonej przez nią firmy. Oceny tej Sąd I instancji dokonał z uwzględnieniem łącznej kwoty zobowiązań podatkowych, wynikających z zawisłych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we W. spraw zainicjowanych skargami strony. Mając na uwadze ustalone przychody skarżącej i jej męża wraz z wykazanymi wydatkami oraz w zestawieniu z łączną kwotą należności podatkowych (suma wartości przedmiotów sporów spraw zarejestrowanych w WSA we W.), podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że skarżąca jest w stanie zgromadzić środki niezbędne do zaspokojenia roszczeń organu podatkowego bez ryzyka utraty płynności finansowej jej działalności gospodarczej.

Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji w sposób niewadliwy dokonał oceny wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji, uwzględniając przy tym całość materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy istotnego z punktu widzenia charakteru decyzji i podniesionych we wniosku okoliczności.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.