Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 235/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 1 i 3, art. 65, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędziowie Sędzia NSA Anna Kwiatek,, Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Protokolant specjalista Marta Ścibor, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 maja 2012 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania W. P., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu wobec W. P. postępowanie podatkowe z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego /Niemcy/ samochodu osobowego marki MERCEDES-BENZ 312 D, nr [...], rok prod. 1999. Podstawą wszczęcia postępowania były dokumenty przekazane przez Starostwo Powiatowe dot. przedmiotowego samochodu oraz art. 81 ust. 1, pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 z późn. zm.)

W toku postępowania organ, w dniu 17 sierpnia 2011 r. dokonał oględzin pojazdu, w czasie których stwierdzono, że okazany pojazd jest pojazdem typu furgon, całkowicie oszklonym, posiadającym kabinę pasażerską oddzieloną od części towarowej, oryginalną przegrodą metalową mocowaną fabrycznie na stałe z oknem wstecznym, w części pasażerskiej trzy miejsca do siedzenia dla pasażerów (kierowca + 2 pasażerów) wyposażone są w indywidualne pasy bezpieczeństwa, w kabinie pasażerskiej znajduje się pojedynczy fotel kierowcy i podwójne siedzenie pasażerów. Stwierdzono, że pojazd jest wyposażony w 4 drzwi w tym: 2 szt. drzwi w kabinie pasażerskiej otwierane na boki, 1 szt. drzwi boczne w części towarowej odsuwane do tyłu wzdłuż nadwozia oraz dwudzielne drzwi tylne otwierane na boki, nie posiada natomiast w części bagażowej miejsc do siedzenia, ani punktów do montażu siedzeń, a całe wnętrza kabiny świadczy o przeznaczeniu do przewozu pasażerów (np. pasy bezpieczeństwa, siedzenia, tapicerka, dywaniki, wentylacja, oświetlenie). W trakcie oględzin stwierdzono w części bagażowej pełną zabudowę (nieoryginalną) płytą drewnianą paneli bocznych na wysokości okien, zabudowę (oryginalną) paneli bocznych i drzwi uchylnych poniżej linii okien płytą drewnianą, oraz zabudowę części sufitowej oryginalną tapicerką z tkaniny. Stwierdzono też istnienie oświetlenia sufitowego kabiny pasażerskiej i części towarowej.

W dniu 17 sierpnia 2011r. przeprowadzono też dowód z przesłuchania strony, z którego wynikało, że zgodnie z umową kupna za przedmiotowy pojazd zapłaciła 8.120 euro, w momencie zakupu samochód miał wybitą przednią szybę, był sprawny technicznie i miał trzy miejsca siedzące z przodu. Strona zeznała, iż nie dokonywała w zakupionym samochodzie zmian, poza zabezpieczeniem drewnianą płytą okien przed uszkodzeniem. W trakcie przesłuchania strona przedłożyła dokument - orzeczenie potwierdzające w jakim stanie formalnym był pojazd w chwili zakupu.

W dniu 4 października 2011r. został przesłuchany w charakterze świadka M. B. - uprawniony diagnosta, który wydał zaświadczenie o przeprowadzeniu badania technicznego przedmiotowego samochodu. Świadek wyjaśnił, że podczas pierwszych badań technicznych dokonuje się porównania dokumentów źródłowych ze stanem faktycznym pojazdu czyli w pierwszej kolejności ważna jest organoleptyczna identyfikacja i oględziny. Ilość miejsc siedzących stwierdza się na podstawie dokumentów i stanu faktycznego. Zeznał również, że dokument TUV jest jedynie wiążący dla władz kraju, w którym został wystawiony.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego Naczelnik Urzędu Celnego zaklasyfikował samochód marki MERCEDES-BENZ 312D, nr [...] jako osobowy i przyjął, że jest on wyrobem akcyzowym podlegającym opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

W związku z tym decyzją z dnia [...] określono W. P. zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. samochodu.

Od powyższej decyzji strona odwołała się do Dyrektora Izby Celnej, zarzucając naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej (art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art.3 ustawy o podatku akcyzowym w zw. z załącznikiem numer 1 do ustawy o podatku akcyzowym oraz załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Rady nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej ( Dz. Urz. WE L256 z 07.09.1987, s.l ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem Komisji nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r" Dz.Urz. UE L287 z 31.10.2009, s.l )

Organ odwoławczy utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 29, poz. 257 z późn. zm), opodatkowaniu akcyzą podlega m.in. nabycie wewnątrzwspólnotowe. Przez nabycie wewnątrzwspólnotowe w myśl art. 2 pkt. 11 ustawy o podatku akcyzowym, rozumie się przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państw członkowskich na terytorium kraju. Obowiązek podatkowy powstaje z dniem wykonania czynności podlegających opodatkowaniu, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 6 ust. 1).

Wskazał, że zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, a podatnikami akcyzy od samochodów (art. 80 ust. 2 pkt. 2 ww. ustawy), są podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego. Obowiązek podatkowy w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego powstaje z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jako właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym - 80 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy.

Podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych niezarejestrowanych na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym - w myśl art. 81 ust. 1 pkt. 1 i 2 - obowiązane są po przywozie na terytorium kraju złożyć deklarację uproszczoną do właściwego naczelnika urzędu celnego w terminie 5 dni, licząc od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz dokonać zapłaty akcyzy nie później niż z chwilą rejestracji tego pojazdu w kraju.

W myśl art. 3 ust 2 ustawy o podatku akcyzowym, do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikacje wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN).

We Wspólnej Taryfie Celnej pojazdy nieszynowe objęte są działem 87 od pozycji 8701 do 8705, do których w pozycji 8703 klasyfikowane są pojazdy przeznaczone zasadniczo do przewozu osób włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi).

Stosownie do wyjaśnień taryfy, pozycja 8703 obejmuje samochody i inne pojazdy mechaniczne różnego typu przeznaczone zasadniczo do przewozu osób łącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Pojazdy niniejszej pozycji mogą być wyposażone w silnik dowolnego typu (tłokowy wewnętrznego spalania, elektryczny, turbinę gazową itp). W rozumieniu pozycji 8703 określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza samochody przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Oznacza to, iż podstawowym, najważniejszym, ale nie jedynym ich przeznaczeniem jest przewóz osób.

Zdaniem organu odwoławczego, mając na względzie przeprowadzone w dniu 17.08.2011 r. oględziny spornego samochodu (organ zwrócił przy tym uwagę na okoliczność, że część towarowa w momencie przeprowadzania oględzin była założona przewożonym przez stronę towarem i nie można było stwierdzić punktów do montażu siedzeń w części towarowej), przedmiotowy w sprawie samochód posiada szereg cech charakterystycznych dla pojazdów zaliczanych do kodu CN 8703, takich jak między innymi: obecność tylnych okien wzdłuż bocznych paneli, jak i okna na tylnych drzwiach samochodu, wyposażenie całego wnętrza kabiny świadczące o przeznaczeniu do przewozu pasażerów, oświetlenie sufitowe kabiny pasażerskiej i części towarowej oraz obity na całej długości oryginalną tapicerką z tkaniny sufit. Podano przy tym, że jednocześnie pojazd pozbawiony był niektórych cech charakterystycznych, wymienionych w notach wyjaśniających – jak: tylne rzędy siedzeń czy obecność pasów bezpieczeństwa w tylnej części. Zwrócono przy tym uwagę, że samochód kupiony przez stronę posiadał 9 miejsc siedzących, o czym świadczą: zapis w dokumencie identyfikacyjnym samochodu, stanowiącym załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr SKPO1 05683/06 z dnia 30.03.2006r. i zeznania M. B., który wydał powyższe zaświadczenie, z których wynika, że wpis świadczący o 9 miejscach siedzących został dokonany na podstawie dokumentów i ustalonego stanu faktycznego.

Wskazano ponadto na uzyskaną od Mercedes-Benz Warszawa Sp. z o.o. informację o charakterystyce parametrów fabrycznych przedmiotowego pojazdu, z której wynika, że tego typu pojazd charakteryzuje się następującymi parametrami fabrycznymi: zamówienie z rynku niemieckiego, nadwozie samochodu w pełni przeszklone, liczba miejsc siedzących 2 (kierowca+pasażer) oraz, co zasługuje w ocenie organu na podkreślenie, brak przegrody oddzielającej przestrzeń pasażerską od ładunkowej.

Oceniając moc dowodową znajdujących się w sprawie dokumentów, które służyły do zarejestrowania samochodu, w szczególności zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym, z którego wynika, że przedmiotowy samochód jest samochodem ciężarowym organ wyjaśnił, iż zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, zgodnie z art. 83. ust. 1. pkt. 1, lit. a, b, ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. Nr 108 z 2005r. poz. 908 ze zm.), ma moc wiążącą w stosunku do stanu technicznego pojazdu, pod kątem spełniania warunków określonych w art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Znajdujący się w w/w dokumentach zapis, iż przedmiotowy pojazd jest samochodem ciężarowym może być traktowany jedynie w odniesieniu do sposobu jego wykorzystania, a nie w odniesieniu do konstrukcji pojazdu, która zgodnie z postanowieniami Taryfy Celnej jest typowa dla samochodów osobowo - towarowych.

Na potrzeby postępowania podatkowego w zakresie klasyfikacji taryfowej wiążące są postanowienia dotyczące Nomenklatury Scalonej. Zaświadczenia o samochodzie jako ciężarowym zostały zaś wystawione w oparciu o odrębne przepisy.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej, całość zgromadzonego materiału pozwala na stwierdzenie, że pojazd w momencie pierwszego badania technicznego przed rejestracją w kraju, a po nabyciu wewnątrzwspółnotowym, był samochodem osobowym przeznaczonym do przewozu 9 osób wraz z kierowcą. Późniejsze przeróbki i przystosowanie przez właściciela pojazdu do celów prowadzonej działalności gospodarczej nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zakupiony przez stronę samochód spełnia główne kryteria określone w Wyjaśnieniach do Taryfy Celnej dla kodu CN 8703.

Zdaniem organu w sprawie nie doszło do naruszenia zarzucanych przez stronę przepisów Ordynacji podatkowej.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej, cechy konstrukcyjne przedmiotowego samochodu potwierdzają, że jest on przeznaczony do przewozu osób a nie towarów. Pojazd został wyprodukowany, jak wynika z pisma firmy Mercedes - Benz Warszawa Sp. z o.o., bez przegrody oddzielającej przestrzeń pasażerską od towarowej, co świadczy, że przegroda która została stwierdzona w samochodzie podczas oględzin nie została zamontowana przez producenta samochodu. Ponadto zapis w dokumencie identyfikacyjnym jak i zeznania świadka – M. B. wskazują, że samochód posiadał w momencie nabycia 9 miejsc siedzących.

W odniesieniu do zarzutu pominięcia dokumentu badania technicznego przeprowadzonego w kraju pochodzenia organ odwoławczy odwołał się do treści art. 3 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym i związanie sposobem klasyfikacji dla celów poboru akcyzy, co uniemożliwia uwzględnienie klasyfikacji tego samochodu przeprowadzonej dla innych celów np. rejestracyjnych, ewidencyjnych itp.

Tym samym fakt, iż zakupiony przez stronę samochód, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym został uznany jako samochód ciężarowy według organu rejestrującego pojazd, nie ma wpływu na klasyfikację tego pojazdu w Nomenklaturze Scalonej (CN).

W skardze na powyższą decyzję W. P. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą. Zarzucił naruszenie zasad postępowania podatkowego: art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 i art. 197 Ordynacji podatkowej oraz art. 65 § 4 i 5 i art. 56 Kodeksu celnego, § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej – Dz.U. Nr 158, poz. 1036 ze zm.), i art. 68 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 450 /2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny.

W ocenie pełnomocnika skarżącego ustalenia organów celnych podjęto w oparciu o wybiórczy materiał dowody. Pominięto świadectwo homologacji samochodu oraz przeznaczenie samochodu. Ocena organów opiera się na pierwotnej konstrukcji pojazdu i jej zgodności ze standardowym modelem oferowanym przez producenta, pomija możliwość jego wykorzystania bez wprowadzania istotnych zmian w dacie nabycia wewnatrzwspólnotowego.

Treść decyzji zawiera sprzeczności. Dokument TUV z 1 marca 2006 r., zagraniczny dowód rejestracyjny z tłumaczeniem, zaświadczenie DE o wyrejestrowaniu pojazdu z urzędowym tłumaczeniem oraz faktura zakupu z dnia 1 marca 2006 r. świadczą o tym, że już przed datą nabycia przedmiotowy samochód był samochodem typowo dostawczym. Przeznaczenie ciężarowe samochodu stwierdził również diagnosta. Pełnomocnik zwrócił również uwagę, iż uwagi do sekcji i działów Nomenklatury Scalonej dają tylko typowe przykłady i wskazówki. Wykorzystanie przedmiotowego pojazdu do przewozu osób oznaczałoby niemożliwość pełnego wykorzystania przedmiotowego pojazdu – cała tylna część pojazdu (bez siedzeń i punktów do ich montażu, z pełną zabudową płytą) pozostawałaby bezużyteczna.

Cechy przedmiotowego pojazdu w przeważającej części świadczą, w ocenie pełnomocnika strony, o jego kwalifikacji do pozycji 8704 Nomenklatury Scalonej (pojazdy do transportu towarowego), a nie do kodu 8703, zwłaszcza zamontowana na stałe przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów a częścią tylną oraz brak jakiegokolwiek wyposażenia dla pasażerów w części załadunkowej.

Ocena organów nie uwzględnia, że przedmiotowy samochód, nie posiadający wszystkich typowych cech samochodu tego typu produkowanego fabrycznie, mógł być wyprodukowany na specjalne zamówienie.

Zdaniem pełnomocnika strony, przeprowadzone oględziny samochodu jedynie potwierdziły jego przeznaczenie do przewożenia towarów.

Na koniec pełnomocnik wywodził, iż niezasadne, w świetle art. 65 ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym jest obciążanie skarżącego odsetkami od długu celnego, ponieważ w sprawie niniejszej nie mamy do czynienia z sytuacją, gdy podanie nieprawidłowych danych spowodowane było jego zaniedbaniem lub świadomym działaniem.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem.

W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania, istota sporu prawnego odnosi się do kwestii oceny prawidłowości określenia skarżącemu zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia w dniu 1.03.2006r. samochodu marki MERCEDES-BENZ 312 D, nr [...].

Wskazać zatem należy, iż zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 z późn. zm.) , która to ustawa ze względu na moment powstania obowiązku podatkowego miała w sprawie zastosowanie, akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terenie kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, zarówno nowe jak i używane. Podatnikami akcyzy od samochodów osobowych są importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego (art. 80 ust. 2 pkt 2 ustawy), a obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów osobowych powstaje z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 80 ust. 3 pkt 3 ustawy). Podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych, niezarejestrowanych na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, są obowiązane po przywozie na terytorium kraju złożyć deklarację uproszczoną do właściwego naczelnika urzędu celnego w terminie 5 dni, licząc od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz dokonać zapłaty akcyzy nie później niż z chwilą rejestracji tego pojazdu w kraju (art. 81 ust. 1 ustawy). Stanowiący integralną część ustawy o podatku akcyzowym Załącznik nr 1 zawiera wykaz wyrobów akcyzowych i wskazuje wśród nich, w poz. 59, samochody osobowe klasyfikowane do kodu CN 8703, tj. pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte poz. 8702), włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi.

Trafnie przy tym podnosi organ odwoławczy, że do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze CN, zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (art. 3 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym).

Zgodnie z obowiązującą w dacie powstania obowiązku podatkowego Nomenklaturą CN, wprowadzoną w życie rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, klasyfikacja taryfowa pojazdów samochodowych zależna jest od ich cech zewnętrznych oraz głównej funkcji pojazdu wynikającej między innymi z jego budowy i wyposażenia (kryterium klasyfikacji taryfowej w przypadku pojazdów samochodowych są takie cechy zewnętrzne, jak np.: brak okien, tapicerka, punkty mocowania przewożonego towaru; o wyborze właściwej pozycji decyduje główna funkcja pojazdu, która wynika między innymi z jego budowy i wyposażenia oraz przeznaczenia). Klasyfikacja ta podlega określonym i konkretnym warunkom oraz szczegółowym zasadom, których celem jest jej jednolitość, co w konsekwencji umożliwia klasyfikowanie danego towaru zawsze do jednej i tej samej pozycji i podpozycji, z wyłączeniem wszystkich innych (por. treść Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz treść uwag do sekcji i działów Taryfy Celnej).

W związku z powyższym, jak również w związku z zasadą autonomii prawa podatkowego podkreślić należy, że dla grupowania i klasyfikowania pojazdów i nadawania im poszczególnych kodów CN nie mają znaczenia obowiązujące w systemie prawnym przepisy o ruchu drogowym oraz przepisy w sprawie warunków technicznych, które pojazdy samochodowe powinny spełniać.

Wobec tego zarzut, iż organy podatkowe z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego pominęły dowody z dokumentów w postaci dowodu homologacji, czy służące rejestracji pojazdu uznać należy za bezzasadny.

W kontekście istoty sporu w sprawie wskazać należy, że w Taryfie Celnej pojazdy samochodowe objęte są działem 87, a między innymi w pozycji 8702 klasyfikowane są pojazdy do przewozu dziesięciu lub więcej osób razem z kierowcą np. autobusy, w pozycji 8703 pojazdy samochodowe i pozostałej pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi), zaś w pozycji 8704 pojazdy do transportu towarowego.

Ustalenia faktyczne sprawy powinny zatem zmierzać do stwierdzenia, czy przedmiotowy samochód w momencie powstania obowiązku podatkowego (marzec 2006r.) spełniał określone cechy, do ustalenia głównej funkcji pojazdu wynikającej między innymi z jego budowy i wyposażenia.

Z analizy akt sprawy wynika, iż wbrew zarzutowi naruszenia przepisów postępowania, organy podatkowe w toczącym się postępowaniu realizowały zasadę prawdy obiektywnej podejmując wszelkie działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Ich aktywność wyrażała się w zebraniu i wyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organy podatkowe ustalenia faktyczne w sprawie poczyniły na podstawie wszystkich dowodów istotnych dla jej rozstrzygnięcia. W tej mierze podkreślić należy znaczenie dowodów z dokumentów w postaci dowodu rejestracyjnego tego samochodu, zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym, dokumentu identyfikacyjnego przedmiotowy pojazd oraz dowodu z oględzin przedmiotowego samochodu, których przebieg odzwierciedlony został w treści protokołu z tej czynności procesowej (oraz w materiale fotograficznym), do którego strona nie wnosiła żadnych uwag odnośnie jej przebiegu.

Według Sądu, ustalenia odnoszące się do istoty sprawy przeprowadzone na podstawie zgromadzonych dowodów, ocenionych w sposób korespondujący z dyrektywą wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej, uznać należy za prawidłowe, zupełne i kompletne. Dokonując oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, organy podatkowe nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów, co wynika z uzasadnienia decyzji sporządzonego zgodnie z wymogami art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W ocenie sądu, organy podatkowe prawidłowo, w oparciu o informację uzyskaną od producenta, dokumenty rejestracyjne pojazdu, dokument identyfikacyjny pojazdu, księgę pojazdu, dowód z oględzin przedmiotowego pojazdu z dnia 17 sierpnia 2011r. ustaliły, iż przedmiotowy samochód spełnia warunek "zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób". Należy przy tym zauważyć, iż warunek ten nie dotyczy faktycznego przeznaczenia samochodu przez użytkownika w toku eksploatacji, lecz możliwości jego użytkowania przez abstrakcyjnego użytkownika.

Trafnie w tym kontekście podnosił organ odwoławczy, że określenie "zasadniczo do przewozu osób" nie może być interpretowane w ten sposób, że samochód kwalifikowany do kodu 8703 służy wyłącznie do przewozu osób, bowiem może być także wykorzystywany do przewożenia towarów. Znajduje to potwierdzenie w końcowej części opisu kodu CN 8703, "włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi)".

Organy podatkowe w oparciu o ww. dokumenty i w toku oględzin z udziałem strony ustaliły cechy i wygląd samochodu w dniu oględzin. Ustalenia te odniosły jednak do dowodów z dokumentów identyfikujących sporny samochód na dzień powstania obowiązku podatkowego. Trafnie wskazuje organ odwoławczy, iż samochód obecnie posiada szereg cech charakterystycznych dla pojazdów zaliczanych do kodu CN 8703, takich jak między innymi: obecność tylnych okien wzdłuż bocznych paneli, jak i okna na tylnych drzwiach, oświetlenie sufitowe obu części /pasażerskiej i towarowej/, obity na całej długości oryginalną tapicerką z tkaniny sufit.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika zaś, iż w momencie zakupu samochód posiadał 9 miejsc siedzących / dokument identyfikacyjny pojazdu stanowiący załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym, zeznania M. B. dokonującego oględzin pojazdu przed pierwszą rejestracją w kraju, niemiecka księga pojazdu/. Zarzut, iż nie stwierdzono mocowań do siedzeń w części "bagażowej", jest o tyle chybiony, że skarżący podstawiając samochód do oględzin powinien przedstawić go organowi podatkowemu w stanie umożliwiającym ich dokonanie / patrz dokumentacja fotograficzna /.

Skarżący twierdził, iż nabył samochód w stanie, co do zasady, takim w jakim znajdował się on w dniu oględzin /3 miejsca siedzące/, jednak, choć wprost nie odmówiono wiarygodności tym twierdzeniom, to odniesienie ich do ww. dowodów oraz wskazanie, iż dokonanie przeróbek samochodu po jego nabyciu nie ma znaczenia prawnego, wskazuje iż organy twierdzeń tych nie podzieliły.

Przyjęcie zatem przez organy podatkowe, iż sporny samochód, którego wygląd i cechy ustalone zostały na podstawie ww. dokumentów wystawionych w związku z jego wewnątrzwspólnotowym nabyciem oraz oględzin, w momencie powstania obowiązku podatkowego był samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób – kod CN 8703 prawa nie narusza.

W ocenie Sądu, nie został w sprawie naruszony art. 197 Ordynacji podatkowej, bowiem prawidłowe zakwalifikowanie spornego pojazdu w oparciu o zebrany materiał dowodowy należy do organu prowadzącego postępowanie i nie wymaga wiadomości specjalnych.

Nie można w niniejszej sprawie podzielić prezentowanego w skardze poglądu, iż "obalenie domniemania wynikającego ze zgłoszenia celnego możliwe jest tylko, jeżeli dowody zgromadzone w sprawie świadczą przeciwnie", bowiem zgłoszenie celne w niniejszej sprawie nie występowało, a przepisy Kodeksu celnego nie miały zastosowania. W niniejszej sprawie nie występuje dług celny. Wobec skarżącego prowadzono postępowanie podatkowe, które zmierzało do określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Stąd nie miały w sprawie zastosowania przepisy art. 65 § 4 i 5 oraz 56 Kodeksu celnego.

Reasumując, skoro samochód marki MERCEDES-BENZ 312D, nr [...] jest samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób (innym niż objęte pozycją 8702), co uzasadniało klasyfikowanie go do pozycji 8703, to uzasadnione było określenie skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia przedmiotowego samochodu. W kontekście normatywnej treści przepisów art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 80 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym w związku z art. 21 ust. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poza sporem jest, iż zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie zobowiązania – tj. z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, co skutkuje obowiązkiem podmiotu dokonującego nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych, niezarejestrowanych na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, po przywozie na terytorium kraju, do złożenia deklaracji uproszczonej do właściwego naczelnika urzędu celnego w terminie 5 dni, licząc od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz dokonania zapłaty akcyzy nie później niż z chwilą rejestracji tego pojazdu w kraju. Skoro więc skarżąca mimo ciążącego na niej obowiązku nie zapłaciła podatku oraz nie złożyła deklaracji podatkowej, to organy podatkowe uprawnione i zobowiązane były do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, (art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej).

Niewykonanie obowiązku zapłaty podatku w terminie płatności wiąże się z powstaniem zaległości podatkowej / art. 51§ 1Ordynacji podatkowej /, od której naliczane są odsetki za zwłokę / art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej/. Naliczenie odsetek obciąża podatnika / art. 53 § 3 Ordynacji podatkowej/, w związku z czym nie miał w sprawie zastosowania "art. 65 ust 5 zd. 1 Kodeksu celnego", na który wskazuje pełnomocnik skarżącego w skardze.

W tej sytuacji, skoro zarzuty skargi są bezzasadne, a zaskarżona decyzja prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270/ należało orzec jak w sentencji.

| |

| |

| |

| |

| |