Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 640/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6535 Odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 9 pkt 3, art. 4 pkt 4, art. 19 ust. 2, art. 22 ust. 1, ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 14 poz 114
law: Ustawa z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi D. Z. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych; oddala skargę


UZASADNIENIE

Burmistrz D. pismem z [...] listopada 2007 r. znak [...] złożył do Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych właściwego w sprawach rozpatrywanych przez Regionalną Komisję Orzekającą we W. zawiadomienie o naruszeniu dyscypliny finansów publicznych Zgodnie z tym zawiadomieniem, naruszenia dyscypliny finansów publicznych dopuściła się D. Z. - Prezes "Fundacji [...]" we W., która nie dokonała zwrotu dotacji w wysokości [...] zł wraz z odsetkami od dnia [...].12.2006 r., wskutek czego Gmina Miejska D. zobowiązana była do zwrotu tej kwoty [...] Urzędowi Wojewódzkiemu we W..

Zastępca Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych właściwy w sprawach rozpoznawanych przez Regionalną Komisję Orzekającą we W. w dniu [...] stycznia 2008 r. wszczął postępowanie wyjaśniające w sprawie naruszenia dyscypliny finansów publicznych, o którym mowa w art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. Z 2005 r. Nr 14, poz. 114, z późn. zm.), polegające na niedokonaniu zwrotu dotacji, zwracając się do D. Z. - Prezesa "Fundacji [...]" o ewentualne złożenie wyjaśnień i wniosków dowodowych.

W wyjaśnieniach z dnia [...] lutego 2008 r. skarżąca wyjaśniła, iż wraz z dotacją na bieżącą działalność, Gmina otrzymała środki na remont i wyposażenie obiektu. Była zobowiązana do stworzenia warunków do realizacji zadania. Niestety, tak się nie stało. Obiekt, który został przekazany na działalność Fundacji nie został ani wyremontowany, ani wyposażony, a kierowano do ośrodka klientów. Zima w roku 2005 była bardzo ostra, mrozy sięgały ponad 20 stopni. Fundacja ze środków bieżących musiała dokonać zakupu niezbędnego sprzętu i wykonać podstawowe remonty, zapewniając bezpieczeństwo klientów. Koszty wykonania zadania znacząco przekroczyły otrzymaną dotację w 2005 r. Gmina nie chciała przyjąć do wiadomości faktu, że musi pokryć realne koszty zadania. Nie podjęła żadnych starań o dodatkowe środki. Fundacja nie prowadzi działalności gospodarczej, ani innych programów, nie była w stanie pokryć tych kosztów. Dlatego przedstawiono do rozliczenia w 2006 roku koszty 2005 roku. Fundacja wydała dotację zgodnie z przeznaczeniem, działając na rzecz skierowanych do ośrodka klientów pomocy społecznej. Obwiniona podniosła, iż Fundacja działała oszczędnie i gospodarnie. Natomiast działania Gminy przekraczały standardy przyjęte we współpracy opartej na Konstytucyjnej zasadzie pomocniczości. Mimo tych bardzo trudnych warunków, Fundacja swoje zobowiązania wobec klientów wykonywała należycie. D. Z. wniosła o umorzenie postępowania wobec niej.

Wniosek o ukaranie Rzecznik złożył dnia [...] lutego 2008 r., zarzucając skarżącej "(...) nieumyślne naruszenie dyscypliny finansów publicznych, określone w art. 9 pkt 3 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, polegające na niedokonaniu do dnia [...] stycznia 2007 r. zwrotu otrzymanej od Gminy Miejskiej D. umową nr [...] z dnia [...].12.2005 r. dotacji celowej na realizację zadania z zakresu pomocy społecznej, polegającego na prowadzeniu dziennego ośrodka wsparcia dla osób z [...] w należnej kwocie [...] zł z naruszeniem art. 145 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.) (...)". Rzecznik wniósł o wymierzenie kary upomnienia.

Orzeczeniem z [...] maja 2008 r. Regionalna Komisja Orzekająca:

1. uznała skarżącą winną nieumyślnego naruszenia dyscypliny finansów publicznych w rozumieniu art. 9 pkt 3 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych;

2. na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych - odstąpiła od wymierzenia kary;

3. obciążyła obwinioną kosztami postępowania w wysokości [...] zł.

Komisja Orzekająca I instancji w uzasadnieniu orzeczenia stwierdziła, iż odpowiedzialność obwinionej w przedmiotowej sprawie jest bezsporna i wynika z przepisów prawa, tj. z art. 4 pkt 4 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Obwiniona, będąc osobą gospodarującą środkami publicznymi przekazanymi jednostkom niezaliczanym do sektora finansów publicznych, była odpowiedzialna za wykorzystanie środków publicznych zgodnie z postanowieniami ustawy o finansach publicznych oraz zawartej z Gminą Miejską D. umowy. Komisja Orzekająca stwierdziła, iż zgodnie z postanowieniem § 12 umowy nr [...] w zakresie nieuregulowanym umową, stosuje się przepisy ustawy o finansach publicznych. Zasady rozliczania dotacji ustawodawca uregulował w art. 144 i art. 145 ustawy o finansach publicznych. Na mocy dyspozycji art. 190 ustawy o finansach publicznych, przepisy art. 145 i art. 146 stosuje się odpowiednio do dotacji udzielonych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Skoro zatem Fundacja otrzymała w 2006 r. dotację celową w kwocie [...] zł i nie wykorzystała do [...] grudnia 2006 r. całej kwoty dotacji, to pozostałą kwotę dotacji w wysokości [...] zł zobowiązana była zwrócić do 10 stycznia 2007 r. Gminie Miejskiej D..

Od orzeczenia Komisji Orzekającej I instancji skarżąca wniosła odwołanie podnosząc, że procedury rozliczania zadania zostały tak zorganizowane przez księgową i kierownika wydziału infrastruktury społecznej, że wprowadzono chaos w księgowości, a w efekcie uznaniowość urzędniczą.

Główna Komisja Orzekająca orzeczeniem z [...] listopada 2008 r. uchyliła zaskarżone orzeczenie w całości i przekazała sprawę do ponowengo rozpoznania przez Komisję Orzekającą I instancji.

Główna Komisja Orzekająca uznała, że na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów, nie można było stwierdzić, czy:

1) gospodarowanie środkami dotacji przekazywanymi przez Gminę D. dokonywane było przez skarżącą, gdyż akta sprawy nie zawierają dokumentacji w tym zakresie - w tym przypadku należy uwzględnić dyspozycję art. 21 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, zgodnie z którym naruszenie dyscypliny finansów publicznych uważa się za popełnione w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany;

2) jeżeli podstawą żądania od skarżącej zwrotu dotacji był protokół kontroli, to czy jego ustalenia były obwinionej znane i czy miała możliwość wniesienia do niego ewentualnych uwag.

W ocenie Głównej Komisji Orzekającej należało ustalić także, jakie są podstawy nieprzyjęcia faktur przedstawionych przez Fundację do rozliczenia dotacji za rok 2006. Należało przy tym uwzględnić - zwłaszcza, że było to podniesione przez stronę odwołującą się - okoliczność, że mogły wystąpić przypadki, że faktury mogły być wystawione w roku 2005 z terminem płatności w roku 2006; gdyż w innym przypadku nie byłoby możliwości rozpoczęcia wykonywania zadania od 1 stycznia 2006 r. skoro umowa o jego wykonywanie podpisana została dnia [...] grudnia 2005 r.

GKO zauważyła, iż przy ponownym rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy należy także uwzględnić zawartą w art. 145 ust. 2 ustawy o finansach publicznych definicję dotacji pobranej w nadmiernej wysokości i ustalić, czy w odniesieniu do Fundacji i realizowanego przez nią zadania dotacja była wyższa niż niezbędna do jego wykonania.

£

Orzeczeniem z [...] lipca 2009 r. Regionalna Komisja Orzekająca w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej we W. uznała obwinioną: "winną nieumyślnego naruszenia dyscypliny finansów publicznych w rozumieniu art. 9 pkt 3 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, polegającego na niedokonaniu do dnia 10 stycznia 2007 r. zwrotu otrzymanej od Gminy Miejskiej D. na mocy umowy nr [...] z dnia [...].12.2005 r. dotacji celowej na realizację zadania z zakresu pomocy społecznej, polegającego na prowadzeniu dziennego ośrodka wsparcia dla osób z [...] w należnej kwocie [...] zł, wbrew przepisowi art. 145 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 w związku z art. 190 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych".

Komisja Orzekająca I instancji odstąpiła od wymierzenia kary obwinionej, natomiast obciążyła ją obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarbu Państwa w wysokości [...] zł.

W wyniku analizy materiału dowodowego, w tym z przesłuchań świadków oraz wyjaśnień skarżacej ustalono, iż [...] maja 2003 r. pomiędzy Gminą Miejską D. - wydzierżawiającym a D. Z. - dzierżawcą, została zawarta umowa dzierżawy na czas nieokreślony, nieruchomości położonej przy ul. [...]. Dzierżawca zobowiązał się wykorzystać nieruchomość w celu zorganizowania i prowadzenia uczelni niepaństwowej – [...] oraz utworzenia i prowadzenia Środowiskowego Domu Samopomocy dla osób z [...] (§ 4 ust. 1 lit. c umowy). Dzierżawca zobowiązał się m.in. do dokonywania na własny koszt bieżących napraw i konserwacji w celu zachowania przedmiotu dzierżawy w stanie niepogorszonym. W przypadku wystąpienia awarii w zasilaniu w wodę oraz energię elektryczną i cieplną, jak również konieczności naprawy dachu, naprawy te wykona Dzierżawca we własnym zakresie (§ 4 ust. 2 umowy). Prace modernizacyjne oraz remontowe przekraczające zakres remontów bieżących mogły być wykonane po uzyskaniu zgody wydzierżawiającego (§ 3 umowy). Ustalono, że w przypadku gdy nakłady na remonty lub modernizacje będą powodować znaczne ulepszenie przedmiotu dzierżawy - w drodze aneksu do umowy strony ustalą ich wartość i sposób rozliczenia. W umowie wskazano, że dzierżawca bez zgody wydzierżawiającego może oddać przedmiot dzierżawy osobie trzeciej do bezpłatnego używania, poddzierżawiać lub podnajmować dla celów wspierających podstawową działalność. Czynsz ustalono na [...] zł na okres od [...] maja do [...] grudnia 2003 r. oraz [...] zł począwszy od [...] stycznia 2004 r.

W dniu [...] września 2005 r. pomiędzy D. Z. a Fundacją [...] została zawarta umowa nieodpłatnego użyczenia lokalu przy ul. [...]. Fundacja zobowiązała się do pokrycia kosztów remontów, czynszu, ogrzewania, energii oraz innych prac niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania obiektu. Umowa została zawarta na czas nieokreślony. Aneksem z dnia [...] lipca 2007 r. do umowy dzierżawy z [...] maja 2003 r. w miejsce dotychczasowego dzierżawcy – D. Z. wpisano Wyższą Szkołę [...], reprezentowaną przez D. Z.. Aneks wszedł w życie z mocą wsteczną tj. z dniem [...] lipca 2004 r.

Uchwałą z dnia [...] września 2005 r. Fundacja [...] postanowiła utworzyć ośrodek wsparcia dla osób z [...] w formie Środowiskowego Domu Samopomocy w D. przy ul. [...] w porozumieniu z dzierżawcą obiektu – D. Z..

Gmina Miejska D. - uchwałą Nr [...] z dnia [...] października 2003 r. przejęła jako zadanie zlecone przez administrację rządową prowadzenie ośrodka wsparcia dla osób z [...]. Na realizację tego zadania Gmina otrzymywała z budżetu państwa dotację celową.

Po przeprowadzeniu konkursu ofert Gmina D. zleciła Fundacji [...] realizację zadania, zawierając w dniu [...] grudnia 2005 r. umowę na prowadzenie Środowiskowego Domu Samopomocy w okresie od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] grudnia 2008 r. W umowie zawarte zostały postanowienia dotyczące m.in. terminu i sposobu rozliczenia dotacji oraz terminu zwrotu niewykorzystanej części dotacji. Na podstawie tej umowy i aneksu z dnia [...] maja 2006 r. Gmina przekazała dotację celową w łącznej wysokości [...] zł. Zgodnie z postanowieniem § 3 ust. 4 umowy Fundacja była zobowiązana wykorzystać środki do końca roku budżetowego, a w przypadku ich niewykorzystania zobowiązana była je zwrócić do dnia 10 stycznia następnego roku budżetowego.

W wyniku kontroli przeprowadzonej przez służby Wojewody [...] w Urzędzie Miasta – D. w zakresie prawidłowości wykorzystania w 2006 r. dotacji z budżetu państwa na realizację zadania zleconego stwierdzono na podstawie dokumentów przedstawionych przez Urząd Miasta (a otrzymanych od Fundacji [...] wraz z rozliczeniem za rok 2006), że dotacja nie została w pełni wykorzystana. W takim przypadku Gmina była zobowiązana do zwrotu do budżetu państwa niewykorzystanej części dotacji w terminie do dnia [...] lutego 2007 r. Na podstawie tych ustaleń Gmina Miejska D. zwróciła do budżetu państwa ustaloną w toku kontroli kwotę [...] zł.

Z ustaleń kontrolujących wynikało, że w Fundacji ewidencja księgowa była prowadzona nieprawidłowo, co doprowadziło do rozliczenia dotacji w nieprawidłowej kwocie. Zeznania świadków na rozprawie potwierdziły, że Fundacja nie była w stanie przedstawić prawidłowego rozliczenia dotacji, dostarczając kilka kolejnych wersji rozliczeń. Obwiniona w czasie kontroli udzielała informacji i wyjaśnień, przedstawiane były również nowe dokumenty. Umożliwiło to ustalenie kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu państwa.

W związku z wynikami kontroli, wskazującymi na pobranie przez Fundację [...] z budżetu Gminy Miejskiej D. dotacji w nadmiernej wysokości - wykonując przepis art. 145 ust. 1,2 i 4 i art. 146 w związku z art. 190 ustawy o finansach publicznych - Burmistrz D. wydał w dniu [...] września 2007 r. decyzję określającą przypadającą do zwrotu na rzecz Gminy kwotę dotacji w wysokości [...] zł.

W świetle powyższych ustaleń Komisja Orzekająca stwierdziła, że obwiniona:

1) swoim działaniem wypełniła przesłanki art. 9 ust. 3 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, zgodnie z którym naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niedokonanie zwrotu dotacji w należnej wysokości lub nieterminowe dokonanie zwrotu tej dotacji,

2) nie zachowała należytej ostrożności jako osoba gospodarująca środkami publicznymi przekazanymi jednostkom niezaliczanym do sektora finansów publicznych; gdyby tę ostrożność zachowała mogła przewidzieć, że swoimi działaniami może popełnić czyn karalny.

Od orzeczenia Regionalnej Komisji Orzekającej przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej we W. skarżąca wniosła odwołanie, w którym wniosła o:

1) uchylenie orzeczenia w całości,

2) uniewinnienie,

3) uznanie, że dotacja była niewystarczająca dla realizacji zadania zgodnie z umową a nie nadmierna,

4) uznanie, że w wyniku procedur pozaprawnych zastosowanych przez zleceniodawcę, pozaumownych, doszło nie z Jej winy do nierozliczenia dotacji w formie sprawozdania, lecz faktycznie środki wykorzystano zgodnie z przeznaczeniem.

Obwiniona podniosła, że nie mogła zwrócić dotacji, gdyż została ona wykorzystana (zgodnie z przeznaczeniem, a Gmina zlecająca zadanie nie tylko nie powinna żądać zwrotu ale dopłacić wykonawcy zadania znaczące kwoty oraz, że sprowadziła swoim działaniem zagrożenie dla mienia i stanu prawnego podmiotów prawnych, podmiotu gospodarczego i osoby fizycznej (kodeks karny art. 296, 296a).

Główna Komisja Orzekająca orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie Komisji Orzekającej I instancji z dnia [...] lipca 2009 r.

W ocenie GKO, bezsporne jest, że skoro Fundacja otrzymała w 2006 roku dotację celową w kwocie [...] zł i do [....] grudnia 2006 r. nie wykorzystała na realizowane w tym okresie zadanie pełnej kwoty dotacji, to zobowiązana była ją zwrócić do dnia 10 stycznia 2007 r. Zasady, tryb i terminy zwrotu dotacji zostały jednoznacznie określone w umowie między Gminą Miejską D. i Fundacją, odsyłającej w pozostałym zakresie do przepisów ustawy o finansach publicznych a więc art. 145 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 w związku z art. 190 tej ustawy.

W przedstawionych okolicznościach popełniony został zatem, w ocenie GKO, czyn określony w art. 9 pkt. 3 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, polegający na niedokonaniu do dnia 10 stycznia 2007 r. zwrotu dotacji celowej otrzymanej z budżetu Gminy Miejskiej D. na realizację w roku 2006 zadania z zakresu pomocy społecznej polegającego na prowadzeniu dziennego ośrodka wsparcia dla osób z [...].

Al

Indywidualną odpowiedzialność za popełnienie tego czynu ponosi zdaniem organu orzekającego Prezes "Fundacji [...]" – D. Z.. Wynika to z faktów takich jak zatwierdzanie dokumentów do wypłaty i podpisywanie faktur. Zgodnie bowiem z brzmieniem przepisu art. 4 pkt 4 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, odpowiedzialności tej podlegają osoby gospodarujące środkami publicznymi przekazanymi jednostkom niezaliczanym do sektora finansów publicznych.

W skardze na powyższe orzeczenie, uzupełnionej pismem z 7 kwietnia 2010 r., skarżąca wniosła o uznanie jej za niewinną naruszenia dyscypliny finansów publicznych. W uzasadnieniu zakwestionowała ustalenie GKO, że Fundacja nie była w stanie ustalić rozliczenia dotacji za 2006 rok. Stwierdziła, iż w czasie kontroli z urzędu Wojewódzkiego, jak również kolejnych uzgodnień z Urzędem Miejskim Gminy D., posługiwano się wydrukami księgowymi z księgi rachunkowej oprócz sprawozdania wg wzoru z rozporządzenia oraz fakturami i dowodami zapłaty. Na prośbę komisji kontrolującej został jej przekazany egzemplarz księgi, z której to wynika, iż dotacja w roku 2006 została w pełni wykorzystana i nie wystąpiła sytuacja braku pokrycia w płatnościach i w fakturach z roku 2006 dla kosztów ośrodka wsparcia, natomiast wystąpił znaczny deficyt środków w roku 2006. Był to już drugi rok zlecenia zadania bez należytego jego zabezpieczenia finansowego, co naruszało tym samym zapisy ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie, gdzie jest mowa o zlecaniu zadania przy jednoczesnym przekazaniu odpowiednich środków na ten cel. Skarżąca wskazała, iż nie były jej znane ustalenia komisji kontrolującej, tym samym nie mogła się odnieść do zapisów w protokole o brakach. Kopia protokołu została jej udostępniona dopiero w czasie postępowania odwoławczego, co jej zdaniem nie miało już znaczenia. Według skarżącej, ewidencja księgowa była prowadzona w sposób prawidłowy (w oparciu o program komputerowy), a w czasie kontroli przedstawiono pełną dokumentację księgową zadania. Dokumentacja ta była również przez cały czas do dyspozycji zlecającego zadanie. Nie były to żadne nowe dokumenty, a jedynie dokumenty, z którymi nie chciała zapoznać się księgowa gminy. Przedmiotem kontroli były tylko rachunki zgłoszone przez gminę jako sporne. Jako przedmiotu kontroli nie uznano rachunków pokrytych z dotacji 2006 r., których istnienia gmina nie chciała przyjąć do wiadomości.

Skarżąca podniosła, iż decyzje Gminy Miejskiej D. o zwrocie dotacji są przedmiotem postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, a koszty zadania są przedmiotem toczącego się procesu przeciwko tej gminie przed Sądem Okręgowym w S..

Zdaniem skarżącej, w trakcie rozliczania zadania wg wzoru, urzędnicy gminy dopuścili się naruszenia zapisów rozporządzenia o postępowaniu kontrolnym w czasie wykonywania zleconego zadania, czego skutkiem było nieuzgodnienie rozliczenia dotacji i oskarżenie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Według skarżącej, to nie jej działanie naruszające dyscyplinę finansów publicznych, a brak przestrzegania procedur prawnych przez organ zlecający, spowodował nierozliczenie dotacji. Tym samym skarżąca została zmuszona do pokrycia wykraczających poza dotację kosztów publicznego zadania z pieniędzy prywatnych, a więc do pracy przymusowej na rzecz państwa. Ponadto, została oskarżona i uznana za winną. Uważa, iż zarzucanie jej popełnienia czynu umyślnego polegającego na opłaceniu kosztów z roku 2005 z dotacji roku 2006 nie jest zgodne z prawdą, ponieważ to nie ona - jako Prezes Fundacji ustalała zakwalifikowanie kosztów, tylko urzędnik Gminy Miejskiej D. oraz Komisja Urzędu Wojewódzkiego. Te dwa podmioty nakazały zaliczyć koszty z roku 2005 do roku 2006. Fundacja posiadała dokumentację księgową na znacznie wyższe kwoty dotyczące kosztów wykonywanego publicznego zadania zleconego prowadzenia ośrodka wsparcia, niż wynosiła dotacja zarówno za rok 2005 jak i 2006, których gmina nie pokryła.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

Rozważając w tym kontekście zarzuty podniesione w skardze stwierdzić należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem, w ocenie Sądu, zaskarżone orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niedokonanie zwrotu dotacji w należnej wysokości lub nieterminowe dokonanie zwrotu tej dotacji.

W ocenie Sądu, Główna Komisja Orzekająca, dokonała prawidłowej oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego orzekając, iż popełniony został czyn określony w art. 9 pkt 3 ustawy, polegający na niedokonaniu do dnia 10 stycznia 2007 r. zwrotu dotacji celowej otrzymanej z budżetu Gminy Miejskiej D. na realizację w roku 2006 zadania z zakresu pomocy społecznej polegającego na prowadzeniu dziennego ośrodka wsparcia dla osób z [...].

W rozpoznawanej sprawie, podstawą żądania przez Gminę Miejską D. od Fundacji [...] zwrotu dotacji jest decyzja Burmistrza D. z [...] września 2007 r. nr [...] określająca przypadającą do zwrotu na rzecz Gminy Miejskiej D. od Fundacji [...] z siedzibą we W. kwotę dotacji w wysokości [...] zł wraz z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych od dnia [...] grudnia 2006 r. do dnia zapłaty włącznie (k. 186 akt adm. tom I). W wyniku kontroli przeprowadzonej przez służby Wojewody [...] w Urzędzie Miasta D. w zakresie prawidłowości wykorzystania w 2006 r. dotacji z budżetu państwa na realizację zadania zleconego, stwierdzono na podstawie dokumentów przedstawionych przez Urząd Miasta (a otrzymanych od Fundacji [...] wraz z rozliczeniem za rok 2006), że dotacja nie została w pełni wykorzystana. W związku z wynikami kontroli, wskazującymi na pobranie przez Fundację [...] z budżetu Gminy D. dotacji w nadmiernej wysokości - wykonując przepis art. 145 ust. 1,2 i 4 i art. 146 w związku z art. 190 ustawy o finansach publicznych - Burmistrz D. wydał decyzję określającą przypadającą do zwrotu na rzecz Gminy kwotę dotacji. Rozpoznając sprawę w następstwie odwołania Fundacji [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z [...] marca 2008 r. nr [...] stwierdziło, że odwołanie wniesione przez Fundację [...] wniesione zostało z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) (k. 225 akt adm. tom I). Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z [...] sierpnia 2008 r. sygn. akt [...] odrzucił skargę Fundacji [...] na postanowienie SKO w W. z [...] marca 2008 r. Powyższe postanowienie jest prawomocne od dnia 12 września 2008 r. (k. 229 akt adm. tom I).

W świetle powyższych ustaleń, Główna Komisja Orzekająca zasadnie orzekła, iż skarżąca - jako Prezes Fundacji - swoim działaniem wypełniła znamiona czynu określonego w art. 9 ust. 3 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, zgodnie z którym naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest niedokonanie zwrotu dotacji w należnej wysokości lub nieterminowe dokonanie zwrotu tej dotacji. Zakres odpowiedzialności indywidualnej skarżącej za popełniony czyn określony został w art. 4 pkt 4 ustawy, w którym wskazano, iż odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych podlegają osoby gospodarujące środkami publicznymi przekazanymi jednostkom niezaliczanym do sektora finansów publicznych. GKO zasadnie podniosła w zaskarżonym orzeczeniu, iż skarżąca podlega odpowiedzialności, ponieważ w momencie przekazania dotacji Fundacji [...] środki te stanowiły środki publiczne.

Stosownie do art. 19 ust. 2 ustawy odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych ponosi osoba, której można przypisać winę w czasie popełnienia naruszenia. Zgodnie zaś z art. 22 ust. 1 odpowiedzialność jest ponoszona zarówno za umyślne, jak i nieumyślne naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Art. 22 ust. 3 stanowi z kolei, iż naruszenie dyscypliny finansów publicznych jest popełnione nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia popełnił je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia naruszenia dyscypliny finansów publicznych przewidywał albo mógł przewidzieć. W toku postępowania wykazano, iż skarżąca nie zachowała należytej ostrożności jako osoba gospodarująca środkami publicznymi przekazanymi jednostkom niezaliczanym do sektora finansów publicznych. Z § 3 ust. 4 umowy nr [...] o realizację zadania z zakresu pomocy społecznej zawartej w dniu [...] grudnia 2005 r. pomiędzy Gminą Miejską D. o Fundacją [...] (k. 5-8 akt adm. tom I) wynikało bowiem, iż przyznane środki finansowe, określone w § 1 ust. 3 i § 2, zleceniobiorca zobowiązuje się wykorzystać do dnia 31 grudnia każdego roku budżetowego (2006 r., 2007 r. i 2008 r.). Środki finansowe niewykorzystane do tego terminu zleceniobiorca zobowiązuje się zwrócić wraz z ustawowymi odsetkami w terminie do dnia 10 stycznia następnego roku budżetowego (2007 r., 2008 r. i 2009 r.) na rachunek bankowy zleceniodawcy. Z umowy wynikało zatem jednoznacznie, w jakim terminie Fundacja będzie realizowała przyjmowane zadanie oraz, iż tylko wydatki poniesione w okresie realizacji zadania mogły być przedstawione do rozliczenia.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących kontroli doraźnej Urzędu Miasta w D. przeprowadzonej w dniach od [...] do [...] lipca 2007 r. z upoważnienia Wojewody [...], wskazać należy, iż dokonanych w oparciu o protokół kontroli (k. 9-16 akt adm. tom I) ustaleń w zakresie kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, podlegającej zwrotowi do budżetu Gminy Miejskiej D. Fundacja [...] nie podważyła skutecznie w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego.

Za niezasadne uznać należy również kwestionowanie wyników kontroli w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 1997 r. w sprawie zlecenia zadań państwowych jednostkom niepaństwowym oraz wykazu tych zadań (Dz. U. Nr 94, poz. 573, z późn. zm.), które utraciło moc na podstawie art. 202 ust. 2 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 155, poz. 1014, z późn. zm.) stanowiącego, iż przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 5 stycznia 1991 r. – Prawo budżetowe (Dz. U. z 1993 r. Nr 72, poz. 344, z późn. zm.), zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie ustawy w zakresie, w jakim nie pozostają w sprzeczności z przepisami ustawy, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2000 r.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem i na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.