Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1036/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 ust. 4 pkt 7 ust. 7 art. 112
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 86 par. 1 art. 122 art. 187 art. 191
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2017 r. sprawy ze skargi Ł. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r. oraz umorzenia postępowania w części określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za I, II i III kwartał 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z [...] uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...], którą określono Ł. K. zobowiązanie w podatku VAT za I, II i III kwartał, a także październik i grudzień 2010 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za listopad 2010 r. Jednocześnie organ odwoławczy określił podatnikowi zobowiązanie w podatku Vat za grudzień 2010 r. a w pozostałej części umorzył postępowanie w sprawie.

Z akt sprawy wynika, że Ł. K. utracił dokumentację związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą za lata 2009-2014, w tym faktury dokumentujące zakupy dokonywane przez podatnika w tym okresie, zaś Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wskazaną decyzją z [...] określił zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za wskazane okresy.

W odwołaniu podatnik zarzucił między innymi naruszenie podatnik zarzucił między innymi naruszenie art. 70 § 1 o.p. z uwagi na przedawnienie (z wyjątkiem grudnia 2010 r.) zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji. Nadto przepisów proceduralnych, poprzez dokonywanie ustaleń faktycznych bez przeprowadzenia dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy, uchylenie się od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez niedopuszczenie wnioskowanych dowodów. Kwestionując ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji podniósł, że występując do swoich kontrahentów o wydanie duplikatów utraconych faktur podjął wszelkie starania celem ich odzyskania, co świadczy o dołożeniu przez niego należytej staranności w tym zakresie.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołując się na treść art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze) wyjaśnił, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Dodał, że w myśl art. 103 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2014 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), podatnicy, którzy składają deklaracje podatkowe za okresy miesięczne (kwartalne), są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne (kwartalne) w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu (kwartale), w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego. W przypadku zobowiązania podatkowego za I, II i III kwartał oraz za październik i listopad 2010 r. termin przedawnienia upływał zatem, co do zasady z dniem 31 grudnia 2015 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z [...] przedstawił Ł. K. zarzuty dotyczące podania nieprawdy w deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2009 r. Nadto postanowieniem z [...] listopada 2015 r. zmienił powyższe postanowienie i przedstawił zarzuty dotyczące podania przez Ł. K. nieprawdy w deklaracjach VAT-7K za IV kwartał 2009 r. oraz I, II i III kwartał 2010 r., a także w deklaracjach VAT-7 za październik i listopad 2010 r. Jednak nie udało się ogłosić podatnikowi zarzutów w sprawie o przestępstwo skarbowe, ani też poinformować go o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w trybie art. 70c o.p., przez co termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za miesiące od stycznia do listopada 2010 r. nie uległ zawieszeniu na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 o.p.

Poza tym postanowieniem Prokuratury Okręgowej w S. z [...], sygn. akt [...] przedstawiono Ł. K. zarzuty dotyczące między innymi tego, że będąc podatnikiem podatku od VAT podawał nieprawdę w składanych do Urzędu Skarbowego w P. deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7K za IV kwartał 2009 r., I kwartał 2010 r., II kwartał 2010 r., III kwartał 2010 r. oraz VAT-7 za październik 2010 r. i listopad 2010 r., poprzez wykazanie w tych deklaracjach prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego pomimo braku rejestrów sprzedaży i nabycia oraz nieokazania wszystkich faktur bądź ich duplikatów dotyczących zakupów będących podstawą odliczenia podatku naliczonego, w wyniku czego uszczuplił podatek od towarów i usług w łącznej kwocie 502.076 zł. Treść postanowienia ogłoszono podatnikowi w tym samym dniu, tj. [...]. Jednocześnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. ustalił, że w sprawie nie zastosowano przepisu art. 70c o.p.

Bieg terminu przedawnienia powyższego zobowiązania nie został również zawieszony na podstawie art. 70 § 6 pkt 4 o.p., gdyż postępowanie zabezpieczające prowadzone wobec Ł. K. nie doprowadziło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 4 o.p. Nie wystąpiły także inne przypadki uregulowane w art. 70 o.p., które przewidują przerwanie bądź zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Tym samym organ odwoławczy uznał, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku VAT za I, II i III kwartał 2010 r. oraz za październik i listopad 2010 r. nie został skutecznie przerwany, ani też zawieszony poprzez zastosowanie środków o których mowa w art. 70 o.p., co oznacza, że zobowiązanie podatkowe za powyższe okresy rozliczeniowe uległo przedawnieniu i powoduje przedmiotem merytorycznej oceny może być zobowiązanie za grudzień 2010 r., które przedawniało się co do zasady z dniem 31 grudnia 2016 r.

Następnie organ podkreślił, że obowiązek przechowywania dokumentacji księgowej oraz jej odtworzenia w celach dowodowych w przypadku jej utraty ciąży na podatniku, a w przypadku stwierdzenia przez organ podatkowy zwłoki w tym zakresie, skutkującej trudnościami w pozyskaniu stosownych duplikatów utraconych dokumentów, nie przeradza się w obowiązek ciążący na organie.

Brak większości dokumentów powoduje zatem, że podatnik nie może skorzystać (w tej brakującej części) z przysługującego prawa obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, gdyż jak wynika z ustalonego stanu faktycznego nie posiada dokumentów, w tym faktur VAT, stanowiących podstawę do obniżenia kwot podatku należnego. To w interesie podatnika jest posiadanie tych dokumentów aż do upływu terminu przedawnienia zobowiązania, a jeśli faktury te utracił, to powinien możliwie szybko podjąć starania o uzyskanie ich duplikatów, jeśli nie chce narazić się na zarzut, w razie ewentualnej kontroli, że odliczenie podatku naliczonego było bezpodstawne.

Dodano, że organ pierwszej instancji wielokrotnie wzywał podatnika do przedłożenia dokumentów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podatnik takowych nie udostępnił. Oświadczył kolejno: że znajdują się one we Wrocławiu, że w ciągu kilku dni postara się je dostarczyć, że zostały wysłane do Urzędu Skarbowego, że w czasie przeprowadzki gdzieś zaginęły oraz że podjął działania celem pozyskania od wszystkich swoich kontrahentów duplikatów wszystkich faktur, które po ich otrzymaniu zostaną przekazane organowi. Wyjaśnienia te uznano za niewiarygodne, a jak ustalono pierwsze (udokumentowane) działania w celu odzyskania utraconych faktur podatnik podjął dopiero w marcu oraz w czerwcu 2015 r. (a więc rok po ich ewentualnym zaginięciu), przy czym działania te w większości okazały się nieskuteczne.

Równocześnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zwrócił się do A, B, C, D, E., F, oraz do G o przesłanie wszelkich umów leasingowych zawartych z Panem Ł. K. w latach 2010 - 2014. Organ uwzględnił podatek naliczony wynikający głównie z duplikatów faktur dokumentujących czynsz z tytułu rat leasingowych wystawionych przez A, a także z faktur wystawionych przez spółkę H dokumentujących zakup części samochodowych (alternatora i akumulatora), przez spółkę I dokumentującej zakup zgrzewarki oraz przez spółkę J dokumentującej przedłużenie okresu rejestracji domeny fiabhf.pl. które zostały przesłanie przez stronę, dodając, iż z uwagi na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie, ustalenia organu pierwszej instancji mogą podlegać merytorycznej ocenie jedynie w odniesieniu do rozliczenia za grudzień 2010 r.

Organ odwoławczy nadto zauważył, że uwzględniając podatek naliczony z faktur dokumentujących czynsz z tytułu rat leasingowych prawidłowo zastosowany został przepis art. 86 ust. 7 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym w roku 2010).

Podatnik nie przedłożył oryginałów faktur zakupu, zatem jedynym sposobem na potwierdzenie prawa do odliczenia zawartego w nich podatku naliczonego stało się uzyskanie od sprzedawców duplikatów tych faktur, przy czym obowiązek ten (uzyskania duplikatów) obciąża podatnika a nie organy podatkowe, które mogą jedynie współdziałać z podatnikiem w tym zakresie (w odtworzeniu dokumentów źródłowych). Warunkiem podstawowym do skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bowiem posiadanie, przechowywanych w odpowiedni sposób i przez określony czas, faktur zakupu. Jednak ze względu na przedstawione wcześniej okoliczności dotyczące przedawnienia zobowiązania należało uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku VAT za I, II i III kwartał 2010 r. oraz za październik i listopad 2010 r. i w tej części umorzyć postępowanie w sprawie.

Określając kwotę zobowiązania podatkowego za miesiąc grudzień 2010 r. organ przyjął zarówno kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za listopad 2010 r., jak i kwotę podatku należnego za grudzień 2010 r. w wysokościach wynikających ze złożonych przez podatnika deklaracji podatkowych za te miesiące, natomiast kwotę podatku naliczonego do odliczenia za grudzień 2010r. przyjął w wysokości wynikającej z decyzji organu pierwszej instancji, gdyż od momentu wydania decyzji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. podatnik nie przedłożył żadnych nowych duplikatów utraconych faktur, które dałyby podstawę do zmiany wysokości podatku naliczonego do odliczenia za ten miesiąc, przez co kwota podatku naliczonego za grudzień 2010 r. nie uległa zmianie.

W skardze podatnik zarzucił naruszenie:

- art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 190 § 2, art. 191, art. 210 § 1 i § 4 o.p., poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego, w szczególności poprzez dokonanie ustaleń faktycznych bez przeprowadzenia dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy oraz na podstawie domniemań, a także na podstawie dokumentów z innych postępowań nieprowadzonych względem podatnika, uchylenie się od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez nieprzeprowadzanie dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób sprzeczny z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki oraz z pominięciem niektórych dowodów, naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez niedopuszczenie zawnioskowanych przez stronę dowodów, które miały istotne znaczenie dla sprawy i rozstrzyganie wszelkich wątpliwości na niekorzyść strony;

- art. 86 ust. 4 pkt 7 ustawy o VAT, poprzez jego niezastosowanie wskutek uznania, że stronie przysługuje jedynie odliczenie 60% kwoty podatku naliczonego od czynszu leasingowego.

W treści skargi wskazał m.in., że podjął wszelkie starania celem odzyskania utraconych dokumentów, albowiem wystąpił do swoich kontrahentów o ich wydanie, co potwierdzają przedłożone do akt sprawy liczne duplikaty faktur oraz potwierdzenia nadania pism w tym zakresie do jego kontrahentów. Dodał, że uzasadnione było zwrócenie się do organów o wykorzystanie posiadanych uprawnień i zażądanie od kontrahentów wymaganych dokumentów. Organ dysponuje bowiem środkami w tym zakresie. Mając zatem na względzie, że podatnik podał dane kontrahentów z którymi dokonywał spornych transakcji w tym okresie, organ winien był uwzględnić wniosek dowodowy podatnika. Zatem skarżący wykazał się odpowiednią inicjatywą i dążył do wykazania okoliczności, na które się powoływał. Jednak nie posiadał on możliwości ani kompetencji jak organ podatkowy. Skoro zaś skarżący nie miał realnej możliwości odzyskania dokumentacji, to zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej organ powinien poczynić w tym zakresie stosowne ustalenia. Tymczasem organy wykonały jedynie pozorne próby gromadzenia dowodów, próbując obarczyć skarżącego ciężarem realizacji zasady prawdy obiektywnej.

Bezzasadność stanowiska organów podatkowych, w ocenie skarżącego potwierdza wyrok Sądu Rejonowego w Ł. VII Wydział Zamiejscowy Karny z siedzibą w P. z [...], na mocy którego skarżący został uniewinniony od zarzutu utrudniania kontroli w postaci nieprzedłożenia przedmiotowej dokumentacji. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący przedłożył wyrok Sądu Okręgowego w S II Wydział Karny z dnia [...], w sprawie o sygn. akt [...], utrzymujący w mocy w/w wyrok Sądu Rejonowego w Ł., wydruki z klasyfikacji PKD i CEIDG oraz pismo procesowe z 13 marca 2017 r. z załącznikami. Dokumenty te znajdują się w aktach sprawy o sygn. [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest pozbawienie podatnika prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur, które zgodnie z jego twierdzeniami utracił. W ocenie autora skargi, organy podatkowe dokonały pobieżnych ustaleń faktycznych, zaś ocenę dowodów przeprowadziły wbrew zasadom wiedzy i doświadczenia życiowego. Nadto, w ocenie skarżącego dowody zebrane w zakresie możliwości skorzystania przez niego z pełnego odliczenia podatku naliczonego związanego z leasingiem pojazdów pozwalały organom podatkowym na odstąpienie od uregulowania zawartego w art. 86 ust.7 ustawy VAT (ograniczenie prawa do odliczenia do 60%, nie więcej niż 6 000 złotych kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących czynsz z tytułu rat leasingowych).

Na wstępie należy wskazać, że w świetle art. 86 ust 1 ustawy o VAT w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty o kwotę podatku naliczonego. Kwotę podatku naliczonego – w myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z powołanego przepisu wynika zatem, że zasadniczym warunkiem skorzystania przez podatnika z prawa do odliczenia jest posiadanie przez niego faktury. Dla potrzeb niniejszego postępowania oznacza to, że żadnymi innymi dokumentami (w zakresie opisanym w art. 86 ust.2 pkt.1 lit.a ), ani też żadnymi innymi źródłami dowodowymi podatnik nie może dowodzić swego prawa do obniżenia podatku. Jedynym dowodem w tym zakresie są faktury. W tym zakresie bezzasadnym jest zarzut sformułowany w skardze sprowadzający się do zakwestionowania prawidłowości oddalenia wniosku dowodowego skarżącego o przesłuchanie świadka W. S. (postanowienie z dnia [...]). Żadnymi innymi dowodami, w szczególności zeznaniami świadka podatnik nie może dowodzić swego prawa do odliczenia wynikającego z wykonanych na jego rzecz usług (w tym także serwisowania samochodów skarżącego podczas zawodów sportowych).

Nie może być także wątpliwości, co do tego, że obowiązek przechowywania dokumentów źródłowych (faktur, duplikatów faktur) spoczywa na podatniku do zakończenia okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 86 § 1 o.p., art. 112 ustawy o VAT oraz § 21 ust.1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku i usług - Dz. U nr 68, poz.360 ze zm.).

W razie zagubienia podatnik jest uprawniony do żądania od swego kontrahenta wystawienia faktury zgodnie z danymi zawartymi w kopii tej faktury. Faktura taka musi zawierać adnotację "duplikat" - § 20 powołanego rozporządzenia.

Obowiązek opisany w art. 122 i art. 187 § 1 o.p. oznacza, że organy podatkowe, w przypadku zagubienia przez podatnika dokumentacji powinny udzielić mu niezbędnej pomocy w jej odtworzeniu. Niemniej podejmując takie działania mają prawo rozważyć, czy dokumenty źródłowe rzeczywiście zostały utracone, a działania podatnika podjęte celem ich odtworzenia nie miały charakteru jedynie pozorowanego. Przyjęcie, że organy w każdej sytuacji, jeśli tylko podatnik oświadczy, że zagubił dokumenty są obowiązane do "wyręczenia" go w ciążącym na nim obowiązku ich odtworzenia, nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia. Są obowiązane do podjęcia takich działań tylko wówczas, kiedy z okoliczności sprawy wynika, że zagubienie dokumentów rzeczywiście nastąpiło (a nie stanowi sposobu uniknięcia negatywnych skutków postępowania podatkowego), a działania zmierzające do ich odtworzenie były rzeczywiste.

W niniejszej spawie organy oceniły, że okoliczności związane z zagubieniem przez skarżącego dokumentacji są niewiarygodne. Wskazały przy tym, że w 12 grudnia 2014 r. nie udostępniono organom dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, bowiem miały znajdować się we Wrocławiu. W dniu 14 stycznia 2015 r. skarżący poinformował kontrolujących, że dnia poprzedniego dokumenty te zostały przesłane przez pełnomocnika do Urzędu Skarbowego. Z kolei pełnomocnik w dniu 12 stycznia 2015 r. poinformował organ podatkowy, że Ł. K. podczas przeprowadzki zginęły dokumenty. Z kolei w piśmie z dnia 4 marca 2015 r. oświadczył, że zaginęły one na przełomie lutego i marca 2014 roku. W ocenie sądu, w świetle tych niespójnych twierdzeń organy zasadnie poddały w wątpliwość zagubienie dokumentacji przez skarżącego. Taki wniosek mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów i podlega ochronie przewidzianej w art. 191 o.p.

Reasumując strona początkowo w ogóle nie podnosiła faktu zagubienia dokumentów (miały znajdować się we Wrocławiu), później oświadczyła, że zostały one wysłane do organu podatkowego w P., na koniec zaś okazało się, że miały zaginąć w trakcie przeprowadzki na przełomie lutego i marca 2014 roku.

W ocenie sądu także nie do pogodzenia z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego jest przyjęcie za prawdziwe twierdzenia o tym, że strona (profesjonalista) zorientowała się, że utraciła dokumenty źródłowe dopiero po niemal roku.

Podobnie organy oceniły starania skarżącego zmierzające do odtworzenia dokumentacji. W szczególności za ich pozornym charakterem świadczy okoliczność, że praktycznie wszystkie próby podjęte przez stronę uzyskania duplikatów faktur zakończyły się niepowodzeniem. Z przedstawionej przez skarżącego kopii oddawczej książki pocztowej wynikać miało, że zwrócił się o nadesłanie duplikatów faktur do swych 176 kontrahentów. Działania te były nieskuteczne, korespondencja skarżącego powracała niedoręczona z adnotacją "adresat wyprowadził się" lub "adresat nieznany". Budzi także istotną wątpliwość podjęcie przez skarżącego-profesjonalistę działań zmierzających do odtworzenia dokumentacji dopiero po upływie roku od zagubienia. W cenie sądu, w świetle tych faktów, organy były uprawnione do stwierdzenia, że działania strony jedynie pozorowały starania o odzyskanie zagubionych dokumentów. Wniosek ten również pozostaje pod ochroną art. 191 o.p., jako zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego.

Niezależnie do tego podnieść wypada, że organy zwróciły się do A, B, C, D, E, F oraz G o przesłanie dokumentów (umów leasingowych) zawartych ze skarżącym w latach 2010-2014.

Organy podatkowe, w świetle przepisów art. 122 o.p., art.187 § 1 o.p. i art.191 o.p. samodzielnie gromadzą dowody, samodzielnie je oceniają i dokonują rekonstrukcji materiału dowodowego. W zasadzie jedynym przypadkiem kiedy to związane są ustaleniami dokonanymi przez inny organ są ustalenia prawomocnego wyroku skazującego co do faktu popełnienia przestępstwa. Związanie to wynika z art.11 p.p.s.a. Skoro tymi ustaleniami jest związany sąd administracyjny sprawujący kontrolę legalności administracji, to również związane są nimi organy administracji. Treść art. 11 p.p.s.a nie nastręcza problemów interpretacyjnych. Skoro związanie dotyczy wyłączenie ustaleń prawomocnego wyroku skazującego, co do faktu popełnienia przestępstwa, to a contrario nie dotyczy ustaleń wyroków uniewinniających. Skoro w ocenie sądu organy poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie, powołany przez autora skargi prawomocny wyrok uniewinniający skarżącego z dnia [...] roku, w sprawie Sądu Rejonowego w Ł. sygn. akt [...] o przestępstwo z art. 83 § 1 kks tych ustaleń skutecznie nie podważa.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut oparty o treść art. 86 ust. 4 pkt 7 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 86 ust. 7 ustawy o VAT (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) w przypadku usługobiorców użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe, o których mowa w ust. 3, na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, kwotę podatku naliczonego stanowi 60 % kwoty podatku naliczonego od czynszu (raty) lub innych płatności wynikających z zawartej umowy, udokumentowanych fakturą. Suma kwot w całym okresie użytkowania samochodów i pojazdów, o których mowa w zdaniu pierwszym, dotycząca jednego samochodu lub pojazdu, nie może jednak przekroczyć kwoty 6 000 zł. Z kolei przepis art. 86 ust. 4 pkt 7 stanowił wówczas, że owo ograniczenie nie dotyczyło przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze, i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy. Warunkiem zatem wyłączenia ograniczenia, o którym mowa w art. 86 ust. 7 ustawy o VAT było udowodnienie przez podatnika spełnienia przesłanek zawartych art. 86 ust. 4 pkt 7. Podatnik nie wykazał w toku postępowania, aby warunki te były spełnione.

Skarżący nie wykazał w toku postępowania, aby warunki te były spełnione. Nie jest w tym zakresie wystarczające powołanie się na wydruki z klasyfikacji PKD i CEIDG, zgodnie z którymi skarżący był uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wynajmu i dzierżawy pojazdów mechanicznych (k. 40-43 akt sprawy [...]).

Jak trafnie zauważył organ odwoławczy w ślad za takim zapisem o charakterze formalnym strona skarżąca nie wskazała żadnego dowodu potwierdzającego rzeczywistą działalność skarżącego w tym zakresie, który uzasadniać prawo do pełnego odliczenia.

Reasumując ustalenia faktyczne, które stały się podstawą zaskarżonej decyzji były prawidłowe. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze nie doszło do naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 187, art. 190 § 2, art. 191 i art. 210 § 1 i 4 o.p.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) należało skargę oddalić.

ms