Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 178/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 133 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 6 ust. 1 pkt 7, art. 21 ust. 1 pkt 2, ust. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 2129
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach.
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Maciej Kobak /spr./ Protokolant referent Patrycja Bar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2020 r. sprawy ze skargi L. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2019 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi L. F. (dalej w skrócie: "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej w skrócie: "Prezydent Miasta") z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie nie uznania zastrzeżenia do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu.

Stan faktyczny i prawny ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] Prezydent Miasta działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2129 z późn. zm.; dalej w skrócie: "u.o.l") – nie uznał zastrzeżenia skarżącej do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu dla lasów stanowiących własność osób fizycznych na okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2029 r. położonych w obr. nr [...] na Osiedlu [...] w [...], dotyczącego działki nr 1397.

W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta podał, że skarżąca w dniu 1 sierpnia 2019 r. zgłosiła zastrzeżenie dotyczące działki ew. nr 1397, na której w jej ocenie nie rośnie wskazany w projekcie uproszczonego planu urządzenia lasu wskazany gatunek drzew (buk). Zastrzeżenie zostało wniesione w terminie.

Prezydent Miasta wyjaśnił, że wykonawca rozpatrując wniesione zastrzeżenie stwierdził, iż działka ew. nr 1397 rodzaju użytku Ls o pow. 0,2235 ha o adresie leśnym [...] została sklasyfikowana jako halizna. Oznacza to powierzchnię pozbawioną drzewostanu dłużej niż 5 lat. Obecnie na działce znajduje się podszyt grabowy o zadrzewieniu 0,2, natomiast zaprojektowanym typem gospodarczym drzewostanu jest typ bukowo – dębowy, co oznacza, że obecnie na ww. działce nie rośnie buk, tylko jest zaprojektowany do nasadzenia. Jednocześnie docelowy zestaw pożądanych drzew został przyjęty na podstawie protokołu Komisji Założeń Planu Urządzania Lasu Nadleśnictwa [...]. Wskazania gospodarcze to odnowienie halizny na powierzchni 0,2235 ha głównymi gatunkami czyli dębem i bukiem.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, SKO decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta.

W uzasadnieniu decyzji SKO podało treść art. 6 ust. 1 pkt 7, art. 19 ust. 2, art. 21 ust. 4 i 5 ustawy o lasach, a następnie przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania.

Dalej SKO przytoczyło stanowisko wykonawcy Biura Urządzania Lasu i Geodezji Leśnej Oddziału w [...], które zostało zaaprobowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W ocenie SKO nie budzi wątpliwości stanowisko organu administracji, że w realiach rozpoznawanej sprawy wniesione zastrzeżenia są bezzasadne. Ponadto skarżąca nie sformułowała w odwołaniu konkretnych zarzutów co do rozstrzygnięcia zastrzeżeń.

W ustawowym terminie skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję SKO, domagając się jej uchylenia, ewentualnie stwierdzenia jej nieważności.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w toku postępowania przedstawiła mapę katastralną wsi S., będącą podstawą ewidencji gruntów. Wynika z niej, że na działce ew. nr 1417 powstałej z p. gr. 982 nie było lasu. Wskazała również na niezawiadomienie A. A. o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, w którym dopisano drogę służebną do działki leśnej. Ponadto skarżąca stwierdziła, że na działce znajduje się podszyt grabowy, podczas gdy w rzeczywistości działka porośnięta jest ostrężyną, pokrzywami i czarnym bzem. Wskazała również na fakt nie zawiadomienia jej o terminie oględzin działki leśnej.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem kwestionowana nią decyzja, podobnie jak i decyzja organu I instancji wykazuje deficyty w warstwie procesowej, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy nie zebrały i nie rozważyły materiału dowodowego w stopniu adekwatnym do hipotez norm przyjętych za podstawę prawną wydanych decyzji.

Należy zaznaczyć, że stosownie do art. 133 § 1 P.p.s.a. - Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest, zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Zaskarżona decyzja została wydana w trybie art. 21 ust. 5 u.o.l.,

w następstwie rozpatrzenia zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzania lasu.

Uproszczony plan urządzania lasu, zgodnie z definicją ustawową przyjętą

w art. 6 ust. 1 pkt 7 u.o.l. sporządza się dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny. Plan ma składać się ze skróconego opisu lasu

i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowych zadań dotyczących gospodarki leśnej.

Uproszczony plan urządzania lasów należących do osób fizycznych i wspólnot gruntowych sporządza się na zlecenie starosty – art. 21 ust. 1 pkt 2 u.o.l.

Skarżąca jest właścicielem działki nr 1397 położonej w R., obręb [...]. Rozstrzygając o wniesionych przez skarżącą zastrzeżeniach do projektu planu organy obu instancji oparły się wyłącznie na piśmie Biura Urządzania Lasu Geodezji Leśnej w [...] z dnia [...] września 2019 roku, nr [...].

W aktach sprawy nie ma żadnego potwierdzenia, że działka 1397 faktycznie jest lasem – wypis z ewidencji gruntów, nie ma również żadnej mapy, która przedstawiałaby działkę skarżącej; w aktach sprawy znajduje się kserokopia mapy, bez skali, bez oznaczenia jej charakteru, bez uwierzytelnienia i wreszcie bez

nr działki, który odpowiadałby działce skarżącej – nr 1397. W aktach sprawy nie ma wreszcie samego projektu uproszczonego planu urządzania lasu, w całości, bądź też w części, która by odpowiadała przedmiotowi postępowania. Weryfikacja wniesionych przez skarżącą zastrzeżeń wyłącznie w oparciu o sześciolinijkową, lakoniczną informację zawartą w piśmie z dnia 16 września 2019 roku, stanowi naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.

Wniesienie zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzania lasu wszczyna postępowanie administracyjne, którego przedmiotem jest weryfikacja zgodności przedmiotowego projektu z prawem. Rzeczą organu jest przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, którego istota sprowadza się do potwierdzenia, bądź podważenia ustaleń przyjętych w planie, wobec działki której dotyczą wniesione zastrzeżenia. Niedopuszczalne jest rozstrzyganie o wniesionych zastrzeżeniach

w oparciu o postanowienia projektu planu, bądź wyłącznie na podstawie oświadczeń wykonawcy projektu planu, które potwierdzają jego treść. W istocie prowadziłoby to nie do weryfikacji projektu planu, lecz do weryfikacji wniesionych zastrzeżeń do planu. Jeżeli wniesiono zastrzeżenia do projektu planu, to z natury rzeczy należy przyjąć, iż projekt ten ich nie potwierdzi.

Jak wynika z § 1 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu, (Dz. U. 2012 r. poz. 1302) "Przy sporządzaniu (...) uproszczonego planu urządzenia lasu (...) uwzględnia się: 1) wymogi hodowli, ochrony, urządzania, ochrony przeciwpożarowej i użytkowania lasu; 2) wymogi ochrony przyrody i krajobrazu oraz ochrony różnorodności biologicznej; 3) potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa; 4) zasady prowadzenia gospodarki leśnej w lasach ochronnych; 5) planowany w aktach prawa miejscowego sposób zagospodarowania lasu i jego otoczenia; 6) potrzeby racjonalnego kształtowania i ochrony zasobów wodnych". Szczegółowy tryb sporządzania uproszczonego planu urządzania lasu określa § 7 rozporządzenia.

Obowiązkiem organu jest zweryfikować, jakie ustalenia w stosunku do działki 1397 poczyniono w uproszczonym planie urządzania lasu i czy odpowiadają one rzeczywistości oraz wymogom stawianym przepisami ww. rozporządzenia -

w szczególności § 1 i § 7. Chodzi zatem o to, by ustalić, czy stan działki 1397, przyjęty w projekcie planu jest prawidłowy i czy sposób jej zagospodarowania wynikający z tego projektu został uzasadniony w oparciu o kryteria wskazane w u.o.l. oraz w ww. rozporządzeniu z dnia 12 listopada 2012 r.

W tym celu organ przeprowadza własne postępowanie wyjaśniające, nie wykluczając oględzin, bądź rozprawy. Następnie konieczne jest skonfrontowanie tych ustaleń ze stanowiskiem wykonawcy Planu i rozstrzygnięcie wniesionych przez skarżącą zastrzeżeń. Sąd nie wyklucza, że rozstrzygnięcie zastrzeżeń skarżącej może być kierunkowo analogiczne jak dotychczas, niemniej nie jest rolą Sądu snucie domysłów o faktach istotnych w sprawie. Rolą sądu jest ocenić, czy te fakty zostały ustalone w sposób prawidłowy, w koniecznym zakresie. Weryfikacja zaskarżonej decyzji we wskazanym reżimie jest niewykonalna. Sąd nie ma możliwości zlustrować tak podstawowych kwestii, jak to, czy działka 1397 jest lasem, i czy faktycznie jest halizną, co do której zaprojektowano zalesienie bukowo-dębowe.

Należy również odnotować, że skarżąca w swoich zastrzeżeniach sformułowała również zarzut dotyczący drogi służebnej, do którego ani organy, ani wykonawca się nie odnieśli.

W tym stanie rzeczy, wobec naruszenia przepisów regulujących tryb i zakres zbierania i rozpatrywania materiału dowodowego w sprawie – art. 7, art. 77 §1,

art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. – Sąd uchylił decyzję zaskarżoną oraz decyzję ją poprzedzającą – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Rozpoznając ponownie sprawę organy uwzględnią część zważającą niniejszego uzasadnienia.