Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 879/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 147 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz (sprawozdawca), Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia WSA del. Danuta Oleś, Protokolant Katarzyna Nowik, po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1647/09 w sprawie ze skargi W. P. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty i lipiec 2005 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz W. P. S. A. z siedzibą w P. kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami.

1.1. Wyrokiem z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1647/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi W. P. S.A. w P. (dalej Spółka lub Skarżąca), uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 lipca 2009 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r.

1.2. Sąd pierwszej instancji przedstawiając stan faktyczny sprawy podał, że w toku kontroli skarbowej w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. ustalono, że Spółka nie opodatkowała importu usług dotyczącego transferu piłkarzy i otrzymanych od P. środków pieniężnych z tytułu sprzedaży praw medialnych oraz otrzymanych wpłat z tytułu udziału w rozgrywkach o Puchar Polski. Zdaniem Spółki czynności te korzystały ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 mara 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej jako ustawa o VAT).

W związku z tymi ustaleniami Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia 5 lipca 2007 r. dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń, luty, maj i lipiec 2005 r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za te miesiące.

Po rozpatrzeniu odwołanie Spółki Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 5 października 2007 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu stwierdził, że w jego ocenie rozstrzygnięcie sprawy wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego.

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania i uzupełnieniu materiału dowodowego organ pierwszej instancji decyzją z dnia 22 grudnia 2008 r. ponownie skorygował rozliczenie podatku od towarów i usług dokonaną przez Spółkę za luty i lipiec 2005 r.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 23 lipca 2009 r., utrzymał w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji, dokonując odmiennej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu organ wskazał, że nieuprawniony jest pogląd Spółki, iż otrzymane od P. kwoty korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług określonego w art. 43 ust. 1 pkt 1 i w art. 147 ustawy o VAT. Okoliczność zawarcia w dniu 27 lipca 2000 r. umowy licencyjnej przez P. z P. Sp. z o.o. i jej zarejestrowanie w urzędzie skarbowym zgodnie z wymogami wskazanymi w przepisie art. 147 ustawy o VAT nie była jednoznaczna ze zwolnieniem od podatku VAT otrzymanych od P. kwot z tytułu licencji do praw medialnych. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, iż Spółka nie udowodniła, iż miała tytuł do ww. umowy i nie wykazała, iż umocowała P. do działania w jej imieniu i na jej rzecz.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1.Strona zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej:

a) naruszenie art. 191 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako Ordynacja podatkowa) poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w wystarczającym zakresie, w tym pominięcie wniosków dowodowych Skarżącej oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia i dokonanie dowolnej oceny dowodów, a w konsekwencji przyjęcie, iż:

- dochody otrzymane przez klub W. P. S. A. z tytułu sprzedaży praw medialnych do meczów rozgrywanych przez ten klub, otrzymywane na podstawie umowy pomiędzy P. a P., nie podlegały zwolnieniu z podatku VAT na podstawie art. 147 ust. 1 ustawy o VAT, gdyż Spółka nie była stroną tej umowy, przy jednoczesnym braku ustalenia, z jakiego tytułu kwoty te pochodzą, skoro nie były wypłacane na podstawie tej umowy;

b) obrazę art. 1891 kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej poprzez nie podjęcie niezbędnych działań w celu ustalenia istnienia stosunku prawnego podatnika i związku sportowego P., którego podatnik jest członkiem oraz zakresu kompetencji ww. stowarzyszenia, względnie w celu ustalenia nieistnienia umocowania P. do zawarcia umowy w zakresie praw medialnych w imieniu i na rzecz klubu W. P.;

c) naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz zasady zaufania do organów państwa poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów administracji publicznej;

d) rażące naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989r. - Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 855) w związku z art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996r. o kulturze fizycznej (Dz. U. z 2007r. Nr 34, poz. 206) poprzez ustalenie, że statut stowarzyszenia P. nie jest wystarczającą podstawą do upoważnienia stowarzyszenia do realizacji praw w imieniu i na rzecz członków stowarzyszenia;

e) naruszenie art. 99 kodeksu cywilnego poprzez błędne przyjęcie, że brak pisemnego pełnomocnictwa udzielonego przez W. P. S. A. prowadzi do niemożliwości zawarcia umowy przez P. w imieniu i na rzecz Spółki W. P. S. A.

W ocenie Skarżącej kwoty otrzymane od P. powinny zostać uznane za dochody zwolnione z podatku od towarów i usług. Licencja bowiem została udzielona przez P. na rzecz P. sp. z o.o. na podstawie umowy z dnia 27 lipca 2000r. zarejestrowanej przez P. we właściwym urzędzie skarbowym w dniu 13 maja 2004r., co stanowiło warunek zwolnienia z podatku VAT, stosownie do treści art. 147 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT.

2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

3.2. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, że P. przekazał Skarżącej sporne kwoty z tytułu licencji do praw medialnych. O wypłacie tych kwot mowa jest w umowie z dnia 27 lipca 2000r., w znajdujących się w aktach sprawy uchwałach oraz pismach. Zatem szereg dokumentów potwierdza stanowisko Skarżącej, iż sporne kwoty stanowią wynagrodzenie za udzielenie licencji do praw medialnych. Umowę licencyjną jako reprezentant wszystkich Klubów, a więc i Klubu W. P., zawarł P. z upoważnienia tych Klubów. Kluby wyraziły zgodę na scentralizowanie praw medialnych na rzecz P., tym samym zrezygnowały z zawierania umów licencyjnych przez każdy z Klubów z osobna. Jest rzeczą oczywistą, iż rezygnacja ta nie oznaczała rezygnacji z wynagrodzenia z tytułu licencji. Zwykłe doświadczenie życiowe wskazuje, iż z tak istotnego źródła dochodu, jakim dla każdego Klubu jest sprzedaż prawa do transmisji meczu, nie rezygnuje się. Organy podatkowe nie wykazały, aby Skarżąca odsprzedała swoje prawa P., sama zaś Skarżąca konsekwentnie twierdzi, iż udzieliła P. upoważnienia do zawarcia umowy licencyjnej. Zdaniem Sądu słusznie także Skarżąca podniosła, iż P. jako związek sportowy, zrzeszający kluby sportowe na podstawie ustawy o kulturze fizycznej, nie rozgrywa żadnych meczów i nie mógłby przekazać praw do rozgrywek, w których sam nie uczestniczy i wobec tego nie mógłby przenieść praw do rozgrywek Klubu W.P., gdyby nie był umocowany do zawarcia w jej imieniu umowy.

3.3. W opinii WSA także nie można było zaakceptować stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej, które nie zostało zresztą spuentowane żadną konkluzją, iż podstawą wypłat z tytułu praw medialnych były tylko uchwały Zarządu P.; kluby piłkarskie nie zawarły żadnych umów regulujących tryb, wysokość i zasady przekazywania im wynagrodzenia. Trafnie zauważyła Skarżąca, iż ta uwaga organu świadczy o pominięciu przezeń faktu, iż funkcjonuje ona w ramach stowarzyszenia (niezrozumieniu istoty stowarzyszenia). Jak już wcześniej powiedziano, stowarzyszenie podejmuje decyzje w formie uchwał. Uchwały te są wiążące dla członków stowarzyszenia, zbędne jest zwieranie osobnych umów cywilnoprawnych przez władze stowarzyszenia z każdym członkiem stowarzyszenia osobno.

3.4. Końcowo WSA podniósł, że zarzuty skargi co do zasady są trafne. Nie zgodził się jednak ze Skarżącą, że zaskarżona decyzja rażąco narusza art. 2 ust. 1 ustawy - Prawo o stowarzyszeniach w związku z art. 8 ust. 3 ustawy o kulturze fizycznej. Pierwszy z tych przepisów stanowi, iż stowarzyszenie jest dobrowolnym, samorządnym, trwałym zrzeszeniem o celach niezarobkowych, drugi z nich mówi o odpowiednim stosowaniu ustawy - Prawo o stowarzyszeniach. Organ odwoławczy nie zastosował żadnego z tych przepisów, nie mógł więc ich naruszyć, tym bardziej naruszyć rażąco.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Od powyższego wyroku Dyrektor Izby Skarbowej złożył skargę kasacyjną, w której zarzucił na podstawie art. 174 P. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: art. 147 ust. 1 i art. 27 ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT, poprzez przyjęcie, że obowiązek podatkowy z tytułu usługi udzielonej licencji powstaje z chwilą wykonania usługi oraz, że kwoty otrzymane z tytułu sprzedaży praw medialnych stanowią kwoty z tytułu umowy licencji zawartej przez P..

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ stwierdził, że niewątpliwym jest, iż prawa medialne do pokazywania meczów piłkarskich mieszczą się w zakresie usług, które mogą korzystać ze zwolnienia podatkowego określonego w art. 147 ustawy o VAT, jednak w jego ocenie, Skarżąca nie może korzystać z ww. zwolnienia, albowiem nie zarejestrowała żadnej umowy na świadczenie usług w zakresie praw medialnych, we właściwym urzędzie skarbowym. Tylko P., jako strona tej umowy oraz podmiot wyłącznie uprawniony do dysponowania prawami medialnymi, mógł skorzystać ze zwolnienia podatkowego, gdyż zgodnie z wymaganiami dokonał w dniu 13 maja 2004 r. rejestracji umowy zawartej z P. Sp. z o.o.

Dalej podniesiono, że w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe nie miały wątpliwości, że Skarżąca nie udzieliła pełnomocnictwa P. do działania na jej rzecz przy zawieraniu umowy ze Spółką z o.o. P., bowiem P. był wyłącznym właścicielem praw będących przedmiotem umowy sprzedaży. Również z treści zawartej przez P. umowy z dnia 27 lipca 2000 r. nie wynika, by P. działał przy jej zawarciu na rzecz klubów sportowych, które przekazały temu podmiotowi swe prawa medialne.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

4.2. Pismem procesowym z dnia 7 czerwca 2011 r. (wpływ do Sądu 9 czerwca 2011 r.) Skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Ponieważ z akt sprawy nie wynika, aby zaskarżony wyrok został wydany w warunkach nieważności, której przesłanki wynikają z art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą odnosić się jedynie do wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego.

W myśl art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach wskazanych w tym przepisie tj. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), jak i naruszeniu przepisów postępowania jeżeli wskazywane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym, zgodnie z art. 176 p.p.s.a. do koniecznych cech skargi kasacyjnej. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć przede wszystkim dokładne wskazanie samej podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie stosownej argumentacji.

5.2. W skardze kasacyjnej będącej przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie strona skarżąca nie sformułowała zarzutu naruszenia prawa procesowego. Sformułowała jedynie, wskazując art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzut naruszenia prawa materialnego art. 147 ust. 1 i art. 27 ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

Brak zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania mógłby uzasadniać wniosek, że organ podatkowy nie sprzeciwia się przyjętemu przez Sąd I instancji stanowi faktycznemu sprawy. Jednak w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor w istocie podważa stanowisko Sądu co do ustaleń przez niego zaakceptowanych i przyjętych jako podstawa wydanego rozstrzygnięcia Przede wszystkim nie zgadza się ze stanowiskiem WSA w zakresie niewłaściwego dokonania ustaleń faktycznych przez organ oraz nienależytego rozpatrzenia materiału dowodowego w zakresie charakteru umowy z dnia 27 lipca 2000 r. i kwalifikacji otrzymanych przez skarżącą Spółkę kwot, jak również udzielonego P. upoważnienia do zawarcia przedmiotowej umowy czy też skutków rejestracji tej umowy w urzędzie skarbowym. Jednakże we wniesionym przez Dyrektora Izby Skarbowej środku zaskarżenia nie sformułowania pod adresem wyroku Sądu pierwszej instancji stosownych zarzutów naruszenia przepisów postępowania

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego same stwierdzenia dotyczące stanu faktycznego sprawy, czy oceny zebranego materiału dowodowego, nie mogą odnieść zamierzonego skutku, ponieważ we wniesionej skardze kasacyjnej nie wskazano, ani w jej petitum , ani też w uzasadnieniu, żadnych przepisów prawa procesowego, czy to sądowo-administracyjnego, czy podatkowego, które zostały, w ocenie autora skargi kasacyjnej, naruszone zaskarżonym wyrokiem. Z przyczyn oczywistych skarga kasacyjna nie zwiera niezbędnego uzasadnienia w kwestii możliwości istotnego wpływu ewentualnych naruszeń na wynik sprawy.

5.3. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez ich wadliwe zastosowanie, podkreślenia wymaga, iż w zasadzie zarzut taki nie może być rozpatrywany samodzielnie. Wskazać należy na pogląd, iż wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego polega w istocie rzeczy na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, iż stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej" (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2001 r., sygn. akt I CKN 102/99 publ. [w:] J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd., LexisNexis W – wa 2006 r., str. 367). W wyroku z dnia 31 maja 2004 r., sygn. akt FSK 103/04 (publ. [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis W – wa 2005 r., str. 541) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "błędne zastosowanie prawa materialnego, czyli tzw. "błąd subsumpcji" to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może, zatem być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, które skarżący uznaje za prawidłowy".

W świetle powyższego uprawniony jest wniosek, że błędne zastosowanie (bądź nie zastosowanie) przepisów prawa materialnego każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Nie można w sposób skuteczny stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania normy prawa materialnego, gdy z uzasadnienia skargi wynika, że wadliwie ustalone zostały okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania zostały naruszone przez Sąd w procesie kontroli legalności decyzji (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 507/05, publ. Lex nr 187513).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, iż zarzut naruszenia prawa materialnego nie może odnieść zamierzonego skutku, jeśli jest oparty na kwestionowaniu stanu faktycznego i stanowi próbę kreowania odmiennego, pożądanego przez wnoszącego skargę kasacyjną poglądu w tej kwestii, ponieważ badanie zasadności podstawy kasacyjnej naruszenia prawa materialnego można jedynie dokonywać na podstawie niekwestionowanego stanu faktycznego, przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I FSK 1310/09, publ. LEX nr 593572). Wobec tego, że skargą kasacyjną nie podważono skutecznie stanu faktycznego ustalonego przez organ, a przyjętego do oceny legalności przez Sąd pierwszej instancji, dla oceny zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego poprzez jego wadliwe zastosowanie miarodajny jest tenże stan faktyczny oceniony przez WSA jako prawidłowo ustalony. Skoro więc przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia Sądu I instancji stan faktyczny sprawy nie został skutecznie w skardze kasacyjnej podważony, na skutek jej oparcia jedynie na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to uznać należało, iż proces subsumcji przyjętego przez Sąd I instancji, skutecznie niezakwestionowanego przez autora skargi kasacyjnej, stanu faktycznego pod zastosowane przez Sąd I instancji przepisy prawa materialnego jest prawidłowy.

Zatem zarzut błędnego zastosowania prawa materialnego należy uznać za chybiony.

5.4. Także sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię nie zawiera żadnego uzasadnienia wymaganego przepisem art. 176 p.p.s.a. Autor wniesionego środka zaskarżenia nie wskazuje na czym to naruszenie prawa miałoby polegać, dlaczego błędnej interpretacji dokonał WSA, jak też nie przedstawił jaka wykładnia wskazywanych przepisów jest, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, prawidłowa. Do tak ujętych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny działający w granicach wyznaczonych przez art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. nie jest w stanie się odnieść.

5.5. Końcowo należy stwierdzić, iż wyrok zapadły w niniejszej sprawie nie oznacza odejścia od ugruntowanego stanowiska zaprezentowanego w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanych w analogicznych sprawach, dotyczących innych klubów sportowych (np. z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 1859/10 i I FSK 1860/10; z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt I FSK 661/10). Niniejsze rozstrzygnięcie jest wynikiem błędnego sformułowania skargi kasacyjnej, które uniemożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę podatkowych skutków umowy z dnia 27 lipca 2000 r. zawartej pomiędzy P. a P., w aspekcie zastosowania normy art. 147 ust. 1 ustawy o VAT.

5.6. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 2 tej ustawy.