Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 152/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 28 ust. 1, art. 35 ust. 1, ust. 3, ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: § 2 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 23 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2018 roku sprawy ze skargi D. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. A. P.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku gospodarczo – garażowego.

Powyższe rozstrzygniecie zapadło w następującym stanie faktycznym sprawy.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. oraz E. F., pozwolenia na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku gospodarczo - garażowego, na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 7, na działce o nr ewid. nr 39/2, w obrębie [...].

Odwołanie od wyżej wskazanej decyzji wniosła D. A., właścicielka sąsiedniej nieruchomości nr ewid. 44/1. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez:

- oczywiste i rażące naruszenie przez organ I instancji przepisów prawa w zakresie doręczenia zastępczego zarówno w przedmiocie zawiadomienia o wszczęciu przedmiotowego postępowania, jak i zaskarżonej decyzji;

naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016r. poz. 290 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.b." oraz art. 140 i 144 K.c., gdyż organ I instancji nie dokonał wszechstronnej analizy projektowanego zamierzenia inwestycyjnego pod względem naruszenia prawa osób trzecich dotyczącego zabudowy jej nieruchomości;

naruszenie art. 7, 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r. poz. 23 ze zm.), dalej powoływanej jako "K.p.a.", w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., co mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy;

naruszenie art. 7 K.p.a. w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP dotyczącego równego traktowania wobec prawa właścicieli sąsiednich nieruchomości, przedmiotowa inwestycja nie jest rozbudową i nadbudową istniejącego budynku tylko jego rozbiórką i budową nowego;

naruszenie art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania i wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:

- naruszenie art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 12 kwietnia 1997r. poprzez błędną interpretację przepisu § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015r. poz.1422 ze zm.), dalej powoływanego jako "rozporządzenie", polegającym na przyjęciu, iż w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się rozbudowę budynku istniejącego bezpośrednio w granicy z sąsiednią działką budowlaną jeżeli to wynika z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy;

naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

- naruszenie § 272 ust. 3 rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie o braku zabudowy na działce skarżącej;

- naruszenie art. 35 ust. 4 w związku z art. 32 P.b. oraz § 12 rozporządzenia, poprzez błędne uznanie, iż w okolicznościach zaskarżonej sprawy organ I instancji nie mógł odmówić pozwolenia na budowę;

- naruszenie art. 9 P.b. poprzez błędne przyjęcie za Komendantem Wojewódzkiej Straży Pożarnej w Ł., że nie istnieje potrzeba wystąpienia o odstępstwo od warunków technicznych zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia.

Z powyższych względów D. A. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji, bądź o jej uchylenie w całości, bądź orzeczenie o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wspominaną na wstępie decyzją Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania D. A., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ stwierdził, iż inwestorzy do wniosku złożonego w dniu 15 lipca 2014r. o wydanie pozwolenia na budowę dołączyli:

- projekt budowlany w czterech egzemplarzach, zawierający stosowne opinie i uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 i według oświadczeń złożonych przez projektantów, wykonany zgodnie zobowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej,

oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 15 lipca 2014r., zgodnie z wymogiem art. 33 ust. 2 pkt 2 P.b.

ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] stycznia 2012r.,

o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

W ocenie Wojewody [...] załączony projekt zagospodarowania działki spełnia wymogi art. 34 P.b.

Następnie organ odwoławczy przypomniał, że w sprawie mamy do czynienia z nadbudową, rozbudową i przebudową istniejącego budynku garażowego usytuowanego w granicy dwóch nieruchomości o nr ewid. 40 i 44/1. Zdaniem organu projekt budowlany opracowany został zgodnie z ustaleniami załączonej ww. decyzji o warunkach zabudowy, jak również zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Organ podkreślił, że uprawniony rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych w dniu 18 sierpnia 2014r. uzgodnił projekt budowlany bez zastrzeżeń pod względem wymagań ochrony przeciwpożarowej i inwestorzy otrzymali pozytywną opinię [...] Wojewódzkiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w Ł., w której stwierdzono brak potrzeby występowania o odstępstwo od warunków technicznych w trybie art. 9 P.b.

Organ podkreślił też, że w decyzji o warunkach zabudowy jednym z wymogów jest wykonanie projektu budowlanego dla przedmiotowej inwestycji zgodnie z wymogami rozporządzenia, co też wykazano m.in. poprzez spełnienie wymogu § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Podnoszone przez skarżącą zarzuty w ww. kwestiach - w ocenie organu - są niezasadne a przedmiotowa inwestycja zaprojektowana została z zachowaniem zarówno wymogów rozporządzenia, w tym przeciwpożarowych, jak i decyzji o warunkach zabudowy.

Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii, iż przedmiotowa inwestycja dotyczy budowy nowego obiektu a nie rozbudowy, nadbudowy i przebudowy istniejącego budynku, organ wyjaśnił, iż nowy obiekt powstałby wtedy, gdyby został rozebrany stary obiekt łącznie z wszystkimi istniejącymi fundamentami i ścianami, natomiast w niniejszej sprawie przedmiotowa inwestycja, dla której zaprojektowano m.in. rozebranie dwóch ścian oraz wzmocnienie ścian pozostałych i fundamentów w istniejącym budynku, jest jego rozbudową, nadbudową i przebudową.

W zakresie zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a., organ wyjaśnił, iż z akt sprawy wynika, iż w dniu 6 sierpnia 2014r. zgodnie z art. 61 § 1 i 4 K.p.a., organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego i w myśl art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a. zapewnił stronom czynny udział oraz umożliwił im w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w przedmiotowej sprawie. Zawiadomienie w tym względzie skierowano do skarżącej pod adres wynikający z wypisu ewidencji gruntów ustalony przez organ I instancji, i odebrane zostało z upoważnienia przez T. A., co oznacza skuteczne doręczenie. W piśmie z dnia 3 września 2014r. D. A. wskazała adres do korespondencji ul. A 4 w Ł., niemniej jednak zaskarżoną decyzję wysłano na adres przy ul. B 1 w Ł., co w ocenie Wojewody [...] jest błędem organu I instancji, ale z akt sprawy wynika, iż decyzję tę skarżąca odebrała osobiście, co też oznacza skuteczne jej doręczenie.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. organ wskazał, iż przepis ten przewiduje, iż obiekt budowlany należy projektować i budować zapewniając poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, przy czym pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Jeżeli więc decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich".

Podsumowując organ uznał, że w sprawie spełnione zostały wymogi art. 35 ust. 1 P.b. i wobec powyższego organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] wywiodła D. A. Kwestionowanej decyzji zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu skutkującym stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu pierwszej instancji:

1. obrazę art. 6, 7, 8 i 9 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania wyłącznie w interesie inwestora, nie licząc się z własnością skarżącej, z rażącym i oczywistym naruszeniem przepisów prawa budowlanego oraz przepisów § 12 rozporządzenia jak również nie informowanie skarżącej o okolicznościach faktycznych jak i prawnych mogących mieć wpływ na ograniczenie jej praw w związku z planową budową w granicy jej działki, niepodejmowanie żadnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jak i prawnego nawet w sytuacji przedłożenia przez skarżącą płyty DVD, z której wprost wynika że istniejący budynek gospodarczo-garażowy jest w stanie technicznym nienadającym się do nadbudowy;

2. oczywiste i rażące naruszenie przepisów art. 7, art 77 § 1 i art. 80 K.p.a poprzez niedokonanie szczegółowej analizy stanu faktycznego dotyczącego istniejącego budynku gospodarczo – garażowego, jak i braku odniesienia się do zarzutów skarżącej w przedmiocie usytuowania inwestycji w granicy działki skarżącej zwłaszcza w stosunku do treści zastrzeżeń wnoszonych przez skarżącą na podstawie § 12 rozporządzenia, jak również nieodniesienie się do odwołania, niewzięcie pod uwagę faktu, że szerokość działki inwestora wynosi ponad 20 m, a tym samym wyklucza rozwiązanie przewidziane w przepisach tylko w przypadkach wyjątkowych, jak i w sytuacji możliwości inwestora powiększenia działki poprzez zakup działki graniczącej z działką inwestora już w 2000 roku, skoro zamierzał rozbudowywać budynek mieszkalny jak i budynki gospodarczo – garażowe;

3. naruszenia art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji i niepodanie przez organ pierwszej instancji zastosowanych przepisów prawa materialnego, skupiając się na prostej relacji przebiegu czynności podjętych w toku postępowania, a zwłaszcza treści wnoszonych przez skarżącą zastrzeżeń od momentu wystąpienia przez inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a skończywszy na postępowaniu przed organem drugiej instancji, możliwości nadbudowy i rozbudowy budynku wybudowanego w ramach samowoli budowlanych i jego stanu technicznego. Organ odwoławczy nie tylko nie rozważył zastrzeżeń i zarzutów na tle § 12 rozporządzenia, ale także nie odniósł się do odwołania i ograniczył uzasadnienie do przedstawienia własnego stanowiska, pomimo iż skarżąca przedstawiła argumenty natury prawej przemawiające za zatwierdzeniem projektu naruszającym zarówno przepisy prawa budowlanego jak i rozporządzenia;

4. naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. poprzez nieprzedłużenie skarżącej terminu co do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego w sytuacji, gdy przyczyną dla której skarżąca wnosiła o zmianę terminu była jej choroba wymagająca leżenia łóżku jak i potwierdzenie niemożności działania przez sądami - zaświadczenie uprawnionego lekarza sądowego pomimo, iż nie zachodziły okoliczności wymienione w 10 § 2 K.p.a.;

5. naruszenie art. 8 K.p.a. polegające na braku wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności dotyczących w ogóle możliwości budowy w granicy działki, oraz uwzględnieniem wyłącznie interesu inwestora, do tego z oczywistym i rażącym naruszeniem przepisów prawa budowlanego i rozporządzenia, jak również nieustosunkowanie się do twierdzeń skarżącej jak i akceptowanie przepisów kosztem własności skarżącej.

II. naruszenie prawa materialnego:

I. oczywiste i rażące naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 6 P.b. w zw. z art. 140 i 144 K.c. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w warunkach nieliczenia się z własnością skarżącej, lecz jedynie w interesie inwestora, który przewidując rozbudowę budynku mieszkalnego oraz zaplecza w postaci budynku gospodarczo-garażowego miał pełną możliwość zakupu działki, która jest obecnie własnością skarżącej, położonej w Ł., przy ul. A 4, która w roku 2000 została zgłoszona do sprzedaży w drodze przetargu;

2. naruszenie norm odległości rozbudowy budynku gospodarczo - garażowego z nieruchomością skarżącej określonych w § 12 rozporządzenia;

3. oczywiste i rażące naruszenie ust. 1 pkt 1, art. 5 ust 1 pkt. 9 P.b. poprzez nie tylko nieprzeprowadzenie analizy projektu pod względem techniczno-budowlanym i niezbadanie czy przyszła inwestycja w granicy działki skarżącej nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu jej działki, a także czy nie utrudni korzystania przez skarżącą z jej nieruchomości;

4. oczywiste i rażące naruszenie art. 35 ust 4 P.b. poprzez całkowicie dowolne rozstrzygnięcie w sprawie zatwierdzenia projektu wyłącznie pod kątem interesu inwestora, a co gorsze nieliczenie się ze zdaniem skarżącej jak i jej własnością;

5. oczywiste i rażące naruszenie § 12 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że pozwolenie na budowę jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy decyzja o warunkach zabudowy w odniesieniu do rozstrzygnięcia o szczegółowym usytuowaniu planowanej inwestycji odsyła do postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, gdzie organ orzekał będzie w oparciu o przepisy rozporządzenia, w sytuacji gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu powoduje, że nie powinno mieć miejsce zatwierdzenie projektu;

6. rażące naruszenie przepisu § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia wobec zatwierdzenia rozbudowy budynku gospodarczo - garażowego bez wymaganej zgody Ministra Infrastruktury na odstępstwo od minimalnych wymogów jakie ustanowił ustawodawca;

7. oczywiste i rażące naruszenie § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia poprzez wyrażenie zgody na rozbudowę budynku w granicy działki, a nie w pasie 3 m od granicy, gdyż ustawodawca dopuszcza dalszą rozbudowę wyłącznie w głąb działki inwestora;

naruszenie § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia poprzez jego zastosowanie do rozbudowy i nadbudowy istniejącego budynku gospodarczo - garażowego który to przepis w szczególnie uzasadnionych przypadkach reguluje budowę (rozbudowę) budynków gospodarczo - garażowych do tego z rażącym naruszeniem norm w wskazanym przepisie;

naruszenie art. 9 ust. 1 P.b. poprzez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany w sytuacji gdy inwestor nie uzyskał zgody na odstąpienie od warunków technicznych;

10. naruszenie § 2 ust. 2 rozporządzenia poprzez przyjęcie, iż w przypadku nadbudowy, rozbudowy i przebudowy istniejącego budynku nie wymagana jest zgoda Ministra Infrastruktury na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych przewidzianych w art. 9 P.b.

Z powyższych względów D. A. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. bądź o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie do ponownego rozpoznania. Ponadto skarżąca wniosła o powołanie z urzędu rzeczoznawcy budowlanego na okoliczność, czy przy istniejącym stanie budynku garażowego możliwa jest nadbudowa biorąc pod uwagę stan techniczny budynku od strony działki skarżącej jak i podłoże na którym posadowiony jest budynek, które trudno uznać za fundament. Dodatkowo skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonalności decyzji

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podnosząc że zarzuty skarżącej pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1308 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.).

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części, sąd ją oddala w całości lub w części (art. 151 P.p.s.a.).

W stanie faktycznym sprawy przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] r. nr [...] Wojewody [...], którą utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku gospodarczo – garażowego.

Odwołanie od decyzji pierwszej instancji, a następnie skargę do sądu administracyjnego wywiodła właścicielka sąsiedniej nieruchomości – D. A.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy powołanej już wcześniej ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 P.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Na mocy art. 35 ust. 1 P.b. – w stanie prawnym obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji – przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego.

W razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 P.b.). Podkreślić także należy, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W cytowanym przepisie art. 35 P.b. został określony zakres działania organu administracji architektoniczno – budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Warto zwrócić uwagę, że właściwy organ został przede wszystkim pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno – budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b.), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 P.b.) uprawnienia budowlane.

W stanie faktycznym sprawy organ pierwszej instancji uznał, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów Prawa budowlanego, decyzja jest zgodna z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy oraz przepisami w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Konsekwencją powyższego stanowiska było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku gospodarczo – garażowego. Powyższe stanowisko w całości podzielił organ odwoławczy.

W treści argumentacji skargi skarżąca sprzeciwiła się planowanej lokalizacji projektowanego budynku garażowo – gospodarczego, który ma znajdować się w granicy z jej nieruchomością.

W sprawie mamy do czynienia z nadbudową, rozbudową i przebudową istniejącego budynku garażowego usytuowanego w granicy dwóch nieruchomości o nr ewid. 40 i 44/1. Planowana inwestycja zakłada bowiem pozostawienie ściany północno-zachodniej sąsiadującej z działką nr 40 oraz południowo-zachodniej sąsiadującej z działką nr 44/1 dotychczasowego budynku garażowego, można zatem zakwalifikować roboty budowlane jako rozbudowę, przebudowę i nadbudowę budynku garażowego. Decyzja o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji dopuszcza usytuowanie budynku bezpośrednio w granicy z działką sąsiednią. Ponadto spełniony został warunek określony w § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, bowiem projekt budowlany został uzgodniony bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i dodatkowo [...] Wojewódzki Komendant Państwowej Straży Pożarnej pozytywnie zaopiniował wniosek inwestora w zakresie wymagań ochrony przeciwpożarowej dotyczący przedmiotowej inwestycji. W tej sytuacji inwestor nie jest zobowiązany do zachowania norm odległościowych przewidzianych w § 12 rozporządzenia. Wbrew twierdzeniom skarżącej spełnienie warunków z § 2 ust. 2 rozporządzenia nie oznacza konieczności wystąpienia również w trybie art. 9 P.b. o zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Projekt budowlany opracowany został zgodnie z ustaleniami załączonej do dokumentacji decyzji o warunkach zabudowy, jak również zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Podkreślić należy, że uprawniony rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych w dniu 18 sierpnia 2014r. uzgodnił projekt budowlany bez zastrzeżeń pod względem wymagań ochrony przeciwpożarowej i inwestorzy otrzymali pozytywną opinię [...] Wojewódzkiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w Ł., w której stwierdzono brak potrzeby występowania o odstępstwo od warunków technicznych w trybie art. 9 P.b.

Zasadnie podkreślono też w zaskarżonej decyzji, że w decyzji o warunkach zabudowy jednym z wymogów jest wykonanie projektu budowlanego dla przedmiotowej inwestycji zgodnie z wymogami rozporządzenia, co też wykazano m.in. poprzez spełnienie wymogu § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Przepis ten stanowi: Przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania:

1) budynków o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1000 m2 ,

2) budynków o powierzchni użytkowej przekraczającej 1000 m2 , o których mowa w art. 5 ust. 7 pkt 1-4 i 6(2) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane -wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy.

Podnoszone przez skarżącą zarzuty w ww. kwestii są w ocenie Sądu niezasadne, a przedmiotowa inwestycja zaprojektowana została z zachowaniem zarówno wymogów rozporządzenia, w tym przeciwpożarowych, jak i decyzji o warunkach zabudowy.

Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu jak mi skardze kwestii, iż przedmiotowa inwestycja dotyczy budowy nowego obiektu a nie rozbudowy, nadbudowy i przebudowy istniejącego budynku, wyjaśnić należy jeszcze raz, iż nowy obiekt powstałby wtedy, gdyby został rozebrany stary obiekt łącznie z wszystkimi istniejącymi fundamentami i ścianami, natomiast w niniejszej sprawie przedmiotowa inwestycja, dla której zaprojektowano m.in. rozebranie dwóch ścian oraz wzmocnienie ścian pozostałych i fundamentów w istniejącym budynku, jest jego rozbudową, nadbudową i przebudową. Miejsce natomiast posadowienia rozbudowanego, przebudowanego i nadbudowanego obiektu garażowo – gospodarczego determinuje ponad wszelką wątpliwość posadowienie obiektu już istniejącego.

Strona skarżąca w skardze zwróciła uwagę także na naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Odnosząc się do tych argumentów podkreślić wypada, iż w toku postępowania organy stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Organy prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.), zatem są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceniają, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.), co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu skonstruowanym stosownie do wymagań określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącej postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób odpowiadający wymaganiom określonym w zacytowanych przepisach, wszystkie okoliczności istotne w sprawie zostały wyjaśnione, co zyskało swoje potwierdzenie w treści dokumentów załączonych do akt administracyjnych i w treści uzasadnień rozstrzygnięć organów administracji. Niewątpliwie, zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie związany jest z przedmiotem tego postępowania, zatem obejmuje tylko czynności mające wpływ na rozstrzygnięcie. To, że organ nie uznał argumentów skarżącej, która domagała się uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, nie świadczy o tym, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem wymienionych przepisów. W tym zakresie Sąd podziela w całości argumentację przedstawioną w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji a postawione zarzuty i ich szeroka argumentacja pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Końcowo skład orzekający zwraca uwagę na ugruntowany w judykaturze pogląd, że sprzeciw właściciela (współwłaścicieli) sąsiedniej nieruchomości nie może blokować planów inwestycyjnych osoby, która legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W sprawie trudno też nie zauważyć konfliktu sąsiedzkiego, który towarzyszy stronom postępowania. Jednocześnie – jak wskazano wcześniej – gdy spełnione są wszystkie warunki formalne, organ administracji architektoniczno – budowlanej nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 P.b.).

W kontekście powyższego zwrócić uwagę wypada na treść regulacji art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Przepis ten stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno – budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" (por. np. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2001 roku, IV SA 2085/98; wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 listopada 2009 roku, VII SA/Wa 1476/09 i inne; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec niestwierdzenia naruszenia przepisów Prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno – budowlanych, jak i norm planistycznych, Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji.

Konkludując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.

dc