Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 587/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 62 ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Protokolant Natalia Rusinek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2017r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" przy ulicy [...] we W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia występujących nieprawidłowości w stanie technicznym budynku oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przystępując do orzekania Sąd przyjął następujący stan faktyczny i prawny sprawy wynikający z przedłożonych łącznie ze skargą akt administracyjnych.

R. i K.D. pismem z dnia 11 maja 2016 r. wystąpili do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej – PINB) z żądaniem wszczęcia postępowania dotyczącego stanu technicznego budynku zlokalizowanego przy ulicy [...] we W.. Pismem z dnia 18 maja 2016 r. organ nadzoru budowlanego poinformował wnioskodawców o braku przymiotu strony i jednocześnie wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] we W. za stronę uznając Wspólnotę Mieszkaniową. W ramach ustalania stanu faktycznego sprawy w dniu [...] r. wydano postanowienie nr [...], którym wezwano zarządcę m.in. do przedłożenia protokołów kontroli okresowych oraz dokumentów związanych z ustanowieniem zarządu, a dodatkowo w dniach 6 czerwca i 21 lipca 2016 r. przeprowadzono oględziny.

W dniu [...] r. PINB wydał decyzję nr [...], którą na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] we W. przeprowadzenie kontroli budynku polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego oraz sporządzenia ekspertyzy technicznej, uwzględniającej jego stan techniczny w szczególności odnoszącej się do właściwej grubości, ciągłości izolacji termicznej połaci dachowej i ścian szczytowych, zapewnienia właściwej, zgodnej z przepisami ochrony cieplnej pomieszczeń budynku, szczelności izolacji przeciwwodnej (stwierdzone występujące podciąganie wilgoci z poziomu posadowienia), pękniętej płyty stropu nad garażem nr 16, pęknięć ścian (głównie w klatce C i D). Od powyższej decyzji złożono odwołanie, jednakże D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej DWINB) postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z akt administracyjnych wynika, że dokumenty objęte powyższą decyzją zostały przez zobowiązaną dostarczone.

W dniu [...] r. PINB dla miasta W. wydał decyzję nr [...], którą w oparciu o 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] we W. usunięcie występujących nieprawidłowości w stanie technicznym budynku poprzez wykonanie wymienionych w sentencji rozstrzygnięcia robót w terminie 9 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru budowlanego I instancji przywołał przeprowadzone czynności oraz wskazał na stan techniczny obiektu wynikający z dokumentów przedłożonych przez Wspólnotę. Następnie wymieniono i omówiono regulacje dotyczące utrzymania obiektu budowlanego wynikające z ustawy Prawo budowlane. W oparciu o zebrany materiał dowody, w tym w szczególności o sporządzoną ekspertyzę techniczną i protokół kontroli pięcioletniej PINB podał, że zobowiązana winna wykonać następujące roboty: uzupełnienie rys na ścianach zaprawami naprawczymi z dodatkiem polimerów, uszczelnienie obróbek blacharskich przy drzwiach wejściowych na dach w klatce B, osuszenie ścian i wymianę zawilgoconych tynków: przy drzwiach wejściowych na dach w klatce B, na klatce schodowej E od strony mieszkania 4a, wykonanie prawidłowej izolacji przeciwwodnej na tarasach, wykonanie szczelnych połączeń wpustów odwodnienia tarasów z izolacją przeciwwodną tarasów, oczyszczenie stropów, ścian, instalacji odwodnienia tarasów i wentylacji z zacieków solnych oraz zabezpieczanie grzybobójcze ścian i stropów garaży, gdzie występowały przecieki, osuszenie ścian tarasów wraz z wymianą uszkodzonych i wypłukanych spoin na poziomie przecieków, wykonanie nowych tynków ścian tarasów od strony zewnętrznej, wymianę uszkodzonych obróbek blacharskich na górnych płaszczyznach ścian balustrad, wymianę uszkodzonej, nieszczelnej izolacji przy ścianach zewnętrznych tarasu utwardzonego przy klatce H z wywinięciem izolacji na ściany zewnętrzne murowanych balustrad, wykonanie szczelnego przejścia odwodnienia tarasu przy klatce H przez ścianę balustrady murowanej z odprowadzeniem wody na przyległy teren, uzupełnienie brakującej i wadliwie ułożonej wełny izolacyjnej w połaci dachowej i poddaszach niedostępnych poprzez pełne docieplenie do gr. 20cm (zgodnie z projektem budowlanym), wykonanie uszczelnienia połączenia płyty betonowej parkingu podziemnego ze ścianą zewnętrzną metodą iniekcji ciśnieniowej, wymianę uszkodzonej obróbki blacharskiej na dachu klatki F, usunięcie nieszczelności pokrycia z papy termozgrzewalnej na dachu klatki G, uzupełnienie ubytków w betonowych płytach balkonowych i izolacji przeciwwodnej, naprawę izolacji przeciwwodnej płyt balkonowych, zabezpieczenie antykorozyjne elementów stalowych balustrad balkonów, uszczelnienie połączenia parapetów zewnętrznych z ościeżami okien, wymianę uszkodzonych, odspojonych płytek gresowych na biegach schodowych i drogach komunikacyjnych.

Wyjaśniono przy tym, że zrezygnowano z nałożenia obowiązku związanego z naprawą uszkodzonych tynków i malowaniem klatek schodowych, zamontowaniem siatek na otworach wentylacyjnych trzonów kominowych, wymianą odspojonych płytek ściennych, uzupełnieniem szczelin na narożnikach ścian, a także z wymianą uszkodzonych płytek czołowych na płytach balkonów oraz odnowieniem warstw malarskich, ponieważ prace te należy wykonać w zakresie bieżącej konserwacji przedmiotowego budynku. W odniesieniu do wyznaczonego terminu wyjaśniono sposób jego liczenia wobec wyznaczenia go poprzez wskazanie daty uzyskania przez decyzję przymiotu ostateczności. Dziewięciomiesięczny termin uzasadniono uwzględnieniem zakresu robót oraz warunkami atmosferycznymi. Na koniec PINB poinformował o możliwości wnioskowania o zmianę decyzji w części dotyczącej zawartego w niej terminu i warunki jakie w tym zakresie należy spełnić.

Wspólnota Mieszkaniowa złożyła odwołanie od powyższej decyzji uznając, że termin realizacji obowiązków jest stanowczo za krótki. W budynku jest 18 tarasów zielonych, na których deweloper realizujący inwestycję wykonywał naprawy wywinięcia izolacji celem zlikwidowania przecieków wody. Naprawy te okazały się nieskuteczne, izolacja nadal nie jest szczelna i występują przecieki przez strop oraz murowane balustrady tarasu. Termin naprawy 18 tarasów ze względów technologicznych jest zbyt krótki aby skutecznie wykonać izolację przeciwwodną tarasów, ponieważ prace budowlane będą polegały na zdjęciu warstw tarasu do płyty stropowej nad garażem, a następnie ich odtworzeniu zgodnie z projektem budowlanym oraz wskazaniami autora ekspertyzy technicznej. Wiąże się to również z koniecznością wywozu ziemi i żwiru poza teren nieruchomości, gdyż w jej obrębie brak jest miejsca na składowanie urobku.

Odwołująca się podała, że roboty będą przypadać na termin letni, kiedy użytkownicy tarasów nie będą mogli z nich korzystać i może być konieczne występowanie o wydanie decyzji administracyjnych umożliwiających wejście na kolejne tarasy. Ponadto Wspólnota Mieszkaniowa czyni ciągłe starania wyegzekwowania napraw tarasów od dewelopera, w tym mające na celu przyznanie od dewelopera środków finansowych na ewentualne wykonanie napraw we własnym zakresie.

W dniu [...] r. DWINB wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji wskazał na przebieg postępowania, przywołał ustalenia organu I instancji oraz wydane przezeń rozstrzygnięcia. Następnie omówił regulacje Prawa budowlanego dotyczące obowiązków związanych z utrzymaniem obiektu budowlanego oraz uprawnień organu nadzoru budowlanego do wydania decyzji zobowiązującej do wykonania określonych czynności, obliczonych na rezultat w postaci usunięcia nieprawidłowości.

DWINB wyjaśnił, że organ I instancji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie w oparciu o właściwą podstawę prawną, po dokonaniu analizy zaleceń zawartych w ekspertyzie technicznej budynku przy ul. [...]. Nie uznając za trafną argumentacji odwołania stwierdzono, iż twierdzenia związane z sytuacją finansową nie mogą być wzięte pod uwagę, gdyż działania organu nadzoru budowlanego, podejmowane w trybie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane uzależnione są wyłącznie od stanu technicznego obiektu. W świetle tego przepisu sytuacja finansowa zobowiązanych, jak też czas potrzebny im na zgromadzenie odpowiednich środków, nie mogą mieć znaczenia dla określenia terminu wykonania nakazanych robót.

Posiłkując się orzecznictwem sądowoadministracyjnym DWINB nie uznając wyznaczonego terminu na wykonanie nakazu za krótki podał, iż ratio legis art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane polega na jak najszybszym usunięciu stanu, który zagraża bezpieczeństwu zdrowia lub życia ludzkiego. Zatem ustalony przez PINB dla miasta W. termin 9 miesięcy na wykonanie obowiązków jest technicznie uzasadniony, a jego wydłużanie byłoby sprzeczne z racją zastosowanej normy prawnej.

Nie godząc się z wydaną decyzją Wspólnota Mieszkaniowa wywiodła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której wniosła o jej uchylenie, wstrzymanie jej wykonania do czasu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Względem zaskarżonej decyzji podniesiono zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane polegające na ustaleniu zbyt krótkiego terminu wykonania wydanej decyzji, pomimo tego że skarżąca w toku postępowania administracyjnego wskazywała, iż jest to termin stanowczo za krótki. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1, art. 80. art. 10 oraz art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267, dalej- k.p.a.), w szczególności poprzez nieuwzględnienie argumentacji skarżącego, podniesionej w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ I instancji oraz brak umożliwienia czynnego udziału skarżącego w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ II instancji.

W uzasadnieniu skargi jej autor podał, że DWINB rozpatrując odwołanie nie wziął pod uwagę i nie odniósł się do argumentacji, którą skarżąca podniosła w odwołaniu, opierając się wyłącznie na ustaleniach przyjętych przez organ I instancji. W odwołaniu oceniając wyznaczony termin za zbyt krótki, podnoszono argument technologiczny oraz użytkowy. Opisywano problemy z wykonaniem robót zarówno w okresie letnim jak i zimowym, natomiast organ II instancji nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w celu obiektywnego stwierdzenia, czy termin zakreślony przez organ I instancji jest możliwy do wykonania czym naruszył wskazane przepisy procedury administracyjnej.

Brak odniesienia się do bardzo konkretnej argumentacji, podniesionej przez skarżącą w odwołaniu uznano za naruszenie art. 11 k.p.a., gdyż organ administracji publicznej powinien wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwianiu sprawy. Organu II instancji ograniczył się do lapidarnego stwierdzenia, iż termin 9 miesięcy jest "uzasadniony technicznie", jednakże nie wskazał w żaden sposób, co uzasadnia ten termin od strony technicznej. Organ II instancji powinien był w uzasadnieniu określić precyzyjnie i szczegółowo, dlaczego nie zgadza się z argumentacją skarżącego, odniesioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponadto przed wydaniem decyzji w II instancji skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się na temat zebranych dowodów i materiałów, co stanowi jawne naruszenie art. 10 k.p.a..

Wyznaczony 9 miesięczny termin wykonania robót według skarżącej narusza art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego. Wskazując na orzecznictwo autor skargi podał, że prawodawca nie precyzuje w przepisie, czym charakteryzować ma się termin na wykonanie tego typu decyzji lecz ma on być realny dla zobowiązanej strony. Organ ograniczył się do wyznaczenia terminu 9 miesięcy na wykonanie decyzji w zaskarżonej sprawie, jednakże określenie tego terminu na akurat taki przedział czasowy nie zostało poparte żadną argumentacją merytoryczną. Organ I instancji wskazał wprost w uzasadnieniu swojej decyzji, że "organ w uzasadnionych przypadkach może na wniosek zobowiązanego (...) zmienić termin wykonania obowiązku", a dalej, że "organ może określić nowy termin na wykonanie pozostałych prac".

Według skarżącej taka treść uzasadnienia pozwala uznać, że organ administracyjny już w momencie wydania decyzji w I instancji przewiduje taką ewentualność, że wyznaczony przez niego termin okaże się zbyt krótki na prawidłowe wykonanie decyzji. Jeżeli zatem organ administracyjny wyznacza termin na wykonanie decyzji, wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego z góry przewidując, że może on być zbyt krótki, to nie sposób uznać, że termin ten jest wyznaczony po uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy w taki sposób, aby umożliwić podmiotowi zobowiązanemu na jego prawidłowe dochowanie. Ponadto, utrzymanie przez organ II instancji w mocy decyzji organu I instancji w zakresie terminu na jej wykonanie, pomimo przedstawienia w odwołaniu okoliczności faktycznych, nieuwzględnionych w decyzji podjętej przez organ I instancji utwierdza tylko skarżącą w przekonaniu, że wyznaczony jej termin nie jest określony w sposób rzetelny, w powiązaniu z konkretnym stanem faktycznym niniejszej sprawy, lecz jest ustalony w sposób arbitralny, bez związku z rzeczywistością.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia o jakim mowa w powołanym art. 145 § 1 P.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę podjętych w niniejszej sprawie decyzji stanowią przepisy cytowanej już ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 61 Prawa budowlanego właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany:

1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2;

2) zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska.

Zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt 4 wskazanej ustawy obiekty budowlane powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę kontroli bezpiecznego użytkowania obiektu każdorazowo w przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 61 pkt 2.

W rozpoznawanej sprawie organ nadzoru budowlanego przeprowadził postępowanie nakierowane na ustalenie istniejących w obiekcie budowlanym nieprawidłowości w sposób adekwatny do sytuacji i dość wnikliwy. Zauważyć należy, że nie poprzestano na ustaleniach dwukrotnie przeprowadzonych oględzin czy na dokumentów przedłożonych przez inicjatorów postępowania albo zarządcę. W toku postępowania nakazano sporządzenie i przedłożenie ekspertyzy, która miała wyjaśnić stan obiektu w zakresie jaki wskazał PINB dla miasta W.. Podkreślenia wymaga, że organ zobligował stronę do zawarcia w ekspertyzie zakresu czynności jakie należy wykonać w celu doprowadzenia obiektu do odpowiedniego stanu technicznego.

Wobec potwierdzenia nie tylko nieprawidłowości w stanie technicznym budynku ale także wskazania przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia i doświadczenie zawodowe niezbędnego do wykonania zakresu robót budowlanych organ nadzoru budowlanego w decyzji zawarł nakaz ich wykonania. Obszerny materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do konieczności wydania decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 66 ust. 1 w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:

1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo

2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo

3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo

4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia

- organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Analiza twierdzeń odwołania oraz skargi prowadzi do przyjęcia, że nawet skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie kwestionuje ustaleń odnośnie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku, czy też konieczności wykonania wskazanych w decyzji robót i ich zakresu. Zasadniczo podniesione w skardze zarzuty dotyczące zarówno prawa materialnego jak i procedury administracyjnej sprowadzają się do kontestowania wyznaczonego terminu na usunięcie nieprawidłowości. Faktycznie gdyby przyjąć, że nakaz skierowany do Wspólnoty zgrupowano aż w dwudziestu punktach można mówić o konieczności zaangażowania sporych sił i środków na jego realizację. Nie można jednak tracić z pola widzenia tego, że w myśl obowiązujących przepisów to właściciel lub zarządca są odpowiedzialni za stan techniczny budynku i winni oni samodzielnie usunąć nieprawidłowości, czy też w ramach odpowiedniego nadzoru im zapobiegać. Wówczas to niewątpliwie można zakładać dowolny harmonogram robót, który strona kształtuje według swego uznania. Interwencja organu administracyjnego ma na celu w pierwszym rzędzie likwidację istniejących zagrożeń dla dóbr prawnie chronionych i przy nakładaniu obowiązków organ zakreśla taki termin, który w szczególności będzie służył jak najszybszemu osiągnięciu tego celu. Oczywistym przy tym jest, że termin ten musi być terminem realnym. Skarżąca domaga się aby określenie terminu odbyło się z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy, zakresu robót i z założeniem możliwości jego dochowania przez adresata.

Sąd w składzie orzekającym nie dostrzega, aby organy obu instancji wskazywanych założeń nie stosowały. PINB dla miasta W. nie stwierdził konieczności stopniowania robót czyli dał adresatowi decyzji możliwość zaplanowania takiego harmonogramu robót, który on sam uzna za najbardziej racjonalny, nie przypisano bowiem żadnemu z obowiązków prymatu czasowego nad innymi. Ponadto organ właśnie poprzez wyznaczenie dziewięciomiesięcznego okresu uwzględnił okoliczności takie jak korzystne warunki atmosferyczne i zakres robót, co zresztą odnotowano w uzasadnieniu decyzji. Wobec kształtu odwołania DWINB podzielił pogląd co do wystarczalności wyznaczonego terminu uzasadniając to właśnie warunkami technicznymi, sprzecznością wyznaczania zbyt długiego terminu z racją art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego oraz brakiem możliwości uwzględniania aspektu finansowego. Jak podał organ I instancji z pewnych nakazów dotyczących nieprawidłowości ujętych w przedłożonym opracowaniu zrezygnowano umożliwiając wykonanie pewnych robót w ramach bieżącej konserwacji.

Nie ma zatem zdaniem Sądu racji skarżąca zarzucając naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez wyznaczenie zbyt krótkiego terminu. Z całą pewnością termin 9 miesięcy jest terminem wystarczającym na wykonanie nakazanych prac oraz uwzględniającym realia istniejące w niniejszej sprawie. Nie zasługuje też na akceptacje twierdzenie, że organ już niejako ,,zakładał" nierealność terminu, co ma wynikać z zawarcia w decyzji twierdzeń dotyczących zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a.. Zdaniem Sądu PINB dla miasta W. działał w ramach ogólnych zasad procesowych udzielając stronie informacji o jej uprawnieniach. Niejednokrotnie przecież adresat decyzji mimo podjęcia się wykonania decyzji nie jest w stanie dochować zakreślonego mu terminu z różnych powodów. Instytucja zmiany decyzji może właśnie być przydatnym instrumentem do uniknięcia ewentualnej egzekucji. PINB nie sugerował zaś stronie konieczności składania wniosku, o którym mowa lecz wyłącznie wskazywał na taką możliwość.

Skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa zarzuciła naruszenie przepisów procedury administracyjnej wskazując na kilka przepisów k.p.a.. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. polegający na uniemożliwieniu wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Organ I instancji przed wydaniem decyzji pismem z dnia 18 kwietnia 2017 r. poinformował strony o tzw. gotowości decyzyjnej i wyznaczył termin na zapoznanie się z aktami sprawy. Z kolei DWINB rozpoznając odwołanie procedował wyłącznie na podstawie akt administracyjnych zebranych w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, sam nie prowadząc żadnych czynności dowodowych. Stąd też nie wiadomo na jakie to dowody czy dokumenty, z którymi nie mogła się zapoznać powołuje się skarżąca konstruując omawiany zarzut.

Zdaniem Sądu oprotestowana skargą decyzja nie uzasadnia aby w ramach postępowania odwoławczego doznały ujmy zasady zawarte w art. 11, 77 § 1 czy art. 80. To, że organ II instancji nie uwzględnił twierdzeń odwołania nie może prowadzić do zarzutu, że się do nich nie odniósł. Lektura uzasadnienia decyzji DWINB daje odpowiedź dlaczego zakreślony termin uznano za wystarczający i z jakich powodów nie uwzględniono argumentacji dotyczącej sfery finansowej.

Oceniając twierdzenia skargi dotyczące przeszkód jakie podaje skarżącą w dochowaniu wyznaczonego jej przez organ terminu, Sąd w składzie orzekającym nie może ich podzielić. Otóż autor skargi twierdzi, że w okresie letnim tarasy są użytkowane przez mieszkańców zaś w okresie zimowym temperatura uniemożliwia prowadzenie robót. Nie wiadomo zatem czy skarżąca zamierza wykonywać decyzję tylko w miesiącach wiosennych i jesiennych, czy też wskazuje na wszystkie możliwe niedogodności jakie mogą ją spotkać przy wykonywaniu nakazu zawartego w decyzji. Nie można przecież pomijać faktu, że dziewięciomiesięczny termin podano dla wszystkich robót zgrupowanych w dwudziestu punktach zawartych w decyzji. Wspólnota Mieszkaniowa w ramach planowania robót powinna tak ukształtować front robót aby zminimalizować lub wykluczyć wszelkie przeszkody. Trudno też uznać aby dyskomfort związany z niemożliwością używania tarasu był dostatecznym argumentem dla zaniechania wykonania robót usuwających nieprawidłowości, których Wspólnota niewątpliwie ma świadomość i które z całą pewnością maja wpływ na substancję budynku oraz na dobra prawem chronione. Stąd też Sąd pragnie podkreślić, że może uchylić zaskarżony akt tylko wówczas, gdy stwierdzi, że jest on niezgodny z prawem, czego nie można jednak powiedzieć o podjętych w rozpoznawanej sprawie decyzjach. Nie mógł zatem Sąd uwzględnić podnoszonych przez skarżącą trudności, jakie może ona napotkać przy wykonywaniu nakazanych obowiązków i uchylić zakwestionowanej decyzji tylko po to, aby wydłużyć wyznaczony jej przez organ termin.

Z tych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.