Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SAB/Go 45/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2009-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par.1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

l SAB/Go 45/09 Dnia 29 grudnia 2009 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi TF S.A. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 1995r. postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

I SAB/Go 45/09

Uzasadnienie

TF S.A., zwane dalej skarżącym TF lub Spółką, w dniu [...] listopada 2009r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej polegającą na niezałatwieniu w terminie wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] października 2007r. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] maja 1999r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 1995r.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Pismem z [...] października 2007r. Spółka złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] maja 1999r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 1995r. Uzasadniając swój wniosek Spółka powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16.10.2007r. sygn.akt SK 63/06 w którym orzeczono o niezgodności z Konstytucją art. 54 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa.

Postanowieniem z [...] listopada 2007r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie w sprawie zakończonej w/w ostateczną decyzją Izby Skarbowej.

Decyzją z [...] maja 2008r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia w całości ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 1999r. Nr [...].

Od w/w decyzji skarżący wniósł odwołanie.

Decyzją z [...] lipca 2008r. nr [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2008r. nr [...].

Na w/w decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.

Wyrokiem z 4 grudnia 2008r. sygn.akt I SA/Go 728/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2008r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2008r. nr [...].

Od w/w wyroku organ administracji publicznej wniósł skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 5 czerwca 2009r. sygn.akt I FSK 436/09 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej. Akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem z 4 grudnia 2008r. wpłynęły do Izby Skarbowej w dniu [...] października 2009r.

Sąd zważył co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż obowiązkiem Sądu, przed dokonaniem merytorycznej oceny zasadności skargi, jest zbadanie, czy skarga spełnia wymogi formalne oraz czy przed jej wniesieniem skarżący wyczerpał środki zaskarżenia, które służyły mu w postępowaniu administracyjnym.

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak : zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Jak wynika ze zwrotu "taki jak" zawarte w tym przepisie wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter tylko przykładowy.

Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa ( art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a).

Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a.).

Przechodząc natomiast na grunt przepisów Ordynacji podatkowej wskazać należy,

że w przypadku skargi na bezczynność organu podatkowego środkiem zaskarżenia jest ponaglenie przewidziane w art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm. zwanej dalej "O.p." ), które zgodnie z § 1 pkt 1 tego artykułu, przysługuje stronie do organu podatkowego wyższego stopnia. Ponaglenie w doktrynie i judykaturze traktowane jest jako szczególny rodzaj środka zaskarżenia, mający na celu zwalczanie uchybień organów na etapie precedowania przed tymi organami.

Zatem wyczerpanie środków zaskarżenia zachodzi wówczas, gdy skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył ponaglenie w trybie art.141 O.p. Ponadto wniesienie skargi do WSA na bezczynność organu w postępowaniu podatkowym uzależnione jest od rozpatrzenia ponaglenia w trybie art. 141 § 1 O.p. ( por. wyrok NSA z 17 lutego 2000r. l SA/Łd 660/98 publ. OPP 2001 nr 1 s. 59, postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 maja 2006, l SAB/Łd 1/06, niepubl.)

W ocenie Sądu, analiza akt postępowania administracyjnego pozwala bez wątpliwości stwierdzić, że skarżący nie wyczerpał trybu określonego w art. 141 § 1 O.p. poprzez wniesienie ponaglenia, a tym samym nie dopełnił warunku dopuszczalności skargi wskazanego w art. 52 § 1 P.p.s.a.

Wobec powyższego skargę należało uznać za przedwczesną, a tym samym za niedopuszczalną, która na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. podlegała odrzuceniu.