Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 607/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 75 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: § 9
journal: Dz.U. 2013 poz 133
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do  kierowania pojazdami - tekst jednolity.
article: art. 76 § 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) Sędzia WSA Mirosław Trzecki Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2014 r. sprawy ze skargi R.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia uprawnień do kierowania i wydania wtórnika prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r Nr [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1964 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) w zw. z art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30 poz. 151 ze zm.) odmówił przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami i wydania wtórnika prawa jazdy R.J.. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

W dniu 7 lutego 2012 r do Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta wpłynęło zgłoszenie podpisane przez lek.med. M.S.-O. z Poradni NZOZ [...] informujące, iż u R.J. stwierdzono przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami (karta 1 akt administracyjnych).

W związku z powyższym organ skierował skarżącego na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Wobec niestawienia się skierowanego na badania, w dniu [...] maja 2012 r. Prezydent Miasta wydał decyzję nr [...] o cofnięciu R.J. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A, B do czasu wykazania się brakiem przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzja ta z dniem 25 maja 2012r. stała się ostateczna.

W dniu [...] maja 2012 r. R.J. uzyskał orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Nr [...] stwierdzające istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi oraz wyznaczające ponowny termin badania lekarskiego na styczeń 2014 r.

Z uwagi na treść w/w orzeczenia lekarskiego, R.J. zwrócił się z odwołaniem do Instytutu Medycyny Pracy. W orzeczeniu lekarskim Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Instytutu Medycyny Pracy stwierdził istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A,A1,B,B1,T,B+E i C,C1,D,D1,C+E,D+E,C1+E,D1+E oraz pozwolenia na kierowanie tramwajem. Datę ponownego lub kontrolnego badania lekarskiego wyznaczono na [...] lipca 2015 r.

R.J. w dniu [...] lipca 2012 r. zwrócił prawo jazdy do Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta. Następnie w dniu 31 lipca 2013 r. wpłynęło z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy orzeczenie lekarskie nr [...], w którym u R.J. stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii A, A1, B, B1, T, B+E i wyznaczono termin ponownego lub badania kontrolnego na styczeń 2014r.

W dniu 6 lutego 2014 r. R.J. złożył do Urzędu Miasta wniosek o wydanie wtórnika prawa jazdy z powodu zmiany danych związanych ze zmianą prawa jazdy z bezterminowego na terminowe, z terminem ważności do [...] lipca 2014 r., załączając do wniosków orzeczenie lekarskie nr [...] wydane w dniu [...] lutego 2014 r. przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy, podpisane przez lek.med. B.K. stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i wyznaczające termin ponownego badania lekarskiego do [...] lipca 2014 r.

Organ I instancji w dniu 10 lutego 2014 r. i 28 lutego 2014 r. wystąpił do WOMP o wyjaśnienie, które z orzeczeń lekarskich [...] z dnia [...] lipca 2012 r. czy [...] z dnia [...] lutego 2014 r. jest aktualne i obowiązujące. W odpowiedzi Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w pismach z dnia [...] lutego 2014 r. i z dnia [...] marca 2014 r. poinformował, że po przeanalizowaniu pełnej dokumentacji R.J., której nie posiadał wydając orzeczenie, jest zdania, iż badany nie powinien kierować pojazdami do dnia [...] lipca 2015 r. W uzupełnieniu zawartym w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. WOMP stwierdził ponadto, że istotnym i ważnym dokumentem w sprawie jest orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., które wyznacza datę następnego badania lekarskiego na dzień [...] lipca 2015 r., wydane przez Instytut Medycyny Pracy, które jest ostateczne i nie może być zmienione. Dodano, iż w dniu wydawania orzeczeń nr [...] oraz [...] WOMP nie posiadał orzeczenia z Instytutu Medycyny Pracy, a pacjent nie poinformował o tym lekarza.

W uzasadnieniu decyzji odmawiającej przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami Prezydent Miasta podał, że załatwienie sprawy z wniosku o wydanie prawa jazdy następuje w formie decyzji. Wskazano, że w nielicznym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż wydanie i wymiana prawa jazdy stanowią czynności materialno-techniczne, nie wymagające wydania decyzji administracyjnej. Organ podkreślił, że w aktualnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 lipca 2012r. w sprawie wydania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami nie ma zapisu, zgodnie z którym wydanie lub odmowa wydania prawa jazdy, pozwolenia oraz ich wtórników powinno mieć formę decyzji administracyjnej. Organ wziął pod uwagę pogląd panujący w orzecznictwie, że co prawda w określonych sprawach administracyjnych dopuszcza się, aby pozytywne załatwienie sprawy nastąpiło przez podjęcie czynności materialno- technicznej, jednak odmowa dokonania takiej czynności winna być dokonana w drodze decyzji administracyjnej, zwłaszcza wtedy, gdy chodzi o odmowę potwierdzenia czyichś uprawnień, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Zdaniem organu odmowa dokonana decyzją daje możliwość stronie skorzystania z możliwości dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, czyli dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spornej sprawy przez dwa różne organy, stosownie do art. 15 k.p.a.

Organ wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie wnioskodawca domagał się wydania wtórnika prawa jazdy kategorii A, B w związku z otrzymanym orzeczeniem lekarskim nr [...] stwierdzającym brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz wyznaczającym datę ponownego badania lub badania kontrolnego do dnia [...] lipca 2014 r.

Prezydent Miasta podkreślił, że strona postępowania była informowana o stanie wynikającym z dokumentów zarówno o istniejącej w aktach sprawy sprzeczności wynikającej z orzeczeń nr [...] oraz podejmowanych krokach zmierzających do jej wyjaśnienia. Organ wskazał, iż w dniu 2 kwietnia 2014r. strona zapoznała się z całością sprawy, a pismem z dnia [...] kwietnia 2014r. odniosła się do zgromadzonego w sprawie materiału.

Organ zauważył, iż w obecnym stanie prawnym sprawy, w obrocie prawnym pozostaje decyzja Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. o cofnięciu R.J. uprawnień kategorii A, B do czasu wykazania się brakiem przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Powyższa decyzja wydana została na podstawie art 140 ust. 1 pkt 4 lit. b w związku z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym i § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz.15 z 2004r.), do czasu wykazania się brakiem przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Zdaniem organu, skoro w sprawie zostało wydane ostateczne orzeczenie stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wydane przez uprawniony organ odwoławczy to jest Instytut Medycyny Pracy nr [...] i wyznaczające datę kontrolnego badania na [...] lipca 2015 r. to Prezydent Miasta jest takim orzeczeniem związany. Przedłożone przez stronę orzeczenie [...] z dnia [...] lutego 2014 r. zostało wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy na skutek badania dokonanego w okresie, w którym nie upłynął jeszcze termin wyznaczony przez organ odwoławczy. Zgodnie z orzeczeniem wydanym przez organ odwoławczy termin następnego badania to najwcześniej dzień [...] lipca 2015 r., zaś przedłożone orzeczenie nr [...] wydane zostało na skutek badania odbytego dnia [...] lutego 2014 r., a więc w okresie wcześniejszym niż możliwy termin wynikający z orzeczenia organu odwoławczego. Dodatkowo organ wskazał, iż z uzyskanych w toku postępowania administracyjnego od Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy wynika, że w dniu wydawania orzeczenia nr [...] nie posiadał on orzeczenia z Instytutu Medycyny Pracy, a pacjent nie poinformował o tym lekarza.

Z powyższych względów Prezydent Miasta nie mógł uwzględnić załączonego do wniosku o wydanie wtórnika prawa jazdy orzeczenia lekarskiego nr [...] y dnia [...] lutego 2014 r. co powoduje, że brak jest podstaw do wydania decyzji o przywróceniu uprawnień do kierowania, o której mowa w art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, gdyż nie ustąpiły przyczyny, które spowodowały jego cofnięcie.

Odwołanie od w/w decyzji wniósł R.J., domagając się decyzji przywracającej uprawnienia do kierowania pojazdami i wydania prawa jazdy. Wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta jest wadliwa bowiem dysponuje on aktualnym orzeczeniem lekarskim Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, w którym stwierdzono brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Nadto podniósł, że żaden przepis prawa nie stanowi, że ubieganie się o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami uzależnione jest od upływu czasu na jaki został określony termin ponownego lub kontrolnego badania lekarskiego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że podstawami prawnymi wydanej decyzji jest przede wszystkim ustawa Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r., ustawa o kierujących pojazdami z dnia 5 stycznia 2011 r. oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami do czasu wykazania się brakiem przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zgodnie z § 11 i § 12 cyt. rozporządzenia osoba badana lub podmiot kierujący na badania może w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia wnieść odwołanie od jego treści wraz z uzasadnieniem. Przy czym skarżący skorzystał z prawa do wniesienia odwołania i poddał się badaniu w organie odwoławczym zgodnie z treścią § 12 ust. 3 pkt. 1 cytowanego rozporządzenia. W wyniku przeprowadzonego badania lekarskiego uznano, że istnieją przeciwwskazania do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A, A1, B, B1,T, B+E i wyznaczono datę następnego badania lekarskiego na dzień [...] lipca 2015 r. Organ administracyjny zaakcentował, że orzeczenie lekarskie wydane przez uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego jest ostateczne (§13 ust 2 wskazanego rozporządzenia). Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 103 ust. 3 o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Organ II instancji podzielił zapatrywania sądów administracyjnych, że Starosta jest związany ostatecznym orzeczeniem lekarskim stwierdzającym przeciwwskazania do kierowania pojazdami mechanicznymi (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 10.10.2013 r., I OSK 952/12, G. Prawna SiA 2013/239/12). SKO podkreśliło, iż orzeczenie lekarskie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 2 kpa i stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Organ odwoławczy podał, iż zarówno Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy, jak i Instytut Medycyny Pracy zgodnie orzekły, że skarżący nie może w związku ze swoim stanem zdrowia kierować pojazdami (k. 10 i 13, 16 akt administracyjnych). Zdaniem SKO skarżący składając ponowny wniosek w dniu 6 lutego 2014 r. zdawał sobie doskonale sprawę z faktu, że istniało w obrocie prawnym orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. ustalające następny termin badania na dzień [...] lipca 2015 r. i to do tego momentu należy uznać niezdolność skarżącego do prowadzenia pojazdów silnikowych. Według Kolegium nie ulega wątpliwości, że skarżący R.J. celowo ukrył przed Wojewódzkim Ośrodkiem Medycyny Pracy fakt, że w obrocie prawnym istnieje orzeczenie lekarskie wydane przez Instytut Medycyny Pracy zabraniające mu prowadzenia pojazdów silnikowych do dnia [...] lipca 2015 r. Jednocześnie Kolegium zaakcentowało, że skarżący składał oświadczenie organowi skutkach odpowiedzialności karnej za składanie tego typu oświadczeń organowi administracji publicznej, wykorzystując przy tym niewiedzę tegoż organu i wprowadzając go celowo w błąd. Pomimo tego R.J. złożył tego typu oświadczenie licząc na to, że Urząd Miasta wyda mu wtórnik. Takie postępowanie skarżącego abstrahując od świadomego wprowadzenia w błąd organu administracji publicznej, wyczerpuje w ocenie Kolegium znamiona czynu stypizowanego w art. 233 § 1 kk i jako takie powinno być przedmiotem badania organów ścigania, albowiem nie ma żadnych wątpliwości w ocenie Kolegium, że skarżący wiedział, że do dnia [...] lipca 2015 r. ma zakaz prowadzenia pojazdów silnikowych. SKO podkreśliło, iż zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. takie orzeczenie wydane w trybie odwoławczym jest ostateczne i organ nie może go kwestionować ani moderować.

R.J. od w/w decyzji złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisów ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (DZ.U Nr 30 poz. 151 ze zm.) i wniósł o jej uchylenie w całości.

W uzasadnieniu skargi strona podtrzymała swoje argumenty uprzednio wyrażone w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a nadto podniósł, że w jego ocenie w każdej chwili kiedy ustanie przyczyna, która spowodowała cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami zainteresowany może ubiegać się o jego przywrócenie. Skarżący podkreślił, iż dysponuje orzeczeniem lekarskim nr [...] stwierdzającym brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i wyznaczającym inny termin ponownego badania. Skarżący odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych, z którego wynika, że orzeczenia lekarskie wydane w trybie rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez starostę postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają formalnoprawnych podstaw do ich kwestionowania.

Kierując się zatem orzecznictwem NSA i wojewódzkich sądów administracyjnych zdaniem skarżącego skoro istnieje w obrocie prawnym późniejsze ostateczne orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwskazań do kierowania pojazdami, to winno być ono uwzględniane przez organy i stanowić winno dla organu podstawę do przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami.

Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem zawartym w uzasadnieniu decyzji SKO, iż celowo ukrył przed Wojewódzkim Ośrodkiem Medycyny Pracy fakt istnienia orzeczenia lekarskiego z Instytutu Medycyny Pracy. Zwrócił uwagę, iż odwołanie od decyzji Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy składał do Instytutu Medycyny Pracy za pośrednictwem OMP wobec czego niezrozumiałym jest jak organ administracji wyższego szczebla jakim jest SKO może wysuwać takie oskarżenia. Zdaniem skarżącego fakt istnienia orzeczenia z Instytutu Medycyny Pracy był znany z urzędu Wojewódzkiemu Ośrodkowi Medycyny Pracy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Sądowa kontrola legalności (zgodności z prawem) zaskarżonej decyzji wykazała, iż nie narusza ona prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygniętej nią sprawy administracyjnej. Wskazania wymaga, iż w ramach sprawowanej kontroli legalności działań organów administracji publicznej usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego przez sąd administracyjny może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania w zakresie określonym w art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), przywoływanej w dalszej części jako p.p.s.a. Ponadto wymaga podkreślenia, iż sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Poddana tak rozumianej kontroli sądowej decyzja dotyczyła odmowy przywrócenia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami i wydania wtórnika prawa jazdy. Z wnioskiem takim skarżący zwrócił się do organu na podstawie orzeczenia Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] lutego 2014 r. stwierdzającego brak przeciwwskazać do kierowania pojazdami. Dodać należy, iż uprawnienie to zostało skarżącemu cofnięte na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2012 r. w związku niestawieniem się skarżącego na badania. Natomiast po stawieniu się na badania w dniu [...] maja 2012 r. OMP stwierdził istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami przez skarżącego, a w wyniku odwołania opinia taka została potwierdzona przez Instytut Medycyny Pracy w orzeczeniu z dnia [...] lipca 2012 r., z jednoczesnym ustaleniem terminu kolejnego badania na [...] lipca 2015 r.

Przedmiotem rozpoznania Sądu w przedmiotowej sprawie było zatem przede wszystkim rozważenie charakteru prawnego orzeczenie lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi lub brak takich przeciwskazań. Sąd podzielił stanowisko skarżącego wskazujące, że organ administracji publicznej związany jest z treścią orzeczenia lekarskiego. Orzeczenie jest bowiem wydawane przez osoby posiadające wiadomości specjalne. Procedura oceny stanu zdrowia kierowcy ma charakter szczególny, odrębny od procedury administracyjnej i jest prowadzona wyłącznie przez uprawnione osoby (lekarz z uprawnieniami) co wynika z treści rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U Nr 2 poz. 15) obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowe orzeczenie lekarskie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 kpa a więc jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co w nim urzędowo zaświadczone. Wyklucza to możliwość kontrolowania treści orzeczenia lekarskiego, tak jak opinii biegłego, przez organ administracyjny prowadzący postępowanie a w dalszej kolejności także przez sąd administracyjny. Przyjęcie stanowiska, że orzeczenie lekarskie stanowi dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez uprawnionego lekarza państwowej jednostki organizacyjnej oznacza, że w myśl art. 76 § 3 kpa należy przyjąć za dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu. Przepisy kpa nie wprowadzają ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego. W razie obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego nie może on być potraktowany jako dowód w sprawie. Tym samym dokonywana kontrola legalności zaskarżonych decyzji winna zatem uwzględniać charakter orzeczenia lekarskiego jako środka dowodowego, o którym mowa w art. 76 § 2 kpa.

W przedmiotowej sprawie zdaniem sądu domniemanie zgodności z prawem orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] lutego 2014r wystawionego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy zostało obalone i jako takie nie mogło stanowić dowodu w sprawie o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi.

Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30 poz. 151 ze zm.) osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego ze względu na stan zdrowia podlega badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zagadnienie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o takie uprawnienia w dniu orzekania przez skarżony organ regulowało rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2013 r. poz. 133; obowiązujące go dnia 19 lipca 2014 r.). Zgodnie z treścią § 9 cyt. rozporządzenia podmiotem uprawnionym do przeprowadzenia badań lekarskich m.in. osób ubiegających się o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami cofniętego ze względu na stan zdrowa są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy. W myśl ust. 2 cyt. przepisu w stosunku do osób ubiegających się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego ze względu na stan zdrowia rozporządzenie nałożono na osobę badaną obowiązek dostarczenia dokumentacji medycznej z badania, na podstawie którego wydano orzeczenie lekarskie stanowiące podstawę do cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym ze względu na stan zdrowia.

W rozpoznawanej sprawie R.J. poddając się w lutym 2014 r. badaniu w Ośrodku Medycyny Pracy takiej dokumentacji nie dostarczył co sam potwierdził w swoich pismach do organów administracji, jak i w skardze do Sądu. Wobec sprzecznych orzeczeń lekarskich (z dnia [...] lutego 2014 r. i z dnia [...] maja 2012 r. o raz z [...] lipca 2012 r.) i to w okresie gdy wyznaczony przez organ II instancji – Instytutu Medycyny Pracy okres kontrolnego badania lekarskiego nie upłynął - Prezydent Miasta dopuścił dowód na okoliczność czy w badaniu lekarskim w dniu [...] lutego 2014 r. lekarz orzecznik dysponował dokumentacją medyczną z poprzednich badań, a w szczególności dokumentacją w związku z którą cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami.

Uzyskana odpowiedź Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy wykazała, że lekarz orzecznik taką dokumentacją przy badaniu skarżącego nie dysponował.

W ocenie Sądu dowód ten wskazuje na brak możliwości uznania orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. za dowód, iż stan zdrowia R.J. pozwala na przywrócenie mu uprawnień do kierowania pojazdami.

Należy podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazujące, iż wyznaczenie terminu badania kontrolnego jest spowodowane rodzajem schorzenia oraz okresem czasu pozwalającym na usuniecie objawów choroby w takim stopniu iż zażegnana jest możliwość ich wystąpienia. Z doświadczenia życiowego bowiem wiadomo, że w niektórych chorobach objawy ustępują stosunkowo szybko co nie oznacza, że nie ma obawy o ich ponowienie , mimo stosowanej terapii zalecanej przez lekarzy i sumienności chorego w leczeniu.

Zatem samopoczucie skarżącego oraz przekonanie, iż wolny jest od choroby i uzyskane potwierdzenie przez lekarza w tym względzie, który jednakże nie dysponował całokształtem historii jego choroby nie mogą stanowić wystarczającego dowodu na przywrócenie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Tym bardziej, że w takiej sytuacji zachodzi prawdopodobieństwo wyrządzenia przez skarżącego szkody, w takim przypadku nie ze swojej winy, podczas kierowania pojazdem, nie tylko samemu sobie, ale także osobom trzecim - innym uczestnikom ruchu drogowego.

Jednocześnie Sąd podzielił stanowisko organu I instancji co do charakteru czynności polegającej na odmowie przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami, wydania wtórnika prawa jazdy czy też zwrotu prawa jazdy. W ocenie Sądu odmowa ta nie jest czynnością materialno-techniczną.

W ślad za J. Borkowskim (vide: J. Borkowski, podmiot uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w świetle ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Samorząd Terytorialny 1997,nr 5 s.8-9) Sąd podziela stanowisko na temat czynności materialno-technicznych, ,,iż stanowią one formę działania używaną wtedy, gdy należy stosować prawo materialne bez wchodzenia w spór co do jego treści lub ze względu na to, że nie trzeba dokonywać jego ustalenia. Z tego tez względu do zastosowania tej prawnej formy działania administracji wystarcza w pewnych przypadkach uproszczona procedura administracyjna, a częściej – wystarczy przy ich stosowaniu zachowanie tylko nielicznych formalności ułatwiających zastosowanie prawa materialnego w dalszym stanie faktycznym i prawnym. Czynność materialno –techniczna stanowi prosty przypadek stosowania prawa bez odwoływania się do względów celowości."

O ile zatem zwrot prawa jazdy jest wzmiankowaną czynnością materialno-techniczną o tyle odmowa zwrotu – już nie. Mieści się ona w sferze działań decyzyjnych organów administracji publicznej podejmowanych w trybie jurysdykcyjnym.

Powyższe okoliczności zadecydowały, iż Sąd skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił.