Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 185/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art, 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 40 c, art. 41, art. 64 uist. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

W. R. (skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] kary pieniężnej w wysokości 7 020,00 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] maja 2009 r. w miejscowości C. na drodze krajowej nr [...], o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t przeprowadzono kontrolę drogową samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...]. W toku czynności ustalono, że kierujący pojazdem W. R. wykonywał przewóz kruszywa budowlanego z miejscowości K. do miejscowości J. w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej T. Podczas kontroli ustalono, iż kierujący pojazdem posiada wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. W trakcie kontroli dokonano ważenia pojazdu na stanowisku do pomiaru masy pojazdów mieszczącego się w miejscowości G. przy drodze wojewódzkiej nr [...]. W wyniku przeprowadzonego pomiaru stwierdzono przekroczenie nacisku podwójnej osi napędowej pojazdu (przy rozstawie osi składowych od 1,3 m do 1,8 m) o 7,324 t. (rzeczywisty nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu wyniósł 23,324 t.) oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej trzyosiowego pojazdu samochodowego o 5,086 t. (rzeczywista masa całkowita kontrolowanego trzyosiowego pojazdu samochodowego wyniosła 30,086 t). W trakcie kontroli przesłuchano także skarżącego, który zeznał, iż wiedział o przekroczonych parametrach, gdyż dokonano stosownych pomiarów w miejscu załadunku, co potwierdzono w dokumentach wywozowych. Z przeprowadzonych czynności sporządzono protokół kontroli nr [...], który został podpisany przez kierującego pojazdem bez uwag.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2009r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 7 020, 00 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1, art. 40 c, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm. dalej zwaną jako u.d.p.), art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego ich wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., Nr 32, poz. 262 ze zm.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. (Dz. U. z 2005 r., Nr 219, poz. 1861), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że skontrolowany pojazd jest pojazdem nienormatywnym na co wskazują wyniki pomiarów dokonanych wagami statycznymi posiadającymi legalizacje. Odwołując się do treści art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym zgodnie z którym przejazd pojazdem nienormatywnym jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia organ wskazał, iż W. R. w trakcie czynności kontrolnych oraz w toku postępowania wyjaśniającego nie przedstawił przedmiotowego zezwolenia.

W odwołaniu od tej decyzji W. R. zarzucił naruszenie obowiązującego prawa. Wskazał, iż kontrola została przeprowadzona na podstawie obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego, zaś w dniu wydania decyzji przez organ I instancji nastąpiła zmiana przepisów w tym zakresie, tj. obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) nie podzielił zarzutów odwołującego się i opisaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Organ odwoławczy stwierdził, iż decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem GITD podkreślił, że kontrola przeprowadzona w dniu [...] maja 2009 r. wykazała, iż doszło do przekroczenia dopuszczalnej masy pojazdów oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach natomiast przewoźnik nie miał zezwolenia wymaganego przez art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym na przejazd pojazdem nienormatywnym.

W tym stanie rzeczy organ uznał za zasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej, którą wyliczono uwzględniając załącznik nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Organ nie podzielił zarzutów W. R. podkreślając, iż podstawa nakładania kar pieniężnych jest zawarta w ustawie o drogach publicznych, a nie we wskazanym przez odwołującego się rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie kontroli przewozu drogowego. Wobec tego, iż wspomniana ustawa nie uległa zmianie GITD stwierdził, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. R. wniósł o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego. W uzasadnieniu skarżący ponownie przytoczył argumentację powołaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentacje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo.

W niniejszej sprawie skarżący W. R. nie kwestionuje ustaleń faktycznych dokonanych przez organ, co do prawidłowości dokonanych pomiarów nacisków i masy pojazdu. Z protokołu kontroli nr [...] znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że nastąpiło przekroczenie nacisku podwójnej osi napędowej pojazdu poddanego kontroli (przy rozstawie osi składowych od 1,3 m do 1,8 m) o 7,324 t. (rzeczywisty nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu wyniósł 23,324 t.) oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej trzyosiowego pojazdu samochodowego o 5,086 t. (rzeczywista masa całkowita kontrolowanego trzyosiowego pojazdu samochodowego wyniosła 30,086 t.). W aktach sprawy znajduje się również protokół pomiaru terenu przeprowadzonego przez uprawnionego geodetę a także świadectwa legalizacji wag użytych do ważenia pojazdu podczas przedmiotowej kontroli. Powyższe dokumenty nie budzą wątpliwości Sądu, co do ich rzetelności. Nie były zresztą kwestionowane przez stronę. W. R. w toku kontroli zeznał, że wiedział o przekroczonych parametrach gdyż stosownych pomiarów dokonano w miejscu załadunku, co potwierdzono w dokumentach wywozowych.

Z protokołu kontroli podpisanego przez stronę bez uwag wynika ponadto, że kierowca, którym w niniejszej sprawie był skarżący, został poinformowany o technice najeżdżania pojazdem na wagi i zjeżdżania z nich, miał możliwość sprawdzenia numerów fabrycznych wag ze świadectwami legalizacji, świadectwa legalizacji przyrządów pomiarowych oraz protokółu pomiaru równości terenu na stanowisku do ważenia pojazdów. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, iż organ prawidłowo uznał przedmiotowy pojazd za pojazd nienormatywny.

Przejazd pojazdem nienormatywnym może odbyć się pod warunkiem uzyskania zezwolenia o jakim mowa w art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Takiego zezwolenia skarżący nie posiadał.

W myśl art. 13 g ust. 1 u.d.p. za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodne z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie zaś do art. 40 c) u.d.p. w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (...) ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej (...). Wysokość kar pieniężnych określona została w załączniku nr 2 do u.d.p. W rozpatrywanej sprawie organ prawidłowo ustalił wysokość należnej kary pieniężnej, co wynika z zestawienia szczegółowo opisanego w zaskarżonej decyzji.

W niniejszej sprawie skarżący zarzuca, że przedmiotowa kontrola została przeprowadzona na podstawie obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego, zaś w dniu wydania decyzji przez organ I instancji nastąpiła zmiana przepisów w tym zakresie, tj. obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego. Z powyższego strona wywodzi, że "orzekano o karze w momencie, gdy przepisy na podstawie których przeprowadzono kontrolę i ustalano naruszenia już nie obowiązywały".

Zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w dniu kontroli, tj. [...] maja 2009 r. czynności kontrolne przeprowadzono na podstawie obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz. U. z 2008 r. Nr 76, poz. 454). W tym stanie rzeczy organ miał podstawę do uwzględnienia protokołu kontroli nr [...] jako dowodu w niniejszej sprawie i na podstawie zamieszczonych w nim zapisów ustalić stan faktyczny sprawy. Późniejsza utrata mocy obowiązującej tego aktu, co nastąpiło z dniem 7 września 2009 r. ustawą z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz zmianie niektórych innych ustaw (v. art. 37 pkt 5, art. 70 nie ma bowiem wpływu na ważność i prawidłowość ustaleń dokonanych podczas przedmiotowej kontroli.

W związku z zarzutem skargi wyjaśnić również trzeba, że podstawą wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej były przepisy art. 13 ust. 1 pkt 2, 13 g ust. 1, art. 40 c), art. 41 u.d.p. oraz art. 64 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym, które w okresie od dnia kontroli do wydania zaskarżonej decyzji nie uległy zmianie.

Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.