Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1199/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Karol Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. C. R. I. w Rz. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 marca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 418/14 w sprawie ze skargi F. C. R. I. w Rz. na informację Ministra Gospodarki z dnia 21 stycznia 2014 r. nr w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od F. C. R. I. w Rz. na rzecz Ministra Gospodarki kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 marca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 418/14, wydanym w sprawie ze skargi F.C. R. I. w Rz. na informację Ministra Gospodarki - Departament Wdrażania Programów Operacyjnych z dnia 21 stycznia 2014 r. nr .w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, oddalono skargę.

Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

F. C. R. I. w Rz., zwana dalej "skarżącą", złożyła wniosek o dofinansowanie projektu nr . w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-20013 Działanie 3.1. PO IG.

Rozpatrując protest skarżącej na etapie merytorycznej oceny wniosku Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej podzielił stanowisko organu pierwszej, według którego projekt nie uzyskał wystarczającej liczby punktów z oceny merytorycznej fakultatywnej, pozwalającej na rekomendowanie go do dofinansowania ze środków unijnych. W ocenie obu organów o odmowie przyjęcia projektu do dofinansowania zadecydował brak spełnienia przez projekt kryterium fakultatywnego pn. "Wnioskodawca zapewnia udział podmiotu prywatnego w roli koinwestora na etapie wejścia kapitałowego", za co przyznano 0 punktów.

Zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach oceny wspomnianego programu operacyjnego, jak podniósł organ, Wnioskodawca zapewnia udział podmiotu prywatnego w roli koinwestora na etapie wejścia kapitałowego, który będzie obejmował udziały lub akcje w spółkach powstałych w ramach preinkubacji za wkład pieniężny w wysokości przynajmniej odpowiadającej wartości 10% łącznej wartości wkładu kapitałowego wniesionego w nowopowstałe innowacyjne przedsiębiorstwo przez Wnioskodawcę i łączna wartość wniesionych środków pieniężnych na pokrycie objętych udziałów lub akcji przez koinwestora wyniesie przynajmniej 10% łącznej wartości wkładów kapitałowych wniesionych przez Wnioskodawcę we wszystkie nowopowstałe przedsiębiorstwa w projekcie.

W ocenie organu odwoławczego umowy ramowe w zakresie współinwestowania inwestycji zawarte przez skarżącą z P. K. oraz S. L. nie gwarantują spełnienia przez skarżącą powyższego kryterium. Umowy te mają niewiążący charakter, zbliżony swym charakterem do listów intencyjnych, nie gwarantujące pozyskania planowanych środków inwestycyjnych na potrzeby objęcia projektu dofinansowaniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., o czym była mowa na wstępie, oddalił skargę skarżącej, podzielając stanowisko organu w kwestii nie spełnienia wspomnianego kryterium. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w świetle wspomnianych umów ramowych, osoby które je podpisały zadeklarowały jedynie, czy w projekcie wezmą udział. Wynika to z treści umów ramowych, w świetle których dopiero po przeprowadzeniu oceny projektu inwestycyjnego zostanie podjęta decyzja dotycząca wsparcia kapitałowego (ust. 4 i 5 preambuł tych umów), przy czym Koinwestor zobowiązuje się do dokonania wejść kapitałowych pod warunkiem ich akceptacji (§ 1 ust. 4 i 5 tych umów). Postanowień tych umów nie mogą zmieniać oświadczenia skarżącej co do ich interpretacji.

Skarżąca wywiodła skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna w pierwszej kolejności zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 30c ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) oraz (w ramach postanowień systemu realizacji programu operacyjnego) wzoru wniosku o dofinansowanie w zakresie treści załącznika nr 7 wraz z instrukcją jego wypełnienia, a także pkt. 3 Kryteriów merytorycznych fakultatywnych zawartego w cz. II "Przewodnika po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013" i art. 3 § 3 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., a także art. 65, art. 353 § 1 i art. 354 § 1 k.c. przez oddalenie skargi.

Skarga kasacyjna zarzuciła także naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie art. 65, art. 353 § 1 i art. 354 § 1 k.c. w zw. z treścią wspomnianych umów ramowych z koinwestorami oraz art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i z art. 3 § 3 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., co doprowadziło do wadliwego uznania przez Sąd, iż w/w umowy z koinwestorami nie kreują zobowiązań, które spełniałyby kryterium merytoryczne fakultatywne nr 3 pn. "Wnioskodawca zapewnia udział podmiotu prywatnego w roli koinwestora na etapie wejścia kapitałowego", przy czym m.in. nie wyjaśniono od strony pozytywnej, na czym takie zapewnienie winno polegać, zamiast dojścia przez Sąd pierwszej instancji do prawidłowego wniosku, że umowy ramowe zawarte przez skarżącego z koinwestorami stanowią zobowiązania w znaczeniu prawnym i wiążą strony, a nie są wyłącznie luźnymi deklaracjami;

Skarga kasacyjna wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

W sprawie, co wymaga podkreślenia, został zebrany pełny materiał dowodowy.

Istota sprawy sprowadza się do skontrolowania prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, podzielającego stanowisko organu w kwestii braku spełnienia przez skarżącą, mającego istotne znaczenie dla wyniku sprawy, kryterium zapewnia udział podmiotu prywatnego w roli koinwestora na etapie wejścia kapitałowego, który będzie obejmował udziały lub akcje w spółkach powstałych w ramach preinkubacji za wkład pieniężny w wysokości przynajmniej odpowiadającej wartości 10% łącznej wartości wkładu kapitałowego wniesionego w nowopowstałe innowacyjne przedsiębiorstwo przez Wnioskodawcę i łączna wartość wniesionych środków pieniężnych na pokrycie objętych udziałów lub akcji przez koinwestora wyniesie przynajmniej 10% łącznej wartości wkładów kapitałowych wniesionych przez Wnioskodawcę we wszystkie nowopowstałe przedsiębiorstwa w projekcie. W szczególności istotne znaczenia ma przesądzenie kwestii, czy omawiane umowy ramowe, na które powoływała się skarżąca, można uznać za miarodajne dla potrzeb spełnienia przez nią powyższego kryterium.

Nie należy zaś do właściwości sądu administracyjnego badanie, a tym bardziej zakwestionowanie, omawianych umów ramowych z punktu widzenia ich zgodności z przepisami Kodeksu cywilnego, w tym także z przepisami tego kodeksu wskazanymi w skardze kasacyjnej. Dokonywanie takiej oceny, na wniosek jednej ze stron, podlega właściwości sądu powszechnego.

Natomiast, o czym była już mowa, przedmiot oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego został ograniczony do skontrolowania prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, podzielającego pogląd organu, że umowy ramowe nie stanowią dowodu na okoliczność wywiązania się skarżącej z wypełnienia omawianego kryterium dotyczącego udziału w projekcie koinwestorów.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zasadności zarzutów naruszenia przez Sąd pierwszej instancji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa w następstwie zaakceptowania stanowiska organu, iż omawiane ramowe umowy nie mogą być uznane jako dowód spełnienia przez skarżącą kryterium zagwarantowania udziału wspomnianych koinwestorów w realizacji projektu w sytuacji, gdyby miałoby dojść do objęcia tego projektu dofinansowaniem ze środków unijnych. Treść tych umów, na co w szczególności trafnie wskazał organ, jest nieprecyzyjna, a w szczególności obarczona różnymi warunkami odwołującymi się do potrzeby dokonania bliżej niesprecyzowanych od strony podmiotowej ocen projektu. Do tej przekonującej argumentacji organu, zaaprobowanej przez Sąd pierwszej instancji, można jeszcze dodać, że umowy ramowe dają koinwestorowi niczym nieskrępowane prawo ich wypowiedzenia (§ 4 ust. 3 umów).

Z powyższych względów niewadliwa jest zaakceptowana przez Sąd pierwszej instancji ocena organu w zakresie braku spełnienia przez projekt skarżącej spornego kryterium dotyczącego udziału koinwestorów.

W tym stanie sprawy skarga kasacyjna, jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.