Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 92/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 § 1, art. 121 § 2, art. 122 § 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi R. Z. i M. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 29 października 2022 r. nr SKO.418/22/2021 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 października 2021 r. nr SKO.418/22/2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w Rzeszowie, po rozpoznaniu zażalenia M. Z. i R. Z., utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza [...] z dnia 9 września 2021 r. nr OŚ.6331.15.13.2020.GE w przedmiocie nałożenia na wymienionych grzywny w wysokości 5 000 zł celem przymuszenia do wykonania obowiązku. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia Kolegium powołało art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." w zw. z art. 18 oraz art. 122 § 2 i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.), określanej następnie jako "u.p.e.a.".

Wskazanym postanowieniem z dnia 9 września 2021 r. Burmistrz [...] nałożył na M. Z. i R. Z. grzywnę w wysokości 5 000 zł celem przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Naczelnika Miasta i Gminy (NMiG) w [...] z dnia 14 września 1984 r. nr UMiG-720/13/84 w sprawie zmiany stanu wody na gruncie. Jednocześnie organ postanowił pobrać opłatę za wydanie przedmiotowego postanowienia w wysokości 68 zł, wezwał wymienionych do wpłacenia powyższych kwot w terminie siedmiu dni od daty doręczenia tego postanowienia oraz wezwał do wykonania obowiązku wynikającego z powołanej decyzji NMiG w [...]. W uzasadnieniu Burmistrz wskazał, że decyzją tą K. Z. - ówczesny właściciel położonej w D. działki ewid. nr [...] - zobowiązany został do przywrócenia na swojej działce stanu poprzedniego przez wykonanie rowu odpływowego na długości swojej parceli. W toku postępowania ustalono, że wymieniony zmarł. Ustalono również, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 24 lutego 1994 r. (sygn. akt [...]) spadek po K. Z. na podstawie ustawy nabyli: wdowa M. Z.1 w 1/3 części oraz synowie A. i R. Z. po 1/3 części, z tym, że wchodzące w skład spadku gospodarstwo rolne położone w D., gm. [...], odziedziczyli z mocy ustawy: wdowa M. Z.1 w 1/2 części oraz syn R. Z. w 1/2 części. W roku 2014 M. Z.1 zbyła na rzecz syna R. Z. i synowej M. Z. własność nieruchomości stanowiącej m. in. działkę ewid. nr [...] położoną w D. M. Z. zmarła i zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 28 kwietnia 2021 r. (sygn. akt [...]) spadek po niej nabyli: syn R. Z. w 1/2 części oraz syn A. Z. w 1/2 części. Z powyższego – zdaniem organu - wynika, że położona w D. nieruchomość, której dotyczy decyzja NMiG w [...], wraz ze związanymi z nią obowiązkami, w całości pozostaje we własności i posiadaniu R. Z. i jego żony M. Z.

Podczas kontroli przeprowadzonej 17 czerwca 2021 r. stwierdzono, że obowiązki wynikające z przedmiotowej decyzji nie zostały wykonane. W związku z powyższym do zobowiązanych wystosowane zostało upomnienie z dnia 14 lipca 2021 r., zawierające wezwanie do wykonania obowiązku oraz informację, że w razie jego niewykonania sprawa skierowana zostanie na drogę postępowania egzekucyjnego. Dnia 13 sierpnia 2021 r. ponownie przeprowadzono kontrolę stanu wykonania obowiązku i stwierdzono, że prace opisane w decyzji w dalszym ciągu nie zostały wykonane. Sporządzono zatem tytuł wykonawczy, który doręczony został zobowiązanym w dniu 20 sierpnia 2021 r. W siedmiodniowym terminie zobowiązani nie zgłosili zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego.

M. Z. i R. Z. złożyli na powyższe postanowienie zażalenie. Wskazali, że w sprawie zachodzą co najmniej trzy przesłanki zarzutu w sprawie egzekucyjnej tj. nieistnienie obowiązku, określenie obowiązku niezgodne z treścią oraz wygaśnięcie obowiązku w całości. Działania Burmistrza traktują jako kolejną próbę legalizacji rowu na ich działce siedliskowej nr ewid. [...]. Podnieśli, że w piśmie z dnia 26 lipca 2021 r. poinformowali organ, że Wody Polskie prowadzą postępowanie administracyjne, wyjaśniające sprawę przedmiotowego rowu melioracyjnego. Składający zażalenie zauważyli, że działka nr [...] nigdy nie była obciążona żadnymi rowami, stanowią ją grunty rolne zabudowane. Dlatego nie zgadzają się z określeniem treści decyzji jako przywrócenie stanu poprzedniego przez wykonanie rowu odpływowego. Zauważyli, że w 1994 r. Spółki Wodne z udziałem Urzędu Gminy i Miasta w [...] odkopały i pogłębiły rów melioracyjny, wbudowano też na części podwórza kręgi betonowe średnicy 600 mm. Działania te były nielegalne, wymagały odpowiednich pozwoleń wodno-prawnych. Ich zdaniem, odpowiedzialnym za utrzymanie urządzeń kanalizacyjnych jest Burmistrz. Ponadto, rów, ze względu na warunki techniczne, ukształtowanie terenu brak spadku w kierunku spływu rowu, szkody i zagrożenie jakie stwarza dla ludzi i budynków, nie ma żadnego logicznego i ekonomicznego uzasadnienia, prawa bytu na ich działce siedliskowej.

Po rozpatrzeniu tego środka zaskarżenia SKO w Rzeszowie utrzymało kwestionowane postanowienie w mocy (postanowieniem z 29 października 2021 r.). Organ podniósł, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego poprzez wykonanie rowu odpływowego na długości działki nr [...] nie został wykonany. Powyższe ustalił organ I instancji w czasie przeprowadzonych na gruncie oględzin 17 czerwca 2021 r. oraz 13 sierpnia 2021 r. Kolegium podniosło, że w zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny możliwe jest zakwestionowanie dopuszczalności oraz prawidłowości skorzystania przez organ egzekucyjny z tego środka egzekucyjnego. W drodze takiego zażalenia nie można natomiast kwestionować zasadności obowiązku, do którego wykonania grzywna ma przymusić. Organ egzekucyjny nie jest bowiem uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, co wprost wynika z art. 29 § 1 u.p.e.a. Kwestie takie jak istnienie obowiązku i jego wymiar rozstrzygane są na etapie jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. Z kolei, zadaniem organu egzekucyjnego jest stosowanie środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie (art. 7 § 1 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny nie jest natomiast władny podejmować żadnych działań ingerujących w treść decyzji, stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Zdaniem SKO, poddane kontroli postanowienie Burmistrza [...] o nałożeniu grzywny zostało wydane przez organ właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości, której dotyczy obowiązek określony decyzją NMiG w [...] (art. 20 § 1 pkt 2 oraz art. 22 § 5 pkt 2 u.p.e.a.), we właściwej procedurze tj. po wszczęciu z urzędu postępowania egzekucyjnego poprzez nadanie tytułowi wykonawczemu przez siebie wystawionemu klauzuli o skierowaniu tego tytułu do egzekucji administracyjnej (art. 26 § 1 u.p.e.a.). Jednocześnie składający zażalenie zostali wcześniej upomnieni w zakresie konieczności wykonania obowiązku, co oznacza, że środek egzekucyjny o charakterze przymuszającym został w sprawie zastosowany względem zobowiązanych wobec wyczerpania możliwości doprowadzenia do dobrowolnego zrealizowania obowiązku wynikającego z decyzji NMiG w [...]. Nadto, postanowienie Burmistrza zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 122 § 2 u.p.e.a., albowiem jest tam wezwanie do uiszczenia grzywny w oznaczonym terminie, a także wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Nie budzi – zdaniem Kolegium - wątpliwości, że w niniejszej sprawie jednocześnie zaistniała i nie ustała przesłanka faktyczna wydania postanowienia o nałożeniu grzywny odnoszona do braku dobrowolnego zrealizowania nałożonego na zobowiązanych obowiązku (art. 7 § 3 u.p.e.a.). W ocenie Kolegium, ustalona w niniejszej sprawie wysokość grzywny pozostaje równocześnie zgodna z treścią art. 121 § 2 u.p.e.a., gdyż brak jest uzasadnionych powodów, by przyjąć, że kwota 5 000 zł została wyznaczona przez organ egzekucyjny arbitralnie, w szczególności, iż jako nadmierna, pozostawałaby nieadekwatna z punktu widzenia celu nałożenia grzywny, tj. przymuszenia zobowiązanych do wykonania nałożonego na nich obowiązku. Odmiennej oceny nie mogą zaś uzasadniać podniesione w treści złożonego zażalenia zarzuty egzekucyjne, które nie mogą podlegać merytorycznemu rozważeniu w niniejszym postępowaniu.

Odnosząc się natomiast do kwestii następstwa prawnego po zmarłym K. Z. Kolegium wskazało, że M. Z. i R. Z. są osobami fizycznymi, które w 2014 r. nabyły w drodze umowy darowizny od M. Z. (matki R. Z.) prawo własności działki nr [...] w D., której poprzedni właściciel – K. Z. został przez NMiG w [...] zobowiązany do wykonania określonych prac budowlanych. Fakt przysługującego skarżącym prawa własności do spornej nieruchomości potwierdza księga wieczysta nr [...] oraz dokonane przez organ I instancji ustalenia w zakresie postępowań spadkowych toczących się po śmierci K. Z. oraz M. Z. (matki R. Z.). W niniejszej sprawie nastąpiła więc zmiana osób zobowiązanych wynikła z następstwa prawnego, nie zaś błąd co do osoby zobowiązanej.

M. Z. i R. Z. złożyli na postanowienie Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie. Zarzucili: nierozpoznanie meritum sprawy, zajmowanie się przez SKO kwestiami drugorzędnymi a nie zasadniczymi, naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, błąd w ustaleniach faktycznych, dowolność i sprzeczność oceny zebranego materiału. Podnieśli, że decyzja z 14 września 1984 r. została wykonana jeszcze w 1994 r. przez ówczesną władzę, kiedy został wybrany rów o głębokości 1,20 m i szerokości 2,5 m przez środek podwórka, o czym pisali w zażaleniu. Skarżący wskazali na niewykonalność powyższej decyzji (bowiem nie wskazuje ona parceli, na której ma być wykonany rów, jak też nie ma w niej precyzyjnego określenia wymiarów i jego położenia) oraz tytułu wykonawczego. Zauważyli, że nie są adresatami obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego i decyzji stanowiącej podstawę jego wydania. W ich ocenie, tytuł ten nie koresponduje z decyzją z 14 września 1984 r. Decyzja ta nie dotyczy ich ani ich działki nr [...] położonej w D. Została wydana w stosunku do K. Z., w sytuacji gdy własność działki nr [...] należała po 1/2 do K. Z. i jego żony M. Z. - córki F. i H., co potwierdza odpis z KW [...] i co jednoznacznie potwierdza, że decyzja, która nie zawiera nr działki tj. [...] albo dotyczy innej działki/parceli albo jest dotknięta wadą nieważności lub nie jest ostateczna, skoro w ogóle nie była adresowana do właściwych stron tj. M. Z. i K. Z. Podkreślili, że właścicielem działki nr [...], z której powstała sąsiednia działka nr [...] była K. Z. - żona zmarłego w 1978 r. A. Z., czego organy w ogóle nie oceniają, a może być tak, że adresatem decyzji z 14 września 1984 r. jest K. Z., a nie K. Z. - współwłaściciel działki nr [...], ponieważ to K. Z. była tylko w 1984 r. właścicielem działki nr [...], która powstała z działki nr [...], natomiast decyzja w ogóle nie zawiera nr działki i to może generować dowolne ustalenia organu i nakładanie na nich grzywny w celu wykonania obowiązku mimo, że decyzja nie dotyczy K. Z. Skarżący zauważyli, że SKO pisze o rowie odwadniającym, a Burmistrz o rowie odpływowym, a to jest zasadnicza różnica, bowiem z dokumentacji technicznej Spółki Wodnej [....] z 1970 r. zgodnie z pkt 3.1, odpływy należą do urządzeń melioracyjnych i znajdują się w ewidencji/wykazie tej spółki wodnej, natomiast rowy odwadniające mają inną kategorię prawną.

W odpowiedzi na skargę SKO w Rzeszowie wniosło o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu skarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które przysługuje zażalenie mogą stanowić przedmiot skargi, a to w myśl art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Ich kontrola, tak jak i innych aktów organów administracji publicznej, odbywa się pod kątem zgodności z prawem, do czego zobowiązuje art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137). Uznanie, że skarga jest bezzasadna skutkuje jej oddaleniem na podstawie art. 151 P.p.s.a. Natomiast stwierdzenie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy powoduje konieczność uchylenia decyzji w całości lub w części w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Kontrolowanym postanowieniem SKO w Rzeszowie utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza [...], nakładające na skarżących grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku w postaci przywrócenia na działce nr ewid. [...] stanu poprzedniego przez wykonanie rowu odpływowego na długości tej nieruchomości.

W myśl art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Przy czym, zgodnie z art. 3 § 1 u.p.e.a., egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo – w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej.

Wszczęcie egzekucji musi być poprzedzone wystosowaniem do zobowiązanego przez wierzyciela upomnienia, która to czynność możliwa jest dopiero po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku. Upomnienie musi zawierać wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, a postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia jego doręczenia, o czym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Jak stanowi art. 26 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Z tym, że wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym wszczyna postępowanie egzekucyjne z urzędu poprzez nadanie tytułowi wykonawczemu przez siebie wystawionemu klauzuli o skierowaniu tego tytułu do egzekucji administracyjnej.

Istotną zasadą obowiązującą na gruncie postępowania egzekucyjnego jest to, że organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, przy czym takie z nich, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego (art. 7 § 1 i § 2 u.p.e.a.). Jednym z nich jest przewidziana w art. 119 i nast. u.p.e.a. grzywna w celu przymuszenia. Nakłada się ją, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (art. 119 § 1 u.p.e.a.). Może być ona nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, a każdorazowo nie może przekraczać kwoty 10 000 zł (art. 121 § 1, § 2 u.p.e.a.).

Organ egzekucyjny ma obowiązek doręczyć zobowiązanemu postanowienie o nałożeniu grzywny wraz z odpisem tytułu wykonawczego. Postanowienie to winno zawierać wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze (art. 122 § 1, § 2 u.p.e.a.).

Organ egzekucyjny z urzędu bada dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, a regułę tę przewiduje art. 29 § 1 u.p.e.a. Oznacza ona, że organ może dokonywać weryfikacji decyzji tylko i wyłącznie w przypadkach i w trybach, które określone są w Kodeksie postępowania administracyjnego. Chodzi zatem o postępowanie odwoławcze, a w przypadku ostateczności decyzji o tryby nadzwyczajne. Jak wynika z akt sprawy, decyzja Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z dnia 14 września 1984 r. została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska Gospodarki Wodnej i Geologii Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie z dnia 29 listopada 1984 r. nr OS-III-3-7200/26/84. Skarga na ten ostatni akt została zaś oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 14 marca 1985 r. sygn. akt SA./Kr/94/85.

W kontekście uwag skarżących przedstawionych najpierw w złożonym przez nich zażaleniu, a następnie w skardze istotne jest także brzmienie art. 33 i art. 34 u.p.e.a. Przepisy te dają zobowiązanemu możliwość zgłoszenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, określając enumeratywnie ich podstawy, jak też procedurę postępowania w razie wystąpienia z nimi. We wspomnianym zażaleniu M. Z. i R. Z. wskazali, że w sprawie zachodzą co najmniej trzy przesłanki zarzutu w sprawie egzekucyjnej tj. nieistnienie obowiązku, określenie obowiązku niezgodniez treścią oraz wygaśnięcie obowiązku w całości. Powyższe odpowiadają brzmieniu podstaw zarzutów określonych w art. 33 § 2 pkt 1, pkt 2 oraz pkt 5 u.p.e.a. Nadto, strony podniosły także kwestię błędu co do osoby zobowiązanego, co z kolei odpowiada podstawie zarzutu z art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. To właśnie taki tryb tj. zgłoszenia określonych zarzutów jest miejscem oceny kwestii, które mogą stanowić ich treść. Wedle art. 34 u.p.e.a., zarzuty takie mogą być oddalone, uznane, bądź też może zostać stwierdzona ich niedopuszczalność. Z uwagi na powyższe tj. specjalną procedurę badania okoliczności, o których mowa w art. 33 § 2 u.p.e.a., nie jest możliwe, by podlegały one analizie w ramach postępowania dotyczącego zastosowania konkretnego środka egzekucyjnego tzn. w niniejszej sprawie grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. Byłoby to bowiem ewidentne przekroczenie przez organ jego kompetencji w danym postępowaniu. To w postępowaniu rozpoznawczym organ rozstrzyga władczo o prawach i obowiązkach strony wynikających z określonych regulacji materialnoprawnych. Skoro więc zarzuty oraz zażalenie na zastosowanie grzywny w celu przymuszenia to dwa odrębne, niezależne od siebie środki zaskarżenia, to jasnym jest, że ich podstawy nie mogą być tożsame. Potwierdza to treść art. 122 § 3 u.p.e.a., zgodnie z którym, zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Jest to zasada niekonkurencyjności środków zaskarżenia. Przedmiotem rozważań w sprawie, której przedmiotem jest nałożenie grzywny w celu przymuszenia mogą więc być kwestie dotyczące przewidzianej prawem procedury prowadzącej do wydania postanowienia w tym właśnie zakresie. Sprawdzeniu winno więc podlegać to, czy postanowienie to zostało doręczone zobowiązanemu łącznie z odpisem tytułu wykonawczego, czy zawiera ono dwa konieczne elementy tj. wezwanie do uiszczenia grzywny i wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, a także czy wysokość nałożonej grzywny odpowiada obowiązującym w tym zakresie zasadom wynikającym z art. 121 u.p.e.a. W świetle tej ostatniej regulacji, grzywna może być nakładana kilkukrotnie, przy czym każdorazowo nie może ona przekroczyć kwoty 10 000 zł (tj. w przypadku osoby fizycznej).

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, wszystkie elementy procedury prowadzącej do wydania postanowienia o nałożeniu na skarżących grzywny zostały spełnione, czego zresztą wymienieni nie kwestionują. Ich uwaga skupia się zaś na kwestiach, które – jak zaznaczono – nie mogą podlegać badaniu w niniejszym postępowaniu, a w postępowaniu prowadzonym na skutek zarzutów. Te ostatnie nie zostały jednak zgłoszone przez strony. W takiej sytuacji, złożona skarga musiała zostać oddalona. Jak zasadnie stwierdziło SKO w Rzeszowie, postanowienie Burmistrza [...] odpowiada prawu. Z przeprowadzonej kontroli w dniu 17 czerwca 2021 r. wynika, że obowiązek wskazany w decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z dnia 14 września 1984 r. w postaci wykonania rowu odpływowego na długości działki nr [...] nie został wykonany. W związku z powyższym, skierowano do skarżących upomnienie, które jednak nie doprowadziło do takiego wykonania, co stwierdzono w trakcie kolejnej kontroli, a to w dniu 13 sierpnia 2021 r. W dalszej kolejności wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym wystawił tytuły wykonawcze adresowane do każdego z zobowiązanych, które doręczył im łącznie z postanowieniem o nałożeniu grzywny. W postanowieniu tym zawarte są dwa konieczne wezwania, o których mowa w art. 122 § 2 u.p.e.a., a wysokość grzywny mieści się w granicach wyznaczonych przez art. 121 § 2 u.p.e.a. tj. nie przekracza kwoty 10 000 zł i trudno ją uznać za nadmierną. Jej celem było niewątpliwie skłonienie zobowiązanych do wykonania ciążącego na nich obowiązku.

Z podanych względów oddalono skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.