Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 2348/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędziowie: Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.) Asesor WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant: Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 161 sierpnia 2000 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 20 marca 2000 r., II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej L. B. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie mogą być wykonane w całości.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta na podstawie art. 39 i 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 89 poz. 415) oraz art. 1 ustawy z dnia 22 grudnia 1999 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 111, poz. 1279) decyzją nr [...] z dnia 20 marca 2000 r. ustalił dla Zarządu Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie w B. odcinka ulicy na przedłużeniu ulicy [...] od [...] do ulicy [...], wraz z zespołem parkingowym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołań od tej decyzji wniesionych przez Handlową Spółdzielnię Inwalidów i L. B., decyzją z dnia 16 sierpnia 2000 r. nr [...] utrzymało ją w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, przy ustaleniach miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Miasta. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Zarząd Dróg Miejskich i Komunikacji Publicznej wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę odcinka ulicy na przedłużeniu ulicy [...] od [...] do ulicy [...] wraz z zespołem parkingowym. Organ pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego uzyskał opinię Miejskiej Pracowni Urbanistycznej pozytywnie oceniającą zamierzenie. W sprawie zorganizowano radę techniczną, na której zdecydowano o konieczności podjęcia próby nowego rozwiązania problemu i w konsekwencji wybrano wariant mniej uciążliwy dla istniejących terenów zieleni miejskiej. Objęcie wnioskowanego obszaru i znajdujących się na nim obiektów ochroną konserwatorską spowodowało konieczność uzgodnienia rozstrzygnięcia z właściwym do tego organem. Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia 9 marca 2000 r. pozytywnie zaopiniował planowaną inwestycję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że stanowisko służb ochrony zabytków ma prawidłową formę administracyjną i nie stoi w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego planu szczegółowego Śródmieścia. Załączone do akt rozwiązanie techniczne nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia miasta. Widniejące na jego rysunku linie rozgraniczające tereny o różnym sposobie użytkowania rysowane są linią przerywaną i mają charakter orientacyjny. Nie do końca ścisły pozostaje przebieg granic uchwały w tym miejscu. Plan obowiązujący od 1981 r. zakłada likwidację budynku Handlowej Spółdzielni Inwalidów ([...]) i budynków pozostających w zarządzie L. B. ([...] i [...] oraz [...]). Proponowane obecnie rozwiązania budowlane, zgodnie z warunkami konserwatorskimi obligującymi do zachowania historycznego ciągu ul. [...], umożliwia pozostawienie wartościowej kamienicy przy ul. [...]. Mała jednoznaczność planu dla tego miejsca, widoczne założenie w nim dużej swobody w jego kształtowaniu, fakt wyłączenia z obszaru objętego uchwałą ulicy [...], do której ma nastąpić włączenie projektowanej ulicy, a przede wszystkim nie powodowanie zwiększenia ograniczeń w użytkowaniu znajdujących się tu nieruchomości ponad wynikające z planu sprawiają, iż zdaniem Kolegium mógł on być wystarczającą podstawą do rozstrzygnięcia sprawy.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego L. B., domagając się jej uchylenia w całości. Wskazała w uzasadnieniu, że nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest dopiero w trakcie opracowań. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Rada Gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia studium uwarunkowań, a miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządza się obowiązkowo dla obszaru, na którym przewiduje się zadania dla realizacji lokalnych celów publicznych, gdyż szczegółowy plan "śródmieścia" traci swoją ważność przy planowaniu inwestycji publicznych. Dotychczasowy plan nie przewiduje projektowanej ulicy – przedłużenia ulicy [...] do ulicy [...]. Skarżąca zwróciła uwagę na to, że pod adresem ul. [...] jest wolny plac po zburzonej w czasie działań wojennych kamienicy, zatem niezrozumiałe są wywody decyzji na temat zachowania znajdującego się tam budynku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270).

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Istotą decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawanej na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. D. U 15/99 poz. 139 z póź. zmianami), obowiązującej w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, polegała na stwierdzeniu zgodności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 46a pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W aktach administracyjnych znajduje się wyrys z miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Miasta zatwierdzonego zarządzeniem nr Prezydenta Miasta z dnia 18 marca 1981 r. – wraz z częścią opisową. Plan ten przywoływany zresztą w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji obowiązywał jako akt prawa miejscowego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, zatem bezprzedmiotowe są rozważania skargi dotyczące stanu zaawansowania prac zmierzających do uchwalenia nowego planu. Z mapy obowiązującego planu nie wynika natomiast, by zaplanowany i oznaczony symbolem F1 -16 Kp teren przewidziany pod parking ogólnodostępny miał być połączony z ulicą [...] drogą prowadzącą na południe. W części opisowej dotyczącej tej jednostki planistycznej wskazuje się natomiast jednoznacznie "powiązanie drogowe od strony północnej".

Zatem zaplanowana inwestycja, polegająca na przedłużeniu ul. [...] ku południowi – do ul. [...] jest sprzeczna z miejscowym planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego, przywoływanym jako podstawa zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. Okoliczność tę dostrzegło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazując w decyzji z dnia 11 stycznia 2000 r., uchylającej poprzednią decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji, że "plan nie przewiduje możliwości przedłużenia ul. [...] w kierunku południowym, ani jej połączenia z ul. [...]". Trudno podzielić pogląd organu wyrażony w odpowiedzi na skargę, że "nie istniejąca w planie ulica może być potraktowana jako konieczny dojazd do obiektu". Nie sposób dostrzec bowiem, że planując budowę parkingu w miejscowym szczegółowym planie zagospodarowania przestrzennego organ planistyczny przewidział warunki dojazdu, określając je jako "powiązanie drogowe od strony północnej".

Pozytywne uzgodnienie dokonane przez organ konserwatorski nie może wpłynąć na ocenę braku zgodności zamierzonej inwestycji z planem, gdyż to wyłącznie Prezydenta Miasta obciążał obowiązek stwierdzenia, czy określona we wniosku inwestycja narusza ustalenia obowiązującego planu.

Zatem decyzja organu I instancji była dotknięta nieważnością z mocy art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Rozpatrując odwołanie od tej decyzji organ odwoławczy winien uchylić ją i dokonać merytorycznego rozstrzygnięcia w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie czyniąc tego i utrzymując w mocy tę decyzję organ odwoławczy rażąco naruszył przepis art. 138 § 1 k.p.a., zatem w stosunku do jego decyzji zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 §1 pkt 2 w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. 153 poz. 1270).

O kosztach zasądzono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądzając zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego, wobec uwzględnienia skargi.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie braku możliwości wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji Sąd oparł na przepisie 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.