Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 743/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7,8,9
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant specjalista Magdalena Kurpis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...]r. nr [...]w części odmawiającej przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko M.K.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] skierowana do K.K., Prezydent Miasta J. na podstawie art. 2, art. 4, art. 5, art. 7 ust. 1, art. 48, art. 49 oraz art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r., poz. 195), § 2 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 lutego 2016 r. (Dz. U z 2016 r., poz. 214) oraz art. 40, 41, 104 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) postanowił odmówić przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko M.K i przyznać prawo do świadczenia wychowawczego na kolejne dzieci Ł. i M. w okresie 01 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że K.K. złożyła wniosek o ustalenie prawa doświadczenia wychowawczego na rzecz dzieci M., Ł. i M.K. z ustaleniem kryterium dochodowego (od pierwszego dziecka). Do wniosku strona dołączyła niezbędną dokumentację, w tym m in. orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w R. z dnia [...] r. Nr [...], zaliczające syna M.K. do osób niepełnosprawnych do dnia 31 sierpnia 2018 r., PIT-11A i PIT-8C za 2014 r. oraz stosowne oświadczenie.

Część dokumentów tj. potwierdzenie wieku dzieci, potwierdzenie wysokości dochodu podlegającego opodatkowaniu za rok 2014 obojga małżonków, wysokość składki na ubezpieczenie zdrowotne, informacje o działalności gospodarczej tut. organ pozyskał we własnym zakresie z systemów PESEL, E-PODATKI, PUE-ZUS oraz CEIDG.

Organ podkreślił, że w części I pkt 7.3. wniosku strona oświadczyła, iż nastąpiła utrata dochodu oraz nie nastąpiło uzyskanie dochodu w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy (tj. 2014 r.) lub po tym roku.

Utrata dochodu związana jest z wyrejestrowaniem działalności gospodarczej przez stronę w dniu 27 lutego 2014 r. i utratą związanego z tą działalnością zasiłku macierzyńskiego.

Organ zaznaczył, że w myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych, ust. 2 świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, ust. 3 świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w ust. 2, do dnia ukończenia przez dziecko 18. roku życia. Nadmienił, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 11.02.2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie., przy tym po myśli art. 5 ust. 3 cyt. ustawy świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na członka rodziny nie przekracza kwoty 800,00 zł.

Organ zaznaczył, że w myśl art. 5 ust. 4 cyt. ustawy jeżeli członkiem rodziny jest dziecko niepełnosprawne, świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 1.200,00 zł. Jednocześnie wyjaśnił, iż zgodnie z art. 2 pkt. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci dochód oznacza to dochód w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych. Po myśli zaś art. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych ilekroć w ustawie jest mowa o dochodzie - oznacza to, po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób:

przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c, 30e i 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne,

deklarowany w oświadczeniu dochód z działalności podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, pomniejszony o należny zryczałtowany podatek dochodowy i składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne,

inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych(...).

Organ wyjaśnił, że dochód rodziny, zgodnie z art. 2 pkt. 4 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci jest to suma dochodów członków rodziny, dodatkowo według art. 2 pkt. 2 cyt. ustawy dochód członka rodziny oznacza przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3. Przy tym w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego.

Organ nadmienił, że zgodnie z art. 2 pkt 19 lit f cyt. ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o utracie dochodu - oznacza to utratę dochodu spowodowaną: utratą zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub zasiłku macierzyńskiego, przysługujących po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Dalej organ wyjaśnił, że w nawiązaniu do powyższego tut, organ obliczył aktualny dochód rodziny w następujący sposób:

1) dochód strony z roku 2014r. z tytułu zasiłku macierzyńskiego przysługującego po utracie innej pracy zarobkowej ( działalność gospodarcza) został utracony ( zgodnie z art. 7 ust. 1 w nawiązaniu do art. 2 pkt 19 f cyt. ustawy); innych dochodów strona nie posiada,

2) dochód małżonka strony podlegający opodatkowaniu osiągnięty w roku poprzedzającym okres świadczeniowy, tj. 2014 wyniósł: 97 982,24 zł; dochód ten należy pomniejszyć odpowiednio o składki na ubezpieczenie społeczne w wys. 8 597,56 zł, składki na ubezpieczenie zdrowotne w wys. 3 244,80 zł oraz proporcjonalnie wyliczony podatek należny w wysokości 10 980,57 zł (małżonkowie K. i T.K. składali łączne zeznanie podatkowe za rok 2014 i podatek należny od dochodu wykazany w systemie E-PODATKI w wysokości 18 341,00 zł jest podatkiem wspólnym małżonków).

Według organu miesięczny dochód rodziny wyniósł zatem: 97 982,24 zł - 8 597,56 zł - 3 244,80 zł -10 980,57 zł = 75 159,31 zł. Kwotę tą następnie podzielono przez 12 miesięcy, gdyż jak wynika z zebranych materiałów dowodowych w sprawie, małżonek strony od 06 grudnia 1996 r. prowadzi działalność gospodarczą i uzyskuje dochód stale z tego samego źródła (nie nastąpiła ani utrata ani uzyskanie dochodu w myśl przepisów cyt. ustawy). Miesięczny dochód rodziny wyniósł zatem: 75 159,31 zł/12 mies. = 6263,28 zł, co daje kwotę 1252,66 zł na osobę w rodzinie ( 5 - osobowa rodzina).

Organ zaakcentował, że z dokumentacji wynika, że syn strony M. K. legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności ważnym do dnia 31 sierpnia 2018 r., zatem zgodnie z art. 5 ust. 4 cyt. ustawy, obowiązuje kryterium dochodowe 1200,00 zł na osobę w rodzinie. Wskazał, że strona zapoznała się z dokumentami pozyskanymi elektronicznie przez tut. organ, a także z tabelą przedstawiającą sposób wyliczenia proporcjonalnego podatku należnego małżonków i nie zgłosiła dodatkowych żądań do sprawy.

Podsumowując organ wskazał, iż strona w okresie od 01 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r. nie spełnia przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci do przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko ( M. K.), gdyż kryterium dochodowe (1200,00 zł) zostało przekroczone. Natomiast strona spełnia przepisy ustawy do przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na kolejne dzieci.

W odwołaniu od tej decyzji strona wskazała, że w sposób nieprawidłowy wyliczono dochód rodziny uprawniający (lub nie) do przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko. We wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego zaznaczyła, że sytuacja dochodowa rodziny zmieniła się w porównaniu z rokiem bazowym (2014r.), gdyż nastąpiła utrata dochodu związana z wyrejestrowaniem przeze nią działalności gospodarczej i utratą zasiłku macierzyńskiego pobieranego z tego tytułu. Strona podniosła, iż wątpliwość budzi sposób obliczenia średniego miesięcznego dochodu mojego małżonka z 2014r., zwłaszcza zaś sposób wyliczenia proporcjonalnego podatku należnego, o który pomniejszono dochód rodziny. Nadmieniła, że z tabelą przedstawiającą sposób wyliczenia proporcjonalnego podatku należnego zapoznała się przed wydaniem decyzji i wówczas nie wniosła żadnych uwag. Natomiast po przeanalizowaniu uzasadnienia decyzji oraz przepisów ustawy właśnie z tym wyliczeniem podatku należnego nie może się zgodzić. Obliczona wysokość podatku należnego ma istotny wpływ na uzyskanie przeze nią prawa do świadczenia wychowawczego na moje pierwsze dziecko. Wskazała, że nie zgadza się z tym, że z podatku należnego obojga małżonków (18 341,00 zł) wyliczono, że tylko kwota 10 980,57 zł jest podatkiem dotyczącym dochodu męża. Zatem po pomniejszeniu dochodu o taki właśnie podatek, składki społeczne i zdrowotne uzyskano dochód na osobę w wys. 1252,66 zł. Tymczasem takie wyliczenie zdaniem strony nie ma uzasadnienia i nie wynika z żadnych przepisów prawa, a na tej podstawie odmówiono jej prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko. Strona zaakcentowała, że w ustawie ani w stosownym rozporządzeniu nie znalazła żadnych wytycznych, jak wylicza się osobny podatek należny małżonków rozliczających się wspólnie. Podsumowując wniosła o przyznanie jej świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko.

Decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Kolegium ponownie przywołało wyżej już opisane przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Dalej organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte na wniosek K.K. o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci: M.K., Ł.K., M.K. Z treści wniosku wynika, że rodzina składa się z 5 osób. Z przedłożonych przez stronę dokumentów wynika, iż dochód strony za 2014 r. jest dochodem utraconym, małżonkowie za 2014 r rozliczali się wspólnie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podniosło, iż dokonało ponownej weryfikacji dochodu rodziny strony i stwierdziło, że ustalenia organu I instancji są prawidłowe. W ocenie Kolegium, organ I instancji wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w jaki sposób ustalił wysokość tzw. proporcjonalnego podatku należnego. Organ wskazał, że z przekazanych akt sprawy wynika, że w przypadku strony zachodzi sytuacja całkowitej utraty dochodu osiąganego w 2014 r., a w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy lub po tym roku, ustalając jego dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego. Mając to na względzie organ I instancji ustalił miesięczny dochód rodziny w wysokości - 1.252,66 zł ( 97.982,24 zł - 8.597,56 zł - 3.244,80 - 10.980,57 zł ( podatek) ) .Zatem – w opinii Kolegium - nie jest możliwe odliczenie od dochodu rodziny w całości podatku w wysokości -18.341,00 zł., ponieważ podatek winien być ustalony proporcjonalnie do wysokości dochodu utraconego , tj. 59.915,74 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca K.K. nie zgodziła się z odmową przyznania jej prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko. Powtórzyła argumentację odwołania, akcentując, że sposób wyliczenia jaki zastosował organ I instancji jest bezprawny, ponieważ w żadnej ustawie ani rozporządzeniu nie ma zapisu, który pozwalałby na ustalenie wysokości tzw. proporcjonalnego podatku należnego w sytuacji, gdy w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy członek rodziny utracił dochody.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej zwanej P.p.s.a. - (Dz.U. z 2016 r. poz. 718) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy narusza zasady współżycia społecznego i im podobnych.

Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi normami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga jest zasadna. Skarga zasługuje również na jej uwzględnienie z przyczyn, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę działając z urzędu.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia w opinii Sądu - w sposób oczywisty - wymogów stawianych przez art. 107 § 1 k.p.a.

Art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego określa podstawowe części składowe, jakie powinna decyzja zawierać. Do tych części ustawodawca zalicza między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie zatem stanowi integralną cześć decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zasadzie sprowadza się do powtórzenia zacytowanych już przez organ I instancji przepisów ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz powielenia wyliczeń dochodu strony za 2014 r. zamieszczonych w decyzji tego organu. Wprawdzie Kolegium wskazało, że dokonało "ponownej weryfikacji dochodu rodziny", to jednak uzasadnienie jego decyzji poza powieleniem niezupełnie zrozumiałych dla strony (a także Sądu) wyliczeń organu I instancji, swojego wyliczenia nie przedstawiło.

Tego typu uzasadnienie wskazuje na niedbałość organu odwoławczego w rozpoznaniu sprawy, nie pozwala na rozpoznanie motywów, którymi kierowano się przy jej załatwieniu i powoduje, że w zasadzie, poprzez brak rzeczowej argumentacji, decyzja w istocie wymyka się spod kontroli.

Podkreślić trzeba, że wbrew swym obowiązkom organ odwoławczy nie odniósł się konkretnie do żadnego z argumentów odwołania.

Organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Wynika to z art. 138 k.p.a., który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji.

Należy wskazać, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji.

Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być rzecz jasna zawarte także w złożonym przez stronę odwołaniu. Stąd obowiązkiem organu odwoławczego o podstawowym znaczeniu jest również przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji.

Organ odwoławczy w ogóle nie przywołał głównego zarzutu odwołania, że zaprezentowane wyliczenie jej dochodu nie ma uzasadnienia i nie wynika z żadnych przepisów prawa, a na tej podstawie odmówiono jej prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko (w ustawie ani w stosownym rozporządzeniu nie znalazła żadnych wytycznych, jak wylicza się osobny proporcjonalny podatek należny małżonków rozliczających się wspólnie).

Brak podania w uzasadnieniu decyzji motywów rozstrzygnięcia uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny legalności decyzji, a z drugiej strony powoduje niemożność poznania motywów takiego, a nie innego rozstrzygnięcia.

Co do meritum sprawy należy wskazać co następuje.

W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istniejącego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Co się tyczy decyzji organu pierwszej instancji należy wskazać, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.).

Takich kroków zaś w niniejszej sprawie nie podjęto. W aktach sprawy wbrew temu co twierdzą organy obu instancji brak jest sposobu wyliczenia wysokości przez organy tzw. "proporcjonalnego wyliczenia podatku należnego". W decyzjach obu organów figuruje jedynie kwota tego "proporcjonalnego podatku należnego", a to 10.980,57 zł, ale nie wskazano w jaki sposób tą kwotę wyliczono. Takim wyliczeniem nie jest na pewno nakreślenie tej kwoty ołówkiem na k. 12 akt administracyjnych, bez zaprezentowania dlaczego właśnie i w jaki tzw. "proporcjonalny sposób" tą kwotę wyliczono.

Na zakończenie należy przypomnieć organom administracji, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli ( art. 7 k.p.a.). Nadto organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a także są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Przy tym organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 8 i 9 k.p.a.). Wszystkie te zasady zostały w opinii Sądu naruszone przez organ odwoławczy.

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c w zw. z art. 135 P.p.s.a. jako wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W toku ponownego postępowania organ orzekający w sprawie wyjaśni w sposób jednoznaczny wszystkie wyżej podniesione kwestie, w tym przede wszystkim zaprezentuje działania rachunkowe w jaki sposób obliczył podane w decyzji kwoty podatku i wskaże skarżącej podstawę prawną na mocy której to uczynił.