Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2018/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2011 r. sprawy ze skargi F. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w związku ze stwierdzeniem naruszenia przez emitenta papierów wartościowych obowiązku przekazania informacji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2010 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz skarżącej F. S.A. z siedzibą w P. kwotę 5617 (pięć tysięcy sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Komisja Nadzoru Finansowego utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2010 r. nakładająca na spółkę publiczną F. S.A. z siedziba w P. (dalej: skarżąca, strona, Spółka, Emitent) karę pieniężną w wysokości [...] zł (słownie złotych: [...]) wobec stwierdzenia, iż spółka F. S.A. dopuściła się rażącego naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. t.j. Dz.U.2009 Nr 185 poz.1439; dalej: ustawa o ofercie), nienależycie wykonując obowiązek przekazania Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości, informacji poufnej.

Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego w dniu [...] listopada 2009 r. wszczęto postępowanie administracyjne w celu ustalenia, czy Spółka dopuściła się naruszenia art. 56 ustawy o ofercie. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, ustalono następujący stan faktyczny.

W dniu [...] czerwca 2009 r. Spółka F. opublikowała raport bieżący nr [...], jako podstawę publikacji wskazując art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie - informacje bieżące i okresowe. Z treści raportu wynikał m.in. fakt podpisania w dniu [...] czerwca 2009 r. Listu Intencyjnego z dwoma partnerami: L. - siedziba w M., M. U., oraz I. S.A. - siedziba w P., obowiązującego do dnia [...] grudnia 2009 r. Spółka poinformowała o wspólnym zamierzeniu realizacji projektu budowy ekologicznych centrów odzysku i recyklingu opartych na technologii L., m.in. w miejscowościach B.i R.

W dniu [...] lipca 2009 r. Spółka wydała kolejny raport bieżący nr [...], z którego treści wynikało m.in., iż rolą F. S.A. jako inwestora finansowego jest pozyskanie kapitału na realizację podjętych przedsięwzięć, przy czym Spółka wstępnie zadeklarowała, iż posiada zapewnione niezbędne finansowanie. W kolejnym raporcie z dnia [...] lipca 2009 r. spółka poinformowała o przebiegu spotkania z udziałem przedstawicieli L. podczas którego uczestnicy wyrazili zadowolenie z postępu prac oraz podpisali umowę o poufności.

W ocenie organu, współpraca Spółki z amerykańskim inwestorem (L.) była istotną informacją dla uczestników rynku. Oznaczała ona, iż Spółka rozpocznie działalność operacyjną, która zacznie przynosić jej zysk oraz rozwój w branży ekologicznej. Rozmiary przedsięwzięcia, w tym planowane przychody, były znaczące, szczególnie w świetle dotychczasowych wyników Emitenta. Zgodnie z raportem rocznym za rok 2008, Spółka odnotowała skonsolidowaną stratę w wys. [...] zł przy przychodach w wys. [...] zł. Strata netto z działalności operacyjnej wyniosła [...] zł. Jak wynika ze Sprawozdania Zarządu, "w 2008 roku Spółka wykazała objawy pogarszającej się sytuacji finansowej. Wyniki działalności gospodarczej wykazujące stratę powodowały, że Spółka miała problemy ze spłatą bieżących zobowiązań wobec kontrahentów, pracowników i ZUS-u oraz zapłatą podatków".

W dniu [...] października 2009 r. o godz. [...] w serwisie internetowym G. ukazał się artykuł pt. "L.: zakończyliśmy współpracę z F.". Atrykuł informował, iż: "Negocjacje ze spółką F. zostały zawieszone. O ewentualnej zmianie tej decyzji będziemy informować na bieżąco - napisała w e-maiłu przedstawicielka A. w Polsce, D. S. Jednak centrala L. w M. idzie jeszcze dalej. - Prezes V. N. powiedział, że wszelka współpraca z F. została zakończona - napisała E. C.."

Tego samego dnia, tj. [...] października 2009 r. o godz. [...] skarżąca opublikowała raport bieżący nr [...] pt. "Odstąpienie od współpracy z L. wobec negatywnej oceny danych", jako podstawę ponownie wskazując art. 56 ust. 1 pkt 2 - informacje bieżące okresowe. W raporcie tym, podpisanym przez prezesa zarządu P. Z., Spółka poinformowała o podjęciu przez Zarząd akcjonariuszy w tym dniu decyzji o odstąpieniu od współpracy z firmą L.

Organ podkreślił, iż także w prasie (B., P.) ukazały się artykuły o zakończeniu współpracy spółki z amerykańskim inwestorem, przy czym, jak podał organ, stan niepewności wywoływały sprzeczne stanowiska Emitenta i L. odnośnie momentu zakończenia współpracy oraz strony, z której wyszła inicjatywa zakończenia tej współpracy.

Urząd KNF przeprowadził postępowanie dowodowe, mające ustalić rzeczywisty moment zakończenia współpracy. W tym celu przesłuchano w charakterze świadka J.O. (dyrektor ds. rozwoju spółki L.), Pisemne zeznania odebrano od świadków: V. N. (prezesa spółki L.), J. S. (prokurenta L. Sp. z o.o.), M. P. (prezesa zarządu spółki I. S.A.) oraz K. M. (tłumaczkę języka angielskiego, obecną na spotkaniu w dniu [...] września 2009 r.) oraz P. W. (specjalisty ds. interwencji prawnych i analiz S.). Jak podkreślił organ, odebrano również wyjaśnienia od spółki.

Organ ustalił, iż w dniu [...] września 2009 r. w siedzibie L. w W. odbyło się spotkanie stron Listu Intencyjnego: F., I. oraz L. Uczestniczyli w nim: P. Z. (ze strony F.), M. P. (ze strony I.), K. M. (w charakterze tłumaczki języka angielskiego), dyrektor generalny L. – V. N. oraz pracownicy L.: J. S., J. P., L. S., J. O.. Zgodnie ze wcześniejszymi ustaleniami, L. oczekiwała od F. i I. zaangażowania finansowego, utworzenia spółki i wprowadzenia jej na giełdę celem pozyskania finansowania. W trakcie spotkania okazało się, z jednej strony, iż L. nie posiada jeszcze wymaganego pozwolenia na budowę. Podczas spotkania L. wyjaśniła partnerom, że pozyskanie pozwoleń na budowę zajmuje jej więcej czasu niż początkowo zakładano i przedstawiła nowy harmonogram. Przedstawiciele F. i I. odpowiedzieli, że nie przekażą L. środków finansowych przed uzyskaniem pozwoleń na budowę. W związku z tym dyrektor generalny L. uznał, że dalsze negocjacje nie mają sensu. Dopuścił możliwość wznowienia negocjacji po uzyskaniu pozwolenia na budowę.

Spotkanie odbywało się w języku angielskim i polskim przy tłumaczeniu konsekutywnym. J. O. i V.N. rozmawiali w języku wietnamskim, a następnie przeszli na język angielski. Organ podkreślił, iż świadek K. M. zeznała, iż nie przypomina sobie, aby osoby obecne na spotkaniu zgłaszały zastrzeżenia co do prowadzonego tłumaczenia. Tłumaczka stwierdziła, że miała trudności w zakresie tłumaczenia terminologii budowlano-technicznej, a ponadto ze zrozumieniem przedstawicieli L., ze względu na ich specyficzny akcent.

Organ wskazał, iż zdaniem świadków V. N. oraz J. O. współpraca między stronami zakończyła się na spotkaniu w dniu [...] września 2009 r. Świadek J. S. zeznał, iż Pan P. po usłyszeniu o zerwaniu współpracy nie dowierzał temu, co usłyszał. Nadal wyrażał chęć współpracy i dalszych negocjacji.

Świadek M. P. zaprzeczył, aby współpraca między stronami zakończyła się na ww. spotkaniu. Z zeznań złożonych przez P. W., specjalisty ds. interwencji prawnych i analiz S. (S.), który z ramienia S. pilotował sprawę współpracy skarżacej oraz L., wynika, że powziął on informację o zawieszeniu tej współpracy na podstawie korespondencji elektronicznej nadesłanej mu przez polskiego pracownika L., D. S. w dniu [...] października 2009 r.

Spółka udzieliła częściowych wyjaśnień przed wszczęciem postępowania administracyjnego - przekazała KNF kopię listu intencyjnego w języku polskim i angielskim, kopię sprawozdania wykonawczego za kwiecień 2009 r. przygotowanego przez L., kopię klauzuli poufności podpisanej przed otrzymaniem biznes planu dla R., kopię analizy przeprowadzonej przez F. w aspekcie prognoz finansowych dla planowanych projektów ekologicznych na rok 2011 oraz kopię pisma F. z dnia [...] października 2009 r. o rozwiązaniu współpracy z L. Spółka stwierdziła, że powyższe dokumenty, wraz z informacjami otrzymanymi od L. na spotkaniu w dniu [...] września 2009 r. (m.in. o zmianie terminu planowanego pozwolenia na budowę, braku odpowiedzi na pytania Spółki odnośnie biznes planu, zmianie założeń o współpracy, tj. wymóg udziału Spółki i I. w projekcie jako partnera mniejszościowego w pełni finansującego prace związane z uzyskaniem niezbędnych dokumentów oraz zakupem gruntów przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, zmianie dotychczasowego charakteru zaangażowania Spółki w projekcie po uzyskaniu pozwolenia na budowę i wymogu wpłaty w roku 2009 kwoty [...] EUR oraz w I kwartale 2010 r. kwoty [...] EUR) spowodowały, że po konsultacjach z zarządem I. , zarząd Spółki podjął decyzję o wycofaniu się ze współpracy z L.

Spółka złożyła ponadto wyjaśnienia w piśmie z dnia listopada 2009 r. w którym podała listę osób, które uczestniczyły w dniu [...] września 2009 r. Spółka stwierdziła także, że pismo do L., informujące o zakończeniu współpracy, wysłała już w dniu [...] października 2009 r.

Organ doszedł do przekonania, iż zarówno informacja o podjęciu, jak i o zakończeniu współpracy Emitenta z L. oraz I. S.A. w zakresie realizacji projektów ekologicznych centrów recyclingu i odzysku, w opinii Komisji stanowiły informacje poufne, choć Emitent zakwalifikował je jako informacje bieżące, jak wynika z podstawy raportów. Informację o zakończeniu współpracy uznał natomiast za informację poufną, ponieważ spełnia wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 154 ustawy o obrocie. Jest to informacja precyzyjna, ponieważ wskazuje na zdarzenia, które wystąpiły i dotyczy bezpośrednio Emitenta. Informacja ta, w istotny sposób wpływająca na cenę lub wartość instrumentu finansowego, mogła zostać wykorzystana przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnej. Charakter informacji w wystarczającym stopniu umożliwiał dokonanie oceny potencjalnego wpływu tych zdarzeń na cenę akcji Emitenta. W przypadku informacji o współpracy, rozpoczętej podpisaniem listu intencyjnego, a następnie podjęciu działań zmierzających do zapewnienia finansowania (raport bieżący nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r.), o spotkaniach dotyczących postępu prac i określenia priorytetów współpracy na najbliższe miesiące (raport bieżący nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r.), inwestorzy powzięli przekonanie, iż Spółka, pozyskując partnera biznesowego, uzyska znaczące przychody z prowadzonej działalności operacyjnej. Od roku 2001 Spółka wykazuje stratę na działalności operacyjnej oraz (poza rokiem 2003) stratę netto. Natomiast informacja o podjęciu przez kontrahenta Emitenta decyzji o zakończeniu współpracy miała charakter negatywny, szczególnie w świetle zarysowanej powyżej sytuacji finansowej Spółki. Zdaniem organu, powyższe okoliczności świadczą o cenotwórczym charakterze informacji.

Zdaniem organu zgromadzony w sprawie materiału dowodowego wskazuje, iż współpraca pomiędzy Emitentem, I. oraz L. została zakończona w dniu [...] września 2009 r., na spotkaniu w siedzibie spółki L. w W. Komisja dała wiarę zeznaniom świadków: J. O., V. N. oraz J. S., oceniając je jako spójne i nie budzące wątpliwości. Organ podkreślił, iż świadkowie zgodnie podali datę zakończenia współpracy stron Listu Intencyjnego.

Zdaniem organu, decyzja L. odnośnie braku kontynuacji współpracy została zakomunikowana Emitentowi w sposób jednoznaczny i czytelny, nie pozostawiający pola dla jej odmiennych interpretacji. Oświadczenie o zakończeniu współpracy złożył prezes L., tj. osoba uprawniona do składania tego typu oświadczeń w imieniu tej spółki. Treść oświadczenia była jednoznaczna i dotyczyła definitywnego zakończenia współpracy w dotychczasowej formie, tj. prowadzonej na podstawie listu intencyjnego z dnia [...] czerwca 2009 r. Komisja uznała, że świadkowie rzetelnie zrelacjonowali wydarzenie będące przedmiotem prowadzonego postępowania, ocenili je w sposób obiektywny oraz, iż nie mieli oni żadnego interesu w podawaniu faktów niezgodnych z rzeczywistością. Komisja nie dała wiary zeznaniom świadka M. P. - prezesa zarządu spółki I., będącego jednocześnie członkiem rady nadzorczej i akcjonariuszem spółki F. - w takim zakresie, w jakim świadek ten twierdzi, iż podczas spotkania nie padła definitywna deklaracja ze strony L. odnośnie odstąpienia od współpracy. Zdaniem Komisji, w świetle całokształtu materiału dowodowego, nie jest dopuszczalne powoływanie się przez F. lub I. na to, iż zaistniałe między stronami rozbieżności były częścią strategii negocjacyjnej, wobec czego oświadczenie o odstąpieniu od współpracy przez L. nie miało charakteru definitywnego.

W ocenie Komisji, działania Spółki podjęte po ujawnieniu w prasie informacji o zakończeniu współpracy przez L. (publikacja raportu, jego treść, wysłanie pisma do L.) miały na celu wykazanie, że to Spółka podjęła decyzję o zakończeniu współpracy, a w związku z tym obowiązek informacyjny Emitenta nie zaistniał przed dniem [...] października 2009 r.

W związku z tym, iż zarząd Emitenta powziął wiadomość o rozwiązaniu współpracy z L. w dniu [...] września 2009 r. oraz, że informacja ta stanowiła informację poufną organ stwierdził, iż Emitent miał obowiązek przekazania tej informacji Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany i do publicznej wiadomości niezwłocznie, jednak nie później niż w ciągu 24 godzin. Emitent nie wykonał ciążącego na nim obowiązku informacyjnego. Opublikował on raport nr [...], informujący o odstąpieniu przez siebie od współpracy z L., dopiero w dniu [...] października 2009 r., a więc 22 dni po powzięciu wiadomości o zakończeniu współpracy.

Organ uznał, iż stwierdzone naruszenie ma charakter rażący, gdyż waga informacji nie przekazanej do publicznej wiadomości jest znaczna, tym samym prawo do informacji inwestorów i akcjonariuszy spółki publicznej zostało w istotny sposób naruszone, a okoliczności sprawy wskazują, że spółka mogła wykonać obowiązki informacyjne. O wysokości kary, stanowiącej [...] % jej maksymalnego wymiaru zadecydował fakt, że naruszenie dotyczyło informacji o istotnej wadze dla inwestorów, jak również okoliczność, iż Emitent poinformował o zakończeniu współpracy dopiero po opublikowaniu informacji prasowej. W ocenie organu, przekazując informację, iż to F. podjął decyzję o zakończeniu współpracy, działając w interesie akcjonariuszy, gdy tymczasem współpracę zerwała L., Spółka liczyła, że reakcja inwestorów nie będzie zbyt gwałtowna. Potwierdza to zachowanie kursu akcji Spółki w dniu następnym, tj. [...] października 2009 r. (spadek z [...] PLN do [...] PLN tj. o [...] %). Wymierzając karę, Komisja uwzględniła sytuację finansową Emitenta, który zgodnie ze sprawozdaniem finansowym za IV kwartał roku 2009, opublikowanym w dniu [...] marca 2010 r., odnotował stratę netto w wys. [...] zł.

Organ podkreślił, iż naruszony przez Spółkę przepis prawa ma na celu ochronę jednej z fundamentalnych zasad, na której oparty jest obrót instrumentami finansowymi na rynku regulowanym - zasady równego dostępu uczestników rynku do pełnej i rzetelnej informacji.

Spółka złożyła od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzuciła rażące naruszenie art. 56 ust. 1 pkt. 1 w zw. z ust. 2 pkt. 1 Ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzenia instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (zwanej dalej "Ustawą o ofercie"), wnosząc o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej.

Zakwestionowała zasadność zakwalifikowania przez Komisję informacji o zawarciu w dniu [...] czerwca 2009 roku przez Emitenta, I. S.A. (dalej jako "I.") oraz L. (zwana dalej "L.") listu intencyjnego jako informacji poufnej. Powołując się na doktrynę prawa cywilnego (Prof. dr hab. S. W. w "Prawo umów handlowych" oraz prof. dr Z. R. w "Systemie Prawa Prywatnego tom II, Prawo cywilne - część ogólna") spółka podkreśliła, iż charakter porozumienia w formie listu intencyjnego wskazuje na to, iż nie kreuje ono zobowiązania do zawarcia negocjowanej umowy w przyszłości, a jest jedynie oświadczeniem o rozpoczęciu prowadzenia negocjacji; tego typu umowom przypisywany jest stosunkowo słaby skutek. Tym samym w jej ocenie także informacja o zakończeniu negocjacji nia miała charakteru informacji poufnej.

Zdaniem skarżącej, informacja o rozpoczęciu negocjacji w żadnym wypadku nie mogła stanowić dla racjonalnie działającego inwestora podstawy do podejmowania decyzji inwestycyjnych, a zatem raczej wykluczone jest uznanie jej za informację poufną. Zgodnie z § 5 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 roku w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. Nr 33, poz. 259), w którym wymieniono zdarzenia faktyczne i prawne, z zajściem których związane jest powstanie po stronie Emitenta obowiązku przekazania informacji w formie raportu bieżącego, Emitent w ogóle nie miał obowiązku informowania o podpisaniu przedmiotowego Listu Intencyjnego, który z całą pewnością nie stanowił znaczącej umowy, w rozumieniu § 5 ust. 1 pkt. 3) Rozporządzenia.

Niemniej jednak, z uwagi na interes akcjonariuszy, a także w celu uniknięcia ewentualnych zarzutów niedopełnienia obowiązków informacyjnych Spółak zdecydowała się na opublikowanie informacji o zawarciu Listu Intencyjnego w dniu [...] czerwca 2009 roku w formie raportu bieżącego, a następnie konsekwentnie informowała o przebiegu negocjacji, w tym także o zaprzestaniu dalszych negocjacji i odstąpieniu od współpracy w dniu [...] października 2009 roku.

Skarżąca poddała w wątpliwość ustalenia dotyczące faktu i momentu rozwiązania współpracy nawiązanej na podstawie Listu Intencyjnego. Komisja uznała rozwiązanie Listu Intencyjnego na spotkaniu w dniu [...] września 2009 roku przez ustne oświadczenie pana V. N. za fakt jednoznaczny i oczywisty, w związku z czym nie wymagający pogłębionej analizy cywilnoprawnej. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że wyłącznie dla Komisji kwestia ta była bezsporna, podczas, gdy zagadnienie to rozumiane było przez każdą ze stron odmiennie. W ocenie spółki Komisja w sposób arbitralny przyjęła zarówno fakt jak i moment rozwiązania umowy cywilnoprawnej. Spółka wyraziła pogląd, zgodnie z którym Komisja obligatoryjnie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4) Kodeksu postępowania administracyjnego powinna była z urzędu zawiesić postępowanie i jednocześnie wystąpić z powództwem o ustalenie rozwiązania Listu intencyjnego do właściwego sądu powszechnego. Precyzyjne ustalenie stosunku prawnego wynikającego z Listu Intencyjnego, w szczególności daty jego ustania w stosunku do Emitenta, powinno być uznane za zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 100 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżaca zarzuciła, iż stanowisko przedstawicieli L. zostało przez organ zinterpretowane powierzchownie i w sposób dla niej niekorzystny. Skarżąca stwierdziła, iz bezsporny w sprawie jest fakt zawarcia w dniu [...] czerwca 2009 r. porozumienia w formie Listu Intencyjnego, z datą końcową obowiązywania w dniu [...] grudnia 2009 r. Wskazała, iż do daty [...] września 2009 r. nie było żadnych sygnałów o zamiarze zakończenia negocjacji. Strona na spotkaniu w tej dacie zastosowała jedną z popularnych taktyk negocjacyjnych polegającej na przedstawieniu Prezesowi spółki L. ultimatum. Ustne oświadczenie pana V. N. (przy założeniu, że zostało ono w ogóle złożone, czego Emitent nie potwierdza) mogło być uznane jedynie za tzw. "blef negocjacyjny", tym bardziej, że strony Listu Intencyjnego ustaliły termin zakończenia rozmów na [...] grudnia 2009 roku. Co więcej rzekome oświadczenie L., któremu Komisja dała wiarę, nie zostało potwierdzone następnie na piśmie, jak to jest przyjęte w praktyce obrotu. Uznanie przez Emitenta oraz I. stwierdzenia przedstawicieli L. o rozbieżnościach biznesowych jedynie za zawieszenie prowadzenia rozmów było zatem w pełni uzasadnione. Spółka podniosła ponadto, iż ze strony L. płynęły sprzeczne komunikaty, tj. o zawieszeniu oraz o rozwiązaniu współpracy z Emitentem, co oznacza brak zgodności co do jego interpretacji w samej spółce L. Trudno zatem wymagać od Emitenta by interpretował rzekomo wyartykułowane na spotkaniu negocjacyjnym oświadczenie pana V. N. w określony sposób.

Skarżąca wyraziła także pogląd, iż w myśl art. 77 § 2 Kodeksu cywilnego, jeśli umowa została zawarta w formie pisemnej, jej rozwiązanie za zgodą stron, jak również odstąpienie od niej albo jej wypowiedzenie powinno być stwierdzone pismem, czego w niniejszej sprawie zabrakło. W jej cenie Komisja pominęła w sprawie szereg kwestii cywilnoprawnych. Należy do nich ocena, czy oświadczenie o zakończeniu współpracy to było złożone skarżącej, I. S.A., czy obu tych stronom łącznie oraz czy doszło do nich w taki sposób, że mogli się zapoznać z jego treścią. Do dnia [...] października 2009 roku, tj. do dnia rozwiązania przez Emitenta w formie pisemnej przedmiotowej współpracy, L. nie wystosowała ani skarżącej, ani też do I. żadnej pisemnej informacji w przedmiocie zerwania współpracy. W związku z powyższym, ustalenie zakończenia współpracy przez Strony Listu Intencyjnego jedynie na podstawie wątpliwego ustnego oświadczenia jest, w ocenie skarżącej, niedopuszczalne.

Skarżąca podniosła ponadto, iż wątpliwości budzi uwzględnienie przez Komisję wyłącznie materiału dowodowego przedstawionego przez L. Komisja dała wiarę zeznaniom świadków: J. O., V. N. oraz J. S. Zdaniem skarżącej oczywistym jest, iż zeznania ww. osób reprezentujących spółkę L. musiały być jednakowe i spójne. Wskazała, iż sprzecznie z nakazem wynikającym z art. 77 § 2 k.p.a. organ nie uwzględnił zeznań świadków ze strony Emitenta i I. S.A. Zarzuciła nadto, iż Komisja nie wskazała przyczyn odmowy wiarygodności zeznań świadków prezesa Emitenta – P. Z., prezesa I. S.A.- M. P. oraz K. M. – tłumaczki obecnej na spotkaniu.

Skarżąca podniosła także, iż Komisja nie dokonała cywilnoprawnej oceny charakteru pisemnego wypowiedzenia współpracy przez Emitenta z dnia [...] października 2009 roku, załączonego do akt sprawy.

W jej ocenie wyżej opisane działanie organu stoi w sprzeczności z art. 7 k.p.a., tj. zasadą prawdy obiektywnej.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Komisja stwierdziła, że brak jest podstaw dla uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie organu postępowanie dowodowe wykazało, iż strona nie wykonała obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 56 ustawy o ofercie, ponieważ nie przekazała w terminie przewidzianym w tym przepisie, informacji poufnej o zakończeniu współpracy ze spółką L. W związku z tym, decyzją z dnia [...] marca 2010 r., Komisja stwierdziła naruszenie przepisu prawa przez spółkę i nałożyła na nią karę pieniężną w wys. [...] zł, tj. [...] % maksymalnego wymiaru, uznając zasadność jej wymierzenia, a więc to, iż kara będzie oddziaływać na Spółkę zarówno w sferze prewencji indywidualnej, jak i ogólnej. Komisja uwzględniła przy tym sytuację finansową Spółki.

Strona wniosła od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jako naruszającej prawo, w szczególności art. 7, art. 77 ust. § 1 oraz art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a.

Skarżąca złożyła wniosek dowodowy – o wezwanie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadków: P. Z., ówczesnego Prezesa Zarządu F. SA, na okoliczność przebiegu w dniu [...] października 2009 r. spotkania negocjacyjnego stron Listu Intencyjnego, M. P., Prezesa Zarządu I. Spółki Akcyjnej z siedzibą w P.

W uzasadnieniu spółka przywołała dotychczasowe zarzuty oraz argumenty na ich poparcie.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, przywołując dotychczasowe stanowisko.

Pismem z dnia [...] marca 2011 r. (“Odpowiedź na odpowiedź na skargę") pełnomocnik skarżącej m. in. wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonego dokumentu: pisemnego oświadczenia J. S.

Pismem z dnia [...] marca 2011 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonego dokumentu – z odpisu postanowienia Prokuratury Okręgowej w [...] z [...] lutego 2011 r. o umorzeniu dochodzenia sygn. akt: [...] o czyn z art. 200 ustawy o ofercie publicznej na podstawie art. 17 par. 1 pkt 2 k.p.k. – wobec braku znamion czynu zabronionego.

Na rozprawie w dniu 25 marca 2011 r. pełnomocnik skarżącej cofnął wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków zgłoszony w skardze. Sąd rozpoznał zgłoszone wnioski dowodowe dopuszczając dowód z odpisu postanowienia Prokuratury Okręgowej w [...] z [...] lutego 2011 r. o umorzeniu dochodzenia sygn. akt: [...] i oddalając wniosek o dopuszczenie dowodu z pisemnego oświadczenia J. S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1270, dalej: p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Skarga jest zasadna, bowiem w wyniku kontroli sądowoadministracyjnej stwierdzono mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia uchybienia proceduralne polegające na niewyjaśnieniu zasadniczej w sprawie kwestii charakteru i przebiegu spotkania stron Listu intencyjnego w dniu [...] października 2009 r., co uzasadnia stawiany zarzut nienależytego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia sprawy (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Podstawą nałożenia kary w wysokości [...] zł na skarżąca spółkę F. SA było przyjęcie na podstawie poczynionych ustaleń dowodowych, iż skarżąca dopuściła się rażącego naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, nienależycie wykonując obowiązek przekazania Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości, informacji poufnej.

Art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie stanowi, iż "Emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 6, do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości: (...) informacji poufnych, w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, zwanych dalej "informacjami poufnymi"(...)".

W myśl Art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, (Dz.U. 2005 r. Nr 183 poz. 1538): "Informacją poufną w rozumieniu ustawy jest - określona w sposób precyzyjny - informacja dotycząca, bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub kilku emitentów instrumentów finansowych, jednego lub kilku instrumentów finansowych albo nabywania lub zbywania takich instrumentów, która nie została przekazana do publicznej wiadomości, a która po takim przekazaniu mogłaby w istotny sposób wpłynąć na cenę tych instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, przy czym dana informacja:

1) jest określona w sposób precyzyjny, wtedy gdy wskazuje na okoliczności lub zdarzenia, które wystąpiły lub których wystąpienia można zasadnie oczekiwać, a jej charakter w wystarczającym stopniu umożliwia dokonanie oceny potencjalnego wpływu tych okoliczności lub zdarzeń na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych;

2) mogłaby po przekazaniu do publicznej wiadomości w istotny sposób wpłynąć na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, wtedy gdy mogłaby ona zostać wykorzystana przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych przez racjonalnie działającego inwestora (...)".

Mianowicie, organ zaskarżone rozstrzygnięcie oparł o ustalenie definitywnego zakończenia współpracy pomiędzy skarżącą spółką a spółką L. na spotkaniu, które miało miejsce w dniu [...] września 2009 r. w siedzibie L. w W.

Sąd doszedł do przekonania, iż prawidłowe są ustalenia oraz ocena prawna organu w przedmiocie poufnego charakteru informacji o zakończeniu współpracy w ramach Listu Intencyjnego. W ocenie Sądu fakt nawiązania przez skarżącą Spółkę współpracy z firmą L. stanowił istotną informację dla uczestników obrotu gospodarczego. Oznaczał bowiem rozpoczęcie działalności o znacznych rozmiarach, co rzutowało na postrzeganie sytuacji ekonomicznej, zwłaszcza w kontekście dotychczasowych wyników finansowych spółki, na co trafnie wskazywał organ. Informacja o zakończeniu tej współpracy spełniała zatem także wszystkie warunki określone w art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie, niezbędne dla jej uznania za informację poufną. Mianowicie – dotyczyła bezpośrednio emitenta, a po jej przekazaniu do wiadomości publicznej mogłaby wpłynąć na cenę instrumentów finansowych spółki. Spełniała warunek precyzyjności, gdyż wskazywała na zdarzenie, które nastąpiło, a jego charakter w wystarczającym stopniu umożliwiał dokonanie oceny potencjalnego wpływu na cenę.

Ustalenie daty "pewnej" rozwiązania współpracy nawiązanej w ramach listu intencyjnego jest zatem okolicznością, od której uzależniona jest zasadność nałożenia kary na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie.

Równocześnie Sąd doszedł do przekonania o braku w aktach sprawy jednoznacznych dowodów wskazujących na fakt, iż na spotkaniu w dniu [...] września 2009 r. zostało w sposób nie budzący wątpliwości wyrażone oświadczenie woli prezesa spółki L. – V. N. - o definitywnym zakończeniu współpracy ze skarżącą, a nadto – nawet, gdyby przyjąć, że taki był jego zamiar czy intencja – to brak jest przesłanek do przyjęcia, iż oświadczenie kategorycznie brzmiącej treści w powyższym przedmiocie zostało w taki właśnie sposób odebrane przez skarżącą. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na fakt, iż spotkanie było prowadzone w dwóch językach: angielskim oraz polskim, przy czym część rozmów toczyła się prawdopodobnie po wietnamsku (vide – zeznania pisemne tłumaczki – K. M., która wspomina o nieznanym jej języku azjatyckim). Zwraca także uwagę fakt, iż tłumaczka została przybrana do pomocy w tłumaczeniu spotkania ad hoc, o czym dowiedziała się na ok. godzinę przed jego rozpoczęciem. W treści swoich zeznań oświadczyła, iż miała nie tylko trudności ze słownictwem biznesowym, ale także ze zrozumieniem przedstawicieli spółki L. – z uwagi na ich specyficzny akcent. Najistotniejsze zdaniem Sądu jest to, iż nie była ona tłumaczem profesjonalnym, nie dysponowała żadnymi kwalifikacjami zawodowymi w tym zakresie. Na udział w spotkaniu wyraziła zgodę grzecznościowo, z powodu nagłej konieczności (vide – zeznania K. M.). Zaznaczenia wymaga, iż tłumaczenie "na żywo" toczącego się spotkania (tłumaczenie konsekutywne) wymaga zarówno stosownych kwalifikacji, jak i doświadczenia. W przeciwnym wypadku oparcie się o treść oświadczeń woli będących przedmiotem nieprofesjonalnego tłumaczenia jest obarczone ryzykiem przeinaczenia ich treści. Innymi słowy, z tłumaczonych bez udziału profesjonalisty oświadczeń obcojęzycznych trudno wnioskować o ich rzeczywistej treści oraz intencji towarzyszącej ich składaniu. Ponadto – brak jest w ocenie Sądu możliwości jednoznacznego stwierdzenia, czy oświadczenia takiej treści, jakiej zostały złożone przez składającego, w tej samej postaci doszły do wiadomości drugiej strony, czyli adresata. W przypadku niniejszej sprawy, potraktowanie oświadczenia woli prezesa L. – V. N. - jako kończących definitywnie współpracę mogłoby nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdyby wszelkie zgromadzone na tę okoliczność dowody wskazywały na brak możliwości odmiennego zrozumienia tego oświadczenia w momencie jego złożenia. Zdaniem Sądu, takich nie budzących wątpliwości dowodów organ nie zgromadził.

Sąd doszedł do przekonania, iż ze zgromadzonych w sprawie dowodów – przede wszystkim pisemnych i ustnych zeznań uczestników spotkania w dniu [...] września 2009 r. wynika jedynie, iż doszło wówczas do zaskakujących zachowań ze strony prezesa L. – V. N., który po pierwsze – poinformował zebranych o braku po stronie jego firmy pozwolenia na budowę, po drugie – zażądał deklaracji o natychmiastowej gotowości do zaangażowania w przyszłą inwestycję środków finansowych, pomimo braku przedmiotowego pozwolenia (vide – m.in. zeznania: J. S. - str. 1 zeznań dot. pytania nr 6, J. O. - str. 5 zeznań, M. P. – odpowiedź na pytanie nr 6). Reakcja ze strony F. SA oraz I. SA na powyższą propozycję była negatywna, gdyż ww. podmioty nie zamierzały inwestować przed uzyskaniem przez L. pozwolenia na budowę. Następnie, jak wynika z pisemnych zeznań V. N. z [...] stycznia 2010 r. (tłumaczenie przysięgłe w aktach sprawy) – stwierdził wówczas, iż "nie ma potrzeby prowadzenia dalszych dyskusji czy negocjacji. Nie nawiąże się żadna współpraca pomiędzy spółkami L. oraz F. i I." Nadto oświadczył: "spółki F. oraz I. mogą powrócić do rozmów z nami, gdy już otrzymają pozwolenie na budowę i zaczną inwestować tak, jak to czynią inni inwestorzy". Jak wynika z powyższych zeznań, nie tylko nie wynika z nich w sposób jednoznaczny kategoryczny przekaz o wyrażeniu woli na spotkaniu w dniu [...] września 2009 r. co do zerwania współpracy, ale wręcz przeciwnie – o możliwości kontynuacji współpracy po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Nota bene – powyżej cytowana wypowiedź V. N. zawiera treść nie znajdującą potwierdzenia w pozostałych materiałach dowodowych oraz z nimi nie korelującą – to firma L. miała wyjednać pozwolenie na budowę, a nie spółki F. oraz I., jak wynika z treści tych zeznań (tłumaczenie przysięgłe). Fakt ten ma o tyle znaczenie w sprawie, że raz jeszcze przeczy ocenie organu o jednoznaczności oświadczenia złożonego przez prezesa spółki L. W dalszej części zeznań V. N. stwierdził, iż możliwy byłby powrót do negocjacji, gdyby ww. spółki zwróciły się do jego firmy z propozycją inwestycji po otrzymaniu pozwoleń na budowę przez spółkę L. W podobny sposób odtworzyli przebieg spotkania w zakresie treści oświadczenia woli V. N. pozostali uczestnicy spotkania. J. O. w zeznaniach złożonych w charakterze świadka stwierdziła, iż "dyrektor generalny powiedział, że dalszych negocjacji nie będzie i że kontrahenci mogą wrócić i zainwestować po uzyskaniu przez nas pozwolenia na budowę" Dodała, iż "Oni (F., I.) powiedzieli, że się zgadzają i wszyscy wyszli.". Takie stwierdzenie wręcz zaprzecza zakończeniu negocjacji w dniu [...] września 2009 r., gdyż świadek wyraźnie stwierdziła, że możliwa jest dalsza współpraca pomimo braku akceptacji warunku wniesienia wkładu finansowego przed uzyskaniem pozwolenia na budowę przez spółkę L. ze strony kontrahentów.

Pisemne zeznanie J. S. potwierdza, iż w jego ocenie w dniu [...] września 2009 r. doszło do zakończenia współpracy między spółkami. Świadek ten był powiązany ze spółka L. jako jej prokurent. Jak zostało wyżej opisane, obok innych świadków także i on zeznał, że w trakcie spotkania deklarowana była "chęć włożenia pieniędzy po otrzymaniu pozwolenia na budowę". Ponadto - stwierdził on, że M.P. (przedstawiciel I.) od początku "nie dowierzał temu, co usłyszał, wyrażając w dalszym ciągu chęć współpracy i dalszych negocjacji". Z tego powodu także na zeznaniach tego świadka nie jest możliwe oparcie ustalenia o złożeniu oświadczenia woli przez V. N. o definitywnym zakończeniu współpracy. Jeżeli nawet taka była intencja prezesa spółki L., to z całą pewnością odbiór przekazu słownego nie był tak jednoznaczny (co wynika z opisanej przez świadka reakcji M. P.).

M. P. – prezes Zarządu I. SA, będący jednocześnie członkiem rady nadzorczej i akcjonariuszem spółki F. – w zeznaniach pisemnych zaprzeczył stanowczo, aby w trakcie spotkania w dniu [...] września 2009 r. V. N. złożył oświadczenie o definitywnym rozwiązaniu współpracy. Stwierdził natomiast, iż została wówczas przedstawiona zaskakująca propozycja L. wpłaty "kilku milionów euro do spółek celowych tytułem (...) partycypacji w projektach B. i R. Pierwotne ustalenia sprowadzały się do tego, że I. SA oraz F. SA dostarczają finansowania projektów B. i R. nie wcześniej, niż z chwilą uzyskania przez spółki celowe dedykowane do tych projektów prawomocnych projektów pozwoleń na budowę. Wskutek mojego stanowczego sprzeciwu strony porozumienia pozostały przy pierwotnych założeniach". Zdaniem Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw dla zdyskwalifikowania powyższych zeznań pod względem ich wiarygodności. Taka ocena zawarta w skarżonej decyzji narusza zasadę nakazującą wszechstronne gromadzenie oraz ocenę materiału dowodowego (art. 77 par. 1 k.p.a.), jak również stanowi przekroczenie swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Podobnie Sąd ocenia stwierdzenie organu, iż "Nie jest dopuszczalne powoływanie się przez F. lub I. na to, iż zaistniałe między stronami rozbieżności były częścią strategii negocjacyjnej, wobec czego oświadczenie o odstąpieniu od współpracy przez L. nie miało charakteru definitywnego". O ile można byłoby zgodzić się ze stwierdzeniem, że – co do zasady – rolą świadków jest podawanie faktów, zaś w gestii organu administracyjnego pozostaje kwestia ich oceny, jednakże w niniejszej sprawie okolicznością podlegającą badaniu jest nie tylko sam fakt złożenia – lub niezłożeni oświadczenia woli określonej treści – lecz także możliwość ewentualnych zakłóceń w odbiorze tego oświadczenia przez pozostałych uczestników spotkania, w tym bezpośrednich adresatów. Z tego powodu organ miał obowiązek zbadania poza treścią, również i szczegółowych warunków, w jakich oświadczenie woli prezesa V. N. zostało złożone.

W tym miejscu należy podkreślić, iż – jeżeli intencją organu było ograniczenie waloru wiarygodności zeznań osoby bezpośrednio związanej z jednym z podmiotów zaangażowanych gospodarczo w sprawie negocjacji, to należy stwierdzić, iż w wysoki stopień krytycyzmu winien być stosowany do dowodów prezentowanych przez każdą z byłych stron Listu Intencyjnego. Każda ze stron jest obecnie zainteresowana w prezentowaniu swoich racji, z których – być może – zamierza wyciągać korzystne dla siebie skutki prawne. Nie oznacza to jednak uprawnienia do niejednakowego traktowania poszczególnych osób składających zeznania w sprawie i przydawania niektórym z nich większej lub mniejszej mocy dowodowej.

Organ wezwał także do złożenia wyjaśnień pisemnych P. W. (S.). Jego wyjaśnienia w ocenie Sądu nie mają istotnego znaczenia w sprawie, gdyż nie był on bezpośrednim uczestnikiem spotkania w dniu [...] września 2009 r. Istotny jest jedynie fakt, iż z posiadanych przez P. W. informacji wynika jedynie okoliczność zawieszenia – a nie zerwania - negocjacji, o której dowiedział się od D. S. – pracownicy spółki L. Informacja powyższa koreluje z treścią komunikatu z dnia [...] października 2009 r. opublikowanego w serwisie internetowym G.

W ocenie Sądu w uczciwych praktykach obrotu gospodarczego zasadą jest odwołanie czy też uchylenie się od skutków prawnych własnego oświadczenia woli następuje w tej samej formie, w której złożono oświadczenie ("czynności niweczące"). Stanowi o tym art. 77 par. 2 k.c. Wprawdzie brak jest jakiejkolwiek sankcji braku zachowania tej formy w stosunkach między przedsiębiorcami (art. 74 par. 3 k.c.), to jednak sam fakt zawarcia w Liście Intencyjnym postanowienia co do daty zakończenia wspólnych negocjacji - w dniu [...] grudnia 2009 r. - powoduje powstanie sytuacji domniemania mocy wiążącej Listu Intencyjnego przed upływem powyższego terminu. Obalenie powyższego domniemania mogło nastąpić w dowolnej formie – także ustnej lub per facta concludentia – jednak wyłącznie z zachowaniem zasad dotyczących dojścia oświadczenia woli do świadomości adresata (art. 61 par. 1 k.c.)

Sąd dopuszczając dowód z (nieprawomocnego) odpisu postanowienia Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. o umorzeniu dochodzenia prowadzonego w sprawie sygn. akt: [...] w sprawiepodania nieprawdziwych bądź zatajenia prawdziwych danych w istotny sposób wpływających na treść informacji o zakończeniu współpracy pomiędzy spółką F. SA a L. – o czyn z art. 100 ustawy o ofercie – miał na uwadze tożsamość okoliczność faktycznych będących podstawą ustaleń organu administracyjnego oraz organu ścigania. O ile brak jest prawnego iunctim w postaci związania Komisji ustaleniami lub poglądami prawnymi Prokuratury, to należy mieć na uwadze przepis art. 75 § 1 k.p.a. – “Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.". Zdaniem Sądu, w sytuacji, gdy stan faktyczny nie jest jednoznaczny, przy czym jest kwestionowany przez stronę w sprawie administracyjnej, zasadnym będzie przy ponownym rozpatrzeniu sprawy odwołanie się do ustaleń poczynionych przez organ ścigania.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w Wyroku z dnia 17 czerwca 2010 r. (I OSK 1121/09) stwierdził: "Postanowienie prokuratora o umorzeniu postępowania karnego - z uwagi na formę i organ, od którego pochodzi - ma walor dokumentu urzędowego. Zatem organ, dopuszczając dowód z takiego postanowienia, zobowiązany jest uwzględnić nie tylko fakt umorzenia postępowania, ale również uznać fakty potwierdzone w uzasadnieniu tego postanowienia. Faktem stwierdzonym w dokumencie urzędowym, jakim jest postanowienie prokuratora o umorzeniu postępowania karnego, jest samo umorzenie postępowania, ale przede wszystkim również te okoliczności, które zostały wskazane w uzasadnieniu niniejszego postanowienia.".

Postępowanie dowodowe winno zostać powtórzone. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie jedynie przeprowadzenie rozprawy administracyjnej zapewni stronie pełną możliwość realizacji jej uprawnień. Przesłuchanie świadków na rozprawie, z udziałem strony, przyczynić się może do wyjaśnienia sprawy (art. 89 par. 2 k.p.a.), który to cel dotychczas nie został osiągnięty.

Na marginesie, należy zwrócić uwagę na brak w aktach sprawy polskiej wersji pisma organu do prezesa spółki L. – V. N. Dokument jest w sprawie istotny, zawiera bowiem m.in. listę pytań zadanych w trybie art. 50 k.p.a. Jego brak stanowi naruszenie art. 4 ust. 1 Ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. Nr 1999 r. Nr 90, poz. 999).

W przypadku braku możliwości odtworzenia jednoznacznej treści oświadczenia V. N. na spotkaniu w dniu [...] września 2009 r. bądź ustalenia, że mogło nie mieć ono charakteru definitywnego zerwania współpracy, ewentualnie – iż takie oświadczenie mogło być odmiennie odczytane przez adresatów – organ odstąpi od nałożenia kary na stronę.

Z uwagi na mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenie przez organ zasady nakazującej wszechstronne gromadzenie oraz ocenę materiału dowodowego (art. 7 i 77 par. 1 k.p.a.), jak również przekroczenie swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a), na podstawie art. 145 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji. Koszty postępowania zostały zasądzone na podstawie art. 200 p.p.s.a.