Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 286/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 2, art. 135
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 30 § 1 i 2, art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1228
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi R. S. działającej jako opiekun D. W. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] (dalej SKO, lub Kolegium) z [...] grudnia 2014 r. nr [...], o odmowie uchylenia decyzji w sprawie ustalenia prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: po rozpatrzeniu wniosku R. S. – opiekuna prawnego małoletniego D. W. – Wójt Gminy [...] decyzją z [...] grudnia 2011 r. przyznał ww. świadczenie z funduszu alimentacyjnego w wysokości 350 zł miesięcznie na rzecz D. W. na okres od 1 listopada 2011 r. do 30 września 2012 r. Decyzja ta stała się ostateczna.

Reprezentujący M. W. adwokat skierował do Wójta Gminy [...] pismo z 18 listopada 2013 r. o wznowienie postępowania w sprawie i uchylenie ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał przesłankę pojawienia się nowych dowodów istniejących w chwili wydania decyzji, lecz nie znanych organowi w postaci dokumentów księgowych w języku angielskim o przekazaniu wpłat na rzecz dzieci. W toku sprawy M. W. uzupełnił przesłankę wznowienia o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. tj. brak udziału strony w postępowaniu bez jej winy.

Postanowieniem z [...] grudnia 2013 r. Wójt Gminy wznowił postępowanie w sprawie. Następnie decyzją z [...] lutego 2014 r. odmówił uchylenia decyzji własnej z [...] grudnia 2011 r. Po rozpatrzeniu odwołania M. W. reprezentowanego przez adwokata – SKO decyzją z [...] kwietnia 2014 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Decyzją z [...] czerwca 2014 r. Wójt umorzył postępowanie wznowione postanowieniem z [...] grudnia 2013 r. Po rozpatrzeniu odwołania M. W. reprezentowanego przez adwokata – SKO decyzją z [...] lipca 2014 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy decyzją z [...] października 2014 r. nr [...], odmówił uchylenia decyzji własnej z [...] grudnia 2011 r. W uzasadnieniu organ podał, że na podstawie przedłożonego przez wnioskodawcę tłumaczenia dokumentów dokonanego przez tłumacza przysięgłego ustalono, że adresatem kwot nie była R. S., ani jej podopieczni. Organ stwierdził, że brak jest przesłanek do uchylenia ww. decyzji. Na podstawie przedłożonych dokumentów, nie można uznać, że alimenty zostały przez zobowiązanego zapłacone i brak jest również dowodów wpłaty na rzecz R. S. bądź na rzecz jej podopiecznych. Uprawniona R. S. wyjaśniła, że nie otrzymała żadnych kwot tytułem alimentów dla swoich podopiecznych. Ponadto z oświadczeń samego M. W. wynika, że nie posiadał on wiedzy o zasądzonych od niego alimentach. W związku z powyższym organ uznał brak podstaw do uchylenia własnej decyzji z [...] grudnia 2011 r.

W odwołaniu od tej decyzji M. W. reprezentowany przez adwokata wniósł o jej uchylenie w całości i orzeczenie o uchyleniu decyzji Wójta z [...] grudnia 2011 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

SKO decyzją z [...] grudnia 2014 r. uchyliło decyzję Wójta z [...] października 2014 r. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Kolegium podało, że Wójt czyniąc ustalenia faktyczne naruszył art. 7 w związku z art. 77 K.p.a. Istota sprawy tj. wpłaty dokonywane przez dłużnika i przede wszystkim ich kwalifikacja nie zostały należycie ocenione. Odebrano jedynie lakoniczne oświadczenie od stron, bez przeprowadzenia szczegółowego postępowania w tym kierunku, co słusznie podniósł pełnomocnik skarżącego. Kolegium wskazało, że pominięto w sprawie przesłankę wznowienia postępowania wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Wójt w uzasadnieniu decyzji podaje, że strona zawnioskowała o przeprowadzenie tego postępowania mając na uwadze brak udziału w czynnościach procesowych M. W., zaś w decyzji brak jest ustaleń w tym przedmiocie. W ocenie Kolegium już tylko ten fakt obliguje do podjęcia rozstrzygnięcia kasacyjnego. Decyzja organu I instancji jest nieprawidłowa z punktu widzenia zgodności z prawem. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzono w sposób rażąco naruszający normy procesowe. Celem naprawienia błędów proceduralnych sprawa wymaga w całości ponownego rozpoznania. Zaniechanie przez Wójta podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, czyli obowiązku wynikającego z art. 77 K.p.a. jest uchybieniem przepisów postępowania administracyjnego, które powoduje wadliwość decyzji. Z uwagi na tak poważne uchybienia procesowe Kolegium uznało za niecelowe wyznaczanie rozprawy administracyjnej, gdyż w sprawie zaistniała konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego od początku.

R. S. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję SKO z [...] grudnia 2014 r., wnosząc o jej uchylenie w całości, oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 80, art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 oraz art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 149 § 2 K.p.a. przez naruszenie zasady swobody oceny dowód, braku przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5, błędne wskazanie naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.,

2) art. 1 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 9 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r. poz. 1228 ze zm.).

W uzasadnieniu skarżąca nie zgodziła się z argumentacją Kolegium zawartą w zaskarżonej decyzji i podniosła, że w sprawie nie pojawiły się nowe okoliczności, które uzasadniały wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., tym bardziej, że strona odwołująca się nie wskazała okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia nieznanych organowi I instancji w dniu wydania decyzji. Nieuzasadnione jest również oparcie zaskarżonej decyzji o naruszenie przez Wójta art. 7 w związku z art. 77 K.p.a. Organ I instancji działał w granicach prawa i na podstawie przepisów prawa. W ocenie skarżącej stan faktyczny sprawy nie pozwala na wydanie przez Kolegium decyzji kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację jak w zaskarżonej decyzji.

Sąd z urzędu stwierdził, że opieka R. S. co do D. W. ustała z dniem 28 listopada 2012 r., w tym dniu jego opiekunem została ustanowiona siostra N.W. D.W. stał się pełnoletni z dniem 13 marca 2015 r.

W związku z tym Sąd wezwał D. W. do złożenia oświadczenia czy popiera skargę sporządzoną przez R. S. i podpisania skargi. W zakreślonym terminie D. W. podpisał skargę, co przesądziło o przyjęciu przez Sąd, że ją popiera.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Kontrolowana decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji dotknięte są wadą nieważności – wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa – art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Sprawa niniejsza prowadzona jest na skutek wznowienia postępowania zakończonego decyzją w przedmiocie przyznania świadczeń alimentacyjnych z Funduszu alimentacyjnego dla małoletniego D. W.

Stronami postępowania w sprawie o przyznanie świadczeń z Funduszu alimentacyjnego są oprócz dłużnika alimentacyjnego także wnioskodawcy, tj. osoba uprawniona do alimentów lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów Dz.U. z 2012 r., poz. 1228 ze zm.).

W niniejszej sprawie osobą uprawnioną do alimentów był D. W.

W toku postępowania rozpoznawczego, zakończonego decyzją Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2011 r., znak [...] jego imieniem działał przedstawiciel ustawowy – opiekun R. S. Na skutek wznowienia postępowania postanowieniem Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] "zaistniała podstawa" do przeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy. Zrodziło to oczywiście konieczność właściwego ustalenia stron postępowania, czego organy obu instancji zaniechały.

W realiach niniejszej sprawy Sąd z urzędu stwierdził, że opieka nad D. i N. W. sprawowana przez R. S. od dnia 28 grudnia 2009 r. ustała w stosunku do N. W. z dniem uzyskania przez nią pełnoletniości, tj. dnia 1 sierpnia 2011 r., zaś w stosunku do D. W. z dniem 28 listopada 2012 r. – w tym dniu opiekunem prawnym D. W. została ustanowiona jego siostra N.W. D.W. aktualnie jest pełnoletni, ukończył 18 lat w dniu 13 marca 2015 r. i w tym dniu z mocy prawa ustała opieka jego siostry N. W. (por. karta 32 – 36 akt sądowych).

Powyższe oznacza, że od początku postępowania toczącego się na skutek wniosku o wznowienie jego strona, tj. D. W. nie był prawidłowo reprezentowany – organy traktowały jako przedstawiciela ustawowego D. W. – R.S. D.W. od 28 listopada 2012 r. pozostawał pod opieką N. W. do 13 marca 2015 r. Decyzje organów obu instancji zostały więc wydane z rażącym naruszeniem art. 15 ust. 1 ustawy o pomocy osobom w zw. z art. 30 § 1 i 2 K.p.a.

Oczywistym jest, że niezapewnienie małoletniej stronie prawidłowej reprezentacji w toku postępowania administracyjnego jest naruszeniem podstawowych zasad procedury administracyjnej i skutkowało pozbawieniem jej możliwości obrony w sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.