Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 464/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 263, art. 262 par. 1 pkt 2, art. 7, art. 75 par. 1, art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2, art. 83
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: NSA Julia Szczygielska (spraw.) WSA Andrzej Cisek Protokolant: Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi B.K.-K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania administracyjnego w sprawie o usunięcie drzew I. uchyla postanowienie I i II instancji; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowieniem z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - postanowienie Wójta Gminy M. z dnia [...], ustalające koszty postępowania administracyjnego w sprawie usunięcia drzew z działki o numerach 252 i 252, obręb S., zakończonego decyzją tego organu z dnia [...], na kwotę 1200,00 zł.

W uzasadnieniu w/w postanowienia organ wskazał, że przepis art. 262 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. stanowi, iż stronę obciążają te koszty postępowania, które:

1) wynikły z winy strony,

2) zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie.

Do kosztów postępowania, stosownie do przepisu art. 263 § 1 k.p.a., zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczenia stronom pism urzędowych. Organ administracji publicznej może zaliczyć do kosztów postępowania także inne koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy /art. 263 § 2 k.p.a./.

Wskazane wyżej przepisy – jako wskazało Kolegium - określają sytuacje, kiedy kosztami postępowania można obciążyć stronę postępowania. Do kosztów tych zaliczane są m.in. należności świadków i biegłych oraz koszty, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie.

Ponadto organ stwierdził, że w przepisie art. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody /Dz. U. z 2004r. Nr 92, poz. 880 ze zm./ zawarta została ogólna zasada ochrony przyrody, która polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasób, towarów i składników przyrody, w tym zadrzewień /pkt 9/. Celem ochrony przyrody, w myśl art. 2 ust. 2 pkt 5, jest ochrona walorów krajobrazowych zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień. Usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości, zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy, może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta na wniosek posiadacza nieruchomości. Wobec brzmienia tych przepisów, Kolegium uznało, że postępowanie o usunięcie drzew jest prowadzone niewątpliwie w interesie strony, która wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na usunięcia dwóch drzew gatunku topoli z jej nieruchomości. W ocenie wnioskodawcy, stan biologiczny tych drzew jest zły i zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia, a w szczególności bezpieczeństwu ruchu drogowego na drodze powiatowej przylegającej do jej nieruchomości. Ponadto, jako właścicielka nieruchomości ma prawo do swobodnego zagospodarowania terenu. Ponieważ ustalenie tej kwestii nie mogło być dokonane tylko na podstawie oględzin, wystąpiła konieczność wykonania opinii przez biegłego z zakresu dendrologii. Opinia ta wyjaśniła w przedmiotowej sprawie sporne kwestie dotyczące stanu biologicznego drzew.

Uwzględniając powyższe ustalenia, w ocenie organu odwoławczego, postanowienie organu I instancji wydane zostało zasadnie i spełnia wymagania wskazanych wyżej przepisów, gdyż pojęcia interesu w poniesieniu kosztów postępowania w rozumieniu przepisu art. 262 § 1pkt 2 k.p.a. nie można ograniczać jedynie do wąsko pojmowanych bezpośrednich korzyści w przeprowadzeniu postępowania wyrażających się w inicjatywnie wszczęcia tego postępowania. Pojęcie to dotyczy również interesu prawnego. Takim interesem prawnym jest niewątpliwie – w ocenie Kolegium – uzyskanie zezwolenia na usunięcie drzew.

Organ II instancji wskazał ponadto, że w ustawie o ochronie przyrody brak jest przepisu, który nakładałby na organ orzekający obowiązek poniesienia kosztów postępowania, w tym wykonania oceny dendrologicznej.

Odnosząc się zaś do zarzutu strony, że nie uczestniczyła w rokowaniach dotyczących ustalenia wysokości opłaty za wykonanie opinii dendrologicznej, Kolegium wyjaśniło, że przepisy prawa, a w szczególności kodeksu postępowania administracyjnego, nie przewidują takiej możliwości. Natomiast strona była zawiadomiona o wszystkich terminach oględzin, jak też o fakcie powołania biegłego w sprawie oceny stanu technicznego drzew.

W skardze na powyższe postanowienie B.K.-K. wniosła o uchylenie zaskarżonego jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Strona skarżąca podniosła również, że decyzja z dnia [...] o zezwoleniu na usunięcie 3 sztuk drzew z gatunku topoli i odmowie wydania pozwolenia na wycinkę czwartego drzewa tego samego gatunku została wydana na podstawie opinii dendrologicznej, z którą skarżąca nie miała możliwości zapoznania się, ponieważ Wójt Gminy M. nie dopełnił obowiązku z art. 10 k.p.a. i przed wydaniem decyzji nie powiadomił jej skutecznie o zakończeniu postępowania dowodowego. Ponadto skarżącą nie uczestniczyła ani w przeprowadzeniu dowodu z oględzin drzew z udziałem autora wydanej opinii, ani nie zapoznała się z opracowaniem opinii dendrologicznej przed wydaniem orzeczenia w sprawie. Nie została również uprzedzona przez organ, że będzie obciążona kosztami takiej oceny, czym naruszono w szczególności art. 8, 9 i 10 k.p.a.. Ponadto stronie skarżącej nigdy nie doręczono skutecznie decyzji SKO z dnia [...], tylko skorzystano z fikcji doręczenia, o której mowa w art. 44 k.p.a., co wywołało dla strony negatywne skutki prawne.

Nadto – zdaniem skarżącej - organ I instancji rozpatrując wniosek z dnia 21 listopada 2006 r. nie wziął w ogóle pod uwagę argumentów wnioskodawczyni, które przemawiają za złym stanem biologicznym drzew, który był oczywisty. Stanowisko to tylko potwierdziła opinia dendrologiczna. W tym stanie rzeczy skarżąca stwierdziła, że zlecenie przez Gminę wykonania tejże oceny było narażeniem jej na nieuzasadnione koszty i to w tak wysokiej kwocie, której nie jest przygotowana uiścić. W myśl natomiast art. 262 k.p.a. stronę obciążają te koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Wydanie pozwoleń na wycinkę drzew jest ustawowym obowiązkiem organu gminy, zgodnie z art. 83 i in. ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przygody, dlatego też koszt sporządzonej oceny powinien zostać uiszczony przez Gminę M., która zleciła jej wykonanie, a nie przerzucony na wnioskodawcę. Takim działaniem organy I i II instancji rażąco naruszyły przepisy art. 77 k.p.a..

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji /postanowienia/, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji /postanowienia/.

Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Dokonując kontroli legalności podjętych w niniejszej sprawie postanowień, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], Nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy M. z dnia [...] naruszają przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co powoduje że postanowienia te podlegają usunięciu z obrotu prawnego.

Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest udzielenie odpowiedzi, czy organ pierwszej instancji miał dostateczną podstawę do wydania opisanego wyżej postanowienia z dnia [...] w oparciu o przepisy art. 262 § 1 pkt 2 i art. 263 k.p.a..

Art. 262 § 1 k.p.a. stanowi, że stronę obciążają te koszty postępowania, które:

1) wynikły z winy strony,

2) zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie.

Przy czym w myśl art. 263 § 1 k.p.a. do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczenia stronom pism urzędowych, zaś zgodnie z § 2 w/w artykułu - organ administracji publicznej może zaliczyć do kosztów postępowania także inne koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy.

W rozpoznawanej sprawie organ I instancji powołując się na przepis art.262 § 1 pkt 2 i art. 263 k.p.a. ustalił koszty postępowania administracyjnego w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie drzew z działki o numerach 252 i 252, obręb S. na kwotę 1200,00 zł. Wysokość tychże kosztów to koszty sporządzonej na zlecenie organu I instancji opinii dendrologicznej.

Podkreślić należy, że sprawy o usunięcie drzew reguluje ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody /Dz. U. z 2004r. Nr 92, poz. 880 ze zm./. Art. 83 ust. 1 w/w ustawy stanowi, że usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Zgodnie zaś z art. 84 ust. 1 - posiadacz nieruchomości ponosi opłaty za usunięcie drzew lub krzewów, której wysokość ustala się na podstawie art. 85 tej ustawy.

W rozdziale 4, zatytułowanym "Ochrona terenów zieleni i zadrzewień", powołanej wyżej ustawy przewidziane są również kary pieniężne m.in. za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia /art. 88 ust. 1 pkt 2/.

Opłaty związane z usunięciem drzew jak i kary pieniężne służą niewątpliwie ochronie przyrody, która polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasób, towarów i składników przyrody, w tym zadrzewień /art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy/ i stanowią dochód budżetu państwa. Celem zaś ochrony przyrody, w myśl art. 2 ust. 2 pkt 5, jest ochrona walorów krajobrazowych zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień.

Bez wątpienia przepisy ustawy o ochronie przyrody, poza wskazanymi wyżej opłatami i karami, nie przewidują żadnych innych kosztów postępowania w sprawie o usunięcie drzew.

Wskazać należy, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje generalna zasada ponoszenia kosztów postępowania przez organ administracji publicznej. Wyjątek od tej zasady wprowadza przepis art. 262 § 1 k.p.a., który określa jakie koszty postępowania obciążają stronę. Wyliczenie to ma charakter zamknięty, co oznacza, że stronę obciążają wyłącznie koszty wymienione w tym przepisie. Z treści tego przepisu można także wywieść wniosek, że inne koszty postępowania, niewymienione w tym przepisie, obciążają organ administracji. Zasada ta w szczególności odnosi się do postępowań wszczynanych z urzędu. Procedurze administracyjnej nie jest również znana możliwość orzekania o kosztach postępowania między stronami postępowania (por.wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2000 r., II SA/Gd 2016/98, Palestra 2001, z. 7-8, s. 206).

Podobne stanowisko prezentowane jest w doktrynie, gdzie przyjmuje się, że wykładnia art.262 § 1 k.p.a. powinna być wąska, bowiem omawiane uregulowanie prawne jest istotnym wyjątkiem od zasady, że koszty postępowania ponosi organ administracji publicznej /Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red.dra A.Mudreckiego, Gdańsk 2008, str.578/.

Zauważyć należy, że cyt. wyżej przepis art. 262 k.p.a. ustala zasadę rozdziału kosztów postępowania pomiędzy stronę a organ administracji /Skarb Państwa, budżet jednostki samorządu terytorialnego czy innego podmiotu/.

Nie mniej jednak brak jest regulacji, przy pomocy jakich narzędzi rozgraniczyć te koszty, które zostały poniesione rzeczywiście w interesie strony, a które wyniknęły z realizacji zasady prawdy obiektywnej oraz zasady oficjalności, zobowiązujących organ prowadzący postępowanie do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Należy przypomnieć, że ciężar dowodu w postępowaniu administracyjnym spoczywa na organie administracji publicznej. Oprócz zatem środków dowodowych przeprowadzonych przez ten organ we własnym zakresie, organ ten winien także uwzględniać żądania strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, jeżeli jego przedmiotem byłaby okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Tak więc kosztami postępowania można by obciążyć stronę wyłącznie wtedy, gdyby organ ten spełnił jej żądanie w sprawie przeprowadzenia dowodu, nie posiadając jednocześnie jakichkolwiek wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy i stwierdzając, że przeprowadzenie takiego dowodu jest całkowicie zbędne. /zob. G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, LEX, 2007, wyd. II/.

Zagadnienie to będzie miało szczególne znaczenie w postępowaniu np. z udziałem biegłych, których opinie w określonej sprawie będą się jedynie nieznacznie różnić. Jak pisze Z. Janowicz, "nigdzie nie został określony obowiązek przeprowadzenia dowodu z określonej liczby biegłych. Liczba tych, jak i innych dowodów nie może być oczywiście z góry określona, przeprowadza się takie dowody i tyle dowodów, ile wymaga wyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Jeśli organ po przyjęciu opinii biegłego i przesłuchaniu go uznał, że kwestia będąca przedmiotem postępowania dowodowego została dostatecznie wyjaśniona, może odmówić dopuszczenia dowodu z dalszych biegłych. Jeżeli mimo to na żądanie strony taki dowód dopuścił i opinia (lub także i przesłuchanie) biegłego wniosła nowe elementy do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, to w takim przypadku nie można obciążyć strony kosztami przeprowadzenia takiego dowodu" (Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego., Warszawa. Poznań 1995, s. 594-595).

Koszty postępowania w interesie strony będą związane zatem, z dodatkowymi czynnościami postępowania dowodowego, gdy np. strona domaga się dodatkowych jeszcze opinii biegłego, ponowienia ekspertyzy lub oględzin, przesłuchania dodatkowych świadków pomimo wyjaśnienia okoliczności sprawy /por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 880/.

Jednakże taka sytuacja nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Zleceniodawcą i inicjatorem sporządzenia przedmiotowej opinii dendrologicznej był niewątpliwie organ I instancji.

Art. 7 k.p.a., ustanawiający zasadę prawdy obiektywnej, zobowiązuje organy administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Myśl tę rozwija następnie art. 77 § 1 k.p.a., nakładając na organ administracji zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Całego, czyli obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe.

W treści tych przepisów zawarta jest podstawowa cecha postępowania administracyjnego, nakładająca na organy administracji obowiązek zachowania aktywnej postawy podczas całego postępowania wyjaśniającego. Aktywność ta winna być rozumiana jako obowiązek organu wykorzystania w sprawie wszystkich dowodów znanych mu z urzędu, poszukiwania innych (nowych) dowodów na potwierdzenie określonych faktów z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych, a także dopuszczenia wszystkich środków dowodowych zgłaszanych przez stronę lub innych uczestników postępowania, o ile mają one istotne znaczenie dla sprawy. Z tego też względu w trakcie postępowania dowodowego fundamentalne znaczenie ma także zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, udzielania informacji stronom, przekonywania, pisemności, a także szybkości i prostoty.

Z przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika zatem jednoznacznie, że postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Zgodnie zaś z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem może być opinia biegłego.

Uwzględniając powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że koszt sporządzenia opinii dendrologicznej w niniejszej sprawie winien obciążać organ administracji publicznej, który zlecił jej sporządzenie. Z przepisów działu IX Kodeksu postępowania administracyjnego wywieść należy bowiem, że koszty postępowania /wydatki/ ponosi organ prowadzący postępowanie, co wynika z obowiązków dowodowych organu /art. 7 i art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a./. Koszt sporządzenia w okolicznościach niniejszej sprawy opinii dendrologicznej nie jest wbrew stanowisku organów - kosztem postępowania poniesionym w interesie strony, w rozumieniu art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a..

Trzeba bowiem zauważyć, że ochrona przyrody, w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody w tym zadrzewień (art. 2 ust. 1 pkt 9). Celem ochrony przyrody jest między innymi ochrona zadrzewień (art. 2 ust. 2 pkt 5). Dbałość o ochronę przyrody jest obowiązkiem organów administracji publicznej, osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych oraz osób fizycznych (art. 4 ust. 1). Konsekwencję niniejszej regulacji ogólnej stanowią przyjęte w Rozdziale 4 ustawy zasady ochrony terenów zieleni i zadrzewień.

Podstawowa zasada ochrony zadrzewień została ujęta w art. 83 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia właściwego wójta, burmistrza albo prezydenta. Wyjątki od tej zasady zostały określone w ust. 6 art. 83, zawierającym zamknięty katalog drzew lub krzewów, których usunięcie nie wymaga uprzedniego uzyskania zezwolenia. W tym katalogu nie zostały ujęte drzewa obumarłe, jak i zagrażające bezpieczeństwu ludzi lub mienia w istniejących obiektach budowlanych. Oznacza to, że usunięcie drzew obumarłych jak i zagrażających bezpieczeństwu ludzi lub mienia w istniejących obiektach budowlanych wymaga uzyskania zezwolenia. Za takim stanowiskiem przemawia również treść art. 83 ust. 4 pkt 6 ustawy, stanowiąca, że wniosek o wydanie zezwolenia powinien zawierać przyczynę i termin zamierzonego usunięcia drzewa. Zatem opierając się na tych przepisach stwierdzić należy, że usuwanie drzew i krzewów poddane zostało reglamentacji ustawowej.

Z przedstawionych wyżej regulacji jednoznacznie zatem wynika, że usunięcie drzew obumarłych jak i zagrażających bezpieczeństwu wymaga uzyskania zezwolenia. Jednakże to właściwy organ, kompetentny w zakresie ochrony przyrody, dokonuje oceny, czy wskazane we wniosku drzewo jest obumarłe lub czy zagraża bezpieczeństwu. Posiadacz nieruchomości nie jest podmiotem uprawnionym do dokonywania tego typu ocen i decydowania o tym, czy i które drzewo należy usunąć. Dopuszczenie takiej możliwości byłoby sprzeczne z celem ustawy, którym jest ochrona przyrody /zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1970/06, publ. LEX nr 437687/.

W konsekwencji tych ustaleń, stwierdzić należy, że niewątpliwie sporne koszty w niniejszej sprawie powstały w ramach prowadzonego przez organ postępowania, określonego przepisami Rozdziału 4 - Ochrona terenów zieleni i zadrzewień - ustawy o ochronie przyrody.

Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że w/w ustawie brak jest przepisu, który nakładałby na organ orzekający obowiązek ponoszenia kosztów postępowania.

Niemniej jednak nie oznacza to, że organ prowadzący w niniejszej sprawie postępowanie uprawniony był w oparciu o przepis art.262 & 1 pkt.2 do obciążania strony przedmiotowymi kosztami postępowania.

Skoro bowiem obowiązkiem organu w myśl art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 i art.84 § 1 k.p.a. jest przeprowadzenie z urzędu wszelkich dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy, to w sytuacji, gdy jak w niniejszej sprawie zachodziła potrzeba zasięgnięcia opinii biegłego w celu ustalenia, czy wskazane przez skarżącą we wniosku drzewa są obumarłe, czy też zagrażają bezpieczeństwu, a co było niezbędne do wydania decyzji w oparciu o przepis art.83 ust.1 ustawy o ochronie przyrody, to brak było podstaw do obciążania strony kosztami sporządzenia tej opinii z powołaniem się na przepis art.262 & 1 pkt.2 k.p.a., z tej przede wszystkim przyczyny, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodziły określone tym przepisem przesłanki.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji.

Na podstawie art. 152 tejże ustawy orzeczono jak w punkcie II sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 w/w ustawy.