Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 340/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 92
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi "J. Sp. j. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla w części zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2007 r. w zakresie kwoty 3000 (trzy tysiące) złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz w zakresie 5000 (pięciu tysięcy) złotych za niewyznaczenie doradcy do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. stwierdza, że decyzje w uchylonej części nie podlegają wykonaniu; 4. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego "J. Sp. j. z siedzibą w K. kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu części kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 6.1.1. lp. 6.5.3, lp. 4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 199, poz. 1671 ze zm.), § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U z 2006 r., Nr 151, poz. 1089 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania "J. Sp. j. z siedzibą w K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8500 (osiem tysięcy pięćset) złotych - utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 1 sierpnia 2007 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości N. o godzinie 10.00 zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki M. nr rej. [...] z naczepą nr rej. [...]. Pojazdem kierował J. K. Pojazdem wykonywano transport drogowy zgodnie z licencją nr [...]. Podczas kontroli stwierdzono, że okazana do kontroli tygodniowa karta opłat seria i nr [...] utraciła swoją ważność. Opłata została wykupiona w dniu 24 lipca 2007 r. i była ważna do dnia 30 lipca 2007 r. Podczas kontroli kierowca nie przedstawił innego dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Ponadto podczas kontroli kierowca przedstawił dokument przewozowy (CMR) oraz specyfikację ładunku z dnia 30 lipca 2007 r. w których zawarto wymagane informacje dotyczące przejazdu pojazdu z ładunkiem, a więc przewozu materiału niebezpiecznego UN 1897 z Niemiec do Polski ([...]). W dokumencie nie zamieszczono informacji dotyczącej faktycznego stanu rzeczy, a więc przejazdu próżnego nieoczyszczonego pojazdu cysterny z podaniem danych ostatnio przewożonego ładunku. Zgodnie z oświadczeniem kierowcy pojazd został skierowany z P. do P. pod załadunek fosforu siarkowego.

Na podstawie przeprowadzonej kontroli drogowej i stwierdzonych naruszeń dotyczących przepisów związanych z przewozem towarów niebezpiecznych organ w piśmie z dnia 2 sierpnia 2007 r. wezwał stronę do przedstawienia dokumentów potwierdzających wyznaczenie doradcy do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych. W związku z brakiem odpowiedzi na powyższe żądanie w piśmie z dnia 24 września 2007 r. ponownie wezwano stronę do przedstawienia dokumentów potwierdzających wyznaczenie doradcy ds. ADR. Zgodnie z potwierdzeniem obioru organ uznał, iż wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 27 września 2006 r. Z uwagi na brak odpowiedzi strony uznano, że firma nie wyznaczyła doradcy do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych, wobec czego w piśmie z dnia 22 października 2007 r. zawiadomiono stronę o rozszerzeniu katalogu naruszeń o naruszenie określone l.p 6.5.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. dotyczące niewyznaczenia doradcy do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych.

W związku z wynikami powyższej kontroli decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na "J. Sp. j. z siedzibą w K. karę pieniężną w wysokości 8.500 zł. Powyższą karę stanowiło 3.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, 500 zł. za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych z nieprawidłowo sporządzonym dokumentem przewozowym oraz 5.000 zł za niewyznaczenie, przez przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewóz towarów niebezpiecznych lub związany z nim załadunek lub rozładunek, doradcy do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, gdyż powstałe naruszenia wynikały z winy nieodpowiedzialnego kierowcy, na działania którego przedsiębiorca nie miał wpływu.

Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż zgodnie z treścią art. 92 ust. 1, ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów:

o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych,

o czasie pracy kierowców,

o odpadach,

o ochronie zwierząt,

o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów,

o bezpieczeństwie żywności i żywienia,

wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych,

wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych

- podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty:

15.000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej;

30.000 złotych - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie.

Zgodnie z art. 21 ust. 1, ust. 2 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, przedsiębiorca oraz inny podmiot wykonujący przewóz towarów niebezpiecznych lub związany z tym przewozem załadunek lub rozładunek jest obowiązany prowadzić nadzór wewnętrzny nad tymi czynnościami i w tym celu wyznaczyć, na swój koszt, doradcę do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych, zwanego dalej "doradcą". Przepis ust. 1 nie dotyczy przedsiębiorcy oraz innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy towarów niebezpiecznych lub związane z tym przewozem załadunek lub rozładunek tych towarów każdorazowo w ilościach, dla których umowa ADR nie wymaga odpowiedniego oznakowania pojazdu.

Na podstawie przeprowadzonej kontroli drogowej stwierdzono, że strona przewoziła towary niebezpieczne w ilościach, które zobowiązują ją do wyznaczenia doradcy ds. bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych.

Z uwagi na brak odpowiedzi strony uznano, że firma nie wyznaczyła doradcy do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych, wobec czego w piśmie z dnia 22 października 2007 r. zawiadomiono stronę o rozszerzeniu katalogu naruszeń o naruszenie określone lp. 6.5.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym dotyczące niewyznaczenia doradcy do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych. Strona w wymaganym terminie nie wypowiedziała się odnośnie przedstawionego naruszenia i organ uznał, iż strona nie wyznaczyła przedmiotowego doradcy.

Organ podkreślił, ponadto iż zgodnie z przepisem 5.4.1.1.6.2.2 umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów niebezpiecznych (ADR) w przypadku próżnych, nieoczyszczonych naczyń do gazu o pojemności większej niż 1.000 litrów, pojazdów-cystern, pojazdów-baterii, cystern odejmowalnych, cystern przenośnych, kontenerów-cystern, MEGC oraz pojazdów i kontenerów do przewozu luzem, określenie powyższe powinno być uzupełnione wyrazami "OSTATNI ŁADUNEK" oraz numerem UN i prawidłową nazwą przewozową ostatnio załadowanego towaru.

Zdaniem organu w dokumencie przewozowym powinien znaleźć się zatem następująca informacja: PRÓŻNY POJAZD - CYSTERNA ostatni ładunek: UN 1897 CZTEROCHLOROETY LEN, 6.1, III.

Podczas kontroli kierowca przedstawił do kontroli dokument przewozowy (CMR) oraz specyfikację ładunku z dnia 30 lipca 2007 r., w których zawarto wymagane informacje dotyczące przejazdu pojazdu z ładunkiem, a więc przewozu materiału niebezpiecznego UN 1897 z Niemiec do Polski (P.). W dokumencie nie zamieszczono informacji dotyczącej faktycznego stanu rzeczy, a więc przejazdu próżnego nieczyszczonego pojazdu cysterny z podaniem danych ostatnio przewożonego załadunku. Zgodnie z oświadczeniem kierowcy pojazd został skierowany z P. do P. pod załadunek fosforu siarkowego.

Zgodnie z art. 87 ust. 1, ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. kartę opłaty drogowej. Przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.

Podczas kontroli stwierdzono, że okazana do kontroli tygodniowa karta opłat, seria i nr [...] utraciła swoją ważność. Opłata została wykupiona w dniu 24 lipca 2007 r. i była ważna do dnia 30 lipca 2007 r. Powyższe oznacza, że na dzień kontroli tj. 01.08.2007 r. nie uiszczono opłaty za przejazd po drodze krajowej. Podczas kontroli kierowca nie przedstawił innego dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

W związku z powyższym organ stwierdził wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję "J. Sp. j. z siedzibą w K. wniosła o jej uchylenie w całości zarzucając organowi:

naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez nie ustosunkowanie się do argumentacji w odwołaniu od decyzji i wzięciu pod uwagę załączonych dokumentów (tj. rozliczenie zaliczek z kierowcą J. K., potwierdzenie z policji o zawiadomieniu, protokołu z kontroli z bieżącego roku i potwierdzenie o zatrudnianiu doradcy ADR);

zaniechanie ustalenia czy skarżący posiada ustawowego doradcę do spraw bezpieczeństwa, bo zaszły okoliczności z art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym) oraz braku zbadania, czy naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć.

Uzasadniając skargę skarżąca podniosła, iż nie miała możliwości wypowiedzenia się w sprawie ponieważ właściciel firmy był zaabsorbowany odzyskaniem zestawu którym to kierowca kierował w dniu kontroli. Wskazała, że trzykrotnie dzwoniła do inspekcji i rozmawiała z partnerem inspektora kontrolującego, ale okazało się, że na telefon nie przyjęto jej wyjaśnień. Wskazała, że nie miała innych możliwości wyjaśnienia sprawy będąc za granicą.

Podkreśliła, iż kontrolowany kierowca otrzymał na drogę 100 euro zaliczki, 200zł, a także miał w posiadaniu kartę DKV na tankowania i opłaty drogowe (sprawa o sprzeniewierzenie majątku trafi na drogę sądową gdy tylko zakończone zostanie dochodzenie). W piątym dniu po tej kontroli zawiadomiono komisariat Policji w K. (potwierdzenie w załączeniu) o zaginięciu kontrolowanego zestawu. Podniosła, że już po wyjeździe 2 sierpnia 2007 r. kontakt z J. K. był nie możliwy. Ustalenia GPS wskazywały ostatnią pozycję w okolicach Z. Dnia 6 sierpnia 2007 r. Policja z Z. odnalazła samochód wraz z kompletnie pijanym kierowcą na parkingu ok. 6 km od Z.

Podniosła, że kierowca pomimo wszystkich przeszkoleń wymaganych ustawą nie dopełnił obowiązku pracowniczego na co przedsiębiorca nie miał wpływu. Zdaniem skarżącej kierowca zdefraudował pieniądze i nie wykupił opłaty drogowej na następny termin, gdy przekazana mu opłata utraciła ważność. Zdaniem skarżącej w sprawie wystąpił czynem niedozwolony i przestępstwo, którego przewidywalność wystąpienia równoważy należyta z jej strony dbałość i prawidłowość zabezpieczenia mieszcząca się w granicach zwyczajowych i typowych zachowań transportowca.

Podkreśliła, iż w lutym tego roku zakończyła się kontrola ITD w firmie i w żadnym dokumencie nie zarzucono skarżącej niedbalstwa, czy nienależytej staranności o dokumenty. Wskazała, że posiada nadzór ADR przez uprawnioną osobę co zostało potwierdzone wpisem w protokole pokontrolnym.

Zaznaczyła, iż przygotowała wszystkie wymagane dokumenty i nie miała wpływu na postępowanie chorego na chorobę alkoholową pracownika.

W związku z powyższym uznała, że w przedmiotowym stanie faktycznym i zacytowanym stanie prawnym zachodzą przesłanki do uznania, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa w podanym zakresie ustawy o transporcie drogowym.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał rozważania zamieszczone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Nie każde wszak naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) określa, kiedy decyzje podlegają uchyleniu.

Kontroli sądowej poddana została decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, utrzymująca w mocy decyzję o nałożeniu na skarżącą "J. Sp. j. z siedzibą w K. kary pieniężnej w łącznej wysokości 8500 zł za:

- niewyznaczenie, przez przedsiębiorcę wykonującego przewóz towarów niebezpiecznych lub związany z nim załadunek lub rozładunek, doradcy do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych za co nałożono karę 5 000 zł,

- wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych z nieprawidłowo sporządzonym dokumentem przewozowym za co nałożono karę 500 zł,

- wykonywaniu przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych za co nałożono karę 3000 zł.

Skarga podlega częściowemu uwzględnieniu.

W ocenie Sądu nałożenie na skarżącą kary w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz kary w wysokości 5000 (pięciu tysięcy) złotych za niewyznaczenie doradcy do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych nie znajduje uzasadnienia tak w stanie faktycznym sprawy, jak też w obowiązującym w dacie kontroli i wymierzenia kary stanie prawnym.

Zgodnie z art. 21 ust. 1, ust. 2 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, przedsiębiorca oraz inny podmiot wykonujący przewóz towarów niebezpiecznych lub związany z tym przewozem załadunek lub rozładunek jest obowiązany prowadzić nadzór wewnętrzny nad tymi czynnościami i w tym celu wyznaczyć, na swój koszt, doradcę do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych.

W rozpoznawanej sprawie organ w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego wezwał skarżącą do przedstawienia dokumentów potwierdzających wyznaczenie doradcy do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych. W związku z brakiem odpowiedzi na powyższe żądanie organ uznał, że skarżąca nie wyznaczyła doradcy do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych, wobec czego organ stwierdził naruszenie określone w lp. 6.5.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym dotyczące niewyznaczenia doradcy do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych za co nałożono na skarżącą karę w wysokości 5000 zł.

Mając na uwadze powyższe ustalenia organu stwierdzić należy, iż w aktach sprawy znajduje się protokół z kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącej z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] z którego treści wynika, iż na dzień przeprowadzonej kontroli (tj. 1 sierpnia 2007 r.) w przedsiębiorstwie skarżącej był zatrudniony doradca d.s. bezpieczeństwa J. G.

W związku z powyższym zasadnym jest zarzut skarżącej, iż organ nie przeprowadził postępowania w sposób wyczerpujący mający na celu dokładne wyjaśnienie tych okoliczności.

Takim działaniem organu naruszone zostały przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do nałożonej kary za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 87 ust. 1, ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. kartę opłaty drogowej. Przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.

Zgodnie z art. 42 ust. 1, ust. 3a, ust. 3b ustawy o transporcie drogowym podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, uiszcza opłatę roczną, miesięczną, siedmiodniową albo dobową. Karta opłaty dobowej i siedmiodniowej może być wypełniona przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, w terminie: 7 dni - od wydania karty opłaty dobowej, 14 dni - od wydania karty opłaty siedmiodniowej.

Zgodnie z § 3 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4 Rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie, przez podmiot wykonujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat, zwanej dalej "jednostką". Karta opłaty składa się z dwóch części:

1) winiety samoprzylepnej umieszczanej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu;

2) odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty. Dowód uiszczenia opłaty stanowią obie części karty opłaty łącznie. Nie stanowią dowodu uiszczenia opłaty:

odcinek kontrolny nieprzedziurkowany i winieta nieprzedziurkowana oraz nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w ust. 2 pkt 1;

uszkodzona winieta lub odcinek kontrolny w sposób uniemożliwiający odczytanie numeru rejestracyjnego pojazdu samochodowego lub daty ważności karty;

odcinek kontrolny noszący ślady ingerencji chemicznej lub mechanicznej;

odcinek kontrolny zafoliowany (zalaminowany) lub w stanie uniemożliwiającym sprawdzenie umieszczonych na dokumencie zabezpieczeń.

Podczas kontroli stwierdzono, że okazana do kontroli tygodniowa karta opłat, seria i nr [...] utraciła swoją ważność. Opłata została wykupiona w dniu 24 lipca 2007 r. i była ważna do dnia 30 lipca 2007 r. Organ przyjął, iż na dzień kontroli tj. 1 sierpnia 2007 r. nie uiszczono opłaty za przejazd po drodze krajowej.

Skarżąca podkreśliła, iż kontrolowany kierowca otrzymał na drogę 100 euro zaliczki, 200 zł, a także miał w posiadaniu kartę DKV na tankowania i opłaty drogowe. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie przyjęcia zawiadomienia przez Komisariat Policji w K. o zaginięciu kontrolowanego zestawu. Jak podkreśliła skarżąca już po wyjeździe 2 sierpnia 2007 r. kontakt z kierowcą J. K. był niemożliwy. Ustalenia GPS wskazywały ostatnią pozycję pojazdu w okolicach Z. Dnia 6 sierpnia 2007 r. policja odnalazła samochód wraz z nietrzeźwym kierowcą. Wskazano, że kierowca pomimo wszystkich przeszkoleń wymaganych ustawą nie dopełnił obowiązku pracowniczego i nie wykupił opłaty drogowej na następny termin.

W tym stanie rzeczy należy wskazać, że organ nie zbadał podnoszonych przez skarżącego okoliczności, czym naruszył przepis art.107 § 3 kpa. Organ nie wziął bowiem pod uwagę przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji II instancji. Zgodnie z art. 93 ust.7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym powołanej normy przepisów ust. 1-3 nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Z kolei art. 92a ust.4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym stanowi, że postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, przy czym ust.5 cytowanego przepisu wskazuje, że przepisu ust. 4 nie stosuje się, jeżeli naruszenie, o którym mowa w ust. 1, ma charakter rażący, a w szczególności:

1) zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego;

2) zostało popełnione wielokrotnie.

Wobec powyższego, odnośnie obu w/w naruszeń, organ winien ponownie przeprowadzić ocenę zebranego materiału dowodowego i zająć stanowisko wobec zarzutów skarżącego w kontekście cytowanych wyżej norm.

Odnosząc się do nałożonej kary za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych z nieprawidłowo sporządzonym dokumentem przewozowym stwierdzić należy, iż organ nie naruszył przepisów prawa w tym zakresie.

Zgodnie z przepisem 5.4.1.1.6.2.2 umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów niebezpiecznych (ADR) w przypadku próżnych, nieoczyszczonych naczyń do gazu o pojemności większej niż 1.000 litrów, pojazdów-cystern, pojazdów-baterii, cystern odejmowalnych, cystern przenośnych, kontenerów-cystern, MEGC oraz pojazdów i kontenerów do przewozu luzem, określenie powyższe powinno być uzupełnione wyrazami "OSTATNI ŁADUNEK" oraz numerem UN i prawidłową nazwą przewozową ostatnio załadowanego towaru.

W dokumencie przewozowym powinien znaleźć się zatem następująca informacja: PRÓŻNY POJAZD-CYSTERNA ostatni ładunek: UN 1897 CZTEROCHLOROETYLEN, 6.1, III.

Podczas kontroli kierowca przedstawił do kontroli dokument przewozowy (CMR) oraz specyfikację ładunku z dnia 30 lipca 2007 r., w których zawarto wymagane informacje dotyczące przejazdu pojazdu z ładunkiem, a więc przewozu materiału niebezpiecznego UN 1897 z Niemiec do Polski ([...]). W dokumencie nie zamieszczono informacji dotyczącej faktycznego stanu rzeczy, a więc przejazdu próżnego nieczyszczonego pojazdu cysterny z podaniem danych ostatnio przewożonego załadunku. Zgodnie z oświadczeniem kierowcy pojazd został skierowany z P. do P. pod załadunek fosforu siarkowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2007 r. w zakresie kwoty 3000 (trzy tysiące) złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz w zakresie 5000 (pięciu tysięcy) złotych za niewyznaczenie doradcy do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych, zaś w pozostałej części skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. O niewykonalności decyzji w części uchylonej orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania na zasadzie art. 200 p.p.s.a.