Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 723/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 par. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3.
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 listopada 2010 r. sprawy ze skargi "Z" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Krzywopłotach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...]r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z [...] r. nr [...], określającą Zakładowi S Sp. z o.o. w K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2010 w kwocie [...]zł.

Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że ww. Spółka w deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2010 zaniżyła podstawę do opodatkowania

w porównaniu do danych zawartych w deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2009. Organ ten wskazał, że w pozycji 24 deklaracji Spółka wykazała do opodatkowania i naliczyła podatek od powierzchni 6.500 m2 gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a w deklaracji za rok poprzedni podała

109.100 m2, wskutek czego zaniżyła podstawę opodatkowania o 102.600 m2.

W pozycji 53, jako wartość budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, Spółka podała kwotę [...] zł, a w deklaracji na rok

2009 kwotę [...] zł, zaniżając w ten sposób – w ocenie organu - podstawę opodatkowania o [...]zł.

W dalszej części uzasadnienia organ I instancji wskazał, że podatnik odpowiadając na wezwanie organu do złożenia wyjaśnień, poinformował, iż ograniczono rozmiar prowadzonej działalności gospodarczej, polegającej na przyjmowaniu odpadów do składowania, wskutek zamknięcia 3 kwater do składowania odpadów, dlatego Spółka wskazała mniejszą powierzchnię gruntów oraz pomniejszyła ogólną wartość budowli, podlegających opodatkowaniu. Spółka przedstawiła także wypis z KRS, ewidencję środków trwałych, decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z [...]r. nr [...] oraz skargę na decyzję z 5 listopada 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a także wyjaśniła, że kwatery I - III oraz grunty nadal istnieją, aczkolwiek są nieprzydatne z punktu widzenia gospodarczego. W kwestii skorygowania deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2010 Spółka poinformowała, że skorygowaną ewentualnie deklarację przedstawi po otrzymaniu wyroku WSA w Warszawie, dotyczącego dalszej działalności spółki.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Burmistrz powołał się na treść przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1, 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 4 ust. 1 i art. 14 ust. 41 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i wskazał, że Spółka, jako przedsiębiorca, będący wieczystym użytkownikiem gruntów o powierzchni 109.100 m2 oraz właścicielem posadowionych na tych gruntach budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 215 m2 i wartości [...] zł, była zobowiązana do złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości. Ponadto, Spółka powinna wykazać do opodatkowania wszystkie ww. przedmioty opodatkowania, a następnie zastosować właściwe stawki podatku od nieruchomości, wyliczyć podatek i dokonać wpłaty raty podatku w terminie do 15 dnia każdego miesiąca.

Organ podniósł także, iż ograniczenie prowadzonej działalności gospodarczej, w wyniku którego Spółka nie wykorzystuje wszystkich gruntów i budynków związanych

z tą działalności, nie skutkuje zmniejszeniem powierzchni gruntów, budynków i budowli podlegających opodatkowaniu, o ile nie nastąpiło ustanie bytu prawnego spółki i wykreślenie jej z rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Organ ten wskazał również, iż wygaśnięcie pozwolenia zintegrowanego w dniu 31 grudnia 2009 r. oraz toczące się postępowanie przed WSA w Warszawie nie mają wpływu na wymiar podatku, ani status podatnika.

W decyzji tej organ I instancji w oparciu o ewidencję środków trwałych, przedłożonych przez Spółkę, a także na podstawie ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej oraz stosując stawki podatkowe wymienione

w uchwale Nr XLII/374/09 Rady Miejskiej w Karlinie z dnia 29 października 2009 r.

w sprawie określenia wysokości stawek i zwolnień z podatku od nieruchomości, określił wysokość należnego podatku od nieruchomości na rok 2010, podając równocześnie termin i kwotę płatności rat podatku.

Spółka nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji, w odwołaniu wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że w związku z negatywnym stanowiskiem Burmistrza - będącego jednocześnie reprezentantem udziałowca, tj. Miasta i Gminy - Spółka była zmuszona ograniczyć swoją działalność gospodarczą w zakresie przyjmowania odpadów i zamknąć 3 kwatery do składowania śmieci, wskutek czego zostały one wyłączone z działalności gospodarczej. Zdaniem podatnika, Burmistrz, który przyczynił się do ograniczenia działalności spółki nie może następnie domagać się uiszczenia ustalonego przez siebie podatku. W ocenie strony organ I instancji naruszył art. 122 § 1, art. 122 i art. 124 Ordynacji podatkowej, a także złamał zasadę praworządności, wyrażoną w art. 7 K.p.a.

Strona złożyła także wniosek o wyłączenie Burmistrza od udziału

w postępowaniu w sprawie i przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez inny organ. Do odwołania strona dołączyła kserokopię umowy spółki oraz wyroku WSA w Warszawie z 7 kwietnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 41/10.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wymieniona na wstępie decyzją z [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając takie rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał, że skoro Spółka jako posiadacz gruntów, budynków i budowli jest przedsiębiorcą, to z mocy prawa posiadane przez nią nieruchomości są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ II instancji dodał, że sposób wykorzystywania majątku przez posiadacza nie ma wpływu na obliczenie wysokości podatku od nieruchomości.

W ocenie Kolegium Odwoławczego, organ I instancji w decyzji prawidłowo objął podatkiem od nieruchomości wszystkie posiadane przez Spółkę grunty, budynki i budowle oraz opodatkował je jako związane z działalnością gospodarczą. Organ uznał, że ww. decyzja nie narusza prawa bowiem została skierowana do osoby będącej podatnikiem podatku od nieruchomości i ustala prawidłową wysokość tego podatku, zgodną ze stanem faktycznym oraz stawkami podatkowymi obowiązującymi w roku podatkowym 2010 na terenie K.

Kolegium odnosząc się do kwestii wyznaczenia innego organu do rozpatrzenia sprawy, wyjaśniło, iż Burmistrz występuje w sprawie jako organ podatkowy, a przesłanki wyłączenia takiego organu z mocy prawa (określone w art. 131 i art. 132 Ordynacji podatkowej), w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą, natomiast przepis

art. 130 O.p., na który powołała się strona, ma zastosowanie do pracowników organu podatkowego.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Spółka żądała uchylenia w całości decyzji organu odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając skargę, Spółka podtrzymała argumentację przedstawioną w odwołaniu. Ponadto, wniosła o powołanie biegłego w celu prawidłowego naliczenia należnego podatku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 18 listopada 2010 r. prezes zarządu Spółki W. Ł. przedłożył pismo procesowe wraz z załącznikami, tj. kserokopią: wyroku WSA w Szczecinie z 11 października 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 625/10; wyniku finansowego w poszczególnych miesiącach 2010 r.; wykonania planu finansowego za 10 miesięcy 2010 r.; postanowienia Ministra Środowiska z 12 października 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), [dalej: p.p.s.a.], sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, jak również ustalenie, że decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

W wyniku przeprowadzenia takiej kontroli Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do ustalenia, czy organy podatkowe w sposób uprawniony określiły wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2010 w kwocie 122.499 zł, uznając, że Spółka zaniżyła podstawę opodatkowania, wyłączając z tej podstawy grunty, budynki i budowle, na których zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 21 § 3 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 stycznia 1991 r. o podatkach

i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie natomiast z art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy, grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Podatnikami podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ww. ustawy są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych oraz użytkownikami wieczystymi gruntów.

Odnosząc się do przytoczonej regulacji prawnej, na wstępie wskazać należy,

że w stosunku do osób prawnych organ podatkowy (w rozpoznawanej sprawie Burmistrz) wydaje decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, jeżeli w postępowaniu podatkowym stwierdzi, że podatnik nie zapłacił tego podatku, powstającego z mocy prawa. Decyzja określająca zobowiązanie zostaje wydana po uprzednim wszczęciu postępowania podatkowego, chyba że podatnik zgodził się na uiszczenie zaległości podatkowej wraz z odsetkami, która to zaległość powstała w wyniku skorygowania deklaracji (wskutek zwiększenia zobowiązania podatkowego).

W przepisie art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ustawodawca wskazał co podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Z treści tego przepisu wynika, że podatnik do opodatkowania powinien wykazać grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części, które są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W art. 1a ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy ustawodawca przedstawił legalną definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z tą definicją wszelkie grunty, budynki i budowle, które posiada przedsiębiorca są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba,

że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z powyższego wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli lub gruntu skutkuje tym, że uznaje się je za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ma przy tym znaczenia czy wyżej wymienione obiekty są faktycznie wykorzystywane w danej chwili dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej czy nie (vide: wyroki WSA w Gdańsku z 04.03.2006 r., sygn. akt I SA/Gd 49/04 oraz z 06.06.2006 r., sygn. akt I SA/Gd 481/05, wyrok NSA z 05.10.2010 r., sygn. akt II FSK 760/09). Przedsiębiorca musi zatem wykazać do opodatkowania podatkiem od nieruchomości każdy grunt, budynek i budowlę, nawet te, które nie są mu przydatne ze względu np. na przedmiot, czy zakres prowadzonej działalności.

W art. 3 omawianej ustawy wskazano kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Podatnikiem tym jest m.in. osoba prawna. Zgodnie z art. 33 Kodeksu cywilnego osobą prawną jest Skarb Państwa i jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne przyznają osobowość prawną. Osobą taką jest zatem wymieniona jako osoba prawna w Kodeksie spółek handlowych spółka prawa handlowego - spółka z ograniczoną odpowiedzialnością.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, iż w sprawie bezsporne jest, że Zakład S Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. jest osobą prawną. Wobec tego, skarżąca Spółka - będąca właścicielem obiektów budowlanych oraz użytkownikiem wieczystym gruntów - jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Wbrew twierdzeniu strony, przedmiotem opodatkowania są wszystkie nieruchomości, które są w posiadaniu Spółki, niezależnie od tego czy są one w całości faktycznie wykorzystywane dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że poprzez samo posiadanie danej nieruchomości przez przedsiębiorcę, nieruchomość ta jest związana z działalnością gospodarczą. Z akt sprawy nie wynika przy tym, by tak istotne ograniczenie w 2010 r. prowadzonej działalności gospodarczej spowodowane zostało względami technicznymi, dotyczącymi posiadanych przez Spółkę nieruchomości. Ponadto, jak wykazało postępowanie podatkowe, Spółka w roku 2010 dokonywała odpisów amortyzacyjnych od wszystkich posiadanych środków trwałych, także od tych niewykorzystywanych gospodarczo w tym roku podatkowym.

Przechodząc do zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia zasad postępowania podatkowego, należy wyjaśnić, że w myśl art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zgodnie z art. 122 tej ustawy, wyrażającym tzw. zasadę prawdy obiektywnej, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie zaś do zasady przekonywania stron zawartej w art. 124 ww. ustawy, organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu.

Według Sądu, organy podatkowe w oparciu o przedłożone przez stronę dowody, wszechstronnie wyjaśniły okoliczności faktyczne sprawy i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, uznając, że Spółka jest zobowiązana zgłosić do opodatkowania podatkiem od nieruchomości wszystkie grunty i obiekty budowlane, które posiada niezależnie od tego, czy są one w pełni wykorzystywane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ponadto, działając zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, dążąc do rzetelnego ustalenia stanu faktycznego poprzez m.in. wezwanie strony do przedłożenia stosownych dokumentów, organy działały w oparciu o zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych.

W ocenie Sądu organy podatkowe poprzez jasne i zrozumiałe przedstawienie

w uzasadnieniu decyzji stanu faktycznego sprawy, jak również motywów podjętych rozstrzygnięć, zadośćuczyniły zasadzie przekonywania stron. Chodzi bowiem o to, aby wykazać słuszność podjętych czynności dowodowych, jak też przekonać strony do prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia w celu nakłonienia strony do dobrowolnego wykonania wydanej decyzji. Wprawdzie w decyzji wydanej przez organ odwoławczy brak jest wskazania w podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia przepisów prawa materialnego, przez co należy rozumieć podanie nie tylko nazwy aktu normatywnego, ale także konkretną jednostkę redakcyjną aktu prawnego, jednakże wada ta nie miała wpływu na wynik sprawy, wobec czego nie zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na uchybienie procesowe.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut podniesiony przez Spółkę

w skardze, dotyczący naruszenia przepisu art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przepisy tej ustawy stosuje się do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe. Z regulacji tej wynika, że w sprawach z zakresu podatków zastosowanie mają przepisy Ordynacji podatkowej, a nie przepisy K.p.a., wobec tego organ nie mógł naruszyć przepisów postępowania administracyjnego, bo ich nie stosował.

Rację należy przyznać organowi odwoławczemu także co do kwestii braku podstaw prawnych, uzasadniających wyłączenie ze sprawy Burmistrza na podstawie art. 130 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. jako pracownika urzędu gminy (miasta). W szczególności bowiem z akt sprawy nie wynika i strona skarżąca tego nie wykazała, że osoba piastująca funkcję Burmistrza Karlina pozostaje ze Spółką w takim stosunku prawnym, że rozstrzygnięcie sprawy może mieć wpływ na jej prawa lub obowiązki (art. 130 § 1 pkt 2 O.p.). W sprawie nie znajduje także zastosowania przepis art. 132 § O.p., który stanowi, że burmistrz podlega wyłączeniu od załatwienia spraw dotyczących jedynie jego zobowiązań podatkowych lub innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, a na podstawie § 2 tego artykułu podlega wyłączeniu także w sprawach swojego małżonka, rodzeństwa, wstępnych, zstępnych albo powinowatych pierwszego stopnia oraz osób związanych stosunkiem przysposobienia, opieki lub kurateli. Wobec powyższego Burmistrz jest uprawniony do załatwienia spraw innych – poza wymienionymi – podatników, w tym skarżącej Spółki, niewątpliwie bowiem, przedmiotowa sprawa podatkowa nie dotyczyła jego zobowiązań podatkowych, ani takich zobowiązań ww. osób. Wbrew sugestii zawartej w skardze, Burmistrz nie był więc "sędzią we własnej sprawie".

Co do wniosku o wyłączenie organu zauważyć ponadto należy, iż decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w stosunku do osoby prawnej jest decyzją deklaratoryjną. Oznacza to, że na powstanie, jak i wysokość tego zobowiązania podatkowego, nie ma wpływu organ podatkowy, gdyż powstaje ono z mocy prawa, tj. w związku z zaistnieniem zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie zobowiązania podatkowego. Decyzją o charakterze deklaratoryjnym organ potwierdza jedynie, że konkretne zobowiązanie istnieje.

Odnosząc się do wniosku skarżącej Spółki o powołanie biegłego w sprawie celem prawidłowego naliczenia należnego podatku, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis ten ogranicza zatem postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym jedynie do dowodów z dokumentów, przy czym, zarówno w doktrynie prawa jak i w orzecznictwie zauważa się, że brak jest podstaw do dopuszczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodu z dokumentu, który w istocie ma charakter opinii biegłego (vide: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 359). Tym bardziej nie jest więc dopuszczalne powołanie przez sąd biegłego do wydania opinii w rozpoznawanej sprawie. Należy także przy tym stwierdzić, że biegły nie jest uprawniony do naliczenia należnego podatku. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Stosownie do ust. 6 tego artykułu, osoby prawne są zobowiązane: składać, w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku; odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia; wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca.

Z unormowań tych wynika, że to na Spółce – jako podatniku podatku

od nieruchomości – ciąży obowiązek prawidłowego obliczenia wysokości podatku

i wpłacenia go w ratach na rachunek właściwej gminy do dnia 15 każdego miesiąca. Wobec stwierdzenia w postępowaniu podatkowym, że wysokość zobowiązania podatkowego Spółki jest wyższa niż wykazana w deklaracji - zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej – organ podatkowy określił w decyzji wysokość tego zobowiązania. Kwotę tego zobowiązania organ I instancji obliczył – stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o podatkach opłatach lokalnych - w oparciu o ewidencję środków trwałych, przedłożonych przez Spółkę, a także na podstawie ewidencji gruntów i budynków oraz stosując stawki podatkowe wymienione w uchwale Nr XLII/374/09 Rady Miejskiej w Karlinie z dnia 29 października 2009 r. w sprawie określenia wysokości stawek i zwolnień z podatku od nieruchomości – także więc z tego powodu brak było podstaw do powołania biegłego "dla prawidłowego naliczenia należnego podatku" w postępowaniu podatkowym.

Na koniec wskazać należy, że Sąd nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego wnioskowanego przez stronę skarżącą w piśmie procesowym z 16 listopada 2010 r., z dokumentów w postaci wyroku WSA w Szczecinie, wykonania planu finansowego, postanowienia Ministra Środowiska (szczegółowo wymienionych w piśmie), na okoliczność ponoszenia strat wskutek nieotrzymania pozwolenia zintegrowanego na dalszą działalność.

Stosownie do powołanego powyżej przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd

może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły istotne wątpliwości dotyczące określenia przedmiotowego zobowiązania podatkowego, wymagające dla ich wyjaśnienia wnioskowanego uzupełniającego postępowania dowodowego.

Wobec powyższego, Sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustaliło stan faktyczny sprawy oraz zastosowało do tak ustalonego stanu faktycznego obowiązujące przepisy prawa. Sąd nie stwierdził również naruszenia przez organ odwoławczy przepisów proceduralnych, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skargę należało zatem oddalić na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.