Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1361/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.10§1 w zw. z art. 81
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako: "SKO w [...]", "organ odwoławczy") w [...] z dn. [...] kwietnia 2019r. Nr [...], którą ww. organ, po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia [...] od decyzji Prezydenta [...] z dn. [...] kwietnia 2013r. Nr [...] na mocy której:

I. ustalono środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na realizacji:

- instalacji do czyszczenia, odtłuszczania materiałów włókienniczych,

- instalacji do naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych, tj. zbiorników na olej o pojemności większej niż 3 m3,

- centrum handlowego wraz z towarzyszącą mu infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 2 ha,

- garażu wraz z towarzyszącą mu infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha

w ramach budowy zespołu budynków wielofunkcyjnych handlowo-usługowych, kultury oraz biurowych wraz z wielopoziomowym garażem podziemnym, zagospodarowaniem terenu, wewnętrznym układem drogowym, wjazdami i dojazdami na terenie nieruchomości oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na dz. ew. nr [...] obręb [...] oraz na części dz. nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...], dz. ew. nr [...] obręb [...], dz. ew. nr [...] obręb [...], przy ul. [...] w Dzielnicy [...], którego inwestorem jest [...] Sp. o.o.;

II. określono: 1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, 2) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, 3) wymagania dotyczące ochrony środowiska do uwzględnienia w projekcie budowlanym;

III. stwierdzono brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm., dalej ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku) – orzekło na podstawie art. 138§1 pk1 kpa o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu podjętej decyzji SKO w [...] podniosło następujące istotne okoliczności faktyczne i uwarunkowania prawne sprawy, tj.:

Postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało wszczęte w związku z wnioskiem spółki [...] sp. z o.o. (aktualnie [...] sp. z o.o.) z dn. 16 kwietnia 2013r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji instalacji do czyszczenia, odtłuszczania materiałów włókienniczych, instalacji do naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych, tj. zbiorników na olej o pojemności większej niż 3m3, centrum handlowego wraz z towarzyszącą mu infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 2 ha, garażu wraz z towarzyszącą mu infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha, w ramach budowy zespołu budynków wielofunkcyjnych handlowo-usługowych, kultury oraz biurowych wraz z wielopoziomowym garażem podziemnym, zagospodarowaniem terenu, wewnętrznym układem drogowym, wjazdami i dojazdami na terenie nieruchomości oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, na dz. ew. nr [...] obręb [...] oraz na części dz. ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...], dz. ew. nr [...] obręb [...], dz. ew. nr [...] obręb [...], przy ul. [...] w dzielnicy [...].

Na podstawie powyższego wniosku, w dniu 25 kwietnia 2013 r. Prezydent [...] wydał decyzję nr [...] (znak: [...]).

Od ww. decyzji środowiskowej odwołanie złożyło, dopuszczone do udziału w postępowaniu na prawach strony, Stowarzyszenie [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., utrzymało w mocy przywołaną decyzję Prezydenta [...] nr [...]. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Stowarzyszenie [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 maja 2014 r. (sygn. akt: IV Sa/Wa2547/13), uchylił decyzję SKO w [...] znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła Spółka. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 maja 2016 r. (sygn. akt: II OSK2151/14) oddalił skargę kasacyjną Spółki.

W dniu 27 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał akta sprawy do SKO w [...]. SKO w [...] decyzją znak: [...] z dnia [...] listopada 2016 r. uchyliło ww. decyzję środowiskową w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] sp. z o.o. (inwestor). SKO w [...] uwzględniło skargę w całości i decyzją znak: [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. uchyliło własną decyzję znak: [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Następnie SKO w [...] decyzją z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...] postanowiło utrzymać w mocy ww. decyzję środowiskową Prezydenta [...] z dn. [...] kwietnia 2013r.

Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Stowarzyszenie [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dn. 7 marca 2018r (sygn. akt: IV SA/Wal880/17) uchylił zaskarżoną decyzję SKO w [...] z dnia [...] maja 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku wskazał, iż wyłącznie jeden zarzut sformułowany przez stronę skarżącą, tj. Stowarzyszenie [...], zasługuje na uwzględnienie, a mianowicie zarzut dotyczący braku wnikliwego wyjaśnienia domniemanej różnicy pomiędzy danymi wykorzystanymi przez Spółkę dla potrzeb ustalenia dotrzymania standardów jakości powietrza, a faktycznymi, mierzonymi przez stacje monitoringu, uwzględnionymi w stosownych dokumentach (Programach Ochrony Powietrza), w zakresie tzw. "tła" (por. str. 13 uzasadnienia ww. wyroku). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, iż rolą SKO w [...] było ustalenie, czy w danym zakresie rzeczywiście różnice występują, tj. czy wyniki pomiarów wykorzystywane przez Spółkę przy sporządzaniu raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko opisują poziom zanieczyszczeń powietrza m.in. w tych samych jednostkach, w odniesieniu do tych samych ocenianych okresów, przy zachowaniu tych samych zasad uśrednienia mierzonych wartości, a także czy można je przyporządkować, według stosownych reguł, do tego samego miejsca, co odzwierciedlone w Programie Ochrony Powietrza.

Sąd twierdził, że wobec wskazanych uwarunkowań, nie można uznać, aby odniesiono się w sposób wyczerpujący do zarzutów, dotyczących błędnej oceny. czy realizacja przedsięwzięcia będzie skutkować przekroczeniem norm jakości środowiska, wobec błędnego przyjęcia danych wyjściowych.

Naruszono tym przepisy postępowania w zakresie obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy (art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a.) i mogło mieć to istotny wpływ na jej wynik, o czym zresztą przesądzono już uprzednio, prawomocnym wyrokiem o sygn. akt IV SA/Wa 2547/13. Nie uwzględniono w zaskarżonej decyzji w tym zakresie wytycznych, sformułowanych w tym orzeczeniu.

Jednocześnie orzekający ww. wyrokiem Sąd stwierdził, że bezzasadne są natomiast pozostałe zarzuty skargi. Sąd w danym zakresie podzielił w pełni stanowisko organu administracji. Wobec poprzedniego zreferowania, jego powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje je za własne (vide str. 10 uzasadnienia).

Po uprawomocnieniu się powyższego wyroku i po przekazaniu akt sprawy, SKO w [...] realizując stosownie do art. 153 p.p.s.a. wytyczne wynikające z prawomocnego wyroku co do dalszego postępowania, pismem z dnia 16 listopada 2018r. zwróciło się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o wyjaśnienie różnicy pomiędzy danymi wykorzystanymi przez Spółkę dla potrzeb ustalenia dotrzymania standardów jakości powietrza zawartymi w piśmie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].05.2011r., znak: [...], a faktycznymi, mierzonymi przez stacje monitoringu, uwzględnionymi w stosownych dokumentach (Programach Ochrony Powietrza), w zakresie tzw. "tła", czy w danym zakresie rzeczywiście różnice występują, tj. czy wyniki pomiarów wykorzystywane przez Spółkę przy sporządzaniu raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko opisują poziom zanieczyszczeń powietrza m.in. w tych samych jednostkach, w odniesieniu do tych samych ocenianych okresów, przy zachowaniu tych samych zasad uśrednienia mierzonych wartości, a także czy można je przyporządkować, według stosownych reguł, do tego samego miejsca, co odzwierciedlone w Programie Ochrony Powietrza.

Jednocześnie pismem z dn. [...] lutego 2019r. SKO w [...] zwróciło się do Prezydenta [...] o wyjaśnienie w trybie art. 136 kpa dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszego pisma, w następującym zakresie:

1. czy wyniki pomiarów wykorzystywane przez Inwestora przy sporządzaniu raportu, opisują poziom zanieczyszczenia powietrza: a) w tych samych jednostkach, b) w odniesieniu do tych samych ocenianych okresów; c) przy zachowaniu tych samych zasad uśredniania mierzonych wartości; d) czy można je przyporządkować, według stosownych reguł, do tego samego miejsca, co odzwierciedlone w POP;

2. jeżeli różnice rzeczywiście występują, a wartości dotyczące tego samego okresu różniły się w sposób istotny - tak, że mogłoby to mieć znaczący wpływ na wynik symulacji, proszę o wyjaśnienie z jakich przyczyn za wiarygodne organ uznał dane przekazane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, mające obrazować poziom zanieczyszczeń;

3. jeżeli różnice takie faktycznie by istniały, co do danych o jakości środowiska w miejscu, gdzie ma być realizowana inwestycja, objęta decyzją środowiskową - proszę o wyjaśnienie przyczyn jej powstania, w celu ustalenia, które dane należy uznać za wiarygodne;;

4. ustosunkowanie się do zarzutu, dotyczącego błędnej oceny, czy realizacja przedsięwzięcia będzie skutkować przekroczeniem norm jakości środowiska, wobec błędnego przyjęcia danych wyjściowych;

5. odniesienie się do zarzutu Stowarzyszenia [...] dotyczącego sprzeczności pomiędzy zapisami raportu odnośnie wpływu planowanego przedsięwzięcia na jakość powietrza w kontekście obowiązujących trzech aktów prawa miejscowego, Programów Ochrony Powietrza i nie usunięcia błędnych wyliczeń emisji zanieczyszczeń generowanych w związku z eksploatacją przedsięwzięcia i ich rozprzestrzeniania się, przez co te dane są sprzeczne z tym, które wykazywane są na stacjach monitoringu: stężenia zanieczyszczeń, kierunek wiatru, prędkość wiatru.

SKO w [...], po przeprowadzeniu w ten sposób uzupełniającego postępowania i zrealizowaniu wytycznych ww. prawomocnego orzeczenia sądowego z dn. 7 marca 2018r., orzekając o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta [...] z dn. [...] kwietnia 2013r., powołało następującą argumentację prawną:

Wskazało, że z akt sprawy wynika, że przedmiotowa inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 27, 37, 54 li. b, 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 71). Przedmiotowa inwestycja została uzgodniona przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012r. znak: [...]. Warunki wynikające z tego postanowienia zostały zawarte w sentencji decyzji Prezydenta [...].

W odniesieniu do opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] stwierdzić należy, że w aktach sprawy znajduje się opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...].12.2012r. znak: [...], w której organ ten zaopiniował przedmiotowe przedsięwzięcie i ustalił jego warunki. W piśmie z dnia [...].12.2012r. Państwowy Powiaty Inspektor Sanitarny w [...] stwierdził w odniesieniu do zarzutów zgłoszonych w toku postępowania przez Stowarzyszenie [...], że "przedstawiona analiza rozprzestrzeniania się substancji w powietrzu w czasie funkcjonowania inwestycji zawarta w przedstawionej dokumentacji, uwzględniająca określony stan jakości powietrza w rejonie planowanej inwestycji - zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U nr 16, poz. 87) tło substancji, dla których określone są dopuszczalne poziomy w powietrzu stanowi aktualny stan jakości powietrza określony przez właściwy inspektorat ochrony środowiska, jako stężenia uśrednione dla roku - wykazała, że emisja zanieczyszczeń z planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów substancji oraz wartości j odniesienia w powietrzu". Z pisma tego oraz opinii z dnia [...].12.2012r. wynika, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny dokonał analizy jakości powietrza i uznał, że emisja tych zanieczyszczeń nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów tych substancji, co wynika z raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz warunków nałożonych przez Prezydenta [...] w zaskarżonej decyzji.

Ponadto SKO w [...] wskazało, że w piśmie z dn. [...] grudnia 2018r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, w odpowiedzi na wezwanie do złożenia dodatkowych wyjaśnień w sprawie w zakresie różnic pomiędzy wykorzystanymi przez inwestora danymi o aktualnej jakości powietrza na terenie gdzie ma być realizowana inwestycja, a danymi zawartymi w Programie Ochrony Powietrza (dalej jako: "POP"), stwierdził, iż POP nie mogą stanowić podstawy do modelowania substancji w powietrzu dla pojedynczej inwestycji. Programy te służą określeniu działań naprawczych umożliwiających osiągnięcie na terenie całej aglomeracji poziomów dopuszczalnych (cele krótko i długookresowe). POP opierają się na corocznych obserwacjach poziomów substancji w powietrzu w danej strefie uśrednionych dla roku i uśrednionych dla doby. Prowadzone są i opracowywane również przez właściwych wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska, z uwzględnieniem lat ubiegłych, pełniąc tym samym rolę dokumentacji strategicznej, ogólnej i na przyszłość.

- Z akt sprawy wynika, że do sporządzenia raportu zgodnie z metodyką referencyjną określoną w załączniku do nr 3 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010r. w sprawie wartości odniesienia niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010r., nr 16, poz. 87) wykorzystana została informacja o aktualnym stanie jakości powietrza określona przez właściwy inspektorat ochrony środowiska jako stężenie uśrednione dla roku dla substancji, dla których są określone poziomy dopuszczalne w powietrzu, zróżnicowane ze względu na ochronę zdrowia ludzi oraz ochronę roślin. Właśnie te dane dotyczące aktualnego stanu jakości powietrza zostały zawarte w piśmie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2011r. znak: [...]) i na ich podstawie został opracowany raport w niniejszej sprawie. Powyższe uzasadnia stwierdzenie, że obliczenia wielkości emisji zawarte w przedłożonym raporcie zostały wykonane prawidłowo na podstawie dostępnej wiedzy i brak jest podstaw do twierdzenia, że były błędne. Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, że strona odwołująca się w toku całego postępowania nie przedstawiła żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że ww. obliczenia są błędne.

Dodatkowo w raporcie zawarto informacje dotyczące oceny jakości powietrza wynikające z raportu [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...]: "Stan środowiska w województwie [...] w 2010 roku. Przytoczono wyniki pomiarów ze stacji monitoringu i zamieszczono w ww. opracowaniu.

W tym kontekście SKO w [...] stwierdziło, że POP przygotowywane są w okresie późniejszym, po wykonaniu rocznej oceny jakości powietrza i dotyczą lat minionych, nie są one uwzględniane przy określaniu aktualnego stanu jakości powietrza na podstawie bieżących dostępnych metod związanych z: pomiarami, modelowaniem, szacowaniem i porównywaniem. Zadania wskazane w POP mają być realizowane przez kilka następnych lat (obecnie obowiązujące POP-y uchwalone zostały w 2013r., a następnie zmienione w 2017r.), czyli dane w nich zawarte nie są aktualne na dzień ich uchwalenia i dotyczą kilku lat poprzedzających uchwalenie POP. W związku z tym nie są one uwzględniane przy określaniu aktualnego stanu jakości powietrza, ponieważ wojewódzki inspektor ochrony środowiska dysponuje bieżącymi danymi w tym zakresie, pozyskiwanymi metodami, o których mowa wyżej.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów Stowarzyszenia [...] organ odwoławczy wskazał, że kwestia ich niezasadności została już przesądzona ww. prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dn. 7 marca 2018r.

Konkludując SKO w [...] stwierdziło, że przedstawiona analiza rozprzestrzeniania się substancji w powietrzu w czasie funkcjonowania inwestycji zawarta w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uwzględniająca określony stan jakości powietrza w rejonie planowanej inwestycji - zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu, wykazała, że emisja zanieczyszczeń z planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów substancji oraz wartości odniesienia w powietrzu. Podstawową rolą organu prowadzącego postępowanie administracyjne jest weryfikacja, czy przedstawione dane są kompletne, tzn. czy odpowiadają zakresowi wynikającemu z przepisów prawa oraz postanowienia określającego zakres raportu oraz czy są rzetelne, tj. czy opis elementów środowiska jest wykonany metodyką pozwalającą na uzyskanie wyczerpujących informacji i czy przedstawione dane w tym zakresie odpowiadają stanowi środowiska oraz czy przewidywane oddziaływania są zgodne z analogicznymi oddziaływaniami opisywanymi w nauce i praktyce ochrony środowiska. Z proceduralnego punktu widzenia ocena oddziaływania na środowisko, prowadzona podczas postępowania o wydanie decyzji środowiskowej, ma charakter postępowania dowodowego, a dokumenty w jej trakcie gromadzone (w tym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko) są w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, środkami dowodowymi, chociaż nie są to dokumenty urzędowe. Oceniane powinny więc być w świetle wymagań stawianych przez Kodeks postępowania administracyjnego, środkom dowodowym, a w szczególności art. 75 § 1. Dlatego też raport spełniający wymagania ustalone w art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, powinien być uznany za środek dowodowy zgodny z prawem.

Pismem z dn. 12 maja 2019r. skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Stowarzyszenie [...] (dalej jako: "stowarzyszenie"). Stowarzyszenie, powołując się na zarzut naruszenia art. 10 w związku z art. 81 kpa, wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...].

Stowarzyszenie wskazało, że SKO w [...] przeprowadziło w sprawie uzupełniające postępowanie i przed wydaniem decyzji ostatecznej uniemożliwiło stowarzyszeniu wypowiedzenie się co do zebranych dodatkowo dowodów. Według skarżącego, skutkiem braku poinformowania stowarzyszenia o zakończonym postępowaniu dowodowym jest decyzja oparta wyłącznie na wyjaśnieniach organu I instancji zainteresowanego pozostawieniem jego decyzji w obrocie prawnym.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...] przedkładając akta sprawy wniosło o jej oddalenie. Organ odwoławczy przyznał, że nie powiadomił skarżącego stowarzyszenia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji, ale jednocześnie wywiódł, że powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. W przebiegu całego postępowania skarżące stowarzyszenie było na bieżąco powiadamiane o dokonywanych czynnościach dowodowych, a tym samym mogło przedstawić własne stanowisko w ww. zakresie.

Pełnomocnik uczestnika postępowania [...] sp. z o.o. w piśmie procesowym z dn. 31 lipca 2019r. wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, że nawet przyjęcie, że w niniejszej sprawie SKO w [...] uchybiło obowiązkom informacyjnym wynikającym z art. 10 § 1 k.p.a., czemu Spółka zaprzecza, to naruszenie to nie miałoby jakiegokolwiek wpływu na treść inkryminowanej decyzji, a zatem brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do uznania przedmiotowego zarzutu za skuteczny. Pamiętać warto, iż organ odwoławczy w zakresie rozpatrzenia zarzutów Stowarzyszenia [...] pozostawał związany oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2018 r. (sygn. akt: IV SA/Wal880/17).

Jak ponadto wskazano powyżej, strona skarżąca była zawiadamiana o dodatkowych czynnościach dowodowych podejmowanych przez SKO w [...] - a tym samym mogła przedstawić własne stanowisko w ww. zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1279 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.) rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.).

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie są decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji: instalacji do czyszczenia, odtłuszczania materiałów włókienniczych, instalacji do naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych, tj. zbiorników na olej o pojemności większej niż 3 m3, centrum handlowego wraz z towarzyszącą mu infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 2 ha, garażu wraz z towarzyszącą mu infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha, w ramach budowy zespołu budynków wielofunkcyjnych handlowo-usługowych, kultury oraz biurowych wraz z wielopoziomowym garażem podziemnym, zagospodarowaniem terenu, wewnętrznym układem drogowym, wjazdami i dojazdami nas terenie nieruchomości oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, na dz. nr ew. [...], obręb [...] oraz na części dz. ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...], dz. ew. nr [...], obręb [...], dz. ew. nr [...] obręb [...], przy ul. [...], w Dzielnicy [...].

W tym miejscu za celowe należy uznać zasygnalizowanie, że będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja SKO w [...] z dn. [...] kwietnia 2019r. jest decyzją, która została wydana w rozpoznawanej sprawie, po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania w realizacji wytycznych prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dn. 7 marca 2018r. sygn. akt IV SA/Wa 1880/17. Koniecznym bowiem dla pełnego wyjaśnienia kwestii wskazanych ww. wyroku WSA w Warszawie pozostawało zwrócenie się przez SKO w [...] do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w trybie art. 136§1 kpa celem uzyskania niezbędnego stanowiska organu wyspecjalizowanego. Z uwagi na powyższe pismem z dn. 16 listopada 2018r. organ odwoławczy wystąpił do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o wyjaśnienie kwestii dotyczącej "tła" zanieczyszczeń w kontekście różnic pomiędzy danymi przyjętymi w Programie Ochrony Powietrza, a tymi które zostały wykorzystane przez wnioskodawcę spółkę [...] na potrzeby sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Dodatkowo SKO w [...] pismem z dn. [...] lutego 2019r. zwróciło się do Prezydenta [...] o przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w przedmiotowym zakresie.

Jednocześnie oba ww. wystąpienia organu odwoławczego zostały skierowane również do wiadomości skarżącego Stowarzyszenia [...].

Po otrzymaniu powyższych wyjaśnień organów wyspecjalizowanych organ odwoławczy dokonał ich merytorycznej weryfikacji i oceny, co znalazło wyraz w treści zaskarżonej decyzji, w sposób zwięzły przedstawione w części sprawozdawczej niniejszej uzasadnienia.

Odnosząc powyższe do zarzutów skargi Stowarzyszenia [...] w której podniesiono zarzuty naruszenia art. 10§1 w zw. z art. 81 kpa, Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że w okolicznościach stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy ww. zarzut w sposób przedstawiony przez skarżące stowarzyszenie nie może zostać uwzględniony.

Dokonując wykładni normy prawnej zawartej w art. 10§1 kpa należy odwołać się do poglądów doktryny i orzecznictwa w zakresie rozumienia ww. przepisu.

Jest ugruntowane w orzecznictwie sądowym, że przepis art. 10§1 kpa zawiera dwie dyspozycje skierowane do organu administracji publicznej: 1/ zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania i 2/ umożliwienia, przed wydaniem decyzji, wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Taka treść przepisu art. 10 § 1 K.p.a. nie pozwala na wyciągnięcie wniosku, że brak zawiadomienia przez organ odwoławczy o możliwości ponownego zapoznania się z zebranymi materiałami i dowodami jest wystarczająca podstawą do uchylenia wydanych w sprawie decyzji przez sąd administracyjny. Jednocześnie podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn zm. – dalej: P.p.s.a.) sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla je w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania w takim stopniu, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (tak NSA w wyroku z dnia 20 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 1311/09, dostępnym jw.). Dopiero zatem wykazanie przez "pominiętą" stronę, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, iż doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. uzasadniającego zastosowanie przez sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. ( vide wyroki NSA sygn. II OSK 1022/17, II OSK 831/05, I OSK 2646/14 dostępne w bazie www.cbois. gov.pl).

Także w doktrynie jest ugruntowany pogląd, że zarzut naruszenia art. 10§1 kpa poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Dlatego naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu nie zawsze będzie prowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji lub postanowienia (P. Daniel, J. Wilczyński, Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, jako przesłanka uchylenia aktu przez sąd administracyjny, Administracja: teoria, dydaktyka, praktyka nr 3 (36), s. 5-23, 2014, komentarz H. Knysiak-Molczyk do art. 10 kpa w Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer, 2015., LEX 587731125).

Przenosząc powyższe na okoliczności stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, należy zgodzić się ze skarżącym stowarzyszeniem, że brak zawiadomienia przez organ odwoławczy stowarzyszenia w trybie art. 10§1 kpa stanowi formalne naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu. Powyższe nie może jednakże automatycznie prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż skarżące stowarzyszenie, stosownie do przedstawionego rozumienia normy art. 10§1 kpa, nie przedłożyło istotnych argumentów dotyczących zebranych w sprawie w toku postępowania uzupełniającego dowodów, że zarzucane naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a stowarzyszenie zostało w ten sposób pozbawione możliwości dokonania, czy wnioskowania o przeprowadzenie innych konkretnych czynności dowodowych. W szczególności tego rodzaju argumentacja również nie wynika ze złożonego na rozprawie przez reprezentanta stowarzyszenia pisma z dn. 8 października 2019r., w treści którego zawarta jest ocena i przywołane parametry środowiskowe prezentowane w przebiegu postępowania przez skarżące stowarzyszenie. Powyższe w celu zakwestionowania stanowiska organu powinno być złożone w toku postępowania, do czego stowarzyszenie miało zachowaną faktyczną możliwość w związku powiadomieniem przez organ odwoławczy o wystąpieniach o uzyskanie stanowiska organów wyspecjalizowanych.

Konkludując w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło do sytuacji rażącego naruszenia prawa poprzez pozbawienie strony tj. skarżące stowarzyszenie działania w postępowaniu administracyjnym, bowiem uchybienie formalne naruszenia art. 10§1 kpa w zw. z art. 81 kpa, polegające na braku zawiadomienia przed wydaniem decyzji organu odwoławczego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, nie zmieniłyby rozstrzygnięcia, które jest zgodne z prawem.

Sąd w zakresie przeprowadzonej z urzędu kontroli sądowej zaskarżonych decyzji nie stwierdził innych naruszeń, czy uchybień przepisów prawa, które skutkowałyby wyeliminowaniem zaskarżonych decyzji z urzędu.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę jako niezasadną oddalił.