Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1294/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 i 3, art. 5 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 marca 2012 r. sprawy ze skargi R. Ś., A. D., M. M., P. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 października 2011 r. Sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 20 października 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania R. Ś., A. D., P. H. i M. M., utrzymało w mocy decyzje Prezydenta Miasta z dnia 1 lutego 2011 r. ustalające skarżącym podatek od nieruchomości za 2011 r.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Decyzjami z dnia 1 lutego 2011 r. Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako "Ordynacja podatkowa", art. 2, 3, 4, 5 i 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej jako "u.p.o.l.", oraz na podstawie Uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia 5 listopada 2010 r. w sprawie ustalenia wysokości rocznych stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień w tym podatku obowiązujących na obszarze miasta [...] (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 158, poz. [...]), ustalił: R. Ś., A. D., P. H., M. M. i "A" P. H. i spółka sp.j. z siedzibą w S. – dalej jako "A, podatek od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 32.206,60 zł dla nieruchomości położonej w S. przy [...].

W złożonym od powyższych decyzji odwołaniu R. Ś., A. D., P. H. i M. M. zarzucili jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu odwołujący podali, że żadna z ww. osób fizycznych – odbiorców decyzji, nie prowadzi indywidualnie działalności gospodarczej na nieruchomości położonej w S. przy [...], osoby te są jedynie współwłaścicielami działki nr [...] objętej księgą wieczystą KW nr [...]. Wskazano, że właścicielem budynku i podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą jest spółka "A", dlatego decyzja w części dotyczącej budynku powinna być wydana na tą spółkę.

Odwołujący zarzucili również, że powierzchnia budynków związanych

z działalnością gospodarczą powinna być obniżona o powierzchnię garażu podziemnego, albowiem garaż ten w żaden sposób nie jest związany z działalnością gospodarczą, nie generuje przychodów i powinien być wyłączony z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło argumentacji odwołujących się uznając za prawidłowe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji z dnia 20 października 2011 r. organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 i 3 tej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne,

w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych albo wieczystymi użytkownikami gruntów, pod warunkiem, że mają tytułu prawny do korzystania z nieruchomości lub obiektów budowlanych.

Kolegium wskazało, że w praktyce podmiot i przedmiot opodatkowania ustalany jest na podstawie danych zawartych w deklaracjach lub – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – na podstawie informacji o nieruchomościach złożonych przez podatnika. Organ odwoławczy podniósł, że ustalenie wymiaru podatku od nieruchomości odbywa się na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ust. 1 ustawy

z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.)), przy czym organ podatkowy związany jest tymi danymi i nie może dokonywać odmiennych ustaleń.

Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, iż odwołujący, a nie wskazana

w odwołaniu spółka, są współwłaścicielami nieruchomości – budynku i gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast stawki podatku od nieruchomości określone w art. 5 u.p.o.l. zróżnicowane są w oparciu o kryteria przedmiotowe. A więc

o zastosowaniu danej stawki decyduje charakter opodatkowanej nieruchomości, a nie przesłanki podmiotowe odnoszące się do osoby podatnika.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym, nakładanym na podatnika nie z tytułu osiągania określonych przychodów,

a z tytułu samego posiadania gruntu, budynku czy budowli. Tak więc okoliczność, że garaż nie przynosi dochodu, nie może stanowić o tym, że nie podlega on opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Na marginesie Kolegium wskazało, że w aktach sprawy znajduje się pięć decyzji wydanych tego samego dnia i o takim samym numerze, adresowanych do poszczególnych współwłaścicieli oraz do spółki "A". Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że nieruchomość, która stanowi współwłasność, jest odrębnym przedmiotem opodatkowania

i obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Organ podatkowy opodatkowując współwłaścicieli wydaje jedną decyzję dotyczącą całej nieruchomości, w której wskazuje wszystkich współwłaścicieli. Nieprawidłowością było więc wydanie tej samej decyzji z wpisaniem w nagłówku nazwisk różnych współwłaścicieli, jednak zdaniem Kolegium uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia.

W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

R. Ś., A. D., P. H. i M. M., wnosząc o jej uchylenie w całości, zarzucili jej rażące naruszenie prawa poprzez niezasadne opodatkowanie podatkiem od nieruchomości powierzchni garażu podziemnego oraz błędne ustalenie właściciela budynku, czyli płatnika podatku od nieruchomości za budynki związane z działalnością gospodarczą.

W uzasadnieniu skargi podtrzymano argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, wskazując dodatkowo, że organ odwoławczy nie zweryfikował w żaden sposób właściciela nieruchomości. Zaznaczono, że kwestia płatności za grunt jest bezsporna, stanowi on współwłasność osób fizycznych. Natomiast budynek stanowi odrębny od gruntu przedmiot własności, którego właścicielem jest spółka "A".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia

25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a" – stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że została ona wydana bez naruszenia prawa.

Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia opodatkowania garażu podziemnego oraz ustalenia, na kim ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości.

W kwestii ustalenia właściwych odbiorców zaskarżonej decyzji sąd wskazuje, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Natomiast art. 2 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W orzecznictwie sądowym (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych:

w Poznaniu z dnia 9 lipca 2010 r. sygn. akt III SA/Po 345/10, LEX nr 674920, w Rzeszowie z dnia 24 września 2010 r. sygn. akt I SA/Rz 401/10, LEX nr 750140 i w Opolu z dnia

22 października 2010 r. sygn. akt I SA/Op 237/10, LEX nr 749715) i doktrynie (por. L. Etel, Komentarz do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Wolters Kluwer Polska, 2008,

s. 47–48) nie budzi wątpliwości, że osoba fizyczna będąca współwłaścicielem nieruchomości wraz z przedsiębiorcą lub innym podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, obowiązana jest opłacać podatek od nieruchomości wg podwyższonych stawek, obowiązujących dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. O wyborze stawki podatku decyduje gospodarczy charakter przedmiotu opodatkowania, a nie właściwości podmiotowe podatników, a zobowiązanie podatkowe obarcza solidarnie wszystkich współwłaścicieli przedmiotu opodatkowania, nie ma usprawiedliwionych podstaw do różnicowania stawki podatku w oparciu o kryteria podmiotowe. Solidarny charakter tego zobowiązania wyklucza możliwość rozdzielenia go na poszczególnych podatników, z zastosowaniem zróżnicowanych, z uwagi na właściwości podmiotowe poszczególnych podatników, stawek opodatkowania. Obciążające wszystkich współwłaścicieli zobowiązanie, ustalić należy od będącego przedmiotem współwłasności przedmiotu opodatkowania, z zastosowaniem jednej właściwej z uwagi na przedmiot opodatkowania, stawki podatkowej.

Mając powyższe na uwadze należy podzielić tezę, że dla uznania danego budynku za związany z działalnością gospodarczą (w ujęciu art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.) wystarczające jest stwierdzenie, że jest on wykorzystywany do prowadzenia działalności, o której mowa

w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.), ponieważ "wykorzystywanie" do prowadzenia działalności gospodarczej danego budynku z całą pewnością mieści się w zakresie pojęcia "związku" z działalnością gospodarczą.

Nie nasuwa wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt II FSK 1411/07, LEX nr 513323), że w oparciu o art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podmiot i przedmiot podatku organ podatkowy ustala na podstawie odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. W danej sprawie organ podatkowy wskazał, że przy określaniu podatku od nieruchomości i ustalaniu podatnika podstawowym dokumentem jest odpis z księgi wieczystej bądź wypis z rejestru gruntów. Ze sporządzonego w dniu

26 listopada 2010 r. rejestru gruntów (k. 54 akt podatkowych) oraz odpisu z księgi wieczystej KW nr [...] wynika, ze nieruchomość położona w S. przy [...] jest współwłasnością osób fizycznych: A. D., P. H. i M. M., każdy w udziale 10/100, oraz R. Ś. w udziale 70/100.

Bezzasadny jest także zarzut skargi dotyczący opodatkowania garażu podziemnego stawką podatku od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają grunty, budynki i budowle będące

w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Ustawodawca w sposób wyraźny wskazał, że dla ustalenia związania budynków

z działalnością gospodarczą wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym, nakładanym na podatnika nie

z tytułu osiągania określonych przychodów, a z tytułu samego posiadania gruntu, budynku czy budowli. Tak więc należy uznać za chybiony argument skarżących, że garaż nie przynoszący dochodu nie powinien podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W orzecznictwie sądowym nie nasuwa żadnych wątpliwości, że do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, albowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Pojęcie budynków "związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest szerszym od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II FSK 667/09, LEX nr 550099, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 268/11, LEX nr 920025 czy wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 297/10, LEX nr 749388).

Oczywiste jest, że budynki wykorzystywane do działalności gospodarczej co do zasady zawierają również pomieszczenia, w których nie jest bezpośrednio generowany przychód z takiej działalności. W szczególności są to pomieszczenia o charakterze socjalnym lub pomocniczym (toalety, miejsca spożywania posiłków, kotłownie, szyby windowe, szatnie itp.). Nie powoduje to jednak, że opodatkowaniu zwiększoną stawką podlegają jedynie pomieszczenia o charakterze produkcyjno – handlowym. Typowym pomieszczeniem związanym z działalnością gospodarczą jest wielostanowiskowy garaż znajdujący się w budynku biurowym. Służy on bowiem pośrednio do takiej działalności: poprzez umożliwienie podmiotom korzystającym z obiektu (najemcy, klienci) sprawne świadczenie i korzystanie z oferowanych usług.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.[pic]