Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 21/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.2
journal: Dz.U. 2007 nr 35 poz 217
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej - Tytuł zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. (Dz.U.08.44.262) na: "o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego"
article: art.6, art.7, art. 8, art 9, art 39 par. 3, art 77 par. 1.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.),, Asesor WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz.1071 ze zm.), art. 19 ust 3 i art. 53 ust l ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. z 2007 r. nr 35, poz. 217) w związku z art. 3 ust.1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. nr 6, poz. 40 ze zm.), art.51 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej

w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Orz. UE Nr L 141 z 30.04.2004r., str. 18 ze zm.) art. 138 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE)

Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IV a tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Orz. UE Nr L 345 z 20.11.2004 r., str.1 ze zm.), art. 28 rozporządzenia Rady (WE) nr 178212003 z dnia 29 września 2003 roku ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia dla rolników (Dz. Orz. WE L 270 z 21.10.2003 r. ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu P. i Miasta S. z dnia [...]r. odmawiającą J. A. przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych wraz z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...]roku J. A. wystąpił "Wnioskiem o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2005", w którym wnioskował o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na [...]działkach rolnych w powiecie g., gminie N.. W dniu [...]r. wezwano Producenta do usunięcia braków formalnych wniosku, dotyczących numeru NIP Producenta, oraz działek [...],[...], [...], które zostały usunięte korektą do wniosku złożoną przez J. A. w dniu [...] r. W dniu [...]r. wezwano ponownie wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień dotyczących działki rolnej [....] położonej na działce ewidencyjnej [...] w obrębie Ż. oraz działki rolnej [...] położonej na działce ewidencyjnej nr [...] obręb M.. Suma powierzchni w/w działek rolnych położonych na działkach ewidencyjnych była większa od sumarycznej powierzchni dopuszczalnych typów użytków uprawnionych do uzyskania jednolitej oraz uzupełniającej płatności obszarowej.

W odpowiedzi na wezwanie, Producent złożył korektę w dniu [...]r., dokonując pomniejszenia działki [...] do [...] oraz działki rolnej [...] z [...] do [...] ha.

Działki zostały poddane kontroli na miejscu w dniach [...] do [...] r., w kontroli uczestniczył J. A., został on bowiem powiadomiony telefonicznie o kontroli. Dla działek rolnych [..], [...]f, [..], [], [..], [..], [..], [..], [..],[..], [..] stwierdzono zawyżenie powierzchni w stosunku do deklarowanej, natomiast na działkach [..], [..], [..], [..], [..], [..], [..], [..], [..], [..], [..], [..], [..], [..] stwierdzono zaniżenie powierzchni deklarowanej w stosunku do stwierdzonej.

Postanowieniem z dnia [...]r. organ I instancji zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie uznając, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w sprawie

o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych rok [...] zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich za rok [...], bowiem nieprawidłowości stwierdzone w czasie przeprowadzonych czynności kontrolnych z dnia [...] r. mogą zdaniem organu I instancji skutkować odmówieniem płatności bezpośrednich za rok [...]r. i nałożeniem sankcji, które należałoby uwzględnić w decyzji wydanej za [..]r.

Pełnomocnik Producenta, w dniu [...] roku przesłał zażalenie na postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu P. i Miasta S. podnosząc w nim, że postępowanie zostało zawieszone nieprawidłowo, bowiem nie można uznać za zagadnienie wstępne, w rozumieniu przepisów

art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, wyjaśnienie okoliczności faktycznych. Dodatkowo Pełnomocnik zwrócił również uwagę na to, że w postanowieniu zastosowano nieprawidłowe pouczenie.

Postanowieniem z dnia [...]r., organ I instancji podjął

z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie.

Kierownik Polickiego Biura Powiatowego wezwał [...] r. producenta rolnego do przedłożenia dokumentów potwierdzających posiadanie gruntów rolnych wskazanych we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na [...]r. Producent udzielił odpowiedzi oraz nadesłał załącznik, który stanowiła umowa dzierżawy nieruchomości zawarta w dniu [...] r. pomiędzy spółką "A" Sp. z o.o. z siedzibą w N.

w likwidacji, a J. A. wraz z wykazem działek ewidencyjnych wskazanych przez producenta we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na rok [...]. Umowa ta została zawarta na okres roku od daty przekazania Dzierżawcy przedmiotu dzierżawy z możliwością jego przedłużenia w drodze aneksu umowy, zgodnie z § 3 umowy. Producent złożył również pisemne oświadczenie o tym, że był posiadaczem gruntów rolnych wskazanych we wniosku

o przyznanie płatności bezpośrednich na rok [...] od [...] r. do [...] r.

W oparciu o zgromadzony materiał Kierownik Biura Powiatowego, decyzją

z dnia [...] r. odmówił J. A. przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych (z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych), wskazując, że nie jest możliwe przyznanie płatności bezpośrednich w stosunku do działek, których wnioskodawca nie był posiadaczem przed datą wydania decyzji.

Z uwagi zatem na to, że powierzchnia, co do której rozpatrywany był wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w roku [...] wynosiła [...] ha. Powierzchnia, co do której stwierdzono nieprawidłowości wynosiła [...] ha.

Różnica w powierzchni działek zgłoszonych we wniosku i stwierdzonych w czasie przeprowadzonego postępowania administracyjnego wynosi 100%.

W oparciu o art. 138 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004, za dany rok nie przysługuje żadna płatność i dodatkowo kwota odpowiadająca różnicy między powierzchnią zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną będzie potrącana z płatności pomocy, do której rolny jest uprawniony z tytułu wniosków składanych przez niego podczas trzech lat kalendarzowych następujących po roku dokonania ustalenia. Kwota ta wynosi: [...] zł.

Przy uzupełniającej płatności obszarowej - inne rośliny stawka do 1 ha uprawy w [...] roku wynosiła: [...] zł. Powierzchnia, co do której rozpatrywany był wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w roku [...] wynosiła: [...] ha. Powierzchnia, co do której stwierdzono nieprawidłowości wynosiła: [...] ha. Różnica w powierzchni działek zgłoszonych we wniosku i stwierdzonych w czasie przeprowadzonego postępowania administracyjnego wynosi 100%

Zgodnie z art.51 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 jeśli różnica ta przekracza 50 %, rolnik będzie również wyłączony z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5. Kwota ta podlega kompensacji dopłatami w ramach jakichkolwiek programów pomocowych, o których mowa w tytułach III i IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, do których dany rolnik jest uprawniony w kontekście wniosków złożonych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym wykrycia różnicy. Kwota ta wyniosła [...] zł

W odwołaniu pełnomocnik J. A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji

i orzeczenie, co do istoty sprawy o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2005 rok lub o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, zarzucając :

- naruszenia przepisów prawa procesowego art. 6 kp.a. polegającego na naruszeniu zasady praworządności i ciążącego na organach administracji publicznej działania na podstawie przepisów prawa,

- naruszenia przepisów prawa procesowego art. 7 kp.a. polegającego na naruszeniu obowiązku podjęcia przez organ administracyjny wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy,

- naruszenia przepisów prawa procesowego art. 8 k.p.a. polegającego na naruszaniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa,

- naruszenia przepisów prawa procesowego art. 9 kp.a. polegającego na nie udzieleniu

Skarżącemu niezbędnych informacji w zakresie przysługujących mu praw,

- naruszenia przepisów prawa procesowego art. 35 § 3 kp.a. polegającego na

niezałatwieniu sprawy poprzez wydanie decyzji w terminach przewidzianych w ustawie,

- naruszenia przepisów prawa procesowego art. 77§ 1 k.p.a. polegającego na naruszeniu ciążącego na organie administracyjnym obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, którego spełnienie jest niezbędne dla właściwego ustalenia stanu faktycznego oraz prawidłowego podejmowania decyzji,

- naruszenia przepisów prawa materialnego art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku

o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. 2004 nr 6, poz. 40 ze zm.), poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie powyżej wskazanych przepisów, w zw. z art. 44 pkt 3 Rozporządzenia (WE) Nr 178212003 z 29 września 2003 r.

Organ II instancji rozpatrując odwołanie zwrócił uwagę, że w istocie w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego przez Kierownika Biura Powiatowego nastąpiły uchybienia proceduralne, w szczególności związane z nieprawidłowym zawieszeniem postępowania. Organ wskazał dalej, że enumeratywny katalog przesłanek do zawieszenia postępowania z urzędu został zawarty w art. 97 § 1 i nie ma możliwości jego poszerzenia. Organ pierwszej instancji zawieszając postępowanie w sprawie oparł się na art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, podnosząc, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji

w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok [...] zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy o przyznanie płatności bezpośrednich za [...]r. uzasadniając, że nieprawidłowości stwierdzone w czasie przeprowadzonych czynności kontrolnych z dnia [...]r. mogą skutkować odmówieniem płatności bezpośrednich za [...]r. i nałożeniem sankcji, które należałoby uwzględnić w decyzji wydanej za rok [...]. Zastosowano również nieprawidłowe pouczenie odnośnie złożenia zażalenia na to postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania. Wobec czego postanowienie zostało skutecznie stronie doręczone dopiero w dacie doręczenia pełnomocnikowi.

Nieprawidłowo – według organu II instancji - zostało również podjęte postępowanie

z urzędu poprzez wydane przez Kierownika Biura Powiatowego postanowienia z dnia [...]r., skoro w dniu [...]r., wpłynęło zażalenie do Dyrektora Oddziału Regionalnego, na postanowienie o zawieszeniu postępowania. Organ I instancji na podstawie art. 132 § 1 w zw. z art. 144 K.p.a. miał możliwość uznania w całości zażalenia poprzez uchylenie bądź też zmianę zaskarżonego postanowienia. W okresie rozpatrywania zażalenia na zawieszenie postępowania, przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, kierownik P. Biura Powiatowego nie powinien był podejmować postępowania.

Dalej organ podaje, że w związku z nieprawidłowościami stwierdzonym w trakcie przeprowadzenia czynności kontrolnych w gospodarstwie rolnym J. A., zostało wznowione w dniu [...] r. postępowanie w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004. Decyzja, uwzględniająca nieprawidłowości wykryte w czasie kontroli przeprowadzonej w dniu [...]r. mogłaby mieć wpływ na wysokość wypłaconych płatności, do której J. A. byłby uprawniony w [...]r. Niemniej organ II instancji stwierdził, że nie było podstaw prawnych do zawieszenia postępowania. Jednakże zdaniem organu odwoławczego działania organu pierwszej instancji nie zmierzały do wywołania ujemnych następstw dla producenta i nie można ich rozpatrywać jako przykładu świadomego i celowego braku chęci pomocy producentom rolnym.

Organ odwoławczy wskazał w ślad za organem Pierwszej instancji, że prawo do płatności wygasło z dniem [...]r., bowiem na podstawie art. 2 ust 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru płatności przysługują osobie fizycznej, (...) będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego, zwanej dalej "producentem rolnym", na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Przyznanie płatności w przypadku, gdy nastąpiło przekazanie gospodarstwa, rozumiane jako sprzedaż, dzierżawa lub jakikolwiek inny podobny rodzaj transakcji w odniesieniu do danych jednostek produkcyjnych, stanowiłoby naruszenie przepisu art. 74 ust 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. "ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników" (Dz.U. L 141

z 30.4.2004, str. 18) - przepis ten również ma potwierdzenie w przepisach krajowych w art. 4

ust 1 ustawy z dnia 18.12.2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru.

Co do zarzutu o nie udzielenia przez organ stosownych informacji, co do konsekwencji wygaśnięcia umowy dzierżawy po złożeniu wniosku organ wskazał, że wstępna weryfikacja wniosku polega na sprawdzeniu, czy we wniosku zostały zaznaczone wszystkie wymagane pola, podpisały się osoby uprawnione oraz czy dołączono wymagane załączniki. Ponieważ Producent podpisał oświadczenie, że znane są mu zasady przyznawania płatności, pracownicy nie mają obowiązku informowania o zasadach przyznawania płatności, natomiast udzielają odpowiedzi w razie wątpliwości.

W odniesieniu do zarzutu niewywiązania się z obowiązku informowania przez Organ pierwszej instancji o tym, że dla działki rolnej [...] i [...] stwierdzono nieprawidłowości oznaczone kodem [...] i konieczności usunięcia niezgodności we wniosku poprzez wezwanie Wnioskodawcy do złożenia wszelkich wyjaśnień i usunięcia niezgodności, organ wskazał, że kod ten oznacza, że cała działka rolna nie była utrzymana w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 roku, co, zgodnie z art. 143b ust. 4 i 5 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 z dnia 29.09.2003 r., ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) 1452/2001, (WE) 1453/2001, (WE) 145412001, (WE) 1251/1999, (WE) 1254/1999, (WE) 167312000, (EWG) 2358171 i (WE) 2529/2001, skutkuje wykluczeniem z systemu jednolitej płatności obszarowej. Producent rolny powinien sam wiedzieć, w jakim stanie są posiadane przez niego działki. Jeżeli natomiast, jak to miało miejsce w przypadku J. A., producent dzierżawi działki i nie ma pewności, czy spełniają one wymogi konieczne do uzyskania płatności bezpośrednich ma prawo wystąpić

z wnioskiem o wskazanie posiadanych przez niego działek rolnych, które nie kwalifikują się do płatności ze względu na stwierdzone na nich nieprawidłowości. Kod [...] został nałożony

w trakcie czynności kontrolnych wykonanych w dniu [...] r., w związku ze złożeniem wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok [...].

Organ zauważył, że pełnomocnik Producenta w odwołaniu podniósł, że z treści protokołu sporządzonego z czynności kontrolnych wykonanych w dniach [...] do [...]r., wynika, że grunty rolne były utrzymane w dobrej kulturze rolnej. Nie odniósł się natomiast do tego, iż stwierdzono wypalanie powierzchni na działce rolnej W. Biorąc jednak pod uwagę, że producent J. A. nie był posiadaczem tych działek rolnych od dnia [....]r. a czynności kontrolnych dokonano w dniach [...] do [...] r. nie można określić, czy stan działek rolnych był efektem działania Producenta, czy osoby która przejęła posiadanie działek, w związku z czym Protokół z czynności kontrolnych w tym zakresie nie jest wiążący w sprawie przyznania płatności bezpośrednich za rok [...]. Nie można przyjąć, że naruszenia art. 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, powstały w wyniku działania osoby, która przejęła posiadanie działek rolnych, natomiast stwierdzone utrzymanie działek w dobrej kulturze rolnej było następstwem działania Producenta.

Co do art. 44 pkt 3 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 178212003 z dnia 29.09.2003 r.: organ wskazał, że liczenie okresu pozostawania działki w posiadaniu istotne z punktu widzenia przyznawania płatności pozostawione zostało Państwom Członkowskim, przy czym przepis ten wskazywał, że nie może to być data wcześniejsza niż dzień l września roku kalendarzowego poprzedzającego rok złożenia wniosku dotyczącego uczestnictwa w systemie płatności jednolitych.

Odnośnie niezachowania terminów załatwienia sprawy organ odwoławczy stwierdził, że niemożliwe było wydanie decyzji w terminach zakreślonych przez art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem wymogi wynikające z przepisów prawa Unii Europejskiej dotyczące obsługi technicznej wniosku powodują wydłużenie okresu wydania decyzji administracyjnej w sprawie przyznania płatności bezpośrednich. Wskazując na art. 28 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 roku ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE L 270 z 21.10.2003 r. ze zm.) organ podkreślił, że terminy w jakich należy przekazać płatności, tj. od dnia 1 grudnia do 30 czerwca kolejnego roku kalendarzowego. Decyzje zatem powinny, więc zostać wydane w takim terminie aby możliwe było przekazywanie płatności w terminach zakreślonych przez art. 28 rozporządzenia 1782/2003 z dnia 29 września 2003 roku. Przedłużenie postępowania administracyjnego, mimo że naruszające przepisy proceduralne, nie postawiły jednak zdaniem organu Producenta w gorszej sytuacji.

Dalej organ podaje, że po analizie materiału zebranego w sprawie, w szczególności zaś oświadczenia J. A. z dnia [...] r., że posiadał działki objęte wnioskiem jedynie do [...]r., nie można przychylić się do wniosku pełnomocnika J. A. o uchylenie zaskarżonej decyzji. Mimo błędów proceduralnych powstałych w trakcie postępowania administracyjnego i powstałego w ich wyniku przedłużenia postępowania, ustalony stan faktyczny nie pozwala orzec inaczej niż zostało to uczynione w decyzji organu Instancji. Przekazanie do ponownego rozpoznania Organowi pierwszej instancji nie wpłynęłoby na zmianę rozstrzygnięcia, a jedynie spowodowałoby niepotrzebne wydłużenie postępowania. Producent mógł rzeczywiście odnieść wrażenie, że został obciążony negatywnymi skutkami błędów i przedłużonego w ich wyniku postępowania, gdy odmówiono mu przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, bowiem nie był posiadaczem na dzień wydania decyzji.

W tym względzie uzasadnienie Organu pierwszej instancji budzi uzasadnione wątpliwości. Rozstrzygnięcie, na podstawie ustalonego stanu faktycznego, Organu pierwszej instancji jednak jest w ocenie organu odwoławczego prawidłowe z punktu widzenia zgodności z prawem, jak

i pod względem celowości, przytoczono również właściwą podstawę prawną.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa w całości i orzeczenie co do istoty sprawy o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za rok [...], ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji bądź uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Powyższej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 6 k.p.a., polegające na naruszeniu zasady praworządności i ciążącego na organach administracji publicznej obowiązku działania na podstawie przepisów prawa; art. 7 k.p.a. polegające na naruszeniu obowiązku podjęcia przez organ administracyjny wszelkich niezbędnych kroków

w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy; art. 8 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa; art. 9 k.p.a. polegające na uznaniu za dopuszczalne nie udzielenie Skarżącemu przez Organ I instancji niezbędnych informacji

w zakresie przysługujących mu praw; art. 35 § 3 k.p.a. polegające na uznaniu za prawidłowe

i dopuszczalne nie załatwienie sprawy przez Organ I instancji poprzez wydanie decyzji

w terminach przewidzianych w ustawie; art. 77 § 1 k.p.a. polegające na naruszeniu ciążącego na organie administracyjnym obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, którego spełnienie jest niezbędne dla właściwego ustalenia stanu faktycznego oraz prawidłowego podejmowania decyzji; art. 139 k.p.a. poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, pomimo ustawowego zakazu, art. 15 k.p.a. - zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego oraz naruszenie interesu prawnego strony skarżącej poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz niewłaściwe zastosowanie powyżej wskazanych przepisów materialnego art. 2 ust. 1 ustawy

z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz.U. 2004r. Nr 6 poz.40 - z pozn. zm.), poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie,

Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz strony skarżącej od organu kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Pełnomocnik wskazuje, że decyzje obu instancji zawierają szereg pomyłek, błędów nieścisłości w zakresie chronologii wydarzeń (dat) i powyższa okoliczność wskazuje, iż organ II instancji naruszył zasadę dwuinstancyjnego postępowania i nie zapoznał się w sposób wyczerpujący i wystarczający z aktami niniejszego postępowania, co skutkowało wydaniem wadliwej decyzji przez ten organ .Nie podziela poglądu, ze w przyjętym stanie faktycznym

i prawnym wydana decyzja jest prawidłowa. Wskazał, że uzasadnienie decyzji z dnia 4 września 2007r. jest zupełnie niezrozumiałe i stanowi naruszenie fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego oraz jest sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania.

Działanie organów świadczy zdaniem skarżącego o celowym działaniu na niekorzyść strony skarżącej. Za niedopuszczalne pełnomocnik uznał wskazywanie przez organ, iż niemożliwe jest wydanie decyzji w terminach określonych w art. 35 § 3 k.p.a., z uwagi na skomplikowane postępowanie oraz konieczność dokonania czynności związanych z obsługą techniczną wniosku o przyznanie dopłat. Postawa ta według pełnomocnika świadczy o rażącym lekceważeniu obowiązujących przepisów prawa przez Organ administracji publicznej.

Nieumiejętność prawidłowej organizacji pracy przez organ nie może zdaniem pełnomocnika obciążać producenta rolnego ujemnymi skutkami. Strona skarżąca stanowczo podkreśla, iż gdyby decyzja w sprawie przyznania płatności za rok 2005, została wydana w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 k.p.a., płatności te zostałyby przyznane Stronie Skarżącej w pełnej wysokości. Wydanie decyzji przez Organ I instancji po upływie ponad dwóch lat od daty złożenia wniosku o przyznanie płatności za rok 2005, świadczy wg pełnomocnika o ignorancji obowiązujących przepisów i celowym działaniu na szkodę producenta rolnego.

Działanie Organu II instancji narusza również podstawowa zasadę postępowania administracyjnego wyrażona w art. 6 k.p.a., a mianowicie zasadę praworządności i ciążącego na, organach administracji publicznej obowiązku działania na podstawie przepisów prawa.

Za niedopuszczalną praktykę uznał bezpodstawne przedłużanie postępowania administracyjnego i dokonywanie zawiadomień Strony Skarżącej o nie załatwieniu sprawy

w terminie, a następnie zawieszenie postępowania w sprawie przy jednoczesnym stwierdzeniu, iż wydanie decyzji kończącej postępowanie administracyjne w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich za rok [...] jest niemożliwe do czasu zakończenia postępowania w sprawie przyznania płatności bezpośrednich za rok [...], której bezzasadność potwierdził, zdaniem skarżącego, Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, który postanowieniem

z dnia [...]r., znak: [...], uznał za zasadne zażalenie Strony Skarżącej na bezczynność Organu I instancji.

Ponadto wskazał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli na miejscu w dniach [...]r. stwierdzono nieprawidłowości w zadeklarowanej we wniosku powierzchni działek, które jednakże nie przekraczały 3% stwierdzonego obszaru, co w rozumieniu art. 2 punkt 22 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 przekracza 3 %, lecz nie więcej niż 30 % stwierdzonego obszaru, to kwota, jaka ma być przyznana w ramach programu płatności za jeden obszar, jest pomniejszana w przedmiotowym roku o dwukrotną wykrytą różnicę.

Pełnomocnik podnosi, że wszystkie grunty zgłoszone we wniosku były utrzymane

w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, zgodnie

z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej, co zostało potwierdzone, zdaniem skarżącego podczas kontroli na miejscu

w dniach [...]r. i w protokole sporządzonym z czynności kontrolnych.

Dodatkowo pełnomocnik podkreślił, iż Strona Skarżąca wypełniła również warunek wynikający z art. 44 pkt 3 Rozporządzenia Rady (WE) NR 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. (Dz.U.UE.L.03.270.1), tj posiadania działek przez okres co najmniej 10 miesięcy. Pełnomocnik podkreślił, iż zarówno organ odwoławczy jak i organ I instancji dysponowały pełną dokumentacją dotyczącą wniosku skarżącego o przyznanie płatności bezpośrednich. Organ I instancji posiadał zatem pełną wiedzę na temat posiadania gruntów przez producenta rolnego.

Twierdzenia organu II instancji, iż producent rolny powinien sam wiedzieć w jakim stanie są posiadane przez niego działki nie zwalnia organu I instancji z obowiązku udzielenia skarżącemu wyjaśnień i informacji w zakresie konsekwencji wygaśnięcia umowy dzierżawy po złożeniu wniosku o przyznanie płatności, a przed wydaniem decyzji w tym zakresie.

Dalej podnosi, że Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa rozpatrując odwołanie Strony Skarżącej z dnia [...]r., naruszył również jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego to jest jego dwuinstancyjność (art. 15 kp.a.) bowiem w świetle przepisów kpa i orzecznictwa sądowego, zobligowany był do merytorycznego rozpoznania odwołania wniesionego przez Strony Skarżącą, przeprowadzenia stosownego postępowania w sprawie, tak aby zostały osiągnięte cele dla których prowadzone jest postępowanie.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa wydając decyzję z dnia [...]r., nie ustosunkował się merytorycznie do treści odwołania Strony, pomijając szereg zarzutów stawianych przez stroną skarżącą w odwołaniu z dnia [...]r., ograniczając się jedynie do analizy postępowania Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu P. i Miasta S., jak i pracowników tego Biura i pomimo oczywistych uchybień

i nieprawidłowości, uznał decyzję Organu I instancji za merytorycznie prawidłową i zgodną

z prawem.

W odpowiedzi na skargę odnosząc się szczegółowo do jej zarzutów z uzasadnieniem jak rozstrzygnięciu Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, natomiast względy poza prawne, a więc takie, których nie przewidują przepisy prawa mające zastosowanie w konkretnej sprawie, w toku tej kontroli nie są brane pod uwagę.

Konsekwencją sprawowanej przez Sąd funkcji kontrolnej jest brak uprawnienia do wydawania wyroków merytorycznie załatwiających sprawę w zastępstwie właściwych organów tj. do przyznania uprawnień. W przypadku stwierdzenia w wyniku kontroli, że zaskarżona decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, Sąd decyzję taką eliminuje z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia ( art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) i to w sytuacji gdy naruszenie prawa materialnego, miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania, mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub mogło prowadzić do wznowienia postępowania.

Z tak pojmowanym naruszeniem przepisów nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie zatem wniosek o stwierdzenie nieważności czy uchylenie decyzji nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Rację należy przyznać skarżącemu, że ustanowiony w art. 35 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego –dalej kpa obowiązek organu załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki ma

w istocie walor ogólnej zasady postępowania i w tym sensie jest powiązany z obowiązkiem niezwłocznego załatwienia sprawy ( art. 35 § 2) i obowiązkiem załatwienia sprawy w terminach określonych w art. 35 § 3 i 4. Z przepisu art. 35 § 2 w zw. z art. 12 § 2 kpa wynika, że niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy niewymagające postępowania wyjaśniającego, a takimi bezspornie są sprawy, w których organ nie musi zbierać dowodów, informacji lub wyjaśnień (art. 12 § 2 kpa), lecz może wydać decyzję w oparciu o dowody przedstawione przez stronę w rozpoznawanej sprawie w oparciu o dane wynikające z wniosku o przyznanie płatności.

Podkreślić jednakże należy, iż obowiązek niezwłocznego załatwienia sprawy nie może naruszać obowiązków spoczywających na organie z mocy innych przepisów w szczególności wynikających z art. 7, 9, 77 k.p.a. Okoliczności sprawy pozwalają przyjąć, iż postępowanie przed Kierownikiem Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu P. i Miasta S. wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym kontroli, stosownie do art. 7 i 77 k.p.a. w związku z Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141 z 30.4.2004, str. 18) a więc kontroli.

Co do innych czynności organu pierwszej instancji to wskazać należy, że bezspornie nie było podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie przyznania płatności za 2005 r. do czasu rozstrzygnięcia sprawy po jej wznowieniu co do płatności za 2004 r., co ostatecznie uznał Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Uchybienie to jednak nie może być powodem uchylenia przez Sąd decyzji z uwagi na to, że, jak była o tym mowa, nie jest naruszeniem, które ma wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145

§ 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Wskazać też należy, że bezspornie zwłoka organu administracji w załatwieniu sprawy nie może powodować niekorzystnych dla strony skutków, ale co istotne, jeżeli przepisy szczególne wiążą z terminem załatwienia sprawy skutki materialnoprawne. Z takim jednak przypadkiem nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Brak prawa do płatności bezpośredniej w sytuacji skarżącego wywodzi organ z niezgodności pomiędzy stanem faktycznym a danymi zawartymi we wniosku J. A. o dopłaty bezpośrednie, w tym co do posiadania przedmiotowych działek po dacie złożenia wniosku a przed wydaniem decyzji.

Podnieść należy, że w uchwale Sądu Najwyższego z 28.IX.1990 r. III CZP 33/90 (OSNCP 1991, nr 1, poz. 3) znalazła się teza, w której przyjmuje się, że zwłoka w załatwieniu sprawy w terminie określonym w art. 35 § 2 kpa może stanowić podstawę odpowiedzialności za szkodę, ale na podstawie art. 417 k.c. O tym, że ustawodawca wielkie znaczenie przypisał terminowości działania organów administracji, świadczy przepis art. 37 k.p.a., określający środki przysługujące stronie do zwalczania przejawów bezczynności organów, jak również obciążył odpowiedzialnością pracownika, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w terminie ( art. 38 k.p.a.).

Podkreślić też należy, że organ ma obowiązek zawiadomienia strony o wszelkiej zwłoce w załatwieniu sprawy, wynikający z treści art. 36 k.p.a., który to rozciąga się na przypadki zależne od organu administracyjnego, jak również od niego niezależne. I w niniejszej sprawie takie zawiadomienie przez organ pierwszej instancji zostało do strony skierowane, co czyni zadość przepisom prawa.

Odnosząc się do zarzutu braku stosownej informacji dla strony tak co do oznaczenia działek [...]i [...] kodem [...] jak i co do konsekwencji wygaśnięcia umowy dzierżawy po złożeniu wniosku o przyznanie płatności to wskazać należy, że nałożony na organ przepisem art. 9 k.p.a. obowiązek należytego wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, nie zwalnia osób prowadzących określoną działalność z obowiązku zaznajamiania się z przepisami prawa regulującymi ich uprawnienia i obowiązki wynikające

z prowadzenia tej działalności. Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że występując z wnioskiem w dniu 30 maja 2005 r. o przyznanie płatności bezpośrednich, jak wynika to z tego wniosku, J. A. podpisał oświadczenie, że znane są mu zasady przyznawania płatności.

Oczywiście podpisanie oświadczenia przez Producenta nie zwalnia organu od udzielania informacji na żądanie strony, przy czym w żadnym przypadku nie może to prowadzić do doradztwa. Jak podaje organ odwoławczy i co wynika z akt sprawy, z takim pytaniem (żądaniem) nie wystąpił J. A. tak co do stanu działek, które były w Jego posiadaniu zależnym jak i co do skutków wygaśnięcia umowy dzierżawy przedmiotowych działek po złożeniu wniosku. W tych warunkach zarzut naruszenia art. 9 kpa w okolicznościach sprawy uznać należy za nieuzasadniony.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia, zdaniem skarżącego, dwuinstancyjności postępowania administracyjnego przypomnieć należy, że polega ona na dwukrotnym, merytorycznym rozpoznaniu sprawy. Zgodzić się należy ze skarżącym, że organ jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego

i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Ocena ta powinna być poprzedzona, o ile jest to konieczne dla sprawdzenia zasadności i poprawności decyzji, przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego.

Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że Dyrektor Oddziału Regionalnego nie uchybił temu obowiązkowi. Zgromadzony materiał w sprawie organ odwoławczy uznał za zgromadzony w stopniu dającym podstawę do orzekania w sprawie, i tą ocenę w okolicznościach sprawy Sąd podziela, zatem nie było potrzeby prowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy. Okolicznością

o którą oparto rozstrzygnięcie było stwierdzenie nieprawidłowości pomiędzy danymi wynikającymi z wniosku a stanem rzeczywistym. Okoliczność ta tj. utrata posiadania przez Producenta została potwierdzona oświadczeniem strony przed organem pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" oznacza nic innego jak nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego, które jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Wskazać należy, że mieści się ono w katalogu rozstrzygnięć, który zamieszczony jest w art. 138 k.p.a. "Utrzymać

w mocy decyzję" to znaczy utrzymać w mocy jej podstawowy, konieczny element, jakim jest rozstrzygnięcie. W rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji zostaje bowiem wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę w tej formie.

Podobnie należy ocenić zarzut kierowany przeciwko uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy nie tylko rozstrzygnął ponownie sprawę, ocenił postępowanie organu pierwszej instancji ale także odniósł się do zarzutów odwołania.

Odnosząc się do zarzutu, że decyzja organu odwoławczego zawiera szereg pomyłek, błędów, nieścisłości w zakresie chronologii wydarzeń (dat), co zdaniem strony świadczy o naruszeniu dwuinstancyjności postępowania i nie zapoznaniu się w sposób wyczerpujący z aktami sprawy to wskazać należy, wobec dokonanej oceny prowadzonego postępowania przez organ odwoławczy i w konsekwencji wydanego rozstrzygnięcia, że Sąd decyzję eliminuje z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia (art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) i to w sytuacji, gdy naruszenie prawa materialnego, miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania, mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub mogło prowadzić do wznowienia postępowania. Wskazane przez skarżącego błędy i pomyłki w chronologii wydarzeń (dat), w uzasadnieniu organu odwoławczego nie wpływa, zdaniem Sądu, na legalność rozstrzygnięcia.

Skarżący zarzuca także naruszenie przez organ odwoławczy zasady nie pogarszania sytuacji strony, nie rozstrzygania na niekorzyść strony (art. 139 kpa), w istocie nie wskazując

w jaki sposób orzeczenia organu odwoławczego pogarsza sytuację skarżącego.

Organ pierwszej instancji odmówił przyznania płatności bezpośredniej i zastosował sankcję

w okresie trzech lat, organ odwoławczy utrzymując to rozstrzygnięcie w istocie "orzekł"

o odmowie przyznania płatności bezpośredniej i zastosował sankcję w okresie trzech lat. Sytuacja prawna skarżącego jest zatem identyczna tak jeśli chodzi o rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne jak i drugoinstancyjne.

Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) wskazać należy, że producentowi rolnemu przysługują płatności na będące w jego posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Również przepis art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 ze zm.) definiuje pojęcie "producenta rolnego" jako osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą posiadaczem gospodarstwa rolnego.

Oznacza to, że decyzje administracyjne dotyczące przyznania bądź odmowy przyznania płatności bezpośrednich mogą być podejmowane po uprzednim ustaleniu, czy producent rolny jest czy nie jest posiadaczem gruntów rolnych zgłoszonych we wniosku. Jednocześnie należy stwierdzić, że z treści art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich wynika, że warunkiem otrzymania przez producenta rolnego płatności obszarowej jest spełnienie kumulatywnie trzech przesłanek, to jest wykazanie faktu posiadania gospodarstwa rolnego, utrzymywanie gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska oraz wykazanie, iż łączna powierzchnia działek rolnych kwalifikujących się do objęcia płatnościami bezpośrednimi jest nie mniejsza niż 1 hektar. Spełnienie kryterium posiadania gruntów rolnych jest jednym z podstawowych kryteriów ubiegania się o płatności bezpośrednie. Jednocześnie wskazać należy, że wszelkie zmiany w stanie posiadania powinny być przez wnioskodawcę zgłaszane, stosownie do rozporządzenia Komisji (UE) nr 796/2004

z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego wspólne zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych systemów rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, poprzez korektę wniosku. Stosownie do art. 22 ww rozporządzenia (UE) zgłoszenie zmiany, wycofanie może nastąpić do czasu powiadomienia przez organ o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Z nie budzących wątpliwości ustaleń organu, wobec samego oświadczenia J. A., wynika, że taka informacja nie wpłynęła. O ile korygował wnioskodawca swój wniosek w dacie [...] r. i [...]r. to nie zgłosił przedmiotowej zmiany. Konsekwencję zatem własnego działania ponosi Wnioskodawca.

Podnieść też należy, że zobowiązanie co do zgłaszania wszelkich zmian zawarte jest we wzorze wniosku o przyznanie płatności (określonym rozporządzeniem Ministra Rolnictwa

i Rozwoju Wsi z dnia 30 marca 2004 r.), w jego sekcji IX "Oświadczenia i zobowiązania", które skarżący podpisał. To na osobie ubiegającej się o przyznanie płatności bezpośredniej ciąży obowiązek, by udzielane informacje były zgodne z rzeczywistością.

Wobec zatem oparcia rozstrzygnięcia o stwierdzone przez organ nieprawidłowości pomiędzy wnioskiem a stwierdzonym stanem rzeczywistym, nie zgłoszenia utraty posiadania, argumentacja skarżącego i powoływanie się na art. 44 pkt 3 Rozporządzenia Rady (WE)

Nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. (Dz.U. UE.L.03.270.1) jest nieuzasadniona.

Mając powyższe na uwadze i nie stwierdzając naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9,

art. 39 §3, art. 77§ 1 kpa oraz art. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych,

w stopniu powodującym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, skarga jako nie mająca usprawiedliwionych podstaw na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega oddaleniu.