Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 251/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 36 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Koła Łowieckiego Nr [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 listopada 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 2790/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Koła Łowieckiego [...] na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania płatności środowiskowej w pomniejszonej wysokości postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Koło Łowieckie Nr [...] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania płatności środowiskowej w pomniejszonej wysokości.

Zarządzeniem z dnia [...] października 2016 r. Koło Łowieckie Nr [...] (dalej: skarżący) zostało wezwane do dołączenia dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która podpisała skargę, do występowania w imieniu skarżącego podmiotu. Wezwanie zostało odebrane w dniu 27 października 2016 r.

W odpowiedzi został nadesłany wypis z rejestru kół łowieckich, wskazujący na sposób reprezentacji Koła, a także upoważnienie dla osoby podpisującej skargę do jednoosobowego występowania w imieniu Koła, udzielone zgodnie ze sposobem reprezentacji (k. [...] akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 listopada 2016 r. odrzucił skargę.

Wskazał, że zgodnie z treścią art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn.; dalej: p.p.s.a.) osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29).

Zdaniem Sądu I instancji powyższy obowiązek nie został wypełniony. Stąd skarżący został wezwany do uzupełnienia braku, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. W odpowiedzi, z zachowaniem wyznaczonego terminu, nadesłane zostały dokumenty, mające świadczyć o legitymacji M. Z., Łowczego Koła, do jego jednoosobowej reprezentacji tj. wypis wskazujący na sposób reprezentacji Koła oraz upoważnienie. Jednakże upoważnienie to obejmowało występowanie przed Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, spółką E. sp. z o.o. oraz urzędami gmin, nie obejmowało natomiast sądów administracyjnych. Stąd w ocenie Sądu skarga nie została podpisana przez osobę upoważnioną, co skutkuje jej odrzuceniem.

Na marginesie WSA zauważył, że upoważnienie do przeglądania akt sprawy wystawione dla Z. R. obejmowało już sądy, a więc było prawidłowe.

Koło Łowieckie wniosło zażalenie na postanowienie WSA wskazując, że w upoważnieniu widniał zapis umocowujący M. Z. do reprezentowania Koła Łowieckiego nr [...] przed "innymi instytucjami" oraz że zapis ten był rozumiany w ten sposób, że mieści się w nim również "instytucja sądu administracyjnego".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wynika, że skarga winna odpowiadać wszelkim wymaganiom, jakie muszą spełniać pisma w postępowaniu sądowym, a zatem winna spełniać określone warunki formalne, które wymienia w sposób wyczerpujący przepis art. 46 p.p.s.a.

Jednym z tych wymagań jest dołączenie do pisma pełnomocnictwa lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi, o których mowa w tych przepisach, skutkuje odrzuceniem skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) (por. postanowienie I OZ 1161/16 z dnia 8 listopada 2016 r.).

Tych okoliczności skarżący nie kwestionował, wskazując jedynie, że przesłane przez niego pełnomocnictwo umocowało p. M. Z. do występowania przed sądami administracyjnymi (w tym i wniesienia skargi).

W tym kontekście należy odwołać się do art. 36 p.p.s.a. zgodnie z którym przewidziane są trzy rodzaje pełnomocnictw uprawniających pełnomocnika do występowania w imieniu strony w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Najszersze z nich, pełnomocnictwo ogólne obejmuje, stosownie do art. 36 pkt 1 p.p.s.a. prowadzenie spraw przed sądami administracyjnymi. Drugie, węższe, uprawnia zgodnie z art. 36 pkt 2 p.p.s.a. do prowadzenia poszczególnych spraw, zaś trzecie może dotyczyć, jak wskazuje treść art. 36 pkt 3 p.p.s.a., niektórych tylko czynności w postępowaniu.

W realiach sprawy należy odnieść się do pkt 1 art. 36, bowiem pełnomocnictwo z dnia 22 kwietnia 2015 r. zdaniem skarżącego upoważniało pełnomocnika do występowania w imieniu skarżącego "przed sądami administracyjnymi".

Z treści dokumentu umocowującego M. Z. do działania w imieniu Koła Łowieckiego (k. [...] akt sadowych) wynika, że obejmował on występowanie przed Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, spółką E. sp. z o.o., urzędami gmin jak i innymi instytucjami. Ponadto zastrzeżono, że dokument dotyczy jedynie spraw związanych z "działalnością rolniczą".

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sposób sformułowania pełnomocnictwa wskazuje na to, że intencją skarżącego było enumeratywne wymienienie wprost wszystkich – szeroko rozumianych – organów władzy publicznej, przed którymi mógł w jego imieniu występować pełnomocnik, a dodanie "innych instytucji" miało na celu wskazanie, że pełnomocnictwo obejmuje również działanie przed "podmiotami prawa", pod którymi należy rozumieć osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej (jeżeli posiadają zdolność prawną).

To, że sąd administracyjny w niniejszym postępowaniu występuje jako organ władzy sądowniczej, a nie osoba prawna będąca stroną stosunku prawnego ze skarżącym, nie ulega wątpliwości. Skoro zatem sądy administracyjne nie zostały wymienione wśród organów władzy publicznej, przed którymi pełnomocnik może reprezentować skarżącego, a uprawniony jest wniosek, że nie mieszczą się one w odrębnym od organów władzy określeniu "inne instytucje", trudno w takiej sytuacji uznać, iż w odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie braku formalnego złożono pełnomocnictwo procesowe do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie NSA z dnia 11 czerwca 2015 r. sygn. akt I FSK 637/16)

Należy także przyjąć, że wezwanie z dnia 25 października 2016 r. (k. [...] akt sądowych) było jednoznaczne w swej treści i dotyczyło nadesłania pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego w postępowaniu "przed sądami administracyjnymi".

Wbrew wywodom zażalenia pełnomocnictwo z dnia 22 kwietnia 2015 r. nie było pełnomocnictwem ogólnym do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi (art. 36 pkt 1 p.p.s.a.). Treść powyższego upoważnienia w żaden sposób bowiem nie wskazywała, by pełnomocnik był umocowany do reprezentowania skarżącego w szerszym zakresie niż tylko w postępowaniach administracyjnych lub w zakresie "działalności rolniczej". Z pełnomocnictwa nie wynikało w szczególności umocowanie do reprezentowania przed sądem administracyjnym.

Oznacza to, że Sąd I instancji nie naruszył art. 37 § 1 p.p.s.a. uznając, iż pełnomocnik nie dołączył do akt sprawy pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu. Istniały zatem podstawy do uruchomienia w tym zakresie trybu z art. 49 § 1 p.p.s.a., gdyż skarga zawierała istotny brak wymagający uzupełnienia.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.