Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 933/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 4, ust. 12 pkt 1;
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 7; art. 77 par 1; art. 80; art. 107 par 3;
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] grudnia 2016 r.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz K. H. kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej "SKO") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. W. (dalej "Prezydent") z [...] grudnia 2016 r., którą nałożono na K. H. (dalej "skarżący") karę pieniężną w kwocie 6.750 złotych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Jako podstawę skarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 w zw. z 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1224), a także art. 40 ust. 12 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1440), dalej "u.d.p."

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia 9 kwietnia 2015 r., w czasie kontroli pasa drogowego drogi publicznej ul. [...], stwierdzono jego zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez włączenie jego części do placu budowy przy ul. [...]. Z czynności kontrolnych sporządzono protokół oraz wykonano dokumentację fotograficzną.

W konsekwencji powyższego ustalenia Prezydent z urzędu wszczął wobec skarżącego, jako właściciela posesji przy ul. [...], postępowanie administracyjne w sprawie zajęcia przez niego ww. pasa drogowego. Jednocześnie skarżący został wezwany do stawienia się 5 maja 2015 r., o godz. 11.00 przy ul. [...], celem przeprowadzenia oględzin oraz o godz. 12.00 w siedzibie Wydziału Infrastruktury dla Dzielnicy [...] Urzędu m. W. (dalej "Urząd") i zapoznania się ze zgromadzonymi dokumentami i złożenia wyjaśnień.

Kolejne kontrole ww. pasa drogowego miały miejsce 20, 24 oraz 28 kwietnia 2015 r. i potwierdziły ciągłe jego zajęcie bez zgody zarządcy poprzez funkcjonowanie w nim placu budowy. Z kontroli tych sporządzono protokoły oraz wykonano dokumentację fotograficzną.

Dnia 5 maja 2015 r. odbyły się zaplanowane oględziny przedmiotowego pasa drogowego z udziałem skarżącego oraz uprawnionego geodety. Z oględzin tych sporządzono protokół, z którego wynika, że na miejscu zastano tymczasowe ogrodzenie budowy w sąsiedztwie chodnika. Wg oświadczenia skarżącego lokalizacja tego ogrodzenia od 10 kwietnia 2015 r. nie była zmieniana. Obecny na miejscu geodeta, wykorzystując dostępne współrzędne geodezyjne, wskazał wytyczone granice pasa drogowego ww. ulicy i część, która została włączona do placu budowy. Granice te zostały okazane skarżącemu, który stwierdził, że w miejscu obecnego ogrodzenia istniało już ogrodzenie nieruchomości około 50 lat wstecz, na dowód czego przedstawił plan Zakładu Kanalizacji (obecnego MPWiK). Z przeprowadzonych czynności sporządzony także dokumentację fotograficzną.

W siedzibie Urzędu skarżący, po zapoznaniu się z aktami sprawy, oświadczył: "działka stanowiąca nieruchomość przy ul. [...] wg planów sporządzonych przez mierniczego w 1937 r. miała granicę od strony ulicy 4 m od lica budynku. Nie kwestionuje zasadności granicy pasa drogowego tylko wnosi o informacje kiedy został on wyznaczony. Istniejący pas drogowy przy posesji nr [...] stanowi działkę zarejestrowaną 3107.2009 r. pod nr ew. [...]."

Dnia 8 maja 2015 r., w czasie kontroli przedmiotowego pasa drogowego, stwierdzono, że prowadzone są prace polegające na przesunięciu odgrodzenia placu budowy poza granice pasa drogowego, zgodnie z wytyczoną geodezyjnie granicą. Kontrola przeprowadzona 11 maja 2015 r. potwierdziła całkowite przesunięcie ogrodzenia placu budowy poza pas drogowy ul. [...].

W piśmie z 14 maja 2015 r. skarżący poinformował, że "po wskazaniu w czasie wizji lokalnej w dniu 05.05.2075 r. granicy działki posesji [...] przez Urząd Dzielnicy W. [...], ogrodzenie zostało przesunięte w dniu 08.05.2015, a skrzynka elektryczna w dniu 13.05.2015. Zwracam uwagę, że granice działki nie zostały wskazane (wytyczone) przy zwrocie nieruchomości przez Urząd Dzielnicy [...] prawowitym właścicielom. Podtrzymuję prośbę o informację, w oparciu o jaką podstawę prawną i kiedy z nieruchomości przy ul. [...] wyodrębniony został pas drogowy, a także czy zostało wypłacone stosowne odszkodowanie. Przesunięcia dokonałem na skutek wymuszenia przez Urząd. Oczekuję informacji do dnia 30.05.2015 r. Jeżeli nie otrzymam takich, nie wykluczam powrotu ogrodzenia na dotychczasowe miejsce."

W związku z powyższym Prezydent zwrócił się zarówno do Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami w Dzielnicy [...], jak i do Biura Geodezji i Katastru Urzędu m. W. o wskazanie "w oparciu o jaką podstawę prawną i kiedy z nieruchomości przy ul. [...] wyodrębniony został pas drogowy, a także czy zostało wypłacone stosowne odszkodowanie".

W odpowiedzi Delegatura Biura Gospodarki Nieruchomościami w Dzielnicy [...] podała, że "Pan K. H. umową z dnia 27.09.2012 r. Rep. A Nr [...] nabył prawo użytkowania wieczystego do gruntu położonego przy ul. [...], opisanego jako dz.ew. nr [...], [...] i [...] z obrębu [...] o łącznej powierzchni 887 m2. W w/w akcie notarialnym Pan H. oświadczył, że znany jest mu aktualny stan faktyczny działek nr [...], [...] i [...], w szczególności ich granice. Pan H. posiada prawa jedynie do w/w działek gruntu, natomiast zajął teren stanowiący cz. dz. [...] z obrębu [...] nie legitymując się żadnym tytułem. W związku z tym, że Pan H. nie posiada ani nie posiadał tytułu prawnego do części w/w działki nie jest uprawniony do uzyskania odpowiedzi na pytanie na temat odszkodowania za nieruchomość. Delegatura nie posiada informacji, na temat pasa drogowego ul. [...], natomiast informacje, kiedy powstała działka ew. nr [...] (dr) mogą znajdować się w Biurze Geodezji i Katastru Urzędu m. W., ul. [...]."

Biuro Geodezji i Katastru Urzędu m. W. Wydział Udostępniania Danych Ewidencji Gruntów i Budynków podało, że "aktualna działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], została wykazana w rejestrze gruntów i budynków w 2013 r, na podstawie decyzji Prezydenta m. W. nr [...] z dnia [...].04.2013 r. znak: [...] oraz na podstawie opracowania geodezyjnego, operat [...] z dnia 15.01.2013 r."

Dnia 29 lipca 2015 r. skarżący zapoznał się z aktami sprawy, do których odniósł się w piśmie z 4 sierpnia 2015 r., w którym oświadczył, że "podtrzymuję dotychczasowe stanowisko w sprawie i wskazuję, że:

działka stanowiąca pas drogowy był dawniej częścią działki hipotecznej hip [...] i nie została wyjaśniona kwestia wydzielenia działki mimo złożonego wniosku,

w dniu wydania nieruchomości 9.02.2012 r. zdawający - Miasto nie wskazał granic zwracanej nieruchomości,

urządzenia sanitarne (studzienka i osadnik) znajdowały się w wygrodzonej od lat działce co potwierdza wyciąg z mapy MPWiK, dlatego teza o zajęciu jest wątpliwa, był to stan istniejący,

wcześniej miasto nie kwestionowało istnienia urządzeń sanitarnych poza obszarem działki."

Skarżący zakwestionował stanowisko Prezydenta o zajęciu przedmiotowego pasa drogowego i wniósł o umorzenie niniejszego postępowania.

Prezydent uznał jednak, że to skarżący zajął przedmiotowy pas drogowy w okresie od 9 kwietnia 2015 r. do 8 maja 2015 r. tj. 30 dni, o pow. 9,00 m2 trawnika, nałożył na niego karę pieniężną w kwocie 6.750 złotych. Karę ustalono w następujący sposób: 9,00 m2 trawnika (powierzchnia zajęcia pasa drogowego) x 2,50 złotych (dzienna stawka opłaty za zajęcie 1 m2 trawnika) x 30 dni (liczba dni zajęcia pasa drogowego) powiększona 10-krotnie.

Skarżący z zachowaniem trybu i terminu odwołał się do decyzji Prezydenta, zarzucając naruszenie art. 7 w zw. z art. 77, art. 6 i art. 8 k.p.a. oraz art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. poprzez wadliwe nałożenie na niego kary pieniężnej. Powtórzył, że w dniu przekazania nieruchomości Miasto nie wskazało mu granic nieruchomości, co do której ustanowiono użytkowanie wieczyste. Stwierdził, że kupił to co było w ogrodzeniu, urządzenia sanitarne i studzienka znajdowały się w tym miejscu od lat. Z tego względu uznał, że nie może ponosić konsekwencji za brak winy w zajęciu przedmiotowego pasa drogowego.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Prezydenta i umorzenie postępowania, bądź o jej uchylenie i przekazanie sprawy Prezydentowi do ponownego rozpatrzenie oraz o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta z [...] kwietnia 2013 r., którą to zatwierdzono podział działki ewidencyjnej nr [...], obręb [...], przy ul. [...], na działki projektowe nr [...] i nr [...].

SKO w uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazało, że skarżący nie kwestionował, że to on zajął przedmiotowy pas drogi w czasie wskazanym w decyzji Prezydenta, wobec czego kara pieniężna została nałożona na niego prawidłowo. Jednocześnie organ stwierdził, że dla rozstrzygnięcia tej sprawy bez znaczenia były uwagi skarżącego dotyczące trybu nabycia przez niego nieruchomości i udzielanych jemu oraz poprzednikom prawnym informacji przez właściciela gruntu. Argumenty w tym zakresie mogą być bowiem rozważane przez Prezydenta, jeżeli skarżący wniesie o umorzenie nałożonej na niego kary.

K. H. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzucił naruszenie:

art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z ust. 11 u.d.p. poprzez wadliwe nałożenie kary w sytuacji braku podstaw z pominięciem elementu winy;

art. 7 w zw. z art. 77, art. art. 6 i art. 8 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie faktu, że:

nigdy nie określono granic działki [...] i nigdy nie ujawniono decyzji o podziale dawnej działki n nr hip. [...];

nie ustalono należycie granic ani okresu rzekomo zajętego pasa drogowego;

nie uzasadniono należycie decyzji II instancji m.in. poprzez brak ustosunkowania się do argumentów skarżącego.

Skarżący wniósł o:

uchylenie zarówno decyzji SKO, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta;

skierowanie pytania prawego do Trybunału Konstytucyjnego, czy w demokratycznym państwie prawa istnieje możliwość obciążania obywatela karą administracyjną o olbrzymim stałym przeliczniku, którą to kompetencję ustawodawca przyznał organom administracyjnym z zakresu prawa karnego, o której art. 42 ust. 1 w zw. z art. 2, art. 10 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, która jest zastrzeżona dla sądów karnych;

zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydent z [...] kwietnia 2013 r. prowadzonej przez SKO pod sygn. akt [...] z uwagi na konieczność rozpoznania zagadnienia wstępnego, co do statusu i granic działki nr [...].

Skarżący wyjaśnił, że zarówno dawni właściciele, jak i on mieli świadomość, że, jak się potem okazało, działka nr [...] jest częścią nieruchomości [...]. Miasto nie kwestionowało tej okoliczności przez lata. Podniósł, że działka nr [...] została wykazana w rejestrze gruntów i budynków dopiero w 2013 r., a to na podstawie decyzji Prezydenta z [...] kwietnia 2013 r., bez powiadomienia kogokolwiek o jej podjęciu. Zatem skoro wydzielenie działki nr [...] nastąpiło w 2013 r., to w dacie podpisania przez niego aktu notarialnego (27.09.2012 r.), nie mógł mieć wiedzy o tym stanie rzeczy.

W ocenie skarżącego nie ma wątpliwości, czego dowodem jest brak reakcji wydającego zaskarżoną decyzję, że urządzenia sanitarne (studzienka i osadnik) oraz przyłącze energetyczne do budynku znajdowały się od lat na działce [...] w W. (hip. [...]), aktualnie nr [...]. W tej sytuacji nie ma podstaw do nałożenia na niego kary za zajęcie przedmiotowego pasa drogowego bez zezwolenia. Jednocześnie skarżący zarzucił, że w okresie od 9 kwietnia 2015 r. do 8 maja 2015 r. zarządca przedmiotowej drogi nie był w stanie wykazać swoich praw do działki nr [...].

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi jako niezasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Z akt sprawy, że w skutek licznych kontroli pasa drogowego ul. [...] ustalono, iż na wysokości posesji nr [...] (działki nr [...], nr [...] i nr [...], obręb [...], łączna pow. 887m2), skarżący zajął pod plac budowy pas drogowy stanowiący działkę nr [...] o powierzchni 9m2. (vide: zdjęcia w aktach administracyjnych). Natomiast skarżący jest właścicielem nieruchomości graniczącej z tą działką, położonej przy ul. [...] , który nabył ją umową z dnia 2 września 2012 r. Rep. A Nr [...] jako prawo użytkowania wieczystego do gruntu położonego przy ul. [...], opisanego jako dz.ew. nr [...], [...] i [...] z obrębu [...] o łącznej powierzchni 887 m2.

Prezydent, w toku postępowania dołączył do akt niniejszej sprawy swoją decyzję z [...] kwietnia 2013 r., którą zatwierdzony został podział działki nr [...] obręb [...] na dwie działki nr [...] i nr [...] oraz pismo Biura Gospodarki Nieruchomościami Delegatura Dzielnicy [....], z którego wynika, że teren stanowiący działkę [...] nie legitymuje się żadnym tytułem.

Jak stanowi art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie takie dotyczy m.in. zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (ust. 2 pkt 4 art. 40 u.d.p.).

Za zajęcie pasa drogowego m.in. bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 (ust. 12 pkt.1 art. 40 u.d.p.).

Zatem bezspornym jest, że stwierdzenie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zobowiązuje tego zarządcę do naliczenia, według zasad określonych w ustawie, w drodze decyzji administracyjnej, stosownej kary pieniężnej. Jednakże przy podejmowaniu takiej decyzji - w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych, zarządca związany jest rygorami procedury administracyjnej, wyrażonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego.

W myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Muszą w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Na zarządcy - organie prowadzącym postępowanie administracyjne, dotyczące nałożenia kary, spoczywa bezwzględny obowiązek ustalenia wszystkich okoliczności warunkujących/umożliwiających wymierzenie i nałożenie kary.

Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie Prezydent i SKO nie sprostały powyższym obowiązkom. Fakt automatycznego ustalenia - stwierdzenia zajęcia przedmiotowego pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy od 9 kwietnia 2015 r. do 8 maja 2015 r. nie jest jednoznaczny, skoro wydzielenie tego pasa drogowego nastąpiło po zawarciu przez skarżącego umowy kupna w 2012 r. Po drugie, z akt sprawy w żaden sposób nie wynika i organy tego nie ustaliły, czy skarżący jako właściciel nieruchomości sąsiedniej brał udział w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydzielenia działek sąsiednich o nr [...] i [...] .

"Stroną postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek" (teza pierwsza uchwały składu pięciu sędziów NSA z 25 września 1995 r., VI SA 13/95, ONSA 1995, nr 4, poz. 154; taki sam pogląd prawny zawarto w tezie pierwszej uchwały składu pięciu sędziów NSA z 4 grudnia 1995 r., VI SA 20/95,

ONSA 1996, nr 2, poz. 54). Taki kierunek wykładni prezentowany był w orzecznictwie sądowym nie tylko na tle art. 28 k.p.a., lecz także w identycznych sprawach z zakresu procesu inwestycyjno-budowlanego. Na przykład w wyroku z dnia 23 marca 1983 r. SA/Kr 58/83 (ONSA 1983, z. 1, poz. 17) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że właściciel nieruchomości jest stroną w postępowaniu o ustalenie miejsca i warunków realizacji inwestycji na jego nieruchomości oraz o zatwierdzenie planu realizacyjnego, niezależnie od tego, kto jest wnioskodawcą w sprawie wydania takich decyzji. Podobny pogląd wyrażony został w wyroku z dnia 22 października 1987 r. w sprawie IV SA 590/87 (ONSA 1987 r., z. 2, poz. 71). Brak jest przy tym jakichkolwiek podstaw, aby odstąpić od tego kierunku wykładni interesu prawnego właściciela nieruchomości. Przytoczone wywody rzutują również na ocenę sytuacji procesowej właściciela sąsiedniej nieruchomości. Jeżeli bowiem decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją administracyjną, wydaną po przeprowadzeniu postępowania podlegającego regułom kodeksu postępowania administracyjnego, w którym to postępowaniu uczestniczy na prawach strony właściciel nieruchomości, to nie można wykluczyć w tym postępowaniu udziału właściciela nieruchomości sąsiedniej.

Idąc tym tokiem rozumowania, Sąd zauważa, że taki stan faktyczny, jak w rozpoznawanej sprawie nie uprawniał organu do nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego, w sytuacji, gdy granice tego pasa zostały ustalone dopiero w 2013 r. , zaś skarżący, o tym postępowaniu w ogóle nie wiedział, a zatem nie brał udziału.

Ponadto skarżący w toku postępowania powoływał się na wejście w posiadanie swojej posesji w granicach, jakie istniały w 2012 r. w chwili zakupu spornej działki, twierdząc, że postawione ogrodzenia odzwierciedla granice, w jakich nabył on działkę od poprzednich właścicieli.

Ze złożonego przez skarżącego w toku tego postępowania oświadczenia wynika (vide pismo z 14 maja 2015 r.), że o granicach swojej działki - posesji [...], dowiedział się 5 maja 2015 r., bowiem dopiero wtedy granice te zostały wskazane (wytyczone) przez obecnego w czasie oględzin geodetę. Skarżący do dnia 5 maja 2015 r. był przekonany, że jego działka – wg planów z 1937 r., od strony ulicy [...] ma granicę 4 m od lica budynku. Podał przy tym, że granice jego nieruchomości, po zwrocie jej przez Urząd Dzielnicy [...] prawowitym właścicielom, nie były wytyczone, pomimo ich wniosku, i że ową nieruchomość w 2012 r. nabył w takim stanie, jaki miał miejsce 5 maja 2015 r.

Z akt sprawy wynika również, że zostało wszczęte nadzwyczajne postępowanie w celu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Prezydenta z [...] kwietnia 2013 r., na podstawie której nastąpił podział działki nr [...]. Fakt ten stał się podstawą do złożenia przez skarżącego wniosku o zawieszenie postępowania, o czym mowa w skardze. Jednakże Sąd tego wniosku nie uwzględnił, uznając, że konieczne jest uchylenie wydanych decyzji. Z tych przyczyn zwracanie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym było na obecnym etapie postępowania bezprzedmiotowe.

Podkreślenia wymaga, że postępowania administracyjne w sprawach, w których w stosunku do stron tych postępowań znajdują zastosowanie sankcje o charakterze karnym, winny być przeprowadzone wyjątkowo starannie i ze szczególną dbałością. Wobec tego, skoro zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia zagrożone jest karą administracyjną - sankcją o charakterze karnym, to winno być ono precyzyjne udokumentowane, albowiem jednym z elementów mających istotny wpływ na wysokość wymierzonej kary pieniężnej, stosownie do wskazanych wyżej przepisów, jest powierzchnia zajmowania pasa drogowego.

W tym stanie rzeczy organ ponownie rozpoznając sprawę ma obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz prawnej oceny poczynionych w ten sposób ustaleń. Obowiązany jest wyjaśnić kwestie sporne według zasad procedury administracyjnej, m.in. wyrażonym w art. 7 art. 77 i art. 80 k.p.a. W sprawie należy bezspornie ustalić czy i kiedy granice działek - działki skarżącego oraz działki nr [...], zostały ustalone/wytyczone/zmienione (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1284/13) Przede wszystkim organ rozważy, czy o podziale działki nr [...] nie powinien był być zawiadomiony skarżący, tj. czy w owym postępowaniu podziałowym skarżącemu, jako właścicielowi działki sąsiadującej z działką podlegającą podziałowi, przysługiwało prawo strony w takim zakresie, w jakim organ dokonujący podziału ingerował w wykonywanie przez skarżącego prawa własności do nieruchomości położonej przy ul. [...].

Po jednoznacznym ustaleniu powyższych kwestii oraz mając na uwadze, że ewentualne zastosowanie sankcji administracyjnej przewidzianej w art. 40 ust. 12 u.d.p. nie jest w żadnym razie uzależnione do istnienia, bądź braku winy w zajęciu pasa drogowego, organ rozstrzygnie sprawę, którą uzasadni w sposób odpowiadający art. 107 § 3 k.p.a.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 p.p.s.a., Sad zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego kwotę 270 złotych stanowiąca wartość uiszczonego wpisu od skargi.