Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1091/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. z dnia [...] r. Nr [...] odmówił stwierdzenia u J. J. choroby zawodowej narządu [...] wym. w poz. [...] wykazu chorób zawodowych z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115).

Decyzję wydano w oparciu o postępowanie wyjaśniające oraz orzeczenie lekarskie Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...]r. Nr [...] o nie rozpoznaniu choroby zawodowej.

Odwołanie od decyzji złożył J. J. podnosząc, iż nie zgadza się z decyzją PPIS w G. uważając, że występujące uszkodzenie [...] jest spowodowane długoletnią pracą w narażeniu na [...] i winno być uznane jako choroba zawodowa.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. orzekł utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w całości.

W uzasadnieniu Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. podniósł, iż dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest:

- orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby -zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów dnia 30 lipca 2002 r.,

- wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem.

Organ wskazał, iż sprawie J. J. dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że w/wym. pracował w latach [...]-[...] w A w G. jako [...], gdzie był eksponowany na [...] stwarzający ryzyko powstania przewlekłego [...]. Pracował więc w wymienionym okresie zatrudnienia w warunkach stwarzających potencjalne ryzyko powstania choroby zawodowej [...]. Zaznaczono, iż J. J. był badany w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...]r. nr [...]) i w toku postępowania odwoławczego w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. nr [...]), a lekarze specjaliści obu kompetentnych placówek diagnostycznych (I i II szczebla) w konkluzjach orzeczeń wykluczyli u w/wym. istnienie choroby zawodowej narządu [...]. Rozpoznany u J. J. [...] (według ostatniego orzeczenia IMP i ZŚ w S.) nie upoważnia zgodnie z obowiązującymi kryteriami diagnostyczno -orzeczniczymi do uznania choroby zawodowej narządu [...], gdyż zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. nie spełnia określonego w wykazie chorób zawodowych kryterium [...] spowodowanego [...] i tym samym nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wym. w poz. [...] wykazu chorób zawodowych z w/wym. rozporządzenia.

Reasumując wskazano, iż wobec braku rozpoznania choroby zawodowej narządu [...] u J. J. -w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. -przez orzeczników kompetentnych placówek diagnostycznych Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. nie miał podstaw by uwzględnić odwołanie w/wym., tym samym utrzymał w całości w mocy decyzję pierwszej instancji.

W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J. J. nie zgadza się z orzeczeniami lekarskimi i decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. odmawiającą stwierdzenia choroby zawodowej. Podnosił , iż skoro przez okres wykonywania pracy był narażony na działanie [...], który spowodował uszkodzenie [...], to w związku z powyższym należy przyjąć etiologię zawodową [...] oraz, że uszkodzenia [...] doznał w czasie pracy zawodowej. Winno to zdaniem skarżącego winno skutkować stwierdzeniem u niego choroby zawodowej. Skarżący wskazał, iż twierdzenia organu sanitarnego że [...], co jest konieczne dla uznania go za schorzenie zawodowe, są nie do przyjęcia. Zdaniem skarżącego przyjęte przez organ sanitarny kryteria mają charakter dowolny, brak jest bowiem przesłanek prawnych dla ustalenia, że wyłącznie [...] stanowi podstawę dla uznania [...] za zawodowy. Przeto też – jego zdaniem - organ sanitarny przyjął dowolne kryterium nie znajdujące podstaw w obowiązujących przepisach prawnych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w motywach kwestionowanej decyzji. Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze, ponownie w tej sprawie, zauważono, że postępowanie administracyjne toczyło się pod rządami rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając legalność zapadłych w sprawie decyzji w tych granicach nie sposób dostrzec naruszenia przepisów prawa, nie sposób też było podzielić zarzutów skargi. Wydając opisane wyżej decyzje organy działały zgodnie z przepisami procedury administracyjnej. W szczególności wyjaśniły sprawę w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie, przeprowadzając potrzebne dowody. Nadto właściwie oceniając ich wiarygodność, dokonały pełnych i poprawnych ustaleń stanu faktycznego, poczyniły wszechstronne rozważania faktyczne i prawne, trafnie rozstrzygając występujące w sprawie zagadnienie, a swe stanowisko przekonująco umotywowały. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie pozostawia też wątpliwości co do jej zgodności z powołanym przepisem prawa materialnego.

Przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz.U. Nr 132 poz. 1115). W myśl tego przepisu przez choroby zawodowe rozumie się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych stanowiącego załącznik do wymienionego rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych. Umieszczenie określonego schorzenia w wykazie chorób zawodowych ma ten skutek, iż jeśli u pracownika lekarz stwierdził chorobę ujętą w wykazie i jeżeli inspektor sanitarny stwierdził, że pracownik był narażony na działanie czynnika szkodliwego, to powstałe schorzenie bezwzględnie należy zakwalifikować jako chorobę zawodową.

Zaskarżona decyzja, oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są prawidłowymi z uwagi na stopień stwierdzonego u skarżącego [...]. Nie jest spornym, że placówka diagnostyczna II stopnia, po przeprowadzeniu badań rozpoznała u skarżącego [...]. Faktem również jest, iż poprzedzające orzeczenie lekarskie rozpoznało [...].

Rozpoznany u skarżącego [...] -zgodnie z obowiązującymi od dnia 03 września 2002 r. przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. (a zatem nie w oparciu o dowolne kryteria jak twierdzi strona skarżąca) nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej narządu [...], gdyż nie spełnia kryterium [...].

Przepis § 7 wspomnianego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. stanowi, iż pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia (...), a orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne. Stąd też brak było podstaw do skierowania skarżącego na ponownego badania lekarskiego, tym bardziej , że orzeczenia obu jednostek diagnostycznych zawierają zasadniczo zbieżne rozpoznania.

Dla wyniku sprawy nie ma już więc znaczenia okoliczność, że skarżący wiele lat pracował w warunkach narażenia na działanie [...], ani wreszcie odczucie pokrzywdzenia zapadłymi rozstrzygnięciami.

W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).