Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 828/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: ART. 156 PAR. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 59 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Zarębska-Kobak Sędziowie NSA Ryszard Bryk /spr./ NSA Stanisław Śliwa Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 17 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy - skargę oddala -


UZASADNIENIE

II SA/Rz 828/08

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] października 2008r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2008r. znak [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2006r. znak [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie budynku garażowego na działce nr ewid. 1732 w S. - postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3, art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 1 kpa.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że w wyniku wniosku J. R. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2006r. znak [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie budynku garażowego na działce nr ewid. 1723 w S. Kolegium nie dopatrzyło się wad decyzji i postępowania które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego w oparciu o art. 156 § 1 kpa.

J. R. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że jest niezadowolona z wydanej decyzji. Jej zdaniem decyzja narusza prawo bo niewłaściwie określa linię zabudowy. W decyzji podano, że usytuowanie budynku jest przy granicy gdy faktycznie decyzja ustalająca warunki zabudowy dotyczy usytuowania budynku w granicy.

Ponadto zarzuciła, że w załączniku graficznym do decyzji niezgodnie ze stanem faktycznym określono granicę pomiędzy działkami nr 1724 będącej jej własnością a działką nr ewid. 1723 będącą we władaniu inwestorów. W analizie funkcji i cech zabudowy terenu dołączonej do akt błędnie określono szerokość działki inwestorów, która ma 13,5 m a nie 14 m. Wskazała, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało jej zdaniem sfałszowane, bo ona otrzymała zawiadomienie z datą 16.05.2006r. a to znajdujące się w aktach sprawy ma datę 16.06.2006r. W decyzji o warunkach zabudowy podano, że teren jest własnością inwestorów gdy faktycznie jest on w ich użytkowaniu wieczystym. Zarzuciła, że decyzja Burmistrza narusza jej prawo własności i nieprawidłowo określa linię zabudowy oraz rażąco narusza prawo.

Kolegium uznało wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy za niezasadny. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w planie miejscowym albo w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich- art. 6 ust. 2 cyt. ustawy. Przesłanki jakie muszą być spełnione określa art. 61 ust. 1 pkt 1 -5 w.w. ustawy.

W przedmiotowej sprawie zdaniem Kolegium wszystkie te wymogi zostały spełnione. W aktach sprawy jest analiza funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzona zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 154, poz. 1588), spełniająca warunki określone w art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy. W oparciu o art. 60 ust. 4 cyt. ustawy architekt sporządził projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Organ I instancji prawidłowo zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia określił linię nowej zabudowy wyznaczając ją jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.

Odnosząc się do zarzutów Kolegium wyjaśniło, że w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie wskazuje się konkretną lokalizację poszczególnych elementów planowanej inwestycji bowiem ustala się je na etapie pozwolenia na budowę. Stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 118 ze zm.) wnioskodawca na etapie pozwolenia na budowę jest zobowiązany szczegółowo wskazać charakterystykę inwestycji.

Kolegium przytoczyło wyrok NSA sygn. akt II OSK 1552/06 z dnia 23.11.2007r. w którym wyrażono pogląd, iż określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o warunkach zabudowy warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów odrębnych przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, co zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do takich przepisów zalicza się regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich, przepisy sanitarne czy Prawo geologiczne i górnicze.

Zgodnie z art. 63 ust. 2 cyt. ustawy decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Przepis ten dopuszcza wydanie decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do nieograniczonej liczby wnioskodawców. Posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością badane jest dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Ustalenie warunków zabudowy dla nieruchomości toczy się na ryzyko wnioskodawcy i to on będzie ponosił ewentualne konsekwencje z powodu zmiany stanu prawnego gruntu po wydaniu tej decyzji.

Zarzut sfałszowania zawiadomienia o wszczęciu postępowania jest również bezzasadny. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania wydane na postawie art. 61 § 4 kpa ma na celu realizację zasady czynnego udziału stron w postępowaniu i zawiera informację o możliwości zapoznania się z zamierzeniami inwestora oraz o prawie do zgłaszania zastrzeżeń i wniosków. Kpa nie określa jaką formę i treść ma ono zawierać i nie wymaga umieszczenia daty na tym zawiadomieniu. Znajdujące się w aktach zawiadomienie ma datę 16.06.20008r. przy czym oznaczenie miesiąca naniesiono ręcznie długopisem. W wyniku oczywistego błędu pisarskiego zawiadomienie nie stanowiące orzeczenia w rozumieniu kpa nie mogło być sprostowane w trybie art. 113 § 1 kpa. Prawidłowość daty wydania zawiadomienia w dniu 16.06.2008r. jednoznacznie wynika, ze zwrotnych potwierdzeń odbioru tego pisma załączonego do akt administracyjnych. Fakt błędnej daty zamieszczonej w zawiadomieniu w żadnym stopniu nie narusza uprawnień stron postępowania gdyż wyznaczony w zawiadomieniu termin do zapoznania się z zamierzeniami inwestora oraz do składania zastrzeżeń i wniosków liczy się od dnia doręczenia zawiadomienia a nie od daty jego wydania. Skarżąca zawiadomienie otrzymała w dniu 20.06.2008r. co potwierdziła własnoręcznym podpisem.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarte jest sformułowanie, że budynek jest usytuowany przy granicy podczas gdy decyzja ustalając warunki zabudowy dotyczy usytuowania budynku w granicy. Zdanie to odnosi się do przytoczenia w uzasadnieniu decyzji zarzutów wnioskodawcy zawartych we wniosku o unieważnienie decyzji. Okoliczność ta nie ma żadnego merytorycznego znaczenia w sprawie.

Skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego w Rzeszowie wniosła J. R. domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi podała, że między działką nr 1724 i 1723 jest rozgraniczenie w postaci dwóch graniczników. Jeden jest usytuowany od strony ul. K. a drugi od ul. A. L. chcieli wykopać te graniczniki i je usunąć, ale do tego nie dopuściła. Przez to działanie chciano przesunąć granicę miedzy działkami o około 0,5 m, a następnie zburzyć płot i murek który wybudowała z własnych środków finansowych. Granica istniejąca od ponad 30 lat jest granicą prawną i nie wyraża zgody na budowę garażu na jej działce, ani w granicy. Kopia wyrys z mapy ewidencyjnej błędnie przedstawia linię graniczną na całej długości między działkami nr 1724 a nr 1723 bowiem jest sfałszowana.

Drugim zarzutem jest podrobienie przez urząd dat w pismach urzędowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Uczestnik G. L. wniósł o oddalenie skargi i przychylił się do stanowiska organu wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pozostali uczestnicy nie zajęli stanowiska w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżąca J. R. w postępowaniu administracyjnym żądała stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...].07.2006 r., Nr [...] – ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na "budowie budynku garażowego na terenie dz. 1723 w S.", bowiem jak to zaznaczyła w podaniu z dnia 27.05.2008 r. ma wątpliwości co do zgodności tej decyzji z prawem /k. 8-9 akt adm. oznaczonych numerem [...]/.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm./, wojewódzki sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem.

Przy tej kontroli nie jest związany granicami skargi, tj. zarzutami i wnioskami w niej zawartymi oraz powołaną podstawą prawną.

Jest natomiast związany granicami sprawy.

Taki zakres kontroli sądowej określa art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./, zwanej dalej skrótem p.p.s.a. W sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji, sąd I instancji kontroluje taką decyzję na tle stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji w postępowaniu zwyczajnym, czyli w przedmiotowej sprawie według stanu prawnego obowiązującego w dniu 20.07.2006 r.

Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej stwarza prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, wymienionymi wyczerpująco w art. 156 § 1 k.p.a.

Orzecznictwo dopuszcza także możliwość stwierdzenia nieważności decyzji w przypadku ciężkiego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli godzą one dotkliwie w uprawniania stron /por. J. Borkowski – Nieważność decyzji administracyjnej, Wyd. Zachodnie Centrum Organizacji, Łódź – Zielona Góra 1997 r., str. 104-105 i podane tam orzeczenia sądowe/.

Art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego /dalej: k.p.a./ stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie,

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Oceniana decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...].07.2006 r., Nr [...], była wydana przez organ rzeczowo i miejscowo właściwy, istniała również podstawa prawna do jej wydania /art. 60 ust. 1 p.z.p. w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 k.p.a./, nie wystąpiły też przesłanki określone w pkt 3-7, zatem organ nadzoru trafnie swoje rozważania ograniczył do zbadania przesłanki rażącego naruszenia prawa.

Pojęcie rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 ptk 2 k.p.a., nie jest określone w k.p.a.

W nauce prawa administracyjnego i w orzecznictwie prezentowane są następujące poglądy:

- naruszenie prawa jest rażące wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu prawnego, który nie budzi żadnych wątpliwości i może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu słów, z których się składa,

- według drugiego rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy skutki społeczno-gospodarcze naruszenia prawa są nie do pogodzenia z zasadą praworządności,

- gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości co do jego rozumienia wydaje się decyzję, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów,

- o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistości naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja

/por. J. Borkowski – Nieważność decyzji administracyjnej, str. 102, L. Żukowski – Kodeks postępowania administracyjnego, Ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Wyd. Prawnicze, W-wa 1998 r., str. 168-169, W. Chróścielewski, J.P. Tarno – Postępowanie administracyjne i Postępowanie przed sądami administracyjnymi, Wyd. Prawnicze "Lexis-Nexis", Wydanie 2, W-wa 2006 r., str. 219 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8.04.1994 r. III ARN 15/94 – OSNCP nr 3/1994, poz. 36/.

Przechodząc do rozważań merytorycznych, to w pierwszej kolejności należy nawiązać do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm./, zwanej dalej skrótem p.z.p., z którego wynika, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca m. innymi na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy.

Niesporna jest kwestia, że dla obszaru, na którym położona jest działka inwestorów nr 1723, nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

W takiej sytuacji prawnej, zamiar budowy na tej działce budynku garażowego wymagał uzyskania decyzji o warunkach zabudowy.

Stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 1-5 p.z.p., wydanie takiej decyzji uzależnione było od łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu,

2) teren ma dostęp do drogi publicznej,

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1,

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Organ nadzoru /SKO/ dokonał prawidłowej subsumcji stanu faktycznego z powołanym przepisem i nie dopatrzył się w tym zakresie naruszenia prawa przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy.

Sąd in merito podzielił stanowisko organu, gdyż znajduje potwierdzenie w materiale zebranym przez Burmistrza [...].

Z analizy i dołączonej do niej załącznika graficznego wynika, że planowane zamierzenie ma być realizowane na działce nr 1723, położonej przy ul. A. Na terenie obszaru analizowanego występuje głównie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna bliźniacza uzupełniona budynkami garażowymi zlokalizowanymi przy wspólnych granicach działek. Działki położone w sąsiedztwie oznaczone numerami 1720, 1721, 1722, 1724 i 1725 mają dostęp do tej samej ulicy, co działka inwestorów nr 1723. Z tego względu planowana budowa budynku garażowego w granicy lub przy granicy z działką nr 1724 stanowi kontynuację istniejącego w sąsiedztwie sposobu zagospodarowania terenu. Taki stan rzeczy dobitnie ilustruje załącznik graficzny do analizy oraz załącznik graficzny decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].07.2006 r.

Z powołanych załączników graficznych wynika, że działka nr 1723 ma bezpośredni dostęp do ulicy A.

Planowany budynek garażowy ma być wyposażony w energię elektryczną z instalacji znajdującej się w budynku mieszkalnym inwestorów.

Inwestycja nie wymaga wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, bowiem teren inwestycji położony jest w obszarze zabudowy mieszkaniowej z usługami.

Z powołanej analizy wynika również, że teren, na którym położona jest działka nr 1723, nie leży w obszarze górniczym, bądź objętym ochroną konserwatorską, nie wymagał także uzgodnień z zarządcą ul. A, bowiem miejsce planowanej inwestycji nie przylega do pasa drogowego tej ulicy.

Osnowa decyzji określa wymagania z zakresu ochrony środowiska i ochrony osób trzecich. W załączniku graficznym decyzji o warunkach zabudowy oraz w załączniku graficznym do analizy wskazano granice obszaru analizowanego, linię rozgraniczającą inwestycji, linię zabudowy od ul. A. oraz wskazano lokalizację garażu. W analizie, stanowiącej załącznik decyzji o warunkach zabudowy podano, że zamierzenie realizowane będzie w granicach działki inwestorów.

Projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządził architekt J. B., posiadający uprawnienia architektoniczne i urbanistyczne i będący członkiem [...] Okręgowej Izby Architektów. Analizowana decyzja o warunkach zabudowy i jej załączniki spełniają również wymagania określone w § 1 i 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Dz. U. Nr 164, poz. 1588/, czyli określają linię zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrię dachu.

Kontrolując przebieg postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zawiadomieniem z dnia 17.06.2008 r., strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania nadzwyczajnego i pouczone o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a także o możliwości składania dodatkowych wyjaśnień i wniosków, w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia /k. 13 akt adm., Nr SKO-401/197/08/. Powołane zawiadomienie doręczono J. i S. R. w dniu 19.06.2008 r. /k. 14 w/w akt/.

Skarżąca w postępowaniu drugoinstancyjnym, tj. w piśmie z dnia 10.09.2008 r. przedstawiła dodatkowe zarzuty w sprawie /k. 26 akt adm. [...]/.

Skoro nie zaistniały przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., a postępowanie nadzwyczajne nie jest dotknięte istotnymi naruszeniami prawa, zatem Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

Zarzuty podniesione w skardze oraz w piśmie z dnia 7.01.2009 r. /k. 16-17 akt sądowych/, zdaniem Sądu są niezasadne z następujących przyczyn:

Pierwszy zarzut dotyczący naruszenia prawa własności działki nr 1724, która od wschodu graniczy z działką inwestorów, gdyż zdaniem skarżącej na kopii wyrysu z mapy ewidencyjnej błędnie przedstawiono linię graniczną między tymi działkami i wskazana granica jest sfałszowana.

Art. 63 ust. 2 p.z.p. stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Na marginesie należy dodać, że szczegółowe usytuowanie inwestycji w terenie, ze wskazaniem jej szczegółowych wymiarów i odległości od granic nieruchomości sąsiednich następuje dopiero w projekcie budowlanym oraz w decyzji o pozwoleniu na budowę.

Drugi zarzut, jak to określiła skarżąca to "podrobienie dat pism urzędowych".

Chodzi tu o zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, bo na zawiadomieniu znajdującym się w aktach administracyjnych datę "2006.05.16" przerobiono długopisem na datę "2006.06.16". Skarżąca otrzymała zawiadomienie z datą "2006.05.16".

Zdaniem skarżącej "data podrobiona miała przede wszystkim na celu udowodnienie mi aktualnej daty wszczęcia i prowadzenia postępowania i upływu terminu, abym nie mogła skorzystać ze środków zaskarżenia".

Podnoszone zarzuty "sfałszowania" dokumentów, nie mają zdaniem Sądu związku z przesłankami dotyczącymi stwierdzenia nieważności decyzji /art. 156 § 1 k.p.a./, bowiem są to przesłanki wznowienia związane z wadami postępowania.

Niezależnie od tego, zarzut ten nie miał wpływu na uprawnienie skarżącej do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...].07.2006 r., Nr [...], bowiem wymienioną decyzję doręczono skarżącej w dniu 2.08.2006 r. z prawidłowym pouczeniem co do sposobu i terminu wniesienia odwołania. Kwestia zaś poprawienia, lub jak to określa skarżąca podrobienia daty na zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, nie ma istotnego znaczenia w tym sensie, że stosownie do art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi. Wniosek G. i G. L. wpłynął do organu 4.05.2006 r. i taką datę wskazano w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Treść zawiadomienia, niezależnie jaka na nim widnieje data, jest taka sama i znajduje się w nim pouczeniem, że strony w ciągu 7 dni od dnia od otrzymania zawiadomienia mogą zapoznać się z zamierzeniami inwestycyjnymi wnioskodawcy i zgłaszać ewentualnie zastrzeżenia i wnioski.

Zawiadomienie o wszczęciu postępowania /opatrzone datą 2006.06.16/ doręczono skarżącej w dniu 20.06.2006 r., zaś decyzja była wydana w dniu [...].07.2006 r., zatem skarżąca miała czas na dogłębne zapoznanie się z aktami sprawy i głoszenia wniosków i zarzutów.

Poruszona przez skarżącą kwestia, że wnioskodawcy G. i G. L. nie są właścicielami działki nr 1723, lecz współużytkownikami wieczystymi, nie ma w sprawie o ustalenie warunków zabudowy żadnego znaczenia, bowiem zgodnie z art. 63 ust. 1 i 4 p.z.p., wniosek o wydanie takiej decyzji może złożyć także podmiot, któremu nie przysługuje tytuł prawny do terenu wskazanego we wniosku. Obowiązek wykazania w formie oświadczenia prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, istnieje dopiero na etapie sprawy o pozwolenie na budowę /art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. – Prawo budowlane – Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm./.

Trzeba w tym miejscu wyjaśnić, że użytkowanie wieczyste jest prawem pośrednim między własnością, a prawami rzeczowymi ograniczonymi, zaś w zakresie zabudowy terenu, użytkowanie wieczyste daje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Następny zarzut przytoczony w skardze i szerzej nie objaśniony brzmi jak niżej:

"sfałszowanie podpisów w przesyłce poleconej o numerze końcowym [...] z potwierdzeniem odbioru nadanej w UP [...] pod adresem J. i S. R., [...], dniu 20.06.2006 r.".

Przypuszczalnie chodzi tu o dowód doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Z dowodu tego wynika, że zawiadomienie doręczono J. R. w dniu 20.06.2006 r., o czym świadczy data doręczenia i data stempla pocztowego UP [...] oraz podpis skarżącej.