Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1979/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1.
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego P. Z. kwotę 1537 (jeden tysiąc pięćset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez P. Z. (zwanego dalej skarżącym) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek – utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję.

Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 kpa, art. 4, art. 5 pkt 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r, Nr 125, poz. 874, ze zm. dalej zwaną utd) oraz lp. 1.1 załącznika do utd.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] stycznia 2010 r. w miejscowości O. droga krajowa nr [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] wraz z przyczepą o nr rejestracyjnym [...], będący w dyspozycji przedsiębiorców M. M. i P. Z. wspólników spółki U.. W chwili kontroli skarżący P. Z., kierując pojazdem wykonywał transport skrzydeł drzwiowych z K. do Z. W toku przeprowadzonych czynności ustalono, że przedstawił on do kontroli wypis z licencji transportowej nr [...] wydany dla M. M. Natomiast do kontroli nie okazano wypisu z licencji drugiego ze wspólników spółki P. Z. Wyniki przeprowadzonej kontroli udokumentowano w protokole kontroli z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] podpisanym przez P. Z. bez uwag.

W toku prowadzonego postępowania administracyjnego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. wystąpił do S. o nadesłanie wniosku M. M. i P. Z. o wydanie licencji. Z przedstawionych dokumentów wynika, że z wnioskiem o wydanie licencji transportowej wystąpiła M. M. i to ona ją otrzymała. Znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej stwierdza, że przedmiotem działalności gospodarczej spółki cywilnej U. był transport drogowy. Celem spółki, zapisanym w jej umowie, było prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na wykonywaniu usług transportowych.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., na podstawie art. 93 ust. 1 utd nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 000 zł za naruszenie ustawy o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu organ stwierdził, iż skarżący nie posiadał wymaganej zgodnie z przepisami prawa licencji. Jego zdaniem każdy przedsiębiorca – wspólnik spółki cywilnej powinien uzyskać stosowne uprawnienia przewidziane przepisami prawa warunkujące wykonywanie działalności gospodarczej. W związku z faktem, że jedyną formą działalności prowadzonej przez wspólników spółki cywilnej były usługi transportowe, zdaniem organu, warunkiem koniecznym do prowadzenia przedmiotowej działalności było posiadanie licencji transportowej przez oboje wspólników.

Nadto, na podstawie ustaleń zawartych w protokole kontroli z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...]WITD wydał w dniu [...] kwietnia 2010r. dwie inne decyzje, których adresatem jest M. M. a mianowicie:

1) decyzję Nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 500 złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. W opisie naruszenia wskazano, że prowadzący pojazd P. Z., nie przedstawił dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu w dniach [...] stycznia 2010r.oraz [...] stycznia 2010r.

2) decyzję nr [...] o umorzeniu postępowania w zakresie l.p. 1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym

(v. odwołanie z [...] maja 2010r. oraz kopia z.p.o. decyzji k. 22 odwr )

Od decyzji Nr [...], pełnomocnik M. M. - radca prawny K. W. złożył odwołanie do GITD (vide odwołanie z dnia [...] maja 2010r.)

Powyższe odwołanie dotyczy również decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...], której legalność jest badana w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, w odwołaniu od decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] zarzucił zakwestionowanemu rozstrzygnięciu błędną interpretację art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 utd. Zdaniem P. Z., nie miał on obowiązku posiadania licencji transportowej w sytuacji, gdy taką licencję posiadała prowadząca wraz z nim działalność gospodarczą wspólniczka – M. M. W opinii skarżącego, wspólników spółki cywilnej należy traktować jako jeden podmiot wykonujący działalność transportową. Posiadają oni wspólny numer identyfikacji podatkowej oraz wspólny numer REGON.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nie podzielił stanowiska odwołującego się i decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...].

Organ odwoławczy podniósł, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego uprawnione jest twierdzenie, iż P. Z. w chwili kontroli nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego rzeczy oraz nie spełniał przesłanek wykonywania przewozu drogowego na potrzeby własne. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami spółka cywilna nie posiada statusu przedsiębiorcy, co oznacza, iż sama nie może być podmiotem praw i obowiązków. Skoro zatem wspólnik spółki cywilnej uzyska wpis w ewidencji działalności gospodarczej lub w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym i określi jako przedmiot wykonywanej działalności gospodarczej transport drogowy i będzie tego rodzaju działalność gospodarczą wykonywał, to ciąży na nim obowiązek uzyskania licencji. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że uzyskanie licencji przez jednego ze wspólników nie zwalnia z tego obowiązku pozostałych wspólników spółki. Za słusznością takiego stanowiska, w opinii organu, przemawia treść przepisu art. 13 ust. 1 utd, zgodnie z którym licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających ma osobę trzecią.

W tym stanie rzeczy GITD stwierdził, że organ I instancji słusznie wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 8 000 zł z lp. 1.1 załącznika do utd.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję P. Z., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że powyższe decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej. Zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie zostało oparte na niesłusznej i krzywdzącej stronę interpretacji art. 4 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 5 utd. Jak zaznaczył, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych oraz praktyką prowadzoną przez urzędy administracji, w przypadku, gdy jeden ze wspólników spółki cywilnej posiada licencję uprawniającą do wykonywania działalności objętej profilem spółki, pozostali wspólnicy są zwolnieni z obowiązku posiadania takowych uprawnień.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazano. Podkreślenia również wymaga, że nie wszystkie poglądy sformułowane w niniejszej skardze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 listopada 2009r. sygn. akt II GSK 173/09 wskazał, że stronami postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust.1 utd są ci wspólnicy społki cywilnej (przedsiębiorcy), którzy wykonywali przewóz drogowy z naruszeniem warunków ustawy o transporcie drogowym. Z kolei w wyroku z dnia 24 lipca 2007r. sygn. akt I OSK 1137/06 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że stronami postępowania przed organami administracji publicznej, którego przedmiotem jest nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust.1 ustawy o transporcie drogowym na jednego ze wspólników spółki cywilnej, a wiec kary ściśle związanej z prowadzoną wspólnie przez przedsiębiorców działalnością gospodarczą powinno toczyć się z udziałem wszystkich wspólników.

W rozpatrywanej sprawie organ ustalił, że w chwili kontroli był wykonywany transport drogowy rzeczy na rzecz i w imieniu M. M. oraz P. Z. wspólników spółki cywilnej U. Nie budzi wątpliwości, że stroną niniejszego postępowania administracyjnego był wyłącznie P. Z. Przenosząc powyższe, na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że pozbawienie M. M. prawa uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżona decyzją należy postrzegać w kategoriach naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a , skutkującego uwzględnieniem przez sąd administracyjny skargi na podstawie art. 145§1 lit b) p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a , natomiast o niewykonywaniu uchylonych decyzji - na podstawie art. 152 p.p.s.a.

Jednocześnie należy podnieść, że w świetle uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008r. sygn. akt II GPS 5/08 , OSPIKA 2009, z.2 poz. 17 niezasadny jest pogląd skarżącego, że licencja udzielona jednemu ze wspólników spółki cywilnej uprawnia pozostałych wspólników do wykonywania transportu osobiście albo przez osoby działające na ich rzecz, w tym działające na rzecz spółki. Przeciwne stanowisko wyraził w przytoczonej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny.

Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji.