Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 238/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-08-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 199, art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. U. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 18 czerwca 2010 r. uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF w dniu 1 lipca 2010 r., D. U. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w wysokości 500 zł.

Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z pozostającym na jej utrzymaniu mężem, oprócz zajmowanego lokalu o powierzchni 60,94 m2 nie posiada innych nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Źródłem jej przychodów jest emerytura w wysokości 1 104,84 zł brutto (938,40 zł netto) miesięcznie oraz działalność gospodarcza w zakresie handlu, która w 2009 r. przyniosła stratę w wysokości 11 128,77 zł. Małżonek skarżącej nie pracuje ze względu na zły stan zdrowia i nie uzyskuje żadnych dochodów.

Postanowieniem z dnia 21 lipca 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu, odwołując się do ustalonych okoliczności faktycznych przyjęto, że uzyskiwane przez skarżącą przychody z działalności gospodarczej oraz emerytury, pozwalają jej zabezpieczyć środki niezbędne do pokrycia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym wpisu od skargi w wysokości 500 zł. Konieczność ponoszenia kosztów prawidłowego funkcjonowania przedsiębiorstwa nie uzasadnia bowiem automatycznie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca osiąga przychody z dwóch źródeł, zaś ich wysokość uzasadnia pogląd, że koszty sądowe w niniejszej sprawie mogą być przez nią wygospodarowane bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Oczywiste jest przy tym, że uiszczone koszty sądowe zmniejszają możliwości pokrycia innych wydatków. Jednakże okoliczność, iż skarżąca ma wiele innych wydatków które ograniczają jej zdolności płatnicze nie oznacza jeszcze, iż znajduje się w sytuacji materialnej, która uprawniałaby ją do korzystania z pomocy państwa w postaci przyznania prawa pomocy, która ma co do zasady charakter wyjątkowy.

Od powyższego orzeczenia skarżąca wniosła sprzeciw wskazując, że uiszczenie wpisu sądowego stanowi dla niej duży uszczerbek w utrzymaniu koniecznym dla niej i jej rodziny. Prowadzona przez nią działalność gospodarcza przynosiła w roku ubiegłym, jak tez bieżącym stratę. W chwili obecnej jedynym źródłem utrzymania skarżącej jest emerytura w wysokości 938, 40 zł (netto ).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa

w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Z informacji zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy, oraz dodatkowych wyjaśnień złożonych przez skarżącą, jak i przedłożonych dokumentów wynika, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem, przysługuje jej spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego o powierzchni 60,94 m2 nie posiada innych nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, jest właścicielem samochodu marki Renault Kangoo, rok produkcji 1999 o wartości 6 750 zł, wykorzystywanym do prowadzenia działalności gospodarczej. Źródłem jej przychodów jest emerytura w wysokości 1 104,84 zł brutto (938,40 zł netto) miesięcznie oraz działalność gospodarcza w zakresie handlu, która w 2009 r. przyniosła stratę w wysokości 11 128,77 zł, podobnie w okresie od stycznia do czerwca 2010 r. działalność gospodarcza przyniosła stratę w wysokości 202, 13 zł. Małżonek wnioskodawczyni posiada dochód w postaci świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości 520 zł miesięcznie.

Udokumentowane przez skarżącą wydatki z tytułu opłat do spółdzielni mieszkaniowej, ubezpieczenia mieszkania, za energię elektryczną i gaz wynoszą średnio miesięcznie 419,32 zł. Pozostałe dokumenty źródłowe obrazujące wysokość ponoszonych kosztów (czynsz za lokal użytkowy, energia elektryczna, gaz, benzyna, telefon, usuwanie odpadów, przegląd systemu alarmowego, monitoring) mają związek z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącą, zaś ich wysokość w samym tylko miesiącu maju br. przekroczyła kwotę 3 000 zł.

Biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia wnioskodawczyni faktycznej realizacji konstytucyjnego prawa do sądu oraz aktualną sytuację majątkową skarżącej, potwierdzoną załączonymi do akt sprawy dokumentami źródłowymi, Sąd uznał, że wykazała ona, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny. Za taką oceną przemawia przede wszystkim kwota miesięcznych dochodów dwuosobowej rodziny, które wynoszą łącznie 1.624,84 zł. Nie bez znaczenia jest także, że skarżąca wraz z małżonkiem nie posiadają oszczędności, czy też majątku, który mogliby spieniężyć, bądź z którego mogliby czerpać pożytki, nadto prowadzona przez skarżącą działalność gospodarcza nie przynosi zysku.

Z tych względów Sąd na mocy art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.