Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 371/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1503/17 w sprawie ze skargi M. S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy Bemowo m. st. Warszawy z dnia 30 maja 2017 r. nr 1273/2017 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zakwalifikowanie i umieszczenie na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1503/17 po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy Bemowo m. st. Warszawy z dnia 30 maja 2017 r. nr 1273/2017 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zakwalifikowanie i umieszczenie na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony, oddalił skargę.

W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

W dniu 30 maja 2017 roku, działając na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2, § 8, § 45 pkt 5 i § 50 Statutu Dzielnicy Bemowo Miasta Stołecznego Warszawy, stanowiącego załącznik nr 1 do Uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 420 i 11794), w związku z § 6 pkt 8 Uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725) oraz § 22 ust. 2 pkt 2, § 24 ust. 1 Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2009 r. Nr 132, poz. 3937 z późn. zm.), Zarząd Dzielnicy Bemowo m. st. Warszawy podjął uchwałę nr 1273/2017 w sprawie rozpatrzenia wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony z mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, którą to uchwałą odmówił wyrażenia zgody na zakwalifikowanie i umieszczenie na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony Pani M. S. zam. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca M. S. zam. w lokalu nr [...] przy ul. [...] będącego w posiadaniu zasobu m.st. Warszawy, złożyła wniosek o najem lokalu na czas nieoznaczony wraz z małoletnią córką – M. S. Przedmiotowy wniosek zaś został negatywnie zaopiniowany przez Komisję Mieszkaniową w Dzielnicy Bemowo m.st. Warszawy.

Organ wskazał ponadto, że tytuł prawny do powyższego lokalu posiadała matka wnioskodawczyni – R. S., której została wypowiedziana umowa najmu do powyższego lokalu z uwagi na oddanie zajmowanego lokalu w bezpłatne używanie na rzecz córki i wnuczki bez zgody wynajmującego, a skarżąca wraz z córką nadal, pomimo braku zgody wynajmującego, czyli m.st. Warszawy zamieszkują nadal w tym lokalu. Z uwagi na fakt, że skarżąca zamieszkuje w lokalu bez zgody właściciela czyli m.st. Warszawy, stosownie do § 22 ust. 2 pkt 2 Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, nie została zakwalifikowana na listę osób do zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony.

Skarżąca wystosowała do organu wezwanie do usunięcia prawa z dnia 14 lipca 2017 r., w którym nie zgodziła się z powyższą uchwałą i podała, że wskazana podstawa prawna nie upoważnia do odmowy udzielenia jej pomocy mieszkaniowej.

Dnia 25 lipca 2017 r. Zarząd Dzielnicy Bemowo m. st. Warszawy podjął uchwałę nr 1343/2017 w sprawie wezwania Zarządu Dzielnicy Bemowo m.st. Warszawy do usunięcia naruszenia prawa, na mocy której – biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny – nie uwzględniono wniosku do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z uchwały nr 1273/2017 z dnia 30 maja 2017 r. w sprawie rozpatrzenia wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony z mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy Pani M. S. zamieszkałej w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w Warszawie.

Na wskazaną na wstępie uchwałę Zarządu Dzielnicy Bemowo m. st. Warszawy z dnia 30 maja 2017 r. nr 1273/2017, skarżąca wniosła skargę, popartą przez pełnomocnika z urzędu w piśmie procesowym z dnia 21 maja 2018 roku.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy wniósł o oddalenie skargi.

Powołanym wyżej wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na przedmiotową uchwałę Zarządu Dzielnicy Bemowo m. st. Warszawy z dnia 30 maja 2017 r. uznając, że zaskarżona uchwała została wydana zgodnie z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w sprawie bezspornym jest, że umową z dnia 14 lutego 2005 r. nr [...],[...] Sp. z o. o. z siedziba w [...], wynajęło matce skarżącej – R. E. S., mieszkanie znajdujące się przy ul. [...] w Warszawie oznaczone nr [...] i do wspólnego zamieszkania zgłoszono m.in. jej córkę, tj. skarżącą M. S. W powyższej umowie również zastrzeżono (§ 9 pkt 1), że najemca nie ma prawa do oddawania w bezpłatne używanie całości lub części lokalu – co pozostawało w zgodzie z treścią § 36 ust. 1 Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2009 r. Nr 132, poz. 3937 ze zm.). Ponadto, Sąd za niebudzący wątpliwości uznał również fakt, że Prezydent m.st. Warszawy pismem z dnia 2 marca 2015 r. nr [...] powiadomił wynajmującą R. S., że "nie wyraża się zgody na oddanie części lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie do bezpłatnego używania na rzecz p. M. S. i M. S." (córce skarżącej). Wbrew powyższemu stanowisku, R. S. oddała w bezpłatne używanie część lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie skarżącej M. S. i jej córce M. S., co skutkowało dokonaniem przez Urząd m. st. Warszawy Dzielnicy Bemowo wypowiedzeniem R. S. umowy najmu lokalu.

Sąd podkreślił, że skarżąca M. S. w umowie najmu lokalu z dnia 14 lutego 2005 r. nr [...] była zgłoszona do wspólnego zamieszkania, zatem słusznie organ poddał analizie tę okoliczność stwierdzając, że pomimo wypowiedzenia R. S. umowy najmu lokalu, M. S. wraz z córką M. S., zameldowała się w powyższym lokalu w dniu [...] marca 2015 r., co szczegółowo opisał w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały i uznał, że skoro umowa lokalu z jej matką została wypowiedziana, to skarżąca zamieszkiwała w nim bez zgody właściciela.

Sąd stwierdził, że przepis art. 22 ust. 2 pkt 2 uchwały, sam w sobie nie stanowi podstawy do negatywnego rozstrzygnięcia wniosku skarżącej, lecz nie miało to wpływu na wynik sprawy, bowiem w myśl § 22 ust. 5 uchwały, który co prawda nie został powołany w podstawie, odmowa złożenia oświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, potwierdzenie w nich nieprawdy, odmowa złożenia oświadczeń bądź dokumentów umożliwiających przeprowadzenie analizy, o której mowa w ust. 2, jak również informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 2, mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku. Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie informacje uzyskane w toku analizy, stanowiły podstawę do niewyrażenia zgody skarżącej na zakwalifikowanie i umieszczenie na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. S. i zarzuciła mu naruszenie:

1) prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) przez jego błędną wykładnię:

a) § 36 ust. 1 uchwały Rady m. st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (zwanej dalej także uchwałą w sprawie zasad wynajmowania lokali) w zw. z art. 128 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz w zw. z art. 18 i art. 71 ust. 1 Konstytucji;

b) § 22 ust. 2 pkt. 2 w zw. z ust. 5;

– poprzez uznanie, że zamieszkiwanie skarżącej bez zgody Zarządu Dzielnicy Bemowo w lokalu wchodzącym do zasobu mieszkaniowego m. st. Warszawy (dzielnicy Bemowo) wraz z jej matką, najemcą tego lokalu, upoważniało ten organ do odmowy skarżącej wyrażenia zgody na zakwalifikowanie i umieszczenie na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony oraz że przepisy te stanowiły bądź mogły stanowić materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały Zarządu Dzielnicy Bemowo m. st. Warszawy z dnia 30 maja 2017 roku nr 1273/2017;

2) przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) w taki sposób, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 147 §1 P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a., oba w zw. z art. 3 § 1, § 2 pkt. 6 P.p.s.a. i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., zwanej dalej "P.u.s.a."), poprzez bezzasadne oddalenie zasadnej skargi.

Pismem z 26 lipca 2018 r. mającym stanowić uzupełnienie skargi kasacyjnej, skarżąca kasacyjnie sprostowała zarzut naruszenia prawa materialnego objęty pkt 1 zarzutów skargi kasacyjnej, w ten sposób, że skarżąca kasacyjnie w pkt 1 zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: 1) prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) przez jego błędną wykładnię, a mianowicie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym w związku z:

a) § 36 ust. 1 uchwały Rady m. st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (zwanej dalej także uchwałą w sprawie zasad wynajmowania lokali) w zw. z art. 128 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz w zw. z art. 18 i art. 71 ust. 1 Konstytucji;

b) § 22 ust. 2 pkt. 2 w zw. z ust. 5 poprzez uznanie, że zamieszkiwanie Skarżącej bez zgody Zarządu Dzielnicy Bemowo w lokalu wchodzącym do zasobu mieszkaniowego m. st. Warszawy (dzielnicy Bemowo) wraz z jej matką, najemcą tego lokalu, upoważniało ten organ do odmowy Skarżącej wyrażenia zgody na zakwalifikowanie i umieszczenie na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony oraz że przepisy te stanowiły bądź mogły stanowić materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały Zarządu Dzielnicy Bemowo m. st. Warszawy z dnia 30 maja 2017 roku nr 1273/2017.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie WSA sprawy do ponownego rozpoznania, zaś w razie nieuwzględnienia skargi kasacyjnej – o odstąpienie, na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a., w każdym wypadku od zasądzenia kosztów postępowania od skarżącej z uwagi na jej trudną sytuację majątkową, niepozwalającą na ich poniesienie. Skarżąca kasacyjnie wniosła również o rozpoznanie skargi na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że Przewodniczący Wydziału III w Izbie Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołując się na art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 374 ze zm., dalej: uCOVID-19), zarządzeniem z 29 stycznia 2021 r. skierował sprawę na posiedzenie niejawne, z uwagi na to, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku. W związku z tym, strony postępowania zawiadomiono o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne celem rozpoznania skargi kasacyjnej. Ponadto pouczono strony, że mają prawo w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia do pisemnego dodatkowego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w granicach zarzutów złożonej skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.

W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obu podstawach: naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie podnieść należy, że całkowicie nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Otóż przepis ten ma charakter ustrojowy i może stanowić podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, gdy albo rozpoznając prawidłowo wniesioną skargę dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności. Okoliczność, iż strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem i argumentacją Sądu I instancji, przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie uzasadnia zarzutu naruszenia powyższego przepisu. Zwłaszcza, że przedmiotowa sprawa należy do kognicji sądów administracyjnych, została rozpoznana przez właściwy sąd, a fachowy pełnomocnik skarżących nie wskazał w skardze kasacyjnej jakie to inne kryteria kontroli (celowość, rzetelność, gospodarność itd.), zamiast kryterium legalności stosował Sąd I instancji w niniejszej sprawie.

Jako całkowicie bezzasadny ocenić należy zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a., który ma jedynie charakter ustrojowy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Przepis ten zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jeżeli podnosząc zarzuty naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a., skarżący w istocie zmierza do podważenia oceny prawnej poczynionej przez sąd pierwszej instancji, to nie może być to skuteczne, gdyż przepisy te zakreślają jedynie zakres sądowej kontroli działalności organów administracji, natomiast sposób przeprowadzania tej kontroli regulowany jest w dalszych przepisach p.p.s.a. Tymczasem do naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. mogłoby dojść wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. Ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie.

Również przepis art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. ma charakter ustrojowy. Nie stanowi on podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie.

W konsekwencji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 147 § 1 oraz art.151 P.p.s.a., gdyż przepisy te mają charakter wynikowy, a nadto zawierają one przeciwstawne normy - nie może zostać naruszony równocześnie art. 147 § 1 oraz art. 151 P.p.s.a., są to bowiem przepisy wzajemnie się wykluczające, stosowane przez sąd w różnych stanach prawnych.

W odniesieniu do zarzutów naruszenie prawa materialnego podkreślić należy, że może przejawiać się ono w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12).

Wprawdzie w zarzucie naruszenie art.101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym strona skarżąca kasacyjnie wskazała na błędną jego wykładnię, lecz w żaden sposób nie wykazała w jaki sposób Sąd I instancji mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa oraz nie wykazała jak w jej ocenie powinien być rozumiany stosowany ten przepis, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia.

Podobnie rzecz się ma z zarzutem naruszenia § 22 ust. 2 pkt. 2 w zw. z ust. 5 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali. Jak wynika z treści zarzutu i uzasadnienia skargi kasacyjnej, jego istotą była nie tyle błędna wykładnia, co niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11).

W kontekście tego zarzutu podkreślić należy, że podstawą prawną podjęcia zaskarżonego aktu był § 24 ust. 1 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali stanowiący, że wnioski zaopiniowane przez Komisję rozpatruje zarząd dzielnicy, który rozstrzyga o zakwalifikowaniu i umieszczeniu wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu. Zatem to zarząd dzielnicy rozstrzyga o zakwalifikowaniu i umieszczeniu wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu, a więc może również odmówić zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu.

Odnośnie zarzutu naruszenia § 36 ust. 1 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali skarżący kasacyjnie w kontekście jego wykładni, to jest on nieuzasadniony. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu oddanie przez najemcę lokalu lub jego części do bezpłatnego używania wymaga uprzedniej pisemnej zgody właściciela. Zgoda nie jest wymagana w stosunku do małżonka niebędącego lokalu oraz w stosunku do osoby, względem której najemca jest obciążony obowiązkiem alimentacyjnym. Podzielić należy stwierdzenie skarżącego kasacyjnie, że obowiązek alimentacyjny powstaje z mocy ustawy między osobami połączonymi węzłem rodzinnym oraz między innymi osobami, określonymi przez kodeks rodzinny i opiekuńczy. Jednak w przytoczonym przepisie nie jest mowa o istnieniu samego obowiązku alimentacyjnego, lecz o najemcy obciążonym obowiązkiem alimentacyjnym w stosunku do innej osoby. Chodzi to zatem wyłącznie o taki obowiązek, który uległ konkretyzacji względem osoby uprawnionej z tytułu alimentacji (obciąża najemcę). Zwrócić przy tym należy uwagę, że zgodnie z art.133 § 1 i 2 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, a poza takim wypadkiem uprawniony do świadczeń alimentacyjnych jest tylko ten, kto znajduje się w niedostatku. O ile więc niewątpliwie pomiędzy matką a wnioskodawczynią istnieje obowiązek alimentacyjny, to z akt sprawy nie wynika, aby została ona obciążona względem dorosłej córki konkretnym obowiązkiem alimentacyjnym.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 P.p.s.a.