Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 406/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7
journal: Dz.U. 2014 poz 1204
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi "F." Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji 4 odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za używanie 24 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 406/17

Uzasadnienie

Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1204 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] , wydaną przez D. S.A. nakazującą Spółce "[...] " Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, z siedzibą przy ul. [...], [...] (zwaną dalej "skarżacą“) rejestrację czterech odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie dwudziestu czterech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 16 344,00 zł (słownie: szesnaście tysięcy trzysta czterdzieści cztery zł 00/100)

Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] czerwca 2016 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w należącym do skarżącej H., przy ul. [...],[...], należącym do skarżącej. Kontrola została przeprowadzona w obecności Pani M. D. W jej wyniku w lokalu ujawniono dwadzieścia cztery odbiorniki telewizyjne marki [...], które zgodnie z załączonym oświadczeniem były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. Do odbiorników doprowadzona jest telewizja cyfrowa. W protokole dokonano wpisu: Stwierdzony okres używania odbiorników w tym lokalu wynosi jeden rok i został ustalony na podstawie oświadczenia Pani M. D. Protokół został podpisany bez zastrzeżeń przez osoby kontrolujące oraz Panią M. D.. Do protokołu załączone zostało oświadczenie Pani M. D. (pracownicy recepcji - kelnerki) z dnia [...] czerwca 2016 r., zgodnie z którym w obiekcie zajmowanym przez spółkę H. Sp. z o.o, [...] przy ul. [...], [...] stwierdzono 24 odbiorniki telewizyjne, będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. W dniu [...] lipca 2016 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego i pouczył ją o treści art. 10 § 1 k.p.a.

W dniu [...] lipca 2016 r. skarżąca dokonała rejestracji 20 odbiorników telewizyjnych oraz jednego odbiornika radiofonicznego. Podczas postępowania wyjaśniającego ustalono, że w bazie danych użytkowników odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych znajduje się rejestracja jedenastu odbiorników telewizyjnych oraz dwóch odbiorników radiofonicznych dokonana w dniu [...] września 2004 r. na spółkę L. SP. Z O.O. pod adresem kontrolowanego obiektu. W związku z tym, że po kontroli nie dokonano żadnej innej rejestracji odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych pod w/w adresem, organ w dniu [...] września 2016 r. skierował do skarżącej o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania 13 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych (pomniejszając liczbę 24 ujawnionych podczas kontroli odbiorników telewizyjnych o 11 odbiorników ujętych w w/w rejestracji).

W dniu [...] lipca 2016 r. w rozmowie telefonicznej skarżąca poinformowała, że rejestracja dokonana w dniu [...] września 2004 r. nie została dokonana przez spółkę "[...] " SP. Z O.O. i zobowiązania finansowe figurujące na tej rejestracji nie dotyczą tej firmy. W celu potwierdzenia powyższego oświadczenia organ wezwał skarżącą do przekazania pisemnej informacji potwierdzającej, że rejestracja 11 odbiorników telewizyjnych i 2 odbiorników radiofonicznych, dokonana w dniu [...] września 2004 r pod nr [...] nie dotyczy firmy [...] " Sp. z o.o.

W piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r. skarżąca oświadczyła, że H. przeszedł w posiadanie nowej spółki [...] " Sp. z o.o. z dniem [...] maja 2016 r., w związku z czym rejestracja dokonana w dniu [...] września 2004 r pod nr [...] nie dotyczy firmy "[...] " Sp. z o.o. Poinformowała także, że w dniu [...] lipca 2016 r. dokonała rejestracji 20 odbiorników telewizyjnych (z 24 posiadanych), oraz 1 odbiornika radiofonicznego. Zadeklarowała, że 4 pozostałe odbiorniki zostaną zarejestrowane w momencie uruchomienia remontowanych pokoi, które obecnie są wyłączone z użytku.

W piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r. organ poinformował, że w związku z oświadczeniem skarżącej z dnia [...] sierpnia 2016 r. postępowanie administracyjne będzie prowadzone w odniesieniu do 24 odbiorników telewizyjnych, ujawnionych podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2016 r.

Po przeprowadzeniu postępowania, w dniu [...] września 2016 r., organ I instancji wydał decyzję Nr [...], nakazującą rejestrację używanych czterech odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie dwudziestu czterech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 16 344 zł

Następnie skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2016 r., w którym zwróciła się o uchylenie decyzji i ponowne przeprowadzenie postępowania. Oświadczyła, że nie wiedziała o toczącym się przeciwko niej postępowaniu, a zatem nie była w stanie odpowiednio i we właściwym czasie reagować na jego przebieg. Pracownik, na którego zeznania organ powołuje się w decyzji, nie posiada żadnego upoważnienia, potwierdzającego jego uprawnienia do reprezentowania spółki i składania w jej imieniu jakichkolwiek oświadczeń. Ponadto w uzupełnieniu odwołania skarżąca zarzuciła organowi I instancji rażące naruszenie prawa:

1. art. 7 k.p.a. oraz art. 77 §1 k.p.a. Organ nie dysponując wystarczającym materiałem dowodowym przyjął, że przedmiotowy odbiornik radiofoniczny należy do [...] sp. z o.o. Osoby kontrolujące przesłuchały osobę nieuprawnioną, w kontroli nie uczestniczyła żadna osoba z zarządu spółki ani upoważniona przez Zarząd. W protokole nie zawarto na ten temat żadnej wzmianki. Wystarczyło, że organ kontrolny znalazł odbiornik radiofoniczny, a pierwszą napotkaną osobę uznał za uprawnioną do składania wyjaśnień.

2. art. 79 §2 k.p.a. oraz art. 10 §1 k.p.a. Stronie nie damo szansy, by brała udział w przeprowadzenia dowodu podczas kontroli. Nie mogła zapoznać się wówczas z protokołem pokontrolnym, wnieść swoich uwag, udzielić wyjaśnień osobom kontrolującym, sprawdzić ich uprawnień, nanieść swojego podpisu itp., gdyż była nieobecna podczas kontroli.

3. zgodnie z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r. sygn., akt, K 24/08 podstawa prawna decyzji jest niezgodna z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Takie rażące naruszenie prawa w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. wymaga stwierdzenia nieważności tak wydanej decyzji.

Organ II instancji przedstawił regulacje prawne dotyczące właściwości organów rozpoznających sprawy z zakresu opłat abonamentowych. Wskazał również na przepisy ustawy o opłatach abonamentowych, które nakładają obowiązek rejestracji i uiszczania opłaty związanej z używaniem odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych. Wskazał, ze zgodnie z art. 2 ust. 2 w/w ustawy domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle w/w uregulowań prawnych zdolność do natychmiastowego odbioru programu jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik. Wyjątek od tej zasady dotyczy m.in. osób fizycznych, które uiszczają tylko jedną opłatę abonamentową niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych w gospodarstwie domowym.

Organ analizując niniejszą sprawę wskazał, że materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwala na stwierdzenie, że w kontrolowanym lokalu ujawniono dwadzieścia cztery odbiorniki telewizyjne marki [...], które zgodnie z załączonym oświadczeniem były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. Do odbiorników doprowadzona jest telewizja cyfrowa. Zatem skarżąca podczas kontroli posiadała 24 odbiorniki telewizyjne będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. poz. 1676), odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. W przedmiotowej sprawie 24 odbiorniki telewizyjne używane były przez jeden rok przed przeprowadzeniem kontroli, co oznacza, że skarżąca używała niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych przez okres przekraczający wyznaczony przepisami prawa termin na ich rejestrację.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 7 k.p.a oraz art. 77 § 1 k.p.a. organ wyjaśnił, że zdolność do natychmiastowego odbioru programu jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nie stanowi części postępowania administracyjnego, lecz jest czynnością wykonywaną za podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych. Przeprowadzana jest zgodnie z rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz.U. 2013 poz. 1140). Ponadto wskazane w odwołaniu szczegółowe wymogi co do sposobu przeprowadzania kontroli nie są zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego, lecz w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016 poz. 1829 z późn. zm.). Jednakże uregulowania tej ustawy nie dotyczą kontroli prowadzonej na podstawie ustawy o opłatach abonamentowych. Kontrola ta nie jest kontrolą działalności gospodarczej i w związku z tym nie jest konieczne, aby brała w niej udział osoba uprawniona do reprezentowania strony. Powołane w odwołaniu przepisy odnoszą się do kontroli działalności gospodarczej, a nie do kontroli przedsiębiorcy jako podmiotu ją wykonującego. Obowiązek zarejestrowania odbiorników telewizyjnych i radiowych oraz uiszczenia za nie opłaty wynika z ustawy o opłatach abonamentowych. Dotyczy on zarówno osób fizycznych posiadających odbiorniki w gospodarstwach domowych, jak i przedsiębiorców. Zatem uregulowania zawarte w ustawie o opłatach abonamentowych, w szczególności postanowienia art. 7 ustawy, nie dotyczą kontroli działalności gospodarczej, a tym samym powołane w odwołaniu przepisy nie mają do niej zastosowania. Organ nie miał zatem obowiązku powiadamiania skarżącej o terminie przeprowadzenia kontroli ani przeprowadzania kontroli w obecności kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że osoba uczestnicząca w kontroli nie była upoważniona do składania wyjaśnień oraz podpisania protokołu kontroli w jej imieniu i pod jej nieobecność, organ odwoławczy wyjaśnił, że żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, aby w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentowania podmiotu kontrolowanego zgodnie z zasadami reprezentacji tego podmiotu. W toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do reprezentacji kontrolowanego podmiotu, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli.

Odnosząc się do zarzutu, iż skarżącej nie została zapewniona możliwość czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji podjął z należytą starannością działania w celu umożliwienia jej czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Organ uznał, że skarżąca była informowana na każdym etapie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Na poparcie swojego stanowiska organ wskazał na odbierane przez skarżącą pisma.

Ponadto odnosząc się do podniesionego przez skarżącą zarzutu niekonstytucyjności przepisów ustawy o opłatach abonamentowych oraz wydanej na ich podstawie decyzji stwierdził, że przywołany przez skarżącą wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r. (sygn. Akt K 24/08) (Dz.U. Nr 48, poz. 285) nie stwierdza niekonstytucyjności tych przepisów. Trybunał Konstytucyjny orzekł mianowicie: Art. 7 ust. 3 i 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (...) są zgodne z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i nie są niezgodne z art. 1 oraz art. 84 w związku z art. 217 Konstytucji. 2. Art. 7 ust. 1 i 5 ustawy powołanej w punkcie 1 nie są niezgodne z art. 1, art. 2 oraz z art. 84 w związku z art. 217 Konstytucji. Tym samym nie ma podstaw do podważenia zgodności z Konstytucją RP zarówno przeprowadzonej kontroli, jak i decyzji wydanej na jej podstawie.

Zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia podczas kontroli, iż skarżąca używa niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, kierownik jednostki operatora publicznego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiorników oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Wysokość tejże opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 w/w ustawy. Opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Ma ona charakter sankcyjny i jest wynikiem stwierdzenia, że skarżąca uchybiła przepisom prawa. Wysokość tej opłaty nie wynika ze swobodnego uznania Poczty Polskiej S.A., która jedynie została wskazana w ustawie jako podmiot pobierający opłaty i dokonujący kontroli obowiązku rejestracji odbiorników. Również organ II instancji nie ma podstaw prawnych do obniżenia wysokości opłaty nakładanej z tytułu używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego ani do odstąpienia od nakładania tej opłaty.

Zdaniem organu II instancji decyzja z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] , nakazująca rejestrację używanych czterech odbiorników telewizyjnych oraz ustalająca opłatę za używanie dwudziestu czterech niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 16 344,00 zł odpowiadała prawu. Bezsporna jest okoliczność, że w dniu kontroli w lokalu zajmowanym przez skarżącą znajdowały się dwadzieścia cztery odbiorniki telewizyjne będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, które nie zostały zarejestrowane w terminie wyznaczonym przepisami prawa, a tym samym pobranie opłaty tytułem ich używania jest uzasadnione.

Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie:

1) art. 7 i art. 77 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy,

2) art. 80 kpa poprzez błędną ocenę zebranego materiału.

3) art. 10 § 1 kpa poprzez brak udziału strony w postępowaniu

4) art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez nieuprawnione naliczenie opłaty abonamentowej

5) art. 1 oraz z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 210 tej Konstytucji, a także, że art. 7 ust. 1 i 5 ustawy o opłatach abonamentowych są niezgodne z art. 1, art. 2 oraz z art. 84 Konstytucji w związku z art. 217 tej Konstytucji.

i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

Na wstępie należy wskazać, że zakres sprawowanej przed Sąd administracyjny kontroli legalności działań administracji publicznej wynika z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 p. 718 ze zm.) i wyznaczają go nie zarzuty skargi lecz granice rozpoznawanej sprawy administracyjnej. Kontrola sądowa sprawowana jest w oparciu o akta administracyjne sprawy według stanu faktycznego i prawnego istniejącego co do zasady, w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny, polegające na wyeliminowaniu z obrotu prawnego kontrolowanej decyzji może nastąpić zasadniczo w sytuacji stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej treść lub dającym podstawy do wznowienia postepowania (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Taka zaś sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Organy obu instancji zgodnie z art. 7, 77 § 1, 80 kpa zebrały i oceniły wnikliwie materiał dowodowy w sprawie i do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Nie doszło też do naruszenia wskazanych w skardze przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl art. 7 ust 1 ustawy o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. p. 1204 z późn. zm.) kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 roku Prawo pocztowe. Przeprowadzana jest ona zgodnie z rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 roku w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz. U. z 2013 r. p. 1140 z późn. zm.). Ma ona na celu sprawdzenie wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych i radiowych oraz uiszczania za nich opłaty dlatego też nie jest wymagane powiadomienie podmiotu gospodarczego o dacie kontroli jak również dokonywania jej w jego obecności bądź osoby przez niego upoważnionej tak jak jest to konieczne przy kontroli działalności gospodarczej.

W okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca spółka nie musiała być uprzedzona o kontroli ani w niej uczestniczyć przez upoważnionego pracownika stąd zarzut naruszenia art. 10 kpa jest całkowicie bezzasadny. Kontrolujący mieli prawo odebrać od osoby zatrudnionej w [...] oświadczenie o ilości znajdujących się tam odbiorników radiowych i telewizyjnych oraz o czasie ich użytkowania. Dowodem potwierdzającym ustalenia poczynione w czasie kontroli był protokół podpisany przez osoby kontrolujące oraz Panią M. D., pracownika [...]. Osoba ta złożyła też oświadczenie na piśmie o ilości znajdujących się w [...] odbiorników i czasie ich użytkowania.

Należy podkreślić, że strona nie zaprzeczyła okolicznościom podanym w protokole i w oświadczeniu. W trakcie postępowania skarżąca dokonała rejestracji 20 odbiorników telewizyjnych oraz 1 odbiornika radiofonicznego. Zadeklarowała też, że pozostałe 4 odbiorniki zostaną zarejestrowane w momencie uruchomienia remontowanych pokoi, które obecnie są wyłączone z użytku. W tym stanie rzeczy decyzja nakładająca rejestrację 4 odbiorników telewizyjnych i ustalająca opłatę za użytkowanie 24 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych znajdowała oparcie w art. 7 ut.6 i art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych. Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 roku w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. p. 1676) odbiorniki i polegającą zarejestrowaniu w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Skoro strona weszła w posiadanie [...] z dniem [...] maja 2016 roku a kontrola miała miejsce w dniu [...] czerwca 2016 roku należy przyjąć, że miała czas na rejestrację odbiorników.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia wskazanych w niej przepisów Konstytucji RP należy wskazać, że zagadnienie to było rozpatrzone przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r. (Sygn. akt K 24/08), zgodnie z którym "1) art. 7 ust. 3 i 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych są zgodne z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i nie są niezgodne z art. 1 i 84 w związku z art. 217 Konstytucji. 2) art. 7 ust. 1 i 5 ustawy powołanej w punkcie 1 nie są niezgodne z art. 1, art. 2 oraz z art. 84 w związku z art. 217 Konstytucji."

W tym stanie rzeczy nie ma podstaw do podważenia zgodności z Konstytucją RP zarówno przeprowadzanej kontroli, jak i decyzji wydanej na tej podstawie.

Z uwagi na to, że zarzuty skargi okazały się niezasadne Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.