Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 192/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-03-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2005 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

P. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 grudnia 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2005 r.

Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania ww. decyzji ze względu na – jak podał – szczególnie ważny interes strony. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że zapłacenie tak wysokiego podatku, którego należność jest kwestionowana, może spowodować nieodwracalne dla strony negatywne skutki, łącznie z zamknięciem działalności gospodarczej lub koniecznością ograniczenia w niej zatrudnienia oraz niemożnością zakupienia niezbędnych do wykonywania zawodu części i urządzeń. Wskazano również, że skarżący zatrudnia pracowników, reguluje z tego tytułu regularnie wszelkie daniny publiczne, jak również wpłaca należny podatek VAT i dochodowy. Skarżący podał, że jako podmiot gospodarczy nie ukrywa się, nie utrudnia postępowania podatkowego, a jedynie jako strona domaga się wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy. Zdaniem skarżącego dodatkowym zdarzeniem skutkującym wstrzymaniem wykonania decyzji jest to, że obciążają go stałe miesięczne świadczenia, tj. 2.878,42 zł na zapłatę składek ZUS, 5.104 zł na wynagrodzenia pracowników, około 2.000 zł na zobowiązania kredytowe. Skarżący podał również, że naprawia karetki Miejskiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w [...] i na zakup części do ww. pojazdów musi dysponować kwotą co najmniej 5.000 zł miesięcznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).

Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.

W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa.

Poza stwierdzeniem, że zapłacenie tak wysokiego podatku, którego należność jest kwestionowana, może spowodować nieodwracalne dla strony negatywne skutki, łącznie

z zamknięciem działalności gospodarczej lub koniecznością ograniczenia w niej zatrudnienia oraz niemożnością zakupienia niezbędnych do wykonywania zawodu części

i urządzeń, strona skarżąca w zasadzie nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Do wniosku załączono co prawda kilka dokumentów mających zobrazować rozmiar prowadzonego przez skarżącego przedsiębiorstwa (m.in. wysokość odprowadzanych składek na ubezpieczenie społeczne, wysokość wypłacanych pracownikom wynagrodzeń), nie załączono natomiast dowodów, z których wynikałoby, jakie są aktualne miesięczne obroty, uzyskiwane dochody (bądź też strata) przedsiębiorstwa, brakuje także informacji o osobistej sytuacji majątkowej, co pozwoliłoby Sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania przedmiotowej decyzji na prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą. Natomiast fakt zatrudniania pracowników i regulowania z tego tytułu wszelkich danin publicznych oraz odprowadzania należnego podatku VAT i dochodowego nie są sytuacjami nadzwyczajnymi, świadczenia takie ponoszą wszyscy działający legalnie przedsiębiorcy. Spłacanie zaś zobowiązań kredytowych jest niewątpliwie uciążliwe, jednakże posiłkowanie się kredytami bankowymi w prowadzonej działalności gospodarczej jest powszechnym zjawiskiem w ostatnim czasie.

Również przekonanie strony skarżącej o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu

z dnia 9 września 2004 r. (sygn. akt FZ 358/04, niepubl.), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowisko skarżącego, że skarżone orzeczenie jest merytorycznie niesłuszne i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 P.p.s.a.

Końcowo warto również wskazać na pismo z dnia 10 marca 2010 r., w którym pełnomocnik skarżącego zwrócił się z prośbą o niewyznaczanie terminu rozprawy w dniach od 26 kwietnia do 14 maja 2010 r. z uwagi na zaplanowany przez skarżącego urlop wypoczynkowy poza granicami kraju. A zatem, skoro skarżącego stać na kilkunastodniowy urlop zagraniczny, którego koszt kształtuje się w granicach od kilkuset do kilku tysięcy złotych, trudno uznać za przekonującą podniesioną we wniosku o wstrzymanie argumentację o groźbie likwidacji działalności gospodarczej czy też braku środków na zakup części i urządzeń niezbędnych do jej prowadzenia.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak

w sentencji.