Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 955/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2006-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Brzezińska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 08 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi G.S. na decyzję Komisja Kwalifikacyjna Szkoły Podstawowej z dnia [...] r. Nr w przedmiocie : odmowa przyjęcia na stopień nauczyciela kontraktowego p o s t a n a w i a #FOR ODM_WYNIKI Odrzucono skargę


UZASADNIENIE

Pismem datowanym na dzień [...] października 2005 r. G.S. wniósł za pośrednictwem Dyrektora Szkoły Podstawowej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na ocenę Komisji Kwalifikacyjnej, która na posiedzeniu w dniu [...] września 2005 r. nie zaakceptowała jego osoby na stopień awansu zawodowego - nauczyciela kontraktowego, na podstawie § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania przez nauczycieli stopni awansu zawodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

W niniejszej sprawie przedmiot zaskarżenia stanowi ocena komisji kwalifikacyjnej do przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego dla nauczyciela ubiegającego się o stopień nauczyciela kontraktowego powołanej przez Dyrektora Szkoły Podstawowej, działającej na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 260. poz. 2593) .

Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny zobowiązany jest zbadać jej dopuszczalność, gdyż zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w razie niedopuszczalności skargę odrzuca się bez merytorycznej oceny jej zasadności.

Przez dopuszczalność skargi sensu stricto należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe tzn. określenie jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Jednym z warunków formalnych skutecznego złożenia skargi w tym rozumieniu jest więc złożenie skargi od aktu lub czynności (bezczynności) objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego.

W myśl przepisów art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy te są powołane wyłącznie do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych, tj. spraw z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz innych przewidzianych ustawami szczególnymi. Jednocześnie w art. 3 § 2 ww. ustawy ustawodawca zastrzegł, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne,

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej,

6) akty organów- jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Oceniając zaskarżone ocenę komisji kwalifikacyjnej z dnia [...] września 2005 r., pod kątem dopuszczalności jej zaskarżenia do sądu administracyjnego, należy wskazać, że nie należy ona do ww. kategorii form działania administracji publicznej poddanych samodzielnej kontroli sądowoadministracyjnej. Należy bowiem twierdzić, iż ocena ta jest tylko jednym z niezbędnych etapów postępowania w przedmiocie uzyskania stopnia awansu zawodowego przez nauczyciela uregulowanego w sposób ścisły w przepisach rozdziału 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (DZ.U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 z późn. zm.). Akt administracyjny podlegający trybowi zaskarżenia zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a po jego wyczerpaniu także skardze do sądu administracyjnego jest jedynie decyzja administracyjna o nadaniu bądź odmowie nadania stopnia awansu zawodowego (art. 9b ust. 4 Karty Nauczyciela).

Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że zaskarżona ocena komisji kwalifikacyjnej nie może stanowić przedmiotu samodzielnej skargi do sądu administracyjnego, co nie ogranicza prawa skarżącego do poddania jej kontroli zarówno organu administracji publicznej drugiej instancji (w odwołaniu od decyzji w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego), jak i sądu administracyjnego (po wyczerpaniu trybu zaskarżenia w toku instancji).

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.