Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 246/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.) Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi M.B. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 21 czerwca 2019 r. M.B. (dalej: wnioskodawczyni, strona lub skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w trybie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego (dalej: organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Wnioskodawczyni pismem z dnia 29 stycznia 2019 r. (wpływ do organu 5 lutego 2019 r.), na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001r. (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm., dalej u.d.i.p.) zwróciła się do Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach z prośbą o udzielenie informacji, czy nieruchomość opisana w załączniku nr 1 do wniosku:

(i) była objęta rozporządzeniem o ustanowieniu obszaru ograniczonego użytkowania, w szczególności w oparciu o art. 135 ustawy - prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001 r. w brzmieniu sprzed zmian wprowadzonych do tej ustawy z dniem 1 stycznia 2008 roku oraz z dniem 15 listopada 2008 roku;

(ii) . w przypadku utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wnosiła o podanie:

a. dokładnych granic obszaru ograniczonego obszaru;

b. ustanowionych ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu na tym obszarze;

c. wymagań technicznych dotyczących budynków obowiązujących na tym obszarze;

d. sposobu korzystania z tego obszaru wynikającego z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko lub analizy porealizacyjnej albo przeglądu ekologicznego.

Do wniosku przedłożyła Załącznik zawierający opis nieruchomości:

1. nieruchomość położona w M. przy ulicy [...] składająca się z działek gruntu o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...](obręb [...] M.), dla której prowadzona jest księga wieczysta [...];

2. nieruchomość położona w M. składająca się z działki gruntu o numerze ewidencyjnym [...](obręb [...] M.), dla której prowadzona jest księga wieczysta [...];

3. nieruchomość położona w M. składająca się z działki gruntu o numerze ewidencyjnym [...](obręb [...] M.), dla której prowadzona jest księga wieczysta [...];

4. nieruchomość położona w M. składająca się z działki gruntu o numerze ewidencyjnym [...](obręb [...] M.), dla której prowadzona jest księga wieczysta [...];

5. nieruchomość położona w M. składająca się z działki gruntu o numerze ewidencyjnym [...](obręb [...] M.), dla której prowadzona jest księga wieczysta [...].

Wojewoda Śląski pismem z 15 lutego 2019r., Nr [...], w odpowiedzi wyjaśnił, że zgodnie z art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.) w brzmieniu sprzed zmian wprowadzonych do tej ustawy z dniem 1 stycznia 2008 r. oraz z dniem 15 listopada 2008 r., wojewoda był organem właściwym do tworzenia obszarów ograniczonego użytkowania w drodze rozporządzenia, określając granice tych obszarów, ograniczenia w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących budynków oraz sposób korzystania z terenu wynikający z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko lub analizy porealizacyjnej albo przeglądu ekologicznego. Niniejsze rozporządzenia wojewody jako akty prawa powszechnie obowiązującego podlegały publikacji w dzienniku urzędowym województwa śląskiego.

Dalej podkreślił, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej odnosi się do udzielania informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy. Nie dotyczy ona jednak udostępniania wszelkiego typu informacji publicznych. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 1 ust. 2 ww. ustawy "Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi". Oznacza to, że pewne rodzaje informacji publicznej mogą być ujawnione tylko w specjalnym trybie bądź na odmiennych zasadach. Przykładem takich informacji są: informacje zawarte w aktach normatywnych, informacje o środowisku, informacje zawarte w Krajowym Rejestrze Sądowym czy Karnym. Istotnym jest, iż dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja fizycznie istnieje, nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy i nie funkcjonuje w obiegu publicznym. W sytuacji gdy wnioskodawca ma zapewniony dostęp do żądanych informacji publicznych w innym trybie, art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyłącza stosowanie jej przepisów. Samo bowiem powoływanie się na ustawę o dostępie do informacji publicznej nie implikuje konieczności jej stosowania, jeśli z całokształtu okoliczności wynika, że jest zapewniony został dostęp do żądanych informacji w oparciu o przepisy innych ustaw. (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2012 r., sygn. I OSK 1499/12 oraz postanowienie NSA z dnia 19 października 2011 r., sygn. I OSK 1987/11).

Organ zauważył, że tryb udostępniania informacji o obowiązującym prawie (a wiec także o rozporządzeniach wojewody) został uregulowany w ustawie z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1523), która przewiduje obowiązek ogłoszenia aktów prawnych i stanowi łex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tożsame stanowisko wyrażone zostało m.in. w wyroku NSA z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. II SA 3301/02.

Ponadto zaznaczył, że informację udzieloną w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowić mogą jedynie wiadomości o projektowanych aktach prawnych czy aktach nieogłoszonych (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2006 r., sygn. I OSK 928/05).

Dalej wskazał, że Rozporządzenia Wojewody Śląskiego są publikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego. Zgodnie z art. 42a ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych) wymóg udostępniania dzienników w formie elektronicznej został wprowadzony z dniem 1 lipca 2006 r.

Dzienniki Urzędowe Województwa Śląskiego z lat 2005 - 2009 znajdują się pod wskazanym w odpowiedzi adresem internetowym. Z kolei, treść elektronicznych dzienników urzędowych od roku 2010 jest udostępniona pod innym adresem, który organ także w tym piśmie wskazał.

Pozostałe, archiwalne numery wojewódzkich dzienników urzędowych, są dostępne w wersji papierowej do wglądu w A przy ul. [...], w pokoju [...], codziennie w godzinach pracy Urzędu.

Biorąc powyższe pod uwagę, organ wskazał, że żądana informacja nie może zostać udostępniona w trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W niniejszej sprawie nie mogło dojść ani do udostępnienia żądanej informacji w formie czynności materialno-technicznej w trybie art. 13 ust. 1 ww. ustawy, ani też do odmowy jej udostępnienia, czyli wydania decyzji administracyjnej w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Z tych przyczyn organ udzielił odpowiedzi jak w piśmie z 15 lutego 2019 r.

W ocenie skarżącej, organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarżąca będąca adwokatem, nie sprecyzowała w skardze zarzutów.

Wskazała, że organ pismem z dnia 15 lutego 2019 r. nie udzielił informacji publicznej, o którą wnosiła we wniosku z 29 stycznia 2019 r., jak również nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Wskazując na powyższe wniosła o:

1. zobowiązanie organu na podstawie art. 149 p.p.s.a do wydania w ciągu 14 dni wnioskowanej informacji publicznej;

2. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa;

3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, wskazała, że wprawdzie powszechnie dostępne akty prawne, w sposób abstrakcyjny nie powinny być udostępniane na każde żądanie, gdyż przeczyłoby to istocie ich publikacji. Natomiast nie można utożsamiać takiej sytuacji ze stanem faktycznym skarżącej, która to w zasadzie jest pozbawiona możliwości rzetelnej weryfikacji wnioskowanej informacji, z uwagi na mało przejrzysty serwis przeglądania aktów prawnych, w którym znajduje się kilkadziesiąt pozycji, a każda z nich zawiera po kilkanaście numerów różnych aktów prawnych, co uniemożliwia efektywne wyszukiwanie pożądanych danych. Brak wyszukiwarki czyni niezwykle trudnym samo odizolowanie rozporządzeń wojewody od innych aktów prawnych, a ponadto uniemożliwia hasłowe wyselekcjonowanie rozporządzeń odnoszących się już konkretnie do obszarów ograniczonego użytkowania.

Ponadto podkreśliła, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych nieprawidłowe jest załatwienie wniosku poprzez odesłanie do stron Biuletynu Informacji Publicznej, gdy do uzyskania żądanej informacji konieczne jest zapoznanie się przez stronę z licznymi udostępnionymi na stronie BIP dokumentami źródłowymi, a następnie dokonanie selekcji zawartych w nich danych lub też gdy uzyskanie informacji polegać ma na interpretacji obszernych danych dostępnych w BIP, a następnie samodzielnym jej "wytworzeniu" na ich podstawie. (...) Wskazanie podmiotowi żądającemu udzielenia informacji publicznej strony Biuletynu Informacji Publicznej jako jej źródła stanowi prawidłowe załatwienie wniosku tylko i wyłącznie w przypadku, gdy informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio (wprost} i konkretnie do meritum żądania, bezpośrednio zawierają dane istotne z punktu widzenia pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga przedsięwzięcia dodatkowych czynności (informacja prosta).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Organ podkreślił, że brak jest przepisów, nakładających na wojewodów obowiązek prowadzenia rejestru utworzonych obszarów ograniczonego użytkowania. W związku z powyższym Wojewoda Śląski nie prowadzi rejestru obszarów ograniczonego użytkowania ani nie posiada żadnej innej bazy danych, zawierającej wykaz takich obszarów wraz ze szczegółowymi informacje odnoszącymi się do nich. Wskazał, że Wojewoda nie ma możliwości dotarcia do informacji, czy na konkretnej nieruchomości był utworzony obszar ograniczonego użytkowania, w sposób łatwiejszy czy też szybszy niż skarżąca.

Wyjaśnił, że zgodnie z art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.), w brzmieniu sprzed zmian wprowadzonych do tej ustawy z dniem 1 stycznia 2008 roku oraz z dniem 15 listopada 2008 roku, wojewoda był organem właściwym do tworzenia obszarów ograniczonego użytkowania w drodze rozporządzenia, określając granice tych obszarów, ograniczenia w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących budynków oraz sposób korzystania z terenu wynikający z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko lub analizy porealizacyjnej albo przeglądu ekologicznego. Niniejsze rozporządzenia wojewody podlegały publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego jako akty prawa powszechnie obowiązującego.

Zauważył, że ustawa o dostępie do informacji publicznej odnosi się jedynie do udzielania informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy. Nie dotyczy ona jednak udostępniania wszelkiego typu informacji publicznych.

Przypomniał, że tryb udostępniania informacji o obowiązującym prawie (a więc także o rozporządzeniach wojewody), został uregulowany w ustawie z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1523), która przewiduje obowiązek ogłoszenia i stanowi lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej, co zostało podniesione m.in. w wyroku NSA z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. II SA 3301/02.

Wskazał, że wymagania techniczne dzienników urzędowych prowadzonych w postaci elektronicznej określa Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów w sprawie wymagań technicznych dla dokumentów elektronicznych zawierających akty normatywne i inne akty prawne, dzienników urzędowych wydawanych w postacie elektronicznej oraz środków komunikacji elektronicznej i informatycznych nośników danych z dnia 27 listopada 2011 r. (Dz. U. Nr 289, poz. 1699). Stosowanie wytycznych zawartych w ww. Rozporządzeniu obowiązuje wszystkie organy prowadzące elektroniczne dzienniki urzędowe. Zawartość strony głównej dziennika określa § 7 ww. rozporządzenia. Nie można zgodzić się z zarzutem braku możliwości odizolowania rozporządzeń wojewody od innych aktów prawnych, gdyż skorowidz alfabetyczny dziennika urzędowego wyszczególnia rozporządzenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie Sąd – na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Poza tym należy wskazać, iż Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.

W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330, dalej: u.d.i.p.) informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje m.in., że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych.

Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).

Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:

1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;

2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;

3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;

4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;

5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i p. udostępnieniu na wniosek podlega każda informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium. Oznacza to tym samym, że informacje udostępnianie we wspomnianych wyżej publikatorach nie podlegają udostępnieniu na wniosek.

Spór między stronami wynika z faktu, że skarżąca złożyła wniosek o udzielenie informacji publicznej, której w ocenie organu jako podlegającej udostępnieniu we wskazanych publikatorach nie udostępnia się w żądany we wniosku sposób.

Skarżąca nie przeczy temu, że informacje, o które wystąpiła zostały udostępnione do publicznej wiadomości pod podanymi adresami w obowiązujących publikatorach, ale wskazała na mało przejrzysty serwis przeglądania aktów prawnych, co w jej ocenie obliguje organ do udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem. Sąd stanie faktycznym przedmiotowej sprawy takiego stanowiska nie podziela.

Organ w ustawowym, 14-dniowym terminie, udzielił skarżącej prawidłowej odpowiedzi. Skarżąca, będąca adwokatem uzasadniła wniosek trudnościami w odszukaniu potrzebnej informacji. Taka argumentacja nie przemawia w ocenie Sądu za celowością i koniecznością angażowania organu do wykonania pracy za profesjonalnego pełnomocnika, jeśli informacje, o które adwokat wystąpił są dostępne do publicznej wiadomości, a tego skarżąca nie kwestionuje.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, a ust. 2 stanowi, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku.

Organ, w ustawowym terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej i wskazał adresy, pod którymi są dostępne żądane informacje. Wbrew postawionym zarzutom, organ nie pozostawał zatem w bezczynności.

Organ administracji publicznej, do którego skierowany został wniosek, zwolniony jest z obowiązku udostępnienia informacji, która została ujawniona w BIP lub centralnym repozytorium. Nie oznacza to jednak, że organ nie ma w takich okolicznościach żadnych obowiązków wobec wnioskodawcy. Powinien bowiem zawiadomić wnioskodawcę o braku stosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w BIP wraz z podaniem konkretnych adresów stron internetowych BIP, pod którym żądana informacja się znajduje. (por. wyrok WSA w Gliwicach, sygn.. IV SAB 263/17 z 30 listopada 2017r., wyrok NSA z 17 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 562/13, wyrok WSA we Wrocławiu z 29 września 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wr 115/16 - dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ten obowiązek organ wykonał w przedmiotowej sprawie, udzielając wyczerpujących informacji w piśmie z 15 lutego 2019 r., zatem nie można mówić o pozostawaniu w bezczynności.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako całkowicie bezzasadną.