Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 373/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 i  art. 98
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 roku, nr [...] Wojewoda [...] biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej jako k.p.a.) po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez J. G. na postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 roku, znak [...]r. wydane przez Wójta Gminy S. orzekające o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie o wymeldowanie J. G. z pobytu stałego w miejscowości O. N. [...] – orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.

Podstawą wydania postanowienia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 roku wydanym przez Wójta Gminy S. orzeczono o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie o wymeldowanie J. G. z pobytu stałego w miejscowości O. N. [...].

Z uzasadnienia postanowienia wynika, iż w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego wpłynęło pismo J. G. o zawieszenie postępowania w sprawie jego wymeldowania do czasu opuszczenia przez niego zakładu karnego tj. do [...] stycznia 2011 roku.

Na postanowienie od odmowie zawieszenia postępowania zażalenie złożył J. G. podnosząc, iż w uzasadnieniu postanowienia organ I Instancji nie wspomina o lokalu zastępczym o który prosi skarżący. Podnosił, iż po wyjściu z zakładu karnego nie będzie miał gdzie mieszkać.

Organ odwoławczy wskazywał, że przepisem uzasadniającym zawieszenie jest art. 97 § 1 k.p.a. który stanowi, iż organ zawiesza postępowanie:

1) w razie śmierci strony lub jednej ze stron;

2) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony;

3) w razie utraty przez stronę lub jej przedstawiciela ustawowego zdolności do czynności prawnej;

4) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ.

W myśl przepisu art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowania, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu.

Organ odwoławczy podniósł, iż organ I Instancji prawidłowo uznał, że żądanie J. G. nie spełnia żadnej z przesłanek określonych w art. 97 i art. 98 k.p.a.

Skargę (nazwaną zażaleniem) do Sądu wniósł J. G..

W uzasadnieniu skargi podnosił, że rozstrzygnięcie organu może pozbawić miejsca gdzie będzie mógł mieszkać.

Wskazywał, że jest osobą bez żadnej pomocy ze strony rodziny i po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności nie będzie miał ,,dachu nad głową ‘’.

Argumentował, że nie otrzymał żadnej pomocy ze strony kuratora sądowego mimo, że było to jego obowiązkiem.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają, zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku postanowienia) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się, więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływanej dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba,

że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W ocenie Sądu zarzuty skargi nie podważają prawidłowych ustaleń faktycznych i dokonanej oceny prawnej.

Prawidłowo organy przywołały przepisy art. 97 i art. 98 k.p.a. jako wskazujące podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego.

Skarżący swój wniosek o zawieszenie postępowania motywował tym, że przebywa w zakładzie karnym i wnioskował aby zawiesić postępowanie administracyjne do czasu opuszczenia przez niego zakładu karnego.

Fakt przebywania w zakładzie karnym nie może stanowić samodzielnej podstawy do zawieszenia postępowania. Skarżący jako strona postępowania, będzie miał zagwarantowane takie same prawa jak inne strony postępowania.

Podnoszone przez niego argumenty dotyczące miejsca pobytu po ewentualnej decyzji o jego wymeldowaniu nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Postępowanie administracyjne dotyczące jego wymeldowania nie zostało dotychczas zakończone i jego wynik nie jest znany. Organy trafnie zauważyły, że kwestia przebywania w zakładzie karnym nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania, którą można wywieść z przepisów art. 97 i art. 98 k.p.a.

Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.