Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2008/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: § 3 ust. 1; § 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 258 poz 1747
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty  spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej
article: art. 209 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1870
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
article: art. 15 § 1; art. 64
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant - specjalista Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia w części kwoty nienależnie pobranych płatności; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. G. (dalej jako: "skarżący" lub "strona") jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej jako: "Minister", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), z (...) sierpnia 2017 r., nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "Prezes ARiMR" lub "organ I instancji") z (...) maja 2017 r., nr (...)

o odmowie umorzenia w części kwoty nienależnie pobranych płatności.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. (...) września 2014 r. wydał decyzję nr (...), na mocy której ustalił stronie kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) w wysokości 8.484,18 zł za rok 2009. Powyższa decyzja została następnie utrzymana w mocy decyzją Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie decyzją z (...) października 2014 r. nr (...)

Następnie po rozpoznaniu wniosku skarżącego, decyzją z (...)maja 2017 r. nr (...) Prezes ARiMR odmówił umorzenia w części kwoty nienależnie pobranych płatności, ustalonych na mocy decyzji nr (...) z [...] września 2014 r. wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P., w wysokości 40 % ustalonej kwoty w ramach ONW oraz odmówił umorzenia odsetek naliczanych od kwoty nienależnie pobranych płatności ustalonych na mocy tejże decyzji.

J. G. wniósł odwołanie od tej decyzji.

Minister decyzją z (...)sierpnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję z (...)maja 2017 r. Minister wskazał, że skarżący ubiega się o umorzenie należności ze względu na trudną sytuację materialną i zdrowotną, ponieważ nie posiada majątku ruchomego znacznej wartości ani żadnych lokat pieniężnych, jak również, że obciąża go obowiązek alimentacyjny wobec 20 letniego dziecka. Minister podkreślił, że skarżący jest współwłaścicielem w części ułamkowej trzech nieruchomości jak również, że nie pobiera w chwili obecnej renty ani emerytury rolniczej.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, Prezes Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa umarza z urzędu należności, o ile należność w odniesieniu do płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu ustalonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014

z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro.

Organ II instancji podniósł, że skarżący zwrócił się z prośbą o częściowe umorzenie nienależnie pobranych środków finansowych, jednakże mając na uwadze treść powyższych regulacji prawnych, jak również żądanie umorzenia odsetek naliczanych od kwoty nienależnie pobranych płatności, zasadne jest odniesienie się do wysokości kwot ustalonych na mocy decyzji nr (...).

Minister podniósł, że kwoty ustalone na mocy wskazanej wyżej decyzji bezsprzecznie przekraczają wartość kwoty 100 euro przeliczonej na złote wg kursu ustalonego zgodnie z przepisami. Wskazał, iż z przepisu art. 40 w zw. z art. 36 lit. g rozporządzenia delegowanego (WE) nr 907/2014 wynika, że kurs wymiany, który ma być zastosowany, to ostatni kurs wyznaczony przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności. Z tego względu zastosowano kurs wymiany walut opublikowany przez Europejski Bank Centralny na dzień 29 sierpnia 2014 r., który wyniósł 4,2171 zł, tak więc kwota stanowiąca równowartość 100 euro wynosiła

421,71 zł. Z tego względu organ odwoławczy stwierdził, że w omawianej sprawie nie wystąpiła przesłanka umożliwiająca umorzenie kwoty nienależnie pobranych płatności

z uwagi na kwotę należności nieprzekraczającą równowartości 100 euro.

Zdaniem organu II instancji w sprawie nie zaszła również żadna z przesłanek,

o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2010 r. Podkreślił także , iż stan faktyczny ustalony w przedmiotowej sprawie dopuszcza ocenę zasadności żądania strony jedynie w świetle przesłanek określonych w § 3 ust. 1 pkt 4 - 6 ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy dokonał analizy tych przesłanek i stwierdził, że żadna z nich nie ma zastosowania w sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Ministra skarżący wniósł o jej uchylenie .

Organowi odwoławczemu zarzucił :

1) Naruszenie art. 10 §1 kpa poprzez nie powiadomienie przed datą wydania decyzji drugiej instancji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, przez co nie mógł złożyć nowych wniosków dowodowych w tym:

a) powołać się na treść pisma zawierającego uzasadnienie wykazania braku możliwości uzyskania z egzekucji kwoty większej od kosztów egzekucji,

b) brak możliwości wskutek nie wyznaczenia rozprawy administracyjnej zawarcia ugody administracyjnej, która mogłaby po przeprowadzeniu dyskusji ustalić jaki poziom umorzenia jest w ogóle możliwy;

2) Naruszenie art. 11 kpa w związku z art. 10 §1 kpa poprzez nie wyjaśnienie czemu organ I instancji odstąpił od powiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji;

3) Naruszenie art. 7 kpa poprzez nie rozpoznanie wniosków składanych przy odwołaniu od decyzji.

Mając powyższe na uwadze wniósł o skierowanie sprawy do mediacji i uchylenie przez Sąd skarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że celem organu nie było zbadanie istoty sprawy ale jej najszybsze zakończenie. W szczególności organ oceniając stan sprawy, mimo wykazania dochodów i kosztów ponoszonych przez skarżącego, oceniał każdą sprawę oddzielnie, mimo tego, że spraw tych dotyczących zwrotu nienależnie pobranych płatności jest więcej. Tymczasem całościowe wzięcie pod uwagę istniejącego zadłużenia spowodowałoby ustalenie, że po zaspokojeniu organu

z wcześniejszych decyzji, nie wystarczyłoby środków na pokrycie kosztów egzekucyjnych w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie wniosku o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego oraz o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Podstawę umarzania w całości lub w części albo odraczania lub rozkładania na raty spłaty stanowi art. 209 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1870 ze zm., dalej jako: "u.f.p."), zgodnie z którym należności i wierzytelności przypadające agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej mogą być, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, umarzane

w całości lub w części, a ich spłata odraczana lub rozkładana na raty. Ogólną przesłanką stosowania powyższych ulg jest więc szczególnie uzasadniony przypadek, jednak szczegółowe zasady i tryb umarzania w całości lub w części, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności i wierzytelności, przesłanki zastosowania tych instytucji, a także organy do tego uprawnione, przekazane zostały do uregulowania

w drodze rozporządzenia Radzie Ministrów. Na podstawie dyspozycji zawartej

w art. 209 u.f.p. zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia

2010 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. z 2010 r. nr 258 poz. 1747 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie"). Rozporządzenie to stanowi w § 3 ust. 1, że umorzenie przez właściwy organ agencji płatniczej w całości lub w części należności dopuszczalne jest tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, jeżeli wystąpi jedna z następujących przesłanek:

1) należności nie odzyskano w wyniku zakończonego postępowania likwidacyjnego albo upadłościowego, albo postępowanie upadłościowe zostało umorzone w związku

z brakiem majątku upadłego;

2) dłużnik będący osobą fizyczną zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiając ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiając przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym umorzenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" do celów naliczania odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych;

3) dłużnik będący osobą prawną został wykreślony z Krajowego Rejestru Sądowego przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność,

a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie;

4) kwota należności nie przekracza wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym;

5) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności;

6) postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne.

Ponadto zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia prezes agencji płatniczej umarza

z urzędu należności, o których mowa w § 1 pkt 1, o ile należność w odniesieniu do płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu ustalonego zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014

z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro

(Dz. Urz. UE L 255 z 28.08.2014, str. 18, ze zm.). Z przepisu art. 40 w zw. z art. 36 lit., g rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 wynika, że kurs wymiany, który ma być zastosowany, to ostatni kurs wyznaczony przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności.

Natomiast w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi prezes agencji płatniczej, na wniosek dłużnika, może odroczyć termin spłaty całości lub części należności lub rozłożyć płatność całości lub części należności na raty, biorąc pod uwagę możliwości płatnicze dłużnika (§ 7 rozporządzenia).

W niniejszej sprawie nie zaistniała żadna (z wymienionych enumeratywnie w § 3

i 4 rozporządzenia) przesłanek zastosowania ulgi w postaci umorzenia należności.

W sposób oczywisty do strony skarżącej nie znajdują zastosowania przesłanki umorzenia określone w § 3 ust. 1 pkt 1 - 3 rozporządzenia. Nie znajdują zastosowania również przesłanki umorzenia należności określone w ust. 1 pkt 4-6 powyższego przepisu rozporządzenia dotyczące racjonalizacji kosztów na ich egzekucję.

Skarżący jak sam wskazał jest współwłaścicielem nieruchomości (w częściach ułamkowych): "położonej w miejscowości G. (...) oraz nieruchomości zabudowanej położonej przy ul. K. (...) w S. oraz mieszkania położonego w W.". Z wniosku wynika także, iż łączna powierzchnia posiadanych przez skarżącego nieruchomości rolnych wynosi około 6 ha. Posiadana nieruchomość rolna w toku rozpoznawania sprawy była przedmiotem dzierżawy,

z ustalonym czynszem dzierżawnym, pobieranym przez skarżącego, co wynika z jego pisma z 8 lutego 2017 r., złożonego w odpowiedzi na pismo organu I instancji

z 19 stycznia 2017 r. wzywającego skarżącego do uzupełnienia wniosku w zakresie wskazanym w powyższym piśmie, a dotyczącym w szczególności posiadanych nieruchomości, ruchomości, dochodów itp.

Odnosząc zatem przedstawione fakty dotyczące posiadanego przez stronę majątku pod kątem uznania, czy zaistniały w sprawie przesłanki z treści § 3 ust.1 pkt

4-6 rozporządzenia wyjaśnienia wymaga, że wysokość kosztów upomnienia, o których mowa w art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201, dalej jako: "u.p.a.") określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 września 2015 r. w sprawie wysokości kosztów upomnienia skierowanego przez wierzyciela do zobowiązanego przed wszczęciem egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1526) i wynosi 11,60 zł. Kwota należności przekracza więc koszty upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, co wyklucza możliwość umorzenia należności w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia.

Zgodnie z art. 64 u.p.a. wysokość opłat egzekucyjnych wyrażona jest przeważnie stawką procentową w stosunku do egzekwowanych należności, z zastrzeżeniem minimalnej kwoty, bądź też kwotowo w odniesieniu do każdej czynności podjętej przez organ egzekucyjny. Co do zasady koszty postępowania egzekucyjnego w administracji w stosunku do kwoty dochodzonej należności określone zostały w formie procentowej – opłata manipulacyjna w wysokości 1% oraz opłata za czynności egzekucyjne

w wysokości od 4 do 8%, w zależności od rodzaju dokonanego zajęcia. Biorąc powyższe pod uwagę nie sposób stwierdzić, że przewidywane koszty dochodzenia

i egzekucji należności będą wyższe od kwoty możliwej do uzyskania w postępowaniu egzekucyjnym, co mogłoby stanowić przesłankę umorzenia w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Z treści tego przepisu wynika, że przepis ten odnosi się wyłącznie do możliwości umorzenia należności jedynie wówczas, gdy przewidywane koszty dochodzenia i egzekucji należności, będą wyższe od kwoty potencjalnie możliwej do uzyskania w toku egzekucji, nie ma tu więc powiązania z koniecznością uzyskania całej dochodzonej należności (wystarczy, że będzie wyższa od przewidywanych kosztów egzekucji), co przy kilku sprawach dotyczących skarżącego stanowić mogłoby argument za ewentualnym zaistnieniem wskazywanej przesłanki.

W odniesieniu do tej kwestii należy zauważyć także, iż w dacie wydania przez organ II instancji zaskarżonej decyzji, z nieruchomości będących własnością strony, nie była prowadzona egzekucja, a strona mogła nimi swobodnie dysponować. Organ odwoławczy prawidłowo uznał zatem, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki umożliwiające umorzenie części należności określonej decyzją

nr (...) (w tym przesłanka o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 5). Podkreślenia bowiem wymaga, że materiał dowodowy, w tym fakt, iż skarżący jest właścicielem nieruchomości rolnych oraz mieszkania położonego w Warszawie, dawał podstawy do ustalenia przez organy, że zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w przedmiotowej sprawie istnieje możliwość wyegzekwowania przedmiotowej należności od zobowiązanego.

Abstrakcyjna możliwość wyegzekwowania od skarżącego innych wierzytelności nie mogła natomiast automatycznie skutkować uznaniem racji strony, w sytuacji, gdy organy właściwie oceniły brak wystąpienia w sprawie przesłanek umorzenia przedmiotowych należności. Na koniec odnosząc się do przesłanki określonej w § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, tj. bezskuteczności postępowania egzekucyjnego, należy stwierdzić, że może ona zostać stwierdzona dopiero po przeprowadzeniu takiego postępowania, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie nie znajdzie również zastosowania

§ 4 ust. 1 rozporządzenia, ponieważ ostatni kurs wymiany walut opublikowany przez Europejski Bank Centralny przed pierwszym dniem miesiąca, w którym została wydana decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności tj. na dzień 29 sierpnia

2014 r., wyniósł 4,2171 zł, zatem kwota stanowiąca równowartość 100 euro wynosiła 421,17 zł i nie przekracza ona wysokości należności wobec strony skarżącej.

W kontekście treści przesłanek umorzenia należności wskazywane przez stronę okoliczności dotyczące sytuacji majątkowej, zdrowotnej, czy rodzinnej w świetle przepisów rozporządzenia, nie mają żadnego znaczenia dla objęcia skarżącego ulgą

w postaci umorzenia należności. Jak już wyżej wskazano organ agencji płatniczej może umorzyć należności tylko w przypadkach ściśle określonych w § 3 i 4 rozporządzenia,

a sytuacja strony nie odpowiada żadnej z hipotez wynikających z tych przepisów. Wykazywane przez skarżącego okoliczności mogłyby mieć istotne znaczenie tyko

w przypadku rozpatrywania wniosku o rozłożenie na raty pozostającej do spłaty kwoty nienależnie pobranych płatności, pod warunkiem, że istniałaby możliwość umorzenia części należności, o co ubiegał się skarżący i co w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie było możliwe.

W tym miejscu należy się odnieść do zarzutów skargi, które zdaniem Sądu niezależnie od ich trafności, nie miały i nie mogły mieć wpływu na wydane rozstrzygnięcie z uwagi na treść § 3 i § 4 ust. 1 rozporządzenia.

Skarżący słusznie podniósł, iż organ odwoławczy nie odniósł się do wniosków dowodowych przedstawionych w odwołaniu oraz naruszył art. 10 kpa poprzez niepoinformowanie strony o możliwości zaznajomienia się z aktami sprawy,

co uniemożliwiło mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenie żądań. Jeśli chodzi o wnioski dowodowe to dotyczyły one m.in. przesłuchania świadków w osobie byłej żony i córki na okoliczność ustalenia udziału skarżącego w nieruchomości (kwestie te organ przedstawił w decyzji wskazując, że skarżący po rozwodzie, jest współwłaścicielem wszystkich nieruchomości w częściach ułamkowych, które co do zasady są równe) jak również wysokości płaconych na córkę alimentów. Ponadto wnosił o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej przez Ministra i poczynienie określonych ustaleń co do wartości, czy zbywalności nieruchomości. Oceniając zasadność argumentów skargi pod kątem wskazanych zarzutów należy wskazać, że jeśli chodzi o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej przez Ministra, to z treści odwołania jednoznacznie wynika, że skarżący zamierzał w jej toku przedstawić argumenty w zakresie ustalenia przez Ministra realnych możliwości spłaty obciążającego go zobowiązania w części lub całości w formie ratalnej. Należy wskazać w związku z tym, że kwestia możliwości ratalnego regulowania zobowiązania jak wynika z zaskarżonej decyzji, jest kwestią otwartą i będzie przedmiotem odrębnego rozpoznania ( str. 4 decyzji). Brak zatem formalnego odniesienia się przez Ministra do tej kwestii, nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Dotyczy to również zarzucanego naruszenia art. 10 kpa przez organ II instancji,

w odniesieniu do którego należy wskazać, że mimo zgłoszenia tego zarzutu, w skardze nie wskazano konkretnych argumentów, czy też wniosków, których ze względu na powyższe uchybienie organu, skarżący nie zgłosił na etapie postępowania administracyjnego i co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takim skutecznym zarzutem nie może być w ocenie Sądu fakt braku możliwości powołania się na treść pisma zawierającego uzasadnienie w zakresie niemożliwości uzyskania z egzekucji kwoty wyższej od kosztów egzekucji. Wskazać bowiem należy, że w aktach administracyjnych znajduje się pismo z 4 września 2017 r. wniesione m.in. do sprawy przedmiotowej, ale już po wydaniu w niej zaskarżonej decyzji (oraz po wydaniu decyzji przez Ministra w innych 5 sprawach czego skarżący miał świadomość), w którym skarżący m.in. przedstawił własne, subiektywne wyliczenia w tym zakresie, które nie mogą z przyczyn już wskazywanych wyżej dowodzić wystąpienia przesłanki z § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia.

W tym stanie rzeczy Sąd uznaje, że w istocie rzeczy nie doszło do rzeczywistego naruszenia treści art. 10 kpa przez Ministra. Wyjaśnienia też wymaga, że jeśli chodzi

o organ I instancji, to wbrew twierdzeniom skargi, pismem z 20 kwietnia 2017 r., które zostało skarżącemu doręczone, organ ten zawiadomił go o możliwości zapoznania się

z materiałem dowodowym i możliwości wypowiedzenia się w sprawie, zatem zarzut

z pkt 2 skargi jest bezzasadny. Zgromadzony materiał był przy tym tego rodzaju,

że w pełni pozwalał na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. Podkreślenia przy tym wymaga, że zobowiązania publiczne z tytułu innych decyzji administracyjnych nie mają wpływu na legalność kontrolowanego rozstrzygnięcia.

Reasumując, w ustalonym stanie faktycznym zaskarżona decyzja jest zgodna

z prawem. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ani też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Żaden zarzut skargi nie jest skuteczny na tyle, by doprowadził do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.