Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1689/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3
journal: Dz.U. 2011 nr 38 poz 195
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie  wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym
article: art. 15 ust. 1  pkt 6, art. 18 ust. 1 pkt 20
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 11 par. 2, art. 66, art. 157 par. 2, art. 160 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung (spr.), Iwona Dąbrowska, , , Protokolant specjalista Elwira Sipak, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz J. S. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] o cofnięciu J. S. pozwolenia na broń palną bojową.

Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny sprawy.

J. S. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej na podstawie decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 1992 r. nr [...].

W toku postępowania organ I instancji uzyskał informację, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] Wydział [...] z dnia [...] października 2011 r., sygn. akt [...], warunkowo umorzono wobec J. S. na okres [...] lat, tytułem próby, postępowanie karne za popełnienie czynu z art. 157 § 1 kk, tj. za to, iż dnia [...] października 2007 r. w [...] naraził inną osobę na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że oddał w jej kierunku strzał z broni palnej krótkiej, co skutkowało ugodzeniem jej w [...] po uprzednim rykoszetowaniu pocisku od twardej, płaskiej powierzchni powodując u niej obrażenia naruszające czynności narządu ciała poniżej 7 dni.

Sąd dodatkowo zasądził od J. S. nawiązkę w kwocie [...] zł na rzecz Stowarzyszenia na [...] "[...]" i zwolnił go od kosztów postępowania.

Biorąc powyższe pod uwagę organ uznał, że fakt skazania prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu w pełni pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. cofnął J. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej.

Od tej decyzji J. S. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił organowi rażące naruszenie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy o broni i amunicji poprzez błędnie ich zastosowanie jako podstawy prawnej decyzji cofającej pozwolenie na broń bojową w sytuacji, gdy jego dotychczasowa postawa nie daje podstaw do domniemania, iż może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku prawnego. Zdaniem skarżącego organ I instancji dopuścił się również naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i 8.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazał, że skarżący popełnił przestępstwo przeciwko zdrowiu i życiu, (art. 157 § 1 kk), a więc wprost wskazane przez ustawodawcę, jako stwarzające obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przestępstwo to polega na spowodowaniu naruszenia czynności narządu ciała lub doprowadzeniu do rozstroju zdrowia innej osoby.

Nie ma przy tym znaczenia, że nie został za nie skazany, bo sąd warunkowo umorzył postępowanie karne. Z samego brzmienia art. 66 § 1 kk wynika, że warunkowe umorzenie postępowania może zostać orzeczone gdy, m.in., okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości, chociaż wina nie jest znaczna. Nie jest zatem możliwe zastosowanie warunkowego umorzenia postępowania karnego, jeżeli przestępstwo nie zostało popełnione - w takim przypadku możliwe jest tylko wydanie wyroku uniewinniającego.

Prawomocna ocena strony, wyrażona w wyroku umarzającym warunkowo postępowanie o czyn z art. 157 § 1 kk stanowi tylko prognozę, iż nie popełni ona w przyszłości przestępstwa. Nie jest ona jednak równoznaczna z oceną, iż strona nie naruszy przepisów prawa administracyjnego określającego zasady bezpiecznego posiadania i używania broni, a tym samym nie stworzy takiego zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, które nie jest stypizowane w kodeksie karnym lub innych ustawach jako przestępstwo. Dlatego też prawomocny wyrok sądu warunkowo umarzający postępowanie karne nie wiąże organu Policji w ocenie postępowania strony w kontekście art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. ocenie czy ustalony stan faktyczny stwarza podstawę do wyciągnięcia konsekwencji administracyjnoprawnych w postaci obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia.

Organ podkreślił, że od posiadaczy broni organy Policji wymagają, z uwagi na ścisły związek tego prawa ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, nieskazitelnej postawy, a strona dopuszczając się przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu takiej postawy nie wykazała.

W przedmiotowej sprawie obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika z faktu, iż strona popełniła przestępstwo przeciwko zdrowiu i życiu i to przy użyciu broni palnej, a więc takie, które sam ustawodawca zakwalifikował do czynów uzasadniających obawę użycia broni w sposób, o którym mowa w tym przepisie.

W zakresie bowiem ustalania przesłanek faktycznych i prawnych cofnięcia prawa do posiadania broni, prawomocne wyroki sądów, potwierdzające fakt popełnienia przestępstwa (a z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie) wiążą organy Policji w postępowaniu administracyjnym.

J. S. wymienione powyżej przestępstwo popełnił, a więc jako posiadacz tak szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie I na broń, utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni i w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Organy Policji prowadzą bowiem rygorystyczną politykę w zakresie zachowania pozwoleń na broń osobom, które dopuszczają się naruszeń ładu prawnego. Sam ustawodawca stoi na stanowisku, iż osobom posiadającym pozwolenie na broń, które popełniają przestępstwa m.in. przeciwko zdrowiu i życiu, a takiego właśnie strona się dopuściła, prawo to winno być cofnięte na podstawie dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a zatem nie przewidziano innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W takich przypadkach ustawodawca nadał więc priorytet interesowi społecznemu nad indywidualnym interesem obywatela.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, iż wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejsza sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto, nie dopuścił się w sprawie obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na całym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Ponadto stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. S. zarzucił organowi:

1. naruszenie prawa materialnego wymienionego w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 31 października 2009 r., poprzez błędne uznanie, że fakt warunkowego umorzenia postępowania karnego nie pozwala na przyjęcie, iż w stosunku do skarżącego nie istnieje obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz błędne uznanie, iż skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego w sytuacji, gdy jego dotychczasowa postawa oraz właściwości i warunki osobiste, a także dotychczasowy sposób życia wykazują, iż będzie on przestrzegać porządku publicznego;

2. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez dowolne pominięcie dowodów wskazujących na brak obaw co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i nieustalenie przesłanki uzasadniającej obawę użycia przez skarżącego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, nie podjęcie kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyjaśnienia sprawy i obowiązku wyczerpującego zgromadzenia, rozpatrzenia i ocenienia materiału dowodowego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi J. S. wskazał, iż wyrokiem Sądu Rejonowego do [...], sygn. akt [...], z dnia [...] października 2011 r. postępowanie karne wobec niego o popełnienie czynu z art. 160 § 1 kk w zw. z art. 157 § 2 kk, tj. o to że w dniu [...] września 2007 r. w [...] przy ul. [...] naraził inną osobą na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że oddał w jej kierunku strzał z broni palnej krótkiej [...], co skutkowało ugodzeniem jej w [...] po uprzednim rykoszetowaniu pocisku po twardej, płaskiej powierzchni powodując u niej obrażenia naruszające czynności narządu poniżej 7 dni, zostało warunkowo umorzone. Skarżący wskazał, iż do opisanego wyżej zdarzenia przyczynił się sam poszkodowany, ponieważ chciał dokonać zaboru [...] należącego do skarżącego. Używając broni skarżący chciał odstraszyć pokrzywdzonego, a do zranienia go doszło wskutek rykoszetu, na który skarżący nie miał żadnego wpływu, zaś broń skarżący dostał właśnie w celu ochrony osobistej. W zaskarżonych decyzjach obydwa organy Policji notorycznie popełniały błąd twierdząc, iż skarżący dopuścił się przestępstwa z art. 157 § 1 kk, co świadczy o niekompletnym i powierzchownym podejściu do sprawy.

Nadto, jak wskazuje skarżący powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, prawomocny wyrok umarzający postępowanie karne nie jest wyrokiem skazującym, co wynika z zastosowania wykładni gramatycznej, bowiem sąd w takim wyroku nie orzeka o winie i nie skazuje sprawcy, a tym samym nie stanowi przesłanki obligatoryjnej do cofnięcia pozwolenia na broń.

W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ wskazał, iż faktycznie, mimo przytoczenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowego opisu czynu przypisanego J. S. w wyroku, omyłkowo wskazano, iż jest to przestępstwo z art. 157 § 1 kk, a nie - jak zakwalifikował je sąd karny, tj. z art. 160 § 1 kk w zb. z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Błąd ten nie miał żadnego wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, ponieważ nie zmienia faktu, iż skarżący dopuścił się umyślnego przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu człowieka, w warunkach kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy (czyn wyczerpywał znamiona określone w dwóch przepisach ustawy), co więcej - przy użyciu broni palnej, zaś z materiału dowodowego zebranego w postępowaniu karnym, dopuszczonego jako dowód w postępowaniu administracyjnym, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie wynika, aby poszkodowany chciał mu cokolwiek odebrać (np. [...], która to okoliczność pojawia się dopiero w przedmiotowej skardze skarżącego na decyzję administracyjną), natomiast według skarżącego miał on wspólnie z młodą kobietą demolować zaparkowane w pobliżu miejsca zamieszkania skarżącego samochody (np. k. [...] t. I, k. [...] t. II, k. [...] t. II) . Skarżący nie doznał też podczas zdarzenia jakiegokolwiek uszczerbku, na jego ciele nie stwierdzono żadnych obrażeń (protokół przesłuchania policjantki M. P. - k. [...] t. II oraz protokół zatrzymania osoby - k. [...] t. II). Nie ulega też wątpliwości, że skarżący dopuścił się przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, choć nie został za nie ukarany, ponieważ postępowanie w tej sprawie zostało warunkowo umorzone. Jak bowiem słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji, zastosowanie dobrodziejstwa tej instytucji prawa karnego nie jest możliwe, jeżeli nie spełnione byłyby warunki określone w art. 66 § 1 kodeksu karnego, czyli m.in. jeżeli w toku postępowania karnego nie zostałyby ustalone: wina sprawcy i nie budzące wątpliwości okoliczności popełnienia czynu.

Skoro zatem ustawodawca uznał, iż obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego uzasadnia już tylko samo toczące się przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń postępowanie karne o przestępstwo wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, to logicznym jest wniosek, iż za przesłankę takiej obawy należy uznać wyrok potwierdzający popełnienie takiego przestępstwa, choć uwalniający jego sprawcę od kary wskutek warunkowego umorzenia postępowania karnego na podstawie art. 66 § 1 kodeksu karnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana pod tym względem zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim zgodzić się należy z organem, iż zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. nr 38, poz. 195) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Z uwagi zatem na fakt, iż postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia stronie pozwolenia na broń zostało wszczęte [...] października 2007 r., tj. przed wejściem w życie nowych przepisów, postępowanie powinno być prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52 poz. 525 ze zm.).

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz.525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową był fakt popełnienia czynu z art. 160 § 1 kk w zb. z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w następstwie czego Sąd [...] dla [...] w [...] prawomocnym wyrokiem z dnia [...] października 2011 r., sygn. akt [...] warunkowo umorzył postępowanie karne na okres próby dwóch lat wobec J. S. oskarżonego o to, że naraził inną osobę na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że oddał w jej kierunku strzał z broni palnej krótkiej, co skutkowało ugodzeniem jej w [...] po uprzednim rykoszetowaniu pocisku od twardej, płaskiej powierzchni, powodując u niej obrażenia naruszające czynność narządu ciała poniżej 7 dni.

Decyzja wydana w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o broni i amunicji jest decyzją mającą charakter związania administracyjnego, co oznacza, że organ administracji w przypadku stwierdzenia określonego stanu faktycznego przewidzianego ustawą (w przedmiotowej sprawie jest to stan opisany w art. 15 ust. 1 pkt 6 wyżej wskazanej ustawy) ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń. Należy jednak dodać, iż art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy nie formułuje stanu faktycznego, będącego podstawą wydania decyzji związanej, w sposób jednoznaczny, lecz w sposób stwarzający w dużej mierze właściwemu organowi administracji pole do oceny, czy przesłanka, od której spełnienia uzależnione jest zastosowanie normy prawa (art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o broni i amunicji - cofnięcie pozwolenia na broń), istnieje, czy nie.

W rozpoznawanej sprawie organy dokonały błędnych ustaleń tak faktycznych, jak i prawnych, co przejawia się przede wszystkim w przyjęciu, iż warunkowe umorzenie postępowania karnego przez Sąd, jest równoznaczne ze skazaniem. Zarówno poglądy doktryny, jak również orzecznictwo w tym zakresie, nie pozostawiają wątpliwości, że warunkowe umorzenie postępowania karnego [...], nie jest formą ani odmianą warunkowego skazania (por. uchwała połączonych Izb Karnej i Wojskowej Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1971 r., sygn. akt VI KZP 26/69, [OSNKW 1971, z. 3, poz. 33). Z kolei B. Kunicka-Michalska stwierdziła, że warunkowe umorzenie jest stosowane "nie tylko zamiast kary, lecz zamiast wyroku skazującego" (w: E. Bieńkowska, B. Kunicka- Michalska, G. Rejman, J. Wojciechowska, Kodeks kamy, Część ogólna, Warszawa 1999 r., s. 107). Podobne stanowisko zawarł Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 22 grudnia 1993 r., sygn. akt I KZP 34/93 (OSNKW 1994, z. 1-2, poz. 9).

Niewątpliwie warunkowe umorzenie postępowania karnego zawiera w sobie stwierdzenie popełnienia przestępstwa. Jednakże wyrok o warunkowym umorzeniu postępowania karnego nie może być w toku prowadzonego postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń wyłącznie jedynym elementem materiału dowodowego i stanowić wyłączną przesłankę wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Okoliczność, że w stosunku do skarżącego toczyło się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu zakończone wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie, powinna być przez organ rozważane w toku postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń, jednak ustalenia zawarte w orzeczeniu w warunkowym umorzeniu powinny podlegać swobodnej ocenie organu na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie organy Policji były zobowiązane przeprowadzić postępowanie dowodowe, które umożliwiłoby dokonanie oceny istnienia, bądź nieistnienia "uzasadnionej obawy", o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w szczególności zebrać i poddać wnikliwej ocenie wszystkie istotne w sprawie dowody, w tym znajdujące się w aktach administracyjnych opinie o stronie z miejsca zamieszkania, orzeczeń lekarskich i psychologicznych.

Natomiast przyjęta przez organy Policji argumentacja zawarta w zaskarżonych decyzjach, zdaniem Sądu, jest niewystarczająca od uznania, że obawy, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, były w przypadku strony obiektywne, zasadne i jako takie winny skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Nie można zgodzić się z interpretacją prawa przyjętą przez organy Policji, że sam fakt popełnienia każdego przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu, nawet gdy nie nastąpiło skazanie za to przestępstwo, automatycznie uzasadnia tę obawę, a co za tym idzie - powinno skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. Pogląd ten jest zbyt daleko idący i nie ma oparcia w treści przepisów art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

Wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wskazywał, że w zakresie dotyczącym pozbawienia uprawnień wynikających z ustawy należy unikać wszelkiej arbitralności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1277/09, II OSK 1991/10

Generalnie więc, mając na uwadze powyższe rozważania, podkreślić należy, że skoro pomimo wszczęcia postępowania administracyjnego w 2007 r. nie zakończono tego postępowania wydaniem decyzji w momencie w jakim przedstawiono stronie zarzut popełnienia przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu, lecz dopiero w chwili uzyskania prawomocnego wyroku sądu powszechnego umarzającego postępowanie karne, to nie budzi wątpliwości Sądu, że w takiej sytuacji tylko skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, z mocy samego prawa oznacza, że istnieje obawa, że sprawca tych przestępstw (osoba podejrzana) może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Właściwy organ Policji ma w takiej sytuacji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. Natomiast wydanie wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne nie przesądza samo przez się istnienia obawy, że broń może zostać użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Po stronie organu Policji nie aktualizuje się zatem automatycznie obowiązek cofnięcia posiadaczowi tego pozwolenia, gdyż konieczne jest dokonanie oceny, czy istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Wywody organów Policji w odniesieniu do wystąpienia uzasadnionej obawy użycia przez Jacka Szarejko broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego pozostają w sprzeczności z wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z dnia [...] października 2011 r., sygn. akt [...] warunkowo umarzającym, na podstawie m.in. art. 66 § 1 kk, postępowanie karne w stosunku do skarżącego. Już z treści wskazanego przepisu wynikają wprost wymogi, jakie muszą być spełnione, by można było zastosować tę instytucję. Są nimi w szczególności nieznaczna wina i społeczna szkodliwość czynu, a nade wszystko okoliczność, że postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy tryb życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni przestępstwa.

W tej sytuacji trudno dociec na jakiej podstawie, przy takiej prognozie Sądu, a nadto pomimo pozytywnej opinii z miejsca zamieszkania skarżącego, organy Policji uznały, że zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Wskazane uchybienia miały istotny wpływ na treść wydanych w sprawie rozstrzygnięć, co powoduje konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

Rozpoznając sprawę ponownie, organ winien mieć na względzie poczynione rozważania oraz wnikliwie przeanalizować możliwość zastosowania w stanie faktycznym sprawy tych przepisów ustawy o broni i amunicji, które dotyczą cofania pozwolenia na broń.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy, natomiast o kosztach na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a.