Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 698/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 73
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 10, art. 11, art. 12
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 220 ust. 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia del. WSA Krystyna Czajecka – Szpringer Protokolant Paulina Piasecka po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "F. P." Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 171/09 w sprawie ze skargi "F. P." Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G.; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w G. na rzecz "F. P." Spółki z o.o. w K. 512 (pięćset dwanaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I

Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę "F. P." Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] stycznia 2009 r. w przedmiocie określenia cła antydumpingowego.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy: w dniu [...] lipca 2005 r. skarżąca zgłosiła do procedury uszlachetniania czynnego w systemie ceł zwrotnych towar w postaci tkanin. Zgłoszeniu celnemu nadano nr [...]. Naczelnik Urzędu Celnego w S. decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. określił zgłaszającej towar Spółce kwotę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 3.075 zł. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że sprowadzona w 2005 r. tkanina o nazwie "C." jest tożsama z towarem o tej samej nazwie, sprowadzonym w przez Spółkę w latach późniejszych a będącym przedmiotem analizy Laboratorium Izby Celnej w G. w latach 2006-2007. Tkaninie o nazwie "C." organ nadał kod CN 5407 52 00 00 uwzględniając wyniki badań laboratoryjnych próbek tkaniny oraz w oparciu o Ogólne Reguły Interpretacyjne Nomenklatury Scalonej. Organ określił wysokość cła antydumpingowego uwzględniając fakt, że producent – H. [...] Ltd. - znajdował się w wykazie producentów z art. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE Nr L 240 z dnia 16.09.2005 r., s. 1), którym przyznano status podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych, oraz przyjmując stawkę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 14,1% od wartości celnej towaru. W oparciu o art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo celne organ zaniechał pobrania odsetek uznając, że Spółka nie działała w złej wierze. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] stycznia 2009 r. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, iż tkaniny typu "C." objęte zgłoszeniem celnym z 2005 r. są tożsame z wymienionymi w sprawozdaniu z badań laboratoryjnych z 2006 r.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 220 ust. 1 i ust. 2 lit. b Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE Nr L 302 z dnia 19.10.1992 r., s. 1 ze zm., dalej jako: WKC) organ odwoławczy zauważył, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu [...] lipca 2008 r., a kwota należności celnej została zarejestrowana następnego dnia w systemie komputerowym, a więc w terminie, gdyż termin na retrospektywne zaksięgowanie zgodnie z art. 220 ust. 1 WKC mijał w sprawie w dniu [...] lipca 2008 r. Nadto wskazano, że powoływana przez Spółkę Wiążąca Informacja Taryfowa została wydana dla niemieckiej firmy i tylko ona mogła się na nią powoływać.

Sąd pierwszej instancji uzasadniając oddalenie skargi wskazał, że nie podzielił jej zarzutu, jakoby organ świadomie zastępując konieczność uzyskania dowodów w sprawie oparł się na domniemaniu. Bazując na badaniach próbek towaru przeprowadzonych w latach 2006 i 2007 organ wyprowadził wniosek, iż jest to ten sam towar, który objęty był zgłoszeniem celnym z lipca 2005 r. Z analizy dokumentów dołączonych do zgłoszeń celnych z 2005 r. Sąd wywiódł, że zarówno importowane przez skarżącą tkaniny w tym okresie, jak też w latach 2006 – 2007, tj. kiedy to organ dysponował próbkami przywożonych tkanin i poddał je badaniu laboratoryjnemu, pochodziły od tego samego producenta, faktury wystawione są przez tego samego kontrahenta zagranicznego, a kody tkanin znajdujące się na przedmiotowych fakturach pokrywają się ze sobą. W oświadczeniu z dnia 19 grudnia 2006 r. Spółka potwierdziła, że tkanina o nazwie "C." jest dostarczana przez firmę H. [...] Ltd. z siedzibą w Chinach dla firmy A. [...] GmbH z siedzibą w Niemczech. Jednym z jej klientów jest firma I. [...] AG - główny dostawca tkanin dla skarżącej. Jednocześnie firma A. [...] GmbH w piśmie z dnia 6 grudnia 2006 r. potwierdziła, że w towar "C." zaopatruje się tylko u jednego producenta w Chinach i zaopatrywała się tam również w poprzednich latach. W piśmie tym producent tkaniny, firma H. [...] Ltd. potwierdziła, że dostarcza do firmy A. [...] GmbH swój produkt "C." od długiego czasu i według jej wiedzy jest jedynym dostawcą tej tkaniny dla firmy A. [...]. W tych okolicznościach Sąd za uprawniony uznał wniosek organu, że przywożona w 2005 r. tkanina o nazwie handlowej "C." ma cechy identyczne z tkaniną o tej samej nazwie stanowiącą przedmiot analiz w latach późniejszych. W aktach sprawy brak jest natomiast dokumentów świadczących o tym, by istotne cechy tkaniny "C." uległy zmianie od czasu przeprowadzenia badań.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji klasyfikacji importowanego towaru należało dokonać z zastosowaniem reguły 3 b) ORINS uwzględniając przy tym treść pkt VIII uwag wyjaśniających do reguły 3. Mając na uwadze powyższe, organy zasadnie uznały, że to skład winien decydować o klasyfikacji taryfowej tkaniny. Warstwę wierzchnią tkaniny stanowiły ciągłe, teksturowane włókna poliestrowe w ilościach od 97,16% do 99,9% w zależności od asortymentu. Tym samym należało ją zaklasyfikować do podpozycji CN 5407 52 00 00, tak jak to uczyniły organy celne. Konsekwencją zmiany klasyfikacji taryfowej było naliczenie przez organ celny ostatecznego cła antydumpingowego przy zastosowaniu prawidłowej stawki 14,1%. Skarżąca dokonując klasyfikacji taryfowej towaru sugerowała się stanowiskiem niemieckich organów celnych, stąd w ocenie Sądu, organy zasadnie uznały, że stanowi to, w myśl art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), przesłankę do odstąpienia od poboru odsetek.

Uznając za nietrafny zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 220 ust.1 i ust. 2 lit. b WKC Sąd podał, że organ zachował termin na retrospektywne zaksięgowanie kwoty należności celnych, a nawet gdyby do takiego przekroczenia doszło, nie stanowi to przeszkody do dokonania tej czynności. ETS uznaje bowiem, że jest to termin w pewnym sensie techniczny, mający znaczenie dla prawidłowości rozliczeń między krajem członkowskim a Wspólnotą, której dochód stanowią cła.

Sąd nie uznał za zasadny zarzut, iż organ objął kontrolą w pierwszej kolejności zgłoszenia celne z datą późniejszą a następnie dopiero dokonał weryfikacji zgłoszenia z 2005 r., stwierdzając, że organ wydając decyzję nie przekroczył terminu trzyletniego od dnia powstania długu celnego (art. 221 ust. 3 WKC).

Nadto, w ocenie Sądu pierwszej instancji, organ szczegółowo i przekonująco wyjaśnił z jakich przyczyn przywołana przez skarżącą Wiążąca Informacja Taryfowa nie mogła stanowić dowodu w zakresie, o jaki Spółka wnosiła. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

II

W skardze kasacyjnej "F. P." Spółka z o.o. domagała się uchylenia wyroku Sądu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. oraz zasądzenia niezbędnych kosztów postępowania wywołanych wniesieniem skargi kasacyjnej według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 86 Prawa celnego i art. 11 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE Nr L 253 z dnia 11.10.1993 r., s. 1), poprzez niedopuszczenie dowodu z Wiążącej Interpretacji Taryfowej, wydanej przez niemieckie władze celne,

b) art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej przez sprzeczność ustaleń organu pierwszej instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym,

c) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego, tj. zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych,

2) prawa materialnego mające wpływ na rozstrzygnięcie, poprzez obrazę treści art. 220 ust. 1 i ust. 2 lit. b WKC poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zachowano przewidziany w tym przepisie termin na dokonanie zaksięgowania retrospektywnego względnie zaksięgowanie retrospektywne nastąpiło w następstwie błędu organu celnego, który nie mógł zostać wykryty przez stronę.

W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej Spółka wskazała, że u podstaw zaskarżanej decyzji, stoją jedynie domniemanie i wnioskowanie, bowiem nie można wykazać, że sprowadzone przez nią towary w 2005 r. zostały zaklasyfikowane nieprawidłowo w zgłoszeniu celnym. Decyzja nie może być oparta na domniemaniu stanu faktycznego, zgodnie z którym sprowadzone w 2005 r. tkaniny o nazwie handlowej "C." są tożsame z tkaninami o tej samej nazwie będącymi przedmiotem analizy laboratoryjnej w latach 2006 i 2007. Organ celny pomijając przeprowadzenie rzetelnego postępowania dowodowego naruszył art. 122, art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej.

Nadto podniesiono, że organ wszczął postępowanie w sprawie po wcześniejszym przeprowadzeniu postępowania w sprawie zgłoszeń celnych za lata 2006 i 2007 oraz po przeprowadzeniu w okresie od lipca do września 2007 r. kontroli u skarżącego. Organ wybiórczo zadecydował o przeprowadzeniu postępowania kontrolnego w stosunku do niektórych lat a w odniesieniu do innych zwlekał do momentu, w którym skuteczna obrona przeciw zarzutom kontroli została znacznie utrudniona, czym naruszył zasadę zaufania obywateli do organów określoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Spółka nie zgodziła się z twierdzeniem Sądu, iż terminem od którego należy liczyć 2 dni do dokonania zaksięgowania retrospektywnego jest dzień wydania decyzji przez organ celny, wskazując na brzmienie art. 220 ust. 1 WKC, zgodnie z którym termin do dokonania tej czynności jest liczony od dnia, w którym organy dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika. Spółka stwierdziła, że od momentu w którym organ wiedział o sytuacji, na podstawie której wydał zaskarżoną decyzję i mógł obliczyć kwotę należną minęły nie dni, a miesiące.

Nadto w ocenie kasatora Wiążąca Informacja Taryfowa wydana przez niemieckie władze celne, dotycząca sprowadzanych materiałów powinna zostać uwzględniona przez organ w postępowaniu, stosownie do art. 11 Rozporządzenia N 2454/93, zgodnie z którym wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne jednego z Państw Członkowskich od 1 stycznia 1991 r. staje się wiążąca w tym samym stopniu dla właściwych organów wszystkich Państw Członkowskich. Jednocześnie zgodnie z art. 86 Prawa celnego jako dowód w postępowaniu można przyjąć dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. W świetle powyższych okoliczności zdaniem Spółki nie zaistniały przesłanki do zaksięgowania retrospektywnego określonej w zaskarżonej decyzji należności, a gdyby nawet przyjąć odmienne stanowisko, to i tak brak jest podstaw do zaksięgowania retrospektywnego tej należności z przyczyn wskazanych w art. 220 ust. 2 lit. b WKC.

Dyrektor Izby Celnej w G. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W obrębie tej podstawy kasacyjnej skarżąca Spółka stawiając szereg zarzutów wykazuje, że Sąd I instancji bezpodstawnie oddalił skargę, w sytuacji gdy organ celny z naruszeniem art. 121, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej, a także art. 86 Prawa celnego i art. 11 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie przeprowadził postępowania dowodowego, orzekając wyłącznie na podstawie wyników badań próbek tkanin o nazwie handlowej "C." przeprowadzonych w latach 2006 i 2007 i odnosząc te wyniki do towarów sprowadzonych w 2005 r.

Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 73 Prawa celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej. Przepisy tego działu zawierają szereg zasad, których przestrzeganie przesądza o prawidłowości prowadzonego postępowania. Przepisy te z jednej strony dają organowi uprawnienia do podjęcia czynności mających na celu takie wyjaśnienie stanu faktycznego, aby możliwe było podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia, natomiast z drugiej strony nakładają na organ obowiązek czuwania nad jego przebiegiem. W toku postępowania organy celne powinny więc prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów (art. 121) oraz podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 122). Powołany wyżej przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, znajdującą rozwinięcie w art. 187 Ordynacji podatkowej, nakazującej organowi podatkowemu zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie materiału dowodowego. Materiał dowodowy jest zupełny, jeśli zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1).

Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc powyższe uwagi do realiów rozpatrywanej sprawy, stwierdza, że organy celne przeprowadziły postępowanie z naruszeniem wyżej powołanych przepisów, i nie podziela w tym zakresie przeciwnego poglądu Sądu I instancji.

Rada Unii Europejskiej Rozporządzeniem Nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz tkanin pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej objętych między innymi przyjętym przez organ celny kodem TARIC 5407 52 00 00. Dla zakwalifikowania określonej tkaniny do tego kodu niezbędne jest wykazanie, iż zawiera ona co najmniej 85% włókien ciągłych poliestrowych.

Z akt sprawy wynika, że tkaniny objęte badanym zgłoszeniem celnym i tkaniny sprowadzone w latach 2006 i 2007 pochodzą od tego samego producenta, faktury dotyczące tych tkanin zostały wystawione przez tego samego kontrahenta zagranicznego, a symbole (kody przypisane tkaninom) wyszczególnione w tych fakturach pokrywają się ze sobą, tzn. każdy kod towaru odpowiada konkretnej barwie tkaniny. Organ celny uznał zatem, że przywiezione w 2005 r. tkaniny o nazwie handlowej "C." są tożsame z towarem (tkaninami o tej samej nazwie) będącymi przedmiotem analiz w latach 2006 i 2007, a rodzaj i skład importowanych tkanin potwierdzony w sprawozdaniach z badań laboratoryjnych wskazuje zaś na to, że towar zgłoszony w 2005 r. winien być zaklasyfikowany do innego kodu Wspólnej Taryfy Celnej niż deklarowany przez Spółkę.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organów celnych, iż przywożona w 2005 r. tkanina o nazwie handlowej "C." ma cechy identyczne z towarem (tkaniną o tej samej nazwie) stanowiącym przedmiot analiz w latach późniejszych. Wskazał też, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów świadczących o tym, by istotne cechy, takie jak skład i struktura tkaniny "C.", uległy zmianie od czasu przeprowadzenia badań laboratoryjnych.

Umknęło jednak uwadze Sądu I instancji, iż obowiązkiem organu, niezależnie od inicjatywy strony, było ustalenie stanu faktycznego i w tym celu zebranie wystarczającego materiału dowodowego dla ustalenia składu surowcowego tkanin sprowadzanych przez Spółkę w 2005 r. Organ chcąc zastosować wyniki analiz laboratoryjnych dotyczące próbek tkanin sprowadzonych w latach 2006 i 2007 do kwalifikacji tkanin sprowadzonych w 2005 r. winien udowodnić, iż tkaniny te były identyczne. Bez wcześniejszego wykazania, że istotne cechy, takie jak skład i struktura tkaniny "C.", nie uległy zmianie do czasu przeprowadzenia badań laboratoryjnych, nie można uznać, że wyniki badań laboratoryjnych próbek tkanin pobranych w 2006 i 2007 r. świadczą o składzie surowcowym tkanin sprowadzonych w innych latach. Dowodem potwierdzającym identyczny skład tkanin sprowadzonych w 2005 r. i w latach 2006-2007 mogłyby być dokumenty pochodzące bezpośrednio od producenta towaru zawierające informacje na temat tkanin. Przedwczesne jest zatem twierdzenie organów podatkowych, zaaprobowane następnie przez Sąd I instancji, iż sprowadzane w 2005 r. tkaniny o nazwie handlowej "C." są tożsame z tkaninami o tej samej nazwie będącymi przedmiotem analizy laboratoryjnej w latach 2006 i 2007.

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 86 Prawa celnego i art. 11 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 ustanawiających przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady(EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, przypomnieć należy, iż zgodnie z wyżej omawianym przepisem art. 10 i art. 12 tego Rozporządzenia na wiążącą informację taryfową wydawaną przez organy celne może powoływać się tylko jej posiadacz i stanowi ona podstawę kwalifikacji towaru jedynie wobec osoby, na którą wystawiono informację. Powoływana przez Spółkę Wiążąca Informacja Taryfowa została wydana dla niemieckiej firmy – kontrahenta Spółki. Zgodnie zatem z przytoczonymi wyżej przepisami dokument ten nie ma mocy wiążącej wobec Spółki F. P. i nie może stanowić podstawy dla dokonania klasyfikacji taryfowej tkanin przez nią sprowadzanych. Jest jednak dowodem w sprawie, a więc powinien zostać poddany ocenie organów celnych, zgodnie z wyżej powołaną zasadą prawdy obiektywnej. Zawartego w decyzji celnej twierdzenia, iż Spółka nie jest adresatem powoływanej przez nią Wiążącej Informacji Taryfowej, a więc Informacja ta nie może stanowić podstawy klasyfikacji sprowadzonych tkanin, nie można uznać za ocenę tego dokumentu dokonaną zgodnie z art. 187 Ordynacji podatkowej.

W ramach podstawy naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji obrazę art. 220 ust. 1 i ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że zachowano przewidziany w tym przepisie termin na dokonanie zaksięgowania retrospektywnego, względnie zaksięgowanie retrospektywne nastąpiło w następstwie błędu organu celnego, który nie mógł zostać wykryty przez stronę. Zarzut ten w zakresie właściwego zastosowania wskazanych przepisów jest przedwczesny, gdyż, o czym już była mowa, ustalenia faktyczne są niewystarczające do dokonania ich subsumpcji. Odnosząc się zatem jedynie do kwestii błędnej wykładni powołanych przepisów wskazać należy, że w tym zakresie zarzut ten jest nieusprawiedliwiony.

Zgodnie z treścią art. 220 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowanie kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne).

Należy wyjaśnić, iż retrospektywne zaksięgowanie kwoty należności celnych następuje poprzez decyzję wydaną na podstawie art. 220 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz art. 51 ustawy Prawo celne, którą organ celny rozstrzyga o wysokości kwoty należności celnych oraz o retrospektywnym jej zaksięgowaniu. Nadto zgodnie ze stanowiskiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, przedstawionym w orzeczeniu z dnia 26 listopada 1998 r., sygn. C 370/96, termin określony w art. 220 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego jest terminem w pewnym sensie technicznym, odnoszącym się do technicznych działań podejmowanych przez organy celne. Ma on znaczenie dla prawidłowości rozliczeń między krajem członkowskim a Wspólnotą, której dochód stanowią cła. W wypadku naruszenia tego terminu państwo członkowskie zobowiązane jest do uiszczenia odsetek za zwłokę (zob. Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz pod redakcją W. Morawskiego wyd. Wolters Kluwer Polska, 2007 r. str. 927). Takiej wykładni art. 220 ust. 1 WKC dokonał Sąd I instancji i wykładnia ta jest prawidłowa.

Natomiast zarzut naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez jego błędną wykładnię jest nieusprawiedliwiony z tej przyczyny, iż w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku Sąd I instancji nie dokonywał wykładni tego przepisu w ogóle.

Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. i art. 203 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.