Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 764/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6343 Świadczenia pieniężne z tytuły pracy przymusowej
Hasła tematyczne: Kombatanci
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 3, art. 153, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 par. 1, art. 80, art. 145 par. 1 pkt 4 i pkt 6, art. 148 par. 1 i 2, art. 149 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 marca 2021 r. sprawy ze skargi S. R. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie odmowy przyznania uprawnień do świadczenia pieniężnego oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (określany dalej w skrócie jako "Szef Urzędu"), po rozpoznaniu wniosku S.R. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] r. Nr [...].

Jak wynika z akt sprawy decyzją z [...] [...] r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy własną decyzję z [...] [...] r. o odmowie przyznania S.R. uprawnienia do świadczenia na podstawie ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o osobach deportowanych do pracy przymusowej oraz osadzonych w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1168 – dalej w skrócie "ustawa"). W ustawowym terminie strona nie złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W dniu 31 grudnia 2018 r. do organu wpłynął nowy wniosek strony, który został doprecyzowany w piśmie wnioskodawcy z 18 marca 2018 r. W korespondencji prowadzonej z Urzędem, S.R. wskazał, iż wnosi o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Postanowieniem z [...] marca 2019 r. Szef Urzędu odmówił S.R. wznowienia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. organ utrzymał w mocy postanowienie z [...] marca 2019 r.

Wyrokiem z 13 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 449/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie, podnosząc że w sprawie należało wyjaśnić stronie wszystkie okoliczności jakie wiążą się z zastosowaniem w praktyce jednego z trybów nadzwyczajnych przewidzianych w k.p.a.

Po wykonaniu zaleceń WSA w Łodzi zawartych w wyroku z 13 listopada 2019 r., Szef Urzędu postanowieniem z [...] r., wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 6, art. 148 § 1, art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 – dalej w skrócie "k.p.a."), odmówił wznowienia postępowania.

Pismem z 10 sierpnia 2020 r. S.R. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponieważ wydana decyzja jest dla niego bardzo krzywdząca.

Postanowieniem z [...] r. Szef Urzędu, na podstawie art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1, art. 149 § 3, art. 148 § 2, art. 150 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] r.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ stwierdził, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnych wyrażona w art. 16 § 1 k.p.a. Z przepisu tego wynika, że jednym ze sposobów weryfikacji decyzji ostatecznych jest wznowienie postępowanie mogące nastąpić jedynie w stosunku do decyzji ostatecznych i jedynie w przypadkach przewidzianych przepisami prawa. Przepisy dotyczące wznowienia postępowania mające charakter szczególnej i zupełnej regulacji prawnej, które w drodze wyjątku i tylko w określonych sytuacjach dopuszczają możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Zgodnie z art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W postępowaniu tym w pierwszej kolejności ocenia się okoliczności stanowiące podstawę wznowienia oraz ustala ich wpływ na byt zapadłej w sprawie decyzji ostatecznej. Po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. organ administracji wydaje decyzje, o której mowa w art. 151 k.p.a. Organ zauważył, że aby podstawa wznowienia, na której swój wniosek opiera strona mieściła się w katalogu przewidzianym w art. 145 § 1 k.p.a. ustawodawca wymaga by wniosek taki został złożony w miesięcznym terminie. Art. 148 § 2 k.p.a. stanowi, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wniesienie takiego podania z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. skutkuje wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.).

Strona jako podstawę wznowienia postępowania wskazała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W tej sprawie kwestia ustalenia dochowania przez stronę terminu nie wymaga prowadzenia szczególnie skomplikowanego postępowania dowodowego, bowiem decyzja ostateczna o odmowie przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego przewidzianego w ustawie z dnia 31 maja 1996 r. o osobach deportowanych... została doręczona stronie 4 listopada 2010 r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), natomiast wniosek o wznowienie postępowania nadano 31 grudnia 2019 r., a zatem z rażącym uchybieniem terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a.

Z kolei, na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu.

Jak wskazał organ, zgodnie z art. 4 ustawy z 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich uprawnienie do świadczenia jest przyznawane decyzją Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie wniosku zainteresowanej osoby i dokumentów oraz dowodów potwierdzających rodzaj i okres represji. Wynika stąd, że dla uzyskania potwierdzenia konieczne jest złożenie przez zainteresowanego wniosku oraz, o ile nie w pierwszej kolejności, poparcie wniosku odpowiednimi dowodami.

W ustalonym stanie faktycznym sprawy organ utrzymał w mocy postanowienie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S.R. wyraził swoje niezadowolenie z wydanego rozstrzygnięcia. Skarżący odnosząc się do stanowiska organu o doręczeniu decyzji stwierdził, że odwołanie mogło być wysłane w terminie i pewnie zostało zgubione przez organ. Zwrócił także uwagę, że znajduje się w trudnej sytuacji zdrowotnej, jest inwalidą o znacznym stopniu niepełnosprawności, po amputacji nogi i ma trudności w poruszaniu się. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie adwokata z urzędu.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonego postanowienia.

Postanowieniem z 17 listopada 2020 r. starszy referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. - w skrócie "p.p.s.a."), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Następnie stwierdzić trzeba, że sądy administracyjne stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie), jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz procesowymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd kontrolując w zakreślonych wyżej granicach legalność zaskarżonego postanowienia Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] r. utrzymującego w mocy własne postanowienie z [...] r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] r. utrzymującą w mocy własną decyzję tego organu z [...] [...] r. o odmowie przyznania S.R. uprawnienia do świadczenia pieniężnego na podstawie ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o osobach deportowanych do pracy przymusowej oraz osadzonych w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, stwierdził, że co do zasady odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa i brak jest jakichkolwiek podstaw do usunięcia ich z obrotu prawnego, jak oczekuje tego skarżący.

Dla oceny zgodności z prawem wydanych na gruncie rozpatrywanej sprawy postanowień kluczowe znaczenie ma wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 449/19, którym z mocy art. 153 p.p.s.a. związany był organ rozpatrujący ponownie sprawę wznowienia postępowania jak i związany jest obecnie skład orzekający tutejszego Sądu.

Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Związanie oceną prawną oznacza zakaz formułowania przez organy i sąd nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonymi wcześniej w orzeczeniu sądowym, i zobowiązanie do podporządkowania się im w pełnym zakresie. Ocena prawna może dotyczyć m.in. stanu faktycznego sprawy, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, kwestii zastosowania określonego przepisu do wydania rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie administracyjnej. Ocena prawna dotyczy tym samym całokształtu dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie. Z kolei wskazania są konsekwencją wyrażonej oceny prawnej odnośnie dotychczasowego postępowania i zawierają wytyczne co do sposobu postępowania w przyszłości.

W uzasadnieniu wspomnianego na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. uchylając zaskarżone przez S.R. postanowienie Szefa Urzędu z [...] kwietnia 2019 r. oraz poprzedzające je postanowienie z [...] marca 2019 r. o odmowie wznowienia postępowania stwierdził, że udzielone przez organ w niniejszej sprawie informacje nie zagwarantowały stronie rzeczywistej realizacji jej praw w zakresie możliwości skutecznego uruchomienia trybu weryfikacji decyzji z [...] r. Uchybienia te Sąd uznał za mające istotny wpływ na wynik kontrolowanej sprawy. W ocenie WSA w Łodzi, rzetelna informacja dla strony pozwoliłaby na ustalenie rzeczywistej woli wnioskodawcy, gdyż dawałaby możliwość wybrania innego trybu, np. stwierdzenia nieważności tej decyzji niewarunkowanego złożeniem wniosku w terminie miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji z dnia [...] r., zresztą, jak wskazano powyżej – strona podjęła próbę złożenia wniosku o "unieważnienie decyzji...". Niedopełnienie tych obowiązków – wobec faktu doręczenia ww. decyzji ponad 7 lat temu (29.11.2011 r.) - świadczy w istocie o prowadzeniu niniejszego postępowania przez organ z naruszeniem art. 7 i art. 8, a także art. 9 k.p.a. Z uwagi na powyższe, w ponownie prowadzonym postępowaniu organ administracji uwzględni wyżej przedstawioną ocenę prawną Sądu i rzetelnie poinformuje stronę o trybach kwestionowania decyzji z dnia [...] r. o odmowie przyznania świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej, wyjaśniając przy tym w zrozumiały dla niej sposób zwłaszcza te regulacje, których zastosowanie może wiązać się z negatywnymi konsekwencjami dla strony (tj. upływ terminu na złożenie wniosku i ewentualna konieczność złożenia wniosku o jego przywrócenie, konieczność wykazania określonych okoliczności), następnie organ stosownie do wskazań strony ustali jej rzeczywistą wolę w sprawie i na tej podstawie wyda w sprawie rozstrzygnięcie odpowiadające regulacjom znajdującym w niej zastosowanie.

Wobec powyższego dokonując oceny legalności wydanych po ponownym rozpoznaniu sprawy postanowień Szefa Urzędu należało w pierwszym rządzie zweryfikować, czy organ zastosował się do zaleceń wynikających z wydanego uprzednio na gruncie rozpatrywanej sprawy wyroku z 13 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 449/19. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w piśmie z 27 maja 2020 r. organ obszernie i rzeczowo wyjaśnił skarżącemu przesłanki jakie powinny zostać spełnione do uruchomienia trybów nadzwyczajnych służących weryfikacji decyzji ostatecznych, o których mowa w przepisach art. 154 k.p.a., art. 145 k.p.a., art. 156 k.p.a. i jednocześnie wezwał stronę do sprecyzowania trybu, w jakim domaga się rozpatrzenia wniosku z 31 grudnia 2018 r. W odpowiedzi skarżący w piśmie z 15 czerwca 2020 r. stwierdził, że domaga się "wznowienia postępowania w sprawie przyznania odszkodowania za pracę na rzecz III Rzeszy", a w piśmie z 12 lipca 2020 r. doprecyzował przesłanki wznowienia wskazując expressis verbis: "nie brałem udziału jako strona bez własnej winy nie brałem udziału w postępowaniu" i "decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu". Skarżący, jak prawidłowo ocenił organ, wnosił więc o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.

Godzi się w związku z tym wyjaśnić, że wznowienie postępowania administracyjnego jest obok postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji i postępowania o uchylenie lub zmianę decyzji na podstawie art. 154 i 155 k.p.a., jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych, unormowanym w przepisach art. 145 k.p.a. – 152 k.p.a. Tryby te są niekonkurencyjne, co oznacza, że nie mogą być stosowane zamiennie, a do ich uruchomienia konieczne jest spełnienie ściśle określonych przez ustawodawcę przesłanek. Przesłanki wznowienia postępowania nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji i odwrotnie przesłanki stwierdzenia nieważności nie mogą stanowić podstaw wznowienia postępowania. Celem rozważanego postępowania jest ocena decyzji ostatecznej wydanej w toku zwykłego postępowania administracyjnego z punktu widzenia wad kwalifikowanych zdefiniowanych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. W myśl art. 145 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a., na które to przesłanki powoływał się w rozpatrywanej sprawie skarżący w podaniu o wznowienie postępowania, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 149 § 3 i 4 k.p.a.). Organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji (art. 150 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: pkt 1 - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo pkt 2 - uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 k.p.a.).

W świetle przywołanych wyżej unormowań stwierdzić trzeba, że postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. Mianowicie, w ramach pierwszego etapu, tzw. wstępnego, właściwy organ administracji publicznej zobligowany jest ustalić, czy spełnione są łącznie przesłanki dopuszczalności wznowienia, a więc czy spełnione są przesłanki podmiotowe, przedmiotowe oraz, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie. Pozytywne ustalenia w tym zakresie powinny zakończyć się wydaniem przez organ administracyjny postanowienia o wznowieniu postępowania przewidzianego w art. 149 § 2 k.p.a., które otwiera drugi etap postępowania wznowieniowego, określany mianem postępowania rozpoznawczego, w trakcie którego organ bada, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie trzeba mieć na względzie fakt, że wszelkie czynności i rozważania merytoryczne na etapie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania są niedopuszczalne. Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania następuje wówczas, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu, określonego w art. 148 § 1-2 k.p.a. Jak podkreślano w literaturze i orzecznictwie, do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania może dojść również wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń wnioskodawcy wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji (por. M. Jaśkowska. Komentarz aktualizowany do art. 149 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1981/06 i z dnia 7 stycznia 2009 r. sygn. akt 1747/07, niepubl.).

W rozpatrywanej sprawie Szef Urzędu odmawiając wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z [...] r. prawidłowo przyjął, że w przypadku pierwszej powołanej przez skarżącego przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., termin jednego miesiąca na złożenie wniosku o wznowienie postępowania liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji upłynął, choć zamiast przepisu art. 148 § 2 k.p.a. omyłkowo powołał art. 148 § 1 k.p.a. Powyższe uchybienie, wobec wcześniejszego przytoczenia art. 148 § 2 k.p.a. pozostaje jednak bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika bowiem, że decyzja Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] r. została skutecznie doręczona skarżącemu. Odbiór przesyłki w dniu 29 listopada 2011 r. (a nie jak omyłkowo wskazał organ - 4 listopada 2010 r.) pokwitowała własnoręcznym podpisem żona T.R.. Skarżący nie skorzystał z prawnej możliwości zaskarżenia wspomnianego rozstrzygnięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, pomimo prawidłowego pouczenia o trybie i terminie wniesienia skargi. Co prawda na rozprawie przed tutejszym Sądem poprzedzającej wydanie wyroku z 13 listopada 2019 r. pełnomocnik skarżącego twierdził, że skarżący nie otrzymał decyzji z [...] r., to jednak obecnie w skardze strona podniosła, że decyzja została jej doręczona 4 listopada 2020 r. a organ zagubił odwołanie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie materiału dowodowego sprawy stwierdził, że w dniu 4 listopada 2020 r. doręczono skarżącemu decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] października 2010 r. utrzymującą w mocy własną decyzję tego organu z [...] września 2010 r. o odmowie przyznania stronie uprawnień do świadczenia pieniężnego. Powyższe decyzje na skutek uwzględnienia skargi S.R. zostały następnie uchylone mocą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 1553/10. Kontynuując postępowanie wyjaśniające Szef Urzędu wydał następnie decyzję z [...] r., utrzymaną w mocy decyzją z [...] r., względem której skarżący obecnie domaga się wznowienia postępowania administracyjnego. Oczywistym jest zatem, że termin, o którym stanowi art. 148 § 2 k.p.a. do złożenia podania o wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie został dochowany.

Jeśli chodzi o drugą przesłankę wznowienia postępowania, na którą powołał się skarżący a mianowicie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., to Szef Urzędu ograniczył się w tym wypadku do przytoczenia powyższego unormowania wraz z art. 4 ustawy, wywodząc że uprawnienie do świadczenia jest przyznawane decyzją Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie wniosku zainteresowanej osoby i dokumentów oraz dowodów potwierdzających rodzaj i okres represji. Wynika stąd – zdaniem organu - że dla uzyskania potwierdzenia konieczne jest złożenie przez zainteresowanego wniosku oraz, o ile nie w pierwszej kolejności, poparcie wniosku odpowiednimi dowodami. Stanowisko organu w tym zakresie jest co prawda niepełne, ponieważ w tym wypadku organ nie wypowiedział się jasno i rzeczowo, czy wniosek został złożony w terminie i z jakich konkretnych powodów wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. nie jest możliwe. Stwierdzone uchybienie pozostaje jednak bez istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ co do zasady odmowa wznowienia postępowania zarówno na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jak i w oparciu o art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. jest w pełni uzasadniona, przede wszystkim z uwagi na upływ terminu, o którym stanowi art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Dodatkowo jeśli chodzi o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. stwierdzić należy, że wydanie decyzji na podstawie art. 4 ustawy nie musi zostać poprzedzone uzyskaniem wymaganego prawem stanowiska innego organu.

Reasumując Sąd stwierdził, że wydane w rozpatrywanej sprawie postanowienia Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, pomimo dostrzeżonych wyżej drobnych uchybień, które nie rzutowały na wynik sprawy, odpowiadają przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do ich usunięcia z obrotu prawnego. Stanowisko organu o braku podstaw do wznowienia postępowanie w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. jest w pełni uzasadnione i zasługuje na aprobatę. W toku postępowania poprzedzającego wydanie kontrolowanych rozstrzygnięć organ zastosował się do wskazówek Sądu zawartych w wyroku z 13 listopada 2019 r. i z poszanowaniem reguł zdefiniowanych w art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. ustalił rzeczywistą intencję wnioskodawcy co do trybu nadzwyczajnego, w którym zamierzał on kwestionować ostateczną decyzję z [...] r. Zebrany w sprawie materiał dowodowy należy ocenić jako kompletny i poddany wnikliwej analizie zgodnie z art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.

dc