Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1321/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2017 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężna za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 4017 (cztery tysiące siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1224) w związku z art. 40 ust. 6 i ust. 12 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na spółkę S. sp. z o.o. z siedzibą w W. ("spółka") w wysokości 12.432 zł za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zezwolenia pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. [...] w rejonie ul. [...] w okresie od [...] czerwca 2009 r. do [...] sierpnia 2009 r. i umieszczenie w nim fundamentu reklamy o łącznej powierzchni rzutu poziomego 4,80 m2.

Organy za podstawę ww. decyzji przyjęły następujące ustalenia:

Zarząd Dróg Miejskich (ZDM), w decyzji nr [...] z dnia [...] września 2009 r., wymierzył poprzednikowi prawnemu spółki, tj. N. Sp. z o.o., karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie ul. [...] z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi i umieszczenie w nim fundamentu reklamy o łącznej powierzchni rzutu poziomego 4,80 m2.

Od ww. decyzji strona wniosła odwołanie do SKO w [...], które decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

Ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., ZDM wymierzył N. Sp. z o.o. karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie ul. [...] z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi i umieszczenie w nim fundamentu reklamy.

Od ww. decyzji strona wniosła odwołanie do SKO w [...], które decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

ZDM - ponownie rozpoznając sprawę - ustalił, że decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], udzielono N. S.A. zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie ul. [...] o powierzchni 4,80 m2 i umieszczenie w nim reklamy (dwustronnej) o łącznej powierzchni reklamowej 36,00 m2 w okresie od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] sierpnia 2008 r. W punkcie 8i załącznika Nr 2 pt. "Warunki zajęcia pasa drogowego i umieszczenia reklamy", będącego integralną częścią ww. decyzji, zarządca drogi określił, iż wnioskodawca zobowiązany jest do usunięcia reklamy i doprowadzenia miejsca jej ustawienia do stanu poprzedniego oraz powiadomienia o tym zarządu drogi w przypadku wcześniejszej rezygnacji, cofnięcia lub wygaśnięcia decyzji. Na podstawie zaś pkt 9 ww. załącznika do decyzji, każdorazowe zajęcia pasa drogowego w celu montażu i demontażu nośnika reklamowego wymaga uzyskania zgody ZDM.

Od ww. strona nie wniosła odwołania z związku z czym stała się ona ostateczna.

W dniu [...] września 2008 r. spółka N. Sp. z o.o. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie ul [...] w celu umieszczenia w nim reklamy (dwustronnej) o łącznej powierzchni reklamowej 36,00 m2 w okresie od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] kwietnia 2010 r. W odpowiedzi ZDM, decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r., odmówił wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w ww. zakresie.

Od ww. decyzji strona nie wniosła odwołania i tym samym stała się ona ostateczna.

Następnie pismem z dnia [...] marca 2009 r. ZDM wezwał N. sp. z o.o., na podstawie art. 79 § 1 k.p.a., do stawiennictwa w dniu [...] kwietnia 2009 r. w celu oględzin miejscu usytuowania reklamy.

Strona nie stawiła się, w trakcie zaś ww. oględzin pasa drogowego stwierdzono dalsze funkcjonowanie fundamentu reklamy wraz z zamocowanym do niego słupem wsporczym tablicy reklamowej N. Sp. z o.o. Z czynności tej spisano protokół.

Na wykazanie istotnych w sprawie okoliczności ZDM zebrał materiał dowodowy, na który składają się:

- wniosek Q. Sp. z o.o. (poprzednika prawnego N. Sp. z o.o.) złożony w dniu [...] września 2000r. wraz załączonym projektem konstrukcji reklamy i fundamentu reklamy oznaczonego symbolem F-1 I, oraz podkładem geodezyjnym z zaznaczona lokalizacją reklamy,

- protokoły kontroli pasa drogowego wraz z dokumentacją fotograficzną sporządzone w dniach [...] stycznia 2007 r. i [...] października 2008 r.,

- protokół z oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną sporządzony w dniu [...] kwietnia 2009 r.,

- dokumentacja fotograficzna załączona do wniosków N. S.A. złożonych w dniach [...] czerwca 2005 r., [...] października 2006 r., [...] grudnia 2006 r., [...] lipca 2007r., [...] września 2008 r.,

- decyzja administracyjna nr [...] z dnia [...] listopada 1999 r. wraz z załączonym podkładem geodezyjnym z zaznaczoną lokalizacją reklamy Q. Sp. z o.o. (poprzednik prawny N. Sp. z o.o.),

- decyzja administracyjna nr [...] z dnia [...] listopada 2000 r. wraz z załączonym podkładem geodezyjnym z zaznaczoną lokalizacją reklamy Q. Sp. z o.o. (poprzednik prawny N. Sp. z o.o.),

- decyzja administracyjna nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. wraz z załączonym podkładem geodezyjnym z zaznaczoną lokalizacją reklamy Q. Sp. z o.o. (poprzednik prawny N. Sp. z o.o.),

- decyzja administracyjna nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. wraz z załączonym podkładem geodezyjnym z zaznaczoną lokalizacją reklamy T. S.A. (poprzednik prawny N. Sp. z o.o.),

- decyzja administracyjna nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. wraz z załączonym podkładem geodezyjnym z zaznaczoną lokalizacją reklamy T. S.A. (poprzednik prawny N. Sp. z o.o.),

- decyzja administracyjna nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. wraz z załączonym podkładem geodezyjnym z zaznaczoną lokalizacją reklamy T. S.A. (poprzednik prawny N. Sp. z o.o.),

- decyzja administracyjna nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. wraz z załączonym podkładem geodezyjnym z zaznaczoną lokalizacją reklamy T. S.A. (poprzednik prawny N. Sp. z o.o.),

- decyzja administracyjna nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. wraz z załączonym podkładem geodezyjnym z zaznaczoną lokalizacją reklamy N. S.A.(poprzednik prawny N. Sp. z o.o.),

- decyzja administracyjna nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. wraz z załączonym podkładem geodezyjnym z zaznaczoną lokalizacją reklamy N. S.A. (poprzednik prawny N. Sp. z o.o.),

- decyzja administracyjna nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. wraz z załączonym podkładem geodezyjnym z zaznaczoną lokalizacją reklamy N. S.A. (poprzednik prawny N. Sp. z o.o.).

Z ww. dokumentów - zdaniem organu I instancji - wynika, że odcinek pasa drogowego ul. [...] o powierzchni 4,80 m2 zajmowała spółka Q. Sp. z o.o. (poprzednik prawny T. S.A - poprzednik prawny N. S.A. - poprzednik prawny N. Sp. z o.o. - poprzednik prawny S. Sp. z o.o.).

ZDM nie wydawał zezwolenia na okres późniejszy niż określony w powyższych decyzjach, tj. po dniu [...] sierpnia 2008 r.

Na podstawie ww. materiałów ZDM stwierdził, że fundament reklamy znajdujący się w pasie drogowym ul. [...] w rejonie ul. [...] (teren parkingu) należy do spółki N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Tym samym stroną postępowania jest ww. spółka.

Od momentu ustalenia, kto jest stroną postępowania ZDM umożliwił stronie czynny udział w prowadzonym postępowaniu.

Strona nie stawiła się na żadną z wizji w terenie, pomimo otrzymanych wezwań w trybie art. 79 § 1 k.p.a. ,o czym świadczą protokoły sporządzone w dniach: [...] kwietnia 2009 r., [...] kwietnia 2009 r., [...] maja 2009 r., [...] czerwca 2009 r., [...] sierpnia 2009 r., [...] sierpnia 2009 r.

Następnie organ powołał się na dokumentację fotograficzną załączoną do protokołu z dnia [...] stycznia 2007r. (3 zdjęcia), na której widoczna jest tablica reklamowa N. Sp. z o.o. umieszczona na słupie wsporczym usytuowanym przy ogrodzeniu parkingu z siatki - widok od ul. [...] poza terenem parkingu. Na wysokości słupa wsporczego reklamy widoczny jest słupek wsporczy siatki ogrodzeniowej z charakterystyczną podporą w prawą stronę. Natomiast w tle reklamy widoczna jest tablica reklamowa S., której lewą stronę częściowo przesłania słup wsporczy omawianej reklamy N. Sp. z o.o. Na zdjęciach sporządzonych przy protokołach oględzin z dnia [...] kwietnia 2009 r., z dnia [...] maja 2009r., z dnia [...] czerwca 2009 r., z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2009 r. widoczna jest ww. tablica S., której lewa strona umieszczona jest w linii prostej w stosunku widocznego elementu fundamentu reklamy. Ponadto na ww. zdjęciach w bliskiej odległości od omawianego elementu fundamentu reklamy, widoczny jest ww. słup wsporczy siatki ogrodzeniowej z charakterystyczną podporą. Ponieważ zdjęcie wykonano na terenie parkingu wskazana podpora usytuowana jest po lewej stronie słupka.

Organ I instancji wskazał także, że przedmiotowy fundament reklamy N. Sp. z o.o. znajdował się na miejscu parkingowym o nr 64, co potwierdzają zdjęcia sporządzone w dniach [...] maja 2009 r., [...] czerwca 2009 r., [...] sierpnia 2009 r., [...] sierpnia 2009 r. z widoczną tabliczką o tym właśnie numerze na siatce ogrodzeniowej. Wskazane stanowisko postojowe znajduje się w linii prostej pomiędzy wskazaną lewą częścią ww. tablicy S., a charakterystycznym słupkiem wsporczym siatki z podporą. Biorąc pod uwagę gabaryty fundamentu widoczne na zdjęciach z dnia [...] sierpnia 2009 r. nie jest możliwe, aby w tym miejscu mógł znajdować się jeszcze inny fundament po reklamie innej firmy.

Odnosząc się do kwestii powierzchni fundamentu organ I instancji wyjaśnił, że w trakcie kontroli przeprowadzonych przez pracowników ZDM nie wykonywano pomiaru powierzchni fundamentu, gdyż został on zakryty grubą warstwą ziemi i tłucznia, a widoczny był jednie fragment fundamentu wraz z okrągłym elementem metalowym. Powierzchnia przedmiotowego fundamentu została zatem ustalona na podstawie projektu konstrukcji załączonego przez stronę do wniosku złożonego w dniu [...] września 2000 r. Jak wynika z przedmiotowego projektu konstrukcyjnego jest to fundament oznakowany symbolem F-1.I o szerokości 2400 mm i długości 2000 mm. Powierzchnia rzutu poziomego fundamentu wynosi zatem 4,80 m2.

Mając powyższe na uwadze, zarządca drogi nałożył karę z tytułu zajmowania omawianego pasa drogi z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu.

Organ wskazał, że opłata za jeden dzień umieszczenia fundamentu (inny obiekt budowlany) na drodze wojewódzkiej naliczana została z uwzględnieniem uchwały Nr XXXI/666/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 27 maja 2004r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2004 r., Nr 148, poz. 3717 ze zm.).

Organ I instancji wskazał, że z uwagi na fakt, że fundament reklamy zajmował pas drogowy przez 74 dni, a całkowita powierzchnia fundamentu wynosi 4,80 m2 opłata stanowiąca podstawę do wyliczenia kary ustalona została w wysokości 1243,20 zł jako iloczyn dni zajęcia pasa drogowego pod fundament reklamy, powierzchni fundamentu 4,80 m2 i dziennej opłaty w wysokości 3,50 zł/m2.

Stosownie do art. 40 ust. 12 ustalono wysokość kary pieniężnej na 12 432,00 zł jako dziesięciokrotność ww. opłaty. Okres zajęcia pasa drogi z przekroczeniem terminu zezwolenia liczony był od pierwszego dnia po okresie ujętym w decyzji z dnia [...] lipca 2009r., tj. [...] czerwca 2009 r., do dnia ostatniej kontroli pasa drogowego w trakcie której stwierdzono funkcjonowanie przedmiotowego fundamentu reklamy, tj. do dnia [...] sierpnia 2009 r.

W dniu [...] czerwca 2011 r. pełnomocnik S. sp. z o.o. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Po rozpatrzeniu ww. odwołania SKO w [...] wydało - wskazaną na wstępie - decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta m. [...] z dnia [...] czerwca 2011 r.

Organ odwoławczy uznało, że w sprawie istnieją podstawy do naliczenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego przez S. sp. z o.o.

SKO stwierdziło, iż organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie i potwierdził w ten sposób fakt zajmowania pasa drogowego przez fundament nośnika reklamowego spółki. Zdaniem SKO, przeprowadzone kontrole pasa drogowego i dołączone do akt sprawy fotografie są wystarczające do przyjęcia, że nośnik znajdował się i pasie drogowym ul. [...] w rejonie ul. [...] w [...].

Spółka S. sp. z o.o. z siedzibą w W. ("skarżąca"), w skardze do WSA w Warszawie zaskarżyła w całości ww. decyzję SKO w [...] zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 i 29 k.p.a., poprzez skierowania skarżonej decyzji do podmiotu nieistniejącego, tj. S. sp. z o.o., podczas gdy spółka S. sp. z o.o. została przejęta przez S. sp. z o.o. w trybie art. 492 § 1 pkt 1 w zw. z art. 515 § 1 oraz art. 516 § 6 k.s.h., zatem to S. sp. z o.o. powinna być adresatem skarżonej decyzji, co stanowi kwalifikowaną wadę decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a.,

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy błędnej decyzji Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., oraz uznanie, że organ I instancji należycie przeprowadził postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie, podczas gdy organ nie zastosował się w pełni do wszystkich wskazówek i wytycznych organu odwoławczego i nie przeprowadził postępowania uzupełniającego w całości, co spowodowało z kolei oparcie decyzji jedynie na domniemaniach organów i niepełnym materiale dowodowym, a tym samym zachodziła podstawa do uchylenia skarżonej decyzji,

3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji, co w szczególności dotyczy braku szczegółowego ustosunkowania się przez SKO w [...] do wszystkich zarzutów, twierdzeń i wniosków Skarżącego zawartych w odwołaniu z dnia [...] czerwca 2011 r.,

4) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 12 k.p.a,. poprzez wydanie skarżonej decyzji po upływie blisko 6 lat od wydania decyzji przez organ I instancji, co skutkowało trwającym stanem niepewności po stronie skarżącego co do finalnego rozstrzygnięcia sprawy, a dodatkowo - pomimo zwłoki w rozpoznaniu sprawy - organ nie wykonał wszystkich niezbędnych czynności w celu prawidłowego rozpoznania sprawy,

5) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 136 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia z urzędu dodatkowego postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym w celu uzupełnienia w stopniu wystarczającym materiału dowodowego w niniejszej sprawie,

6) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji nakładającej karę pieniężną, przy braku wystarczającego materiału dowodowego pozwalającego stwierdzić, że skarżąca w istocie naruszył przepisy prawa, co skutkowało nałożeniem kary, a zachowanie skarżącej było samowolne oraz zawinione.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej "p.p.s.a.") wniesiono o stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji ewentualnie - w przypadku uznania przez Sąd, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji - wniesiono, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m. [...], nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r.

Ponadto wniesiono o zasądzenie od SKO w [...], na rzecz skarżącej kosztów postępowania w niniejszej sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o uwzględnienie skargi w części poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o odstąpienie od zasądzenia kosztów postępowania na podstawie art. 206 p.p.s.a. Jak wskazano w uzasadnieniu ww. pisma, zaskarżona decyzja SKO w [...] została skierowana do podmiotu, który w chwili obecnej nie istnieje. S. sp. z o.o. została wykreślona z KRS w dniu [...] lutego 2016 r. SKO w [...] nie zostało zawiadomione o dokonanych przekształceniach.

W replice z dnia [...] listopada 2017 r. skarżąca podniosła, że w jej uznaniu w niniejszej sprawie brak podstaw do odstąpienia przez Sąd od zasądzenia zwrotu kosztów postepowania na jej rzecz.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Uwzględnienie skargi przez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub części następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., natomiast w przypadku ujawnienia wad określonych w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza jej nieważność na podstawie 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Badając zaskarżoną decyzję pod ww. kątem Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona.

Ze znajdującego się w aktach sądowych odpisu KRS spółki S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (nr [...]) na dzień [...] maja 2017 r. wynika, że w dniu [...] września 2014 r. dokonano wpisu zmiany danych zawartych w KRS przez ujawnienie informacji o połączeniu spółki S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (jako spółki przejmującej) ze spółką S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (spółka przejmowana) przez przeniesienie na spółkę S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] całego majątku spółki S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] w trybie art. 492 § 1 pkt 1 w zw. z art. 515 § 1 oraz 516 § k.s.h.

Z treści art. 493 § 2 k.s.h. wynika, że połączenie spółek następuje z dniem wpisania połączenia do rejestru właściwego według siedziby, odpowiednio spółki przejmującej albo spółki nowo zawiązanej (dzień połączenia). Wpis ten wywołuje skutek wykreślenia spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki, z uwzględnieniem art. 507.

Wykreślenie z rejestru spółki przejmowanej ma charakter deklaratoryjny, formalny (art. 493 § 5 k.s.h.) natomiast skutek materialno-prawny w postaci utraty bytu prawnego przez te spółkę następuje w dacie dokonania wpisu połączenia (art. 493 § 2 k.s.h.).

Innymi słowy dzień wykreślenia jest immanentnie związany z dniem połączenia. Efektem wpisu połączenia jest bowiem wykreślenie spółek przejmowanych lub spółek łączących się przez utworzenie nowej (por. postanowienie SA w Rzeszowie z dnia 8 lutego 2013 r., I ACz 30/13, LEX nr 1280982).

Nie ulega zatem wątpliwości, że w dacie wydania przez SKO w [...] zaskarżonej decyzji, tj. w dniu [...] kwietnia 2017 r., w obrocie prawnym nie było już takiego podmiotu jak S. sp. z o.o., która to spółka jest adresatem decyzji kontrolowanej przez Sąd.

W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została skierowana do podmiotu, który na tym etapie postępowania administracyjnego nie powinien już być jego stroną, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności tej decyzji w związku z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. (tak WSA w Warszawie w wyrokach z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 221/16, z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 221/16, z dnia 5 stycznia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 870/16).

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji (punkt 1 wyroku), natomiast o kosztach postępowania orzekł w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (punkt 2 wyroku). Uwzględnienie skargi przez stwierdzenie nieważności decyzji następuje w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach. Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Sąd uznał przy tym, że art. 206 p.p.s.a. nie ma zastosowanie w tej sprawie. Stosując powołany przepis, sąd dokonuje oceny, która jest suwerennym uprawnieniem jurysdykcyjnym, ma charakter dyskrecjonalny, oparty na swobodnym uznaniu, kształtowanym własnym przekonaniem, poczuciem sprawiedliwości oraz analizą okoliczności rozpoznawanej sprawy. Zdaniem Sądu ustalone okoliczności sprawy uzasadniają zastosowanie przepisów o zwrocie kosztów na rzecz skarżącej w pełnym zakresie. SKO w [...] wydając zaskarżoną decyzję po 6 latach od wniesienia odwołania nie sprawdziło ogólnodostępnych rejestrów państwowych w których odnotowano utratę bytu prawnego przez spółkę S sp. z o.o. (KRS nr [...]).

Sąd aprobuje pogląd wynikający z wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 grudnia 2012 r., II SA/Kr 1215/12, że przepis art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. nie uzależnia stwierdzenia nieważności decyzji z powodu kierowania jej do podmiotu nie będącego stroną od wiedzy czy też zawinienia organów administracji, a jedynie od stwierdzenia samego faktu wadliwego skierowania decyzji.

Wobec powyższego Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 4017 zł, w tym kwotę 400 zł stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, kwotę 3600 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) oraz kwotę 17 zł poniesioną tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy SKO w [...] uwzględni powyższą argumentację Sądu i przeprowadzi postępowanie odwoławcze wobec właściwego podmiotu.