Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 2148/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie NSA Marek Stojanowski del. NSA Izabella Kulig – Maciszewska (spr.) Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2004 r. sprawy ze skargi M. i T. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w ... z dnia ... czerwca 2002 r., nr ... w przedmiocie opłaty adiacenckiej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Gminy ... z dnia ... sierpnia 2000 r., nr ...; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w ... na rzecz skarżących kwotę 30.00 zł (trzydzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

ISA 2148/02

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ... decyzją z dnia ... czerwca 2002 r., nr ... utrzymało w mocy decyzję Zarządu Gminy ... z dnia ... sierpnia 2000 r. ustalającą opłatę adiacencką z tytułu modernizacji ul. ... .

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że decyzją nr ... z dnia ....08.2000 r. Zarząd Gminy ... orzekł o :ustaleniu na rzecz Gminy ... z tytułu modernizacji ul. ... na odcinku pomiędzy ul. ... a ul. ... jednorazowej opłaty adiacenckiej w wysokości 2 349.00 zł od T. i M. C. będących współwłaścicielami gruntu położonego na terenie gminy ... przy ul. ... o pow. 1199 m2, nr ew. ... z obrębu ... posiadającego księgę wieczystą nr ... oraz o zobowiązaniu w/w do dokonania opłaty ustalonej kwoty 2 349,00 zł płatnej w trzech ratach.

Decyzję wydano na podstawie art. 144, 145, 146,147 i 148 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz uchwały nr ... rady Gminy z dnia ....07.1999 r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu urządzeń infrastruktury technicznej.

W uzasadnieniu w/w decyzji wskazano, iż w dniu ....10.1997 r. została przekazana do eksploatacji zmodernizowana ulica ... na odcinku ul. ... - ul. ... . Modernizacja ta została wykonana przez Gminę ze środków publicznych przy współudziale mieszkańców.

T. i M. C. złożyli odwołanie od powyższej decyzji wskazując, że wzrost wartości nieruchomości został naliczony bezpodstawnie od nieprawdziwej wielkości działki, która ma 1137 m2 a nie 1199 m2. Skarżącym nic nie jest wiadomo o przeprowadzonym operacie szacunkowym, na który powołuje się Zarząd Gminy w decyzji. Budowa dróg, chodników, podjazdów, parkingów itp. służyć ma usprawnieniu poruszania się i zwiększać jego komfort. Podjazd do nieruchomości skarżących został wykonany jako "obiekt sam dla siebie", jest on niedokończony, utrudnia wjazd i wyjazd oraz otwieranie bramy, świetnie za to gromadzi wody opadowe. O fakcie wadliwego wykonania podjazdu skarżący powiadomili niezwłocznie Urząd Gminy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając to odwołanie uznało, ze decyzja organu I instancji jest prawidłowa.

Zgodnie z art. 144 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich.

Opłatę adiacencką może - w myśl art. 145 ust. 1 - ustalić zarząd gminy, w drodze decyzji każdorazowo po urządzeniu lub modernizacji drogi albo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej.

Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 146 ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej. Wysokość opłaty adiacenckiej wynosi nie więcej niż 50% różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały. Należy zauważyć, iż w niniejszej sprawie stawka procentowa opłaty wynosi 30 %, a zatem nie przekracza wskazanych w ustawie 50 %.

W myśl art. 146 ust. 3 powołanej ustawy wartość nieruchomości przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu określają rzeczoznawcy majątkowi, według stanu i cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Jak wynika z operatu z szacowania nieruchomości o nr ew. ... sporządzonego w dniu 5.05.2000 r. przez rzeczoznawcę majątkowego wartość nieruchomości przed dokonaniem modernizacji ul. ... wynosiła 537 235, 93 zł, zaś po modernizacji wartość nieruchomości wynosiła 545 065, 40 zł. Wzrost wartości nieruchomości biegły oszacował na kwotę 7 829, 47 zł, kwota ta stanowi różnicę pomiędzy wskazanymi powyżej wartościami. 30 % różnicy pomiędzy tymi wartościami wynosi 2 349, 00 zł. W takiej zatem wysokości należało - zgodnie z obowiązującymi przepisami - ustalić opłatę adiacencką.

Postępowanie, które zostało przeprowadzone przez organ I instancji zostało przeprowadzone w sposób zgodny z przepisami kpa i ustawy o gospodarce nieruchomościami, a zatem brak jest podstaw prawnych do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji. Skarżący w odwołaniu nie kwestionują faktu dokonania w 1997r. modernizacji przedmiotowej ulicy przez gminę, nie kwestionują też wyceny dokonanej przez rzeczoznawcę majątkowego oraz wysokości ustalonej jednorazowej opłaty adiacenckiej.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów należy wyjaśnić, iż nie mogą one stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji w świetle obowiązujących przepisów w zakresie ustalenia opłaty adiacenckiej. Należy jednak wskazać, iż mogą one stanowić podstawę odrębnego postępowania np. przeprowadzonego przez właściwego zarządcę drogi w oparciu o przepisy o drogach publicznych i przepisów wykonawczych do tej ustawy.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6.07.1982 r. o księgach wieczystych i hipotece ( Dz. U. z 2001 r., Nr 124, poz. 1361 z póżn. zm. ) w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym osoba, której prawo nie jest wpisane lub jest wpisane błędnie albo jest dotknięte wpisem nieistniejącego obciążenia lub ograniczenia, może żądać usunięcia niezgodności.

Od decyzji tej skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli M. i T. C. wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem skarżących została błędnie określona powierzchnia nieruchomości, co za tym idzie nieprawidłowo ustalono wysokość opłaty adiacenckiej. Zgodnie z księgą wieczystą prowadzoną dla tej nieruchomości jej powierzchnia wynosi 1137 m2, a nie jak to przyjęły organy 1199 m2.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ... wnosząc o jej oddalenie podtrzymało swoje stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153. poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzki sądy administracyjne na podstawę przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 153, poz. 1270). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie i w związku z tym podlega ona rozpoznaniu na podstawie przepisów wskazanej wyżej ustawy.

Odnosząc się do skargi należy stwierdzić, iż jest on zasadna.

Bezsporne w sprawie jest, iż organy obu instancji przyjęły, iż prawidłowo została ustalona opłata adiacencka i zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst. jedn. z 2000 r. Dz.U. Nr 46, poz. 543). Podstawą jej ustalenia była, zgodnie z art. 146 w.w ustawy, opinia rzeczoznawcy. Bezsporne również jest, iż rzeczoznawca przyjął jako powierzchnię nieruchomości wielkość 1199 m2 i ustalił wzrost wartości nieruchomości o takiej powierzchni. Powierzchnia ta została przyjęta zgodnie z nowymi pomiarami geodezyjnymi. Jednakże te dane nie były zgodne z powierzchnią nieruchomości określoną w księdze wieczystej. Ta okoliczność była znana organowi I instancji i stanowiła podstawę odwołania do organu II instancji.

Pomimo tak bezspornych okoliczności organy obu instancji, nie wskazując przy tym podstawy prawnej swoich ustaleń, przyjęły, iż powierzchnia nieruchomości wynosi 1199 m2. Natomiast stosownie do art. 25 ust. 1, art. 26 ust. 1 i art. 27 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn. z 2001 r. Dz.U. Nr 124, poz. 1361 z późn. zm.) w jej brzmieniu na dzień wydania decyzji przez organy obu instancji, księga wieczysta w dziale pierwszym obejmuje oznaczenie nieruchomości. Oznaczenie to dokonywane jest na podstawie danych ewidencyjnych gruntów i budynków. W razie niezgodności danych z tych ewidencji z oznaczeniem nieruchomo0ści w księdze wieczystej sąd dokonuje sprostowania oznaczenia nieruchomości na podstawie danych z ewidencji. Przy czym wbrew temu co stwierdzają organy w uzasadnieniu swoich decyzji takiego sprostowania możne dokonać sąd z urzędu m.in. na podstawie zaświadczenia jednostki prowadzącej ewidencję gruntów i budynków ( obecnie katastru nieruchomości).

Podstawę do ustalenia powierzchni nieruchomości, której wartość miała wzrosnąć w związku z modernizacją drogi były dane z księgi wieczystej, a ta określała powierzchnią nieruchomości na 1137 m2.

W takiej sytuacji należy uznać, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami w zakresie wysokości opłaty adiacenckiej, która została oparta na nieprawidłowo ustalonej powierzchni nieruchomości.

Z tych też względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a, art. 135 oraz art. 152 i art. 200 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku .