Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2031/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant ref. staż. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2012 r. sprawy ze skargi G.W. i A.W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M.C. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 zł (trzysta siedem złotych i pięćdziesiąt groszy), w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 57,50 zł (pięćdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy).


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...] na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zmianami, zwanej daje K.p.a.), art. 80 ust 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 11623 z późn. zmianami, zwanej dalej Prawo budowlane), działając na wniosek A. i G.W. , odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1967r., znak: [...] zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej p.p. R. i M.S. pozwolenia na budowę domu mieszkalnego przy ul. [...] w [...] .

W uzasadnieniu organ wskazał, że Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 1967 r., znak: [...] zatwierdziło plan realizacyjny i udzieliło R. i M.S. pozwolenia na budowę domu mieszkalnego przy ul. [...] w [...] .

A. i G.W. (obecni właściciele nieruchomości nr [...] , sąsiadującej z omawianym budynkiem mieszkalnym) pismem z dnia 3 marca 2004 r. wnieśli do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o wzruszenie ww. decyzji o pozwoleniu na budowę. Podali, że przedmiotowy budynek mieszkalny objęty sporną decyzją o pozwoleniu na budowę został wybudowany na działce nr [...] bez zgody poprzedniego właściciela sąsiedniej działki nr [...] C.N. , w odległości ok. 1,0 m od granicy działki, zwrócony ścianą z otworami okiennymi i drzwiami balkonowymi w stronę granicy. Wnieśli również o nakazanie zamurowania okien i likwidację balkonu, ponieważ uniemożliwiają im one budowę budynku na własnej działce.

Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] pismem z dnia 6 marca 2004 r. przekazał wniosek do Starostwa Powiatowego w [...] , celem załatwienia sprawy wg posiadanych kompetencji. Następnie organ administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r., znak: [...] zawiesił postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1967 r. uzasadniając, że w sprawie toczy się już postępowanie przed powiatowym inspektorem nadzoru budowlanego. W aktach sprawy znajduje się decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2005 r., znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., znak: [...] , którą odmówiono nałożenia na p.p. R. i M.S. obowiązku zamurowania otworów okiennych i likwidacji balkonu w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr [...] , położonej przy ul. [...] [...] , zlokalizowanej ok. 1,30-1,70 od granicy działki nr [...] , stanowiącej własność państwa W. . W uzasadnieniu decyzji przypomniano, że w sprawie spornych okien i balkonu wiążący jest wyrok Sądu Rejonowego w [...] , sygn. akt [...] ., w którym stwierdzono, że żądanie powódki A.W. dotyczące zamurowania otworów okiennych i likwidacji balkonu rozważono w oparciu o art. 144 k.c. Potwierdzono, że przepis tego artykułu nakazuje właścicielowi powstrzymanie się od działań zakłócających korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę. Z ustalonych przez Sąd faktów wynikało, że przedmiotowy dom wzniesiono w oparciu o pozwolenie na budowę, jednakże w odstępstwie od obowiązujących ówcześnie przepisów. Sąd uznał, że niemożliwym jest ustalenie, ze względu na brak stosownej dokumentacji, czy jest to odstępstwo, czy samowola budowlana czy też usytuowanie budynku wynikało z treści pozwolenia na budowę. Stwierdzono w oparciu o przepisy prawa cywilnego, że istnienie spornych okien nie zakłóca powódce korzystania z własnej posesji ponad przeciętną miarę.

Dalsza analiza akt wskazuje, że wnioskiem z dnia 23 lipca 2007 r. R. i M.S. wystąpili o przebudowę dachu spornego domu jednorodzinnego, usytuowanego na działkach nr [...] i nr [...] . Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę dachu o konstrukcji drewnianej na istniejącym budynku mieszkalnym.

Następnie Starosta [...] pismem z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...] przekazał Wojewodzie [...] wnioski A. i G.W. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1967 r. o pozwoleniu na budowę oraz decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. o pozwoleniu na przebudowę dachu na omawianym budynku mieszkalnym zlokalizowanym w [...] przy ul. [...] . Skarżący podnoszą we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę budynku m.in., że pozwolenie na budowę zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ budynek o szerokości 8,52 m posiadający w każdej ścianie otwory, został zlokalizowany na działce o szerokości (w chwili budowy domu) 9,Om, co nie pozwalało na lokalizację budynku w odległości zgodnej z obowiązującymi przepisami. Informują ponadto, że decyzji o pozwoleniu na budowę nie otrzymali sąsiedzi nieruchomości państwo N., poprzedni właściciele działki [...] . Ponieważ Starosta [...] wraz z wnioskiem przekazał jedynie dokumentację dotyczącą aktualnej przebudowy budynku - organ II instancji wystąpił po akta dotyczące pierwotnego pozwolenia na budowę do zainteresowanych oraz do instytucji wskazanych przez wnioskodawców.

W efekcie otrzymano kserokopię decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] sierpnia 1967 r., znak: [...] , w której informuje się, że integralną częścią decyzji jest plan realizacyjny oraz projekt typowy WB-3308, oraz jedną kartę z projektu typowego. Z karty tej wynika, że zatwierdzony projekt budynku przedstawia obiekt o wymiarach 852 x 852 cm, posiadający na każdej ścianie otwory okienne lub drzwiowe. Ustalono, że zarówno inwestor R.S. , jak i Sąd Rejonowy w [...] Wydział Cywilny i Wydział Karny nie są w posiadaniu dokumentów zatwierdzonych decyzją o pozwoleniu na budowę. Natomiast Wydział Geodezji, Gospodarki, Nieruchomości i Katastru w [...] dostarczył kopię archiwalnej mapy zasadniczej w skali 1:1000 (aktualnej na 1964 r.) i kopię archiwalnej mapy ewidencyjnej w skali 1:1000 (aktualnej na 1973 r.), obejmujących rejon działki nr [...] w [...] .

Prowadząc postępowanie w oparciu o posiadane dokumenty Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1967 r. zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej R. i M.S. pozwolenia na budowę domu mieszkalnego. W uzasadnieniu podano m.in., że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala, aby bezspornie stwierdzić rażące naruszenie prawa w odniesieniu do przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Prowadząc postępowanie odwoławcze Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] . Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. i G.W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na konieczność przeprowadzenia wszechstronnego i wnikliwego dodatkowego postępowania dowodowego wynikającego z art. 7K.p.a. WSA podał w uzasadnieniu, że przeprowadzenie takiego postępowania pozwoli na odtworzenie przesłanek kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę bądź przesądzi o tym, że takie odtworzenie nie jest możliwe. Mając na uwadze uzasadnienie wyroku Sądu, Wojewoda [...] przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe pozwalające na podjęcie rozstrzygnięcia, czy występuje w przypadku przedmiotowej decyzji jedna z kwalifikowanych wad, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności w świetle dyspozycji przepisu art. 156 K.p.a. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wskazanego przez Sąd Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., znak [...] ponownie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1967 r. zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej pozwolenia na budowę domu mieszkalnego R. i M.S. . W uzasadnieniu decyzji podano, że według dokonanych ustaleń budynek wybudowano w oparciu o uzyskaną decyzję o pozwoleniu na budowę, wymagającą zatwierdzenia projektu z dnia [...] sierpnia 1967 r. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że zarówno inwestorzy jak i organy, przed którymi toczyło się postępowanie nie dysponują dokumentacją techniczną, na podstawie której wybudowano sporny obiekt. Wojewoda [...] nie skompletował dokumentów, w oparciu o które została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Mając na względzie zgromadzony materiał dowodowy nie można był ocenić, czy decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem obowiązujących w 1967 r. przepisów ustawy Prawo budowlane. Na dzień wydania decyzji obowiązywała ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane oraz rozporządzenie Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego. Podano, że w oparciu o posiadane dokumenty tj. archiwalną mapę z 1964 r., opinię biegłego sądowego, kserokopię karty projektu zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę można stwierdzić, że budynek R. i M.S. nie mógł zostać usytuowany na działce nr [...] zgodnie z obowiązującymi przepisami. Stwierdzono, że w oparciu o posiadane dokumenty nie sposób ustalić, czy projekt budynku obejmował również lukarnę i drzwi balkonowe w poddaszu oraz, czy poprzedni właściciel inwestowanej działki nr [...] p. H.P. jako osoba władająca gruntem wyraził zgodę na przedmiotową inwestycję w określonym miejscu. Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego nie zebrano stosownych dokumentów. Komenda Powiatowa Policji w [...] pismem z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...] poinformowała, że Składnica Akt Komendy nie dysponuje materiałami dotyczącymi pozwolenia na budowę domu mieszkalnego p.p. R. i M.S. . Ustalono również, że zarówno p. J.U. podpisujący zaskarżoną decyzję, jak i A.K. - kierownik budowy państwa S. nie żyją od wielu lat. Ponadto ustalono, że państwo S. w roku 1967 nie byli właścicielami działki nr [...] , a z ewidencji gruntów miasta [...] wynika, że działka nr [...] była wpisana na H.P. jako osobę władającą gruntem. Zgodnie z sentencją wyroku Sądu Powiatowego w [...] z dnia 30 listopada 1970 r., sygn. akt [...] eksmitowano p.H.P. z w.w. działki i nadano wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności. Również Urząd Miasta [...] w piśmie z dnia [...] kwietnia 2009 r. stwierdził, że nie posiada w swoich archiwach planu miejscowego z 1967 r. W związku z powyższym niemożliwe było odniesienie się do problemu zgodności inwestycji z zapisami planu miejscowego obowiązującego dla tego terenu w czasie wydawania decyzji. Powołani przez stronę skarżącą świadkowie oraz Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nie wnieśli do sprawy nowych dowodów. Prowadząc postępowanie w trybie odwoławczym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] . Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 611/10 po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. i G.W. na decyzję GINB z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku wskazano na konieczność podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego tj. dopuszczenie jako dowodu w sprawie wszystkiego, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy tj. przesłuchania świadka H.P. , władającego działka nr [...] , dokonania analizy dokumentów przekazanych przez nadzór budowlany, przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z udziałem stron postępowania i powiadomienia zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. stron o zakończeniu postępowania dowodowego.

Rozpatrując sprawę w oparciu o posiadane dokumenty organ pierwszej instancji stwierdził się, co następuje:

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem jej wzruszenia. Z uwagi na okoliczność, iż instytucja ta stoi w opozycji do jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady trwałości decyzji, wyrażonej w art. 16 K.p.a., może być stosowana po zaistnieniu przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej wymaga zatem bezspornego stwierdzenia, że uchylona decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w katalogu zawartym w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Zgodnie ze wskazaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] przeprowadzono dodatkowe postępowanie wyjaśniające. Ustalono, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nie dysponuje żadnymi dokumentami dotyczącymi decyzji o pozwoleniu na budowę z 1967 r., a dokumenty przekazywane przez służby nadzoru dotyczą późniejszych postępowań w sprawie spornego budynku. Pismem z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...] służby nadzoru budowlanego przekazały kserokopie dokumentów dotyczące rozbudowy spornego budynku mieszkalnego tj. 5 kart inwentaryzacji, 1 kartę opisu technicznego do inwentaryzacji i kserokopię decyzji PINB z dnia [...] listopada 2005 r. udzielającej R. i M.S. pozwolenia na użytkowanie spornego budynku mieszkalnego po dokonanej rozbudowie. Wcześniejszym pismem z dnia 15 lipca 2009 r. PINB przekazał kserokopię 2 stron katalogu [...] Kraków, kserokopię decyzji P.P.R.N. w [...] z dnia [...] sierpnia 1967 r. oraz kserokopię notatki służbowej z dnia 25 kwietnia 2003 r. z m.in. żądaniem zamurowania okien w ścianie spornego budynku i likwidacji balkonu. Powyższe dokumenty nie mają znaczenia dla sprawy, ponieważ nie dotyczą analizowanej pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a Wojewoda [...] był wcześniej w posiadaniu kserokopii decyzji o pozwoleniu na przedmiotową budowę przesłanej przez PINB. Ponadto działając na podstawie art. 136 Kpa zobowiązano Starostę [...] do przesłuchania kolejnego świadka wskazanego przez WSA, tj. p. H.P. (władającego działką nr [...] w [...] ), którego zeznania mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W odpowiedzi na powyższe pismo uzyskano odpowiedź Starosty [...] z dnia 2 lutego 2011 r., w której poinformowano, że H.P. zmarł w dniu 12 sierpnia 1977 r., nie ma w związku z tym możliwości uzyskania informacji w oparciu o jego wyjaśnienia. Natomiast w odpowiedzi na pismo z dnia [...] stycznia 2011 r. w sprawie udzielenia informacji dotyczącej obowiązywania planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...] [...] w [...] w dacie wydawania spornej decyzji w dniu [...] sierpnia 1967 r. - Urząd Miasta w [...] pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. odpowiedział, że nie można jednoznacznie stwierdzić, że w 1967 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmował swym zasięgiem nieruchomość położoną przy ul. [...] [...] w [...] . Podano, że w odnalezionej szczątkowej dokumentacji dotyczącej opracowania planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] z roku 1973 widnieje zapis, że miejscowy plan zagospodarowania zatwierdzony we wrześniu 1963 r. opracowany był dla terenu stanowiącego część obszaru administracyjnego miasta.. Ogólny obszar opracowania planu wynosił ok. 1500 ha i obejmował oprócz terenów zainwestowania miejskiego przyległe tereny rolne stanowiące potencjalne tereny zainwestowania. Powierzchnia Miasta [...] wynosi ok. 3575 ha, wiec obszar opracowania wynosił ok. 42% powierzchni miasta. Natomiast w piśmie Urzędu Miasta z dnia [...] marca 2011 r. podano, że Archiwum Państwowego w [...] oraz Archiwum przy [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...] nie posiadają egzemplarzy planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] z roku 1963.

Realizując wyrok WSA w [...] pismem z dnia 1[...] marca 2011 r. zawiadomiono strony postępowania o rozprawie administracyjnej, w celu umożliwienia stronom postępowania składanie wyjaśnień i przedłożenie dokumentów, które pozwoliłyby organowi w sposób wyczerpujący wyjaśnić faktyczny stan sprawy. Strony zostały prawidłowo powiadomione o terminie rozprawy i w wyznaczonym dniu [...] marca 2011 r. stawiła się R.S.. A.W.i G.W. nie stawili się na rozprawie. W trakcie rozprawy R.S. oświadczyła (protokół rozprawy w załączeniu), że w maju 1967 r. nabyła "na umowę" od H.P. działkę nr [...] przy ul. [...] . Poinformowała, że na mapie stanowiącej załącznik do pozwolenia na budowę, projektowany budynek był zlokalizowany w odległości ok. 1,5 m od granicy działki nr [...] i na takie usytuowanie wyraził zgodę sąsiad p. C.N. , właściciel nieruchomości nr [...] . Podała ponadto, że od strony wschodniej budynek został zlokalizowany w granicy działki, której właścicielką była p. G.M.. Działki nr [...] , [...] i [...] nabyli w latach 70-tych na własność. Z wyjaśnień R.S. wynika, że w 1967 r. złożyła komplet dokumentów tzn. wniosek o pozwolenie na budowę, projekt budowlany (w formie książki) i mapę, na której został zlokalizowany budynek. Dodała, że działka pod zabudowę nr [...] posiadała szerokość ok. 12 m, a przed uzyskaniem pozwolenia na budowę uzyskała wypis z planu miejscowego, z którego wynikała możliwość sytuowania budynku mieszkalnego na tej działce. Pamiętała również, że podany był warunek, aby budynek został zlokalizowany w odległości 50 m od istniejącego cmentarza. R.S. stwierdziła, że budynek został zrealizowany zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę, a komisja która odbierała budynek potwierdziła zgodność zrealizowanego obiektu z udzielonym pozwoleniem na budowę. R.S. dodała, że wtedy C.N. po raz kolejny wyraził zgodę na taką odległość (tj. 1,5 m) budynku od granicy działki.

Z wyjaśnień złożonych przez R.S. wynika, że projekt budowlany został zatwierdzony niezgodnie z obowiązującymi przepisami, a potwierdzenie zgodności realizowanego budynku z udzielonym pozwoleniem na budowę przez "komisję" sugeruje, że obiekt mógł być zrealizowany w oparciu o decyzję wydaną z naruszeniem przepisów prawa. W ocenie Wojewody [...] zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala jednak, aby bezspornie stwierdzić rażące naruszenie prawa w odniesieniu do przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wymaga podkreślenia, że akta sprawy zawierają wyłącznie niepełne i niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie najistotniejszych dla sposobu rozpoznania sprawy dokumentów, w oparciu o które została wydana decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1967 r. Braki w zgromadzonym materiale dowodowym (szczególnie brak planu zagospodarowania terenu i planu miejscowego) oraz niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie, że nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji.

Wyjaśnienia dokonane prze p. R.S. świadczą o tym, że ww. decyzja o pozwoleniu na budowę mogła być wydana z naruszeniem prawa i obowiązujących przepisów w dniu wydawana decyzji. Jak podano wyżej, w oparciu o posiadane dokumenty tj. archiwalną mapę z 1964 r., opinię biegłego sądowego, kserokopię karty projektu zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę można stwierdzić, że budynek R. i M.S. nie mógł zostać usytuowany na działce nr [...] zgodnie zobowiązującymi przepisami. Z uwagi na zapisy ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane oraz rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego obowiązujących w dacie wydawania decyzji można wywieść, że budynek o podanych parametrach nie mógł być usytuowany na działce nr [...] zgodnie z przepisami dotyczącymi odległości od granicy. Powyższe przepisy nie mówią wprost o odległości obiektu od granicy działki, jednak z § 20 pkt 1 powyższego rozporządzenia wynika, że dla poszczególnych rodzajów pokrycia dachowego obowiązują określone w tabeli najmniejsze odległości między budynkami wolnostojącymi lub ich częściami, nieosłoniętymi ścianą przeciwpożarową. Wynika z niej, przy najmniej korzystnym wariancie, że w razie braku zabudowy na sąsiedniej działce odległość budynku od granicy działki nie może być mniejsza niż 3,0 m. Ponadto § 78 ust. 5 powyższego rozporządzenia określa, że otwory drzwiowe i okienne w ścianach zewnętrznych dwóch sąsiednich stref pożarowych powinny być oddalone od siebie co najmniej o 6,0 m, jeżeli kąt zawarty między tymi ścianami jest mniejszy od 120°. Należy również podkreślić, sięgając do art. 277 pkt b rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli, że nowe budynki ogniotrwałe, posiadające od strony granicy otwory, prowadzące do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4,0 m od granic sąsiadów. Działka inwestorów (jak wynika z mapy ewidencyjnej z 1964 r.) posiadała szerokość ok. 12,0 m, tymczasem projektowany budynek miał szerokość 8,52 i otwory okienne w każdej ze ścian, co uniemożliwiało posadowienie obiektu w wyżej podanych odległościach od granic działki.

Jednak z uwagi na brak stosownej dokumentacji nie można z całą pewnością i odpowiedzialnością stwierdzić, że zeznania p. R.S. dotyczące lokalizacji budynku znalazłyby potwierdzenie w dokumentach złożonych z wnioskiem o pozwolenie na budowę. W oparciu o posiadane dokumenty nie można jednoznacznie ustalić jak został zlokalizowany na działce projektowany budynek i jaki projekt zagospodarowania został zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę. W analizowanej sprawie brak jest podstawowego dokumentu, tzn. projektu zagospodarowania działki i nie jest możliwe jego odtworzenie.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że z uwagi na brak kompletnego materiału dowodowego, jedynie w oparciu o zeznania R.S., nie jest możliwe w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości ustalenie, czy weryfikowana decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1967r., znak: [...] zatwierdzająca plan realizacyjny i udzielającej R. i M.S. pozwolenia na budowę domu mieszkalnego przy ul. [...] w [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa o którym mowa w art. 156 §1 pkt 2 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji decyzji.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. i G.W. , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...] .

W uzasadnień organ odwoławczy wskazał, że powyższa sprawa była już dwukrotnie rozpatrywana przez Wojewodę [...] i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Ponadto w przedmiotowej sprawie zapadły dwa wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1015/08 (uchylający decyzję GINB z dnia [...] kwietnia 2008 r., znak: [...] i poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., znak: IF.1.2/7119/2-51/07, odmawiającą stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1967 r., znak: [...] ) oraz z dnia [...] sierpnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 611/10 (uchylający rozstrzygnięcie GINB z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...] , oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...] , odmawiające stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę).

W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Mając na względzie powyższe na uwadze oraz przeanalizowaniu akt przedmiotowej sprawy organ odwoławczy stwierdził, co następuje.

Celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest wyłącznie ustalenie czy orzeczenie, którego postępowanie dotyczy, dotknięte jest co najmniej jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji nie są związane z postępowaniem, w którym wydano decyzję, ale wynikają z samej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 1998 r., sygn. akt I SA 339/98). Postępowanie nieważnościowe jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego oraz faktycznego istniejącego w dacie jej wydania i nie może zmierzać do ! "naprawienia" uchybień popełnionych przez organ wydający kwestionowaną decyzję. Organ nadzoru nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej badanym orzeczeniem (por. wyrok WSA w [...] z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 155/10).

Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste. Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. Rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny, niepowodujący wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie (por. wyroki NSA z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 217/09; oraz z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 170/10).

W wyroku z dnia [...] sierpnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 611/10, który zapadł w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] uchylając zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...] , oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...] , wskazał na konieczność przeprowadzenia przy ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy rozprawy administracyjnej i przesłuchania Pana H.P. - władającego działką na której zrealizowano sporną inwestycję, dokonania analizy dokumentów zgromadzonych w postępowaniu prowadzonym przed organem nadzoru budowlanego, ustalenia, czy w czasie wydawania kontrolowanej decyzji na terenie objętym inwestycją obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz zapewnienia stronom, zgodnie z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, udziału w każdym stadium postępowania, w tym możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranego materiału dowodowego.

Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...] , [...] Urząd Wojewódzki wystąpił do Urzędu Miasta w [...] o udzielenie informacji, czy w dacie wydawania kwestionowanej decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1967 r., znak: [...] , w rejonie ulicy [...] obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, natomiast pismem z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...] , zwrócił się do Starostwa Powiatowego w [...] z prośbą o przesłuchanie w siedzibie Starostwa Pana H.P. na okoliczność projektowanej lokalizacji budynku mieszkalnego przy ul. [...] . Ponadto pismem z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...] , [...] Urząd Wojewódzki poprosił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o przesłanie wszelkich posiadanych przez organ nadzoru dokumentów i informacji dotyczących ww. budynku.

Na podstawie uzyskanych informacji i dokumentów organ wojewódzki ustalił, że H.P. , który miał być przesłuchany w charakterze świadka nie żyje (akt zgonu Nr [...] ), a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] posiada jedynie dokumenty zgromadzone w późniejszych postępowaniach dotyczących spornego budynku przy ul. [...] , które już wcześniej były znane organowi wojewódzkiemu. W pismach z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...] , oraz z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...] , Urząd Miasta [...] wskazał natomiast, iż nie jest możliwe jednoznaczne stwierdzenie, że w czasie wydawania kontrolowanej decyzji (1967 r.) na terenie objętym inwestycją obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie poinformował organ wojewódzki, że miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. [...] zatwierdzonego uchwałą PWRN z [...] Nr 239 z dnia 10 września 1963 r. nie odnaleziono ani w archiwum Państwowym w [...] , ani w archiwum [...] Urzędu Wojewódzkiego.

W dniu [...] marca 2011 r. organ wojewódzki przeprowadził rozprawę administracyjną, na której stawiła się jedynie R.S. (protokół z rozprawy).

Następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...] , Wojewoda [...] , stosownie do treści art. 10 § 1 K.p.a., powiadomił strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, jednakże żadna ze stron postępowania z prawa tego nie skorzystała.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy organ wojewódzki podjął szereg kroków zmierzających nie tylko do odnalezienia akt dotyczących kwestionowanej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, ale również do ich odtworzenia.

Mimo podjętych przez organ wojewódzki wysiłków zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy ma charakter szczątkowy. W szczególności brak jest planu realizacyjnego i projektu budowlanego zatwierdzonych decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1967 r., znak: [...] . Nie można również stwierdzić, czy na dzień wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia o pozwoleniu na budowę na terenie objętym inwestycją obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, gdyż nie udało się odnaleźć tekstu ww. planu.

Organ stwierdził również, iż przedłożone przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] dokumenty nie przyczyniły się do ustalenia stanu faktycznego istniejącego na dzień wydania decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1967 r., znak: [...] , gdyż dotyczą późniejszych postępowań prowadzonych przez ww. organ nadzoru (odmowy nałożenia na Państwo R. i M.S. obowiązku zamurowania otworów okiennych i likwidacji balkonu w ścianie spornego budynku, usytuowanej od strony granicy z działką nr ew. [...] , będącej własnością Państwa A. i G.W. - decyzja PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., znak: [...] ; udzielenia decyzją PINB w [...] z dnia [...] listopada 2005 r" znak: [...] , pozwolenia na użytkowanie ww. budynku po jego rozbudowie; zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Państwu R. i M.S. pozwolenia na przebudowę dachu o konstrukcji drewnianej na istniejącym budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr ew. [...] i [...] przy ul. [...] w [...] ). Powyższe dokumenty wskazują, że sporny budynek był wielokrotnie przebudowywany i rozbudowywany.

Brak planu realizacyjnego i projektu budynku mieszkalnego przy ul. [...] , zatwierdzonych decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1967 r., znak: [...] , oraz niemożność ich odtworzenia nie pozwala w sposób jednoznaczny stwierdzić, czy badana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa (przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) obowiązującego w dacie wydania powyższego rozstrzygnięcia organu stopnia podstawowego, w tym przepisów zarządzenia Nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud. z 19 lipca 1966 r. Nr 10, poz. 44), określających między innymi odległości projektowanych obiektów budowlanych od istniejących budynków (§ 20 ww. zarządzenia).

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących braku zgody Pana C.N. na usytuowanie spornego budynku w bliskiej odległości (ok. 1 m) od granicy z jego działką wskazał, że zgodnie z § 20 ust. 14 przywołanego wyżej zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego, w razie gdy wymaga tego prawidłowa zabudowa sąsiadujących ze sobą nieruchomości i zachowane zostaną obowiązujące odległości pomiędzy budynkami, właściwy organ państwowego nadzoru budowlanego może zezwolić na usytuowanie budynków na granicy nieruchomości albo w odległości co najmniej 1 metra od granicy. Jak wynika z powyższego zgoda właściciela sąsiedniej nieruchomości nie była w takim przypadku potrzebna - decydował organ nadzoru.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżących dotyczącego nie przesłuchania jako świadka w przedmiotowym postępowaniu G.M. wskazał, że pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...] , A.W.i G.W. zostali powiadomieni o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranego materiału dowodowego (ww. pismo zostało doręczone skarżącym w dniu 12 kwietnia 2011 r.), jednakże, jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, z prawa tego ani A.W. , ani G.W. nie skorzystali. Skarżący mieli zapewniony udział w każdym stadium postępowania - składali wnioski dowodowe, w tym wnioski o przesłuchanie świadków, wśród których nie wskazywali G.M. (pismo z dnia 20 kwietnia 2009 r.). Podczas przesłuchania, które odbyło się w dniu 19 maja 2009 r. (protokół z przesłuchania świadka) A.W. zeznała, że Pani M. nie żyje.

Ustosunkowując się do zarzutu A. i G.W. dotyczącego nie dokonania oględzin spornego budynku wskazał, że ich przeprowadzenie jest bezcelowe, gdyż w wyniku oględzin można by ustalić jedynie stan faktyczny istniejący obecnie, natomiast w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym chodzi o ustalenie stanu faktycznego (i prawnego) istniejącego w dacie wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę, tj. na dzień [...] sierpnia 1967 r.

Za bezzasadny uznał również zarzut skarżących nie zweryfikowania przez organ pierwszej instancji odległości spornego budynku od cmentarza (50 m), gdyż brak jest w aktach sprawy jakiegokolwiek dokumentu, który by wskazywał na to, iż warunek zachowania określonej odległości projektowanego obiektu od istniejącego cmentarza musiał być przez inwestora spełniony.

Na koniec organ wskazał, odnosząc się jednocześnie do zarzutu A. i G.W. , że na dzień wydania decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1967 r., znak: [...] , RR. i M.S. nie posiadali tytułu prawnego do nieruchomości inwestycyjnej (pismo z dnia 19 października 2007 r.), że żaden z ówcześnie obowiązujących przepisów, a w szczególności przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1961 r., Nr 7, poz. 46 z późn. zm.), nie nakładał na inwestora obowiązku wykazania się prawem do działki inwestycyjnej.

Z uwagi na powyższe zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...] , odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1967 r., znak: [...] , należało utrzymać w mocy.

Na powyższa decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia z dnia [...] lipca 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] złożyli A. i G.W. wnosząc o jej unieważnienie.

W uzasadnieniu skargi zarzucili, ze treść zaskarżonej decyzji nie ma pokrycia w przepisach prawa budowlanego obowiązującego w okresie budowy spornego budynku, czego potwierdzeniem jest opinia biegłego budowlanego pana Koniecznego powołanego przez sąd w [...] w sprawie o zamurowanie okien w przedmiotowym budynku która znajduje się w aktach tej sprawy.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu były decyzje w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1967r., znak: [...] zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej R. i M.S. pozwolenia na budowę domu mieszkalnego przy ul. [...] w [...] .

Zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane po wyroku

W związku z powyższym w pierwszej kolejności przypomnieć należy, że w orzecznictwie sądowym przyjęty jest trafny pogląd, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jako przewidujące odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych, nie mogą być interpretowane rozszerzająco, a stwierdzenie nieważności decyzji może mieć miejsce, gdy organ w sposób bezsporny ustali zaistnienie przynajmniej jednej z przesłanek taksatywnie wymienionych w art.156 § 1 K.p.a.

W trybie stwierdzenia nieważności nie rozstrzyga się sprawy merytorycznie, ale przeprowadza kontrolę prawidłowości decyzji wydanej w trybie zwykłym. Nie oznacza to jednak zwolnienia właściwego organu z obowiązku zebrania i wnikliwego rozpatrzenia całego niezbędnego materiału dowodowego. Ocena, czy decyzja pierwotna dotknięta jest którąś z kwalifikowanych wad, jest bowiem możliwa, gdy ustalenia faktyczne nie budzą wątpliwości i pozwalają na ich konfrontację ze hipotetycznym stanem faktycznym zawartym w określonych normach prawnych mających zastosowanie w konkretnej sprawie.

W okolicznościach niniejszej sprawy badanie prawidłowości decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1967r., znak: [...] zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej R. i M.S. pozwolenia na budowę domu mieszkalnego przy ul. [...] w [...] niewątpliwie było utrudnione, gdyż organ nie dysponował pełną dokumentacją tego postępowania, w szczególności brak było planu realizacyjnego i projektu budynku mieszkalnego zatwierdzonych przedmiotową decyzją. Brak kompletnych akt postępowania administracyjnego, w którym wydano decyzję podlegająca kontroli nadzorczej w sposób oczywisty nastręcza trudności co do oceny legalności tego aktu.

W takiej sytuacji organ w pierwszej kolejności zobowiązany był podjąć wszelkie działania w celu odnalezienia, a następnie odtworzenia zaginionych czy zniszczonych akt. Dopiero, gdy takie czynności rzeczywiście okażą się bezskuteczne, organ może oprzeć się na dowodach pośrednich, przede wszystkim zaś na takich dowodach, które pochodzą z okresu wydania weryfikowanego orzeczenia. Zauważyć przy tym należy, że dowód pośredni to dowód z zeznań świadków, opinia biegłych i dokumenty urzędowe, które dają organowi możliwość ustalenia okoliczności faktycznych na podstawie między innymi spostrzeżeń innych osób. Jeszcze raz podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić wyłącznie w razie ujawnienia kwalifikowanych wad, o jakich mowa w § 1 art.156 K.p.a. Analiza istnienia tych przesłanek nie może opierać się na domniemaniach - ani domniemaniu prawidłowości, ani na domniemaniu wadliwości weryfikowanej decyzji. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji niezbędne jest jednoznaczne ustalenie czy doszło do naruszenia prawa i dokonania oceny charakteru tego naruszenia w kontekście przesłanek nieważności decyzji.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy organ podjął szereg kroków zmierzających nie tylko do odnalezienia akt dotyczących badanej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, ale również do ich odtworzenia. Mimo podjętych działań zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy ma charakter szczątkowy. W szczególności brak jest planu realizacyjnego i projektu budowlanego zatwierdzonych decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1967 r., znak: [...] . Nie można również stwierdzić, czy na dzień wydania badanej decyzji o pozwoleniu na budowę na terenie objętym inwestycją obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

W związku z tym organ w zaskarżonej decyzji ustaleń i ocen czy doszło do naruszeń prawa oraz czy ujawnione naruszenia mają charakter rażący dokonał wyłącznie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, obszernie przedstawiony w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz treść obowiązujących w dacie wydania badanego rozstrzygnięcia przepisów, w tym przepisów zarządzenia Nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud. z 19 lipca 1966 r. Nr 10, poz. 44), określających między innymi odległości projektowanych obiektów budowlanych od istniejących budynków (§ 20 ww. zarządzenia), trafnie wskazał, że badana decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1967r., znak: [...] zatwierdzająca plan realizacyjny i udzielającej R. i M.S. pozwolenia na budowę domu mieszkalnego przy ul. [...] w [...] mogła być wydana z naruszeniem prawa, lecz nie jest możliwe w sposób jednoznaczny ustalenie, czy obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa.

Należy podkreślić, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności.

Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.