Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 593/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6163 Gospodarowanie nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Marian Wolanin, Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2012 r. sprawy ze skargi E. Z. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił przywrócenia E. Z. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011r. umarzającej postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tj. aktem własności ziemi z dnia [...] września 1981r. wydanym przez Naczelnika Miasta i Gminy w G.

W uzasadnieniu podniesiono, że pismem z dnia [...] grudnia 2011r. E. Z. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wyżej wskazanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011r.

Organ w świetle art. 58 kpa zbadał przesłanki do przywrócenia terminu i stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. O braku winy można mówić wówczas gdy strona działała z najwyższą starannością jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanej. Natomiast podane we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności tj. podeszły wiek i pomoc córki w załatwianiu spraw nie jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanej.

Skargę na powyższe postanowienie do sądu administracyjnego wniosła E. Z. W uzasadnieniu podała, że decyzję Wojewody [...] doręczono jej w dniu [...] listopada 2011r. Twierdzi, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Jest osobą schorowaną i w podeszłym wieku. Decyzja umarzająca postępowanie o wznowienie postępowania w sprawie aktu własności ziemi jest bardzo krzywdząca i spowodowała jej chorobę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Innymi słowy, sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja (postanowienie) organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cytowanej dalej jako p.p.s.a., wynika, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Badając pod tym kątem zaskarżone postanowienie Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli strona uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Z kolei w myśl § 2 tego przepisu prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a jednocześnie z wniesieniem prośby strona winna dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Z konstrukcji art. 58 k.p.a. wynika zatem, że przywrócenie uchybionego terminu opiera się na założeniu, że przyczyna tego uchybienia ma charakter czasowy i przejściowy. Po tym jak owa przyczyna ustąpi i strona uzyska zdolność do działania, może skorzystać z możliwości wnioskowania o przywrócenie jej możności składania skutecznie środka zaskarżenia. Warunkiem tego jest jednak - jak wskazał organ - uprawdopodobnienie, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Przesłanką formalną postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu jest wykazanie, że uchybienie nastąpiło bez winy strony. Wykazanie owo przybiera tryb mniej rygorystyczny niż wymóg udowodnienia określonej okoliczności. Nie zmienia to istoty tej instytucji procesowej tj. uchybienie powstaje z przyczyny leżącej poza stroną, wskutek okoliczności trudnych do przewidzenia, które jednak mają charakter przejściowy. Stąd też wymóg ustawowy, aby prośbę o przywrócenie terminu wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W niniejszej natomiast sprawie przywołana przyczyna niezachowania terminu nawet przy przyjęciu, że jest niezależna od skarżącej, nie ma charakteru przejściowego.

Organ prawidłowo ocenił, że przewlekła choroba trwająca od wielu lat oraz podeszły wiek, co wiąże się z koniecznością pomocy córki nie stanowi o braku winy skarżącej. Otóż nie jest to przyczyna nagła, nie dająca się przewidzieć, która ustąpi w stosownym czasie. Można wręcz twierdzić na podstawie doświadczenia życiowego, że stan taki będzie nie tylko trwał w bliżej nieokreślonym czasie, ale będzie się pogłębiał. Tym samym choćby nie jest możliwe dokonanie oceny kiedy ustała przyczyna uchybienia, skoro nadal trwa.

Nadto jeżeli skarżąca zainicjowała postępowanie nadzwyczajne w stosunku do aktu własności ziemi winna posiadać świadomość, że wiążę się to z prowadzeniem tego postępowania i odbieraniem korespondencji. Tym samym skoro wiek i stan chorobowy nie pozwala jej na prowadzenie samodzielnie spraw urzędowych winna od początku udzielić pełnomocnictwa córce, aby tej osobie była doręczana korespondencja. Wówczas decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011r. zostałaby doręczona córce jako pełnomocnikowi i ona mogłaby wnieść odwołanie już z zachowaniem wymaganego terminu.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd podkreśla, że ocenie pod względem zgodności z prawem podlegało jedynie postanowienie o odmowie przywrócenia E. Z. terminu od wniesienia odwołania, które dotyczy jedynie kwestii braku podstaw do przywrócenia terminu. Nie wypowiada się natomiast na okoliczność ewentualnych wad postępowania zakończonego wydaniem spornego aktu własności ziemi. Stąd też zarzuty odnoszące się do oparcia decyzji w sprawie aktu własności ziemi na fałszywych zeznaniach - nie miały żadnego znaczenia przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.