Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 101/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6, art. 170
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Kacprzak Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędzia WSA del. do NSA Maria Werpachowska (spr.) Protokolant Kamil Wertyński po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Marszałka Województwa Dolnośląskiego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między Marszałkiem Województwa Dolnośląskiego a Starostą Powiatu Jeleniogórskiego w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku A. G. o przyznanie statutu osoby bezrobotnej oraz utraty zasiłku dla bezrobotnych postanawia: odrzucić wniosek.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 14 sierpnia 2008 r. Marszałek Województwa Dolnośląskiego wystąpił o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Starostą Powiatu Jeleniogórskiego poprzez wskazanie Starosty Powiatu Jeleniogórskiego jako organu właściwego do załatwienia sprawy A. J. G. w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W uzasadnieniu wniosku podał, że Marszałek Województwa Dolnośląskiego decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. na podstawie art. 8 ust. 1 pkt.8 lit. "c" oraz m.in. art. 71 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady /EWG/ nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r.

w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników, osób pracujących na własny rachunek i członków ich rodzin przemieszczających się w obrębie Wspólnoty (Dz.U. ( WE) L 149 z 5 lipca 1971 r. z późn. zm.) przyznał A. G., jako osobie pracującej za granicą prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 14 czerwca 2006 r. na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy, podlegający waloryzacji na zasadach określonych w art. 72 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wypłacany przez Powiatowy Urząd Pracy w Jeleniej Górze. W dniu [...] lutego 2007 r. Starosta Jeleniogórski wydał decyzję o utracie przez A. G. statusu osoby bezrobotnej z dniem 31 stycznia 2007 r. oraz o utracie zasiłku dla bezrobotnych z dniem 31 stycznia 2007 r., gdyż decyzją ZUS z dnia [...] stycznia 2007 r. A. G. otrzymał rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na okres od 1 czerwca 2006 r. do 31 grudnia 2007 r. Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Jeleniogórskiego z dnia [...] lutego 2007 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 grudnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wr 378/07 po rozpatrzeniu sprawy ze skargi A. J. G. stwierdził nieważność decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Jeleniogórskiego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej i utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, gdyż organem właściwym w przedmiotowej sprawie był Marszałek Województwa a nie Starosta Jeleniogórski. Organ odwoławczy utrzymując zaś w mocy tę decyzję rażąco naruszył prawo.

Wnosząc o rozstrzygnięcie sporu o właściwość Marszałek Województwa Dolnośląskiego stwierdził, że nie podziela stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyrażonego we wskazanym wyroku. W jego ocenie organem właściwym do wydania decyzji o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, nawet jeśli zasiłek ten został przyznany na mocy decyzji samorządu województwa, jest samorząd powiatu.

Na powyższym Marszałek Województwa Dolnośląskiego opiera istnienie sporu pomiędzy nim a Starostą Powiatu Jeleniogórskiego, stawiając jednocześnie pytanie:

czy Marszałek Województwa jest władny orzekać tylko w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, do których zastosowanie będą miały przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, czy też będzie on również organem uprawnionym do wydawania wszystkich kolejnych decyzji w odniesieniu do tego bezrobotnego, a więc i decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej i o utracie prawa do zasiłku w związku z przyznaniem bezrobotnemu renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, mimo że decyzje w tym zakresie nie są związane z sumowaniem okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia spełnionych w innym państwie.

Starosta Powiatu Jeleniogórskiego w odpowiedzi na wniosek wniósł o wskazanie Marszałka Województwa Dolnośląskiego jako organu właściwego do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych przez A. G.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. w związku z art. 15 § 1 pkt 4 tej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Może to czynić w odniesieniu

do załatwienia konkretnej sprawy, w której dwa organy uznają się jednocześnie

za właściwe (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uznaje się za właściwy w sprawie (spór negatywny) i pod warunkiem, że jest to sprawa z zakresu administracji

publicznej, z których jeden z pozostających w sporze organów jest właściwy.

Oznacza to, że nie może być uznana za spór o właściwość, czy kompetencyjny sytuacja, w której chodzi o wykładnię prawa w odniesieniu do konkretnej sprawy

ani też żądanie wskazania organu właściwego w przypadku, gdy sprawa nie została skutecznie przekazana do innego organu administracji publicznej w trybie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez organ, który uznał się za niewłaściwy.

Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności zobowiązany jest zbadać dopuszczalność wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość. Merytoryczne rozpoznanie wniosku jest bowiem możliwe dopiero wtedy, gdy wniosek jest dopuszczalny (por. postanowienie NSA z dnia 12 sierpnia 2005 r., sygn. akt II OW 25/05, ONSAiWSA 2006/1/5). Dopuszczalność ta jest oceniana w świetle pozytywnego wymogu sformułowanego w art. 64 § 2 P.p.s.a. oraz braku negatywnych przesłanek dopuszczalności określonych w art. 58 § 1 i 2 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka do odrzucenia wniosku określona

w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Wniosek Marszałka Województwa Dolnośląskiego

o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Starostą Powiatu Jeleniogórskiego jest niedopuszczalny, gdyż w istocie stanowi polemikę wnioskodawcy ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyrażonym w wyroku z dnia 17 grudnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wr 378/07. Nie może być uznana za spór o właściwość sytuacja, w której chodzi o odmienną ocenę prawną, niż wyrażona w wyroku. Fakt, że wnioskodawca nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu w zakresie organu właściwego do rozpoznania sprawy nie stanowi podstawy do wystąpienia

z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość.

Zgodnie z art. 170 P.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony

i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach

w ustawie przewidzianych także inne osoby. Stosownie zatem do tego przepisu Marszałek Województwa związany jest wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 grudnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wr 378/07

i nie ma podstaw do kwestionowania twierdzeń Sądu. Wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość wydaje się być w niniejszej sprawie próbą podważenia stanowiska wyrażonego przez Sąd we wskazanym wyżej wyroku i już z tego tylko powodu jest niedopuszczalny. W stanie faktycznym przedstawionym we wniosku z dnia 14 sierpnia 2008 r. nie można w ogóle mówić o zaistnieniu sporu, co do właściwości organów. Marszałek Województwa jest bowiem związany wskazanym wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, na mocy art. 170 P.p.s.a., tak jak Starosta Powiatu Jeleniogórskiego.

Z tego względu w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek uznać należało za niedopuszczalny i odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 15 § 2 i art. 64 § 3 P.p.s.a.