Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 237/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6341 Pozbawienie uprawnień kombatanckich oraz pozbawienie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Aldona Gąsecka -Duda po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2006 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Osób Represjonowanych z dnia 14 grudnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich oddala skargę


UZASADNIENIE

UZASADNIENIE.

Zawiadomieniem z dnia [...].03.2000r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych działając na podstawie art. 61 §4 k.p.a. poinformował P. K. o wszczęciu postępowania weryfikacyjnego w celu wydania decyzji w sprawie uprawnień wyżej wymienionego do świadczeń określonych w ustawie z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego ( Dz. U. z 1997r. Nr 142, poz. 950 z późn. zm. ), a także realizując postanowienia zawarte w art. 21 i art. 25 tej ustawy, jak również kierując się treścią § 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22.09.1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach dotyczących pozbawienia i przywrócenia uprawnień kombatanckich oraz przeprowadzania weryfikacji tych uprawnień, wezwał go między innymi o nadesłanie w terminie 14 dni wszelkich wiarogodnych wyjaśnień, dokumentów i innych dowodów mogących przyczynić się do ustalenia charakteru pracy lub służby, mających wpływ na uzyskanie uprawnień. W zawiadomieniu zawarto nadto informację o możliwości zapoznania się strony z całością akt weryfikacyjnych, na podstawie których po upływie wyżej wskazanego terminu zostanie wydana stosowna decyzja oraz zamieszczono wyciąg z tekstu ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego w zakresie treści art. 21, art. 25, art. 27.

Odpowiadając na powyższe wezwanie P. K. przesłał do akt sprawy pismo zawierające prośbę o przywrócenie uprawnień kombatanckich. Uzasadniając powyższe podawał, że w 1947r. wstąpił w szeregi WP, dnia [...] lipca został przydzielony do 3 Oddziału WOP. Służba była bardzo ciężka, oddział miał częste potyczki z uzbrojonymi bandami, wielu kolegów zostało rannych , wielu zginęło od min z czasów wojny. Skarżący wskazywał także , że jest chory i na lekarstwa wydaje około [...] zł. miesięcznie.

Decyzją z dnia [...].07.2000r, Nr [...], na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych pozbawił P. K. uprawnień kombatanckich przyznanych przez ZW ZBoWiD w K. decyzją z dnia [...].04.1977r. z tytułu walki o utrwalenie władzy ludowej w okresie [...].09.1947r. - [...].12.1947r.

Przesłankę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiło poczynione na podstawie akt ZBoWiD ustalenie, w myśl którego P. K. w okresie zaliczonym jako działalność kombatancka pełnił służbę w Wojsku Polskim, w trakcie której nie brał udziału w walkach z UPA ani Wehrwolfem.

Kwestionując zasadność powyższego rozstrzygnięcia we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy P. K. wskazywał na istnienie podstaw do zachowania przez niego uprawnień kombatanckich. Skarżący wyjaśniał, że służbę wojskową pełnił w WOP na terenie województwa szczecińskiego, gdzie walczył z "Wehrwolfem". Ponadto w okresie okupacji od sierpnia 1944r. do stycznia 1945r. był żołnierzem kompanii rezerwowej Batalionu "S." ( oddziału partyzanckiego) wchodzącego w skład Oddziału Rozpoznawczego 23 Dywizji Piechoty A.K. w obwodzie Olkusz "S." Inspektoratu Sosnowieckiego, Okręgu Śląskiego. W 1976 r. złożył w ZBoWiD dokumenty dotyczące działalności w AK oraz służby wojskowej w PRL. Władze ZBoWiD uhonorowały jednakże tylko dokumenty wojskowe, przyznając mu uprawnienia kombatanckie z tytułu utrwalania władzy ludowej, przy czym dokumentów z tytułu działalności w A.K. skarżącemu nie zwrócono.

Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy P. K. dołączył oświadczenia dwóch świadków – S. K. i P. P., byłych żołnierzy ( partyzantów ) z OP Hardego [...]. Obwód Olkusz Okręg Śląski potwierdzające jego działalność konspiracyjną od sierpnia 1944r. do stycznia 1945r. , wraz z dotyczącymi świadków kserokopiami zaświadczeń wydanych przez Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.

Decyzją z dnia [...].12.2000r, Nr [...], Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 138§1 pkt 1 w zw. z art. 127§3 k.p.a. oraz art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego utrzymał w mocy decyzję własną 5.07.2000r.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy ustalono na podstawie zaświadczenia Archiwum WOP z [...].11.1976r, że P. K. uzyskał uprawnienia z tytułu utrwalania władzy ludowej w związku z pełnieniem służby wojskowej od września 1947r. do września 1949r. w jednostce, która brała udział w walkach z podziemiem. Powołano się dalej na pismo Archiwum Straży Granicznej z [...].08.1998r.wskazujące, że 3 Oddział WOP, w którym służył P. K. w latach 1947-1949 nie uczestniczył w walkach z oddziałami UPA ani grupami Wehrowlfu, a także na "Informator o nielegalnych antypaństwowych organizacjach i bandach zbrojnych działających w Polsce Ludowej" ( Lublin 1993, s. 133-161 ), z którego wynika, że na terenie Pomorza nie działały oddziały Wehrwolfu. Co do działalności skarżącego w A.K. stwierdzono, że P. K. w aktach ZBOWiDu nie wspomniał o tego rodzaju działalności, a nadto zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy o kombatantach (...) termin składania udokumentowanych wniosków o przyznanie uprawnień z tytułów określonych w art. 1-4 cytowanej ustawy upłynął 31.12.1998r.

W rozpoznaniu skargi P. K. na powyższą decyzję, wyrokiem z dnia 20.12.2004r, sygn. akt II SA/Kr 200/01, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 21.12.2000r, Nr [...] oraz orzekł o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego.

W uzasadnieniu wyroku podano, że sądowa kontrola wykazała naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew bowiem treści art. 7 kpa Kierownik Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także z naruszeniem art. 77 k.p.a, nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. W tym zakresie uznano za uzasadnione dodatkowe zbadanie spornej okoliczności, czy 3 Oddział WOP walczył w okresie do [...].12.1947r. ze zbrojnym podziemiem na podstawie akt personalnych skarżącego, a także ustalenie przebiegu jego służby wojskowej z uwagi na ewentualną możliwość zastosowania art. 25 ust. 2 pkt 2 in fine ustawy o kombatantach (...) tj. zachowania przez skarżącego uprawnień.

Wskazano także iż wbrew stanowisku Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zbadania wymaga domniemana działalność skarżącego w Armii Krajowej, na okoliczność której przedłożył dokumenty w postępowaniu odwoławczym, jeszcze przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Od takiego postępowania nie zwalnia organu ani fakt, że w dokumentach ZBoWiD brak informacji na ten temat, ani też powoływanie się na art. 22 ust. 3 ustawy z 24.01.1991 r., który został uznany za niezgodny z art. 2 i 23 Konstytucji RP wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15.04.2003r. ( Dz. U. Nr 72 poz. 658 ).

Podniesiono również, że zgodnie z uchwałą 7 sędziów NSA z 3.12.2001r. ( akt. OPS 11/01), którą akceptuje w pełni sąd orzekający w niniejszej sprawie "przewidziany w art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24.01. 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997r, Nr 142 poz. 950 ze zm. ) termin zastrzeżony do składania wniosków o przyznanie uprawnień kombatanckich nie dotyczy sytuacji, gdy weryfikowany kombatant, który uzyskał uprawnienia kombatanckie, jako "uczestnik walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" zgłasza w postępowaniu weryfikacyjnym prowadzonym także po dniu 31.12.1998r, iż zachodzą okoliczności uzasadniające po jego stronie tytuł do uprawnień kombatanckich określony w tej ustawie".

Decyzją z dnia 14.12.2005r, Nr [...], Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych działając na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 25 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 24.01.1991 r.o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego ( tekst jednolity Dz. U. z 2002r. Nr 42, poz. 371 ), po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek P. K. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...].07.2000r, Nr [...].

W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano na dotychczasowy przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie oraz podano, że P. K. uzyskał uprawnienia kombatanckie z mocy orzeczenia Zarządu Wojewódzkiego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację z dnia [...].04.197 r. z tytułu udziału w walkach o utrwalanie władzy ludowej w okresie od [...].09.1947 r. do [...].12.1947 . w ramach służby w WOP. Stosownie do zaświadczenie Archiwum Straży Granicznej pełnił on służbę Wojskową w 3 Oddziale WOP Szczecin w okresie od [...].07.1947r. do [...].09.1949r. Z pisma Archiwum Straży Granicznej z dnia [...].08.2005r. wynika, że w zasobie aktowym Archiwum nie ma dokumentów potwierdzających udział P. K. w walkach z grupami Wehrwolfu. Ponadto w materiałach historyków, między innymi w "Zarysie historii Wojsk Ochrony Pogranicza" Henryka Dominiczaka s. 319, podano iż już "Pod koniec 1946 r. w wyniku nieustannych akcji wojska, WOP, milicji i organów bezpieczeństwa działalność podziemia pohiterowskiego na ziemiach polskich zaczęła wyraźnie wygasać.

Do tego czasu zdołano rozbić podstawowy trzon tego podziemia. W pierwszej połowie 1947r. w wyniku dalszych aresztowań przestało ono faktycznie istnieć." Uznając w świetle powyższego za niewskazane w postępowaniu administracyjnym, że P. K. brał udział w walkach z Wehrwolfem podkreślono iż nie można przyjąć by informacje zawarte w dokumencie urzędowym jakim jest zaświadczenie Archiwum Straży Granicznej były nieprawdziwe bądź fałszywe (wyrok NSA z dnia 28 lipca 2004 r, sygn, OSK 699/04 ), a akta żołnierzy, którzy ukończyli siedemdziesiąt lat życia – co ma miejsce w przypadku wnioskodawcy, nie zachowały się. Zostały one zniszczone zgodnie z § 20 rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 2.07.2004r. w sprawie prowadzenia ewidencji wojskowej osób podlegających obowiązkowi służby wojskowej ( Dz. U. z 2004 r, Nr 162, poz. 1699 ).

W uzasadnieniu decyzji wskazano ponadto, że nie sposób uwzględnić żądania wnioskodawcy zachowania uprawnień kombatanckich z uwagi na służbę w Armii Krajowej. Nie jest prawdą, że okoliczności te P. K. podnosił już w postępowaniu przed ZBoWiD, a dokumentów z tego okresu mu nie zwrócono. Organ jest w posiadaniu akt Związku Bojowników o Wolność i Demokrację dotyczących P. K., w których nie ma żadnych dokumentów potwierdzających jego udział w Armii Krajowej. Akta te nie zawierają również choćby wzmianki o służbie strony w Armii Krajowej. W życiorysie pochodzącym z tamtego okresu wnioskodawca pisze "(...) w okresie okupacji okupant nauczycieli wywiózł do obozu i nie uczęszczałem do szkoły, pracowałem na roli pomagając ojcu." O działalności w AK nie ma również żadnej wzmianki w deklaracji członkowskiej, która zawiera zapytanie w przedmiocie działalności w Ruchu Oporu, zaś P. K. wskazał w niej wprost, że w czasie wojny przebywał przy rodzicach. W przedmiotowej sprawie zwrócono się do środowiska kombatanckiego Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej Zarządu Okręgowego z obszaru działalności wskazanej przez stronę o opinię w przedmiocie służby P. K. w Armii Krajowe, która to opinia jest negatywna. Co do przedłożonych w sprawie oświadczeń świadków uznano, złożyli oni oświadczenia, by pomóc stronie w zachowaniu uprawnień kombatanckich, co w obecnej chwili jest zjawiskiem nagminnym w postępowaniu weryfikacyjnym przed Kierownikiem Urzędu, a zgromadzony materiał dowodowy w części uznanej za wiarygodny nie potwierdza udziału strony w organizacji niepodległościowej.

P. K. został pozbawiony uprawnień kombatanckich w oparciu o art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach, który stanowi iż pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2, wr art. 2 oraz w art. 4. Dalsza część tego przepisu dotyczy wyłączeń od tej zasady, które jednakże nie dotyczą wyżej wymienionego. Przeprowadzone postępowanie nie potwierdza tytułów pozwalających na zachowanie przez P. K. uprawnień kombatanckich. Uprawnienia przysługujące kombatantom są szczególnym wyróżnieniem za zasługi dla Polski, które zostały określone w ustawie. Kwestia pozbawiania uprawnień kombatanckich nie jest formą dyskryminacji, lecz jedynie odmową nagradzania czy honorowania z braku wymaganych cech i skutkuje powrotem do statusu "zwykłego obywatela".

Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 14.12.2005r, Nr [...], P. K. domagał się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Nie zgadzając się za stanowiskiem prezentowanym w powyższej decyzji skarżący podtrzymywał argumenty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazywał na spełnienie przesłanki z art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach z uwagi na jego udział w walkach z Wehrwolfem w okresie służby w WOP w latach 1947-1948, a także kolejnej z art. 1 ust. 2 pkt 5 tej ustawy, z uwagi na potwierdzoną oświadczeniami byłych żołnierzy AK S. K. i P. P. działalność skarżącego jako żołnierza Armii Krajowej w kompanii rezerwowej Batalionu "S." , który wchodził w skład Oddziału Rozpoznawczego 23 Dywizji Piechoty AK w obwodzie Olkusz "S." Inspektoratu Sosnowieckiego, Okręgu Śląskiego. Skarżący zarzucał, że Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych bezzasadnie odmówił wiary zeznaniom świadków, błędnie ustalił zatem stan faktyczny, co istotnie wpłynęło na sposób załatwienia sprawy. Skarżący zakwestionował w szczególności wskazanie na bliżej nieokreśloną, rzekomą praktykę byłych żołnierzy AK udzielania pomocy innym osobom w zachowaniu uprawnień kombatanckich.

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wnosił ojej oddalenie jako bezzasadnej wskazując na ustalenia dokonane w sprawie na podstawie informacji zawartych w Archiwum Straży Granicznej oraz materiału zawartego w aktach ZBoWiD, podkreślając iż do momentu złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy P. K. nie wspominał o swojej działalności w AK oraz uzyskał negatywną opinię Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej w przedmiocie służby strony w Armii Krajowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje .

W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. -oznaczanej dalej jako p.p.s.a. ) sąd administracyjny uprawniony jest do badania legalności i działania jej organów, która polega na sprawdzeniu, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Rozpoznając sprawę sąd nie jest związany granicami skargi ( art. 134 p.p.s.a. ), orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego (a art. 135 p.p.s.a. ), przy czym fakt uprzedniego wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku z dnia 20.12.2004r, sygn. akt IISA/Kr 200/01 ma ten skutek, że dokonywana obecnie ponowna kontrola dotyczy w istocie czynności oraz decyzji podjętych po tej dacie oraz następuje z uwzględnieniem wiążącego charakteru oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu tego orzeczenia ( art. 153 p.p.s.a. ). Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawa materialnego i procedury oraz sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie , a pojęcie to i obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu eliminację błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia dostrzeżonych wadliwości, przy czym wskazania te nie mogą z góry narzucać sposobu rozstrzygnięcia konkretnych kwestii związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia sprawy.

Uwzględniając powyższe oraz stan faktyczny niniejszej sprawy wynikające z powołanych na wstępie orzeczeń, a także z przedstawionych akt administracyjnych co do zgromadzonego w nich materiału i przebiegu postępowania, skargę należy uznać za bezzasadną.

Prowadząc ponownie postępowanie po wydaniu w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku z dnia 20.12.2004r, sygn. akt IISA/Kr 200/01, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych respektował zawartą w nim ocenę prawną dotyczącą braku przeszkód do dowodzenia przez stroną w postępowaniu weryfikacyjnym oraz uwzględnienia przesłanek uprawniających do korzystania z ulg i świadczeń przewidzianych w ustawie z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego ( tekst jednolity Dz. U. z 2002r. Nr 42, póz. 371 ) ze wszelkich przewidzianych w niej, a nieujawnionych uprzednio podstaw, jak również wskazania dotyczące poszukiwania dowodów dotyczących walki skarżącego z grupami Wehrwolfu w czasie odbywania służby wojskowej oraz przeprowadzenia przełożonych przy wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy dowodów z oświadczeń świadków. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji wykonano obowiązki organu, w których mowa w art. 10 k.p.a., zaś sama decyzja odpowiada wymogom przewidzianym w art. 107§1 i 3 k.p.a. W zakresie kwestionowanego w skardze uzasadnienia taktycznego rozstrzygnięcia należy uznać, że poczynione w sprawie ustalenia mają swe odniesienie w zgromadzonych w sprawie dowodach i nie są sprzeczne z ich wymową, przeprowadzone przez organ ocena zgromadzonego materiału nie narusza zasad logiki oraz doświadczenia życiowego, spełnia też wymóg wszechstronności - co stanowi o prawidłowości realizacji przewidzianej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów.

Podnoszony w skardze zarzut bezzasadności zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenia dotyczącego niewykazania faktu udziału P. K. w walkach z grupami Wehrwolfu jest całkowicie dowolny. Nie towarzyszą mu bowiem jakiekolwiek wskazania dotyczące waloru dowodowego dostępnych i zgromadzonych w sprawie dokumentów, sprzeczności ustaleń z ich treścią, nieprawidłowej oceny dowodów lub pominięcia określonych środków dowodowych. P. K. nie odnosi się też do wskazanych przez organ danych ze źródeł historycznych i nie podaje również w skardze przyczyn, dla których nie wspominał nic o walkach z Wehrwolfu , czy swojej działalności konspiracyjnej w Armii Krajowej już po zawiadomieniu go o wszczęciu postępowania weryfikacyjnego w piśmie przesłanym pocztą [...].03.2000r.

Równie dowolne są twierdzenia skarżącego dotyczące ujawnienia aktualnie wskazywanych podstaw korzystania przez niego z uprawnień kombatanckich już w postępowaniu prowadzonym przez ZBoWiD. Przeprowadzona przez organ prawidłowo analiza tam znajdujących się dokumentów i oświadczeń skarżącego zawartych w podpisanej przez niego deklaracji członkowskiej oraz życiorysie, w których takich okoliczności nawet pośrednio nie sygnalizował, nie pozwała na uznanie tych twierdzeń za prawdziwe.

Niezależnie od negatywnej opinii Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej Zarządu Okręgowego, wskazane wyżej i sygnalizowane w uzasadnieniu decyzji okoliczności, świadczące o tendencyjności twierdzeń skarżącego mogły mieć wpływ na negatywną ocenę dowodów w postaci oświadczeń. Oświadczenia te pozostają bowiem w rażącej sprzeczności z oświadczeniami P. K. zawartymi w życiorysie i deklaracji członkowskiej , a ich wystąpienie nie znajduje wytłumaczenia i usprawiedliwienia nawet w obecnych twierdzeniach skarżącego. P. K. nie podnosił bowiem, że w dokumentach złożonych w ZBoWiD podał nieprawdziwe fakty, a poczynione obecnie przez organ ustalenia z tymi faktami pozostają w zgodzie. Co do poddanej w wątpliwości przez organ wiarogodności oświadczeń świadków nie można dodatkowo nie zauważyć , wewnętrznych sprzeczności w oświadczeniu P. P., który jak podał utrzymywał kontakty z P. K. od sierpnia 1944r. do października 1944r. tj. do czasu kiedy z plutonem, do którego należał przeniósł się do M., natomiast poświadczył przynależność P. K. także za dalszy okres czasu do stycznia 1945r.

Zważywszy, że ustalenia dokonane przez organ w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu przy rozpoznaniu wniosku skarżącego t) ponowne rozpatrzenie sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20.12.2004r, sygn. akt II SA/Kr 200/01 są zgodne z ustaleniami zawartymi w decyzji z dnia [...].07.2000r, Nr [...] istniały pełne podstawy do jej utrzymania w mocy. Wykładnia i zastosowanie przepisów prawa materialnego przy analogicznym stanie taktycznym podlegały kontroli przy wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Krakowie z dnia 20.12.2004r, sygn. akt II SA/Kr 200/01, który w tym zakresie nie zakwestionował prawidłowości wydanego w sprawie rozstrzygnięcia o pozbawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich przyznanych przez ZW ZBoWiD decyzją z dnia [...].04.1977r. z tytułu walki o utrwalenie władzy ludowej w okresie [...].09.1947r. - [...].12.1947r.

Mając powyższe na uwadze, uznając skargę za bezzasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. i art. 120 p.p.s.a., zaś wynik postępowania sądowoadministracyjnego w świetle brzmienia art. 200 p.p.s.a. nie stwarza podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu jego kosztów .