Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1405/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 85
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Maria Rzążewska Jerzy Bujko (spr.) Zofia Flasińska Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2006r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2005r., sygn. akt IV SA/Wa 751/05 w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2005r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

M. N. reprezentowana przez adwokata wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2005 r. oddalającego jej skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...], w przedmiocie wymeldowania skarżącej z miejsca pobytu stałego w lokalu nr [...] położonym w P. przy ul. N. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie:

W postępowaniu wszczętym złożonym w dniu 2 kwietnia 2003 r. przez A. N. wnioskiem o wymeldowanie żony M. N. Burmistrz Miasta i Gminy P., decyzją z dnia [...] października 2003 r., uwzględnił ten wniosek i orzekł o wymeldowaniu M. N. z lokalu nr [...] przy ul. N. w P. Podstawą faktyczną tej decyzji było ustalenie, że wymeldowana opuściła sporny lokal w 2002 r. bez załatwienia obowiązku meldunkowego i w lokalu tym nie zamieszkuje. Od decyzji tej M. N. wniosła odwołanie. Jeszcze przed jego rozpoznaniem, w dniu 20 listopada 2003 r. A. N. zmarł. Wobec tego Wojewoda Mazowiecki decyzją z [...] stycznia 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję z [...] października 2003 r. i umorzył postępowanie przed organem I instancji. Następne postępowanie o wymeldowanie organ wszczął z urzędu w dniu 19 lutego 2004 r. i decyzją z dnia [...] maja 2004 r. ponownie orzekł o wymeldowaniu M. N. z przedmiotowego lokalu. Od decyzji tej strona nie wniosła w terminie odwołania.

Pismem z dnia 28 września 2004 r. M. N. zwróciła się do Wojewody Mazowieckiego o uchylenie wymienionej wyżej decyzji o wymeldowaniu. Organ uznał to pismo za wniosek o wznowienie postępowania i postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. wydanym na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 150 § 2 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją z [...] maja 2004 r. Po kolejnym rozpoznaniu sprawy Burmistrz Miasta i Gminy P., decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] maja 2004 r. o wymeldowaniu M. N. W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, iż M. N. opuściła lokal przy ul. N. w P. w marcu 2002 r., do lokalu tego już nie wróciła i nie utrzymywała kontaktów z mężem A., który zamierzał wystąpić o rozwód lub separację i żądał jej wymeldowania. O śmierci zmarłego 20 listopada 2003 r. A. N. M. N. dowiedziała się w okresie późniejszym i na użytek prowadzonego postępowania twierdziła, że stale utrzymuje z nim kontakt telefoniczny. Organ I instancji ustalił, iż istniały podstawy do wymeldowania i odmówił uchylenia decyzji o wymeldowaniu M. N.

Od wymienionej ostatnio decyzji M. N. wniosła odwołanie. Wojewoda Mazowiecki, decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając własną decyzję organ odwoławczy podał, że M. N. wiosną 2002 r., w następstwie nieporozumień rodzinnych, opuściła zajmowany wcześniej lokal mieszkalny w P., wyjechała do K. i tam podjęła stałą pracę. Od tego czasu nie wróciła do P., nie utrzymywała z mężem bliższych kontaktów i nawet nie wiedziała o jego śmierci, która nastąpiła w dniu 20 listopada 2003 r. Po śmierci A. N. sporny lokal, stanowiący mieszkanie socjalne wynajęte zmarłemu na okres do 31 sierpnia 2003 r., został przez jego matkę zwrócony Gminie i wynajęty innym osobom. Organ odwoławczy uznał, iż zaistniały przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) do wymeldowania M. N. z przedmiotowego lokalu i utrzymał w mocy zaskarżoną przez nią decyzję.

Od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2005 r. M. N. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając, iż jest ona krzywdząca, pozbawia ją mieszkania i narusza prawo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 23 września 2005 r., skargę oddalił. Sąd stwierdził w motywach wyroku, że skarżąca opuściła przedmiotowy lokal w dniu 12 marca 2002 r. w związku z konfliktami z mężem i zamiarem urządzenia swego życia w innym miejscu zamieszkania. Dopiero po upływie półrocznego okresu podjęła pracę w K. Z mężem nie utrzymywała kontaktów, nie interesowała się też wynajmowanym przez niego lokalem socjalnym aż do chwili, gdy dowiedziała się o śmierci męża. Wbrew obowiązkowi z art. 15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych skarżąca nie wymeldowała się z zajmowanego wcześniej lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż organy prowadząc postępowanie w trybie wznowieniowym prawidłowo odmówiły uchylenia decyzji z 25 maja 2004 r. o wymeldowaniu M. N. Trafnie uznały bowiem, że przeprowadzone w tym postępowaniu uzupełniające dowody nie wykazały istnienia nowych okoliczności istniejących w chwili wydania kontrolowanej decyzji, które podważałyby prawidłowość rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2005 r. M. N. zaskarżyła wymienioną na wstępie skargą kasacyjną. Zarzuciła mu naruszenie prawa materialnego - art. 15 ust. 2 ustawy z 20 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu wskutek uznania, że istniały podstawy do wymeldowania skarżącej. Skarga kasacyjna zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organy zasady praworządności i ochrony słusznego interesu strony. We wniosku zawartym w skardze skarżąca zażądała uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie przedstawia uzasadnionych zarzutów. Mimo iż z jej uzasadnienia wynika, że skarżąca kwestionuje prawidłowość dokonanych przez organy ustaleń stanu faktycznego sprawy, sposób sformułowania skargi kasacyjnej nie daje podstaw do skutecznego zakwestionowania tych ustaleń. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie granicami skargi kasacyjnej pozwala wyłącznie na kontrolę, czy w postępowaniu przed Sądem I instancji rzeczywiście doszło do naruszenia wskazanych jako podstawa tej skargi przepisów. Sąd nie może jednocześnie z urzędu badać, czy w kontrolowanym postępowaniu nie doszło do naruszenia innych, niewskazanych przez skarżącego przepisów. W rozpoznawanej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną nie postawiła zarzutu naruszenia tych przepisów proceduralnych, na podstawie których jest ustalony stan faktyczny sprawy. Rozstrzygając tę skargę Naczelny Sąd Administracyjny jest więc związany ustalonym stanem faktycznym sprawy. W tej sytuacji brak jest też podstaw do stwierdzenia naruszenia wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej przepisów prawa. Skoro bowiem Sąd I instancji stwierdził, że organy prawidłowo ustaliły, iż skarżąca wiosną 2002 r. opuściła zajmowany lokal mieszkalny z zamiarem urządzenia się w innej miejscowości, od kilku lat tam przebywa, nie wróciła do P., zerwała kontakty z mężem i nie podjęła żadnych prawnych działań w celu ponownego zamieszkania w przedmiotowym lokalu - to zastosowanie w tej sytuacji przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych także Sąd uznał za trafne. Przepis ten zobowiązuje organy do wymeldowania osoby, która opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się z opuszczonego lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył więc wymienionego przepisu ani przez jego błędną wykładnię, ani wadliwe zastosowanie.

To samo należy też stwierdzić w stosunku do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. Załatwienie sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony może nastąpić tylko wówczas gdy interes ten jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Organy i sądy mają, przede wszystkim, obowiązek działania zgodnie z obowiązującym prawem kierując się zasadą praworządności (art. 7 Konstytucji RP a także art. 7 k.p.a. i art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Skoro więc organy stwierdziły istnienie ustawowych przesłanek do wymeldowania skarżącej, to nie mogły z naruszeniem zasady praworządności uwzględnić jej stanowiska procesowego i zgłoszonego przez nią żądania. W takiej też sytuacji Sąd I instancji nie naruszył wskazanego wyżej przepisu proceduralnego, oddalając skargę, której bezzasadność stwierdził.

Dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej ustanowionemu w ramach prawa pomocy wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.