Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 835/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: stwierdzono nieważność załącznika zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 9, 20, 17, 28
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Paweł Darmoń Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. J. na uchwałę nr XLIII/285/2018 Rady Gminy Koniusza z dnia 31 lipca 2018 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy Koniusza: Biórków Mały, Biórków Wielki , Chorążyce, Czernichów, Dalewice, Glew, Glewiec, Gnatowice, Górka Jaklińska, Karwin, Koniusza, Łyszkowice, Muniaczkowice, Niegardów, Niegardów-Kolonia, Piotrkowice Małe, Piotrkowice Wielkie, Polekarcice, Posądza, Przesławice, Rzędowice, Siedliska, Szarbia, Wąsów, Wierzbno, Wroniec, Wronin, Zielona. I. stwierdza nieważność załącznika graficznego nr 1 zaskarżonej uchwały, w części obejmującej działki o numerach [...], [...], [...] i [...] obręb Polekarcice; II. zasądza od Gminy Koniusza na rzecz skarżącego M. J. kwotę 780 zł (siedemset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postepowania.


UZASADNIENIE

M. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr XLIII285/2018 Rady Gminy Koniusza z 31.07.2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Biórków Mały, Biórków Wielki, Chorążyce, Czernichów, Dalewice, Glew, Glewiec, Gnatowice, Górka Jaklińska, Karwin, Koniusza, Łyszkowice, Muniaczkowice, Niegardów, Niegardów - Kolonia, Piotrkowice Małe, Piotrkowice Wielkie, Polekarcice, Posądza, Przesławice, Rzędowice, Siedliska, Szarbia, Wąsów, Wierzbno, Wroniec, Wronin, Zielona.

Skarżący zarzucając naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w części odnoszącej się do działek [...], [...], [...], [...], [...] wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w powyższym zakresie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania

W uzasadnieniu skarżący podał, że był właścicielem działek [...] i [...], na których dokonał inwestycji w postaci czterech budynków jednorodzinnych z infrastrukturą zgodnie ze zgłoszeniami [...] (działka [...]) i [...] (działka [...]). Starostwo nie zgłosiło sprzeciwu do żadnego ze zgłoszeń, budynki mieszkalne zostały wybudowane i sprzedane przed przyjęciem do użytkowania. W dniu 30.05.2017 r. M. J. przeniósł własność nieruchomości działki [...] z budynkiem w stanie developerskim na rzecz B. G. i K. G., a w dniu 7.07.2017 r. przeniósł własność nieruchomości działki [...] z budynkiem w stanie developerskim na rzecz K. P..

Interes prawny skarżącego w zakresie działek nr [...] i [...] uwarunkowany tym, że w postępowaniu przed PINB Proszowice w sprawach o pozwolenie na użytkowanie, decyzjami: nr [...], znak: [...] i nr [...], znak: [...] nałożono na niego, jako inwestora, obowiązek dokonania rozbiórki nowo wybudowanych budynków wraz z infrastrukturą, z powodu niezgodności przedmiotowej zabudowy z planem zagospodarowania przestrzennego. Obecnie z odwołania inwestora i aktualnych właścicieli toczą się postępowania w tej sprawie przed Małopolskim Wojewódzkim Inspektoratem Nadzoru Budowlanego.

Ponadto M. J. jest właścicielem działek [...], [...] i [...], których przeznaczenie w planie zagospodarowania także jest niezgodne z zapisami Studium.

Wymienione powyżej działki powstały przez podział zatwierdzony 28.04.2017. przez Wójta Gminy Koniusza, zgodnie z projektem wydzielenia przedmiotowych działek, na podstawie art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W zapisach Studium uwarunkowania i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Koniusza działki te pierwotnie zostały usytuowane na obszarze dopuszczającym zabudowę mieszkaniową i mieszkaniowo - usługową. Natomiast w zaskarżonym planie, wymienione wyżej działki znalazły się na terenie dopuszczającym jedynie zabudowę zagrodową (RM) - zabudowa związana z produkcją rolniczą, przechowalnictwem spożywczym. Przeznaczenie dopuszczalne: jednorodzinne domy mieszkalne w ramach zabudowy zagrodowej. W ocenie skarżącego, rozbieżność między zapisami ww. studium a zaskarżonego planu, uzasadnia zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p.

Nie ulega wątpliwości fakt niezgodności pomiędzy zapisami planu a regulacjami zawartymi w studium odnośnie przeznaczenia działek wskazanych przez skarżącego, ponieważ Studium zakładało przeznaczenie gruntów na cele zabudowy jednorodzinnej i usługowej. Działki są wyposażone w infrastrukturę niezbędną do zabudowy jednorodzinnej.

Naruszenie interesu prawnego skarżącego nie mieści się w zakresie dopuszczalnego władztwa planistycznego Gminy Koniusza, rozumianego jako dopuszczalna ingerencja w prawo własności.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Koniusza wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, że plan zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy Koniusza został uchwalony uchwałą Rady Gminy Koniusza Nr XLIII/285/2018 z 31.07.2018 r. Przeprowadzona procedura przygotowywania projektu planu była w pełni zgodna z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podjęcie uchwały przez Radę Gminy, zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., nie naruszyło polityki przestrzennej Gminy, w tym zasad zagospodarowania przestrzennego ujętych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Koniusza, uchwalonego Uchwałą Rady Gminy Koniusza Nr XXXIV/227/2014 z 23.01.2014 r. Powyższe stwierdziła Rada Gminy w preambule do przyjętego Uchwałą Rady Gminy projektu Planu. Prawidłowość działań podjętych przez organy gminy w powyższym zakresie potwierdziła również ocena nadzorcza Wojewody Małopolskiego.

Organ wyjaśnił, że przeznaczenie terenów ustalone w planach zagospodarowania przestrzennego nie jest zwykle identyczne z polityką i kierunkami zagospodarowania przestrzennego ujętymi w Studium (choć nie może ich naruszać) w innym przypadku nie byłoby potrzeby sporządzania planów. To dopiero plany zagospodarowania przestrzennego decydują o przeznaczeniu terenów, natomiast studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego ujmują długofalową politykę przestrzenną gminy, w tym lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 1 u.p.z.p). Projekt planu sołectw Gminy Koniusza, wypełniając rygory nałożone trybem uzgodnień i opiniowania, zgodnie z art. 17 ust. 6a i 6b u.p.z.p., wymagał również uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne - zgodnie z przepisami odrębnymi (art. 17 ust. 6c u.p.z.p). Organ podkreślił, że działki stanowiące własność skarżącego są położone w terenach rolnych, na gruntach o najwyższych klasach bonitacyjnych (RI, RII), czyli podlegających pełnej ochronie zgodnie z przepisami odrębnymi, czyli ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1161). W konsekwencji, stosownie do ww. regulacji ustawowej, to od decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zależy dopuszczalność. Wójt Gminy Koniusza, pismem z 16.05.2016 r., znak: [...], złożył stosowny wniosek do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o uzyskanie zgody przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze (po zaopiniowaniu wniosku, zgodnie z obowiązującym prawem przez Marszałka Województwa Małopolskiego - opinia Marszałka z 21 czerwca 2016 roku, znak: [...]). Wnioskiem Wójta Gminy Koniusza zostały objęte wszystkie grunty rolne klas I-III, które zostały wskazane pod możliwość zagospodarowania nierolniczego w studium. Łącznie Wójt Gminy wystąpił o tzw. wyrolnienie obszaru stanowiącego 929,8908 ha gruntów rolnych, o klasach bonitacyjnych I-III. Grunty te, na tym etapie przygotowywania projektu planu były przewidziane pod tereny zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej, mieszkaniowe - usługowej, usługowej, usług publicznych, sportu i turystyki, infrastruktury technicznej, stacji gazowej oraz pod tereny dróg. Decyzją z 24 października 2017 r., znak: [...], Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze 369,3304 ha gruntów rolnych, natomiast nie wyraził zgody na 560,5604 ha, czyli zgoda dotyczyła ok. 39% obszaru objętego wnioskiem. Decyzja Ministra została uzupełniona o stosowne uzasadnienie. Tereny rolne, które nie uzyskały zgody Ministra na zmianę przeznaczenia, zostały utrzymane w projekcie Planu jako tereny rolne, z możliwością zabudowy zabudową zagrodową, o symbolu przeznaczenia w Planie - RM. W obecnym stanie prawnym nie ma możliwości zmiany ich przeznaczenia na tereny budowlane. Między innymi działki należące do skarżącego, o numerach [...], [...], [...], [...] (organ zwrócił uwagę, że wymieniona w skardze działka o numerze [...] nie istnieje - z jej wtórnego podziału powstały działki o numerach [...], [...]), położone w sołectwie P. w gminie Koniusza, o klasie bonitacyjnej I-II, nie uzyskały zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na zmianę przeznaczenia i tym samym zostały wskazane w Planie pod możliwość zagospodarowania jedynie zabudową zagrodową, dla osób prowadzących gospodarstwa rolne. Skarżący bezpodstawnie przyjął, że skoro działki zostały kierunkowo wskazane jako potencjalnie budowlane w studium to uzyskają przeznaczenie budowlane w planie (równocześnie znając uwarunkowania związane z wysoką bonitacją gleb i możliwością braku uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi).

Organ wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującą procedurą przygotowywania projektu planu, podczas dwóch wyłożeń projektu planu do publicznego wglądu, odbyły się kolejno dyskusje publiczne w dniu 17.01.2017 r. (pierwsze wyłożenie) oraz w dniu 16.05.2018 r. (drugie wyłożenie). Na obu spotkaniach był poruszany i omawiany problem uzyskiwania przez Wójta Gminy zgody od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na tereny budowlane. O fakcie, że wyznaczenie obszarów budowlanych w studium nie jest jednoznaczne i nie może być utożsamiane z uzyskaniem przeznaczenia budowlanego terenów, które dokonuje się dopiero w planach zagospodarowania przestrzennego zainteresowani byli ponadto uprzedzani i informowani również już na etapie przygotowywania projektu obowiązującego obecnie studium. Są na to również dowody w protokołach z przeprowadzonych spotkań dyskusyjnych z zainteresowanymi (odbyły się 3 kolejne wyłożenia projektu studium do publicznego wglądu i spotkania z mieszkańcami na dyskusjach publicznych w dniach: 6.02.2013 r., 03.07.2013 r., 29.10.2013 r.).

Natomiast skarżący niezwłocznie po uchwaleniu studium, które nie decyduje o przeznaczeniu terenu, zaczął zagospodarowywać swoje nieruchomości - na zasadzie zgłoszenia, uzyskując zgodę na realizację zabudowy zagrodowej. Jednak rozpoczął realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - co również wynika jednoznacznie ze złożonej skargi, w sposób niezgodny z obowiązującym wówczas planem zagospodarowania przestrzennego sołectw gminy Koniusza (uchwała Rady Gminy Koniusza Nr XXV/185/2005 z 31.03.2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy Koniusza). Plan ten dopuszczał w terenach objętych skargą, podobnie jak obecnie, jedynie zabudowę zagrodową (przeznaczenie terenów w ówczesnym planie to tereny rolne o symbolu R1 z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej). Zabudowa mogła i może być w tych terenach realizowana wyłącznie jako zabudowa zagrodowa dla osób prowadzących gospodarstwa rolne, gdzie budynki mieszkaniowe wchodzą w skład gospodarstwa rolnego z obiektami związanymi z produkcją rolną, a nie mieszkaniowa zabudowa jednorodzinna. Tereny objęte skargą są terenami rolnymi, nie budowlanymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Stosownie do art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skargi wniesionej w rozpoznawanej sprawie przez M. J. jest uchwała Nr XLIII285/2018 Rady Gminy Koniusza z 31.07.2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Biórków Mały, Biórków Wielki, Chorążyce, Czernichów, Dalewice, Glew, Glewiec, Gnatowice, Górka Jaklińska, Karwin, Koniusza, Łyszkowice, Muniaczkowice, Niegardów, Niegardów - Kolonia, Piotrkowice Małe, Piotrkowice Wielkie, Polekarcice, Posądza, Przesławice, Rzędowice, Siedliska, Szarbia, Wąsów, Wierzbno, Wroniec, Wronin, Zielona.

Skarżący zarzucając naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w części odnoszącej się do działek [...], [...], [...], [...], [...] obręb P. wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w powyższym zakresie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Skarga została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym prawo do wniesienia skargi do sądu przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem w przypadku, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego lub zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący.

W niniejszej sprawie skarżący legitymował się prawem własności nieruchomości znajdujących się na terenie objętym zaskarżoną uchwałą tj. oznaczonych jako działki ewid. Nr [...] i Nr [...] obr. P. . Nadto swoją legitymację skargową wywodzi z faktu, że był właścicielem działek Nr [...] i Nr [...], których własność - po wybudowaniu na nich 4 budynków jednorodzinnych – przeniósł na w dniu 30.05.2017 r. na rzecz B. G. i K. G. (działka nr [...]), a w dniu 7.07.2017 r. na rzecz K. P. (działki nr [...]). Wskazał, że w związku z powyższym jest stroną postępowania o pozwolenie na użytkowanie budynków znajdujących się na ww. działkach, które aktualnie toczy się przed WINB w K. m. in. z jego odwołań od decyzji PINB w P.: nr [...], znak: [...] i nr [...], znak: [...] nakładających na niego, jako inwestora, obowiązek dokonania rozbiórki nowo wybudowanych budynków wraz z infrastrukturą, z powodu niezgodności przedmiotowej zabudowy z planem zagospodarowania przestrzennego.

Dla stwierdzenia, że interes prawny skarżącego został naruszony istotne były ustalenia zaskarżonego planu miejscowego, zgodnie z którym obszar, w którym znajdują się ww. działki skarżącego oznaczony symbolem RM umożliwia jedynie zabudowę zagrodową, co jest niezgodne z jego planami zagospodarowania nieruchomości pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W skardze M. J. podkreśla, że ustalenia planu miejscowego są niezgodne z postanowieniami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Koniusza przyjętego uchwałą Nr XXXIV/227/2014 Rady Gminy Koniusza z 23.01.2014 r. , które dla terenu, na którym znajdują się ww. działki w części oznaczonej symbolem MR/RU przewiduje obszar zabudowy mieszanej – mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej oraz produkcji rolnej, a w części terenu, w którym znajdują się zabudowane działki nr [...] i [...], oznaczonym symbolem MN/MU – obszar zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej i usługowej.

W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym organy zasadnie uznały, że skarżący jako właściciel dwóch działek objętych ustaleniami kwestionowanego planu oraz jako strona toczącego postępowania, w sprawie w której nakazano mu jako inwestorowi rozbiórkę budynków mieszkalnych sytuowanych na działkach nr [...] i [...] spełnia w sposób wystarczający wymogi z art. 101 ust. 1 u.s.g. w w związku z art. 140 i 144 k.c. oraz w zw. z art. 52 ustawy z 7. 07. 1994 r. Prawo budowlane. Oznacza to zatem, że jego skarga o stwierdzenie nieważności zaskarżonego planu miejscowego w zakresie w jakim narusza on interes skarżącego podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

W tym miejscu wypada zaznaczyć, że skarżący nie kwestionował planu w pozostałym zakresie, natomiast odnosząc się do wskazanej w skardze działki nr [...] należy zauważyć, że tak jak wskazano w odpowiedzi na skargę działka ta nie istnieje ponieważ uległa podzieleniu na działki nr [...] i nr [...], co jest zgodne z mapą przedstawiającą projekt podziału działki nr [...]/ 3 ( k. 34 akt administracyjnych.) oraz wyjaśnieniami skarżącego na rozprawie w dniu 2 grudnia 2019 r.

Skarga jest zasadna.

Przebieg procesu sporządzania projektu planu miejscowego i uchwalania tego planu został uregulowany w art. 17 ustawy 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej "u.p.z.p."). Zachowanie powyższego trybu jest jednym z zasadniczych warunków uznania legalności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca wskazał na kolejność poszczególnych etapów procedury planistycznej przewidując ich chronologiczny porządek po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia przedmiotowego planu miejscowego naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. "Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Natomiast tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu" (por. wyrok WSA w Krakowie z 5 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1037/17, wyrok WSA w Krakowie z 25. 04. 201`9 r. sygn. akt. II SA/Kr 179/19).

Trzeba też wskazać, że organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że Sąd w składzie rozstrzygający niniejszą sprawie uznał - po przeanalizowaniu procedury planistycznej - że przy uchwalaniu zaskarżonego planu miejscowego nie zostały naruszone przepisy postępowania w stopniu istotnym, uzasadniającym stwierdzenie jego nieważności. Nie stwierdzono również naruszenia właściwości organów w procedurze planistycznej.

Kolejno wskazać trzeba, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia miało ustalenie, czy przewidziane w planie miejscowym zagospodarowanie działek ewid. Nr [...], [...], [...], [...] P. narusza ustalenia obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Koniusza. Zgodnie bowiem z treścią art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, a zgodnie z art. 20 tej ustawy ab initio plan miejscowy uchwała się po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Wskazać należy, że wymagane nie naruszanie ustaleń studium, a treścią planu miejscowego, dotyczy kontynuacji zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających doprecyzowaniu w planie miejscowym, co jednak nie oznacza, że plan miejscowy może wprowadzić zmiany w zakresie kierunków zagospodarowania i zasad zagospodarowania. Dopuszczalne jest jedynie doprecyzowanie zasad, ale tylko taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżony plan miejscowy wprowadza zasadnicze zmiany w sposobie zagospodarowania nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...], [...], [...], [...] w porównaniu z treścią studium. Jak już wyżej wskazano w obowiązującym studium działki nr [...] i nr [...] oznaczone symbolem MN/MU zostały przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną - mieszkaniową i usługową natomiast planie miejscowym znalazły się w obszarze o symbolu RM, zgodnie z którym są to tereny przeznaczone pod zabudowę zagrodową. W planie miejscowym takie samo przeznaczenie ustalono dla obszaru w którym znajdują się działki nr [...] i nr [...] , dla których ustalenia studium (symbol MR/RU) przewidują obszar zabudowy mieszanej – mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej oraz produkcji rolnej.

Przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru przewidzianego w studium pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę usługową należy ocenić jako całkowicie niezgodne z ustaleniami studium a przez to stanowiące naruszenie zasad stanowienia planu miejscowego o czym mowa w art. 20 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym plan miejscowy nie może naruszać ustaleń studium. Podkreślić należy, że istnieje także istotna rozbieżność pomiędzy przeznaczeniem w studium terenów pod zabudowę mieszaną – mieszkaniową jednorodzinną i zagrodową oraz produkcji rolnej podczas gdy w planie są to tereny przeznaczone pod zabudowę zagrodową. W ocenie Sądu także i w tym przypadku nie można przyjąć, że ustalenia planu nie naruszają ustaleń studium gdyż zabudowa mieszkaniowa i zabudowa zagrodowa stanowią zasadniczo odmienne rodzaje zagospodarowania terenu. Wystarczy wskazać na istotne odmienności zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej wynikające z definicji legalnych zawartych w § 3 pkt 2 ( zabudowa jednorodzinna), § 3 pkt. 3 (zabudowę zagrodowa rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015.1422) oraz w art. 2 pkt 2 a ustawy z 7.07. 1994 Prawo budowlane oraz art. 2 ust 1 pkt 3 ustawy z 3.02. 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. O ile zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna to budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych , stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o pow. całkowitej nieprzekraczającej 30% pow. całkowitej budynku (art. 3 pkt. 2a Prawa budowlanego) to zabudowa zagrodowa oznacza w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych.( § 3 pkt. 3 rozporządzenia). Zgodnie z przepisem art 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3. 02 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych gruntem rolny pozostają grunty pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie do produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu. Oznacza to co prawda, że zabudowa mieszkaniowa jak i zagrodowa służą realizacji tego samego celu w zakresie w jakim pełnią funkcję mieszkaniową tym niemniej - w ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie - stanowią one zdecydowanie różne sposoby zagospodarowania terenu, przy czym w przypadku zabudowy zagrodowej dominującą funkcją jest funkcja prowadzenia produkcji rolnej (hodowlanej, ogrodniczej itp.), a nie funkcja mieszkaniowa. W rezultacie zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowa zagrodowa stanowi tereny użytkowane rolniczo, dla oznaczenia których na rysunku planu przyjęto symbole RM, natomiast tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznacza się symbolem MN. Należy zauważyć, że łączenie sprzecznych funkcji mogących na siebie niekorzystnie oddziaływać w ramach zagospodarowania jednego terenu należy uznać za niezgodne z zasadą ładu przestrzennego i dobrą praktyką planowania przestrzennego, tworzy bowiem rodzaj chaosu przestrzennego i może prowadzić do konfliktów społecznych, związanych z uciążliwością zagospodarowania zagrodowego. Nie można uznać argumentów Gminy Koniusza, że na działkach skarżącego, które w planie miejscowym przeznaczone są pod zabudowę zagrodową można realizować również zabudowę mieszkaniową jednorodzinną zgodnie z kierunkiem zagospodarowania wskazanym w studium. W konsekwencji także i w tym zakresie ustalenia planu miejscowego naruszają ustalenia studium.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że ponieważ - zgodnie z zarzutami skargi - kwestionowane ustalenia planu miejscowego naruszające ustalenia studium zasadne było stwierdzenie nieważności załącznika graficznego nr 1 zaskarżonej uchwały w części obejmującej działki o numerach [...], [...], [...], [...] obręb P..

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono w punkcie II sentencji biorąc za podstawę art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.,