Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 6215/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6145 Sprawy dyrektorów szkół
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Zarząd Powiatu
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 63 ust. 21
journal: Dz.U. 2020 poz 910
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - tj

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Olga Żurawska – Matusiak Sędzia del. WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Powiatu w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 kwietnia 2021 r. sygn. akt III SA/Lu 1256/20 w sprawie ze skargi Dariusza S. na uchwałę Zarządu Powiatu w C. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie powierzenia stanowiska dyrektora Zespołu Szkół w D. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 22 kwietnia 2021 r. sygn. akt III SA/Lu 1256/20 wydanym w sprawie ze skargi D. S. na uchwałę Zarządu Powiatu w C. z [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie powierzenia stanowiska dyrektora Zespołu Szkół w D., na podstawie art. 147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej "p.p.s.a." stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały (pkt I) oraz zasądził od Zarządu Powiatu w C. na rzecz D. S. kwotę 797 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt II).

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona uchwała o powierzeniu skarżącemu stanowiska dyrektora szkoły na okres od 1 lipca 2020 r. do 31 sierpnia 2021 r. została wydana w zw. ze stwierdzeniem przez organ nadzoru nieważności uchwały w sprawie unieważnienia konkursu na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół w D. W ocenie Sądu pierwszej instancji wskazany przez organ zamiar reorganizacji ww. Zespołu Szkół nie uzasadniał jednak powierzenia skarżącemu obowiązków dyrektora na okres krótszy niż 5 lat. Jak przyjął Sąd Wojewódzki, zasadą wynikającą z art. 63 ustawy z 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 910) jest powierzenie stanowiska dyrektora szkoły na okres 5 lat szkolnych. Możliwość powierzenia tego stanowiska na okres krótszy jest uzależniona od zaistnienia "uzasadnionego przypadku". W zaskarżonej uchwale nie wskazano argumentów pozwalających na uznanie, iż w sprawie doszło do spełnienia przesłanki "uzasadnionego przypadku". Zamiar reorganizacji Zespołu Szkół sam w sobie nie stanowi o zaistnieniu wyjątkowej, specyficznej sytuacji, w której zaszła potrzeba odstępstwa od zasady ogólnej. Ogólnikowe stwierdzenie organu o tym, że zmiany reorganizacyjne będą miały znaczący wpływ na zakres obowiązków i kompetencje dyrektora, nakazuje uznać, iż zaskarżona uchwała narusza prawo w stopniu istotnym. Sąd dodał, że odwołując się do zamiaru reorganizacji szkoły organ opiera się na zdarzeniach przyszłych, a niezaistniałych.

Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem art. 63 ust. 21 Prawa oświatowego, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności.

Skargę kasacyjną złożył Zarząd Powiatu w C., zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 p.p.s.a. i “art. 144 § 4 p.p.s.a." przez nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego i uwzględnienie skargi przez Sąd, jak też niewyjaśnienie w uzasadnieniu wszystkich przesłanek rozstrzygnięcia, pomimo iż organ w sposób należyty wykazał rzeczywistą przyczynę powierzenia stanowiska dyrektora szkoły D. S. na okres roku.

Ponadto Zarząd Powiatu w C. zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 63 ust. 21 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe, przez błędną jego wykładnię i uznanie, iż czynności podjęte w zakresie reorganizacji, a następnie likwidacji szkoły nie stanowią "uzasadnionego przypadku" powierzenia stanowiska dyrektora szkoły na okres roku.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Zarząd Powiatu w C. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że niezasadne byłoby powierzenie funkcji dyrektora Zespołu Szkół w D. na kadencję 5 lat w sytuacji, gdy wysoce prawdopodobna jest likwidacja tej szkoły przed upływem wskazanego okresu. Pełnomocnik organu obszernie przedstawił sytuację związaną z funkcjonowaniem ww. szkoły, w której obserwowany jest wyraźny spadek liczby chętnych na podjęcie kształcenia, a także spadek zdawalności matur, która w roku szkolnym 2019/2020 wynosiła 35%. Za decyzją o likwidacji szkoły przemawiają także powiększające się koszty utrzymania oraz fakt, że od 2017 r. nie było zainteresowania podjęcia się zadań dyrektora szkoły, nawet wśród nauczycieli pracujących w ww. szkole.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Skargę kasacyjną zgodnie z art. 174 p.p.s.a. można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Konstrukcja art. 174 p.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić Sąd pierwszej instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, zaś granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą w ramach wskazanych podstaw. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych, o których stanowi art. 176 p.p.s.a., należy rozumieć szczegółowe określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i ich uzasadnienie. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd do domyślania się, który przepis prawa, w zakresie wyrażonej w nim normy prawnej, autor skargi kasacyjnej miał na uwadze (postanowienie NSA z 20 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 206/19, LEX nr 2623560, wyrok NSA z 3 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 755/14; wyrok NSA z 3 września 2015 r. sygn. akt II OSK 41/14; wyrok NSA z 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2081/13; wyrok NSA z 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 614/1; wyrok NSA z 7 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1280/12).

Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 1688/07). Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej, czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1420/14). Do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia przytoczonej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z 13 listopada 2007 r., sygn. akt I FSK 1448/06).

Naczelny Sąd Administracyjny nie ma także obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej, gdyż wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z 19 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 16/13, wyrok NSA z 17 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1695/13).

Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny może uczynić zadość obowiązkowi odniesienia się do podniesionych zarzutów, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyrok NSA: z 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1289/08; wyrok NSA z 22 września 2010 r., sygn. akt II FSK 764/09; wyrok NSA z 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11).

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy – poza wskazaniem na ewentualny błąd wykładni lub błąd subsumpcji - że uchybienie im mogło mieć potencjalny i istotny wpływ na wynik sprawy. Autorka skargi kasacyjnej nie wszystkim tym wymogom sprostała.

Nie mógł być skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. ponieważ przepis ten może być zastosowany w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest decyzja lub postanowienie. Tymczasem przedmiotem niniejszej sprawy jest uchwała rady powiatu, dlatego Sąd I instancji uwzględniając skargę zastosował przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. Nieskuteczny jest również zarzut naruszenia "art. 144 § 4 p.p.s.a.", ponieważ ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera takiego przepisu. Natomiast przepis art. 144 p.p.s.a. stanowi, że "[s]ąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia a jeżeli wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym - od podpisania sentencji wyroku". Zatem jego treść nie ma związku z podniesioną argumentacją dotyczącą tego zarzutu. Także uzasadnienie skargi kasacyjnej nie pozwala na ustalenie właściwego przepisu, którego naruszenia dotyczy omawiany zarzut. W konsekwencji niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Przepis ten jest tzw. przepisem wynikowym, który dla skuteczności zarzutu jego naruszenia, powinien być powiązany z naruszeniem innych przepisów, mających zastosowanie w sprawie, które naruszył Sąd, a które to powodowały niezasadność skargi i konieczność jej oddalenia. Dodatkowo należy zauważyć, że Sąd I instancji nie stosował art. 151 p.p.s.a. ponieważ uwzględnił skargę na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 63 ust. 21 ustawy Prawo oświatowe. Autorka skargi kasacyjnej upatruje go w jego błędnej wykładni i uznaniu, iż czynności podjęte w zakresie reorganizacji a następnie likwidacji szkoły nie stanowią uzasadnionego przypadku powierzenia stanowiska dyrektora szkoły na okres roku. W argumentacji przywołanej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, przywołanej na poparcie tego zarzutu, podano szereg okoliczności, w tym 10 uchwał Rady Powiatu, z których dwie podjęto w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały w sprawie powierzenia stanowiska dyrektora szkoły, a pozostałe podjęto w okresie późniejszym. Zatem autorka skargi kasacyjnej zmierza do podważenia stanowiska Sądu I instancji w zakresie wykładni prawa materialnego przez wskazanie własnego, ustalonego w oparciu o nowe okoliczności stanu faktycznego. Wyjaśnić zatem przyjdzie, że nie może być skuteczne podważanie wykładni prawa materialnego przez zarzucanie Sądowi niewłaściwych ustaleń. Ponadto, w skardze kasacyjnej nie podniesiono skutecznie naruszenia przepisów regulujących ustalanie stanu faktycznego, zatem Sąd kasacyjny dokonuje oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) na podstawie stanu faktycznego, w oparciu o który orzekał Sąd I instancji a nie na podstawie stanu faktycznego wskazywanego przez organ w skardze kasacyjnej jako prawidłowy.

Ponadto, jak już wskazał Sąd I instancji, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 i art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zatem przy ocenie zgodności z prawem uchwały Sąd I instancji nie bierze pod uwagę okoliczności mających miejsce po jej podjęciu. Ta zasada odnosi się także do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem przytłaczająca większość uzasadnienia skargi kasacyjnej pozostaje irrelewantna dla osiągnięcia skuteczności omawianego zarzutu. Dodatkowo trzeba wskazać, że autorka skargi kasacyjnej nie bierze pod uwagę tego, że uzasadnienia stanowiska organu zawartego w uchwale nie może zastępować argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej, która nie jest związana z okolicznościami wskazanymi w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Zwłaszcza, gdy organ wskazuje w niej na nowe okoliczności i formułowane w oparciu o nie argumenty, mające uzasadniać trafność podjętej uchwały a z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej skardze kasacyjnej.

O naruszeniu art. 63 ust. 21 ustawy Prawo oświatowe świadczy zdaniem autorki skargi kasacyjnej jego błędna wykładnia. Tymczasem w skardze kasacyjnej nawet nie podjęto próby wykazania, że sąd mylnie zrozumiał przepis art. 63 ust. 21 ustawy Prawo oświatowe oraz jak w ocenie organu powinien być rozumiany ten przepis, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Autorka skargi kasacyjnej nie odniosła się do wykładni tego przepisu dokonanej przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny podziela wykładnię tego przepisu dokonaną przez Sąd I instancji. Stosownie do art. 63 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe stanowisko dyrektora szkoły lub placówki powierza organ prowadzący szkołę lub placówkę. Kandydata na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki wyłania się w drodze konkursu. Kandydatowi nie można odmówić powierzenia stanowiska dyrektora (ust. 10). Stanowisko dyrektora szkoły lub placówki powierza się na 5 lat szkolnych. W uzasadnionych przypadkach można powierzyć to stanowisko na krótszy okres, jednak nie krótszy niż 1 rok szkolny (ust. 21).

Za Sądem I instancji należy wskazać, że redakcja art. 63 ust. 21 ustawy Prawo oświatowe nie budzi wątpliwości co do intencji ustawodawcy. Zasadą rangi ustawowej jest powierzanie stanowiska na okres 5 lat. Powierzenie stanowiska na krótszy okres (nie krótszy niż 1 rok szkolny) stanowi wyjątek od tej generalnej zasady. Warunkiem, od którego ustawodawca uzależnił dopuszczalność powierzenia stanowiska dyrektora szkoły na okres krótszy niż 5 lat szkolnych jest zaistnienie uzasadnionego przypadku. Powyższa regulacja stanowi powielenie art. 36a ust. 13 ustawy z 7 września 1991 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 1327 ze zm.) o systemie oświaty. Jak z kolei wskazuje się w orzecznictwie zapadłym na tle tego ostatniego przepisu, a znajdującym pełne odniesienie do obecnie obowiązującej normy prawnej, tak uregulowany tryb powierzenia stanowiska dyrektora szkoły, pozostawiając organowi prowadzącemu szkołę pewną swobodę w zakresie oceny przesłanek skrócenia okresu kadencji, stwarza jednocześnie gwarancję, że instytucja skracania okresu powierzania stanowiska nie będzie nadużywana. Tym samym tryb ten powinien eliminować dowolność postępowania organu prowadzącego szkołę. Ratio legis takiego rozwiązania stanowił kompromis pomiędzy różnymi wartościami. Specyfika stanowiska dyrektora szkoły wymaga stabilizacji sprawowania tej funkcji, gdyż częste zmiany osoby kierującej szkołą negatywnie wpływają na jej funkcjonowanie.

Kompetencje dyrektora nie ograniczają się wyłącznie do czysto

technicznego administrowania szkołą, ale wiążą się też z realizacją pewnej wizji, planu funkcjonowania placówki, tak aby w jak najlepszym stopniu zaspokajała potrzeby społeczności lokalnej w dziedzinie edukacji. Z drugiej strony prawodawca musiał uwzględnić możliwość wystąpienia specyficznej sytuacji, w której inne względy przemawiają za krótszym okresem powierzenia stanowiska dyrektora. Przyjęta konstrukcja krótszego okresu powierzenia stanowiska opiera się na zwrocie

niedookreślonym ("uzasadnione przypadki") oraz na przyznaniu organowi

powierzającemu pewnego stopnia luzu decyzyjnego, wynikającego z użycia w przepisie sformułowania: "można powierzyć". Ustawa nie zawiera wprawdzie wskazówek co do tego jak należy rozumieć te uzasadnione przypadki, lecz pamiętać należy, iż swoboda organu prowadzącego szkołę nie może w żadnym wypadku oznaczać dowolności.

Ustalenie znaczenia użytego w art. 63 ust. 21 ustawy Prawo oświatowe, pojęcia niedookreślonego, a mianowicie pojęcia "uzasadnionego przypadku", nie może być dokonane w wyniku abstrakcyjnej wykładni tego pojęcia, lecz powinno uwzględniać okoliczności faktyczne, w którym to pojęcie funkcjonuje. Stanowisko organu w tej kwestii wymaga zatem starannego uzasadnienia, na tyle czytelnego i wyczerpującego, aby mogło pełnić funkcję informującą wobec kandydata wyłonionego w konkursie, a także aby umożliwiało kontrolę prawidłowości zastosowania przepisu przez sąd administracyjny. Ponadto argumenty podnoszone w uzasadnieniu nie mogą być ogólnikowe, lecz zindywidualizowane, odnoszące się do konkretnej osoby, poparte wnikliwą argumentacją, uwzględniającą specyfikę sytuacji, w której zaszła rzeczywista potrzeba odstępstwa od zasady ogólnej. Argumenty muszą również odwoływać się do okoliczności aktualnych w dniu podejmowania uchwały o powierzeniu stanowiska dyrektora szkoły. Zatem od organu działającego w ramach uprawnienia wynikającego z art. 63 ust. 21 ustawy Prawo oświatowe należy wymagać należytej argumentacji polegającej na precyzyjnym i wyczerpującym uzasadnieniu podjętego stanowiska "czy spełniła się przesłanka "uzasadnionego przypadku".

Biorąc pod uwagę zaprezentowaną wyżej wykładnię art. 63 ust. 21 ustawy Prawo oświatowe należy uznać, że Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, iż wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały okoliczności nie stanowią "uzasadnionego przypadku" powierzenia stanowiska dyrektora szkoły na okres roku. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika w jaki sposób reorganizacja Zespołu Szkół w D. przez wyłączenie z zespołu Poradni Psychologiczno–Pedagogicznej faktycznie wpłynie na sprawowanie obowiązków dyrektora szkoły. Nie wynika z niego, że rzeczywiście zaistniała wyjątkowa, specyficzna sytuacja, w której zaszła potrzeba odstępstwa od zasady ogólnej i uzasadnione jest powierzenie wyłonionemu w ramach konkursu kandydatowi na stanowisko dyrektora obowiązków na minimalny okres. Takie ogólnikowe stwierdzenie organu zawarte w uzasadnieniu uchwały, że "Zmiany reorganizacyjne będą miały znaczący wpływ na zakres obowiązków i kompetencje dyrektora Zespołu Szkół", bez bliższego skonkretyzowania tego twierdzenia bez bliższego odniesienia się do zakresu obowiązków i kompetencji dyrektora i przełożenia tych zależności na "uzasadniony przypadek", pozwala uznać, iż zaskarżona uchwała narusza przepis art. 63 ust. 21 ustawy Prawo oświatowe w stopniu istotnym. Ponadto, jak to trafnie wskazał Sąd I instancji, na dzień podejmowania uchwały istniał tylko zamiar przeprowadzenia reorganizacji Zespołu Szkół w D. polegającej na wyłączeniu z Zespołu - Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej przez zmianę jej siedziby, co potwierdza podjęta w tym samym dniu co zaskarżany akt uchwała Rady Powiatu nr [...] w tym przedmiocie. Zatem było to zdarzenie przyszłe i niepewne na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały, co dodatkowo wzmacnia argument o wadliwości zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zasadniczo skupiono się na jeszcze innych zdarzeniach przyszłych, a niemających miejsca w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały, które nie mogły mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej uchwały i nie mogą mieć wpływu na ocenę zaskarżonego wyroku. Dotyczy to szeroko opisywanej likwidacji zespołu szkół i przyczyn dla których miało do niej dojść.

Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.