Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1265/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie NSA Andrzej Niecikowski WSA Piotr Głowacki (spr.) Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2007 r. sprawy ze skargi U.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Kr 1265/06.

Uzasadnienie.

Decyzją z [...].01.2003 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art.81 ust. l pkt 2 i art.82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz arr.138 § 2 K.p.a. po rozpatrzeniu odwołania K.L. i J.P. od decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...].10.2002r. znak: [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu garaży - uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W ocenie Wojewody zatwierdzony projekt budowlany narusza zarówno przepisy Prawa budowlanego, jak również rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3.11.1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W szczególności projekt praktycznie nie zawiera części opisowej, w tym opisu rozwiązań przeciwpożarowych dla garaży, nie określa orientacji położenia działki, jej granic, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów w nawiązaniu do zabudowy sąsiedniej, a projekt zagospodarowania działki nie zawiera oryginalnej klauzuli potwierdzającej przyjęcie do zasobów geodezyjnych. Projekt budowlany nie posiada ponadto wszystkich wymaganych uzgodnień , zaś niezależnie od tego w toku sprawy weszły w życie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które ustalają nowe wymagania dla garaży.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się U.S. wnosząc do tutejszego Sądu skargę, w której domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania. Wedle skarżącej decyzja Prezydenta Miasta N. wydana została po wnikliwym zbadaniu sprawy, w tym także sytuacji K.L. Ten ostatni posiada garaż pod swoim domem i nikomu to nie przeszkadza, chociaż ma on kilka samochodów. W tej sytuacji odwołanie K.L. było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, albowiem jego sprzeciw był wynikiem złośliwości; działka skarżącej bezpośrednio graniczy z jego nieruchomością i działkę tą chciał nabyć, gdy się budował. Niezależnie od tego Wojewoda powołuje się na przepisy, które weszły w życie z dniem 16.12.2002r.; a mają w spawie zastosowanie z powodu przewlekłości postępowania. Zdaniem skarżącej działka, która jest przedmiotem zabudowy garażami posiada nienaganny dostęp do drogi dojazdowej, zaś garaże i tak muszą być odebrane przez inspektora nadzoru budowlanego; jeśli nie - będą spełniały wymogów techniczno - budowlanych to nie zostaną dopuszczone do użytkowania. U.S. zwróciła ponadto uwagę na fakt, że organ drugiej instancji rozpoznał jedynie odwołanie K.L. pomijając całkowicie z nieznanych przyczyn odwołanie J.P.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o oddalenie skargi przywołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, iż postanowieniem z [...].03.2003r. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w przedmiotowej decyzji ten sposób, że powołał dodatkowo w jej treści jako odwołującego także J.P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 , poz. 1270 z późn. zm.) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem tj. legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracyjnego ( art. 3 ustawy z 30. 08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Orzekanie w myśl art. 135 powołanej ustawy następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, a także zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy, tudzież przebieg postępowania przed organami administracji publicznej - zarzuty wyartykułowane w skardze uznać należy za bezzasadne. Sąd nie będąc związany skargą i orzekając w granicach sprawy nie dopatrzył się również żadnych innych naruszeń prawa czy uchybień - nie podniesionych w środku zaskarżenia - o jakich mowa w art. 145§ l ustawy o.p.p.s.a.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż organy administracyjne prowadziły postępowanie zgodnie z dyrektywami art.10 i 28 k.p.a. zapewniając możliwość czynnego udziału w postępowaniu wszystkim podmiotom, którym służył przymiot strony. Dotyczy to także postępowania toczącego się na skutek odwołania J.P.; wprawdzie istotnie nie został on objęty treścią decyzji Wojewody w jej literalnym brzmieniu, lecz uchybienie to sprostowane zostało w ramach uprawnień określonych" w art. 113 § l k.p.a., zaś odpis przedmiotowej decyzji doręczony został także temu odwołującemu się. Tym samym zapewniono J.P. możliwość weryfikacji decyzji organu drugiej instancji w ramach obowiązującego porządku prawnego. Zgodnie z dyspozycją art. 7 k.p.a. w toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten formułuje jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego - zasadę prawdy obiektywnej znajdującą rozwinięcie w art. 77 k.p.a. w myśl którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W niniejszej sprawie Prezydent Miasta N. - z przyczyn szczegółowo omówionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewody [...] -nie uczynił zadość powołanym przepisom, co skutkować musiało kasatoryjnym rozstrzygnięciem organu odwoławczego. Podzielając przywołaną argumentację dotyczącą ewidentnych naruszeń przepisów prawa, a w konsekwencji nieuprawnionego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia wnioskującej pozwolenia na budowę zespołu garaży blaszanych, nie sposób podzielić racji skarżącej, będących emanacją jej subiektywnego - gdyż oderwanego od stanu prawnego sprawy - przekonania o wnikliwym przeprowadzeniu przez organ pierwszej instancji postępowania i zarazem uchybień leżących u podstaw zaskarżonej decyzji. W końcu zauważyć należy, że " decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w czasie, gdy obowiązywały już zmienione przepisy prawa materialnego, wprowadzające nowe przesłanki rozstrzygnięcia sprawy - byłaby decyzją wadliwą w rozumieniu art.!56§ l pkt 2 k.p.a." ( wyrok N.S.A. z dnia 3.03.1993 r. . IV SA 1241/93 , ONSA 1993 , Nr 3 ,poz.79 ) Wobec nowej definicji normatywnej garażu zamkniętego, wprowadzonej przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.14.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 , poz. 690) zachodzi oczywista konieczność ponownej oceny realizacji przesłanek wynikających z tej definicji na gruncie przedłożonej przez wnioskującą dokumentacji. Przedstawione motywy przywodzą do konstatacji, iż zachodzi konieczność - przed rozstrzygnięciem sprawy - przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co najmniej w znacznej części, a to przemawia za zasadnością organu drugiej instancji. Odmienne przekonanie skarżącej, oparte na powołanych w uzasadnieniu skargi pozaprawnych argumentach konstatacji tej nie może obalić. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a.