Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1584/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Adam Lipiński, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 października 2018 r. sprawy ze skargi S. J. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Wa 1584/17 UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., wydanym na podstawie art. 61a § 1 kpa, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpatrzeniu wniosku S. J. o wszczęcie postępowania, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] października 2000 r. stwierdzającej, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] marca 1993 r. oraz utrzymany nią w mocy w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] stycznia 1993 r. i rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] kwietnia 1993 r., dotyczące zwolnienia S. J. ze służby w Straży Granicznej, zostały wydane z naruszeniem prawa, odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 1992 r. Komendant Główny Straży Granicznej uznał S. J. winnym zaniechania w dniu [...] czerwca 1992 r. czynności służbowych, zmierzających do ujęcia sprawcy, nielegalnego przekroczenia granicy państwowej oraz świadomego wprowadzenia w błąd przełożonych i za to wymierzył karę wydalenia ze służby. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez Komendanta Głównego Straży Granicznej orzeczeniem nr [...] z [...] stycznia 1993 r.

Wykonując powyższe ostateczne orzeczenie dyscyplinarne, Komendant Główny Straży Granicznej wydał w dniu [...] stycznia 1993 r, rozkaz personalny nr [...] o zwolnieniu S. J. ze służby z dniem [...] stycznia 1993 r.

Decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] marca 1993 r. ww. rozkaz został utrzymany w mocy, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 października 1993 r. sygn. akt II SA 996/93 oddalił skargę złożoną przez S. J. na ww. decyzję.

Następnie organ podał, że w sprawie będącej przedmiotem postępowania dyscyplinarnego, prowadzone było także postępowanie karne. Wyrokiem z dnia [...] marca 2000 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] uniewinnił S. J. od popełnienia postawionych zarzutów.

Wnioskiem z [...] marca 2000 r. S. J. wystąpił do Komendanta Głównego Straży Granicznej o uchylenie podjętych w jego sprawie orzeczeń dyscyplinarnych z powodu ich "nieważności". We wniosku tym S. J. powołał się na ww. wyrok Sądu Rejonowego w [...], wskazując na szereg uchybień, których, w jego ocenie, dopuszczono się w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego.

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. Komendant Główny Straży Granicznej wszczął postępowanie w sprawie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, zakończonego prawomocnym orzeczeniem Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] stycznia 1993 r. i decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2000 r. uchylił ww. orzeczenie dyscyplinarne nr [...] oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 1992 r. i umorzył postępowanie dyscyplinarne w przedmiotowej sprawie.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, w oparciu o pkt 8 art. 145 § 1 Kpa - po przeprowadzeniu wznowionego postępowania decyzją nr [...]z dnia [...] października 2000 r. stwierdził, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] marca 1993 r. nr [...] oraz poprzedzające ją rozkazy personalne Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 1993 r. nr [...] i z dnia [...] kwietnia 1993 r. nr [...] (decyzja o zmianie daty zwolnienia S. J. ze służby z dnia [...] stycznia 1993 r. na dzień [...] kwietnia 1993 r.) zostały wydane z naruszeniem prawa.

Decyzja ta nie uchyliła jednak podanych wyżej decyzji, wskazując w uzasadnieniu, iż takie rozstrzygnięcie naruszałoby art. 146 § 1 Kpa, bowiem uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa nie jest możliwe, jeżeli od dnia doręczenia tej decyzji upłynęło pięć lat. Jednocześnie S. J. został pouczony o możliwości dochodzenia roszczeń odszkodowawczych na mocy art 153 Kpa na drodze postępowania cywilnego.

Następnie decyzja ta została przez S. J. zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w dniu 3 kwietnia 2001 r,, ze względu na niewyczerpanie środków odwoławczych, odrzucił skargę.

W związku z powyższym S. J. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji nr [...]z dnia [...] października 2000 r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 200i r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nr [...]. Decyzja ta była przedmiotem kolejnej skargi S. J. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 7 grudnia 2001 r. sygn. akt II SAAVa 2654/01 oddalił skargę.

Ponadto po rozpatrzeniu wniosku strony z dnia [...] maja 2002 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczącej dyscyplinarnego zwolnienia ze służby w Straży Granicznej, Minister Spraw Wewnętrznych Administracji postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania z powodu uchybienia terminu.

W 2011 r. S. J. ponownie wystąpił do Komendanta Głównego Straży Granicznej, z wnioskiem o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, zakończonego prawomocnym orzeczeniem Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] stycznia 1993 r., utrzymującym w mocy orzeczenie Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] grudnia 1992 r. o ukaraniu karą wydalenia ze służby.

Komendant Główny Straży Granicznej postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. odmówił wznowienia powyższego postępowania, z uwagi na brak podstaw do jego wznowienia tj. upływ 10 lat od uprawomocnienia się ww. orzeczeń oraz decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2000 r, umarzającej postępowanie dyscyplinarne. Na powyższe postanowienie S. J. nie składał zażalenia.

Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r., doprecyzowanym pismami z dnia: [...] czerwca 2015 r. i z dnia [...] sierpnia 2016 r., St. J. wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji żądanie uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] października 2000 r.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] października 2016 r. odmówił uchylenia ww. decyzji administracyjnej. Po rozpatrzeniu wniosku ww, o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. utrzymał w mocy ww. decyzję administracyjną.

W dniu [...] czerwca 2017 r. S. J. skierował do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosek z dnia [...] czerwca 2017 r.: "o wszczęcie postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zwolnienia (...) ze służby w SG tj. Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] marca 1993 r, (...) i z dnia [...] kwietnia 1993 r. z uwagi na wydanie ich z rażącym naruszeniem prawa".

W uzasadnieniu wniosku S. J. zawarł zarzuty odnośnie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] października 2000 r, stwierdzającej, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] marca 1993 r. oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] stycznia 1993 r. i rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] kwietnia 1993 r. dotyczące zwolnienia go ze służby w Straży Granicznej, zostały wydane z naruszeniem prawa. Zarzucił w szczególności, że organ, wydając decyzję nr [...] z dnia [...] października 2000 r., bezpodstawnie powołał się na przepisy procedury administracyjnej, podczas gdy nie ma ona zastosowania do orzeczeń wydanych w postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Jak podkreślił wnioskodawca, orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej nie jest decyzją lub orzeczeniem sądu w rozumieniu Kpa. Ponadto S. J. zawarł we wniosku stwierdzenie: "(...) zwracam się z prośbą o stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji administracyjnych o zwolnieniu mnie ze służby z uwagi na przesłanki określone w art. 156 par. 1 pkt 2 kpa. S. J. stwierdził we wniosku w szczególności, że uchylenie wydanych wobec niego orzeczeń dyscyplinarnych jest jednoznaczne z uchyleniem skutków, jakie te orzeczenia wywołały. W ocenie strony, nie ulega wątpliwości, że uchylenie orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby pozbawia ważności decyzje o wykonaniu tej kary. Rażące naruszenie prawa jest tu oczywiste, przede wszystkim decyzja o zwolnieniu ze służby pozbawiona jest podstaw prawnych i faktycznych.

W uzasadnieniu postanowienia wskazanego na wstępie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, powołał się na treść art. 157 § 2 Kpa, i wskazał, że wszczęcie postępowania w omawianym trybie wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność, przy czym niedopuszczalność wszczęcia takiego postępowania może mieć charakter podmiotom lub przedmiotowy. Samo więc założenie żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia. Na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ administracji przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalno - prawnych, warunkujących jego dopuszczalność.

Następnie organ podał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozpoczęte na żądanie strony składa się z dwóch etapów. Pierwszy dotyczy kwestii wszczęcia tego postępowania, drugi zaś - postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. W pierwszej fazie badane są jedynie kwestie formalne, jak m. in. legitymacja danego podmiotu do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania czy wskazanie przez ten podmiot przesłanki określonej w art. 156 § I Kpa. "Objęcie wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia organu i instancji w sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostaje ostateczne postanowienie organu II instancji, stanowi przeszkodę formalną do wszczęcia postępowania nieważnościowego i uzasadnia zastosowanie art, 61a § 1 Kpa" (wyrok NSA z dnia 25.! 1.2016 r. sygn. akt II OSK 453/i 5; LEX nr 2190881).

Organ stwierdził, że w przedmiotowym rozstrzygnięciu był zobowiązany do oceny także rozstrzygnięcia organu II instancji, czyli decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji [...] z dnia [...] lipca 2001 r. a także utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] października 2000 r, stwierdzającej, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] marca 1993 r. oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] stycznia 1993 r. i rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] kwietnia 1993 r. dotyczące zwolnienia S. J. ze służby w Straży Granicznej, zostały wydane z naruszeniem prawa.

Organ uzasadniając zastosowanie w sprawie art. 61a § 1 kpa i powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podał, że przez "inne uzasadnione przyczyny" o których mowa w art, 61 a § i Kpa, należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym" M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071); opublikowano: LEX/el., 2014; stan prawny: 30.09.2014, numer: 188882; skorowidz publikacji: Dz.U.2013.267: art, 61.

Organ wskazał też, że postępowanie w przedmiotowej sprawie nie może zostać wszczęte, gdyż prawidłowość decyzji wydanych w sprawie zwolnienia S. J. została już zweryfikowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA/Wa 2654/01, którym oddalono skargę na decyzje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r.

Organ powołując się na art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., art. 134 § 1, a także art. 145 Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi wskazał, że z uwagi na zasadę powagi rzeczy osądzonej - wyrażoną w Kpa - która służy pewności prawa i unikaniu wznawiania ustawicznych sporów "o to samo" między stronami oraz na fakt iż dana sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez uprawnione do tego organy i sądy administracyjne, brak jest możliwości prawnej ponownej jej weryfikacji.

Postanowienie to stało się przedmiotem skargi S. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił mu naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w swoim postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017 poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z treścią § 2 powołanego wyżej przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi tu o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Skarga nie jest zasadna.

Podstawą materialnoprawną postanowienia był art. 61a § 1 kpa, zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten upoważnia zatem organ do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy z uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Wśród tych przyczyn w orzecznictwie sądowym wymienia się m.in. skierowanie podania o stwierdzenie nieważności w stosunku do takiej prawnej formy działania, do której nie odnosi się instytucja stwierdzenia nieważności.

W sprawie niniejszej żądanie stwierdzenia nieważności dotyczyło decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] października 2000 r. stwierdzającej, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] marca 1993 r. oraz utrzymany nią w mocy w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] stycznia 1993 r. i rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] kwietnia 1993 r., dotyczące zwolnienia S. J. ze służby w Straży Granicznej, zostały wydane z naruszeniem prawa, odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 157 § 2 Kpa, postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie stron lub z urzędu. Wszczęcie postępowania w omawianym trybie wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność, przy czym niedopuszczalność wszczęcia takiego postępowania może mieć charakter podmiotowy lub przedmiotowy. Samo więc założenie żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia. Na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ administracji przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalno - prawnych, warunkujących jego dopuszczalność.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozpoczęte na żądanie strony składa się z dwóch etapów. Pierwszy dotyczy kwestii wszczęcia tego postępowania, drugi zaś - postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. W pierwszej fazie badane są jedynie kwestie formalne, jak m. in. legitymacja danego podmiotu do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania czy wskazanie przez ten podmiot przesłanki określonej w art. 156 § I Kpa.

A zatem obowiązkiem organu była ocena również rozstrzygnięcia organu II instancji, czyli decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji [...] z dnia [...] lipca 2001 r. a także utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] października 2000 r, stwierdzającej, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] marca 1993 r. oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] stycznia 1993 r. i rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] kwietnia 1993 r. dotyczące zwolnienia S. J. ze służby w Straży Granicznej, zostały wydane z naruszeniem prawa.

Rozpoznając niniejszą sprawę stwierdzić należy, że organ prawidłowo zastosował art. 61a § I Kpa i odmówił wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2017 r. Innymi bowiem uzasadnionymi przyczynami odmowy wszczęcia postępowania uznaje się takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071); opublikowano: LEX/el., 2014; stan prawny: 30.09.2014, numer: 188882; skorowidz publikacji: Dz.U.2013.267: art, 61/.

Zgodzić się należy również z organem, że postępowanie w przedmiotowej sprawie nie może zostać wszczęte, gdyż prawidłowość decyzji wydanych w sprawie zwolnienia S. J. została już zweryfikowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA/Wa 2654/01, którym oddalono skargę na decyzje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r.

Wskazać należy, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2000 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 2 kpa stwierdził, że decyzje w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Straży Granicznej tj. Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] marca 1993 r. oraz Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 1993 r. i z dnia [...] kwietnia 1993 r. wydane zostały z naruszeniem prawa. Powyższe uzasadnił wystąpieniem przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Decyzja ta utrzymana została następnie w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 2001 r., a która to decyzja stała się przedmiotem skargi S. J. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA/Wa 2654/01, oddalił skargę na decyzje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r., uznając w jego uzasadnieniu, że zastosowanie przez organ przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 kpa było prawidłowe.

W sprawie tej konieczne jest odwołanie się do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. I OPS 6/09. W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że w razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem podjętym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.), wymaga zbadania co było przedmiotem rozstrzygnięcia.

Niezbędne jest zatem stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.). Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji).

W sytuacji, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji ustali wystąpienie – z uwagi na wydany uprzednio wyrok – przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym, powinien wydać decyzję o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.). W aktualnym stanie prawnym, wobec uchylenia z dniem 11 kwietnia 2011 r. przepisu art. 157 § 3 k.p.a., zastosowanie znajduje przepis art. 61a k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale wskazał, że związanie organu administracyjnego oceną prawną odnosi się do określonych elementów uzasadnienia zapadłego wyroku. Pomimo bowiem użycia w art. 153 P.p.s.a. pojęcia "orzeczenie", chodzi w nim nie tylko o sentencję, lecz także o uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. To w uzasadnieniu przedstawione jest rozumowanie, które doprowadziło sąd do określonej konkluzji prawnej. Analiza treści uzasadnienia wyroku pozwala także na sprecyzowanie zakresu przedmiotowego ferowanych ocen, tj. ustalenie, co wziął pod uwagę sąd uwzględniając wniesioną skargę lub oddalając ją. Niezbędne jest zatem stwierdzenie przez organ, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności postanowienia przesłankom kwalifikującym jego wzruszenie (art. 156 § 1 k.p.a.). Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej. Oznacza to, że zastosowanie przez organ przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 kpa badane już było przez sąd administracyjny i korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Biorąc zatem pod uwagę, że skarżący w swoim wniosku z dnia 3 czerwca 2017 r. ponownie zarzucił organowi zastosowanie przez niego we wskazanych wyżej decyzjach art. przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 kpa, która badana już była przez Naczelny Sąd Administracyjny wskazanym wyżej wyrokiem stanowisko organu odmawiające wszczęcia postępowania uznać należy za słuszne.

Z tych też przyczyn Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przy podejmowaniu kwestionowanego przez skarżącego rozstrzygnięcia, które to naruszenie mogłyby stanowić o uchyleniu tego rozstrzygnięcia i dlatego, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku