Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 1088/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 114 ust. 1 pkt 1 b, art. 130 ust. 1-i4
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 139
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: § 7 ust. 1 pkt 2, § 8 ust. 6
journal: Dz.U. 2002 nr 236 poz 1998
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi  przepisy ruchu drogowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania S.G. od decyzji Starosty , orzekającej o skierowaniu S.G. na egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie prawa jazdy kat. T, B, A - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Wymienioną na wstępie decyzją Starosta skierował S.G., na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, na egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie prawa jazdy kat. T, B, A, w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, powołując w podstawie prawnej art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.).

Od powyższej decyzji w ustawowym terminie odwołanie wniósł S.G. podnosząc, że w dniu 5 grudnia 2011r. odbył szkolenie w celu zmniejszenia liczby punktów karnych w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego . Do odwołania załączył zaświadczenie z WORD . Powołując się na to szkolenie i wyrok WSA w Łodzi sygn. akt III SA/ Łd 483/06 wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7 marca 2012r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że odbyte przez odwołującego szkolenie kasuje mu 6 punktów karnych i powoduje brak podstaw do skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Prokurator Prokuratury Rejonowej. Wyrokiem z dnia 12 września 2012r. (sygn. akt II SA/Ke 526/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 marca 2012r. wskazując, iż organ pierwszej instancji odmawiając zastosowania § 8 ust. 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 grudnia 2002r. naruszył wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadę praworządności w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, odbycie szkolenia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, może skutkować zmniejszeniem liczby punktów karnych jedynie w przypadku jego odbycia przed uzyskaniem 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz S.G., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 czerwca 2014r. (sygn. akt I OSK 2915/12) oddalił skargi kasacyjne.

Dokonując na podstawie art. 138 k.p.a. ponownego rozpatrzenia odwołania S.G. od decyzji Starosty z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało prawnej i merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji i stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji orzekająca o skierowaniu S. G. na egzamin kontrolny jest zasadna.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 18 listopada 2011r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji o skierowanie S.G. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami z powodu przekroczenia 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu wykazano 3 przypadki naruszenia przepisów w okresie od 13 września 2011r. do 2 listopada 2011r., za które S.G. uzyskał łącznie 26 punktów karnych. Wobec tego, Starosta dnia 8 listopada 2011r. zawiadomił S.G. o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, informując jednocześnie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Następnie, zaskarżoną decyzją Starosta orzekł o skierowaniu S.G. na egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie kat. T, B, A.

Kolegium wskazało, że od dnia 19 stycznia 2013r. obowiązuje nowa ustawa z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz. 151 ze zm.), na mocy której zmianie uległa m.in. ustawa z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym. W art. 139 ustawy o kierujących pojazdami wskazano, iż wchodzi ona w życie z dniem 19 stycznia 2013r. z określonymi w niej wyjątkami. Wyjątki te nie dotyczą jednak rozpatrywanej sprawy. Postępowanie dotyczące skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy winno więc zostać przeprowadzone w oparciu o przepisy dotychczas obowiązującej ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 139 ustawy o kierujących pojazdami, art. 125 pkt 10 lit. g) w zakresie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym, wchodzi w życie dopiero z dniem 4 stycznia 2016r.

W myśl art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 1137 ze zm.) kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 (policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a określonemu naruszeniu przepisów ruchu drogowego przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje do ewidencji kierowców).

Wskazane wyżej przepisy mają charakter obligatoryjny, a zatem w przypadku wystąpienia określonych w nim okoliczności, organ administracyjny ma obowiązek wydać decyzję o skierowaniu kierowcy na egzamin sprawdzający kwalifikacje.

Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, przy liczeniu wspomnianego limitu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, należy uwzględniać czas jednego roku, jaki upłynął od każdego z zaistniałych przypadków wykroczenia do popełnienia kolejnego, powodującego jego przekroczenie. Jeżeli między tymi wykroczeniami nie upłynął okres jednego roku, należy zastosować wymienione wyżej sankcje. Wspomniany roczny okres nie jest równoznaczny z rokiem kalendarzowym, nie jest także liczony od daty dopuszczenia się danego wykroczenia do daty wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, lecz między wykroczeniami.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy, w sprawie niniejszej okres jednego roku obejmuje termin od dnia popełnienia pierwszego naruszenia, tj. 13 września 2011r. do dnia 13 września 2012r. Jak wynika z akt sprawy, S.G. dopuścił się w tym okresie trzech naruszeń prawa, tj. w dniu 13.09.2011r., w dniu 19.09.2011r. oraz w dniu 02.11.2011r., zatem przed upływem roku liczonego od dnia 13.09.2011r. uzyskał łącznie w tym czasie 26 punktów karnych.

Zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami ustawy prawo o ruchu drogowym, naruszenie przepisów ruchu drogowego, za które kierowca uzyskał więcej niż 24 punkty karne, jest równoznaczne z uznaniem, że nie posiada on odpowiednich kwalifikacji do prowadzenia pojazdów mechanicznych, a tym samym, że stwarza zagrożenie dla innych użytkowników dróg. W związku z powyższym, ustawodawca nałożył na organ wydający uprawnienia do kierowania pojazdami, obowiązek skierowania kierowcy na egzamin sprawdzający kwalifikacje. Zatem decyzja organu pierwszej instancji orzekająca o skierowaniu S.G. na egzamin kontrolny jest zasadna.

Jednocześnie, nawiązując do złożonego odwołania Kolegium wyjaśniło, iż wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji jest sporządzany na podstawie wpisów ostatecznych, które dokonuje się w wypadku, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym (§ 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego - Dz.U. z 2012r., poz. 488). W związku z powyższym organ administracji publicznej nie ma podstaw do weryfikowania stopnia zagrożenia poszczególnych naruszeń ruchu drogowego, które zostały stwierdzone przez uprawniony organ. Starosta, wydając na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów karnych za przekroczenie przepisów ruchu drogowego, decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie ma uprawnienia do badania prawidłowości orzeczenia, w związku z którym naliczone zostały kierowcy punkty karne.

Odnosząc się natomiast do argumentu odbycia przez stronę szkolenia w WORD i zmniejszeniu w ten sposób liczby punktów karnych organ odwoławczy podał, że w tym zakresie Kolegium związane jest interpretacją przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, zawartą w wyroku WSA w Kielcach z dnia 12 września 2012r. (sygn. akt II SA/Ke 526/12) oraz w wyroku NSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2014r. (sygn. akt I OSK 2915/12). Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

W rozpatrywanej sprawie nie jest zatem możliwe zmniejszenie S. G. liczby punktów karnych, z powodu odbycia szkolenia w WORD w dniu 5 grudnia 2011r., gdyż szkolenie to strona odbyła już po przekroczeniu w dniu 2 listopada 2011r. liczby 24 punktów karnych.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] wniósł S.G., domagając się jej uchylenia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Skarżący stwierdził, że art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym stwierdza w nie budzący wątpliwości sposób, że odbycie przez kierowcę szkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego, potwierdzone wystawionym przez WORD zaświadczeniem, powoduje skasowanie 6 punktów karnych przypisanych kierowcy. Wprawdzie § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych stanowi jednocześnie, że odbycie takiego szkolenia może skutkować zmniejszeniem liczby punktów karnych jedynie w przypadku jego odbycia przed uzyskaniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jednak zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 marca 2007r., sygn. akt III SA/Łd 483/06, przepis ten jest niezgodny z ustawą, na podstawie której został wydany i jako taki nie może być stosowany. Nie ulega wątpliwości, jak wskazał w powołanym orzeczeniu WSA w Łodzi, że przepis rozporządzenia, będący podstawą zaskarżonej decyzji reguluje materię ustawową, a mianowicie sferę praw i wolności jednostki, a więc przekracza granice upoważnienia ustawowego, na podstawie którego został wydany i jest z tą ustawą niezgodny. Aby rozporządzenie mogło być zgodne z ustawą musi być wydane na podstawie wyraźnego, szczegółowego upoważnienia ustawy w zakresie określonym w upoważnieniu. Jeżeli ustawodawca w jakiejś sprawie nie wyraził zdecydowanego stanowiska, wówczas należy uznać, że ustawodawca nie udzielił upoważnienia do regulacji tej kwestii w akcie podustawowym.

W ocenie skarżącego, wskazany przepis rozporządzenia nie może mieć zastosowania także i w niniejszej sprawie, skoro wydany został z naruszeniem odpowiedniego upoważnienia ustawowego. Szkolenie w celu zmniejszenia przypisanych punktów karnych o 6 skarżący odbył na własny koszt i uzyskał odpowiednie zaświadczenie. O tym, że wynikające z rozporządzenia MSWiA ograniczenie w sposobie odejmowania tychże punktów po przekroczeniu limitu 24 punktów nie powinno być stosowane, świadczy i to, że WORD jako instytucja upoważniona do przeprowadzenia szkolenia wydała odpowiednie zaświadczenie celem przedłożenia go we właściwym wydziale Starostwa. Jako obywatel ma prawo mieć zaufanie do instytucji publicznych i nie powinienem ponosić negatywnych konsekwencji spowodowanych nieprawidłowym działaniem tych instytucji. Jeśli bowiem wskazany powyżej przepis rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji ma być stosowany, to w takiej sytuacji Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego nie powinien zgodzić się na przeprowadzenie odbytego przeze mnie szkolenia, skoro było ono bezcelowe i nie mogło prowadzić do skutecznie prawnego zmniejszenia naliczonych mu punktów, a finansowane było przez niego i spowodowało po jego stronie stratę majątkową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli sądu jest w sprawie niniejszej decyzja wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zwana dalej ustawą. Kolegium słusznie wskazało, że od dnia 19 stycznia 2013r. obowiązuje ustawa z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz. 151 ze zm.), na mocy której zmianie uległa m.in. ustawa z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie jednak z art. 139 ustawy o kierujących pojazdami, art. 125 pkt 10 lit. g) w zakresie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym, wchodzi w życie dopiero z dniem 4 stycznia 2016r. Postępowanie dotyczące skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy winno więc zostać przeprowadzone w oparciu o przepisy dotychczas obowiązującej ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

W myśl art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b) ustawy kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Zgodnie bowiem z § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2002r., Nr 236, poz. 1998 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Podkreślenia wymaga, że stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia ewidencję kierowców prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych.

Bezspornym w sprawie niniejszej jest, że S.G. w okresie od 13 września 2011r. do 2 listopada 2011r. dopuścił się trzykrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego, za które przypisano mu łącznie 26 punktów. Na tej podstawie Komendant Wojewódzki Policji wystąpił w dniu 18 listopada 2011r. z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1b ustawy.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 114 ust. 3 ustawy, kierowca wpisany do ewidencji może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, przy czym odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 (§ 8 ust. 6 rozporządzenia).

Jest bezsporne, że skarżący odbył szkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w dniu 5 grudnia 2011r., to jest po przekroczeniu w dniu 2 listopada 2011r. liczby 24 punktów karnych. Skarżący nie wystąpił do właściwego organu Policji o zmianę zapisów ewidencyjnych w związku z odbyciem kursu, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy.

Problem w sprawie sprowadzał się zatem do ustalenia, czy organ orzekający w sprawach wydawania prawa jazdy i skierowaniu kierowcy na egzamin sprawdzający kwalifikacje w związku z przekroczeniem przez kierowcę limitu 24 punktów karnych, ujawnionych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego policji, jest uprawniony do samodzielnego, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego ustalenia, niezależnie od treści wpisu istniejącego w ewidencji – ilości punktów przypisanych kierowcy z uwagi na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego.

Wskazać należy, że problem ten był już przedmiotem badania w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oraz Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 26 czerwca 2014r. (sygn. akt I OSK 2915/12) stwierdził, że na gruncie przepisów ustawy odbycie szkolenia, o którym mowa w przepisie art. 130 ust. 3 nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem przekroczyła limit 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zmniejszenie liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko wówczas, gdy przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła 24. W przypadku przekroczenia tej liczby kierowca poddawany jest obowiązkowi sprawdzenia kwalifikacji i nie może skorzystać z dobrodziejstwa zmniejszenia liczby punktów karnych drodze odbycia szkolenia na własny koszt.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził także, że akt podustawowy, jakim jest cytowane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. nie jest sprzeczny z delegacją ustawową i nie jest sprzeczny z unormowaniami o randze ustawy. Stosując § 8 ust. 6 rozporządzenia organ nie naruszył przepisów Konstytucji RP, ani zakresu delegacji wynikającej z ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż rozporządzenie prawidłowo wykonując delegację ustawową, w zgodzie z regulacjami ustawowymi, wyłączyło możliwość zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec kierowcy, który przed rozpoczęciem szkolenia dopuścił się naruszeń na łączną sumę punktów przekraczających 24. Regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia w pełni służy realizacji celu unormowań ustawowych. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił także, że udzielając upoważnienia w art. 130 ust. 4 ustawodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań przyjętych w rozporządzeniu. Miały one na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego. Kwestionowany w skardze § 8 ust. 6 rozporządzenia nie tylko odpowiada unormowaniom zawartym w art. 114 ust. 1 pkt 1b), art. 130 ust. 2 i 3 ustawy, lecz także realizuje wytyczne ustawodawcy, co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4.

Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Orzekając zatem ponownie organ był związany wskazaną przez Naczelny Sąd Administracyjny oceną prawną. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny, obecnie rozpoznający skargę S.G. od decyzji z dnia [...], jest związany tą oceną prawną, którą w pełni podziela.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że starosta miał bezwzględny obowiązek wydania decyzji o skierowaniu S.G. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1b) ustawy, gdyż odbycie przez niego szkolenia w dniu 5 grudnia 2011r. miało miejsce po przekroczeniu liczby 24 punktów przyznanych mu za naruszenie przepisów ruchu drogowego na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy, a wpisy dotyczące tych punktów nie zostały wykreślone przez uprawniony organ.

W związku z tym, że zarzut skargi w zakresie błędnej wykładni art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest nieuzasadniony, podniesione w skardze zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270).