Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2787/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 110s par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 149-159
journal: Dz.U. 2004 nr 207 poz 2109
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Beata Cieloch (sprawozdawca), Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia WSA (del.) Beata Sobocha, Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 8 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 662/13 w sprawie ze skargi L. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 16 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie opisu i oszacowania nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I.1. Zaskarżonym wyrokiem z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 662/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę L. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 16 maja 2013 r. w przedmiocie zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości.

I.2. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 maja 2013r. Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. z dnia 3 kwietnia 2013r. w przedmiocie zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości - garażu o powierzchni 20,25 m2 położonego w L. przy ul. C. Organ podatkowy pierwszej instancji wszczął wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. i odsetki za zwłokę. W toku tego postępowania zajęto nieruchomość położona w L. przy ul. C., stanowiącą garaż podziemny i wezwano zobowiązaną do zapłaty dochodzonych należności w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Ponieważ pomimo doręczenia zobowiązanej odpisu zawiadomienia zakreślony termin upłynął bezskutecznie, organ egzekucyjny podjął czynności zmierzające do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Czynności opisu i oszacowania wartości zajętej nieruchomości przeprowadzone zostały w dniu 20 lutego 2013r. przez sporządzenie, odczytanie i podpisanie przez obecnych uczestników stosownego protokołu. Wartość rynkowa przedmiotowej nieruchomości określona została na kwotę 21.346,00 zł. Odpis protokołu opisu i oszacowania wartości nieruchomości wraz ze wskazanymi załącznikami w formie uwierzytelnionych kserokopii, w tym operatem szacunkowym z dnia 3 listopada 2012r., został zobowiązanej doręczony w dniu 20 lutego 2013r., w związku z jej nieobecnością w czasie czynności utrwalonych protokołem.

W dniu 4 marca 2013r. zobowiązana wniosła pismo nazwane "odwołanie", a zawierające zarzuty do opisu i oszacowania wartości zajętej nieruchomości. Stwierdziła w nim, że określona dla potrzeb ustalenia ceny wywoławczej wartość nieruchomości jest znacznie zaniżona oraz że z ogłoszeń dotyczących sprzedaży garaży podziemnych wywieszanych na słupach i nieruchomościach przy ul. C. w L. wielokrotnie uzyskiwała informacje o cenach, które "kształtowały się w granicach 35.000 zł za taki sam garaż, którego dotyczy wycena". Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2013 r. organ egzekucyjny uznał zarzuty za nieuzasadnione. Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy ww. postanowienie.

I.3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skarżąca stwierdziła, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 4 marca 2013r., nazwanym "odwołanie", oraz w zażaleniu, przy czym stwierdziła, że kwota określona za nieruchomość jest nieadekwatna do cen rynkowych.

I.4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

I.5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skargę oddalił. Odnosząc się do kwestii związanych z wyceną nieruchomości Sąd wskazał, że pomimo upływu terminu określonego w wezwaniu do zapłaty, o którym mowa w art.110c § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz.1015 ze zm., zwanej dalej jako "u.p.e.a."), doręczonym skarżącej w dniu 9 grudnia 2011r., dochodzone należności nie zostały uiszczone. Zgodnie z art. 110s § 1 u.p.e.a. wyznaczony w dniu 22 października 2012 r. rzeczoznawca majątkowy - G. K. wpisany do rejestru rzeczoznawców majątkowych dokonał wyceny poprzez określenie wartości rynkowej nieruchomości - lokalu wraz z udziałem w części wspólnej nieruchomości przy przyjęciu metody porównania parami, tj. porównania wartości przedmiotowej nieruchomości z cenami transakcyjnymi podobnych nieruchomości - garaży położonych w budynku pod tym samym adresem co przedmiotowa nieruchomość. W sporządzonym przez rzeczoznawcę operacie szacunkowym zawarty został dokładny opis nieruchomości z uwzględnieniem uwarunkowań planistycznych, urbanistycznych, podstawy prawnej wyceny, analiza lokalnego rynku nieruchomości w zakresie nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej, przedstawiono tok obliczeń oraz wynik końcowy (§ 55 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wyceny). Ponadto od sporządzenia operatu do dokonania czynności egzekucyjnych opisu i oszacowania nieruchomości nie minęło 12 miesięcy (art. 156 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami).

W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji uznał, że określenie wartości zajętej nieruchomości należy ocenić jako dokonane bez naruszenia przepisów prawa.

II. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

- naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte przede wszystkim o materiał dowodowy, jednostronnie przyjęty przez organ podatkowy. Sąd dokonując oceny postępowania organu podatkowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcia, które zapadły z pominięciem zarzutów skarżącej co do prawidłowości dokonanej wyceny nieruchomości - garażu o powierzchni 20 m2 położonego w L. przy ul. C., nie dając tym samym możliwości dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy oraz do zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym załatwienia sprawy;

- poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 151 P.p.s.a. Przepisem, który powinien mieć w sprawie zastosowanie jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie polegało na utrzymaniu w mocy postanowienia organu administracji podatkowej, które zostało wydane z naruszeniem art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., w ten sposób, że utrzymano w mocy postanowienia organu administracji podatkowej wydane z naruszeniem przepisów postępowania zobowiązujących do przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i kompletny w celu ustalenia stanu prawy zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym.

Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprowadza się do błędnie ustalonego w ocenie skarżącej stanu faktycznego sprawy poprzez przyjęcie, że zarzuty strony co do prawidłowości dokonanej czynności opisu i oszacowania przedmiotowej nieruchomości są bezpodstawne. W ocenie skarżącej sposób przeprowadzenia dowodu w zakresie oszacowania nieruchomości nie spełnia przesłanki kompletności i wyczerpania wszelkich możliwości do ustalenia ceny szacowanej nieruchomości.

Wycena nieruchomości w niniejszej sprawie została dokonana przez rzeczoznawcę majątkowego powołanego zgodnie z art. 110s § 1 u.p.e.a. Rzeczoznawca majątkowy stosując się do przewidzianych prawem procedur dotyczących szacowania nieruchomości zawartych w art. 149-159 ustawy o gospodarce nieruchomościami sporządził operat szacunkowy. W celu określenia aktualnej wartości rynkowej nieruchomości dla ustalenia ceny sprzedaży, rzeczoznawca majątkowy zastosował podejście porównawcze i metodę porównywania parami zgodnie z § 4 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego z uwzględnieniem art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wartość rynkowa przedmiotowej nieruchomości, z uwzględnieniem jej części składowych w postaci udziałów w nieruchomości wspólnej i we współużytkowaniu wieczystym gruntu, określona została przez rzeczoznawcę majątkowego na kwotę 21.346 zł. Poprawność zastosowanej metody porównawczej parami została przez organ egzekucyjny poddana analizie i oceniona stosownie do zasad postępowania administracyjnego. Operat szacunkowy został też poddany badaniu pod względem formalnym, do czego obszernie odniósł się Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu. Zarzuty skarżącej dotyczące wyceny nieruchomości są nieuzasadnione. Odnosząc się do argumentu strony, że wartość nieruchomości garażowych wzrosła w ostatnich latach organy wykazały, że z analizowanego przez nie okresu 2010-2011 r. wynika, że ceny transakcyjne garaży w okolicy ul. C. nie uległy istotnej korekcie oraz nie nastąpił ich wzrost. Kwestia ta została wyjaśniona przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym i w żaden sposób nie została podważona przez stronę, nie zaoferowano żadnego dowodu na potwierdzenie swojego stanowiska. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji twierdzenia strony uznał za gołosłowne. Ponadto przyjęta przez organ średnia wartość przedmiotowej nieruchomości na rynku wtórnym nie wykracza poza przedział odnotowanych transakcji osiąganych na rynku lokalnym za tego typu nieruchomości. Jak podkreślano, do obliczenia wartości rynkowej nieruchomości przyjęto ceny transakcyjne trzech garaży położonych pod tym samym adresem. Nie można zatem było przychylić się do argumentu strony o zaniżeniu wartości garażu ze względu na jego położenie w luksusowej dzielnicy.

Należy zatem uznać, że prawidłowo i bez naruszeń przepisów prawa dokonano określenia wartości zajętej nieruchomości. Materiał został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, a organ podjął wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Tym samym prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił, że organy nie naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.. rozumianych jako obowiązek działania zgodnie z zasadą prawdy materialnej, oficjalności postępowania dowodowego oraz zasadą swobodnej oceny dowodów.

Biorąc powyższe pod uwagę skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 P.p.s.a.