Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 464/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 par. 1, art. 156 par. 1 pkt 1-7
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 8, art. 39 ust. 1 i 2, art. 102 ust. 2, art. 110 ust. 1 i 7
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant st. inspektor sądowy Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 9 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania zasiłku celowego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], Prezydent W. przyznał Z. R. (dalej jako skarżący) zasiłek celowy

w wysokości 1 250 zł, na zakup nowej pralki automatycznej. Skarżący nie odwołał się od tej decyzji, lecz w dzień po jej doręczeniu (co miało miejsce w dniu 7 stycznia

2016 r.) wniósł o jej uzupełnienie, domagając się dalej idącej pomocy.

Po otrzymaniu w dniu 1 lutego 2016 r. postanowienia Prezydenta Wrocławia

o odmowie uzupełnienia decyzji, w dniu 15 lutego 2016 r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wniosek o stwierdzenie jej nieważności. Wniosek uzasadnił odmową uzupełnienia decyzji o "dodatkowe rozstrzygnięcia obowiązkowe" oraz co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], odmówiło stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji Prezydenta.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium decyzją

z dnia 4 lipca 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy poprzednią decyzję

z dnia 17 marca 2016 r.

W jej uzasadnieniu Kolegium podniosło, że podstawą polskiego systemu postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnych, która została ujęta w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej jako k.p.a.) Nierozerwalnie zaś z zasadą trwałości decyzji związane jest domniemanie jej prawidłowości, wyrażające się w tym, że ostateczna decyzja administracyjna funkcjonuje w obrocie prawnym tak długo, dopóki nie zostanie wyeliminowana w sposób przewidziany prawem. Jednym z trybów usunięcia z obrotu prawnego decyzji jest stwierdzenie jej nieważności.

Jak dalej wskazał organ odwoławczy, przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Ich wykładnia powinna być zawężająca

z racji tego, że stwierdzenie nieważności decyzji stanowi właśnie wyjątek od zasady stabilności decyzji.

Kolegium stwierdziło, że nie znajduje żadnych podstaw do uwzględnienia wniosków skarżącego (o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W.

i ponowne rozpatrzenie sprawy). Następnie omówiło wszystkie przesłanki stwierdzenia nieważności w kontekście niniejszej sprawy.

I tak zauważyło, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte zgodnie

z obowiązującymi przepisami przez właściwy rzeczowo i miejscowo organ. W myśl bowiem art. 102 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 163, ze zm., dalej jako u.p.s.) pomoc społeczna może być udzielana z urzędu i to również, na podstawie art. 39 ust. 1 i ust. 2 u.p.s., pod postacią zasiłku celowego, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu niezbędnych przedmiotów użytku domowego. W ocenie Kolegium art. 102 ust. 2 u.p.s. stanowi regulację szczególną w stosunku do Kodeksu postępowania administracyjnego, który uzależnia działanie organu administracji publicznej z urzędu na rzecz strony od uprzedniego uzyskania jej zgody. Kolegium stwierdziło również, że na podstawie art. 110 ust. 7 u.p.s. organem właściwym do rozpoznania żądań skarżącego był Prezydent W. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że skarżący pomimo kwestionowania właściwości organu pomocowego odebrał przyznaną mu pomoc.

Kolegium uznało, że decyzja Prezydenta W. nie została wydana

z "rażącym naruszeniem prawa". Organ odwoławczy zauważył, że co prawda Kodeks postępowania administracyjnego nie precyzuje tego pojęcia, lecz w orzecznictwie sądów administracyjnych przesądzone jest, że naruszenie prawa ma tylko wtedy charakter "rażący", gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Chodzi zatem o przypadek, gdy treść aktu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą, a nadto, gdy tak wydana decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa, również z punktu widzenia skutków społeczno-gospodarczych wadliwej decyzji.

Kolegium zwróciło przy tym uwagę na fakt, że skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2016 r. byłaby konieczność zwrotu przez skarżącego całej kwoty otrzymanej pomocy. Brak byłoby bowiem podstawy prawnej do wypłacenia jego osobie zasiłku celowego. Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 stycznia 2016 r. nie spowodowałoby zatem przyznania dalej idącej pomocy, zgodnie z ujawnionymi nowymi żądaniami skarżącego, a oznaczałoby jedynie obowiązek zwrotu pomocy już otrzymanej.

Dalej Kolegium wskazało, że decyzja Prezydenta W. jest zupełna. Co prawda skarżący podniósł we wniosku o stwierdzenie jej nieważności dalej idące oczekiwania, ale w pierwotnym wniosku (mail z dnia 5 grudnia 2015 r.) skarżący wyraźnie wskazał, że jest mu potrzebna pralka automatyczna ładowana od góry i że "może i mnie spotka to szczęście, że na te święta otrzymam prezent w postaci automatycznej pralki". Treść tego maila stała się podstawą wystąpienia Ministerstwa Cyfryzacji i później - przyznania z urzędu - zasiłku celowego na zakup pralki automatycznej.

Co więcej, w trakcie przesłuchania w dniu 28 grudnia 2015 r. skarżący na pytanie, czy prosi o objęcie świadczeniami zdrowotnymi, odpowiedział, że nie występuje z takimi wnioskami, nie oczekiwał wsparcia w formie żywności FEAD, a na pytanie o jaką konkretną pomoc zwraca się oświadczył: "zwracam się o pomoc w formie pralki automatycznej, nie oczekuję żadnej innej pomocy".

W świetle powyższego, w ocenie Kolegium, całkowicie nieuzasadniony jest zarzut, że decyzja z dnia 5 stycznia 2016 r. "nie rozstrzyga sprawy co do całości".

Zawiera ona bowiem wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 k.p.a., w tym prawidłowe pouczenie o trybie odwoławczym. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego od decyzji wydanej w trybie art. 39 u.p.s. przysługuje odwołanie, a nie powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego.

W konsekwencji nie jest wadliwe postanowienie z dnia 15 stycznia 2016 r.

o odmowie uzupełnienia tej decyzji. Kolegium zauważyło przy tym, że konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji lub postanowienia (art. 111 § 1 k.p.a.) powoduje, że orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego. Pozostaje zatem częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. Samo zaś uzupełnienie jest możliwe, gdy z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy lub niedbalstwa przy sporządzaniu decyzji wydano decyzję w samej rzeczy częściową, chociaż w ocenie organu ją wydającego miała ona załatwiać całą sprawę.

Kolegium jednocześnie odniosło się do zarzutów skarżącego o niezupełność decyzji Kolegium z dnia 17 marca 2016 r. Stwierdziło, że odmawiając stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia Prezydenta W. objęło całość żądania skarżącego. Nie ma zatem podstaw by uznać, że rozstrzygnięcie nie jest zupełne i jednoznaczne. Stąd zasadnie odmówiło uzupełnienia tego rozstrzygnięcia postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r.

W ocenie Kolegium ustalenia Prezydenta W. co do wysokości dochodu skarżącego nie miały żadnego wpływu na prawidłowość decyzji z dnia [...] stycznia

2016 r. Dochód ten bowiem, nawet przy uwzględnieniu wysokości dodatku mieszkaniowego, na pewno nie przekraczał kryterium dochodowego określonego

w ustawie o pomocy społecznej. Nie było zatem przeszkód by przyznać skarżącemu zasiłek celowy na zasadach ogólnych, wskazanych w art. 39 ust. 1 i ust. 2 u.p.s.

W dodatku, opierając się na art. 8 ust. 3 i ust. 4 u.p.s., Kolegium stwierdziło, że dla sprawy nie miało znaczenia, jak po jej zakończeniu kształtowała się kwestia dodatku mieszkaniowego skarżącego. Na koniec organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie zachodzą pozostałe przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2016 r., wymienione w art. 156 § 1 pkt 3-7 k.p.a.

W kwestii przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a Kolegium stwierdziło, że nie zachodzi w niniejszej sprawie podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji przewidziana w tym przepisie (res iudicata). Sama zaś decyzja została skierowana do podmiotu będącego stroną w sprawie. Brakuje więc podstaw do stwierdzenia nieważności badanej decyzji ze względu na podstawę przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie ma również podstaw do przyjęcia, że kwestionowana decyzja - stosownie do art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. - była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. To samo należy stwierdzić co do ewentualnego wywołania kwestionowaną decyzją czynu zagrożonego karą (art. 156 § 1 pkt 6 kp.a.). Wreszcie,

w kwestii podstaw zastosowania przesłanki z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., Kolegium nie stwierdziło, aby przedmiotowa decyzja zawierała wadę powodującą jej nieważność

z mocy prawa. Brak było bowiem takiego szczególnego przepisu prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zażądał stwierdzenia nieważności i uchylenia wszystkich decyzji w sprawie, jako orzeczonych z rażącym naruszeniem praw określonych w ustawie o pomocy społecznej i przeciwdziałaniu wykluczeniu społecznemu rodziny.

Skarżący stwierdził, że w sprawie zachodzi przesłanka do wznowienia postępowania z art. 145 § 2 k.p.a. z uwagi na popełnienie przestępstwa administracyjnego przez organy administracji publicznej w jego sprawie. Podniósł, że Prezydent Wrocławia bezzasadnie odmówił uzupełnienia decyzji z dnia 5 stycznia

2016 r. o wydatki na żywność, na pozostałe opłaty czynszowe i za media, ubezpieczenie zdrowotne i na pomoc w pozyskaniu zatrudnienia. Nie jest obecnie objęty ubezpieczeniem zdrowotnym i nie może leczyć się na posiadane dolegliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Ocena legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu wymaga w pierwszej kolejności przywołania przesłanek stwierdzenia nieważności, określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Podkreślenia wymaga, że stwierdzenie nieważności decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Stąd wykładnia przytoczonych wyżej przesłanek stwierdzenia nieważności musi mieć charakter ścisły (literalny) i wymaga bezspornego ustalenia, że kwestionowany akt dotknięty jest jedną

z wad określonych w tym artykule.

Wreszcie stwierdzić należy, że obowiązkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego było poddanie decyzji Prezydenta W. z dnia 5 stycznia 2016 r. ocenie, pod kątem realizacji wszystkich przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 -7 k.p.a. W ocenie Sądu, Kolegium wywiązało się z tego obowiązku.

Omówienie przesłanek stwierdzenia nieważności na gruncie niniejszej sprawy należy rozpocząć od kwestii właściwości miejscowej i rzeczowej Prezydenta W.

I tak należy wskazać, że w myśl art. 101 ust. 1 u.p.s. właściwość miejscową gminy w sprawach z zakresu pomocy społecznej ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Ponad zaś wszelką wątpliwość skarżący zamieszkuje na terenie W.. W związku z tym, właściwą gminą do prowadzenia jego spraw z zakresu pomocy społecznej będzie Gmina W.. Dalej należy wskazać, że na podstawie art. 110 ust. 1 u.p.s. zadania z zakresu pomocy społecznej w gminach wykonują jednostki organizacyjne - ośrodki pomocy społecznej, których kierownik zgodnie z art. 110 ust. 7 u.p.s., dysponuje udzielonym przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta upoważnieniem do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy. Zatem organem właściwym do rozpoznawania wniosków o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w imieniu którego stosowne decyzje wydaje kierownik ośrodka pomocy społecznej - tak jak w niniejszej sprawie.

Nie może zatem budzić wątpliwości, że wniosek skarżącego skierowany do Prezydenta RP mailem z dnia 5 grudnia 2015 r. został przekazany Prezydentowi Wrocławia do rozpoznania według kompetencji przez Ministerstwo Cyfryzacji. Ani bowiem Prezydent RP, ani Minister Cyfryzacji nie są organami powołanymi w myśl ustawy o pomocy społecznej do przyznawania świadczeń z niej wynikających.

Należy przy tym zgodzić się z organami administracji publicznej, że mail skarżącego z dnia 5 grudnia 2015 r. zawierał jednak dostatecznie dużo szczegółów by pozwolić organowi pomocy społecznej na podjęcie działania z urzędu.

Kolegium zasadnie przyjęło, że art. 102 ust. 2 u.p.s. pozwala organom pomocy społecznej na wszczynanie postępowania z urzędu. Co więcej nie znajdzie wówczas zastosowania art. 61 § 2 k.p.a. stanowiący, że ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z urzędu można także postępowanie w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony i to wyłącznie za zgodą strony. Zatem w niniejszej sprawie zgoda skarżącego na wszczęcie postępowania nie była wymagana. Powinien natomiast zostać uwzględniony jego słuszny interes obywatela na zasadzie art. 7 k.p.a.

W kwestii przesłanek braku podstawy prawnej i rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdzić należy, że obie wskazane podstawy mają charakter nieostry. Mimo to w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych podjęte zostały próby ich doprecyzowania.

Ponad wszelką wątpliwość w tej grupie podstaw nieważności nie mieści się błędna interpretacja przepisów, składających się na podstawę prawną wydanego aktu administracyjnego, a polegająca na wyborze jednej z możliwych interpretacji niejednoznacznego w swej treści prawa. Wręcz przeciwnie, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się , że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie jednoznacznego przepisu prawa (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1642/94). Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

w wyroku z dnia 11 maja 1994 r., sygn. akt III SA 1705/93: "Z rażącym naruszeniem prawa nie można utożsamiać każdego naruszenia prawa. Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić

z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji

z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności."

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przedstawione wyżej stanowisko.

W ocenie Sądu żadna z wydanych w sprawie skarżącego decyzji administracyjnych nie narusza prawa w sposób rażący. Art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie znajdzie zatem zastosowania zarówno wobec decyzji Prezydenta Wrocławia jak i obu aktów wydanych przez Kolegium. W szczególności w przypadku decyzji z dnia 5 stycznia 2016 r. stwierdzić należy, że organ pomocy społecznej prawidłowo zastosował przepisy prawa procesowego i materialnego, w tym art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., przyznając skarżącemu środki na zakup nowej pralki.

Słusznie przy tym podnosi Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że kwestie dotyczące przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego nie miały znaczenia

w sprawie. Nie wpłynęły bowiem ani na zakres, ani na wymiar przyznanego świadczenia. Po pierwsze dlatego, że w przypadku skarżącego nie zostało przekroczone kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 u.p.s. Nawet gdyby zaliczyć na dzień 5 stycznia 2016 r. (data wydania decyzji przez Prezydenta W.) kwotę dodatku mieszkaniowego do dochodu skarżącego, to i tak jego dochody nie przekroczyły wówczas kwoty 461 zł, wskazanej w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. jako górna granica upoważniająca do otrzymywania świadczeń pomocowych.

Po drugie dlatego, że zasiłek celowy przyznawany w trybie art. 39 u.p.s. jest przeznaczany na zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej (ust. 1) i może przybrać postać środków na zakup, między innymi, niezbędnych przedmiotów użytku domowego. Oznacza to, że jest zawsze wypłacany tylko w takiej wysokości jaka pozwoli, w ocenie organu, osiągnąć zamierzony cel.

Z treści skargi wynika, że skarżący ma głębokie poczucie pokrzywdzenia przez działania administracji publicznej. Jego subiektywne odczucia nie mogą jednak przesądzać o istnieniu obiektywnych przesłanek do usunięcia z obrotu prawnego decyzji organów administracji publicznej, zwłaszcza, gdy dążą one, tak jak w niniejszej sprawie, do skutecznego zaspokojenia słusznych żądań skarżącego.

Stąd też na marginesie stwierdzić należy, że brak jest w niniejszej sprawie podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.a. Nie ma bowiem powodów dla których należałoby przyjąć, że decyzja Prezydenta W. została wydana na podstawie fałszywego dowodu bądź w wyniku przestępstwa. Ewentualne zarzuty skarżącego co do prawidłowości przyznania mu bądź odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego pozostają kwestiami poza granicami niniejszej sprawy, która dotyczy przyznania świadczenia celowego.

Należy ponadto stwierdzić, że formułowanie przez skarżącego dalej idących żądań pozostaje bez wpływu na prawidłowość i zupełność decyzji z dnia 5 stycznia 2016 r. Jak słusznie bowiem zauważyło Kolegium, do dnia wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia skarżący domagał się jedynie zasiłku celowego na zakup nowej pralki. Postępowanie zaś w danej instancji kończy bezwarunkowo wydanie decyzji doręczonej skutecznie stronie, co miało miejsce w niniejszej sprawie w dniu 7 stycznia 2016 r. Zarówno w mailu z dnia 5 grudnia 2015 r. jak i podczas przesłuchania przez organ pomocy społecznej, skarżący takich wniosków nie formułował. Prezydent W. zasadne uznał zatem, że żądania skarżącego ograniczają się do zakupu pralki. W tym zakresie rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest zupełne i nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 111 k.p.a. Zwłaszcza, że organ działał z urzędu

z uwzględnieniem de facto woli skarżącego, wyrażonej dobitnie zarówno podczas przesłuchania jak i w treści przedmiotowego maila.

Również za prawidłowe i zupełne uznać należy decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Ich przedmiotem była bowiem ocena decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2016 r. pod kątem przesłanek stwierdzenia nieważności. Rozstrzygnięcia odmawiające stwierdzenia nieważności tej decyzji są zupełne albowiem wyczerpują przedmiot postępowania.

Wszystkie decyzje w ocenie Sądu spełniają wymogi stawiane w art. 107 k.p.a. pod kątem elementów konstrukcyjnych decyzji. Zwłaszcza ustalenia faktyczne

i uzasadnienie prawne każdej z nich wydają się być w pełni wyczerpujące

i satysfakcjonujące z uwagi na wymogi kodeksowe. Wszystkie też zawierają wskazanie podstaw prawnych.

Odnośnie pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności, stwierdzić należy, że niniejsza sprawa nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej innym aktem administracji publicznej. Ponadto decyzja Prezydenta W. została ponad wszelką wątpliwość skierowana do właściwego adresata - skarżącego - i na dzień wydania nie było przeszkód aby ją wykonać. Co zresztą miało miejsce albowiem skarżący podjął przyznane mu środki pomocowe. Ponadto wykonanie wskazanej wyżej decyzji nie wywołało czynu zagrożonego karą (zarówno wykroczenia jak i przestępstwa). Wreszcie nie zawiera ona innej wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Brak jest bowiem jakiegokolwiek przepisu na to wskazującego.

Mając powyższe na uwadze zasadnie Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2016 r. Te same uwagi mają zresztą zastosowanie do obu decyzji Kolegium.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. wobec stwierdzenia braku podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Kolegium.