Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2342/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 200
journal: Dz.U. 2020 poz 1990
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Lenart sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. A. w W. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 30 czerwca 2022 r. nr DO-II.7610.288.2021.JL w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Rozwoju i Technologii decyzją z 30 czerwca 2022 r. nr DO-II.7610.288.2021.JL po rozpatrzeniu odwołania spółki P. S.A. z siedzibą w W., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Śląskiego z 26 lipca 2021 r. nr NW/IV/77200/133/3/08 odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez P. w W., prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w J., obręb [...], J., obejmującego działki ozn. nr [...] o pow. 0,0021 ha, nr [...] o pow. 0,5167 ha i nr [...] o pow. 0,2511 ha, dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...].

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wojewoda Śląski decyzją z 26 lipca 2021 r., działając na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm. dalej jako u.g.n.), § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.), odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 r. przez P. w W., prawa użytkowania wieczystego opisanego wyżej gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa.

P. S.A. z siedzibą w W. wniosły odwołanie od powyższej decyzji.

Minister Rozwoju i Technologii rozpoznając sprawę wskazał, że zgodnie z art. 200 ust. 1 u.g.n. grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku Gospodarki Żywnościowej stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się własnością tych osób. Decyzja uwłaszczeniowa ma charakter decyzji deklaratoryjnej i odnosi się do stanu istniejącego w dniu 5 grudnia 1990 r. W myśl art. 200 ust. 4 tej ustawy, uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich.

Odnosząc się do kwestii identyfikacji przedmiotowej nieruchomości, organ zaznaczył, że z działki ozn. nr [...] zostały wydzielone działki o nr od [...] do [...], a zatem również działka nr [...], co potwierdzają m.in. załączone do akt sprawy pisma Prezydenta Miasta J. z 25 lipca 2006 r. oraz z 10 maja 2016 r.

Następnie działka nr [...] uległa podziałowi na działki nr [...] o pow. 0,0829 ha, nr [...] o pow. 1,2299 ha i nr [...] o pow. 5,1893 ha, co potwierdza wykaz zmian gruntowych przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 2 września 2004 r. pod nr [...].

Decyzją Prezydenta Miasta J. z 10 grudnia 2015 r. nr [...] dokonano podziału działki nr [...] m.in. na działkę nr [...] oraz działki nr [...] m.in. na działki nr [...] i nr [...].

Wojewoda Śląski w toku prowadzonego postępowania uwłaszczeniowego stwierdził, że w dniu 5 grudnia 1990 r. prawo własności przedmiotowych nieruchomości nr [...], nr [...] i nr [...] przysługiwało Skarbowi Państwa. Powyższych ustaleń organ wojewódzki dokonał w oparciu o pismo Prezydenta Miasta J. z 25 lipca 2006 r. W dziale drugim KW nr [...] prowadzonej dla dawnych działek nr [...], nr [...] i nr [...] jako właściciela nieruchomości ujawniono Państwo - Przedsiębiorstwo P. - [...] K., na podstawie odpisu orzeczenia Ministra Kolei z 12 grudnia 1952 r. nr KG.2-F/264/60/51 oraz zatwierdzonego tym orzeczeniem odpisu protokołu zdawczo- odbiorczego z 18 września 1951 r. Obecnie przedmiotowe działki nr [...], nr [...] i nr [...], wpisane są do KW nr [...], gdzie w dziale II jako właściciel ww. nieruchomości wpisana jest Gmina Miasta J.

Minister Rozwoju i Technologii zaznaczył, że powyższe ustalenia nie budzą wątpliwości i nie zostały zakwestionowane przez skarżącą. Kwestią sporną na gruncie niniejszej sprawy jest natomiast to, czy przedmiotowy grunt znajdował się w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie P. w W.

Organ odwoławczy wskazał, że zarząd, to prawna forma władania nieruchomością. Obowiązująca w dniu 5 grudnia 1990 r. ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1985 r. Nr 22, poz. 99) przewidywała powstanie zarządu do gruntu w ściśle określony sposób.

Zgodnie z art. 38 ust. 2 ww. ustawy państwowe jednostki organizacyjne uzyskują grunty państwowe w zarząd na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej albo na podstawie zawartej, za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości. Ponadto na podstawie art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. grunty państwowe będące w dniu wejścia ww. ustawy tj. dnia 1 sierpnia 1985 r., w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych, które to zostało ustanowione między innymi na podstawie ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1961 r. Nr 32, poz. 159) przechodzą w zarząd tych jednostek.

Zarząd nieruchomości był ustanawiany nie w sposób ogólny, lecz tylko dla ściśle określonych składników mienia. Jednocześnie zgodnie z utrwalonym orzecznictwem istnienia zarządu nie można w żadnym przypadku domniemywać. Decyzja o oddaniu nieruchomości w zarząd powinna określać jej położenie, powierzchnię, mieć załączoną mapę sytuacyjną oraz wskazywać sposób i cel korzystania z niej.

Minister zaznaczył, że stwierdzenie prawa zarządu do nieruchomości następuje na podstawie co najmniej jednego z dokumentów wymienionych enumeratywnie w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu.

Zgodnie z kolejnymi ustępami § 4 ww. rozporządzenia, jeżeli właściwy organ nie dysponuje dokumentami, o których wyżej mowa, może wezwać państwowe i komunalne osoby prawne do ich dostarczenia w wyznaczonym terminie. Jeżeli nie zachowały się dokumenty, o których mowa w ust. 1, stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego, potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym. Dokumenty stanowiące podstawę stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu wskazuje się w uzasadnieniu decyzji, o której mowa w art. 200 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Organ odwoławczy zaznaczył, że P. S.A. wywodzi prawo zarządu do przedmiotowej nieruchomości z wpisu w dziale II KW nr [...] prowadzonej dla dawnych działek nr [...] i nr [...], z którego wynika, że własność ww. działek przypisana jest Państwu - Przedsiębiorstwu "P." - [...] K. na podstawie orzeczenia Ministra Kolei z 12 grudnia 1952 r. nr [...] oraz zatwierdzonego tym orzeczeniem protokołu zdawczo - odbiorczego z 18 września 1951 r. w sprawie przejęcia przedsiębiorstwa "K. P. (B.) – J. – S., stanowiącego byłą własność Spółki Akcyjnej "K. P. – J." we L., na własność Skarbu Państwa.

W ocenie organu ww. protokół zdawczo - odbiorczy z 18 września 1951 r. oraz orzeczenie Ministra Kolei z 12 grudnia 1952 r. nie potwierdzają istnienia w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu, bowiem odnoszą się wyłącznie do przejęcia przedsiębiorstwa na własność Państwa i nie przyznają przedsiębiorstwu żadnych praw rzeczowych do gruntu.

Organ wskazał, że podstawą wydania ww. orzeczenia z 12 grudnia 1952 r. były przepisy § 75a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa (Dz. U. R.P. z 1947 r., Nr 16, poz. 62 ze zm.). Ustawa z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Skarbu Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej, której ww. rozporządzenie jest aktem wykonawczym, dotyczy jedyne problematyki nacjonalizacji wymienionego w niej majątku i uregulowania roszczeń byłych właścicieli. Nie regulowała natomiast spraw związanych z przejęciem tego mienia przez poszczególne przedsiębiorstwa.

Minister zaznaczył jednocześnie, że ww. protokół zdawczo-odbiorczy z 18 września 1951 r. został wydany w związku z realizacją postanowień orzeczenia Ministra Komunikacji Nr 9 z dnia 25 lutego 1948 r. o przejęciu na własność Państwa przedsiębiorstw komunikacyjnych (M.P. Nr 27, poz. 102) i nie wskazano w nim czy i na jakiej podstawie przedmiotowy grunt miałby zostać przekazany w zarząd P.

Wobec powyższego ww. dokumenty nie mogą stanowić dowodu potwierdzającego, że przedmiotowy grunt został przekazany w zarząd P.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że zgodnie z art. 87 ww. ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 1 sierpnia 1985 r.) w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przechodziły w zarząd tych jednostek.

Z kolei w myśl art. 10 ust 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, przekazywanie terenów państwowych jednostkom państwowym i organizacjom społecznym w użytkowanie następowało w drodze decyzji właściwego do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej organu prezydium powiatowej (miejskiej miasta stanowiącego powiat lub wyłączonego z województwa) rady narodowej wydanej na wniosek jednostki ubiegającej się o przekazanie terenu; decyzja powinna była zawierać określenie czasu i warunków użytkowania.

Do wystąpienia skutku określonego w art. 87 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości w postaci przejścia z mocy prawa w zarząd na rzecz jednostek państwowych gruntów stanowiących własność państwa, koniecznym jest zatem stwierdzenie, że grunty te były uprzednio przekazane na rzecz jednostek państwowych w użytkowanie w drodze decyzji administracyjnej właściwego do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej organu prezydium powiatowej (miejskiej miasta stanowiącego powiat lub wyłączonego z województwa) rady narodowej.

W zgromadzonym materiale dowodowym brak jest jednak decyzji wydanej przed datą 1 sierpnia 1985 r. o przekazaniu przedmiotowych gruntów w użytkowanie na rzecz P., dlatego nie można stwierdzić, iż nastąpił skutek określony w art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości w postaci przejścia nieruchomości w zarząd.

Minister wskazał, że Wojewoda Śląski pismem z 12 czerwca 2014 r. działając na podstawie § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r., wezwał wnioskodawczynię do przedłożenia dokumentu wskazanego w § 4 rozporządzenia potwierdzającego prawo zarządu do przedmiotowego gruntu.

W odpowiedzi P. S.A. pismem z 11 sierpnia 2015 r. wskazała, że KW nr [...] zawierająca wpis "Państwo - Przedsiębiorstwo P. - [...] K." spełnia przesłanki § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r.

Podstawą dokonania ww. wpisu w dziale II KW [...] były ww. dokumenty, tj. orzeczenie Ministra Kolei z 12 grudnia 1952 r. oraz zatwierdzony tym orzeczeniem odpis protokołu zdawczo-odbiorczego z 18 września 1951 r., które nie spełniają przesłanek ww. rozporządzenia, bowiem potwierdzają jedynie nabycie prawa własności gruntu przez Skarb Państwa.

Organ zaznaczył, że z pisma Prezydenta Miasta J. z 25 lipca 2006 r. wynika, że P. w zakresie przedmiotowych działek nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu w zarząd w formie prawem przewidzianej oraz brak jest informacji dotyczącej opłat ponoszonych przez wnioskodawczynię z tytułu władania wnioskowaną nieruchomością. W piśmie z 25 lipca 2006 r. Prezydent Miasta J. wskazał, że działka nr [...] wchodzi w skład pasa drogowego drogi krajowej DK [...].

Wobec powyższego Minister Rozwoju i Technologii stwierdził, że Wojewoda Śląski prawidłowo uznał, że w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka posiadania przez P. w W. w dniu 5 grudnia 1990 r., prawa zarządu do opisanej wyżej nieruchomości.

P. S.A. z siedzibą w W. wniosły skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a. art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez brak podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy,

b. art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 ab initio k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;

2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 200 ust. 1 pkt 2 u.g.n. w zw. z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu poprzez nieuwzględnienie, że przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego P. z siedzibą w W., co winno doprowadzić do przyjęcia, że P. nabyły z dniem 5 grudnia 1990 r. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi przytoczono argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniesiono uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz o rozpatrzenie sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącej, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Minister Rozwoju i Technologii w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zdaniem Sądu skarga podlega oddaleniu.

Warunkiem nabycia z mocy prawa przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki Żywnościowej - prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali - jest posiadanie przez te osoby, w dniu 5 grudnia 1990 r., tych nieruchomości w zarządzie. Opisany wymóg wynika z art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Z kolei art. 206 tej ustawy zawiera delegację ustawową do wydania przez Radę Ministrów rozporządzenia określającego szczegółowe zasady i tryb stwierdzania dotychczasowego prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, a także prawa użytkowania nieruchomości przez spółdzielnie, związki spółdzielcze oraz inne osoby prawne.

W dniu 10 lutego 1998r., na podstawie powyższej delegacji, zostało wydane przez Radę Ministrów rozporządzenie w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23, poz. 120 z późn. zm.).

Zgodnie z paragrafem 5 powołanego rozporządzenia, właściwy organ z urzędu stwierdza dotychczasowe prawo zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. Podstawą do stwierdzenia istnienia dotychczasowego prawa zarządu jest wykazanie się przez wnioskodawcę lub też odszukanie z urzędu przez organ co najmniej jednego z następujących , wskazanych w paragrafie 4 dokumentów

1.decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd,

2.decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.,

3.umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgodą organu,

4.umowy, zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem I lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa,

5.odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości,

6.decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością,

7.uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanych w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości,

8.protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem I sierpnia 1985 r.,

9.umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonych przed dniem 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi.

Ponieważ w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym strona skarżąca domagała się ustanowienia na jej rzecz prawa użytkowania wieczystego opisanych w zaskarżonej decyzji działek nr [...], [...] i [...], zatem rozważenia wymagało, czy przedłożone przez Spółkę dokumenty potwierdzają okoliczność posiadania przez jej poprzednika prawnego prawa zarządu (użytkowania) tych nieruchomości.

Podkreślić należy, że przedłożony do akt sprawy dowód, z którego strona skarżąca wywodziła tytuł do dysponowania prawem zarządu (użytkowania) spornymi działkami przez jej poprzednika prawnego, a przez to i do żądania ustanowienia na rzecz Spółki prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowił wpis w dziale II księgi wieczystej nr [...] , że własność nieruchomości przysługuje Skarbowi Państwa – Przedsiębiorstwu P. – [...] K., na podstawie orzeczenia Ministra Kolei z 12 grudnia 1952r. oraz zatwierdzonego tym orzeczeniem protokołu zdawczo- odbiorczego z 18 września 1951r. w sprawie przejęcia " K. P. ( B.)- J. – S., stanowiącej byłą własność Spółki Akcyjnej " K. P. – J." we L.

Zdaniem sądu analiza powyższego wpisu jednoznacznie dowodzi, że trafnie orzekające w sprawie organy przyjęły, że nie świadczy on o oddaniu objętych wnioskiem działek w zarząd istniejący w dniu 5 grudnia 1990r. Skoro bowiem powyższa treść wpisu do księgi wieczystej nie nawiązuje do treści jakiejkolwiek konkretnej decyzji o ustanowieniu prawa zarządu, to nie może on tym samym stanowić podstawy do stwierdzenia istnienia tego prawa w żadnym czasie , a tym bardziej we wskazanej dacie 5 grudnia 1990r., gdyż art. 200 u.g.n. nakazuje, by prawo zarządu nieruchomości, wykazane zostało na ten dzień. Istotnym jest bowiem, że konkretna decyzja o przekazaniu opisanej w niej nieruchomości w zarząd lub użytkowanie powinna zawierać określenie ich czasu i warunków . To zaś oznacza, że nawet wykazanie przez skarżącą spółkę faktu, że prawo takie przysługiwało jej poprzednikowi prawnemu w jakiejkolwiek dacie, nie prowadzi jednak do wniosku, że prawo to utrzymywało się do grudnia 1990 r. Mówiąc inaczej, do zrealizowania przesłanek z art. 200 u.g.n. w zw. z przesłankami powołanego rozporządzenia z dnia 10 lutego 1998 r. nie wystarczy, by prawo zarządu (użytkowania) przysługiwało podmiotowi w dowolnym czasie, lecz niezbędne jest aby prawo to istniało w dniu 5 grudnia 1990 r.

Wskazanej okoliczności w odniesieniu do spornych działek skarżąca spółka ponad wszelką wątpliwość nie udowodniła. Nie wynika ona bowiem z żadnego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy.

Wbrew zarzutom skargi treść wskazanego wyżej wpisu w dziale II księgi wieczystej nie dowodzi istnienia po stronie Skarżącej objętego wnioskiem prawa zarządu. Brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że wskazany wpis stanowi dowód, że istniała konkretna decyzja o oddaniu w zarząd ww. nieruchomości , a w szczególności kiedy została wydana i co było jej przedmiotem. Analiza wpisu potwierdza jedynie, co do spornych nieruchomości, własność Skarbu Państwa.

Sąd nie znajduje argumentów aby zakwestionować stanowisko Ministra, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na przyjęcie , że w odniesieniu do będących przedmiotem postępowania nieruchomości wydana została decyzja o oddaniu jej w zarząd poprzednikowi prawnemu Skarżącej, a jedynie prawne władanie nieruchomością tj. oparte na stosownym tytule prawnym uprawniałoby Spółkę do skutecznego żądania ustanowienia na jej rzecz prawa użytkowania wieczystego wskazanej działki. Jednakże faktu dysponowania wskazanym tytułem, w kontrolowanym postępowaniu, strona skarżąca nie wykazała i nie udowodniła zaś prawa użytkowania lub zarządu nie można domniemywać.

Niezależnie od powyższego zauważyć trzeba, że także wnioskodawca postępowania zobowiązany do współdziałania z organem prowadzącym sprawę nie wskazał w jej toku na istnienie konkretnych podmiotów , które miałyby mieć wiedzę o fakcie wydania oznaczonej co do tożsamości decyzji oddającej sporne działki w zarząd, jej dacie oraz przedmiocie zawierającym opis objętych nią nieruchomości.

Nie jest również, w ocenie Sądu ,zasadny zarzut naruszenia przez organy administracji art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozpatrzenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego. Organ oparł się na zgromadzonym w aktach sprawy, prawidłowo z udziałem wnioskodawcy pozyskanym materiale dowodowym i w oparciu o ten materiał wyjaśnił w sposób wystarczający swoje stanowisko odnośnie dokonanego w kontrolowanym postępowaniu rozstrzygnięcia.

W ocenie sądu organy administracji przeprowadziły zatem rzetelne postępowanie wyjaśniające celem ustalenia, czy zachowała się decyzja ustanawiająca prawo zarządu m.in. zwracały się o to do strony skarżącej. Nie ma więc w kontrolowanej sprawie podstaw do kwestionowania prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy.

W tym stanie rzeczy, skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), jako nieuzasadniona, podlegała oddaleniu.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842).