Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 691/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę wagi samochodowej wraz z budynkiem obsługi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "organ II instancji" lub "GINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu odwołania Z. D. (dalej: "skarżący") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. (dalej: "organ I instancji" lub "MWINB"), odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. numer [...] z dnia [...] września 2006 r. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W 2004 r. skarżący Z. D. na działce położonej w J. przy ul. L. [...] wybudował bez wymaganego zezwolenia wagę samochodową, tj. urządzenie wagowe o wymiarach: [...] m x [...] m oraz murowany, parterowy budynek obsługi tejże wagi o wymiarach: [...] m x [...] m. Na skutek interwencji sąsiada K. D., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. zobowiązał inwestora do złożenia stosownych dokumentów w trybie art. 48 ustęp 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2005 r., Nr 163, poz.1364). Postanowieniem z dnia [...] maja 2007 r. powiatowy organ nadzoru budowlanego ustalił inwestorowi opłatę legalizacyjną w wysokości [...] zł., która została uchylona na skutek jego zażalenia postanowieniem MWINB z dnia [...] czerwca 2007 r. Ten organ odwoławczy uznał, że nie zostały spełnione łącznie przesłanki warunkujące możliwość legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej, o których mowa w art. 48 Prawa budowlanego. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. decyzją z dnia [...] września 2007 r. nakazał rozebrać wagę samochodową oraz budynek przeznaczony do jej obsługi. W uzasadnieniu tej decyzji organ podniósł, że właściciel urządzenia wagowego nie złożył pełnej żądanej dokumentacji niezbędnej do legalizacji samowoli budowlanej. Decyzja została podpisana i doręczona stronom: K. D. i Z. D.. Inwestor nie odwołał się od tej decyzji, nie wykonał również nałożonego obowiązku, dlatego postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. nałożono na niego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł.

W dniu [...] października 2008 r. Z. D. złożył wniosek o uchylenie postanowienia o nałożeniu grzywny podnosząc, iż decyzja z dnia [...] września 2006 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu jest nieważna. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. MWINB uchylił w całości zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, ponieważ tytuł wykonawczy, stanowiący podstawę wszczęcia i prowadzenia egzekucji nie został wystawiony w prawidłowy sposób, tj. zgodnie z art. 27 § 1 punkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (brak podpisu organu egzekucyjnego na klauzuli wykonawczej). Jednocześnie organ ten z urzędu wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] września 2007 r.

W dniu [...] grudnia 2008 r. do Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w W. wpłynął wniosek Z. D. o stwierdzenie nieważności w/cyt. decyzji z [...] września 2007 r. w oparciu o art. 156 § 1 punkt 2 k.p.a., zarzucając, że decyzja nie została przez nikogo podpisana, co stanowi naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, nie przeprowadzono postępowania dowodowego, nie wskazano w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodów których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Do wniosku inwestor dołączył kserokopię zaskarżonej decyzji poświadczonej przez notariusza, która nie zawiera podpisu osoby upoważnionej do jej wydania.

W dniu [...] grudnia 2008 r. MWINB, po przeprowadzeniu z urzędu postępowania, stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] września 2007 r., nakazującej rozbiórkę wagi samochodowej i budynku obsługi tej wagi, stwierdzając rażące naruszenie art. 62 k.p.a., bowiem do każdego z tych obiektów powiatowy organ nadzoru budowlanego winien wydać odrębne rozstrzygnięcie administracyjne. Jednocześnie MWINB zauważył, że uzasadnienie decyzji o nakazie rozbiórki z dnia [...] września 2007 r. nie jest wyczerpujące, nie zawiera uzasadnienia prawnego, a zaprezentowany stan faktyczny jest bardzo okrojony i lakoniczny, co skutkuje naruszeniem art. 107 k.p.a. Organ powiatowy naruszył również, w ocenie organu wyższego stopnia, art. 7 i 77 k.p.a., nie stosując zasady prawdy obiektywnej do decyzji uznaniowej.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na skutek odwołania K. D., decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę na powyższą decyzję złożył ponownie K. D., w wyniku której WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 3 czerwca 2009 r. w sprawie VII SA/Wa 516/09 uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] września 2007 r. z uwagi na łączne rozstrzygnięcie w jednej decyzji co do dwóch obiektów zlokalizowanych na działce inwestora, gdyż z okoliczności sprawy nie wynika, że art. 62 k.p.a. został naruszony. Sąd zwrócił uwagę, że organy nie ustosunkowały się do kwestii podniesionej przez Z. D., a dotyczącej braku podpisu na doręczonej mu decyzji, chociaż z akt sprawy wynika, że decyzja znajdująca się w aktach jest podpisana przez odpowiednią osobę. Sąd również wskazał, że w treści decyzji nakazującej rozbiórkę obiektów, a nie w odrębnym rozdzielniku powinny znajdować się oznaczenia stron postępowania.

W dniu [...] listopada 2009 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. dokonał wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] września 2007 r. na wniosek Z. D.. Jednocześnie w tym samym dniu umorzył postępowanie administracyjne w powyższym zakresie wszczęte z urzędu w dniu [...] listopada 2008 r. jako bezprzedmiotowe, mając na uwadze wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 516/09.

Po przeprowadzeniu postępowania na skutek wniosku Z. D., MWINB decyzją z dnia [...] maja 2010 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] września 2007 r., nie znajdując w zaskarżonej decyzji kwalifikowanych przesłanek nieważnościowych, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Odnosząc się do braku podpisu na decyzji doręczonej skarżącemu organ uznał, że została ona wprowadzona do obrotu prawnego, ponieważ doręczono ja wraz z podpisem drugiej stronie postępowania – K. D., a nadto w aktach administracyjnych znajduje się egzemplarz decyzji również właściwie podpisany. Zatem powołana przez skarżącego okoliczność nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia powiatowego organu nadzoru budowlanego. Pozostałe zarzuty Z. D. co do przedmiotowej decyzji, zdaniem organu, były już przedmiotem oceny zarówno MWINB, jak i GINB oraz Sądu, którego wyrok jest wiążący dla organów.

Od tej decyzji odwołał się skarżący, wnosząc o jej uchylenie, z uwagi na nierozpoznanie wszystkich jego zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] września 2007 r.

GINB decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego kontrolowana decyzja powiatowego organu nadzoru z dnia [...] września 2007 r. była już przedmiotem postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym, wszczętego z urzędu, które zostało umorzone. Nie można jeszcze raz domagać się wszczęcia w tej samej sprawie postępowania o stwierdzenie nieważności, chociażby skarżący powoływał się na inne przyczyny nieważności. Zatem organ I instancji winien odmówić wszczęcia postępowania nieważnościowego na wniosek Z. D., natomiast wszczęte postępowanie należy umorzyć jako bezprzedmiotowe.

W/w decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do sądu administracyjnego, w wyniku której WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2011 r. w sprawie VIII SA/Wa 892/10 uchylił zaskarżoną decyzję GINB z dnia [...] czerwca 2010 r. Sąd uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia, że przedmiot sprawy rozpoznawanej przez MINB z wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym jest tożsamy z przedmiotem decyzji o umorzeniu postępowania wszczętego z urzędu z dnia [...] maja 2010 r.

W związku z powyższym, dokonując ponownej analizy akt przedmiotowej sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji PINB w R. z dnia [...] września 2007 r., mając na uwadze wytyczne w/w wyroku, GINB decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję MINB z dnia [...] maja 2010 r. W ocenie GINB decyzja o nakazie rozbiórki wagi samochodowej nie jest obarczona żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Została wydana przez właściwy organ, na właściwej podstawie prawnej i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzyganej inną decyzją ostateczną, została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Odnosząc się do argumentu skarżącego dotyczącego niepodpisania doręczonej mu decyzji z dnia [...] września 2007 r. organ odwoławczy powtórzył argumentację organu I instancji. Organ przyznał, że badana decyzja posiada niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne, jednak nie stanowi to "rażącego" naruszenia prawa. Jednocześnie organ stwierdził, że doręczenie stronie decyzji administracyjnej bez podpisu stanowi tylko projekt decyzji, a to może stanowić przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 punkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu).

W skardze na decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący Z. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie art. 7, 77 § 1 i 3, art. 107 § 1 i 3 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., przez wadliwą ocenę, iż niepodpisanie przez organ oryginału decyzji doręczonej stronie nie powoduje nieważności decyzji oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w tym zarzutów podniesionych w odwołaniu, a dotyczących: - braku należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz braku uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji z dnia [...] września 2007 r. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż decyzja nakazująca rozbiórkę wagi samochodowej oraz budynku jej obsługi narusza art. 107 § 1 k.p.a., bowiem stronom postępowania doręcza się oryginał decyzji, a nie jej odpisy, stąd wymagane jest złożenie własnoręcznego podpisu także pod decyzją doręczoną drugiej stronie postępowania Z. D., aby mogła ona wywołać skutki prawne. Niepodpisanie oryginału decyzji doręczonej stronie powoduje, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto organ II instancji nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do zarzutu zawartego w odwołaniu dotyczącego braku uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Sąd może również stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 punkt 2 p.p.s.a.).

Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Rozpoznając przedmiotową skargę w zakresie tak określonej kognicji Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, a zatem organy prawidłowo odmówiły stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] września 2007 r.

Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, dotkniętej kwalifikowaną wadą prawną. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Ochrona takich decyzji została wyrażona ogólną zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, zapisaną w art. 16 § 1 k.p.a.

Przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją jest weryfikacja w trybie nadzorczym decyzji PINB w R. z dnia [...] września 2007 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki, a w szczególności odpowiedź na pytanie, czy niepodpisanie przez organ decyzji doręczonej skarżącemu powoduje jej nieważność z powodu rażącego naruszenia prawa. W doktrynie prawa administracyjnego rozróżnia się materialne i procesowe ujęcie decyzji. W ujęciu materialnym przez pojęcie decyzji rozumie się oparte na przepisach prawa administracyjnego władcze, jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej, określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata w indywidualnie oznaczonej sprawie. W ujęciu procesowym decyzja, jako akt zewnętrzny, musi być zakomunikowana stronie. Uzewnętrznienie decyzji w stosunku do strony stwarza możliwość wniesienia przez nią odwołania, a zatem doręczenie lub ogłoszenie stronie decyzji stanowi wprowadzenie jej do obrotu prawnego (por. uzasadnienie Uchwały Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 4.12.2000, FPS 10/00). Innymi słowy, należy rozróżnić etap wydania decyzji i wprowadzenia jej do obrotu prawnego. Rozróżnienie tych czynności jest istotne, ponieważ przepisy k.p.a. przewidują dla nich odrębne wymogi oraz wiążą z nimi różne skutki. Wydanie decyzji jest czynnością organu administracji publicznej, polegającą na podpisaniu decyzji, zawierającej prawem wymagane elementy. Jest to czynność prawna podejmowana w terminach jakie organ ma na załatwienie sprawy, wyrażająca na piśmie treść podjętego rozstrzygnięcia, kończąca sprawę w danej instancji, wywołująca określone skutki prawne. Datą wydania decyzji jest data podpisania przez osobę upoważnioną do jej wydania, przy czym w razie wątpliwości datą podpisania jest data umieszczona w decyzji. Natomiast postępowanie w danej sprawie kończy następująca po wydaniu decyzji w ujęciu materialnym czynność doręczenia decyzji, skutkująca wprowadzeniem decyzji do obrotu prawnego (E.Frankiewicz, Wydanie a doręczenie decyzji administracyjnej, PiP 2002, z.2, s.80, wyrok WSA we Wrocławiu z 20.02.2009 r., II SA/Wr 522/08). Warunkiem bytu prawnego decyzji administracyjnej jest uzewnętrznienie woli organu administracji publicznej przez doręczenie lub ogłoszenie wydanej decyzji. Decyzja - jako akt zewnętrzny – musi być zakomunikowana stronie i dopóki wymóg ten nie zostanie spełniony, nie wywiera ona żadnych skutków prawnych (zob. wyrok NSA z dnia 20.02.2001 r., VSA1001/99, LEX nr 51257). W doktrynie oraz orzecznictwie NSA przyjmuje się, że art. 109 § 1 k.p.a. nakazuje organowi doręczyć stronie decyzję, przez co należy rozumieć, że doręcza się jej oryginał, a nie uwierzytelnione odpisy decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 24.09.1998 r., II SA/Gd 1618/96, LEX nr 44208, postanowienie NSA z dnia 7.04.1998 r., II SA/Gd 2262/95,LEX nr 44206).

Składniki decyzji administracyjnej zostały określone w art. 107 § 1 k.p.a., ale za minimum elementów decyzji uważa się: oznaczenie organu, adresata decyzji, czyli stron, rozstrzygnięcie i podpis osoby uprawnionej do jej wydania (wyrok WSA w Opolu z dnia 24.06.2008 r., II SA/Op 164/08). W ocenie Sądu, przedmiotowa decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru w R. z dnia [...] września 2007 r. zawiera wszystkie w/w elementy. Uprawniony podmiot wyraził swoją wolę przez podpisanie decyzji przez osobę upoważnioną i złożenie jej w aktach sprawy, a przez jej doręczenie jednej ze stron – K. D. sporna decyzja weszła do obrotu prawnego (art. 110 k.p.a.), chociaż, zdaniem Sądu, tylko wobec tej strony, która otrzymała decyzję z podpisem. Pismo doręczone Z. D., bez podpisu, nie może wywrzeć wobec niego żadnych skutków prawnych, stanowi tylko projekt decyzji. Wobec tej strony przedmiotowa decyzja nie weszła do obrotu prawnego, winna być ponownie doręczona wraz z podpisem osoby uprawnionej, co będzie skutkowało dla skarżącego otwarciem drogi odwoławczej w trybie zwykłym.

Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie nie można pominąć okoliczności wydania przez powiatowy organ nadzoru w dniu [...] września 2007 r. decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego oraz prawidłowego jej doręczenia wobec jednej ze stron – K. D.. Brzmienie przepisu art. 110 k.p.a. wyraźnie rozróżnia wydanie decyzji i związanie organu wydaną już decyzją, które następuje z momentem wprowadzenia jej do obrotu przez doręczenie lub ogłoszenie. W tym kontekście, mając na uwadze brak podpisu na decyzji doręczonej drugiej stronie postępowania – Z. D., nie można uznać, że decyzja w ogóle nie została wprowadzona do obrotu prawnego i została wydana z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na brak podpisu na decyzji doręczonej skarżącemu.

Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji na podstawie art. 156 § 1 punkt 2 k.p.a., powołanego przez skarżącego w skardze, jeśli wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

W przedmiotowym przypadku decyzja PINB w R. z dnia [...] września 2007 r. została wydana na podstawie art. 48 ustęp 1 Prawa budowlanego wobec niewykonania przez inwestora wszystkich obowiązków nałożonych na niego postanowieniem organu powiatowego z dnia [...] grudnia 2006 r. Nie można zatem mówić, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej.

Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 punkt 2 k.p.a. w dalszej kolejności jest "rażące naruszenie prawa", które w orzecznictwie sądów administracyjnych określa się jako naruszenie oczywiste i bezsporne, o dużym ciężarze gatunkowym, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części, które również koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (por. wyroki NSA: z dnia 13.12.1988 r., II SA 981/88, z dnia 25.09.2007 r., II OSK 1111/06, z dnia 21.08.2001 r., II SA 1726, z dnia 21.06.1999 r., IV SA 935/96, Lex nr 47863, z dnia 8.04.1994 r., III ARN 15/94, OSN 1994 r., z. 3, poz. 36, z dnia 18.07.1994 r., V SA 535/94, ONSA 1995, z.2, poz.91). Traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce wtedy, gdy jego wada jest znacznie większa niż stabilność decyzji (por. wyroki NSA: z dnia 17.04.1996 r., III SA 565/95 i z dnia 20.06.1995 r., III ARN 22/95).

W świetle powyższych wywodów, zdaniem Sądu doręczenie skarżącemu decyzji PINB w R. z dnia [...] września 2007 r. bez podpisu, w sytuacji wprowadzenia jej do obrotu prawnego wobec drugiej strony i faktycznego wydania decyzji w w/w dacie przez organ (z podpisem), nie może stanowić podstawy do stwierdzenia jej nieważności w trybie nadzwyczajnym, tylko skutkuje sytuacją braku wprowadzenia tejże decyzji do obrotu prawnego wobec skarżącego Z. D., któremu organ winien doręczyć podpisaną decyzję z pouczeniem o możliwości odwołania w trybie zwykłym. Wyrok WSA w Lublinie z dnia 6 stycznia 2010 r. w sprawie I SA/La 483/09, na który powołuje się skarżący w skardze, gdzie Sąd stwierdził nieważność decyzji z powodu braku jej podpisu, dotyczy odmiennego stanu faktycznego, aniżeli w przedmiotowej sprawie (brak podpisu osoby uprawnionej bezpośrednio pod decyzją, tylko podpisanie na oddzielnej karcie pouczenia odwołania od decyzji, co nie pozwalało jednoznacznie stwierdzić, że osoba składająca podpis pod tym pouczeniem zna i akceptuje treść dokumentu kończącą się w połowie karty poprzedzającej).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów wobec spornej decyzji, powołanych przez skarżącego w skardze, tj. brak należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, to należy podkreślić, że organ odwoławczy ustosunkował się do nich, a Sąd w pełni podziela tę argumentację, iż decyzja z dnia [...] września 2007 r. w istocie posiada niepełnie uzasadnienie faktyczne i prawne. Jednak uchybienie można zakwalifikować jako naruszenie prawa z art. 107 § 1 k.p.a. możliwe do uwzględnienia w trybie odwołania od doręczonej skarżącemu ponownie podpisanej decyzji, które jednak nie stanowi rażącego naruszenia prawa, stanowiącego podstawę wzruszenia decyzji w trybie nadzwyczajnym.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.