Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1018/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2006-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: § 10
journal: Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
article: § 1 ust. 1, § 7 ust. 1-3, § 9 ust.1, § 10 ust.1
journal: Dz.U. 1983 nr 65 poz 294
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.
article: art. 80, art. 83 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 lit. a) i c)
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik AWSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] oraz uchyla decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] i decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2004 r. nr [...]; II. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego B. L. kwotę 32 zł /słownie: trzydzieści dwa złote/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1018/05

UZASADNIENIE

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] października 2005 r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania B. L., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u B. L. choroby zawodowej – uszkodzenia słuchu (poz. 15 wykazu chorób zawodowych).

Za podstawę prawną przyjął art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r.. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz.294 ze zm.).

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że B. L. pracował w wyuczonym zawodzie stolarza w latach 1977-1983 w [...] Przedsiębiorstwie Budowlanym. Jego praca polegała na montażu stolarki okiennej, różnych elementów budowlanych oraz na obsłudze maszyn i urządzeń stolarskich. W okresie od 1981 do 1982 r. przebywał na kontrakcie zagranicznym w L., pracując przy produkcji i montażu stolarki okiennej i drzwiowej. Od [...].06.1983 r. do [...].12.2000 r. zatrudniony był w Zakładach Wyrobów Powlekanych "[...]" w P. na stanowisku kolejno stolarza, maszynisty urządzeń powlekających, przygotowywacza mieszanek i past.

Przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne w środowisku pracy wykazało, że w okresie zatrudnienia w "[...]" B. L. narażony był na ponadnormatywny hałas do 109 dB. W roku 1985 w wyniku przeprowadzonych badań profilaktycznych został odsunięty od pracy w hałasie ponad NDN i przesunięty na stanowisko obróbki ręcznej drewna, gdzie natężenie hałasu wynosiło 71-77 dB.

W związku z podejrzeniem choroby zawodowej uszkodzenia słuchu jako pierwszy orzeczenie lekarskie wydał w dniu [...].07.2001 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w R., nie znajdując podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, z uwagi na rozpoznanie uszkodzenia słuchu już w 1984 r. w czasie pierwszego badania audiometrycznego po 8 miesiącach pracy w Zakładach Wyrobów Powlekanych "[...]" oraz braku danych o narażeniu zawodowym w latach 1977-1983. Po ponownych badaniach w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. stwierdzono u B. L. obustronny niedosłuch typu odbiorczego o wielkości dla ucha prawego- 41 dB, dla ucha lewego – 26 dB, lecz ze względu na jego stopień w uchu lepiej słyszącym oraz brak danych o narażeniu zawodowym na ponadnormatywne natężenia hałasu w latach 1977-1983, nie rozpoznano choroby zawodowej.

W oparciu o te orzeczenia Miejski Inspektor Sanitarny, decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. Nr [...] orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u B. L. choroby zawodowej narządu słuchu.

Decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...] decyzja organu I instancji została uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia z uwagi na konieczność ponownej, pełnej oceny narażenia zawodowego oraz uzupełnienia orzeczeń lekarskich wydanych w sprawie.

Po uzupełnieniu postępowania, w tym także o opinię dodatkową z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w R. z [...].06.2004 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] października 2004 r. ponownie stwierdził brak podstaw do rozpoznania u B. L. choroby zawodowej uszkodzenia słuchu. Podstawą takiego orzeczenia była treść wskazanego wyżej orzeczenia lekarskiego, w którym rozpoznano u badanego obustronne uszkodzenie słuchu typu ślimakowego o wielkości dla ucha prawego- 45 dB, dla ucha lewego – 35 dB, nie spełniające jednak kryteriów orzeczniczych choroby zawodowej ze względu na wielkość udokumentowanego narażenia, jak i stopień uszkodzenia słuchu (wymagany jest średni ubytek słuchu w uchu lepiej słyszącym – 45 dB).

Również od tej decyzji odwołał się B. L., a Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uwzględnił to odwołanie i decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zalecił, by organ ten zebrał i usystematyzował okresy narażenia zawodowego zainteresowanego na hałas począwszy od praktycznej nauki zawodu poprzez pracę zawodową, a następnie zwrócił się do obu jednostek orzeczniczych (I i II stopnia) o uzupełnienie wydanych opinii lekarskich, w szczególności do WOMP w R. o wyjaśnienie rozbieżności dot. wydanego rozpoznania ubytku słuchu oraz kryteriów, które spowodowały brak rozpoznania choroby zawodowej.

Po dalszym uzupełnieniu postępowania, w tym sporządzeniu kompleksowej oceny narażenia zawodowego, przesłuchaniu świadków oraz wydaniu kolejnych opinii uzupełniających przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w R., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] lipca 2005r. stwierdził brak podstaw do uznania choroby zawodowej – obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych umieszczonego w załączniku do rozporządzenia rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294)

W uzasadnieniu tej decyzji organ przedstawił przebieg zatrudnienia B. L. i wykonywane w warunkach narażenia na hałas prace, począwszy od zajęć praktycznej nauki zawodu w stolarni warsztatów szkolnych. Wykazał, że w latach 1977-1983 B. L. pracował w narażeniu na hałas emitowany przez maszyny stolarskie przez ok. 3 godziny w ciągu zmiany roboczej, przy czym w czasie pracy na kontrakcie w L. w okresie od lipca 1981 do sierpnia 1982 narażenie to obejmowało całą zmianę roboczą. W latach 1983-1986 w okresie zatrudnienia w Zakładach Wyrobów Powlekanych "[...]" w P. na stanowisku stolarza B. L. narażony był na hałas od 83 do 109 dB. Od 1986 r. pomimo zalecenia lekarskiego odsunięcia od pracy w hałasie nadal pracował przy obsłudze maszyn stolarskich, w narażeniu na ponadnormatywny hałas, a od 1995 do 1998 r. w brygadzie remontowej w podobnych warunkach. Z przebiegu zatrudnienia wynika, ze od [...].10.1998 do [...].12.2000 B. L. pracował na stanowiskach nie związanych z nadmiernym hałasem, jednak organ dal wiarę świadkom, że praktycznie do czerwca 1999 r. nadal wykonywał prace w brygadzie remontowej, co wiązało się z narażeniem na hałas.

Organ podkreślił też, że wydający w sprawie opinie Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w R. wziął pod uwagę cały uzupełniony materiał dowodowy, jednakże w orzeczeniu uzupełniającym nie znalazł podstaw do zmiany swojego stanowiska o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem.

W odwołaniu od tej decyzji B. L. powołał się na definicję choroby zawodowej wynikającą z § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z 1983 r., stwierdzając, ze spełnia oba kryteria tam zawarte. Poza sporem bowiem pozostaje fakt, że w okresie 1974-1998 był on narażony na hałas przekraczający normatywy higieniczne, jak również że stwierdzono u niego uszkodzenie słuchu typu odbiorczego. W pkt 15 załącznika do rozporządzenia jako chorobę zawodową wskazano "uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu", nie kwalifikując dodatkowo stopnia uszkodzenia słuchu czy jego asymetrii. Tymczasem WOMP w swoich orzeczeniach stosuje dodatkowe kryteria, takie jak wielkość i charakter ubytku słuchu, podczas gdy niedosłuch odbiorczy stwierdzony u odwołującego powinien być zakwalifikowany jako choroba zawodowa niezależnie od stopnia jego nasilenia. Na poparcie swojego stanowiska odwołujący przywołał orzeczenia Sądu Najwyższego.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie uwzględnił tego odwołania i decyzją z dnia [...] października 2005 r.. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W jej uzasadnieniu zrelacjonował przebieg postępowania i ustalenia faktyczne, zwracając uwagę, ze w sprawach o stwierdzenie choroby zawodowej przesądzające znaczenie ma dowód z opinii biegłych – lekarzy z zakresu medycyny pracy, których diagnozy inspektor sanitarny nie może zmieniać ani interpretować we własnym zakresie. Dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest występowanie 3 czynników – wystąpienie czynnika szkodliwego w środowisku pracy, wystąpienie schorzenia odpowiadającego objawom choroby zawodowej i związek przyczynowy pomiędzy narażeniem a występującymi objawami choroby zawodowej.

Odwołujący podczas pracy zawodowej był narażony na hałas, choć narażenie to nie zawsze przekraczało normatywy higieniczne. Obie niezależne jednostki medyczne rozpoznały w badaniu audiometrycznym asymetryczność ubytku słuchu, który jest niecharakterystyczny dla narażenia na ponadnormatywny hałas. Przewlekłe działanie ponadnormatywnego hałasu powoduje bowiem odbiorcze uszkodzenie słuchu o symetrycznej wielkości ubytku w obu uszach. W odpowiedzi na zarzuty odwołania organ stwierdził, że nie rozpoznano choroby zawodowej nie ze względu na stopień ubytku słuchu, lecz ze względu na jego charakter. Konkludując stwierdził, że inspektor sanitarny jest związany orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie w tym znaczeniu, że nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Może natomiast orzeczenie zakwestionować, jeżeli nie odpowiada ono wymogom k.p.a., bądź przepisom rozporządzenia.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył B. L., wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł te same co w odwołaniu argumenty, poczynając od przesłanek choroby zawodowej. Podkreślił swoje narażenie w miejscu pracy na hałas przekraczający normatywy higieniczne i stwierdzone orzeczeniami lekarskimi uszkodzenie słuchu typu odbiorczego. Tak jak w odwołaniu zakwestionował stosowanie przez jednostki orzecznicze dodatkowych kryteriów w postaci wielkości i charakteru ubytku słuchu. Na marginesie wskazał, ze w jego przypadku asymetria pomiędzy uchem lewym i prawym wynosi jedynie 10%, a nie 35% jak podano.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację zaskarżonej decyzji. W replice na zarzuty skargi naprowadził, że stwierdzona u skarżącego asymetria niedosłuchu wyniosła 10-15 dB, a wobec tego rzeczywista różnica wielkości niedosłuchu pomiędzy uchem lewym i prawym wynosi nie 10 do 30 %, ale 10-20 razy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Przesłanką zastosowania wspominanego unormowania jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności, ale także w aktach je poprzedzających, jeżeli tylko podjęte były w granicach danej sprawy.

Dokonując kontroli we wskazanym wyżej zakresie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Jej przedmiotem jest decyzja stwierdzająca brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Za pierwszą czynność w postępowaniu w sprawie choroby zawodowej uznaje się zgłoszenie podejrzenia takiej choroby u właściwego państwowego inspektora sanitarnego. W rozpatrywanej sprawie stosownego zgłoszenia w związku z podejrzeniem u B. L. choroby zawodowej uszkodzenia słuchu dokonał dr n med. W. B. – specjalista otolaryngolog z Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w R., kierując wniosek do Miejskiego Inspektora Sanitarnego w dniu [...].12.2000 r. Obowiązywało wówczas rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz.294 ze zm.), które od dnia 3.09.2002 r. zastąpione zostało rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania, podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115, ze zm.). Zgodnie z jego przepisem przejściowym § 10, postępowanie rozpoczęte przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów.

W niniejszej sprawie właściwymi dla stwierdzenia choroby zawodowej były zatem przepisy rozporządzenia z 1983 r., pomimo zmiany stanu prawnego w dacie orzekania przez organy.

§ 1 ust. 1 tego rozporządzenia zawiera prawną definicję choroby zawodowej, za którą uważa się schorzenie określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Przy ocenie czynnika szkodliwego uwzględnia się miedzy innymi rodzaj, stopień i czas narażenia zawodowego oraz sposób wykonywania pracy.

Rozpoznawanie chorób zawodowych należy do jednostek służby zdrowia wymienionych w § 7 ust. 1-3 rozporządzenia, które wydają w tym zakresie stosowne orzeczenia na podstawie informacji o zagrożeniach zawodowych, wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej.

Orzeczenie lekarskie stanowi obligatoryjny dowód w sprawie mający walor opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a. Z tej przyczyny oprócz konkluzji powinno zawierać uzasadnienie zajętego stanowiska, ze wskazaniem przeprowadzonych badań i wyjaśnieniem wszelkich wątpliwości, przy czym zalecane jest, aby użyte w nim sformułowania podane zostały w sposób zrozumiały dla stron, organów i sądu, nie posiadających wiadomości specjalnych zastrzeżonych dla biegłych. Kwalifikacji prawnej schorzenia, bo choroba zawodowa jest pojęciem prawnym a nie medycznym, dokonuje właściwy inspektor sanitarny zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia, na podstawie orzeczenia lekarskiego w przedmiocie rozpoznania choroby i wyników dochodzenia epidemiologicznego.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia czy niedosłuch występujący u skarżącego jest chorobą zawodową . Stwierdzenie tej choroby przez inspektora wymaga – w świetle przytoczonych unormowań – rozpoznania uszkodzenia słuchu, jako wywołanego hałasem przez jednostkę medyczną wymienioną w § 7 ust. 1-3 rozporządzenia i ustaleniu w postępowaniu administracyjnym, że pracownik był przy wykonywaniu pracy narażony na hałas, jako czynnik szkodliwy dla zdrowia.

W przedmiotowym postępowaniu jednostki medyczne wydały w sumie pięć opinii – cztery Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w R. i jedną Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Po ich analizie stwierdzić należy, że jedynie pierwsza opinia WOMP w R. z [...].07.2001 r. oraz opinia Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. dotyczą choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wykazanej w poz. 15 załącznika do rozporządzenia z 1983 r., natomiast pozostałe opinie odnoszą się do choroby wykazanej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych – załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Wynika to zarówno z sentencji tych opinii, gdzie Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w R. stwierdza brak podstaw do uznania choroby zawodowej "obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem", jak i z ich uzasadnienia, gdzie odwołuje się do wymaganego średniego ubytku słuchu w uchu lepiej słyszącym – 45 dB, który to wymóg wynika ze wskazanego wyżej przepisu rozporządzenia z 2002 r.

Ta zasadnicza wada orzeczeń Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w R. z dnia [...].06.2004 r., [...].05.2005 r. i [...].07.2005 r. nie została dostrzeżona przez organy rozstrzygające w sprawie, które podkreślając swoje nimi związanie pomijają okoliczność, że chociaż istotnie nie mają prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (patrz: wyroki NSA z dnia 9.07.1998 r., II SA 634/98, Pr. Pracy 1998/12/38 i z dnia 24.02.1998 r., I SA 1520/97, ONSA 1998/4/150), to nie są zwolnione z obowiązku kontroli zgodności orzeczenia z wymogami rozporządzenia i przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Ostatnie z wymienionych przepisów znajdują również zastosowanie w sprawie, jako że postępowanie w sprawie chorób zawodowych jest postępowaniem administracyjnym, co oznacza, że w sprawach nie uregulowanych w rozporządzeniu organy inspekcji sanitarnej obowiązane są stosować przepisy k.p.a.

Istotną natomiast wadą dwóch pierwszych z wydanych w sprawie opinii jest to, że wykluczając zawodowy charakter schorzenia wskazują na niewykazanie narażenia na ponadnormatywny hałas oraz asymetrię niedosłuchu, która według tych opinii nie jest cechą charakterystyczną zawodowego charakteru uszkodzenia słuchu, a nie wskazują co mogłoby być ewentualną przyczyną pozazawodowego uszkodzenia słuchu w sytuacji, gdy bezsporne są ustalenia organu co do istnienia narażenia na hałas przekraczający najwyższe dopuszczalne normy w miejscu pracy przez ok. 15 lat. Opinia Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. odwołuje się ponadto do wielkości stwierdzonego ubytku słuchu w uchu lepiej słyszącym, co zostało poddane krytyce w orzecznictwie i uznane za pozbawione podstaw prawnych wynikających z rozporządzenia z 1983 r. (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 4.06.1998 r., III RN 36/98, OSNAP 1999/6/192 i z 28.06.2000 r., III RN 202/99, Wokanda 2000/9/33).

Należy też zauważyć, że po uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji Miejskiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2001 r. i wydaniu orzeczenia uzupełniającego przez WOMP w R. skarżący zwracał się o ponowną weryfikację orzeczenie lekarskiego (pismo z dnia [...].07.2004 r. – k.49), lecz pomimo tego, z naruszeniem § 9 ust. 1 rozporządzenia z 1983 r., nie został skierowany na ponowne badania do Instytutu w S., chociaż potrzebę wydania ponownych opinii przez obie orzekające w sprawie jednostki medyczne wskazał w wytycznych decyzji kasacyjnej z dnia [...].07.2002 r. organ II instancji.

Sąd zwraca też uwagę na naruszenie przepisów postępowania – art. 83 § 3 k.p.a. i 80 k.p.a. w prowadzonym przez organy postępowaniu dowodowym. Oparły one bowiem częściowo swoje ustalenia na zeznaniach E. W. oraz J. L., które to osoby zostały przesłuchane w charakterze świadków bez pouczenia o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania oraz o odpowiedzialności za fałszywe zeznania.

Wskazane wyżej naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania są w ocenie Sądu istotne i miały wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uwzględnienie skargi. Skorzystawszy przy tym z uprawnień wynikających z powołanego na wstępie art. 135 P.p.s.a. Sąd uchylił wszystkie dotknięte nimi decyzje podjęte w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Sądu, a to zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2005 r., decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2004 r. i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2004 r., pozostawiając w obrocie decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2002 r. uchylającą decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Stosownie do wytycznych zawartych w tej decyzji i uwzględniając późniejsze ustalenia w uzupełnionym postępowaniu, rzeczą organu będzie uzupełnienie materiału dowodowego poprzez przesłuchanie w charakterze świadków, po pouczeniu, o jakim mowa w art. 83 § 3 k.p.a., E. W. oraz J. L., w celu potwierdzenia okoliczności zawartych w złożonych przez nich wcześniej relacjach, a następnie uzyska uzupełnienie opinii, tak, by odpowiadały one wskazaniom Sądu. W szczególności powinny one wyjaśniać czy uszkodzenie słuchu rozpoznane u skarżącego odpowiada skutkom biologicznym hałasu, a jeśli nie to dlaczego i co mogło być jego ewentualną przyczyną, a także uwzględniać fakt, że występujący u skarżącego niedosłuch pogłębia się, a jego asymetria ulega zmniejszeniu – w opinii z [...].11.2001 r. stwierdzono średnie podwyższenie progu słuchu dla ucha prawego – 41 dB, dla ucha lewego – 26 dB, a w opinii z [...].06.2004 r. – dla ucha prawego – 45 dB, dla ucha lewego – 35 dB.

Z wszystkich tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I wyroku.

Z uwagi na negatywny charakter zaskarżonej decyzji, odmawiającej stwierdzenia choroby zawodowej, Sąd odstąpił od określenia czy i w jakim zakresie decyzja ta nie może być wykonana (art. 152 P.p.s.a.).

O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. i art. 210 § 1 P.p.s.a., uwzględniając poniesione przez skarżącego koszty przejazdu do Sądu.