Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 29/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi Ł. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego Ł. S. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu odwołania złożonego przez Pana Ł.S. (dalej jako skarżący) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. o nałożeniu kary pieniężnej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nakładającą karę pieniężną w wysokości [...] zł za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej zarejestrowanej przez bramownicę kontrolną [...]

w dniu [...] lipca 2011 r. o godz. 8:49:37 na odcinku płatnej drogi ekspresowej S[...], węzeł G.- J..

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym

i prawnym sprawy.

Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] złotych za przejazd w godzinach od 8:34:57 do 8:59:45 przez [...] bramownic kontrolnych.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach krajowych wymienionych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U. z 2011 r. Nr 80, poz. 433), bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia

21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Strona od ww. decyzji złożyła odwołanie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak prawidłowego oznaczenia organu,

- zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, art. 7

i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wszczęcie

i prowadzenie postępowania administracyjnego bez przeprowadzenia faktycznego postępowania wyjaśniającego,

- art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, bez oceny okoliczności i wątpliwości wskazanych przez stronę na etapie kontroli drogowej,

- art. 92 ust. 1 i 4 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie że skarżący wykonywał przewóz drogowy bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej,

- art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji

i zawiadomienia o wszczęciu postępowania już podczas kontroli, co uniemożliwiło stronie skuteczne odniesienie się do postawionych zarzutów w postępowaniu wyjaśniającym,

- art. 13k ustawy o drogach publicznych poprzez dowolną interpretację

i bezzasadne włączenie do brzmienia aktów prawnych słów "za każdą przejechaną bramkę".

Konkretyzując zarzuty odwołania skarżący wskazał, iż w sprawie zabrakło rzeczywistego postępowania wyjaśniającego, podczas którego należało zbadać, czy brak środków na koncie nie jest wynikiem wadliwego działania operatora systemu lub samego systemu. W tym kontekście podniósł, że ani kierowca, ani przedsiębiorca nie zostali powiadomieni przez operatora systemu o kończących się środkach na koncie.

W odwołaniu podniesiono ponadto, że przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2011 roku w sprawie trybu, sposobu z zakresu kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej oraz zapisy ustawy o drogach publicznych nie przewidują mnożenia kary przez ilość bramownic ustawionych na danym odcinku drogi płatnej. Skarżący wskazał również, iż nie został pouczony o możliwości odmowy podpisania protokołu kontroli, a decyzja nie zawiera dokładnego oznaczenia organu,

a mianowicie jego siedziby.

Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu [...] lipca 2011 r. o godzinie 11:15, na odcinku drogi krajowej nr [...]

w kierunku R., inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli mobilnej zespół pojazdów: samochód ciężarowy marki [...], nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Samochodem ciężarowym kierował skarżący. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 t.

W trakcie kontroli stwierdzono brak środków na koncie "pre-pay" w urządzeniu Viabox nr [...] przypisanym do ww. samochodu ciężarowego. System kontrolny zainstalowany w jednostce mobilnej Inspekcji Transportu Drogowego wygenerował następujące punkty poboru opłat, za które nie uiszczono opłaty elektronicznej w związku z przejazdem ww. pojazdu w dniu [...] lipca 2011 r. Ustalono, że pojazd poruszał się po drodze ekspresowej S[...], w toku przejazdu pod bramownicą

nr [...] w dniu [...] lipca 2011 r., o godzinie 08:49:37 czasu UTC.

Odcinek drogi krajowej, po której ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu samochodowego zostały wyszczególnione w załączniku nr 1 pkt 11 lit. c oraz

w załączniku nr 2 pkt 3 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r.

w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

Stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r.

o drogach publicznych (Dz. U. z 1985 r. Nr 14, poz. 60; dalej: udp) za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13

ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną: bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 zł.

Według art. 13k ust. 4 udp kary pieniężne, o których mowa w art. 13k ust. 1 udp, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13 l ust. 1 udp.

W ocenie organu zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że kontrolowany pojazd samochodowy w dniu [...] lipca 2011 roku poruszał się po odcinku płatnej drogi ekspresowej S[...]: węzeł G. – J. tj. po odcinku drogi wymienionym

w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej i za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp.

W niniejszej sprawie strona w odwołaniu podniosła, iż nie jest winna dokonania stwierdzonych naruszeń, bowiem wyniknęły one z wadliwego działania operatora systemu oraz samego systemu.

Odnosząc się do zarzutów strony organ odwoławczy wskazał w pierwszej kolejności, iż organy Inspekcji Transportu Drogowego kontrolując prawidłowość uiszczenia opłaty elektronicznej, dokonują jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustalą naruszenie przepisów prawa - mają obowiązek zastosowania ściśle określonych sankcji. Kara pieniężna za nieuiszczenie opłaty elektronicznej nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego

z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których skarżący nie uiścił opłaty elektronicznej, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków.

Reasumując, okoliczności podniesione przez skarżącego w odwołaniu i jego pełnomocnika w piśmie z dnia [...] maja 2012 roku nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ustawodawca nie przewidział bowiem okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13 k ust. 1 i 2 udp w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Z tych względów przyczyny

z powodu których opłata nie została uiszczona nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej. Kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń.

Organ podkreślił, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie stoi

w sprzeczności z twierdzeniami strony dotyczącymi wadliwego działania operatora systemu oraz samego systemu. Już w protokole przesłuchania strony skarżący przyznał, iż w toku przejazdu z W. do R. na pierwszej bramce nie otrzymał z urządzenia viaBOX żadnej informacji o poborze opłaty, na drugiej był sygnał [...] dźwięków, na [...] bramce nie było żadnej informacji, no a potem na kolejnych bramkach były sygnały " że coś jest nie tak".

Uznając ww. zeznania za w pełni wiarygodne należy zatem przyjąć, iż na odcinku płatnej drogi krajowej nr [...]: granica m. W. – G. oraz na odcinku płatnej drogi ekspresowej S[...]: węzeł G. – J. urządzenie viaBox sygnalizowało przejazd bez środków na koncie.

Dodatkowo zgodnie z treścią ostatecznego pisma firmy K. Sp. z o.o. wynika, iż stan salda konta użytkownika kontrolowanego pojazdu w dniu [...] lipca 2011 r. o godz. 08:34 czasu UTC wynosił 0,00 złotych. Tym samym należy przyjąć, iż gdyby na koncie przypisanym do kontrolowanego pojazdu znajdowały się środki pieniężne w kwocie pozwalającej na odbycie planowanego przejazdu, opłata elektroniczna zostałaby uiszczona. Należy również podkreślić, że zgodnie z wcześniej powołanym przepisem § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. przez wniesienie opłaty elektronicznej w formie przedpłaty, rozumie się wpływ środków na rachunek bankowy wskazany w umowie.

Niezrozumiałe jest twierdzenie pełnomocnika strony, iż w momencie podpisywania umowy, w imieniu K. Sp. z o.o. nie poinformowano strony, iż forma płatności w postaci karty kredytowej nie jest formą dopuszczalną dla konta w trybie przedpłaconym i w takim brzemieniu podpisana została umowa z użytkownikiem. Jak bowiem wynika z informacji dostępnych na stronie www.viatoll.pl, dokonanie opłaty elektronicznej w systemie przedpłaconym następuje przy wykorzystaniu jednego ze wskazanych sposobów zapłaty tj.: karty kredytowej (włączając kartę przedpłaconą), karty debetowej, karty flotowej i gotówki.

W ocenie organu zarzut strony dotyczące wydania decyzji i zawiadomienia

o wszczęciu postępowania już podczas kontroli nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy. Wobec kompletnego materiału dowodowego zebranego w trakcie kontroli drogowej, tj. protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2011 r. podpisanego przez stronę bez uwag, dowodu rejestracyjnego skontrolowanego zespołu pojazdów, zapisów z karty kierowcy oraz protokołu przesłuchania strony brak było podstaw do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Jak wskazano wcześniej ustawodawca nie przewidział okoliczności pozwalający na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13 k ust. 1 i 2 udp w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej zatem brak było podstaw do badania przyczyn jej nieuiszczenia.

Nie jest zasadny również zarzut brak prawidłowego oznaczenia organu skoro

w zaskarżonej decyzji w rubryce "Nazwa organu wydającego decyzję" oraz rubryce wskazującej podpis inspektora Inspekcji Transportu Drogowego wskazano

na [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Reasumując, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów art. 6, art. 7, art. 9, art. 10 oraz 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wyłączył do odrębnego postępowania sprawę w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych za przejazdy zarejestrowane przez bramownice kontrolne:

[...] o godzinie 08:43:14 czasu UTC oraz

[...] o godzinie 08:49:37 czasu UTC.

Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości sumowania kar pieniężnych za kilka naruszeń stanowiące odrębne sprawy administracyjne w rozumieniu art. 1 pkt 1 Kpa, za naruszenia opisane w art. 13 k ust. 1 i 2 udp w jednej decyzji administracyjnej. Z tych względów należało wyodrębnić tyle spraw administracyjnych, ile w protokole kontroli stwierdzono przejazdów, za które nie uiszczono opłat elektronicznych, aby każda stanowiła podstawę do wydania odrębnej decyzji w przedmiocie utrzymania kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając bowiem w oparciu o przepis art. 127 § 3 Kpa nie może skorzystać z dyspozycji art. 138 § 2 Kpa, gdyż jest właściwy do prowadzenia postępowania administracyjnego w obu instancjach. Z tych względów na podstawie art. 123 Kpa wyodrębniono przejazdy, które stanowiły podstawę nałożenia kar pieniężnych z osobna. Przy wyodrębnieniu spraw administracyjnych organ kierował się następującymi okolicznościami:

- dniem popełnienia naruszenia,

- innym odcinkiem drogi krajowej za który istniej obowiązek uiszczania opłaty

elektronicznej,

- czasem popełnienia naruszenia.

Zgodnie z ww. przepisem art. 13k ust. 1 pkt 1 udp, za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym bez uiszczenia opłaty elektronicznej wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych. Jakkolwiek wysokość opłaty elektronicznej za przejazd jednego kilometra drogi uzależniona jest od klasy drogi, emisji spalin pojazdu oraz jego dopuszczalnej masy całkowitej, to ustawodawca nie zróżnicował wysokości sankcji za przejazd pojazdem samochodowym bez uiszczenia opłaty elektronicznej od długości nieopłaconego przejazdu, tj. ilości przejechanych kilometrów bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Należy jednak wskazać,

iż w każdym przypadku zapisy ewidencyjne rejestrowane przez urządzenia kontrolne elektronicznego poboru opłat określają czas, miejsce i datę naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Szczegółowy tryb, sposób i zakres kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej określa Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2011 r. (Dz.U. Nr 133, poz. 773). Zgodnie z § 6 pkt 9 ww. rozporządzenia w przypadku gdy w trakcie kontroli mobilnej stwierdzone zostało naruszenie prawidłowości uiszczenia opłaty, z przeprowadzonych czynności kontrolujący sporządza protokół kontroli, który zawiera czas, miejsce i datę popełnienia naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty.

Oznacza to, że na kierowcę naruszającego obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej może zostać nałożona więcej niż jedna kara za przejazd danym odcinkiem określonym Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r.

w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną. W ocenie organu każdorazowe stwierdzenie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, bez względu na to czy ma miejsce wielokrotnie na danym odcinku drogi czy na kilku różnych odcinkach dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną powinno stanowić podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego, o którym mowa

w art. 13k ustawy o drogach publicznych. Nie każdy jednak zarejestrowany zapis ewidencyjny wskazujący na naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej powinien stanowić odrębną podstawę do wszczynania postępowań administracyjnych

z art. 13k udp. Podstawą do wszczynania postępowań powinny stanowić wyłącznie zapisy ewidencyjne generowane przez bramownice kontrolne zawierające obrazy pojazdu, za przejazd którego opłata nie została uiszczona. Co do zasady bowiem tylko bramownice kontrolne pozwalają ujawnić naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej bez względu na okoliczność wyposażenia pojazdu w urządzenie viaBOX. Bramownice naliczające, identyfikujące wyłącznie pojazdy wyposażone w urządzenie viaBOX, służą w pierwszej kolejności do obliczania wysokości należnej opłaty elektronicznej stosowanie do postanowień przepisu art. 13ha ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym opłatę elektroniczną ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i stawki tej opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu. Zapisy ewidencyjne generowane przez bramownice naliczające nie mogą zatem stanowić podstawy do wszczynania postępowań administracyjnych związanych z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

Mając na uwadze powyższe GITD wskazał, iż na odcinku płatnej drogi ekspresowej S[...], węzeł G. – J. zapis ewidencyjny zawierający obraz pojazdu marki [...] o nr rej. [...] zarejestrowany przez bramownicę kontrolną [...] w dniu [...] lipca 2011 r. o godzinie 08:49:37 czasu UTC (godziną 10:49:37 czasu CEST) stanowi dowód naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej i podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. W odniesieniu zatem do przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej po płatnym odcinku drogi ekspresowej S[...]: węzeł G. –J. należy uznać, że kara pieniężna została nałożona słusznie i w tym zakresie należało utrzymać zaskarżoną decyzję.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r. wniósł skarżący zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 13 k ust. 1

pkt 1 ustawy o drogach publicznych.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący wskazał, że kara pieniężna

w wysokości [...] zł, która została nałożona zaskarżoną decyzją administracyjną, została już nałożona decyzją nr [...] za przejazd tą samą drogą krajową (droga ekspresowa S[...]) o godz. 8:43:14 przez tego samego kierowcę tym samym pojazdem.

Skarżący nadmienił, iż ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych określa jasno przesłanki nałożenia kary na kierującego pojazdem w przypadku przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Ustawodawca

w art. 13. ust. 1 pkt 3 udp ustanowił co do zasady dla korzystających z dróg publicznych obowiązek ponoszenia opłaty za przejazd po określonych drogach krajowych zespołem pojazdów, który przekracza dopuszczalną masę całkowitą 3,5 tony. Natomiast postanowienia przepisów art. 13k. ust. 1 pkt 1, wprowadzające sankcję za nieuiszczenie opłaty dla kierującego pojazdem, stanowią, iż "za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną:

1) bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości

3 000 zł;

2) bez uiszczenia tej opłaty w pełnej wysokości - wymierza się karę pieniężną w wysokości 1 500 zł. ".

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, iż zakres przesłanek dotyczących obowiązku pobierania opłaty elektronicznej został przez ustawodawcę ukształtowany

w sposób całkowicie odmienny niż przesłanki nakładania kary za nieuiszczenie tej opłaty.

Z brzmienia tych postanowień wynika więc jednoznacznie, że kara za przejazd po drodze krajowej za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty lub bez uiszczenia tej opłaty w pełnej wysokości, wymierza się karę pieniężną odpowiednio w wysokości 3 000 zł i 1 500 zł.

Za niedopuszczalne należy tym samym, zgodnie z językową wykładnią przytoczonych powyżej przepisów, uznać sumowanie kar za przejazd po poszczególnych odcinkach jednej drogi krajowej objętej jednym przejazdem (tym bardziej za poszczególne incydenty zarejestrowane przez bramownice).

Tym bardziej należy uznać, iż niedopuszczalne jest przyjęcie takiej wykładni powołanego przepisu art. 13 k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, która umożliwia nałożenie kary pieniężnej za poszczególne odcinki drogi krajowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga jest uzasadniona

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd podkreśla, że w świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego co do zasady w drodze wydania tej decyzji.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.).

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna.

Z protokołu kontroli nr [...] wynika, że w dniu [...] lipca

2011 r. na drodze o kategorii droga ekspresowa funkcjonariusze ITD stwierdzili, że skarżący dokonując przejazdu tą drogą pod [...] bramownicami w godz. 8:34:37 - 8:59:45 nie uiścił opłaty elektronicznej. Organ uznał to za odrębne przejazdy,

w związku z czym wydał kilka decyzji. Dwoma decyzjami nałożył na skarżącego karę

w wysokości po [...] zł, co do pozostałych [...] przejazdów przez bramownice uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie organu I instancji ze względu

na brak rejestracji obrazowej przejazdu na tych bramkach.

O ile nałożenie kary pieniężnej za stwierdzony incydent o godz. 8:43:14

w ustalonych przez organ stanie faktycznym nie budzi wątpliwości o tyle nałożenie drugiej kary pieniężnej za odnotowane zdarzenie o godz. 8:49:37 jest nieuzasadnione.

Istotnie w dniu [...] lipca 2011 r. skarżący jadąc drogą S-[...] powinien mieć zamontowane w samochodzie urządzenie Viabox i uiścić opłatę elektroniczną. Bezsporne jest bowiem w sprawie, że odcinek drogi krajowej, po której ustalono poruszanie się pojazdu został wyszczególniony w załączniku nr 1 pkt 11 lit. d) do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek elektronicznych.

Z dowodów rejestracyjnych wynikało, że samochód skarżącego i przyczepa przekroczyły 3,5 tony.

Stąd też nałożenie na stronę kary pieniężnej na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1

w związku z art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych było zgodne z prawem. Jednakże kara ta powinna być nałożone jednokrotnie.

Według oceny Sądu nieuprawniony jest przyjęty przez organ sposób rozumienia w/w przepisów pozwalający na kumulację kar pieniężnych za jeden czyn polegający na jednokrotnym przejeździe jednym odcinkiem drogi krajowej bez wniesienia opłaty elektronicznej, w zależności od liczby tzw. bramownic znajdujących się na tym odcinku, które zarejestrowały brak wniesienia opłaty.

Wykładnia językowa przepisu art. 13k ust. 1 prowadzi do wniosku, że karze podlega "przejazd po drodze krajowej". Przepis ten nie przewiduje możliwości wielokrotnego wymierzenia kary za jeden przejazd danym odcinkiem drogi. Zastosowanie tego rodzaju kary musiałoby mieć swoje wyraźne umocowanie

w prawie. Z uwagi zaś na sankcyjny charakter przepisu art. 13k ust. 1 nie jest, zdaniem Sądu dopuszczalne stosowanie dowolnej wykładni orzekającej.

Tak więc w niniejszej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się naruszenia prawa materialnego tj. art. 13k ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nakładając na skarżącego po raz drugi karę pieniężną za ten sam przejazd po tej samej drodze krajowej. Dlatego też zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie może się ostać i podlega uchyleniu stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie jak w pkt 2 i 3 wyroku Sąd oparł na art. 152 i 200 p.p.s.a.