Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 559/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2012-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6123 Zasób geodezyjny i kartograficzny
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.61 ust.1 i 3
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1240
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
article: art.15
journal: Dz.U. 2005 nr 64 poz 565
law: Ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.
article: art.4 ust.1a,b,e i ust.3d, art.40 ust.3c
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art.6 ust.1 pkt 1 i 6, art.5 ust.1, art.9, art.18 ust.1 i 4, art.19c, art.22, art.20 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2011 nr 12 poz 59
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - tekst jednolity
article: art.2 ust.1 pkt 2 lit.b
journal: Dz.U. 2010 nr 47 poz 278
law: Ustawa z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
article: art.104 i art.107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 30 sierpnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Marek Szumilas Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi K Sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy nieodpłatnego wydania danych z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011r. Nr [...] Starosta odmówił K Sp. z o.o. udostępnienia danych zawartych w rejestrze publicznym bez wniesienia stosowanej opłaty wskazując, że Spółka ta nie jest podmiotem, który może ubiegać się o zwolnienie ze stosownej opłaty na podstawie art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (DZ.U z 2005 r. Nr 64 poz. 565 ze zm.).

Na powyższe postanowienie K Spółka z o.o. wniosła zażalenie zarzucając naruszenie art. 15 ustawy o informatyzacji (...) w związku z art. 40 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego niezastosowanie i odmowę nieodpłatnego wydania wnioskowanych przez skarżącą materiałów zgromadzonych w powiatowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Jednocześnie Spółka zarzuciła naruszenie art. 9 i art. 219 kpa poprzez ich niezastosowanie i niepouczenie skarżącej o przysługującym jej środku zaskarżenia w związku z błędnym wskazaniem organu wyższego stopnia. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nieodpłatne udostępnienie materiałów z powiatowego zasobu geodezyjnego.

Pismem z dnia [...] lipca 2011r. Starosta Powiatu przesłał powyższe zażalenie Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, a ten zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2011r. wydanym na podstawie art. 65 § 1 kpa odesłał przedmiotowe zażalenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu celem jego rozpatrzenia zgodniez właściwością rzeczową i miejscową.

Postanowieniem z dnia 1 lutego 2012r. (sygn. I OW 172/11, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ odwoławczy od rozstrzygnięć Starosty w przedmiotowej sprawie (na podstawie art. 61 ust. 3 pkt 4 ustawy o finansach publicznych).

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz. 565 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Starosty z dnia [...] lipca 2011r.

W uzasadnieniu Kolegium powołało się na treść art. 124 § 1 i § 2 kpa, który określa niezbędne elementy postanowienia organu administracyjnego i stwierdziło, że analiza pisma Starosty z dnia [...] lipca 2011r. wskazuje, że stanowi ono postanowienie. Wobec powyższego SKO uznało, iż nie można uznać, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 219 i art. 9 kpa.

Dalej Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 126 w zw. z art. 112 kpa błędne pouczenie

w postanowieniu co do prawa zażalenia nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W zaskarżonym postanowieniu znajdowało się błędne pouczenie co do prawa zażalenia, jednak w ocenie organu odwoławczego z akt sprawy oraz postanowienia NSA z dnia 1 lutego 2012r. sygn. akt I OW 172/11, którym został ustalony organ właściwy drugiej instancji wynika, że w żaden sposób błędne pouczenie nie miało negatywnego wpływu na prawa strony w postępowaniu.

W dalszej części uzasadnienia SKO powołało się na:

– art. 15 ustawy o informatyzacji, w myśl którego podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, realizującemu zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji, nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w sprawdzonym rejestrze,

w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań;

– art. 40 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym gromadzenie i prowadzenie państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, kontrola opracowań przyjmowanych do zasobu oraz udostępnianie tego zasobu zainteresowanym jednostkom oraz osobom prawnym i fizycznym należy do starostów - w zakresie zasobów powiatowych;

– art. 7 ustawy o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.), w myśl którego trwale zrównoważoną gospodarkę leśną prowadzi się według planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu;

– art. 19 ust. 5 w zw. z art. 19a ustawy o lasach, zgodnie z którym plan urządzenia lasu plany urządzenia lasu oraz uproszczone plany urządzenia lasu sporządzają specjalistyczne jednostki lub inne podmioty wykonawstwa urządzeniowego, które muszą uzyskać zezwolenie na wykonywanie tej działalności;

– art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach, zgodnie z którym plan urządzenia lasu lub uproszczony plan urządzenia lasu sporządzany jest dla lasów będących

w zarządzie Lasów Państwowych na zlecenie i koszt Lasów Państwowych.

W związku z uznaniem za niezgodny z Konstytucją RP art. 21a ust. 1 pkt 4 tej ustawy do zlecenia sporządzenia planu urządzenia lasu stosuje się przepisy

o zamówieniach publicznych.

Kolegium wskazało, iż w trybie ustawy o zamówieniach publicznych zostało udzielone zamówienie publiczne dla strony, co wynika z umowy z dnia [...] kwietnia 2011 r. zawartej pomiędzy stroną i Skarbem Państwa - Państwowym Gospodarstwem Leśnym Lasy Państwowe Regionalną Dyrekcją Lasów Państwowych o wykonanie projektów planów urządzenia lasu dla Nadleśnictw: [...] wraz z prognozą oddziaływania tych planów na środowisko. Umowa ta ma charakter umowy o świadczenie usług w rozumieniu przepisów Prawa zamówień publicznych. Zamówienie publiczne dokonywane w ramach jednego z trybów wskazanych w ustawie z dnia 29 stycznia 2004r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2010r. nr 113, poz. 759 ze zm.) jest metodą wydatkowania środków publicznych przy zachowaniu zasad jak najkorzystniejszego ich wydatkowania. Sam sposób przeprowadzania zamówienia publicznego ma charakter publicznoprawny, natomiast stosunki pomiędzy stronami umowy o zamówienie publiczne mają charakter cywilnoprawny, co wynika z art. 14 Prawa zamówień publicznych, i jako takie nie polegają na realizacji zadania publicznego na podstawie odrębnych przepisów oraz na skutek powierzenia lub zlecenia przez ich realizacji podmiot publiczny.

SKO stwierdziło, że z przytoczonych przepisów ustawy o lasach wynika,

że zadaniem publicznym jest prowadzenie gospodarki leśnej, którą prowadzi się według planu urządzenia lasu. Jednak samo sporządzanie planu urządzenia lasu nie jest zadaniem o charakterze publicznym. Sporządzenie planu jest działalnością reglamentowaną (trzeba uzyskać zezwolenie) prowadzoną w celu zagwarantowania jakości sporządzanych planów, a zgodnie z art. 19b ustawy o lasach do kontroli działalności gospodarczej takiego przedsiębiorcy w zakresie sporządzania przez niego planu urządzenia lasu, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.

o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095, ze zm.). Powyższe, zdaniem organu świadczy o komercyjnym i prywatnoprawnym charakterze działalności polegającej na sporządzaniu planów urządzenia lasu.

Nie można uznać, że strona wykonuje zadanie publiczne ani tym bardziej, że doszło

w przedmiotowej sprawie do powierzenia stronie wykonania zadania publicznego

w rozumieniu art. 15 ustawy o informatyzacji.

Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, K Sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie o obowiązku nieodpłatnego udostępnienia skarżącej materiałów geodezyjnych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu:

1. naruszenie art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne w zw. z art. 40 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach poprzez ich niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji uznanie, iż objecie odpłatnością wydania materiałów geodezyjnych zgromadzonych w powiatowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym jest prawidłowe i jako takie nie stanowi naruszenia prawa skarżącej do nieodpłatnego uzyskania danych z rejestru publicznego,

2. naruszenie art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, iż zakres przedmiotowy pojęcia zlecenia realizacji zadania publicznego nie obejmuje formy umowy cywilnoprawnej,

3. naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach poprzez jego błędną wykładnię

i w konsekwencji uznanie, iż zawarcie ze skarżącą przez Lasy Państwowe umowy cywilnoprawnej obejmującej wykonanie planów urządzenia lasu nie stanowi zlecenia realizacji zadania publicznego,

4. naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 1 poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, iż wykonanie przez skarżącą planów urządzenia lasu nie stanowi realizacji zadania publicznego.

W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu wniósł o jej odrzucenie, powołując się na argumenty tożsame z przytoczonymi w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2012r., poz. 270 dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny, w zakresie swej właściwości, ocenia zatem zaskarżoną decyzję administracyjną pod względem jej zgodności

z prawem materialnym i procesowym, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania orzeczenia.

Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Nadto - w myśl ar. 134 § 1 p.p.s.a. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Wnioskiem z dnia [...] maja 2011 r. na podstawie art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (DZ.U z 2005 r. Nr 64 poz. 565 ze zm.) – zwana dalej ustawą, skarżąca zwróciła się do Starosty o udostępnienie danych zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Jako zadanie publiczne, którego wykonanie wymaga udostępnienia danych skarżąca wskazała wykonanie projektu planu urządzenia lasu dla Nadleśnictwa [...] wraz z prognozą oddziaływania tego planu na środowisko.

W myśl art. 40 ust. 3c ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne (DZ.U. z 2010 r. nr 193 poz. 1287) udostępnianie danych i informacji zgromadzonych w bazach danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a i 1b, standardowych opracowań kartograficznych, o których mowa w art. 4 ust. 1e, oraz innych materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także wykonywanie czynności związanych z udostępnianiem tych informacji, opracowań i materiałów zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego jest odpłatne, z zastrzeżeniem ust. 3d oraz art. 12 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 4 marca 2010 r.

o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz.U. z 2010r., Nr 76, poz. 489) i art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy, podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia podmiotowi publicznemu albo podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji, nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań.

Z treści przytoczonego powyżej przepisu art. 40 ust. 3c ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, wynika zasada odpłatnego udostępniania danych i informacji zgromadzonych w bazach danych państwowego zasobu geodezyjnego

i kartograficznego. Nieodpłatne udostępnienie danych i informacji znajdujących się we wskazanym zasobie może nastąpić w przypadkach określonych m.in. w art. 15 ust. 1 ustawy.

W badanej sprawie, w kontekście normy prawnej wynikającej z art. 15 ust. 1 ustawy, mamy do czynienia z sytuacją, w której podmiot niepubliczny, czyli skarżąca, zwróciła się o nieodpłatne udostępnienie danych z zasobu geodezyjnego

i kartograficznego, twierdząc że podmiot publiczny, czyli Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych, zlecił skarżącej realizację zadania publicznego, którym w jej ocenie jest wykonanie projektów planów urządzenia lasu wraz z prognozą oddziaływania tych planów na środowisko.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu [...] kwietnia 2011 r. pomiędzy Skarbem Państwa - Państwowym Gospodarstwem Leśnym Lasy Państwowe Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych, a K sp. z o.o., zawarta została umowa mocą której, skarżącej zlecono wykonanie projektów planów urządzenia lasu wraz z prognozą oddziaływania tych planów na środowisko dla Nadleśnictw: [...].

W ocenie skarżącej wykonanie projektu urządzenia lasu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, które to zadanie zostało skarżącej zlecone do wykonania na podstawie umowy z dnia dniu [...] kwietnia 2011 r. jest zadaniem publicznym, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, dlatego udostępnienie danych koniecznych do jego realizacji winno nastąpić nieodpłatnie.

Stosownie do treści art. 3 pkt 6, 7 i 11 ustawy z dnia 28 września 1991 r.

o lasach (DZ. U. z 2011 r. nr 12 poz. 59 ) plan urządzenia lasu jest to podstawowy dokument gospodarki leśnej opracowywany dla określonego obiektu, zawierający opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej; uproszczony plan urządzenia lasu jest to plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu

i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej; program ochrony przyrody jest to część planu urządzenia lasu zawierająca kompleksowy opis stanu przyrody, zadania z zakresu jej ochrony i metody ich realizacji, obejmującą zasięg terytorialny nadleśnictwa.

W myśl art. 18 ust. 1 ustawy o lasach plan urządzenia lasu sporządza się,

z zastrzeżeniem ust. 2, na 10 lat, z uwzględnieniem:

1) przyrodniczych i ekonomicznych warunków gospodarki leśnej;

2) celów i zasad gospodarki leśnej oraz sposobów ich realizacji, określonych dla każdego drzewostanu i urządzanego obiektu, z uwzględnieniem lasów ochronnych.

W art. 18 ust. 4 ustawy o lasach mowa jest o tym, co powinien zawierać w swej treści plan urządzenia lasu. Na jego treść składają się w szczególności następujące elementy:

1) opis lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia, w tym:

a) zestawienie powierzchni lasów, gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz lasów ochronnych,

b) zestawienie powierzchni lasów z roślinnością leśną (uprawami leśnymi) według gatunków drzew w drzewostanie, klas wieku, klas bonitacji drzewostanów oraz funkcji lasów;

2) analizę gospodarki leśnej w minionym okresie;

2a) program ochrony przyrody;

3) określenie zadań, w tym w szczególności dotyczących:

a) ilości przewidzianego do pozyskania drewna, określonego etatem miąższościowym użytków głównych (rębnych i przedrębnych),

b) zalesień i odnowień,

c) pielęgnowania i ochrony lasu, w tym również ochrony przeciwpożarowej,

d) gospodarki łowieckiej,

e) potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej.

Zgodnie z treścią art. 19c w ustawy o lasach wykonywanie planów urządzenia lasu może być prowadzone przez przedsiębiorcę, w tym usługodawcę w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 47, poz. 278), który dysponuje wyposażeniem technicznym oraz zatrudnia osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje niezbędne do terminowego i prawidłowego sporządzania planów urządzenia lasu.

Z przytoczonych powyżej przepisów ustawy o lasach w pierwszej kolejności wynika, że plan urządzenia lasu jest dokumentem, w oparciu o który prowadzona jest gospodarka leśna. Dokument ten, aby mógł spełniać swoją rolę winien zawierać

w swej treści niezbędne elementy, o których mowa w art. 18 ust. 4. Plan urządzenia lasu oraz uproszczony plan urządzenia lasu podlega zatwierdzeniu przez Ministra właściwego do spraw środowiska lub starostę (art. 22 ). Wymienione organy,

po zatwierdzeniu planów nadzorują ich wykonanie.

Ustalenia planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, w tym lasów ochronnych, uwzględnia się w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego (art. 20 ust. 1). Ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu uwzględnia się

w ewidencji gruntów i budynków ( art. 20 ust. 2).

Z powyższego wynika znaczenie planów urządzenia lasu w prowadzeniu gospodarki leśnej oraz w planowaniu przestrzennym. Plany urządzenia lasu są dokumentami w oparciu o które prowadzona jest gospodarka leśna oraz planowanie przestrzenne. A zatem to nie sam dokument w postaci planu urządzenia lasu jest zadaniem publicznym, lecz dalsza działalność prowadzona przez organy państwowe - między innymi w oparciu o ustalenia i wskazówki zawarte w tych dokumentach.

Dla prowadzenia gospodarki leśnej plan urządzenia lasu ma fundamentalne znaczenie, ale sporządzenie tego dokumentu nie można utożsamiać z wykonaniem zadania publicznego. Użycie przez ustawodawcę w art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o lasach pojęcia " dokument" dla określenia planu urządzenia lasu, nie może być przypadkowe. Oznacza ono, iż jego znaczenie w procesie prowadzenia gospodarki leśnej jest dowodowe, zmierza do ustalenia stanu faktycznego aktualnego i progonozowanego. Dopiero po zatwierdzeniu planu przez właściwy organ państwowy, ustalenia wynikające z planu urządzenia lasu mogą być realizowane. To z kolei wskazuje, że treść planu, w tym jego założenia, ustalenia i wskazania podlegają kontroli i ewentualnej weryfikacji przez organ władzy państwowej, który odpowiedzialny jest za prowadzenie gospodarki leśnej na danym terenie.

Po myśli art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach przez gospodarkę leśną należy rozumieć działalność leśną w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu.

Gospodarkę leśną prowadzą właściciele lasów (art. 9) natomiast nadzór nad gospodarką leśną sprawują:

1) minister właściwy do spraw środowiska - w lasach stanowiących własność Skarbu Państwa;

2) starosta - w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa. (art. 5 ust. 1).

Ustawa o informatyzacji nie zawiera definicji pojęcia zadania publicznego. Na potrzeby badanej sprawy, zasadnym będzie przyjęcie, że zadaniem publicznym jest takie zadanie, które zmierza do realizacji dobra ogółu ludności, jest to zadanie którego wykonanie ma zaspokoić potrzeby nieokreślonej konkretnie liczby osób. W tej sytuacji, wobec jednoznacznego określenia w art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o lasach, że plan urządzenia lasu jest dokumentem, nie można przyjąć, iż sporządzenie planu jest wykonaniem zadania publicznego, plan taki jedynie służy realizacji zadania publicznego, którym w ocenie Sądu, jest prowadzenie gospodarki leśnej i nadzór nad gospodarką leśną.

Z powyższego wynika, że zlecenie wykonania planu urządzenia lasu nie można kwalifikować jako zlecenie wykonania zadania publicznego, a zatem udostępnienie danych w celu wykonania planu urządzenia lasu nie korzysta z ulgi, o której mowa

w art. 15 ust. 1 ustawy.

W analizowanej sprawie organy obydwu instancji dopuściły się naruszenia przepisu 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (DZ.U.

z 2009 r. Nr 157 poz. 1240).

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że na etapie postępowania odwoławczego powstał spór kompetencyjny pomiędzy Samorządowym Kolegium Odwoławczym, a Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Postanowieniem z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt I OW 172/11, Naczelny Sąd Administracyjny jako właściwy do rozpoznania zażalenia strony wskazał Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W uzasadnieniu postanowienia NSA powołał przepisy prawa materialnego, w oparciu o które winno być przeprowadzone postępowanie przed organami administracyjnymi.

Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych organami pierwszej instancji właściwymi do wydawania decyzji w odniesieniu do należności,

o których mowa w art. 60, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej, są w stosunku do należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego - wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa.

Stosownie do treści ust. 2 art. 61 od decyzji wydanej w pierwszej instancji przysługuje odwołanie.

W myśl ust. 3 art. 61 organami odwoławczymi są:

1) Minister Finansów - od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez wojewodę;

2) organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej w rozumieniu ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712), zwanej dalej "ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju" - od decyzji wydanej przez instytucję pośredniczącą lub wdrażającą;

3) organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej w rozumieniu ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619) - od decyzji wydanej przez instytucję pośredniczącą;

4) samorządowe kolegium odwoławcze - od decyzji, o których mowa w ust. 1 pkt 2;

5) organ wyższego stopnia - od decyzji wydanej przez inny organ lub innego dysponenta części budżetowej.

A zatem w badanej sprawie organem właściwym do wydania decyzji w pierwszej instancji był Starosta, natomiast organem właściwym do rozpoznania odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej było Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Wydane przez organy obydwu instancji orzeczenia zawierają wady.

Starosta pismem z dnia [...] lipca 2011 r. załatwił odmownie wniosek strony o nieodpłatne udostępnienie danych zgromadzonych w rejestrze publicznym. Analiza powyższego pisma dowodzi, że pomimo, iż nie zawiera ono wszystkich wymaganych elementów przewidzianych dla decyzji administracyjnej (art. 107 k.p.a.) to jednak w swej treści minimum elementów wymaganych dla decyzji administracyjnej zawiera. Pismo to zostało skierowane do prawidłowo określonej strony postępowania, zawiera datę jego sporządzenia oraz rozstrzygnięcie wniosku, nadto zostało podpisane przez właściwy organ administracyjny. A zatem zasadnie można przyjąć, że pismo organu z [...] lipca 2011r. stanowi decyzję administracyjną.

Rozstrzygnięcie organu drugiej instancji również nie jest wolne od uchybień.

W art. 61 ust. 2 ustawy o finansach publicznych jest mowa o tym, że od decyzji organu pierwszej instancji stronie służy odwołanie. A zatem w wyniku wniesienia odwołania, organ winien rozpatrzeć sprawę i wydać rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej. Błędne było zatem orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane w formie postanowienia. Zgodnie z procedurą administracyjną postanowienia służą do rozstrzygania kwestii procesowych, jakie pojawią się w toku postępowania, załatwienie meritum sprawy następuje w formie decyzji. Decyzja administracyjna rozstrzyga sprawę co do jej istoty (art. 104 k.p.a.).

Jednakże, w ocenie Sądu, stwierdzone uchybienia nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia, albowiem pod względem merytorycznym orzeczenia odpowiadają obowiązującym przepisom prawa, co zostało wywiedzione na wstępie uzasadnienia wyroku.

Mając powyższe okoliczności na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.