Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 981/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 111, par. 41,42
journal: Dz.U. 2003 nr 169 poz 1646
law: Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych
article: art. 214,233,237
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2008 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Inspektora Pracy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie inspekcji pracy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Nakazem z dnia 26 kwietnia 2007 r. Nr [...] Inspektor Pracy w S. nałożył na kierownika T. Polska Spółkę z o.o. Oddział w S. przy ul D. obowiązek usunięcia dziewięciu stwierdzonych uchybień w ustalonym w nakazie terminie, m.in. obowiązek zapewnienia pracownikom pomieszczenia palarni spełniającego wymogi obowiązujących przepisów, w terminie do dnia 30 września 2007 r. Jako podstawę prawną nakazu, organ I instancji wskazał art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2001 r. Nr 124 poz. 1362, zm. Dz. U. z 2005 r. Nr 167 poz. 1399), art. 233 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21 poz. 94 ze zm.), § 111 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169 poz. 1650), oraz § 40, § 41 i § 42 załącznika nr 3 do tego rozporządzenia.

Odwołanie od nakazu w części dotyczącej pkt. 7 tj. obowiązku zapewnienia pracownikom pomieszczenia palarni wniosła T. Polska Spółka z o.o. zarzucając rażące naruszenie art. 9, 11, 107 § 1, 3, 4 i 5 kpa, naruszenie art. 233 Kodeksu pracy, § 111 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, oraz § 40 załącznika nr 3 do tego rozporządzenia. Spółka podniosła, że nakaz nr 7 nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, co uniemożliwia ocenę zasadności i prawidłowości nakazu, a każdy organ administracji publicznej zobowiązany jest do wskazania, jakimi przesłankami kierował się przy wydaniu decyzji, co jest szczególnie ważne w decyzjach wydawanych w oparciu o uznanie administracyjne. Także zaskarżalność nakazu wskazuje na konieczność jego uzasadnienia. Spółka wskazała, że w myśl art. 107 § 4 i 5 kpa organ I instancji może odstąpić od uzasadnienia decyzji jedynie w dwóch przypadkach, tj. gdy decyzja w całości uwzględnia żądanie strony, albo gdy przepis ustawy daje możliwość zaniechania lub ograniczenia uzasadnienia decyzji ze względu na interes bezpieczeństwa Państwa lub porządek publiczny. W przedmiotowej sprawie decyzja nie uwzględnia żądania strony, a sprawa nie dotyczy bezpieczeństwa Państwa ani porządku publicznego, zatem brak uzasadnienia nakazu rażąco narusza art. 9, 11 i 107 § 1, 3, 4 i 5 kpa.

Ponadto nakaz narusza art. 233 Kodeksu pracy, § 111 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy oraz § 40, § 41 i § 42 załącznika nr 3 do tego rozporządzenia, bowiem z przepisów tych wynika, że urządzenie pomieszczenia przystosowanego do palenia tytoniu (§ 40 załącznika nr 3 do rozporządzenia) jest prawem a nie obowiązkiem pracodawcy, a także gdzie ma się ono odbywać jeżeli jest dozwolone przez pracodawcę, a § 41 i 42 załącznika odnoszą się wyłącznie do warunków technicznych pomieszczenia palarni, jeżeli zostanie ono utworzone. W przypadku gdy intencją ustawodawcy jest nałożenie na określony podmiot obowiązku urządzenia określonych pomieszczeń, ustawodawca używa sformułowań wskazujących na taki obowiązek takich jak "zapewnia się", "powinny być urządzone", "powinien posiadać", "powinien zapewnić". Jeżeli wolą ustawodawcy byłoby nałożenie na pracodawcę obowiązku urządzenia palarni, nie wskazywałby wyłącznie na warunki techniczne takich pomieszczeń. Poza tym, żadne przepisy Kodeksu pracy nie zawierają delegacji dla Ministra Pracy do określenia definicji pomieszczenia higieniczno-sanitarnego. Z samego więc faktu, że w rozporządzeniu jest mowa o pomieszczeniu palarni nie wynika, że istnieje obowiązek jego utworzenia. Powyższe potwierdza treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny podlegać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690) gdzie wśród pomieszczeń higieniczno-sanitarnych nie wymieniono palarni. Spółka wskazała na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2003 r. (II SA/Łd 903/01, niepubl.) w którym NSA nie uznał obowiązku urządzenia palarni za bezwzględny wskazując, że mogą się temu sprzeciwiać przepisy przeciwpożarowe bądź sanitarne, bądź może zachodzić niemożność przystosowania do tego celu pomieszczeń w dawniej wybudowanych obiektach, oraz, że potrzeba wyodrębnienia palarni nie istnieje w razie zatrudnienia wyłącznie pracowników niepalących. Taka właśnie sytuacja zachodzi w sprawie, bowiem w pawilonie T. objętym nakazem, zgodnie z obowiązującą instrukcją bezpieczeństwa pożarowego, w związku z występującym w pawilonie zagrożeniem pożarowym, obowiązuje całkowity zakaz palenia tytoniu. W konsekwencji Spółka nie ma możliwości urządzenia na terenie pawilonu handlowego pomieszczenia palarni. Spółka wskazała, że obowiązujący zakaz palenia tytoniu we wszystkich pomieszczeniach zamkniętych, nie stanowi dyskryminacji palaczy, gdyż zakaz ten nie pozbawia ich możliwości palenia tytoniu, z tym, że poza zamkniętymi pomieszczeniami. Ponadto, praca w pawilonie T. odbywa się w systemie dwuzmianowym, a na każdej zmianie pracuje od kilku do kilkunastu pracowników, zatem liczba pracowników przebywających w trakcie jednej zmiany w pawilonie nie przekracza 20 osób.

Okręgowy Inspektor Pracy po rozpatrzeniu odwołania, decyzją Nr [...] wydaną na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89 poz. 589) i art. 138 § 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżony nakaz. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w dniach 3, 4, 6 i 19 kwietnia 2007 r. inspektor pracy z Okręgowego Inspektoratu Pracy w S. przeprowadził w T. Polska Spółce z o.o. Supermarket w S. przy ul. D.kontrolę. W wyniku ustaleń poczynionych w trakcie kontroli wydany został nakaz z dnia 26 kwietnia 2007 r. zawierający 9 decyzji administracyjnych nakładających na pracodawcę obowiązki dotyczące spraw związanych z bezpieczeństwem i higieną pracy. Decyzją nr 7 zawartą w nakazie inspektor pracy zobowiązał pracodawcę do zapewnienia pracownikom pomieszczenia palarni. Decyzja ta została wydana, gdyż podczas czynności kontrolnych inspektor pracy stwierdził, że w budynku supermarketu nie ma palarni, a pracownicy palą papierosy na zewnątrz obiektu, w miejscu nie zadaszonym. Inspektor stwierdził, że część pracowników to osoby palące które w czasie trwania kontroli i w jego obecności, wychodziły na zewnątrz budynku i paliły papierosy przed wejściem do sklepu, gdzie została ustawiona popielnica przemysłowa. Ponadto inspektor ustalił w toku czynności kontrolnych, iż w supermarkecie nie było oficjalnego zakazu palenia papierosów, a pracownicy korzystając z przysługującej im 15 minutowej przerwy w pracy, wychodzili przed sklep palić papierosy. Odbywało się to w obecności kierownika sklepu, który w tej sprawie palącym papierosy pracownikom sklepu nie wydawał żadnych zakazów ani nie stosował wobec nich jakichkolwiek sankcji. W toku kontroli pracownicy kilkakrotnie informowali inspektora pracy, że brak palarni jest bardzo uciążliwy, szczególnie w okresie zimowym, gdyż palenie tytoniu na zewnątrz obiektu naraża ich na przeciągi i wyziębienia, a także krytyczne uwagi klientów sklepu, którym przeszkadza dym papierosowy. Stosownie do art. 233 Kodeksu pracy, pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom odpowiednie urządzenia higienicznosanitarne. Zgodnie z § 111 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych warunków bezpieczeństwa i higieny pracy pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom pomieszczenia i urządzenia higienicznosanitarne, których rodzaj, wielkość i ilość powinny być dostosowane do liczby zatrudnionych pracowników, stosowanych technologii i rodzajów pracy oraz warunków, w jakich praca jest wykonywana. Wymagania do tychże pomieszczeń i urządzeń zostały określone w załączniku nr 3 do rozporządzenia. W § 40 tego załącznika stwierdzono, że palenie tytoniu w zakładach pracy jest dozwolone wyłącznie w odpowiednio przystosowanych pomieszczeniach (palarniach) wyposażonych w dostateczną ilość popielniczek, a palarnie powinny być usytuowane w sposób nie narażający osób niepalących na wdychanie dymu tytoniowego. Organ odwoławczy wskazał, że celem ustawy z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz. U. z 2006 r. Nr 10 poz. 55 ze zm.) jest przeciwdziałanie uzależnieniu od używania tytoniu i wyrobów tytoniowych oraz ochrona zdrowia przed jego następstwami, co wynika z preambuły tej ustawy. Ustawodawca nie ustanowił zakazu produkcji i używania wyrobów tytoniowych, a wprowadził jedynie instrumenty prawne zmierzające do informowania osób palących o szkodliwości nałogu, przeciwdziałania nadmiernej reklamie wyrobów tytoniowych, oraz przeciwdziałania skutkom tzw. biernego palenia. Z tego m. in. powodu w przepisach rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. Nr 129 poz. 844), znalazły się rozwiązania mające na celu ochronę osób niepalących przed skutkami palenia tytoniu przez pracowników objętych tym nałogiem. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, pracodawca nie może uchylić się od obowiązku zapewnienia pracownikom pomieszczenia palarni przez wprowadzenie bezwzględnego zakazu palenia tytoniu, niezależnie od tego jakimi przesłankami kierował się ustanawiając zakaz. Zakaz palenia tytoniu na terenie zakładu pracy dyskryminuje tę część załogi która pali tytoń (wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2003 r. o sygn. akt II SA/Łd 1887/99, OSP 2003/12/54). Ponadto, zgodnie z art. 233 Kodeksu pracy, pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom odpowiednie urządzenia higieniczno- sanitarne, do których zalicza się palarnię, a nakaz wyodrębnienia oddzielnych pomieszczeń palarni wynika z gwarantowanej ustawą ochrony prawa osób niepalących do życia w środowisku wolnym od dymu tytoniowego (art. 3 pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych). Organ odwoławczy wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2007 r. (I OSK 892/06, M.P.Pr. 2007/5/224) w którym Sąd ten orzekł, że zgodnie z obowiązującymi przepisami firmy zatrudniające co najmniej 20 osób muszą wyznaczyć pomieszczenie na palarnię. W trakcie kontroli w sklepie T. przy ul. D. w S. było zatrudnionych 32 pracowników. Pracodawca nie wyznaczył na terenie sklepu pomieszczeń, w których dozwolone jest palenie tytoniu. Wyznaczył natomiast miejsce na otwartej przestrzeni na zewnątrz obiektu, gdzie pracownicy za wiedzą i zgodą przełożonych, palą papierosy przed wejściem do sklepu. Powyższego działania pracodawcy nie można uznać za zgodne z obowiązującymi przepisami, gdyż z art. 5 ust 1 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych wynika, że pracodawca ma obowiązek wyznaczenia miejsca do palenia tytoniu w pomieszczeniach zakładu pracy w tym celu wyodrębnionych i odpowiednio przystosowanych. Nie wypełnia tego obowiązku zezwolenie na palenie jedynie na zewnątrz budynku, poza pomieszczeniami zakładu pracy. Ponadto, miejsce przed wejściem do sklepu nie jest pomieszczeniem ani urządzeniem higienicznosanitarnym w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Organ wskazał, że w trakcie kontroli w sklepie T. zatrudnionych było 32 pracowników, a przepis § 3 ust. 2 załącznika do rozporządzenia w sprawie ogólnych zasad bezpieczeństwa i higieny pracy nie wskazuje, że liczba 20 pracowników odnosi się do jednej zmiany. Ponadto, że zarówno ustalenia inspektora pracy w toku kontroli jak i analiza instrukcji bezpieczeństwa pożarowego dla przedmiotowego supermarketu T. nie potwierdzają wyrażonego w odwołaniu stanowiska, co do obowiązującego całkowitego zakazu palenia tytoniu oraz braku możliwości urządzenia na terenie pawilonu pomieszczenia palarni, tym bardziej że sklep został wybudowany w 2004 r. kiedy obowiązywały już wyżej przytoczone powszechnie obowiązujące przepisy prawa tj. rozporządzenie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych warunków bezpieczeństwa i higieny pracy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie T. Spółka z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją nakazu w zakresie pkt. 7 dotyczącego obowiązku wyposażenia zakładu pracy w palarnię. W uzasadnieniu Spółka powtórzyła argumenty podniesione w odwołaniu, wskazując ponadto, że zaskarżona decyzja narusza art. 237 i 214 Kodeksu pracy.

Okręgowy Inspektor Pracy w S. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego braku delegacji dla Ministra Pracy i Polityki Socjalnej do zdefiniowania w rozporządzeniu pojęcia pomieszczeń higieniczno-sanitarnych wskazał, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, zostało bowiem wydane na podstawie art. 23715 Kodeksu pracy. Przepis ten stanowi, że Minister Pracy i Polityki Socjalnej w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, ogólnie obowiązujące przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy dotyczące prac wykonywanych w różnych gałęziach pracy. § 2 pkt 2 tego rozporządzenia określa, jakie pomieszczenia są pomieszczeniami higienicznosanitarnymi i zalicza do nich m. in. palarnię. Gdyby przyjąć stanowisko strony skarżącej, że Minister nie był uprawniony do zaliczenia do tych urządzeń palarni, to na tej samej zasadzie należałoby przyjąć, że nie był uprawniony do zaliczenia do tych pomieszczeń także szatni, umywalni, ustępów i innych pomieszczeń wskazanych w tym przepisie, a pracodawca miałby prawo a nie obowiązek tworzenia tych pomieszczeń. Byłby to wniosek sprzeczny z art. 233 kodeksu pracy i ze zdrowym rozsądkiem. W wyroku z dnia 4 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 892/06 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zawarta w § 2 pkt 2 rozporządzenia definicja urządzeń higienicznosanitarnych ma charakter normatywny i z przepisów prawa jednoznacznie wynika, że zapewnienie pracownikom pomieszczeń higienicznosanitarnych, w tym także palarni jest bezwzględną powinnością pracodawcy. Zdaniem Sądu, przepisy ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych, nie przewidują możliwości wprowadzenia przez pracodawcę bezwzględnego zakazu palenia tytoniu na terenie zakładu pracy. Pracodawca ma obowiązek wyodrębnienia i przygotowania pomieszczeń przeznaczonych do palenia tytoniu oraz oznaczenia miejsc, gdzie palić nie wolno.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Przeprowadzone pod tym kątem badanie zaskarżonej decyzji doprowadziło do uznania przez Sąd, że decyzja nie narusza prawa.

W sprawie bezsporne jest, że w supermarkecie T. przy ul. D. w S. nie ma wyodrębnionego pomieszczenia palarni, a pracownicy palą papierosy przed wejściem do budynku.

Stosownie do art. 233 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21 poz. 94 ze zm.) pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom odpowiednie urządzenia higienicznosanitarne oraz dostarczyć niezbędne środki higieny osobistej, a także zapewnić środki do udzielania pierwszej pomocy w razie wypadku.

Zgodnie z art. 23715 § 1 Kodeksu pracy, Minister Pracy i Polityki Socjalnej w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, ogólnie obowiązujące przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy dotyczące prac wykonywanych w różnych gałęziach pracy. Wykonując delegację zawartą w art. 23715 § 1 Kodeksu pracy, Minister Pracy i Polityki Socjalnej wydał rozporządzenie z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. Nr 169 poz. 1650 ze zm.) - zwane dalej rozporządzeniem, które zgodnie z § 1 ust 1 pkt 3 określa ogólnie obowiązujące przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładach pracy, w szczególności dotyczące pomieszczeń i urządzeń higienicznosanitarnych. W myśl § 2 pkt 2 tego rozporządzenia, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o pomieszczeniach higienicznosanitarnych - rozumie się przez to szatnie, umywalnie, pomieszczenia z natryskami, ustępy, palarnie, jadalnie z wyjątkiem stołówek, pomieszczenia do wypoczynku, pomieszczenia do ogrzewania się pracowników oraz pomieszczenia do prania, odkażania, suszenia i odpylania odzieży i obuwia roboczego oraz środków ochrony indywidualnej.

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że Minister Pracy i Polityki Socjalnej był uprawniony do wydania rozporządzenia określającego ogólnie obowiązujące przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy, w tym do określenia jakie pomieszczenia są pomieszczeniami higienicznosanitarnymi, w myśl tego rozporządzenia.

Obowiązek pracodawcy zapewnienia pracownikom pomieszczeń i urządzeń higienicznosanitarnych w ilości i wielkości dostosowanej do liczby zatrudnionych pracowników, stosowanych technologii i rodzajów pracy wynika wprost z § 111 rozporządzenia, a w odniesieniu do konieczności wyodrębnienia pomieszczenia palarni w powiązaniu z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania wyrobów tytoniowych (Dz. U. z 1996 r. Nr 10 poz. 55 z późn. zm.). Z treści ostatnio wskazanego przepisu wynika ustawowy zakaz palenia wyrobów tytoniowych w pomieszczeniach zakładów pracy poza pomieszczeniami odpowiednio przystosowanymi i wyodrębnionymi w tym celu tj. palarniami. Natomiast nakaz wyodrębnienia w zakładzie pracy oddzielnych pomieszczeń palarni wynika z gwarantowanej ustawą ochrony prawa niepalących do życia w środowisku wolnym od dymu tytoniowego (art. 3 pkt 1 tej ustawy), a także z § 40 załącznika nr 3 do rozporządzenia w sprawie ogólnych warunków bezpieczeństwa i higieny pracy. Z powyższego nakazu nie zwalnia pracodawcy, zdaniem Sądu, wprowadzenie w instrukcji przeciwpożarowej generalnego zakazu palenia tytoniu na terenie zakładu pracy, ani umożliwienie pracownikom palenia papierosów na zewnątrz supermarketu. Taka sytuacja, jak trafnie uznały organy orzekające w sprawie oznacza, że pracodawca nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku wyodrębnienia w zakładzie pracy odpowiednio przystosowanego pomieszczenia tj. palarni. § 40 ust. 1 załącznika nr 3 do rozporządzenia dotyczy nakazu urządzenia palarni, a nie dowolności dla pracodawcy, bowiem stanowi, że palenie tytoniu w zakładach pracy jest dozwolone wyłącznie w odpowiednio przystosowanych pomieszczeniach, a nie, że może się odbywać w pomieszczeniach zwanych palarnią.

Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia prawa polegającego na braku uzasadnienia nakazu wydanego przez organ I instancji należy stwierdzić, że zarzut ten nie jest trafny. W myśl art. 21a ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy obowiązującej w dacie wydania nakazu, nakazy o których mowa w art. 9 pkt 1-2a tej ustawy, inspektor pracy wydaje w formie decyzji pisemnej. Pisemna decyzja inspektora pracy powinna, oprócz treści, zawierać określenie podstawy prawnej, termin realizacji oraz pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych (art. 21a ust. 2 tej ustawy). Należy zauważyć, że obowiązująca do dnia 31 sierpnia 2007 r., a także aktualnie obowiązująca ustawa o Państwowej Inspekcji Pracy jest aktem szczególnym w stosunku do Kodeksu postępowania administracyjnego i wyłącza możliwość stosowania przepisów, które zostały uregulowane odmiennie niż w akcie podstawowym. Stosownie bowiem do art. 10 ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy, (w aktualnie obowiązującej ustawie jest to art. 12) w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Pracy przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie bądź przepisach wydanych na jej podstawie albo w przepisach szczególnych. Ustawa na podstawie której nakaz inspektora pracy został wydany, określała konieczne elementy takiej decyzji i nie zawierała wymogu uzasadnienia nakazu. Także obecnie obowiązująca ustawa o Państwowej Inspekcji Pracy wymogu takiego nie zawiera.

Nietrafny jest także zarzut skargi, że zaskarżona decyzja narusza art. 337 i 214 Kodeksu pracy, bowiem art. 214 dotyczy pomieszczeń pracy, a art. 237 zawiera delegację dla Rady Ministrów i ministrów do wydania rozporządzeń dotyczących wypadków przy pracy.

Z powyższych względów, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270; zm. Dz. U z 2004 r. Nr 162 poz. 1692).