Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 878/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie WSA Maciej Dybowski (spr.) WSA Bożena Popowska Protokolant Sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę /-/ B. Popowska /-/ I. Kucznerowicz /-/ M. Dybowski


UZASADNIENIE

Dnia [...] sierpnia 2008 r. M. S. wniósł o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie elektrowni wiatrowej – [...] w miejscowości [...].

Decyzją z dnia 07 lipca 2009 r. nr 3/09 (dalej decyzja z 07 lipca 2009 r.) Burmistrz [...] (dalej Burmistrz) na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 53, art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 80/03/717 ze zm., dalej upzp), art. 104 kpa, ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j. t. Dz. U. 261/04/2603 ze zm., dalej ugn), ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (j. t. 153/03/1504 ze zm., dalej Prawo energetyczne bądź upe), odmówił ustalenia lokalizacji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej składającej się z 3 sztuk siłowni wiatrowych wraz z siecią kablową zasilającą niskiego i średniego napięcia.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że gmina [...] nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek [...], stąd potrzeba prowadzenia spraw z zakresu gospodarki przestrzennej w oparciu o art. 53 upzp. Burmistrz wysłał do uzgodnienia wniosek w przedmiocie lokalizacji inwestycji elektrowni wiatrowej do właściwych organów, w tym do Marszałka Województwa Wielkopolskiego (dalej Marszałek) w zakresie zadań określonych w art. 53 ust. 4 pkt 10 upzp. Dnia [...] grudnia 2008 r. wpłynęło postanowienie Marszałka z 03 grudnia 2009 r., odmawiające uzgodnienia inwestycji w zakresie budowy siłowni wiatrowych i uzgadniające w zakresie budowy sieci kablowej zasilającej. Celem publicznym jest budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 6 pkt 2 ugn). Elektrownia wiatrowa jest urządzeniem do wytwarzania energii elektrycznej, a jej budowa stanowi etap poprzedzający proces przesyłu energii i niejako warunkuje budowę sieci przesyłowej. Nie stanowi obiektu lub urządzenia niezbędnego do korzystania z przewodów i urządzeń do przesyłu energii elektrycznej. Takimi urządzeniami są np. stacje transformatorowe. Zgodnie z Prawem energetycznym określenie "przesyłanie" oznacza transport paliw lub energii za pomocą urządzeń sieci. Jednocześnie zwraca się uwagę na fakt, że ustawodawca jednoznacznie określił cel publiczny do etapu przesyłu energii, a nie jej wytwarzania, skoro definicja słowa "urządzenia" wynikająca z Prawa energetycznego rozumie to słowo w szerokim znaczeniu jako "urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych" jako jeden z etapów "procesów energetycznych" – czyli "technicznych procesów w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii".

W odwołaniu z [...] lipca 2009 r. M. S. podniósł, że z treści art. 6 pkt 2 upzp czytelnie i jasno wynika, że elektrownia wiatrowa jest niezbędnym obiektem do korzystania z przewodów i urządzeń do przesyłania energii elektrycznej, stanowiąc logiczny ciąg inwestycji począwszy od elektrowni aż do sieci przesyłowej energii. Inni inwestorzy na terenie Województwa Wielkopolskiego, po przejściu obowiązującej procedury, otrzymują pozytywne decyzje lokalizacji celów publicznych dla takich inwestycji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Burmistrz określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej – [...]. Wojewódzki Konserwator Zabytków w Poznaniu (dalej Konserwator Zabytków) naruszył przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 106 kpa przez uzgodnienie z góry narzuconej decyzji odmownej, a nie uzgodnienie z uwzględnieniem postanowień art. 53 ust. 4 pkt 2 upzp. W bezpośrednim sąsiedztwie i w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji nie znajdują się zabytki chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] sierpnia 2009 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej Kolegium bądź SKO), na podstawie art. 127 § 2, art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, i art. 50 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 80/03/717 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję z [...] lipca 2009 r.

W uzasadnieniu wskazano, że definicja legalna inwestycji celu publicznego zawarta jest w art. 2 pkt 5 upzp, zgodnie z którą przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ugn. Za inwestycję celu publicznego może być uważane tylko takie zamierzenie, które jest technicznie konieczne do realizacji celu publicznego, nie zaś takie, które ma wykonywaniu wskazanego celu sprzyjać. Inwestor powołujący się na cel publiczny winien udowodnić, że jego realizacja nie stanowi tylko zaspokojenia interesu prywatnego (indywidualnego bądź grupowego). Pojęcie celu publicznego nie jest dowolne i przy jego interpretacji nie można odwoływać się do potocznego czy ogólnego jego znaczenia. Ustawodawca w art. 6 ugn ustalił katalog celów publicznych, który ma charakter konkretny i zamknięty w tym sensie, że celem publicznym może być tylko cel wyrażony expressis verbis w ww. przepisie. W myśl ustawy o gospodarce nieruchomościami, o publicznym charakterze inwestycji decyduje wyłącznie fakt realizacji określonych ustawowo celów, o ile ich realizacja służy interesowi publicznemu na poziomie samorządowym lub krajowym. W opinii Kolegium ani art. 6 ugn, ani przepisy Prawa energetycznego lub innej ustawy nie kwalifikuje elektrowni, w tym elektrowni wiatrowej, jako inwestycji celu publicznego (wyrok NSA z 15.5.2008 r., II OSK 548/07). Skoro budowa elektrowni wiatrowej nie jest inwestycją celu publicznego, rozważyć można czy przedmiotowa inwestycja spełnia wymogi przewidziane w art. 61 upzp (o ile wniosek w tym zakresie złoży Inwestor), który normuje gospodarowanie przestrzenią pozbawioną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzależniając wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy od spełnienia łącznie wymienionych w nim przesłanek. Dokonanie uzgodnienia zaskarżonej decyzji przez Konserwatora Zabytków z naruszeniem art. 106 kpa nie stanowi takiego istotnego naruszenia prawa, które skutkowałoby uchyleniem czy unieważnieniem zaskarżonej decyzji.

W skardze na decyzję z [...] sierpnia 2009 r. M. S. podniósł, że kompetencje do uzgodnienia decyzji w zakresie ustalenia lokalizacji celu publicznego posiada marszałek województwa ale wyłącznie w odniesieniu do konkretnych zadań o znaczeniu ponadlokalnym i tylko do określonych terenów. Projekt decyzji nie wymagał uzgodnienia z marszałkiem województwa. Bez wątpienia planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Art. 2 pkt 5 upzp wymienia nie tylko urządzenia do przesyłu energii elektrycznej ale także inne obiekty i urządzenia niezbędne do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wojewódzki Sąd Administracyjne w Szczecie w wyroku z 14.8.2007 r., II SA/Sz 294/07 (Lex nr 435127) orzekł wprost, że budowę elektrowni wiatrowych należy uznać za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 upzp. Również Departament Nieruchomości i Planowania Przestrzennego Ministerstwa Infrastruktury w piśmie [...] stwierdził, że zgodnie z art. 2 pkt 5 upzp inwestycja celu publicznego jest inwestycją o znaczeniu lokalnym (gminnym) lub ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim lub krajowym), stanowiącą przedmiot enumeratywnego wyliczenia w art. 6 ugn oraz na podstawie delegacji pkt 10 tego artykułu, wszystkie inwestycje określone jako cel publiczny w innych ustawach. W związku z ww. przepisami, inwestycją celu publicznego jest między innymi budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Za inwestycję celu publicznego należy uznać budowę turbin wiatrowych, które służą wprowadzeniu energii elektrycznej do publicznej sieci elektroenergetycznej (k. 3-5 akt IV SA/Po 878/09).

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji (k. 8-10 akt IV SA/Po 878/09).

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadną.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153/02/1269 ze zm., dalej usa), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola, o której mowa w art. 1 § 2 usa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Kwestią zasadniczą w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie czy budowa siłowni wiatrowych (elektrowni wiatrowych) stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 upzp.

Art. 2 pkt 5 upzp definiuje "inwestycję celu publicznego" jako działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiących realizację celów, o których mowa w art. 6 ugn. Cel publiczny w rozumieniu pojęcia inwestycji celu publicznego został zatem zdefiniowany przez odesłanie do innej ustawy. Pod pojęciem inwestycji kryją się wszelkie działania, obejmujące swym zasięgiem potrzeby gminne, powiatowe, wojewódzkie bądź krajowe, stanowiące realizację celów, które zostały wymienione w art. 6 ugn. Za inwestycję celu publicznego może być uważane tylko takie zamierzenie, które jest technicznie konieczne do realizacji celu publicznego, a nie takie, które ma mu tylko sprzyjać. To, czy dane zamierzenie jest konieczne, by osiągnąć stan odpowiadający wskazanemu celowi publicznemu, winno się rozstrzygać opierając się na specjalistycznej wiedzy, głownie budowlanej i planistycznej. Inwestycja taka musi mieć znaczenie lokalne bądź ponadlokalne, a zatem winna realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu bądź województwa, a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa. Zawsze więc inwestycja celu publicznego nakierowana będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestor powołujący się na cel publiczny, winien wykazać, że jego realizacja nie stanowi tylko zaspokojenia interesu prywatnego (indywidualnego).

Drugą kwestią, istotną dla przybliżenia pojęcia inwestycji celu publicznego, jest wskazanie listy celów publicznych, które decydują o zakwalifikowaniu danej inwestycji do tej kategorii. Stanowi ją, w sposób normatywny, art. 6 ugn. Interpretacja pojęcia celu publicznego w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami, które przeniesione zostaje także na regulację ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, prowadzi do wniosku, że mamy do czynienia z katalogiem zamkniętym. Oznacza to, że art. 6 ugn zawiera listę celów publicznych, która nie może zostać poszerzona drogą wykładni.

W duchu daleko posuniętej ostrożności należy interpretować również art. 6 pkt 10 ugn, który odsyła do innych ustaw. Zgodnie z ową zasadą, nie można uznać za "cel publiczny" dowolnego celu publicznego wskazanego w innej ustawie (wyrok NSA z 10.10.2000 r., II SA/Kr 1010/2000, ONSA 4/01/186; wyrok NSA z 15.02.2000 r., SA/Bk 901/99, OSP 4/01/61).

W ten sposób ustawodawca, przez odniesienia systemowe (do funkcjonalnie powiązanej z problematyką zagospodarowania przestrzennego ustawy o gospodarce nieruchomościami), definiuje pojęcie celu publicznego i stanowi o zakresie znaczeniowym sformułowania "inwestycja celu publicznego" ("Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz." pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego 2. Wydanie, C. H. Beck Warszawa 2005 s. 366-368).

Nie ma racji Skarżący, który powołując się na art. 6 pkt 2 ugn stanowiący, że celami publicznymi w rozumieniu ustawy są budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary , gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń i na wyrok WSA w Szczecinie z 14.8.2007 r., II SA/Sz 294/07, wskazuje, że siłownia wiatrowa stanowi budowę niezbędną do korzystania z przewodów i urządzeń do przesyłu energii elektrycznej.

W orzecznictwie sądowym ugruntował się pogląd, że elektrownie wiatrowe nie są inwestycjami celu publicznego (wyrok NSA z 15.05.2008 r., II OSK 548/07; wyrok WSA w Szczecinie z 08.5.2008 r., II SA/Sz 224/08; wyrok WSA w Kielcach z 30.10.2008 r., II SA/Ke 343/08; wyrok WSA w Krakowie z 30.01. 2009 r., II SA/Kr 735/08; wyrok WSA w Poznaniu z: 21.4.2009 r., II SA/Po 933/08 i z 27.5.2009 r., II SA/Po 1000/08; wyrok WSA w Łodzi z: 29.5.2009 r., II SA/Łd 257/09 i z 29.5.2009 r., II SA/Łd 46/09; wyrok WSA w Warszawie z 29.02.2007 r., IV SA/Wa 2339/06 - orzeczenia dostępne w internetowej bazie wyroków, na stronie internetowej NSA).

Elektrownia wiatrowa nie jest niezbędna do korzystania z elektroenergetycznych sieci przesyłowych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że tego rodzaju sieci funkcjonują – w sensie technicznym – niezależnie od takiej elektrowni. Ustawodawca w art. 6 ugn ustalił katalog celów publicznych o charakterze konkretnym i zamkniętym, w tym sensie, że celem publicznym może być tylko cel expressis verbis wyrażony w art. 6 pkt 1-9, bądź - zgodnie z art. 6 pkt 10 - cel określony jako publiczny w innej ustawie. Nadto musi to być cel publiczny o przeznaczeniu wyraźnie powiązanym z przeznaczeniem celów określonych w zamkniętym katalogu art. 6 ugn. Żaden ze wspomnianych przepisów nie mówi expressis verbis o siłowni wiatrowej jako inwestycji celu publicznego. Dodatkowo przy spojrzeniu na decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jak na wyjątek od zasady wydawania decyzji o warunkach zabudowy, łatwo można dostrzec zamysł ustawodawcy zmierzający do interpretowania w sposób zwężający katalogu sytuacji, w których może być ona wydawana. Skoro cele publiczne w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ograniczają się do celów wskazanych wprost w art. 6 ugn, albo przepisie innej ustawy, która by wyraźnie nazywała jakąś sytuację celem publicznym na potrzeby tego artykułu lub na potrzeby regulacji prawnej gospodarki przestrzennej, to skatalogowany w ten sposób zakres inwestycji celu publicznego ma charakter zbioru wyjątków od zasady (odpowiednio – glosa M. Wolanina do wyroku NSA z 15.2.2000 r., SA/Bk 901/99, OSP 4/01/61 s. 202; A. Zasadzka "W kwestii przedmiotu i zakresu wywłaszczenia" PPP 2/10/49-50). Należy zatem zauważyć, że Prawo energetyczne, choć jest odrębną ustawą wobec ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie zawiera określenia innego celu publicznego, niż przewidziane w punktach 1-9 art. 6 ugn. Exceptiones non sunt extendendae (wyjątków nie należy interpretować rozszerzająco) to powszechnie uznawany kanon wykładni prawniczej.

Obecnie tylko budowa i utrzymanie przewodów, i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej ex definitione stanowi w tym zakresie cel publiczny, a pozostałe zamierzenia inwestycyjne z tej sfery gospodarki energetycznej do uzyskania takiej kwalifikacji potrzebują wykazania się dodatkową cechą ("niezbędnością do korzystania"), to sam fakt wytwarzania i przetwarzania energii w elektrowni wiatrowej (celem jej późniejszego przekazania do sieci przesyłowych) nie powinien być interpretowany jako wskazujący na ww. niezbędność. Także dlatego, że prowadziłoby to do sytuacji, w której do uzyskania statusu inwestycji celu publicznego wystarczałaby już więź funkcjonalna, o którą w systemie obiektów i urządzeń energetycznych stosunkowo łatwo. Takie działanie pozostawałoby w sprzeczności z intencją prawodawcy, który stanowiąc art. 6 ugn, ustanowił katalog zamknięty celów publicznych. Uważa się zaś, że przepis enumeratywny i wyczerpujący, a nie jedynie przykładowy, winien być interpretowany ścieśniająco, a contrario jego wykładnia rozszerzająca jest niedopuszczalna.

Domniemanie racjonalności prawodawcy jest jednym z najczęściej powoływanych domniemań interpretacyjnych przez polskie Sądy. Trybunał Konstytucyjny domniemanie racjonalności prawodawcy uważa wręcz za niezbędne założenie każdej interpretacji przepisów prawnych (orzeczenie TK z 25.02.1992 r., K 3/91, OTK 1/92/34) stwierdzając, iż "fundamentalne reguły wykładni przepisów prawnych za punkt wyjścia przyjmują założenie - rzecz jasna idealizujące - o racjonalnym prawodawcy, a więc takim ustawodawcy, który stworzy przepisy w sposób sensowny, racjonalny, celowy, znając cały system prawny i nadając poszczególnym słowom i zwrotom zawsze takie same znaczenie, nie zamieszczając jednocześnie zbędnych sformułowań". Z domniemania racjonalności orzecznictwo i doktryna wyprowadza cały szereg bardziej szczegółowych reguł, takich jak domniemanie, że prawodawca nie stanowi norm sprzecznych, norm zawierających luki lub zbędnych, dąży do społecznie aprobowanych celów, liczy się z konsekwencjami empirycznymi podejmowanych decyzji. Opierając się więc na racjonalności ustawodawcy i co za tym idzie, na racjonalności jego zabiegów legislacyjnych, dodatkowym wsparciem dla owych rozważań jest wykładnia historyczna. Wprawdzie w wielu przypadkach trudno jest mówić o jakiejś stałej i wyraźnej linii ewolucyjnej instytucji prawnych i w tym sensie do argumentów historycznych należy się odwoływać ostrożnie, ale niewątpliwie w szeregu przypadkach, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, mogą one służyć jako ważna pomoc. Uchwalając pierwotny tekst ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, m.in. znowelizowano ustawę z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (j.t. Dz. U. 30/91/127 ze zm., dalej uggwn). W wyniku przeprowadzonych zmian (z dniem 05 grudnia 1997 r.) zaczął obowiązywać, do 31 grudnia 1997 r., przepis art. 46 ust. 2 pkt 4a uggwn, uznający za cel publiczny "budowę i utrzymanie urządzeń i instalacji energetycznych służących do wytwarzania paliw i energii oraz ich przesyłania i dystrybucji za pomocą sieci". Z dniem 01 stycznia 1998 r. tego rodzaju kwestie zaczął regulować art. 6 pkt 2 ugn (z dniem 1 stycznia 1998 r. weszła w życie ustawa o gospodarce nieruchomościami, uchylająca ustawę z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości - j.t. Dz. U. 30/91/127 ze zm.; art. 241 pkt 1 i art. 242 ugn). Porównanie obu tych przepisów wykazuje istotną zmianę sposobu wyznaczania celu publicznego w sferze gospodarki energetycznej. Poprzednio jako cele publiczne wprost kwalifikowano inwestycje dotyczące budowy i utrzymania urządzeń i instalacji energetycznych służących do wytwarzania energii. Tak więc w przepisie art. 46 ust. 2 pkt 4a uggwn jako cel publiczny zostały wskazane expressis verbis elektrownie, a co za tym idzie bezwątpienia siłownie (elektrownie) wiatrowe. Rezygnacja ustawodawcy w art. 6 ugn ze wskazania wprost urządzeń służących do wytwarzania energii, w oparciu m.in. o domniemanie racjonalności ustawodawcy, wskazuje na zamiar odstąpienia od przyznawania elektrowniom statusu inwestycji celu publicznego.

W efekcie ciągłej ewolucji prawa istnieje możliwość pojawienia się wielu inwestycji o znaczeniu publicznym, które zostaną wyłączone poza nawias regulacji celu publicznego i będą musiały być realizowane oczywiście tam gdzie nie ma planu miejscowego, na podstawie decyzji o warunkach zabudowy (wyrok NSA z 15.05.2008 r., II OSK 548/07, LEX nr 503449).

Odnosząc się do zarzutu, że organy obu instancji nie wykazały kompetencji marszałka województwa do opiniowania owej decyzji Sąd zauważa, że Burmistrz w decyzji z [...] lipca 2009 r. powołał podstawę prawną tj. art. 53 ust. 4 pkt 10 upzp, która wskazuje, że decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 [decyzje w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego], wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych, albo samorządowych, służących inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 – w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 [tj. z początkiem lub końcem 2003 r.].

Gmina [...] nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym koniecznym było przeprowadzenie przedmiotowego postępowania w oparciu o art. 53 ust. 4 pkt 10 upzp, a więc przed wydaniem decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego należało wniosek Skarżącego w sprawie ustalenia lokalizacji owej inwestycji przesłać Marszałkowi celem uzgodnienia.

Uzgodnienie jest wiążącą formą wpływania przez organ uzgadniający na wydawanie aktów przez organ prowadzący postępowanie (art. 106 § 1 kpa). Jeżeli organ wydałby decyzję bez zgody organu uzgadniającego, stanowiłoby to podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 kpa. W aktach sprawy brak dowodu, by Inwestor korzystał z zażalenia (art. 106 § 5 kpa).

Błędnie Skarżący w odwołaniu podnosił, że Konserwator Zabytków uzgodnił inwestycję z naruszeniem art. 53 ust. 4 pkt 2 upzp, a "w bezpośrednim sąsiedztwie oraz w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie znajdują się zabytki chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami". Kompetentnym w tej sprawie jest Wojewódzki Konserwator Zabytków, który w piśmie z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] jednoznacznie wskazał, że planowana inwestycja przebiega przez teren strefy ochrony konserwatorskiej zewidencjonowanych stanowisk archeologicznych o metryce pradziejowej i średniowiecznej (art. 145, art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami Dz.U. 162/03/1568 ze zm., dalej uoz) i dla ochrony archeologicznego dziedzictwa kulturowego ustalił obowiązek prowadzenia badań archeologicznych podczas realizacji inwestycji; inwestor winien uzyskać pozwolenie na badania archeologiczne przed otrzymaniem pozwolenia na budowę; wniósł o przedłożenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego do uzgodnienia (oznaczone jako załącznik nr 13 w aktach administracyjnych). Należy bowiem podkreślić, że ochronie i opiece podlegają, bez względu na stan zachowania: 1) zabytki nieruchome, będące w szczególności: [...] c) dziełami architektury i budownictwa, [...] lecz także [...] 3) zabytki archeologiczne będące, w szczególności: a) pozostałościami terenowymi pradziejowego i historycznego osadnictwa (art. 6 ust. 1 pkt 1 i 3 uoz).

Oceniając zaskarżone decyzje w wyżej wskazanym zakresie uznać należy, że organy przy ich wydawaniu nie naruszyły przepisów uzasadniających uchylenie zaskarżonych decyzji przeto skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa.

ja